-
-
Comment
-
Comment
-
ولی در باب اهانت ، آقایان گمان کرده اند که « تصدی مقامات سیاسی و اجتماعی » هیچ بهایی ندارد و می توانند از « غنائم » آن برخوردار باشند ولی هیچ « غرامت » نپردازند . این خواب و خیالی بیش نیست و باید از این غفلت ، بیدار شوند .
کسی که نامزد حضور در مناصب اجتماعی و سیاسی می شود ، در خصوص مقام و موقعیت اش می توان او را متهم به کم کاری کرد تا در برابر آن از خود دفاع کند . می توان از او پیش دیگران شکایت برد و در غیاب او نسبت به رفتار و گفتارش اظهار نظر کرد و هیچکدام این امور ، از نظر شرعی ممنوع نیست .
اگر فردی می خواهد که کسی در غیاب او از رفتار و گفتار وی سخنی نگوید ، باید لطف کند و درخانه بنشیند و مدعی هیچگونه کار اجتماعی نشود . تصدی مقامات و مناصب اجتماعی ، همچون داوطلبی برای حضور در صحنه ی دفاع و نبرد است که اقتضای آن ، رد و بدل شدن تیرها و در معرض هجوم انواع سلاح ها قرار گرفتن است . اگر کسی به دنبال بالش ناز و بستری از پر قو است ، آدرس را عوضی آمده است اگر آن را در صحنه ی سیاست و کارزار اجتماعی می طلبد .
اینها از اموال عموم مردم از بیت المال تغذیه می کنند و می خواهند نازک تر از گل نشنوند . مسئولی که مال مردم را می خورد و به آنان خدمت نمی کند ، خیانتکار است و نباید انتظار ستایش و پاداش داشته باشد .
حرف مشخص من و امثال من آن است که ؛ « چرا مثلا نهادهای قضائی بر خلاف تعهدات قانونی خود ، در 23و سی دقیقه ی شب 10 دی 1380 ( بدون طی مراحل قانونی ؛ ارسال احضاریه ، و در صورت عدم حضور ، اخطاریه و سپس مراجعه ی روزانه برای بازداشت ) برای بازداشت مراجعه کردند ؟!! و یا در قضیه ی اخوی ، بدون احضاریه و با تمسک به دروغ ، ایشان را بازداشت و یا روانه ی زندان کردند ؟!!» . چرا رفتار قوه ی قضائیه ی کشور منجر به صدور « اخطار کتبی رئیس جمهور و مجری قانون اساسی ، مبنی بر تخلف آشکار قوه ی قضائیه از قانون اساسی » شد ؟!!
آیا می توان به قوه ی قضائیه ای که سند رسمی جمهوری اسلامی به تخلف آن از قانون اساسی ، اعتراف می کند ( یعنی نقض عهد و پیمان کرده و مرتکب گناه کبیره شده ) برای تشکیل عادلانه ی محاکم و مراعات قوانین کشور ، اعتماد کرد ؟!!
این رفتارها که با سند رسمی همراه است ، به عوض آنکه مسئولان را به عذرخواهی و توبه وادار کند ، گوئی به تجرّی بیشتر وادار کرده است و طلبکارانه از « ستمدیده گان » ( که حق اش را سلب کرده اند) می خواهند که حتی نسبت به ظلم آشکاری که کرده و فسقی که با نقض پیمان انجام داده اند ، چشم بپوشند و دم فرو بندند که اگر سخنی بگویند ، اهانت به قوه ی قضائیه است !!
خدای سبحان در مورد ستمدیدگان تصریح کرده است که ؛ « لایحب الله الجهر بالسوء من القول ، الا من ظلم = خداوند بلند کردن صدا به گفتار بد را دوست نمی دارد مگر از کسی که ستم دیده است » و این آقایان می خواهند بر خلاف قرآن ، حتی بیان ظلم ها را مانع شوند .
