Ali Khamenei

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #16
    به نام خدای رحمان و رحیم

    در اوج تب در بستر افتاده و می سوختم که خبر احضار یا دعوت به گفت و گو و روانه ی زندان ساختن برادر را شنیدم . برادری که اکنون پسر ارشد خانواده ی پدری است و چشم و چراغ مادری رنج دیده و سایر اعضای خانواده است .

    هادی آقا برای من تنها یک برادر نبوده و نیست بلکه علاوه بر آن ، دوستی دلسوز و مشوق من در بسیاری از مراحل تحصیل و هم درس و هم مباحثه ی من نیز بوده است . سال های مجردی در غربت قم را در کنار او بودم و با دستگیری وی در اعتراضات سیاسی طلاب در 15 خرداد 1354 مدرسه ی فیضیه ، تنهایی را احساس کردم .

    خدای را سپاس می گویم که پس از بازگشت او از سربازی در سال 1356 همیشه در کنار هم و همفکر و همراه هم بوده ایم و اگر تفاوتی در نقش ها و مسئولیت های ما رقم خورده ، ناشی از تقسیم کاری طبیعی و مبتنی بر مقتضیات هریک بوده است .

    هادی آقا از جمله ی روحانیانی است که قبل از انقلاب ، لباس روحانیت به تن کرد و از انقلابیون نو اندیشی بود که با تلاش های خطیر ، کتاب های مرحوم دکتر شریعتی را تهیه می کرد و برای مطالعه در اختیار طلاب قرار می داد .

    در روزهای انقلاب ، به هنگام هجوم مأموران ساواک و حکومت نظامی قم به مدرسه ی خان ( که پیشاپیش و از عصر آن روز همه نسبت به هجوم شبانه مطلع بودند ) که همه ی طلاب مدرسه را ترک کردند ، او مدرسه و حجره را ترک نکرد و آن شب تنها چهار نفر با او ماندیم ، تا شاهد ماجرا شویم . کم نیستند روحانیانی که هیچ شبی را در حجره نمی ماندند و به منزل بستگان خود یا مدارس غیر حساس می رفتند و امروز در مناصب قدرت نشسته و خود را «انقلابی و مدافع روحانیت» می دانند !!

    در روزگاران جنگ تحمیلی ، او علاوه بر مأموریت های تبلیغی ، درآغازین روزهای نبرد ، شش ماه دوران خدمت زمان جنگ خود را داوطلبانه و با اشتیاق سپری کرد و تا پای شهادت پیش رفت ، در حالی که می توانست با پوشش های شبه قانونی ( که اکثر روحانیان صاحب مناصب کنونی حکومتی از آن در طول زمان جنگ بهره گرفتند ) از رفتن به جبهه ها خود داری کند .

    هادی آقا از سایر دوستان دیروزی اش که سر در جبهه ی حاکمیت نهاده اند و دل به جیفه ی دنیا بسته و می خواهند آرام زندگی کنند ، به خاطر همین مزایا ، پیش کلیه ی اعضای خانواده اش عزت و شرف دارد و اگر دوستان و همفکران نیز او را دوست می دارند ، به خاطر آزادگی و شرافت اوست . چیزی که دوستان دیروزی از نداشتن آن رنج می برند و در مقام مقایسه و پیش وجدان و خدای خود شرمنده ی او و امثال او یند .

    برای هادی قابل ، زندگی در ناز و نعمت ، واگذاری منازل مصادره ای به ثمن بخس ، مناصب بالای قدرت و ... فراهم می شد اگر بر واقعیت های زشت و ستم های موجود در برخی مراکز قضایی و شبه قضایی و دستگاه امنیتی و رفتارهای غیر قانونی و ناعادلانه ی شورای نگهبان ، چشم می پوشید و «آخرت خود را به دنیایش می فروخت» .

    از آغاز پیروزی انقلاب ، گروهی از روحانیان با اندیشه ی تسلط حکومت بر حوزه های علمیه ، تلاش مضاعفی را بکار گرفتند تا مانع هرگونه اظهار نظر مخالف از این مراکز علمی شوند . با تشکیل وزارت اطلاعات ، این مهم به بخش خاصی در آن وزارتخانه واگذار شد و آنان نیز با استفاده از اطلاعات محرمانه و انجام شنودها یا استفاده از خبرچینان خود ، کلیه ی فعالیت های مراجع تقلید و اساتید بزرگ حوزه را زیر نظر گرفتند و برای مخالفان سیاست ها پرونده سازی کردند و علیه برخی از آنان به اقدامات عملی پرداختند . عده ای را محصور کردند و یا مانع تدریس آنان شدند و یا با تهدید به افشاگری نسبت به مسائل محرمانه و شخصی ، آنان را وادار به سکوت کردند . ایجاد مزاحمت های شدید برای طلابی که در درس برخی علماء شرکت می کردند و ایجاد تضییقات در مورد خدمات اداری از طریق مدیریت حوزه ، از جمله ی اقداماتی بود که برای به سلطه کشیدن حوزه های علمیه ، در دستورکار قرار گرفت و با تشکیل دادگاه ویژه ی روحانیت و مجازاتی با عنوان « خلع لباس » عملا زمام اختیار روحانیت را به دست گرفتند و با رحلت مراجع بزرگ تقلید ، میدان را از رقیب خالی دیدند و با استفاده از بودجه ی عمومی کشور و حمایت های بی دریغ مادی و تبلیغی از وابستگان خود ، عملا حوزه ای وابسته به قدرت و حکومت را بنیاد نهادند و استقلال هزار ساله ی روحانیت شیعه را از بین بردند .

