Dariush

[Rasputin]

ترانه : موج
» آلبوم : راه من
» خواننده : داریوش
» ترانه سرا : اردلان سرفراز
» آهنگساز : فرید زولاند
من آن موجم که آرامش ندارم
به آسانی سر سازش ندارم

هميشه در گريز و در گذارم
نمی مانم به يکجا بی قرارم

سفر يعنی من و گستاخی من
هميشه رفتن و هرگز نماندن

هزاران ساحل و ناديده ديدن
به پرسش های بی پاسخ رسيدن

من از تبار دریا از نسل چشمه سارم
رها تر از رهایی حصار بی حصارم

ساحل حصار من نیست
پایان کار من نیست

همدرد و یار من نیست
کسی که یار من نیست در انتظار من نیست

صدای زنده بودن در خروشم
به صاحل چون می یایم خموشم

به هنگامی که دنیا فکر ما نیست
برای مرگ هم در خانه جا نیست

اگر خاموش بشینم روا نیست
دل از دریا بریدن کار ما نیست

من از تبار دریا از نسل چشمه سارم
رها تر از رهایی حصار بی حصارم
---» ترانه : روز اول
» آلبوم : راه من
» خواننده : داریوش
» ترانه سرا : اردلان سرفراز
» آهنگساز : فرید زولاند
» تنظیم کننده : تیگران ساکیان

گفتی ازعشقم حذرکن چه بَد کردم نکردم
يادمو ازسر بَدر کن چه بَد کردم نکردم


روزاول گفته بودی ولی ازتو نشنيدم
توی آينهء ديروز کاشکی فردارو ميديدم
باتوعشق آمدو گُم شد هرچه بود زيرو زبرشد
لحظه هاخالی وخسته زندگی بی هوده ترشد


گفتی ازعشقم حذرکن چه بَد کردم نکردم
فکر آزار و خطر کن چه بَد کردم نکردم

عشق اولين توبودی باتومن عشقوشناختم
ای توعشق آخرينم رفتی و دردو شناختم
باتومن عشقو شناختم باتومن زندگی ساختم
ازکسی گلايه ایی نيست اگه باختم بتو باختم

گفتی ازعشقم حذرکن چه بَد کردم نکردم

عشقمو از سر بدر کن چه بَد کردم نکردم



هرکسی پس ازتوآمد خلوت منوبهم زد
ترو باز بيادم آورد اگرازعاطفه دَم زد
هرکسی پس ازتوآمد خلوت منوبهم زد
سرنوشتِ من نبوده سرنوشتِی که رقم زد

روزاول گفته بودی ولی ازتو نشنيدم
توی آينهء ديروز کاشکی فردارو ميديدم
باتوعشق آمدو گُم شد هرچه بود زيرو زبرشد
لحظه هاخالی وخسته زندگی بی هوده ترشد

گفتی ازعشقم حذرکن چه بَد کردم نکردم

فکر آزار و خطر کن چه بَد کردم نکردم

گفتی ازعشقم حذرکن چه بَد کردم نکردم

عشقمو از سر بدر کن چه بَد کردم نکردم

[Nazanin]

Joooooooooooon fadash

[Rasputin]

When Daryush was a boy.!

[Nazanin]

Bedoone rish/sibil ham ghaboolesh darim. Jigaresho

[Rasputin]

more pics...

[Nazanin]

Joooooooooooooooon jigareshooooooo

[I.M.M]

che banamak bodeh kocholo bodeh

[Rasputin]

من با آقای ابی در مورد آهنگ "راه من " که روی وب سایتشون هست صحبت کردم، همون آهنگی که آقای داریوش در آلبوم " راه من " هم خوندن و ساخته شماست. دوست دارم شما به ما بگین که آهنگ " راه من " که قرار بود آقای بیژن مرتضوی و آقای ابی بخونن و در حدود هفت سال پیش هم ضبط شده، چرا هیچ وقت بیرون نیومد و چطور شد که در آلبوم آقای داریوش قرار گرفت که الان تازه وارد بازار شده؟
فريد زلاند: بهزاد جان، همون طوری که گفتی آقای بیژن مرتضوی و آقای ابی برنامه ای داشتن و از من خواستند که یک آهنگ براشون بسازم که این دو هنرمند با هم اجرا بکنند. مخصوصاً چون کار "نون و پنیر و سبزی" رو خودم انجام داده بودم، روی این حساب از من خواستند که این کار رو بکنم. من این آهنگ رو ساختم و به صورت Demo ضبط کردم و آقای ابی و آقای بیژن مرتضوی این آهنگ رو خوندند. حتی آقای بیژن مرتضوی توی این آهنگ ویولن نواختند. بعد از اینکه این آهنگ رو ضبط کردیم قرار بود به صورت یک سی دی تک آهنگ در کنسرت ها پخش بشه. بعدها آقای بیژن مرتضوی و آقای ابی تصمیم گرفتند که این کار رو اجرا نکنند. به هر حال در کل هیچگونه پولی بابت این قضیه برای شخص بنده و آقای شهریار قنبری رد و بدل نشد! تنها خرج پرداخت به تنظیم کننده و استودیو بود که اون هم از طرف کنسرت گذار انجام شد.

استودیویی که شما در اون کار می کردید استودیوی خودتون بود؟

فريد زلاند: نه
آقای زلاند، بین سال های 1998 تا سال 2000 که کار هنری شما با آقای ابی قطع شد، چرا این آهنگ جزو آلبومی بیرون نیومد؟

فريد زلاند: برای اینکه آقای ابی با شرکت دیگه ای قرارداد بسته بودند و برنامه دیگه ای هم داشتند. من هم تصمیم گرفته بودم که دیگه با آقای ابی کار نکنم. این آهنگ حق من بوده، کار من و شهریار قنبری بوده و ما بعد از مدتی تصمیم گرفتیم که این آهنگ رو تغییر بدیم. آقای ابی در مصاحبه ای که با شما کردند گفتند کار هنری مربوط به سیاست نیست. بنابراین یک کار مثل "راه من" که از زندان اوین و از گذشته آنچنانی و امروز اینچنینی صحبت می کنه، ابی نمیتونه خواننده اون باشه!