خداوند « توهین به ستمگر » را برای ستمدیده ، جایز دانسته است و بخاطر انطباق آن با واقعیت های ناگزیر زندگی آدمی ، هیچ قانونی نمی تواند آن را منتفی سازد . تا چه رسد که مخالفان سیاسی آقایان در برابر توهین های آشکار قضات و مأموران اطلاعات و ... ( که فی المثل ، در شش جلسه ی بازجویی ، همان بازجو ، الفاظ رکیک و توهین های بی شماری را نثارم می کرد ) اکثرا تحمل را پیشه ساخته و فقط با عقل و درایت و استفاده از الفاظ عادی پاسخ آنان را می دادند .
خدایا تو شاهدی که اگر مخالفان آقایان ، بخواهند در خصوص اهانت ها ، مقابله ی به مثل کنند ، سال ها طول می کشد که هر اهانتی را با اهانت جواب داده باشند ، ولی این گروه حاکم است که بازهم طلبکاران را بدهکار جلوه می دهد و خود در باره ی ادعای خویش به قضاوت می نشیند ( إن هذا لشیئ عجاب ) .
ج ) نقض حرمت شدید روحانیت = این عین عنوانی است که در متن کیفر خواست برادرم آمده است و گویا مقصودشان «نقض شدید حرمت روحانیت» بوده است . مستند این بخش از اتهامات ایشان نیز موارد پنجگانه ی اتهامی ایشان در همین کیفرخواست بوده است . یعنی ؛ کسی که به رهبری و مسئولان اهانت می کند و اقدام بر علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام کرده است و به نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی پرداخته است ، لیاقت پوشیدن لباس روحانیت را ندارد .
با توضیحاتی که در موارد یاد شده دادم ، معلوم می شود که چه کسانی حرمت روحانیت را از بین برده اند و با دروغ و فریب و بهره گیری از زور ، خود را حاکم و مخالفان خود را محکوم می شمارند .
بنا بر این ، من به عنوان یک شهروند ایرانی ، رهبری و باند حاکم بر کشور را به ؛ « براندازی سخت نظام جمهوری اسلامی از طریق ظلم های آشکار به مخالفان سیاست های باند حاکم ، اقدامات فراوان و گسترده علیه امنیت ملی ، اهانت به ملت و خصوصا فرهیختگان ملت ، نشر مکرر و گسترده ی اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی ، و نقض شدید حرمت روحانیت از طرق پیش گفته» متهم می کنم و روزی را انتظار می کشم که در جمهوری اسلامی ، امکان رسیدگی عادلانه به این اتهامات از طریق دادگاهی علنی و با حضور هیأت منصفه و قاضی یا قضاتی بی طرف ، وجود داشته باشد .
اگر این امکان در جمهوری اسلامی فراهم نشود ، باید مطمئن بود که طرح بر اندازان سخت ( رهبری و باند حاکم بر کشور ) به عمل در خواهد آمد و باید در نظامی دیگر ، پاسخگوی اتهامات و جرائم خویش باشند .
خدایا تو شاهد باش که ؛ « من آنچه شرط بلاغ است ، با حاکمان گفتم » و به سهم خود ، حجت را بر آنان تمام کردم ، به این امید که در دادگاه عدل تو رو سفید باشم . تو نیز چنان توانی به من و تمامی کسانی که برای آزادی و عدالت و اخلاق انسانی تلاش می کنند ، عنایت کن که در برابر تمامی فشارها و اقدامات غیر قانونی ستمگران ، کمر خم نکنیم و هرگز از ستم های آنان هراسی به دل راه ندهیم . آمین .
احمد قابل ........................ 20 فروردین 1387 ....................... فریمانComment
-
Comment
-
Comment
-
Comment
-
Comment
-
Comment
-
-
امیدرضا میرصیافی، وبلاگ*نویس و روزنامه*نگار صبح امروز در زندان اوین کشته شد.
این وبلاگ نویس زندانی که از ماه گذشته برای تحمل دو سال و نیم زندان ایام محکومیت خود، راهی زندان اوین شده بود؛ صبح امروز به دلیل فشار روانی و عدم دریافت کمکهای پزشکی مورد نیاز با توجه به شرایط وخیم روحی خود راهی بهداری زندان شد، نامبرده ساعتی پیش جان خود را در زندان اوین از دست داد تا پرونده مرگهای مشکوک زندانیان تا آخرین روزهای سال 1387 نیز ادامه یابد.