    نام مراجع تقلید و مجتهدانی چون ؛ آیة الله سید کاظم شریعتمداری ، آیة الله سید حسن قمی ، آیة الله شبیر خاقانی ، آیة الله سید صادق روحانی ، آیة الله سید محمد شیرازی ، آیة الله سید محمد روحانی ، آیة الله سید محمد جواد غروی، آیة الله حسینعلی منتظری ،آیة الله نعمت الله صالحی نجف آبادی، آیة الله احمد آذری قمی و ... در این لیست ، از معروفیت بیشتری برخوردار است . این افراد ، با اندیشه ها و رویکرد های متفاوت ( و گاه نامقبول )، هریک با یک یا چند سیاست حکومت مخالف بودند و با انواع مزاحمت ها مواجه شدند . از حصر خانگی 17 ساله تا دستگیری افراد خانواده و اتهام به شرکت در کودتا یا اغتشاشات محلی و ...

    امروزه ، دستگاه حکومتی جز به روحانیت طرفدار حکومت ، اعتنایی نمی کند و اعتبار اصلی را تنها برای اقلیتی وابسته به حکومت یا «آخوند های درباری» می خواهد و حتی از «اکثریت خاموش روحانیت» دلگیر است . گرچه این اکثریت خاموش ، با بسیاری از سکوت ها و خاموشی ها ، به رفتار ناصحیح حاکمان یاری رسانده است ولی در برخی موارد همچون لقمه ای گلوگیر ، در حلقوم حکومتیان مانده و نفس آنان را به شماره انداخته است .

    اما اعتبار روحانیت به استقلال آن از قدرت و حکومت بوده و هست . هرچه حوزه های علمیه را وابسته تر به قدرت سازند ، این نهاد را بی اعتبارتر کرده اند و هرچه بر استقلال حوزه ها از حکومت افزوده گردد ، اعتبار و حیثیت آن محفوظ تر و افزونتر خواهد شد .

    هجوم بی امان و اصرار حکومتیان در تحقق « تسلط بر حوزه ها » را تنها با حربه ی تبلیغاتی ؛ « تفکیک دوباره ی " روحانیت مستقل " از " روحانیت درباری " » می توان از کار انداخت . باید دوباره در فرهنگ عمومی کشور این سخن تازه شود که « روحانیت درباری ، تنها مطیع خدایگان قدرت است و مردم را به اطاعت از حکومتیان می خواند ، نه به اطاعت از خدا و شریعت » .

    بگذار روحانیت مستقل را از لباس مشترک با روحانیت درباری ، خلع کنند و او را وادار به پوشش عموم مردم سازند ( که ناخواسته به امری استحبابی اقدام کرده اند ) و به او اجازه ی چاپ و نشر بسیاری از اندیشه هایش را ندهند ، این امور قابل تحمل خواهد بود اگر در فرهنگ عمومی این تفکیک لازم ، صورت پذیرد و ننگ تبعیت مطلق از قدرت ، بر پیشانی کسانی بماند ( آخوند های درباری ) که حقایق عقلی و شرعی را در راه منافع دنیای کوچک و کوتاه خود ، قربانی می کنند .

    حال که با مخالفت بسیاری از روحانیان و عالمان برجسته ، ادعای « حکومت دینی » رنگ باخته و وزر و وبال رفتارهای نامعقول و نامشروع برخی حکومتیان ، به نام دین خدا ثبت نمی شود ، می توان نفسی به راحتی کشید و اطمینان یافت که ؛ « تلاش های گروه اندک روحانیان مستقل از قدرت ، مؤثر و نتیجه بخش بوده است » .

    اصولا از تضییقات حکومت نسبت به مخالفان روحانی و غیر روحانی ، می توان به میزان تأثیر کلام و رفتار آنان پی برد . اگر این مخالفت ها اثری نداشت ، قطعا حکومتیان زحمت و رنج برخورد با مخالفان را به خود نمی دادند و سر بی درد خود را به درد نمی آوردند .

    مجموعه ی سخنرانی ها و مصاحبه ها و نامه ها و بیانیه های سیاسی من و اخوی در گذشته ، به زعم حکومتیان ، اتهام های مشترکی چون ؛ « اقدام علیه امنیت ملی ، تبلیغ علیه نظام ، نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی ، اهانت به رهبری ، اهانت به مسئولان قوای ثلاثة ، و نقض حرمت روحانیت » را متوجه ما کرده است . من در بازداشت های 40 روزه در مشهد و 125 روزه در بند 240 اوین و به هنگام بازپرسی های تکراری ، به این اتهامات پاسخ داده ام ( که تمامی آن ها در خلوت وزارت اطلاعات و دادگاه ویژه نگه داری می شود ) . بگذارید در این نوبت و پس از اجرای حکم برادر و پیش از بازداشت خود ، پاسخ ها را پیش چشم ملت بیان کنم تا معلوم شود که « مجرم کیست ؟!! » . اکنون یکایک این اتهامات را بررسی می کنم ؛

    الف ) اقدام علیه امنیت ملی = اگر این اتهام را در مواردی چون ؛ « رأی دادن به ریاست جمهوری آقای خامنه ای ، عدم اعتراض نسبت به رد صلاحیت نیروهای ملی و مذهبی در سال های قبل از 1368 ، عدم اعتراض به اشغال سفارت امریکا ( که بر خلاف تعهدات بین المللی و نقض پیمان های جهانی و در نتیجه عملی بر خلاف شرع بود ) ، عدم اعتراض به تصدی افراد نالایق در برخی پست های وزارتی و اداری رده ی بالا ، عدم اعتراض به بافت یکدست و محافظه کارانه ی شورای نگهبان ، عدم اعتراض کتبی به خشونت طلبی ها و خون ریزی های نامشروع دستگاه های قضائی و شبه قضائی ، عدم اعتراض کتبی به انقلاب فرهنگی و محرومیت اساتید از تدریس و امثال این موارد » ( که در این موارد ، سکوت کرده یا انتقادات ما مکتوب و علنی نبوده است ) مطرح می کردند ، اجمالا باید به همه یا بخشی از این موارد اعتراف کنیم که یا ناشی از « عدم اطلاع کافی من و برادرم» بوده و یا تلاش درخوری برای اطلاع عموم از انتقاداتمان نکرده ایم .