من به عنوان آهنگساز و آقای شهریار قنبری به عنوان ترانه سرا تصمیم گرفتیم این آهنگ رو تنها صدایی که مردم شناختند و به اون صدا اعتماد و باور سیاسی دارند، یعنی آقای داریوش بخونه. از اجرایی که آقای داریوش هم کرده من خیلی راضی هستم و یکی از بهترین کارهای زندگی من با ایشون بوده. آقای ابی هم البته اگر ادعایی کردند که بابت این کار پرداختی به من کردند و یا این آهنگ رو من به ایشون دادم، می تونستند از من شکایت کنند!

ولی خوب آقای ابی گفتند که مدرکی از پول و واگذاری آهنگ ندارند که استفاده بکنند! البته خودشون میگن که بین ما رسم نبوده که قبض بگیریم!

اگه ایشون میگه پولی پرداخت کردند، حتماً باید مدرکی هم داشته باشن! من آقای ابی رو خیلی دوست دارم و رفیق بسیار خوب من هم بوده، اما برای اینکه برای ایشون ثابت کنم که حق یک آهنگساز و شاعر چیه، باید موضوع رو از نظر قانونی دنبال بکنم.

آقای ابی میگن تحریر صدا روی این آهنگ رو خودشون کار کردن ...

فريد زلاند: نه! تحریرهایی که شما در آهنگ میشونید رو من تصمیم می گیرم و می سازم. آقای ابی در تمام تاریخ زندگیش آهنگ های من رو خونده و هیچ گونه تحریری رو ایشون از خودشون ابدا نکردند! البته سبک کار خودش رو داره. اما من به ایشون میگم که یک آهنگ رو چجوری بخونه! این حرف بسیار نامعلومی هست که آقای ابی این کار رو انجام داده! ... آقای ابی، شما بسیار خواننده خوبی هستی اما من دوست نداشتم این کار من با صدای شما بیرون بیاد! شما حق نداشتی این رو در وب سایت خودتون بزارین! ما این روزها گرفتاری های بزرگی داریم و این که یک آهنگ رو آقای ابی خونده یا آقای داریوش موضوع مهمی نیست.

بهزاد جان در آخر می خواستم از تماست با من تشکر کنم و این رو هم اضافه بکنم که ابی رفیق من بوده و من بسیار به کار و صداش علاقمند هستم. امیدوارم که همیشه موفق و سلامت باشه و کارهای خوب ارائه بده و ما هم لذت ببریم. به خدا آرزوی من به جز این چیزی نیست. منتها مسائلی بود که باید مطرح می کردم و امیدوارم این قضیه آخر خط باشه!

[I.M.M]

merci rw jan

[Rasputin]

Dariush was born in Tehran on February 4, 1951 and spent his early years in Mianeh, Karaj and Kurdistan. His talent was first recognized at an early age of nine, when he appeared on stage at his school. Hassan Khayatbashi introduced him to the public at the age of twenty through Iranian Television. He immediately became popular with his legendary song, “ Do Not Tell Me I Love You ”. His contemporary and unique style opened a new era in the Iranian music.
Dariush has never compromised his deeply held beliefs. Whether he sings poems of Shamloo and Naderpour or lyrics of Janatti-Attaei , Ghanbari and Biat the one theme that runs through all his music is that of love, peace, freedom and justice. In post-revolutionary Iran, there was no place for Dariush’s art. By necessity, he left his native land and now lives in United States with his wife and seven-year old daughter.

His body of work consists of over 200 songs in 25 albums . He has had sold-out performances in concert halls around the world notably Wembley (London), Carnegie Hall (New York), Kennedy Center (Washington DC), Koncertos (Stockholm), Greek Theater (Los Angeles) and Universal Amphitheater (Los Angeles). Dariush has also explored the art of images and has acted in two films, Yarran and Faryadeh Zireh Ub .

Dariush's music and message has gone beyond his own culture. The Arab world, with its rich musical culture, has embraced Dariush with great enthusiasm. In a recent International Festival of Music Video and Tele-Media held in Bahrain, Dariush was recognized as the sole representative of contemporary Iranian music. He was awarded the highest Peace Trophy. In the closing ceremonies of the Festival, Dariush sang of freedom, particularly in his homeland, Iran.

[Rasputin]

از آخرين باری که با هم صحبت کرديم تقريباً يک سالی می گذره و توی اين مدت شما خدماتی رو برای جوون ها به راه انداختين که ديد جامعه نسبت به اين افراد، يعنی معتادها عوض بشه. دوست دارم از اين خدمات هم برامون بگين.

من اين رو از صميم قلب ميگم، من واقعاً دنيای تاريک اعتياد رو با رگ و پی و استخوانم حس کردم و صدمات بسياری هم به خودم و اطرافيانم زدم. اعتراف می کنم و اين اعتراف صادقانه را دوست دارم. ولی در جامعه ما هنوز به معتاد به ديد سنتی نگاه ميشه. متاسفانه جامعه ما پر از مواد مخدره و جوان های ما در فضای مسمومی دارن از بين ميرن. من سايتی رو مدت های زيادی هست که راه اندازی کردم. در اونجا صحبت از بچه های معتادی هست که در حال بهبود هستن
اسم اين سايت "بهبودی" هست.