امیدرضا میرصیافی وبلاگ*نویس، روزنامه*نگار و فعال فرهنگی بود که به خاطر درج عقایدش در وبلاگ به اتهامات توهین به مقامات و تبلیغ علیه نظام به دو سال و نیم زندان محکوم شده بود، وی پرونده ی مفتوح دیگری در دادگاه عمومی استان تهران مبنی بر توهین به مقدسات را داشت که تاریخ برگزاری آن اردیبهشت ماه سال آینده اعلام گشته بود.
این زندانی عقیدتی که از وضعیت جسمی و روحی مناسبی برخوردار نبود علیرغم دارا بودن شرایط مرخصی، هیچگاه به مرخصی استعلاجی اعزام نگردید.
خامنه ای چگونه او را کشت
گزارش ذیل در بر گیرنده مشاهدات دکتر حسام فیروزی ، پزشک و فعال حقوق بشر زندانی است که بعنوان یک متخصص و شاهد، فوت این زندانی عقیدتی را حاصل بی توجهی مسئولان زندان و کادر پزشکی می داند.
در حدود ساعت 12 ظهر خبردار شدم که امیدرضا میرصیافی حال خوبی ندارد به سراغ او رفتم و او را به بهداری داخل بند 7 زندان اوین، انتقال دادیم، من در آن بهداری برای*اش لوله*ی معده قرار دادم و معده*ی او را شست*وشو دادم، برای*اش رگ گرفتم و اقدامات اولیه را انجام دادم. از پزشک آن*جا درخواست کردم که داروی آتروپین برای او تجویز کند و داروی لینگر به او دهد ولی پزشک بهداری گفت که سرم یک*سوم برای او کافی است و من را با توهین از اتاق بیرون کرد اما من هم*چنان اصرار داشتم که این*جا نمی*توانید کاری انجام دهید و باید او را به بیمارستان بیرون مثل بیارستان لقمان، منتقل کنید چون وی به دلیل خوردن تعداد زیادی قرص پروپرانول با افت شدید فشار خون و کاهش تعداد ضربان قلب روبه*رو شده بود و فشارش زیر 7 بود، اما پزشکان گفتند ما خودمان می*دانیم باید چه کار انجام دهیم و من را از اتاق بیرون کردند.
من باز پشت در بهداری ایستادم و مصرانه خواستم که او را به دلیل افت فشارخون و به دلیل این*که بدن وی کاملا سرد شده بود، به بیمارستان لقمان منتقل کنند اما پزشکان بهداری زندان به من گفتند این مساله ارتباطی با شما ندارد و ما می*دانیم چه کاری انجام دهیم. اما با اصرار بیش اندازه*ی من او را به بهداری پایین زندان اوین منتقل کردند و از آن*جا به بعد را دیگر من هیچ اطلاعی ندارم به دلیل این*که به من اجازه*ی*هم*راهی با وی را ندادند.
نکته*یی که مهم است این است که پزشکان زندان در ابتدا حتا سعی در گرفتن رگ و فشار خون امیدرضا را نداشتند و اقدامات اولیه را نیز با اصرار و پافشاری من انجام دادند. ان*ها همه چیز را به عنوان تمارض محسوب می*کنند. مسئولان زندان و پزشکان این*جا برای جان زندانیان، کوچک*ترین اهمیتی قایل نیستند.
از نظر من که یک پزشک هستم امیدرضا میرصیافی دچار افسرده*گی شدید بود و به هیچ وجه نمی*توانست شرایط زندان را تحمل کند، حتا پرونده*های پزشکی خود را مبنی بر دارا بودن افسرده*گی شدید به پزشکان زندان ارائه داده بود، اما متاسفانه کوچک*ترین توجهی به وی نشد.
این واقعه کم*کاری صددرصد پزشکی زندان است. او دچار مشکل افسرده*گی شدید بود. من از وی خواسته بودم تا او به روان*پزشک مراجعه کند ولی او پس از مراجعه به روان*پزشک زندان، هیچ نتیجه*یی ندید زیرا این روان*پزشک برای کسی*که فکر خودکشی داشته و چند بار اقدام به خودکشی نیز انجام داده بوده، فقط داروی آرام*بخش تجویز کرده بود، در حالی*که وی حتما نیاز به بستری شدن فوری داشت.