    اگر آقایان می پذیرند که در موارد یادشده ، همراه با اکثریت ملت ، نا خواسته « اقدام بر علیه امنیت ملی » کرده ایم ، ناگزیر از پذیرش آن خواهیم بود !!

    آری آن روز که به امثال آقایان خامنه ای در تصدی بالاترین مقامات جمهوری اسلامی ، با رأی خود ، یاری رساندیم و به آنان اعتماد کردیم ، و آنان میدان را به امثال ری شهری و فلاحیان و اژه ای و سلیمی و امثال آنان سپردند ، ندانسته بر علیه امنیت ملی اقدام کرده ایم ، ولی مطمئنا دادگاه ویژه ی روحانیت و حامی اصلی و فعلی آن در این امور ( اگر آن ها را جرم بشمارند ) از ما مؤثر تر و جرم بیشتری خواهند داشت .

    من و اخوی شاید آن روز که به مسئولان سیاسی کشور اعتماد کردیم و همچون بسیاری از فرزندان وطن ، راهی جبهه های دفاع از ملت و کشور شدیم و با خاک و خون جبهه ها عجین شده و از فرصت طلبی های پس پرده ی قدرت و توسط اقتدارگرایان جناح راست ، غفلت کردیم ، اقدام بر علیه امنیت ملی کرده باشیم !!




    iran

    Comment

    • Rasputin
      Senior Member
      • Jan 2005
      • 63906

      #17
      روزگاری که اکثر قریب به اتفاق آقایان مسلط بر قدرت به همراه آقازادگان خود ، در منازل و محافل گرم و نرم خود آرمیده و به چگونگی عزل مخالفان و نصب همراهان خود می اندیشیدند و مقدمات آن را فراهم می کردند و فرزندان مخلص این مرز و بوم را در میان سرما و گرمای طاقت فرسای جبهه ها ، از سر نادانی و غرور ، وادار به انجام برخی عملیات از پیش شکست خورده می کردند و ابدا پروایی از کشتار بی رحمانه ی عزیزان ملت ، توسط دشمن متجاوز نمی کردند ، شاید به درستی انجام وظیفه نکرده باشیم و با سکوت در برابر این نابرابری ها و آن سوء استفاده ها ، اقدام علیه امنیت ملی کرده باشیم .

      اما امروز ( و بر اساس سخنرانی های مختصر و انتقادات شفاهی ، از سال 1360 تا 1364 و انتقادات علنی در برخی سخنرانی های مفصل از 1364 تا کنون ) که از رفتارها و سیاست های غیر منطقی ، علنا و به صورت کتبی و شفاهی تبری جسته ایم و آن ها را مورد انتقاد قرار داده ایم ، نه تنها اقدامی علیه امنیت ملی نکرده ایم که حقیقتا « برای تأمین امنیت ملی و امنیت فردی حاکمان مورد انتقاد » اقدامات منطقی و قانونی را بکار گرفته ایم .

      تمامی شواهد و قرائن و دلایل عقلی و نقلی بر این امر گواهی می دهند که « این حاکمان فعلی اند که با ظلم و ستم به شهروندان و نقض عهد و پیمان ، تیشه به ریشه ی نظام می زنند و اقدام به براندازی سخت کرده و می کنند » نه آنانی که در شرایط « تهدیدهای جانی ، شغلی ، ناموسی و محرومیت های فراوان و طولانی مدت از آزادی ها و حقوق شهروندی نسبت به خود و بستگان خود » امنیت فردی خود ( و حتی خانواده و بستگان خود ) را به خطر انداخته و برای پیشگیری از تهدید امنیت ملی ، از بذل جان نیز دریغ نکرده اند .

      من در سخنرانی حسینیه ی ارشاد ، پس از آزادی از زندان اوین ، صریحا خطاب به حاکمان مدعی اسلام و قانون گفتم که ؛ « شما به ما بدهکارید و ما طلبکار ، بیخود قیافه ی طلبکار را به خود نگیرید و ما را بدهکار نشمارید » و امروز نیز بر همین باورم .

      این حاکمان اند که بر خلاف قانون اساسی و قوانین شریعت ، نسبت به مخالفان خویش رفتار می کنند و برخلاف روش منطقی و معقول ، خود « مدعی » می شوند و خود به « قضاوت » در مورد ادعای خویش می نشینند . نه قبح این عمل را می فهمند و نه با این همه بدهکاری ( بابت سلب حقوق مخالفان ) از « طلبکار دانستن خود حیاء و شرم می کنند » .

      بیش از 28 سال از تصویب قانون اساسی گذشته است و هنوز نیروهای سیاسی کشور از چند و چون نگاه حاکمیت به فعالیت های قانونی خود بی خبرند ، چرا که نه « جرم سیاسی » تعریف شده است و نه از « هیأت منصفه و دادگاه علنی » خبری است . آیا « ظلم شدید و آشکار 28 ساله به نیروهای سیاسی ای که در دادگاه های غیر علنی و بدون حضور هیأت منصفه ، محاکمه و محکوم شده اند » که بر خلاف « تعهد قانونی و شرعی حاکمیت » در قانون اساسی است و هنوز نیز ادامه دارد ، اقدام علیه امنیت ملی نیست ؟!!