در چت روم اين سايت، مردم از گوشه و کنار دنيا ميان و با هم صحبت می کنند و اين يکی از راهکارهای به بهبودی رسيدن هست. چون شخص معتاد نبايد تنها بمونه و بايد از پيله تنهايی و بيماری اعتياد نترسه و بياد بين کسانی که بهبودی پيدا کردن. با اين کار می تونه رفيق های گذشته خودش رو با رفيق های جديد جايگزين کنه.

به غير از اون، اين سايت شامل اطلاعات مختلف در رابطه با ۱۹۰۰ جلسه در ايران و شهرستانهای مختلف هست.

مهمتر از همه، خانواده هايی هستند که وابستگانشون به اعتياد رسيدن که بايد به اين سايت و به قسمت خانواده بيايند و خانواده هايی رو که صدمه خوردن ببينن.

آيا اين مطالب در سايت "آينه"، يکی ديگه از سايت های شما هم هست؟

سايت "آيينه" بيشتر شامل لينک های مختلفی ميشه که آسيب های اجتماعی سرزمين ما رو به نمايش در مياره. "آيينه" سازمانی هست غير انتفاعی که کمک رسانی به پناهنده ها و بچه های اونها رو که در معرض آسيب های اجتماعی قرار می گيرن به عهده داره. آسيب هايی مثل اعتياد و فرار از خانه.

ما اين کار رو از بلژيک آغاز کرديم و خانواده های بسياری رو به همديگه ارتباط داديم. ما پل ارتباطی اونها هستيم و اميدوارم دوستانی که از اين سايت ديدن می کنند عضو اين سازمان بشن و اگر می تونند کاری انجام بدن و خدمتی برای هموطنانشون انجام داده باشن.

يکی از بزرگترين کمبود های ما اين هست که از هم فاصله داريم و همديگر رو انکار می کنيم. ما آيينه رو به پا کرديم تا آيينه ای باشه برای اينکه مردممون آشکارا ببينند در اين آيينه چه خبره، ببينند زخم های يک جامعه چيه و کجا داره ميره.

[Rasputin]

با وقوع انقلاب، با جامعهاي روبرو شديم كه اغلب شاعران، آهنگسازان و خوانندگان آن كوچ كردند و پراكنده شدند و به همين خاطر از هم جدا افتادند. آن زمان اگر ميخواستيم كاري انجام دهيم، دور هم جمع ميشديم و چشم در چشم هم زندگي ميكرديم. در روند خلق يك آهنگ مشاركت داشتيم و نظر همديگر را مطرح ميكرديم. اما حالا يكي در اين كشور، ديگري در آن كشور، مثل زنجيري كه پاره شد و حلقهها از هم جدا شدهاند

زماني در آرزوي شهرت بودم و اينك در آرزوي گمنامي، زيرا آنان كه در جستجوي شهرتاند نميدانند گمنامي چه موهبت بزرگي است...

با وجودي كه من در زمينه مسايل و مشكلات اجتماعي جامعه ايراني تورنتو گفتگوهايي با كارشناسان در زمينههاي مختلف داشتهام اما خوانندگان ايرانجوان مرا بيشتر به عنوان تحليلگر فيلم ميشناسند. به همين خاطر وقتي مرا در جايي غير از فضاي سينما ميبينند تعجب ميكنند. به هر حال من تا جايي كه امكان داشته سعي كردهام معضلات اجتماعي كه به نوعي با سينما در ارتباط بودهاند را چه با نقد فيلمهاي مربوطه و چه با گفتگو با كارشناسان مربوطه مطرح سازم. براي داريوش به عنوان خوانندهاي كه نسبت به مسايل و معضلات و آسيبهاي اجتماعي بيتفاوت نيست احترام قائلم و علل اين گفتگو نيز يكي بخاطر فعاليتهاي مثبتي است كه اين اسطوره موسيقي پاپ در راه ترك اعتياد ايرانيان مبتلا به اين بلاي نابود كننده كه خود سال ها در چنگال آن اسير بوده انجام ميدهد. ديگر عشق و علاقه او به سينما كه تلاش هايي هم در اين راستا در دوران جواني داشته و از سويي گرايش او به ادبيات عرفاني و ترويج آن در كارهايش ميباشد كه در كل عواملي شدند تا گفتگويي خواندني با اين خواننده محبوب نسلهاي ديروز و امروز داشته باشيم.

* هر كسي ممكن است كه رويايي داشته باشد كه بعدها به حقيقت بپيوندد. آيا داريوش از همان آغاز روياي خوانندگي را در سر داشته يا كاملاُ اتفاقي بوده است؟
-اگر بخواهم صادقانه جواب بدهم بايد بگويم كه خواننده شدن هدف من نبوده بلكه فكر ميكنم خواننده متولد شدم (با خنده...). اين را از اين نظر عرض ميكنم كه از بچگي شور و شوق خاصي به خواندن داشتم. وقتي به آن دوران برميگردم ميبينم حركات يك بچه چهار يا پنج ساله در ارتباط با موسيقي چه معنايي ميتواند داشته باشد. اين كه يك بچه يواشكي به اتاق مهمانخانه برود، گرامافون را بگذارد و يك سري صفحههاي سيوسهدور قديمي از رشيد بهبوداف را گوش كند و يا به عشق شنيدن ترانه پاي راديو بنشيند. همه اين ها به نوعي آن انگيزهها و شايد كششهايي بوده كه مرا به اين سمت كشاند و به خاطر همين هميشه ميگويم من خواننده متولد شدم (با خنده...) خوب از اين ها كه بگذريم عواملي مثل مسير كار، اتفاق، رابطه، همه اين ها باعث شدند كه وارد عالم خوانندگي به صورت حرفهاي بشوم.

