Iraniha va ensaniiat !
كمي به انسانيت باز گرديم
شايد درست نباشد اينگونه سخن راندن در مورد يك قشر يا يك فرهنگ و يا يك ملت. آري يك ملت، ملتي كه ادعا بر داشتن 2500 سال تمدن دارند اما فرهنگ در كنار هم زيستن ؟
اگر از اهل ادب براي شناخت ايران و ايراني جويا باشي از فردوسي و مولوي مي*گويند، از شعر پارسي برايت مي*خوانند و تفالي بر حافظ مي*زنند. اگر از اهل علم خواهان شناخت ايراني باشي نام از ابوريحان بيروني مي*آورند و برايت از كمالات بوعلي سينا سخن مي*رانند.اگر از اهل سياست خواهان توضيح از ايران باشي از انقلاب آيت الله خميني مي*گويند و از ژرف انديشي* هاي خاتمي سخن مي گويند از از بيراهه گويي*هاي رئيس جمهور محترم. اما اگر از مردم كوچه بازار خواهان شناخت و تمايز قرار دادن ايراني از ديگر اقوام باشي برايت از دورنگي و دو دوزه بازي مثال مي*آورند و از فريب كاري*هاي هم ميهنان محترم. و در كل مردم هر كوي برزن ايراني را با چند نشان مي*شناسند. زير شلواري راه راه. سرك كشيدن و چشم چراني از هر روزنه بازي به خانه ديگران. دروغ نيرنگ. تملق . زير پاي گذاشتن هر ارزشي براي رسيدن به اميال شخصي.
اينها مقدمه اي بود بر ايران بعد از 2500 سال نظام حكومتي ، تمدن و فرهنگ. در بسياري از مواقع بر خودم مي*بالم كه يك ايرانيم. درست در زماني كه مردم كشورم فارغ از هر قوميتي به كمك هم مي*شتابند. بر خودم مي*بالم كه ايرانيم وقتي مي*بينم هموطنانم بر بالاي سكوهاي علمي و ورزشي دنيا ايستاده اند. اما هميشه زمان بر همين منوال نيست گاها اتفاقي مي افتد كه شرمگين مي*شوم كه نام ايراني را بر خود گذارم.
اين روزها خبر پراكني از فيلمي شنيده مي*شود كه از حريم خصوصي يكي از بازيگران ايراني برداشته شده است و چين و چون آن نقل مجلس هر كوي برزن است. هر روز طوطيان شيرين سخن و خوش گفتار در باب اين رويداد حرفي مي*رانند و كار به جايي رسيده كه پليس نيز خود را با شايعه پراكنان در يك خط مسابقه قرار داده است و با گزارشهاي روزانه خود در باب اين مسئله هر روز بر گنداب اين اتفاق همي ميزند.
حال فرض را بر اين بگيريم كه اين اتفاق در حريم خصوصي فرد مذكور رويداده است آيا جار زدن اين اتفاق نشان از فرهنگي دارد كه بر آن مي باليم؟ آيا پليس كه وظيفه اش حفظ و حراست از حريم خصوصي و حيثيت شهروندان است بايد تبديل شود به يكي از مراكز روزانه پخش شايعه در مورد اين اتفاق؟
اما اي كاش تمامي اين اتفاقات بر همينجا ختم مي*شد. اما با سود جويي ايراني ها چه كنيم؟ روزي با زير سوال بردن حيثيت افراد كه وظيفه عرفي، شرعي و اجتماعي ماست جيب هايمان را پر از پول متجسسان حريم خصوصي مردم مي*كنيم. روز ديگر با دامن زدن بر شايعات صفحات روزنامه*هاي خود را با تيتر درشت: فيلم خصوصي بازيگر نرگش روانه*ي گيشه ها مي كنيم و ديگر روز با بكار بردن كلماتي چون «فيلم سـكسـي دختر شوكت» تعداد ويزيتور هاي وبلاگهايمان را بالا مي بريم.
اينچه كه اين روزها ما در زير پاي خود لگد مال كرديم حيثيت دختركي به نام زهرا امير ابراهيمي نبود بلكه ما با رفتارهايمان لكه*اي سياه را به نام ايراني اضافه كرديم. در زير پاهايمان دختر شكوت را نگذاشتيم ما در زير پاهايمان خودمان را فرهنگمان را تاريخمان را فردوسي و مولوي و بوعلي سينا را لگد مال كرديم.