      ب ) تبلیغ علیه نظام = اگر مقصود آقایان این است که انتقاد از سیاست های نامعقول حاکمیت جایز نیست ، لطف کنند و « شریعت محمدی (ص) را منسوخ اعلام کنند » چرا که آن شریعت به پیروان خود دستور داده است که « حاکمان را نصیحت کنید ، در آشکار و نهان » .

      آیا نصیحت و خیر خواهی علنی ، بدون سخنرانی ، مصاحبه ، نامه و یا بیانیه ممکن است ؟!! خوب است که نامه های پنهانی برخی همفکران ما را نیز بر نتافتند و هریک را به نوعی محروم کردند تا معلوم شود که از دید آقایان ؛ « اصولا همه باید خفه شوند و فقط حق دارند که از آنان ستایش کنند » .

      اگر بهای « وفاداری به پیمان الهی شریعت محمدی (ص) و قرارداد رسمی قانون اساسی » قتل ، شکنجه ، زندان و محرومیت های بی شمار است ، ما را از پرداخت این بها ، باکی نیست . حکومتیان راهی جز توبه و بازگشت از مسیر انحطاط و حاکم ساختن قانون و وفاداری به اخلاق انسانی ندارند و اگر چنین تصمیمی بگیرند ، زبان ما کوتاه و حمایت از تصمیمات معقول آنان عمومی خواهد شد .

      آقایان در متون شریعت خوانده اند که « رفتارهای نیک ، مبلغ بهتر و ثمر بخش تری هستند از گفتارهای نیک » . عکس این قضیه نیز صادق است و « رفتارهای ناپسند از گفتارهای ناپسند ، زیان بار تر است » . بنا بر این اگر رفتارهای حاکمیت از نوع « رفتار نیک » باشند ، مطمئنا از گفتار ناپسند مخالفان صدمه نمی بینند ، ولی اگر « رفتارناپسند » از حاکمیت سر بزند ، هیچ گفتار پسندیده ای نیز نمی تواند آن را جبران کند .

      هر منتقد منصفی به این نکته واقف است که ؛ « اگر کوچکترین مطلب سستی در بیان او باشد ، همان مطلب ، تمامی تلاش او را از بین می برد » . بنا بر این ، به کسانی که با شور و شوق تمام به این نظام ، دل بستند و برای حفاظت از آن ، جان فدا کردند و خون دل خوردند و در تمامی مراحل خطر ، برای دفاع از آن حضور داشتند ، نمی توان « انگ تبلیغ علیه نظام » را زد . مگر اینکه مقصود آقایان از «نظام» یک فرد یا گروه خاص باشد که در این صورت ، باید ثابت کنند که برداشت آنان ، حقوقی و علمی است و پس از اثبات آن در مجامع علمی و حقوقی و اثبات « تبلیغ علیه فرد یا گروه مورد نظر » ، چنین اتهامی را متوجه افراد کنند .

      تنها فردی که تاکنون ( از سوی برخی افراد نا آگاه ) مرادف نظام دانسته شده ، مقام « رهبری کشور » است . پیش از این و در نامه ام به آقای خاتمی ( هشتمین رئیس جمهور ) توضیح داده ام که این برداشتی نا آگاهانه است ، چرا که اگر صحیح بود ، با ارتحال رهبری ( آنگونه که در مورد آیة الله خمینی اتفاق افتاد ) باید گفته شود « نظام رفت یا نظام مُرد » . در حالی که حامیان رهبری فعلی را اعتقاد بر این است که ؛ « شور و نشاط نظام ، با رهبری آقای خامنه ای بیش از پیش شده است !! » .

      پس نمی توان « نظام » را « نام مستعار رهبری » دانست . وقتی بالاترین مقام نظام ( که نهایتا جایگاه او بخشی از نظام است ) مرادف با عنوان « نظام » نباشد ( که اگر مرادف گرفته شود ، لازم می آید که قسم شیئ ، قسیم شیئ فرض شود و این به لحاظ منطقی غلط است ) دیگر افراد و مقامات جای خود دارند .

      آری اگر کسی مدعی باشد که ؛ « ما نه قانون اساسی می خواهیم و نه پارلمان و نه قوای مجریه و قضائیه و نه اسلام » و به طور کلی بر علیه وجود نظم و انتظام در مملکت ، تبلیغ کند ( که علی القاعده هیچ عاقلی به این کار اقدام نمی کند ) می توان او را به تبلیغ علیه نظام ، متهم کرد .

      آقایان هرگونه انتقاد از سیاست های دستگاه های اجرایی یا قضائی یا تقنینی را به منزله ی تبلیغ علیه آن نهادها می دانند و فرق انتقاد از سیاست ها با اصل وجود نهادها را نمی دانند و یا خود را به تجاهل می زنند .

      حتی اگر از حضور و تصدی کسی در این نهادها انتقاد شود ، مفهومی جز برتر شمردن آن نهاد از توان فرد متصدی ، نخواهد داشت و این به مفهوم حمایت از آن نهاد در برابر تصدی افراد نالایق است ، که مسئولیتی عقلانی و شرعی برای همگان است .

      در هرصورت ، تبلیغ اساسی علیه نظام را متصدیانی سازمان دهی می کنند که با حضور نامشروع خود در نهادها ، جای افراد لایق را اشغال کرده و با عملکرد ناپسند خود ، همگان را نسبت به نهادهای یاد شده و کلیت نظام خاص ، بدبین می کنند ، نه افرادی که با پذیرش همه گونه محرومیت و تهدید و خطر ، زبان به انتقاد می گشایند و راه را از چاه ، جدا ساخته و نشان می دهند .