منبع : سایت مجموعه فعالان حقوق بشر
**
پيش از اين سيد علي خامنه اي يعقوب مهرنهاد وبلاگ نويس بلوچ را در يک دادگاه غير علني محاکمه کرد و بعد او را اعدام کرد. سيد علي خامنه اي همچينن به قتل زهرا بني يعقوب در زندان همدان و زهرا کاظمي در زندان اوين و قتل اکبر محمدي و چندين زنداني سياسي ديگر متهم است. او دست اصغر قاتل را از پشت بسته است. او را هر کجا که دید دستگیر کنید و به عدالت بسپارید . او باید در دادگاه لاحه در کنار عمر البشیر محاکمه شود
Comment
-
The decision of former Iranian president Mohammad Khatami not to seek the presidency again has revealed how muddled Iranian presidential politics now is. In trying to sort out this muddle, the most important thing to keep in mind is not so much who will be elected, but what that choice will reveal about the intentions of the country's supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei.
Unfortunately, the most likely outcome will be continuing transformation of the Islamic Republic from a civil government into a garrison state in which the military plays a major role in determining political and economic matters.
Who will actually win the vote is unpredictable, but not because Iran is democratic. Ayatollah Khamenei, who is also the commander-in-chief of the armed forces, oversees the agencies that will run the election: the guardian council and the ministry of interior, which supervise the electoral process, and the Basij militia and Revolutionary Guard (IRGC), which unofficially control the ballot-boxes and the vote-counting process.
Recent surveys show that the increasing unpopularity of the current president, Mahmoud Ahmadinejad, stems primarily from his economic policies. Although oil prices reached an all-time high in 2008, unemployment and inflation (now 31%) are out of control and the government is facing a $44bn budget deficit. The public sector accounts for roughly 80% of the economy, and relies mostly on now-plummeting oil revenue, while Iranian banks face a credit crisis, with Mahmoud Bahmani, the governor of the Iran Central Bank, estimating total delinquent payments to be $38 billion.
But Ahmadinejad's unpopularity does not necessarily weaken his chances of being re-elected. A few months before the election, neither of the two main political currents, conservative and reformist, has settled on its candidate. Among the reformists now in the race, Mehdi Karroubi, the former speaker of the Majlis, is a declared reformist candidate. Mir Hossein Moussavi, a former prime minister, and Abdullah Nouri, a former interior minister, are also expected to enter the race.
On the conservative side, Ahmadinejad so far stands alone. But many conservatives also oppose his economic policies, as well as his management style. Conservative voices have repeatedly argued that supporting Ahmadinejad will cost them votes and reinforce the economic crisis.
Conservative disenchantment with Ahmadinejad is apparent in the current Majlis, which is predominantly conservative. The Majlis has rejected the government's economic bills, and has repeatedly impeached or challenged Ahmadinejad's cabinet ministers.
Iran's main diplomatic challenge will centre on its nuclear program and relations with the United States. Since the president has no authority over these issues, any disagreement between the supreme leader and the next president will place the president in a difficult position with no real power.
In terms of domestic policy, the major challenge for the next president will be the economy. Over-reliance on oil revenues, the effect of longstanding international sanctions, and the reluctance of foreign companies to invest in Iran have exacerbated the economy's structural problems.
Perhaps one of the most significant elements in Iran's stagnation is that the Revolutionary Guards control a large portion of the economy, and are beyond the reach of government regulation. In order to manage the economic crisis successfully, any president must not only shift economic policy, but also amass enough political power to be able to thwart the intervention of the Revolutionary Guards and other organisations in economic policymaking.
Former President Khatami's initial decision to run for the post again grabbed the international community's attention. Yet a Khatami victory would not have guaranteed change. As president, he faced criticism from reformists for his failure to resist a range of powerful groups that sabotaged economic reform and improvement in Iran's relations with the west.
Khatami's organisational savvy had not improved much since then. So far, he lacks even a media platform for his faction. Reformist critics believe that in order to mobilise people it will not be enough just to campaign against Ahmadinejad. If a reformer is to win he must prove that he will be able to sway Iran's political structures toward a reform agenda.