روي سخنم با توست اي ايراني: چطور است كه تعدد سـكسـس با دختركان مختلف را براي خود مجاز مي*دانيم و بر آن مي*باليم اما اتفاقي كه معلوم نيست واقعا در حريم خصوصي يك نفر روي داده است را به سخره مي گيريم و بر آن مي تازيم؟ چطور است كه از كنار هر در و پنجره بازي كه مي گذريم چشمي به درون خانه مي چرانيم اما تحمل نظر بازي ديگران را از درون در باز منزل خود ندارم؟
شايد درست نباشد اينگونه سخن راندن در مورد يك قشر يا يك فرهنگ و يا يك ملت. آري يك ملت، ملتي كه ادعا بر داشتن 2500 سال تمدن دارند اما فرهنگ در كنار هم زيستن ؟
اگر از اهل ادب براي شناخت ايران و ايراني جويا باشي از فردوسي و مولوي مي*گويند، از شعر پارسي برايت مي*خوانند و تفالي بر حافظ مي*زنند. اگر از اهل علم خواهان شناخت ايراني باشي نام از ابوريحان بيروني مي*آورند و برايت از كمالات بوعلي سينا سخن مي*رانند.اگر از اهل سياست خواهان توضيح از ايران باشي از انقلاب آيت الله خميني مي*گويند و از ژرف انديشي* هاي خاتمي سخن مي گويند از از بيراهه گويي*هاي رئيس جمهور محترم. اما اگر از مردم كوچه بازار خواهان شناخت و تمايز قرار دادن ايراني از ديگر اقوام باشي برايت از دورنگي و دو دوزه بازي مثال مي*آورند و از فريب كاري*هاي هم ميهنان محترم. و در كل مردم هر كوي برزن ايراني را با چند نشان مي*شناسند. زير شلواري راه راه. سرك كشيدن و چشم چراني از هر روزنه بازي به خانه ديگران. دروغ نيرنگ. تملق . زير پاي گذاشتن هر ارزشي براي رسيدن به اميال شخصي.
اينها مقدمه اي بود بر ايران بعد از 2500 سال نظام حكومتي ، تمدن و فرهنگ. در بسياري از مواقع بر خودم مي*بالم كه يك ايرانيم. درست در زماني كه مردم كشورم فارغ از هر قوميتي به كمك هم مي*شتابند. بر خودم مي*بالم كه ايرانيم وقتي مي*بينم هموطنانم بر بالاي سكوهاي علمي و ورزشي دنيا ايستاده اند. اما هميشه زمان بر همين منوال نيست گاها اتفاقي مي افتد كه شرمگين مي*شوم كه نام ايراني را بر خود گذارم.
اين روزها خبر پراكني از فيلمي شنيده مي*شود كه از حريم خصوصي يكي از بازيگران ايراني برداشته شده است و چين و چون آن نقل مجلس هر كوي برزن است. هر روز طوطيان شيرين سخن و خوش گفتار در باب اين رويداد حرفي مي*رانند و كار به جايي رسيده كه پليس نيز خود را با شايعه پراكنان در يك خط مسابقه قرار داده است و با گزارشهاي روزانه خود در باب اين مسئله هر روز بر گنداب اين اتفاق همي ميزند.
حال فرض را بر اين بگيريم كه اين اتفاق در حريم خصوصي فرد مذكور رويداده است آيا جار زدن اين اتفاق نشان از فرهنگي دارد كه بر آن مي باليم؟ آيا پليس كه وظيفه اش حفظ و حراست از حريم خصوصي و حيثيت شهروندان است بايد تبديل شود به يكي از مراكز روزانه پخش شايعه در مورد اين اتفاق؟
اما اي كاش تمامي اين اتفاقات بر همينجا ختم مي*شد. اما با سود جويي ايراني ها چه كنيم؟ روزي با زير سوال بردن حيثيت افراد كه وظيفه عرفي، شرعي و اجتماعي ماست جيب هايمان را پر از پول متجسسان حريم خصوصي مردم مي*كنيم. روز ديگر با دامن زدن بر شايعات صفحات روزنامه*هاي خود را با تيتر درشت: فيلم خصوصي بازيگر نرگش روانه*ي گيشه ها مي كنيم و ديگر روز با بكار بردن كلماتي چون «فيلم سـكسـي دختر شوكت» تعداد ويزيتور هاي وبلاگهايمان را بالا مي بريم.
اينچه كه اين روزها ما در زير پاي خود لگد مال كرديم حيثيت دختركي به نام زهرا امير ابراهيمي نبود بلكه ما با رفتارهايمان لكه*اي سياه را به نام ايراني اضافه كرديم. در زير پاهايمان دختر شكوت را نگذاشتيم ما در زير پاهايمان خودمان را فرهنگمان را تاريخمان را فردوسي و مولوي و بوعلي سينا را لگد مال كرديم.
روي سخنم با توست اي ايراني: چطور است كه تعدد سـكسـس با دختركان مختلف را براي خود مجاز مي*دانيم و بر آن مي*باليم اما اتفاقي كه معلوم نيست واقعا در حريم خصوصي يك نفر روي داده است را به سخره مي گيريم و بر آن مي تازيم؟ چطور است كه از كنار هر در و پنجره بازي كه مي گذريم چشمي به درون خانه مي چرانيم اما تحمل نظر بازي ديگران را از درون در باز منزل خود ندارم؟
Comment