      آیا دعوت از حاکمان برای « عمل به احکام شریعت » و دعوت از آنان برای « وفادار ماندن به عهد و پیمان ملت و حاکمیت در قانون اساسی و قوانین ناشی از آن » جرم است ؟!! آیا « امر به معروف و نهی از منکر » در مورد حاکمان ، جرم است ؟!!

      رویکرد حاکمیت ، در متوجه کردن چنین اتهامی به افراد منتقد و دلسوز ملت و کشور و آئین ، بر خلاف رویکرد امام صادق (ع) است که ( بر اساس نقل صحیح ) می فرمود : « احب الناس الیّ من اهدی الیّ عیوبی = دوست داشتنی ترین مردم نزد من ، کسی است که عیوب مرا به من گوشزده کرده و به من هدیه کند » . در منطق امام صادق (ع) انتقاد کننده ، محبوب ترین فرد است و در دیدگاه حاکمان جمهوری اسلامی ، مبغوض ترین فرد و شایسته ی زندان و محرومیت های بی شمار !!

      بزرگ ترین تبلیغ ها بر علیه نظام را در رویکردهای استبدادی و غیر قانونی باید جست . آنانی که با دیکتاتوری ، مانع از هرگونه انتقادی شده و می شوند و یا منتقدان دلسوز را متهم به « وطن فروشی و همراهی با بیگانگان » می کنند و آنان را به زندان و انواع محرومیت ها دچار می کنند ، بدترین نمایش استبدادی را در معرض افکار عمومی جهانیان قرار می دهند و بزرگترین نوع تبلیغ علیه نظام را انجام می دهند .

      آنانی که در هر صحنه ی انتخاباتی ، با رد صلاحیت منتقدان خود ، بر خلاف شرع و قانون رفتار می کنند و یا بر خلاف قانون اساسی ، در مجالس فرمایشی اقدام به تصویب قوانینی بر خلاف قانون اساسی کرده اند و مبتنی بر آن ، حقوق شهروندان خود را سلب می کنند و از خدا و ملت ایران شرم نمی کنند و فرزندان غیور دین و ملت را به « عدم التزام به اسلام » متهم می کنند ، بزرگ ترین تبلیغ علیه نظام و اسلام را سامان داده اند .

      رفتارهای خلاف شرع آقایان ، عرق شرم را بر پیشانی هر متدین با غیرتی می نشاند . در جایی که از سرقت زینت یک زن یهودی توسط متجاوزان به مرزهای حاکمیت اسلامی ، امام علی بن ابی طالب ناله می کند و مردن از چنین غمی را سزاوار می داند ، مدعیان دروغین جانشینی علی (ع) از قتل و غارت امنیت مسلمانان شهروند حاکمیتی که مدعی اسلام است ( در جریان قتل های زنجیره ای و کشته شدن زهرا بنی یعقوب و ابراهیم لطف اللهی و ... در بازداشتگاه های حاکمیت ) ، نه تنها خم به ابرو نمی آورند که پرداختن به این مسائل را هوچی گری می خوانند !!!

      در جایی که امیر مؤ منان علی (ع) مردم شهر « انبار » را از « مشایعت خود » نهی می کند و این روش را مضرّ به حال حاکم و مردم می داند ، آقایان از کشاندن و معطل کردن گروه هایی از مردم با امکانات دولتی ( مثل سفر اخیر رهبری به یزد که طبق خبر خبر گزاری مهر ، 500 دستگاه اتوبوس ، 5 دستگاه قطار و ... برای انتقال مستقبلین از رهبری اختصاص یافته بود ) و هزینه کردن از بیت المال ، اظهار شادمانی و رضایت کرده و دائما از حضور مردم تشکر می کنند و این رویکرد را به نفع نظام و ملت ، ارزیابی کرده و اطلاعیه ی تشکر از مستقبلین را صادر می کنند !!!

      پ ) نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی = اولا ؛ آیا این رفتار از هر شهروندی صادر شود ، جرم است یا مسئولان از این امر استثناء می شوند ؟!! آیا نسبت به ادعای کذب آقای خامنه ای که قتل فروهر ، اسکندری ، مختاری و پوینده را کار سازمان های جاسوسی بیگانه و اسرائیلی ها دانست و آن را در سخنرانی رسمی ابراز کرد و در دادگاه ، خلاف آن ثابت شد ، مصداق بارز این جرم نبوده و نیست ؟!! آیا ادعای ایشان و اتهام کلی نسبت به روزنامه ها که آن ها را پایگاه دشمن خواند و در دادگاه مطبوعات ، بسیاری از آنان تبرئه شدند و یا حد اکثر به نشر اکاذیب محکوم شدند و هیچ مدرکی دال بر پایگاه بودن دشمن در دادگاه ها ارائه نشد و به اثبات نرسید ، مصداق این جرم نیست ؟!!


      iran

      Comment

      • Rasputin
        Senior Member
        • Jan 2005
        • 63906

        #18
        آیا برخی ائمه ی جمعه ، برخی روزنامه نگاران وابسته به حاکمیت ، صدا و سیما و ... که بسیاری از اتهامات مجعول و ثابت نشده در دادگاه های خودشان را تا کنون نسبت به مخالفان مطرح کرده اند ، مرتکب این جرم نشده اند ؟!! و آیا به شکایاتی که از اکثر آنان شده ، رسیدگی شده است ؟!!