* حتي شنيدم كه در سنين خيلي پايين روي صحنه ظاهر ميشدي؟
-من از سن 9 سالگي روي صحنه ميرفتم. در يازده سالگي يك اركستر 7 يا 8 نفره داشتيم كه در جشن هاي مدرسه به اجراي برنامه ميپرداختيم. براي همين معتقدم مسير مرا به سوي حرفهاي شدن كشاند. به اصطلاح جوي كوچكي بود كه به دريا متصل شد.

* آيا خاطرتان هست كه چه زماني براي اولين بار به صورت حرفهاي ترانه اجرا كرديد؟
-اولين بار به صورت حرفهاي در برنامهاي به نام "شش و هشت" كه توسط فرشيد رمزي تهيه ميشد در تلويزيون ملي ايران با خوانندگاني مثل كيوان، افشين، نلي، ماسيس و اونيك به صورت گروهي اجرا داشتيم. اما اگر منظورتان اجراي زنده باشد، خاطرم است كه اولين بار در كاباره شكوفه نو در تهران و با يك اركستر حرفهاي آواز خواندم.

* در يكي از مجلات هفتگي مربوط به دهه 50 ايران جملهاي گفته بوديد با اين مضمون "زماني در آرزوي شهرت بودم و اينك در آرزوي گمنامي. زيرا آنان كه در جستجوي شهرتاند نميدانند گمنامي چه موهبت بزرگي است." مايلم بدانم كه امروز داريوش درباره اين جمله چطور ميانديشد؟
- خوب اين جمله مربوط به دوران جواني بوده. تصور كنيد كه آدم شناخته ميشود، دور و برش را ميگيرند و مثل يك شوك است. شايد در آن زمان برايم در آن محيط قرارگرفتن سخت بود ولي بعدها با گذشت سال ها اين مسأله با من عجين شده بود. آن زمان با مسايلي روبرو ميشدم كه برايم تعجبآور بود. عدهاي انتقاد ميكردند كه آقا اين چه ترانههايي است كه تو ميخواني... يكي ميگفت: "اين بچه چه ميگويد..."، آن يكي تعريف ميكرد، شخصي سرزنش ميكرد و خلاصه مجموعهاي بود از واكنش هاي مردم. بالاخره دوران جواني من بود و بالطبع هر جواني كه تازه به شهرت ميرسد با اين واكنش هاي مثبت و منفي روبرو ميشود كه گاهي او را از آن چه شهرت ناميده ميشود دلسرد ميكند. ولي به نظر من شهرت و محبوبيت پديدهاي است كه بايد از آن استفاده مثبت شود نه سوءاستفاده.

* از آنجا كه گرايش اصلي من سينما است ميخواهم سوالاتي در اين زمينه بكنم. شما در اوج شهرت تلاشهايي هم در سينما انجام داديد. در فيلمهايي موسوم به فيلمهاي خياباني كه جزو سينماي بدنهاي ايران به حساب ميآمدند با كارگرداناني مثل سيروس الوند و فرزان دلجو همكاري كرديد. آيا اين تلاش از سر عشق به سينما بود يا دليل ديگري داشت؟
-من سينما را بسيار دوست داشته و دارم. هنر بسيار ظريفي است. من نمي گويم كه فيلم بازي كردم. بلكه ميگويم تجربهاي كردم. تلاشي كه وقتي دوباره برميگردم و به كارهايم نگاه ميكنم متوجه ميشوم كه هنر بازيگري چه ظرافتهايي دارد و به اين هنر پختهتر نگاه ميكنم. از طرف ديگر هم طبيعتا وقتي در ايران هنرمندي مشهور ميشد تهيهكنندگان و سرمايهگذاران گيشهپسند براي صيد او تلاش ميكردند و من هم جزو كساني بودم كه صيد شدم (با خنده...) و در دو فيلم تجربههايي انجام دادم كه بعدها متاسفانه به دلايلي ادامه پيدا نكرد. دوست داشتم با راهنماييهاي يك معلم خوب در اين زمينه كارهاي خوبي انجام دهم.

* يكي از فيلمهايي كه بازي كرديد "ياران" به كارگرداني فرزان دلجو و امير مجاهد بود. نكته جالب توجه اين است كه شما در اوج شهرت و محبوبيت ترانه فيلم را به فريدون فروغي واگذار كرديد. دليل آن چه بود؟
-(عجب سوال ظريفي كرديد. اولين بار است كه از من سوالات خوبي ميشود و من از شما به خاطر طرح اين سوالات ممنونم...)
واقعيت اين است كه در فيلم "ياران" قرار بود با فرزان دلجو همكاري داشته باشيم و اگر توجه كرده باشيد در آن فيلم من نقش زيادي ندارم. متاسفانه در آن زمان تجربه آن چناني درباره سينما نداشتم و با من برخورد درستي نشد. آقايان فرزان دلجو و امير مجاهد در اين راستا به من كملطفي كردند و قراردادمان كامل اجرا نشد. چرا كه طبق قرارداد مالي كه داشتيم بعد از اينكه 15 دقيقه از فيلم را پيش برديم من به دوستان گفتم حال بياييد قراردادمان را جلو ببريم و مسايل مالي را طبق قرارمان مشخص كنيم. نتيجه اين شد كه دوستان رفتند بدون اين كه پشت سرشان را نگاه كنند.
با خودم گفتم: "خوب اين ها با من كار دارند، فيلمشان نيمه كاره است." اما در كمال تعجب متوجه شدم كه آن ها بر اساس همان 15 دقيقه موجود داستان فيلم را عوض كردند تا ديگر به من احتياجي نباشد. خوب، از آن جا كه در زندگي به يك توازن اعتقاد دارم و طبيعت را قانونمدار ميدانم، اين ماجرا مصادف شد با درگيري من با ساواك و رفتن من به زندان اوين كه همان شب فيلم "ياران" كه در سينما كاپري به نمايش درآمده بود از اكران پايين آورده شد و در واقع مفهوم آن ضرر براي تهيهكننده فيلم بود.