But reformists ask: if the supreme leader does not even permit the Khatami faction to have a newspaper, would he really have allowed Khatami to become president? Even if any reformer does become president, will he be able to overcome his differences with the supreme leader?
Speculation about the outcome of the election is an interesting parlour game. But it should not distract us from the fundamentals of Iranian politics. The next president may have room to adjust economic or social policies. But, on the big issues of foreign policy, relations with the west, and the nuclear program, the identity of the president is not important. These issues will be decided by a man who is not running for office in June, but whose power is secure: Ayatollah Ali Khamenei, Iran's supreme leader.Comment
-
Comment
-
II
* He is guilty of beating, imprisoning and torturing a few dozen women who braved participating in a peaceful demonstration pleading for equal family rights at the International Day of Women.
* He systematically beats, imprisons, and tortures all manner of citizens, from schoolteachers to students to union workers, for daring to raise their voices against the plight to which they have been subjected.
* He has savagely beaten and hauled to his dungeons of torture and death over a thousand of the tens of thousands of teachers who gathered in front of the parliament, requesting nothing more than their back pay and living wage.
* He directs systematic genocidal measures against all non-Shi’a religious minorities, with Baha'is as the prime target.
* He arrests some Christians that even his holy book Quran calls "People of the Book," for observing Christmas.
* He implements barbaric practices of stoning, hanging and amputations for those who are convicted of crimes in his kangaroo courts without due process. He even imprisons those few lawyers who rise in the defense of the innocent.
* He has plundered, mismanaged and doled out Iran's national wealth with the result that the great majority of the people are living in poverty. Iranian women are forced into prostitution to survive or simply sold as sex slaves in Persian Gulf states.
* His fascist misrule of nearly three decades has driven millions of Iran's best children to the four corners of the world. Hundreds of thousands of educated Iranians are compelled to continue the exodus, depriving Iran of their sorely needed talents at home.
* He spends a fortune on the nuclear program that he claims is only aimed for peaceful purposes, while turning Iran into little more than a gas station nation, with its precious oil wealth squandered and its facilities on the verge of collapse through neglect.
* He has created a suffocating social atmosphere that has driven masses of the people to the use of hard drugs as a way of numbing their pain.
Internationally
* He looks far and wide to support any and all terrorists. His delusional theology mandates the creation of horrific conditions in the world so that the Hidden Imam is compelled to appear and establish his rule.
* He spares no efforts at sabotaging any settlement between the Palestinians and Israelis. He arms and trains all Palestinian factions such as Hamas, Islamic Jihad, and any and all that come.
* He directs similar criminal schemes on his eastern flank, in Afghanistan. He considers any democratic system as the enemy of Islamofascism, and rightfully so.
* He works ceaselessly, expands Iran's stolen funds, and does all he can in support of his Shi’a co-fascists Hezbollah in Lebanon.
* His hands are dripping with the blood of thousands of Iraqis, victims of his bloodthirsty kin mercenaries aiming to kill a budding democracy in Iraq next door.
* He supplied his mercenaries with armor-piercing projectiles for killing and maiming the coalition forces in Iraq. He, cowardly killing by proxy, using roadside-planted bombs, has taken the lives of nearly 200 Americans.
Mr. President, do you still want to make a deal with this mullah? Misguided advocates of negotiation with the mullahs, beware. The mullahs are on an Allah mandated mission. They are intoxicated with Petrodollars and aim to settle for nothing less than complete domination of the world under the Islamic Ummah. It is precisely for this reason that they consider America and the West as "Ofooli," setting-dying system, while they believe their Islamism as "Tolooi," rising-living order. They are in no mood for negotiating for anything less than the total surrender of democracy, the very anathema to Islamism.
And to you, the misguided mullah Ali Khamenei, don't be fooled by the sycophants who misinform you. Don't threaten the West by either as-yet-to-come online nuclear weapons or your fantasized sleeper cells. You will be terribly disappointed when Iranian expatriates everywhere will be among the very first to help the authorities find your sleeper cells, if any actually exist, and put them into permanent sleep.
President Obama, I repeat, please don’t betray the Iranian people as your predecessors have done.Comment
Tweet
Comment