        تبعیض در اجرای احکام نه شرعا جایز است و نه در متن قانون اساسی مجوزی برای آن صادر شده است . در اصل یکصد و هفتم آمده است که ؛ « رهبر در برابر قوانین با سایر افراد مساوی است » و مطمئنا این متن را برای خنده و یا دکور ، در قانون اساسی نیاورده اند . گمان می کنم کسی شک نداشته باشد که ؛ « هیچ مرجعی در جمهوری اسلامی کنونی برای شکایت از رهبری نیست که امید به رسیدگی عادلانه و مساوی را به شاکی ایشان بدهد » . نبودن یا عدم احتمال بودن ، ناشی از رویکرد ناعادلانه و نامشروع و غیر قانونی نهادهای حکومتی است که رسما اعلام کرده و می کنند که ؛ « فرمایشات رهبری ، فوق قانون است و باید اجراء شود !! » .

        اگر دادگاه صلاحیت داری منطبق با قانون اساسی و با حضور هیأت منصفه ای که نمایانگر حقیقی وجدان عمومی جامعه باشد ، به صورت علنی تشکیل شود ، کافی است که فراخوان عمومی برای شکایت از رهبری کشور و سایر مقامات رسمی را بدهد تا معلوم گردد که چه افراد و گروه های بی گناهی با تبلیغات سوء و اتهامات دروغ ، از هستی ساقط شده و جان و مال و آبروی آنان به تاراج رفته است .

        مطمئنا در دادگاه ویژه ی روحانیت و با سردمداری سلیمی و سیطره ی اژه ای و بازماندگان باند سعید امامی ، تمامی مطالبی که اکنون می نگارم نیز به عنوان مدرک و مصداق « نشر اکاذیب » و « تبلیغ علیه نظام و ... » استفاده خواهد شد ولی مرا باکی نیست که با برداشت های نامشروع و غیر قانونی آنان از نوشته ها و گفته ها ، برای امثال من « آب از سر گذشته است ... » .

        ثانیا ؛ اگر برخی از مردم با این حقایق ، ذهن شان « مشوش » شود ، ناشی از غفلت یا تجاهل دراز مدتی است که آنان را دچار غفلت ساخته است و « غافل » را باید هشدار داد . مهم این است که از روی علم و آگاهی ، این مطالب را « حقیقی و واقعی » می دانم و هرگز آن را کذب و دروغ نمی دانم و « نشر حقایق و واقعیات » نه تنها مستوجب هیچ کیفری نیست که شایسته ی تقدیر و توجه است و در وضعیتی چون اوضاع امروز کشور ما ، لازم و واجب است .

        ت ) اهانت به رهبری = اولا ؛ رهبری کشور نسبت به مخالفان سیاست های خویش ، بیشترین اهانت ها را انجام داده است . عناوینی چون « مفلوک ، خائن ، نوکر دشمن ، لاابالی ، غوغاگر ، منافق ، جاهل و نادان ، برانداز نظام ، جاده صاف کن دشمن ، حسود ، خود باخته ، ترسو ، مرعوب دشمن ، سست عنصر ، بازی خورده ، سفلگان ملت و ... » واژگانی است که در سخنان مکرر و مختلف ایشان نسبت به مخالفان سیاسی استفاده شده است . مصداق یابی های مشخص در مورد برخی افراد چون آیة الله منتظری ، ملی مذهبی ها و اصلاح طلبان ، از سوی خود ایشان انجام گرفته است . در سایر موارد نیز با کنایه ی ابلغ از تصریح سخن گفته و یا برداشت های مشخص و تعیین افراد از سوی دوستان و نمایندگان رسمی خود در نهاد های مختلف ( همچون روزنامه ی کیهان که زیر نظر نماینده ی سلطان اداره می شود ) را دیده و نفی نکرده است .

        وقتی رهبری کشور با این واژگان ، مخالفان سیاست های خود را می نوازد ، باید انتظار « مقابله به مثل » ( که امری شرعی و قانونی است ) را داشته باشد . مگر آنکه مناسبات قدرت به میان آیند و به خاطر « زور و قدرت » حق ایشان را بر مدعیان ایشان ترجیح دهند . استمساک به قوانین عادی در این زمینه که عنوان « اهانت به رهبری » در قانون پیش بینی شده است ولی « اهانت رهبری به دیگران » پیش بینی نشده است ، هیچ مجوز قانونی یا شرعی برای عدم رسیدگی به جرائم ایشان را صادر نمی کند . تا وقتی نقص قانونی مانع از استیفای حق مدعیان ایشان باشد ( و مسئولان آن را رفع نکنند ) حق مقابله به مثل برای کسانی که از سوی ایشان مورد توهین و هتک قرار گرفته اند ، شرعا و قانونا وجود خواهد داشت . تبعیض در کمیت یا کیفیت مجازات هریک از دو طرف نیز ، وجه شرعی و قانونی ندارد .

        ثانیا ؛ اگر مستند آقایان و ملاک داوری، شنود های غیر قانونی یا خبرچینی برخی مخبران و جاسوسان دروغگو از نشست های خصوصی مخالفان باشد ، قانونا عنوان جرم را نخواهند داشت و نمی توان برای صدور حکم به آن ها استناد کرد . در سایر موارد ، هیچ منتقد عاقلی در جلسات علنی ، زبان به واژگان رکیک و اهانت به مخالف خود نمی گشاید ، چرا که هر واژه ای ، ابتدائا شخصیت گوینده را تفسیر می کند و سپس به دیگری توجه می دهد .