* برگرديم به بحث موسيقي پاپ. اين روزها صحبت از مرگ واژه در موسيقي پاپ ايران است. به عنوان خوانندهاي كه واژه در ترانههايت اهميت داشته و هيچ گاه در سال هاي فعاليت در غربت تن به بازار ابتذال و سطحيگرايي ندادي و راه هميشگي خود را ادامه دادي، در اين باره چه نظري داري؟
-به نظر من يك سيلي در راه است و شما نميتوانيد جلوي اين سيل را بگيريد. اين سيل همه چيز را در مسيرش با خود همراه ميكند. تقليد بخشي از موسيقي فعلي ما شده است. نداشتن مرجعي كه تصويب كننده باشد خود مزيد علت شده است. چرا كه در آن زمان در ايران سازماني بود كه نظارت و آثار را ارزشيابي ميكرد. خوب حال در خارج از كشور تشكيلاتي كه وجود ندارد در نتيجه خيلي از ترانهسراها و آهنگسازها كارهايي را انجام ميدهند كه به سمت سطحيگرايي و سادهپسندي و به قول شما مرگ واژه كشيده ميشود. ولي به نظر من با توجه به همه اين معضلات هر نوع اثري جايگاه خاص خودش را دارد. داريوش شنونده خود را دارد و بايد با احترام و علاقه به آن ها مسير كارش را ادامه دهد.
موسيقي ما در شرايط بحراني به سر ميبرد و مثل خيلي چيزهاي ديگر سرزمين ما به هم ريخته است. دليل مرگ واژه را بايد نوعي كمكاري دانست. در جايي كه از زبان شعر و موسيقي كه زبان برندهاي است و ميشود از آن به عنوان ابزار سازنده استفاده كرد از آن سوءاستفاده ميشود و واقعا نميدانم كه اين جريان كي متوقف خواهد شد.
در اين جا بايد به نقش رسانههاي خارج از كشور اشاره كنم كه اين نوع موسيقيها را به چه شكل تبليغ ميكنند و اين كه چه نوع موسيقي را بعد از چه نوع ديگري پخش ميكنند و جايگاه هر كدام را چگونه قرار ميدهند. چون ما سابق بر اين هم در كشورمان موسيقيهاي مختلفي مثل: كوچه و بازاري، سنتي، پاپ و فولكور داشتيم اما هر كدام جايگاه خودشان را داشتند. فكر ميكنم در حال حاضر رسانهها بيشتر مروج سادهپسندي ميباشند.

[Rasputin]

من ميخواهم روي اين نكته تاکيد كنم كه متاسفانه اين سادهپسندي به ابتذال كشيده شده. يعني واژههايي كه از فرهنگ لمپنيسم وارد موسيقي پاپ شده و جوان هاي امروز هم آن ها را ناخواسته به خاطر ريتمشان زمزمه ميكنند واژههايي كه خيلي از روشنفكران و هنرمندان متعهد سال ها سعي كردند تا آثار آن را از ميان نسلهاي جديد پاك كنند اما با تاسف بسيار شاهد آنيم كه چه در سينماي داخل كشور و چه در موسيقي خارج از كشور كه پرمخاطبتر است اين واژههاي مبتذل دوباره ترويج و تبليغ ميشود.
-اجتنابناپذير است. هيچ كاري نميشود كرد. اين جا مسأله مسئوليت هنرمند پيش ميآيد. اين كه يك ترانهسرا، آهنگساز و يا خواننده به دنبال بازار روز نباشد خوب، جوان هايي هستند كه با عشق و علاقه به سراغ اين هنر ميآيند اما طعمه تعدادي از كمپانيهاي موسيقي ميشوند كه به آن ها خط ميدهند كه چه بخوانند و چه بكنند تا بازار بيشتري داشته باشد. به هر حال همان طور كه اشاره كردم باز هم هنرمنداني هستند كه تلاش ميكنند تا در اين سيلاب نيافتند و به تعهد خود نسبت به موسيقي سالم پايبند باشند.