        معقول و منطقی نیست که کسی خود را اهل دانش و نظر و اهل منطق و خرد بداند و در سخنرانی یا مصاحبه ی خود بر خلاف این ادعا ها ، توسن کلام را به دست احساسات دهد و به دیگری اهانت کند .

        بیان حقایق تلخ اما داستان دیگری دارد . اینکه روش و منش رهبری را با عناوینی چون « استبداد یا دیکتاتوری » بخوانند ، گرچه تلخ و گزنده است ، ولی مصداق توهین نیست ، چرا که تبیین علمی رفتار انجام شده است . مگر هیچ ظالمی قبول می کند که کار او مصداق ظلم و ستم است ؟!! ولی عدم قبول او عنوان رفتارش را تغییر نمی دهد .

        اینکه آقای خامنه ای اصرار دارد که هیچ رأی و نظر دیگری جز رأی ایشان مثلا در مسأله ی انرژی هسته ای نباید مطرح شود ، چه عنوانی غیر از « استبداد به رأی » یا « دیکتاتوری » دارد . اینکه همه باید خفه شوند تا هرگاه ایشان لازم دانست ، خودش دستور برقراری رابطه با امریکا را صادر کند ، عنوانی جز « استبداد به رأی » و معنی و مفهومی جز « ناگزیر ساختن افراد به انتخاب رأی او » ندارد و دیکتاتوری نیز جز « دیکته کردن نظر خود به دیگران » مفهومی ندارد . اگر این مطلب توهین آمیز است ، ناشی از نفس عمل و رفتار است که همچون « ظلم و ستم » است و طبیعتا ایشان و طرفداران شان نمی پذیرند که ایشان مستبد و دیکتاتور هستند !!

        بهتر است که نهادهای شبه قضائی تحت امر ایشان ، به جای اصرار بر عدم استفاده از عناوین شناخته شده و علمی ، به ایشان هشدار دهند تا از این روش ناپسند پرهیز کنند و اساسا رفتار ایشان ، مصداق استبداد و دیکتاتوری قرار نگیرد ، نه آنکه گزارشگران صادق را متهم به « توهین به رهبری » کنند !!

        طریقه ی اظهار نظر ایشان ( حتی در مراسمی که کارگزاران نظام حضور دارند و علی القاعده باید با حضور بسیجیان فلان محله ی فلان منطقه ی کشور ، تفاوت داشته و به طرح مشکلات کاری و حل آن ها اقدام شود و نه سخنرانی های تکراری ) به گونه ای است که حقیقتا همه را تحقیر می کند و گویی هیچکس در هیچ امری نمی تواند بهتر از ایشان بفهمد یا بیاندیشد .

        این همه تحقیر را اگر اعضای دادگاه ویژه یا مسئولان اطلاعات و یا سایر مسئولان کشور می پذیرند و حقیقتا خود را نزد ایشان ، حقیر می دانند ، نمی توانند از دیگران انتظار داشته باشند که همان تصور و تلقی را از رهبری داشته باشند . بسا اساتید و دانشمندانی که در دانش مشترکشان با آقای خامنه ای ، حقیقتا بهتر و بیشتر از ایشان می دانند و می فهمند و این حقیقتی است که نمی توان آن را انکار کرد .

        البته آقای خامنه ای مدیریتی قابل تحسین و کم نظیر دارند و افسوس که آن را در مسیر قانونی و منطقی بکار نگرفته اند و کار نظام و رهبری کشور را به جایی رسانده اند که هرروز افراد ریشه دار در انقلاب ، از ایشان دورتر شده اند . اخیرا نیز بین ایشان و نزدیکترین دوستان ایشان ( همچون آقایان ؛ هاشمی رفسنجانی ، ناطق نوری ، واعظ طبسی و حسن روحانی ) نیز فاصله افتاده است و افراد و گروه های جناح راستی « پرخاشگر به هاشمی » ( همچون ؛ مصباح یزدی ، احمدی نژاد ، منصور ارضی و مداحان هم جهت با وی و ... ) تحت حمایت های خاص و کامل رهبری یا اطرافیان رهبری قرار گرفته اند .

        ایشان اگر آن مدیریت قوی را رویاروی اصلاح طلبان بکار نمی گرفت و با پشتوانه ی رأی کم نظیر آقای خاتمی و نمایندگان مجلس ششم ، به کمک پروژه ی اصلاح طلبی می آمد و خود در مدیریت آن سهیم می شد و از روش های گذشته بر می گشت ، امروز کشور و نظام را در لبه ی « پرتگاه سقوط در آتش جنگی نا برابر و خانمان سوز و هستی بر باد ده » قرار نمی داد و غارتگران بین المللی را به اشتها نمی آورد تا با میدان داری صهیونیست های وحشی و سردمداری جنگ طلبان کم خرد کاخ سفید ، عزم تاراج سرمایه ی ملی ایرانیان کنند .

        ث ) اهانت به سایر مسئولان نظام = که مقصودشان در زمان کنونی ، رؤ سای سه قوه و وزرا و نمایندگان و برخی قضات و نهادهای شبه قضائی است . گرچه در زمان حضور اصلاح طلبان در قدرت ، اهانت به رئس جمهور و وزراء و رئیس مجلس و نمایندگان ، نه تنها مجاز بود که پاداش هم داشت !!

        حتی در بازداشتگاه دادگاه ویژه در زندان اوین ، بازجویی که سوگلی جناب اژه ای بود ، رسما و بی پروا می گفت : « رئیس جمهور ، غلط اضافی کرده » و در همان حال مرا متهم می کرد و باز می پرسید که به رئیس قوه ی قضائیه اهانت کرده ای !!



        iran

        Comment

        • Rasputin
          Senior Member
          • Jan 2005
          • 63906

          #19
          ولی در باب اهانت ، آقایان گمان کرده اند که « تصدی مقامات سیاسی و اجتماعی » هیچ بهایی ندارد و می توانند از « غنائم » آن برخوردار باشند ولی هیچ « غرامت » نپردازند . این خواب و خیالی بیش نیست و باید از این غفلت ، بیدار شوند .