*من معتقدم خلاقيت زاييده درد است. اما آن گونه كه شعرا، ترانهسرايان و خوانندگان نامي و خلاق در آن زمان و در اوج تنگنا و محدوديتها دست به خلق آثاري زدند كه هنوز هم جزو آثار ماندگار به حساب ميآيند. حالا ميبينيم كه همين افراد با اينكه در خارج از كشور با جنس ديگري از درد همراه هستند اما مثل گذشته نتوانستند آثار ماندگاري مثل آن دوره را خلق كنند يا حداقل به لحاظ كميت و كيفيت همتراز آن ها قرار نگرفتند. اگر هم بخواهم اسم ببرم بايد به هنرمندان خلاقي چون شهيار قنبري، ايرج جنتي عطايي، اردلان سرافراز اشاره كنم. البته اين نظر شخصي من است و دوست دارم نظر شما را در اين باره بدانم.
-به نظرم با وقوع انقلاب، با جامعهاي روبرو شديم كه اغلب شاعران، آهنگسازان و خوانندگان آن كوچ كردند و پراكنده شدند و به همين خاطر از هم جدا افتادند. آن زمان اگر ميخواستيم كاري انجام دهيم، دور هم جمع ميشديم و چشم در چشم هم زندگي ميكرديم. در روند خلق يك آهنگ مشاركت داشتيم و نظر همديگر را مطرح ميكرديم. اما حالا يكي در اين كشور، ديگري در آن كشور، مثل زنجيري كه پاره شد و حلقهها از هم جدا شدهاند. نكتهاي كه دوست دارم اشاره كنم اين است كه ما با باري از تشويش به خارج از كشور آمديم. يعني از كشوري با فرهنگ و زبان متفاوت وارد يك سرزمين جديد شديم و بدون اين كه متوجه شويم ضربههاي روحي زيادي خورديم اما عليرغم وجود اين روحيه مشوش ميبايد كه سر پا ميايستاديم و زندگي ميكرديم. آثار اين ترس و تشويش هنوز هم مشهود است. براي مثال شخصي را ميشناسم كه اوايل انقلاب به خارج از كشور كوچ كرد و آدم بسيار متمولي هم است. ايشان از روز اول سعي كرد تا زندگي خود و خانواده را تأمين كند حالا بعد از گذشت 25 يا 26 سال با اين كه اوضاع مالي بسيار خوبي دارد و تامين است باز هم همان حركت روزهاي اول را انجام ميدهد. يعني آدمي نشده كه بگويد خوب من تلاشم را كردم و نتيجه هم گرفتم. حالا بنشينم و مدتي هم بدون تشويش و نگراني زندگي كنم به اعتقاد من اين بيماري تشويش و ترس از آينده در همه به نوعي به جا مانده است.
اما برگردم به موضوعي كه مطرح كرديد. از ديدگاه من شعراي ما در بيشتر موارد كارهايشان را ميكنند ولي اجرا كنندههاي خوب كم شدهاند. يعني ابزاري مثل آهنگ كه با آن كلام چفت و بست شود و جواب شعر را بدهد پيدا نميشود. توجه داشته باشيد كه آهنگساز همان آهنگساز است مضاف بر اين كه رشد و ديدگاهش هم بيش تر و وسيع تر شده اما آن زوج هنري كه انرژي لازم را به او بدهد نيست. يعني همان قضيه كه گفتم كه در آن زمان آهنگساز و شاعر و خواننده دور هم جمع ميشديم، يكي ميگفت اينجاي آهنگ را اين طور كن، ديگري ميگفت اين طوري بهتر است و غيره...
براي نمونه عرض كنم كه چندي پيش بعد از سال ها با ايرج جنتي عطايي در پاريس به مدت شش روز در كنار هم بوديم. در اين مدت مثل دو نفر كه همديگر را پيدا كرده باشند نشستيم و سيراب از موضوعات مختلف شديم و درد دل كرديم و در آخر متوجه شديم با چه كمبودهايي در اين پراكندگي مواجه هستيم.
به هر حال آن سيل سادهپسندي و سطحيگرايي و يا آن چه كه شما ابتذال ميناميد جاري شده و برخي از هنرمندان خلاقي كه به آن ها اشاره كردي نظارهگر اين سيل هستند و با خود ميانديشند كه چه فكر ميكرديم و چه شد.



* با توجه به اين كه سال هاست در كنسرت هايت و در ميان ترانههايي كه اجرا ميكني اشعار عرفاني را بازگو ميكني و حتي آلبومي هم به نام رومي منتشر كردي مايلم نظرت را راجع به عرفان و تاثير آن بر زندگي و آثارت را برايمان مطرح كني.
- عرفان نقبي در خود و يك بازنگري در خويشتن خويش است. بعد از پنجاه و پنج سال زندگي مثل كوزهاي خرد شده هستم و به دنبال اينم كه تكههاي شكسته را پيدا كنم و به خودم بچسبانم. عرفان درياي بيكراني است و خوشا به سعادت كسي كه قطرهاي از اين دريا نصيبش شود و با آن ديدگاه بتواند به زندگي نگاه كند. نميخواهم بگويم كه مطالعه ندارم و يا با آن ناآشنا هستم. جاي خوشبختي است كه رابطه زيبايي با خداي خودم دارم كه برايم بسيار باشكوه است و هميشه وجودش را در كنارم حس ميكنم. با او راز و نياز ميكنم. حرفم را با او در ميان ميگذارم و مراقب من است. پس جريان زندگي را به او ميسپارم و اين را بسيار باشكوه و زيبا ميبينم و سعي ميكنم كه مفيد باشم.

* در ميان عرفا آثار چه كسي بيشتر روي تو تاثيرگذار بوده است.
- به مولانا خيلي ارادت دارم. با او ساده و روان ارتباط برقرار ميكنم و وقتي به چند هزار بيتي كه حاصل كار اوست ميانديشم ميبينم كه تمامي در وصف انسانيت و خودشناسي ميباشد. براي مثال وقتي ميگويد: "بشنو از ني چون حكايت ميكند از جدايي ها شكايت ميكند..." به اين اشاره دارد كه انسان از زماني كه متولد ميشود از اصل خود جدا ميشود و نبايد فراموش كند از كجا آمده و در جستجوي اين باشد كه به اصل خود بازگردد. ما ذرهاي از يك مجموعه عظيم هستيم و ماموريتي داريم در عمري كه مثل يك حباب زودگذر است. پس دريابيم كه اين ماموريت چيست. به اعتقاد من دنياي عرفان شفا دهنده تمام دردها و مرحم همه زخم هاست. من راه هاي تاريكي را طي كردم و وقتي با عرفان آشنا شدم به دنياي باشكوهي پي بردم. دنيايي كه نه به مشروب، نه به قرص و مواد مخدر نياز دارد و چه دنياي عظيمي است. فقط بايد در آن تعمق كرد و ترس نداشت همان گونه كه مولانا ميفرمايد:
از حادثه جهان و زاينده مترس / از هر چه رسد چون نيست پاينده مترس
اين يكدم عمر را غنيمت ميدان / بر رفته مينديش و ز آينده مترس
اين ترس پديدهاي است كه با انسان ها عجين شده و اگر آن را شناسايي كنند و از بين ببرند زندگيشان آرامتر ميشود. مردم اصولا در فرداها زندگي ميكنند. غافل از اينكه زندگي همين لحظههايي است كه در حال گذر است. من هميشه به اين ميانديشم كه اين مال و منال دنيا، قصر و ماشينهاي گران قيمت و وسايل لوكس و غيره، اين ها متعلق به من و تو نيست. ماشين را دزد ميزند و خانه آتش ميگيرد. چيزي كه متعلق به توست، خانه درون توست. سعي كنيم خانه درون را آباد كنيم و با خود خودمان آشتي كنيم. به هر حال عرفان درياي بيكراني است كه شايد خداوند قطرهاي از آن را نصيب من كرده است.

* قصد داري كه در زمينه اشعار عرفاني فعاليتهاي ديگري انجام دهي مثل همان آلبوم رومي كه به آن اشاره كرديم؟
- بله. كماكان در حال خواندن اشعار مولانا هستم و در تلاشم كه با اشعار اين عارف بزرگ نوعي مديتيشن در موسيقي ايجاد كنم. البته در رابطه با اشعار حافظ نيز قصد دارم كارهايي انجام دهم.

* افراد مشهور و محبوب همواره الگوي بسياري از جوان ها بوده و هستند و گرايشهاي اين افراد به هر سويي ميتواند علاقمندانشان را نيز به آن سمت سوق دهد. براي مثال جواني تعريف ميكرد كه وقتي متوجه ميشود كه بهروز وثوقي به تصوف گراييده است با وجودي كه هيچ از اين عالم نميدانسته شروع به مطالعه در عرفان و تصوف ميكند طوري كه ميگويد مسير زندگياش نيز به نوعي تغيير ميكند. غرض اين كه ما چه بخواهيم و چه نخواهيم و چه قبول داشته باشيم يا نداشته باشيم افرادي مثل خود شما كه در كار خودتان اسطوره شديد و طرفداران زيادي داريد ميتوانيد تاثيرات مثبتي روي جوان ها و در كل علاقمندانتان در تمام دنيا داشته باشيد و اين كه شما عرفان را راهگشاي زندگي شخصي خودتان و نوري در تاريكيهاي مسيرتان مي دانيد بالطبع ميتواند خيلي از دوستدارانتان را نيز نسبت به اين مقوله كنجكاو سازد اما در مسير عرفان و شناخت آن نيز مثل هر مسير ديگري دام هايي گذاشته شده و بسياري از اين دنياي پر رمز و راز دكاني براي سركيسه كردن شيفتگان ناآگاه باز كردهاند كه خيليها را از اين عالم معنوي دلسرد كرده است. شما در اين باره چه نظري داريد؟
- دقيقا براي همين است كه روي شناخت درست و پيروي از راهبران واقعي خيلي تاكيد شده است. ادبيات عرفاني ما سرشار از اندرزهاي حكيمانه و انسانساز ميباشد و من هميشه در برنامههايم به اين شعر زيباي عرفاني اشاره ميكنم:
گوهر خود را هويدا كن كمال اين است و بس
خويش را در خويش پيدا كن كمال اين است و بس
چند ميگويي سخن از درد و عيب ديگران
خويش را اول مداوا كن كمال اين است و بس
پند من بشنو بجز با نفس شوم بد سرشت
با همه عالم مدارا كن كمال اين است و بس
چون بدست خويشتن بستي تو پاي خويشتن
هم به دست خويشتن باز كن كمال اين است و بس
به هر حال اين نفس چو بند است و شما همچو اسيريد." و به اعتقاد من اين عرفانست كه ميتواند اين نفس را مداوا كرده و انسان ها را به گوهر واقعي خودشان بازگرداند. ما گاهي به دنبال قرص واليوم هستيم تا آرامش به دست بياوريم. اين قرص ها زخم موقت ما را مداوا ميكند اما با زخم عميق چه كنيم. ما بايد به دنبال شاه كليدي براي درمان كلي باشيم كه اين شاه كليد، عرفان است.

* به عنوان كسي كه سال ها در دام اعتياد بودي و بالاخره با عزمي راسخ و تاثيرگذار دست به ترك اعتياد زدي براي دوستداران و عاشقانت در سراسر دنيا كه با اين بلاي ويرانگر روبرو هستند چه كاري انجام دادي و چطور تجربيات خودت را براي رهايي از اين دام به آن ها منتقل ميسازي؟
- چهار سال است كه در زمينه آگاهيرساني به معتادان براي ترك اعتياد تلاش ميكنم. با برنامههاي راديويي آغاز كردم. در حال حاضر يك برنامه تلويزيوني به نام آينه داريم كه هفتهاي چهار ساعت از طريق تلويزيون هاي فارسيزبان ماهوارهاي پخش ميشود. در واقع ما يك سازمان غيرانتفاعي هستيم كه به غير از اين كه در زمينه آسيبهاي اجتماعي پيامرساني ميكنيم به مستندسازي در اين زمينه نيز مشغول هستيم. خيليها از سراسر دنيا با ما تماس ميگيرند و براي ترك اعتياد راهنمايي ميخواهند و ما نيز به آن ها راه هاي مطلوب و موثر را پيشنهاد ميكنيم و افراد را به هم مرتبط ميسازيم. خوب، 35 سال براي مردم خواندم حالا دوست دارم از اين طريق و با اين برنامهها كمكي به مردم عزيزي كه مبتلا به اين بلاهاي اجتماعي هستند بكنم.

[shazz]

RAHE MAN


Bacheha, in vaseye tarafdarane Dariush e. Albume jadidesho HATMANNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNN bekharid!!!!
In album DIVOONE mikone!! Vaghean SHAHKARE bekhoda!
Ahangash yeki az yeki ghashangtar.
man kheili sakhtgiram when it comes to iranian albums, amma in yeki khodaeesh MAHSHARE! Yani asan ghargh mishin tooye ahangash.
Man male khodamo online order dadam.


Khahesh mikonam albumesho bekharin age tarafdaresh hastin & BE HICH ONVAN D/L NAKONID AZ JAEE!!!!!
Khanandehamoono support konid lotfan. Inhame zahmat mikeshan baraye albumashoon. Mage gheymate 1 album cheghade akhe??

BekharimLooL..Che Sadei To..BaBa DownloaD Kon Halesho BebarFoghesh Mirim Zendan

[Rasputin]

داریوش و دوران زندان


چند سال پیش داریوش در مصاحبه ای با بهزاد بلور خبرنگار بخش فارسی رادیو بی بی سی برای اولین بار به شرح دوران دستگیری اش در سال 1353 اشاره کرد و عنوان نمود که به واسطه اجرای ترانه های بوی خوب گندم، بن بست، رهایی و ... به همراه شهیار قنبری، ایرج جنتی عطایی و مسعود امینی به زندان اوین افتاده است. پخش این مصاحبه بازتاب های گوناگونی در بین طیف سلطنت طلب ها در خارج از کشور داشت به شکلی که داریوش میر باقری مجری برنامه ای در شبکه رادیو صدای ایران با پخش کامل گفتگوی داریوش با بی بی سی، در یک برنامه کامل و مجزا به بررسی این ماجرا پرداخت. ایشان با آوردن عباس پهلوان سردبیر مجله فردوسی در پیش از انقلاب بر روی خط برنامه اش و گفتگو با ایشان ماجرا را بعد از 30 سال یکبار دیگر کالبد شکافی کرد.

عباس پهلوان در آن برنامه عنوان کرد که دلیل دستگیری داریوش در سال 53 اعتیاد او به مواد مخدر بوده و بیان کرد در مجلسی که به مناسبت حضور همایون هوشیار نژاد در لس آنجلس برگزار شد و داریوش هم در آنجا حضور داشت مسئله دستگیری داریوش هم عنوان شده و خود داریوش هم پذیرفته که به خاطر اعتیاد دستگیر شده است.

در 30 فروردین 1354 روزنامه دولتی کیهان تهران با تیتر داریوش از زندان آزاد شد، خبر از آزادی او از زندان داده و بیان نموده که داریوش خواننده معروف که به دلیل استعمال هرویین دستگیر شده بود پس از انتقال به بیمارستان و بستری شدن در آنجا و معالجه به زندان منتقل شده و حالا پس از ترک از زندان آزاد شده است.

کاملا مشخص است که به دستور ساواک اینگونه صحنه سازی شده بود که دلیل دستگیری داریوش استعمال مواد مخدر بوده در حالیکه امروزه این ماجرا برای همگان روشن شده که دلیل دستگیری او و دیگر دوستانش چه بوده است. شهیار قنبری و ایرج جنتی عطایی در کتاب های خودشان به تفصیل ماجرا را شرح داده اند. در همان برنامه شخصی که خود را یکی از افسران رژیم شاه معرفی نمود نیز با برنامه تماس گرفت و عنوان نمود که داریوش را در حین مصرف هرویین در منزل رضا شایسته معروف به رضا کبابی دستگیر کرده و 6 ماه در زندان قصر زندانی نموده اند. ایشان عنوان نمودند که پس از انقلاب داریوش پسر و دختر رضا شایسته را به امریکا آورد و ساکن کرد. ایشان اشاره کرد که در آن زمان داریوش یک ماشین کاماروی قرمز رنگ داشت. البته در همان برنامه مسعود امینی ترانه سرا هم بر روی خط برنامه آمد و عنوان نمود که در سال 53 به همراه داریوش در زندان اوین بوده و دلیل دستگیریشان هم مسائل هنری و اجرای چند ترانه بوده است. ایشان اشاره کردند که در سلول 13 و سلول 1 زندان اوین که معروف به در سبز ها بود، زندانی بودند و سرهنگ وزیری و هم چنین دادرس شاهد این ماجرا هستند. مسعود امینی اشاره کرد که در آینده ای نزدیک کتابی به نام پاسخ به تاریخ دو رکعت عشق که شامل ترانه هایش نیز می باشد را منتشر خواهد کرد و در آنجا شرح کامل دوران دستگیری اش را به همراه داریوش خواهد گفت. شاید معتبرترین گفته درباره دستگیری داریوش را بتوان گفته های محمود قربانی کاباره دار معروف در پیش از انقلاب دانست که در برنامه با علیرضا امیرقاسمی دلیل دستگیری داریوش را اجرای ترانه بوی خوب گندم دانست.

البته در همان زمان که داریوش دستگیر می شود فیلم یاران با بازی او نیز از تاریخ 28 مرداد 53 بر روی اکران می رود که پس از یک هفته اکران به دلیل دستگیری داریوش پایین آورده می شود. می گویند خود مامورین ساواک نردبان گذاشتند و پوستر فیلم را پایین آوردند. اما در آن مصاحبه عباس پهلوان به مطلبی ناخواسته اشاره کرد که طی این سال ها هیچ کس به آن اشاره ای ننموده است. عباس پهلوان بیان نمود که یک بار چریک های فدایی خلق به داریوش حمله نمودند و می خواستند او را بکشند و ماشین او را به آتش بکشند و با این کار نشان بدهند که داریوش را نیز به مانند تختی دربار کشته است.

اما شرح ماجرا چه بود. دقیقا در همان زمانی که ترانه بوی خوب گندم داریوش در تابستان سال 1353 وارد بازار شد روزنامه دولتی کیهان چاپ تهران در تاریخ دوشنبه 20 خرداد 53 خبر از تصادف شدید داریوش را داد.