          کسی که نامزد حضور در مناصب اجتماعی و سیاسی می شود ، در خصوص مقام و موقعیت اش می توان او را متهم به کم کاری کرد تا در برابر آن از خود دفاع کند . می توان از او پیش دیگران شکایت برد و در غیاب او نسبت به رفتار و گفتارش اظهار نظر کرد و هیچکدام این امور ، از نظر شرعی ممنوع نیست .

          اگر فردی می خواهد که کسی در غیاب او از رفتار و گفتار وی سخنی نگوید ، باید لطف کند و درخانه بنشیند و مدعی هیچگونه کار اجتماعی نشود . تصدی مقامات و مناصب اجتماعی ، همچون داوطلبی برای حضور در صحنه ی دفاع و نبرد است که اقتضای آن ، رد و بدل شدن تیرها و در معرض هجوم انواع سلاح ها قرار گرفتن است . اگر کسی به دنبال بالش ناز و بستری از پر قو است ، آدرس را عوضی آمده است اگر آن را در صحنه ی سیاست و کارزار اجتماعی می طلبد .

          اینها از اموال عموم مردم از بیت المال تغذیه می کنند و می خواهند نازک تر از گل نشنوند . مسئولی که مال مردم را می خورد و به آنان خدمت نمی کند ، خیانتکار است و نباید انتظار ستایش و پاداش داشته باشد .

          حرف مشخص من و امثال من آن است که ؛ « چرا مثلا نهادهای قضائی بر خلاف تعهدات قانونی خود ، در 23و سی دقیقه ی شب 10 دی 1380 ( بدون طی مراحل قانونی ؛ ارسال احضاریه ، و در صورت عدم حضور ، اخطاریه و سپس مراجعه ی روزانه برای بازداشت ) برای بازداشت مراجعه کردند ؟!! و یا در قضیه ی اخوی ، بدون احضاریه و با تمسک به دروغ ، ایشان را بازداشت و یا روانه ی زندان کردند ؟!!» . چرا رفتار قوه ی قضائیه ی کشور منجر به صدور « اخطار کتبی رئیس جمهور و مجری قانون اساسی ، مبنی بر تخلف آشکار قوه ی قضائیه از قانون اساسی » شد ؟!!

          آیا می توان به قوه ی قضائیه ای که سند رسمی جمهوری اسلامی به تخلف آن از قانون اساسی ، اعتراف می کند ( یعنی نقض عهد و پیمان کرده و مرتکب گناه کبیره شده ) برای تشکیل عادلانه ی محاکم و مراعات قوانین کشور ، اعتماد کرد ؟!!

          این رفتارها که با سند رسمی همراه است ، به عوض آنکه مسئولان را به عذرخواهی و توبه وادار کند ، گوئی به تجرّی بیشتر وادار کرده است و طلبکارانه از « ستمدیده گان » ( که حق اش را سلب کرده اند) می خواهند که حتی نسبت به ظلم آشکاری که کرده و فسقی که با نقض پیمان انجام داده اند ، چشم بپوشند و دم فرو بندند که اگر سخنی بگویند ، اهانت به قوه ی قضائیه است !!

          خدای سبحان در مورد ستمدیدگان تصریح کرده است که ؛ « لایحب الله الجهر بالسوء من القول ، الا من ظلم = خداوند بلند کردن صدا به گفتار بد را دوست نمی دارد مگر از کسی که ستم دیده است » و این آقایان می خواهند بر خلاف قرآن ، حتی بیان ظلم ها را مانع شوند .

          خداوند « توهین به ستمگر » را برای ستمدیده ، جایز دانسته است و بخاطر انطباق آن با واقعیت های ناگزیر زندگی آدمی ، هیچ قانونی نمی تواند آن را منتفی سازد . تا چه رسد که مخالفان سیاسی آقایان در برابر توهین های آشکار قضات و مأموران اطلاعات و ... ( که فی المثل ، در شش جلسه ی بازجویی ، همان بازجو ، الفاظ رکیک و توهین های بی شماری را نثارم می کرد ) اکثرا تحمل را پیشه ساخته و فقط با عقل و درایت و استفاده از الفاظ عادی پاسخ آنان را می دادند .

          خدایا تو شاهدی که اگر مخالفان آقایان ، بخواهند در خصوص اهانت ها ، مقابله ی به مثل کنند ، سال ها طول می کشد که هر اهانتی را با اهانت جواب داده باشند ، ولی این گروه حاکم است که بازهم طلبکاران را بدهکار جلوه می دهد و خود در باره ی ادعای خویش به قضاوت می نشیند ( إن هذا لشیئ عجاب ) .

          ج ) نقض حرمت شدید روحانیت = این عین عنوانی است که در متن کیفر خواست برادرم آمده است و گویا مقصودشان «نقض شدید حرمت روحانیت» بوده است . مستند این بخش از اتهامات ایشان نیز موارد پنجگانه ی اتهامی ایشان در همین کیفرخواست بوده است . یعنی ؛ کسی که به رهبری و مسئولان اهانت می کند و اقدام بر علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام کرده است و به نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی پرداخته است ، لیاقت پوشیدن لباس روحانیت را ندارد .

          با توضیحاتی که در موارد یاد شده دادم ، معلوم می شود که چه کسانی حرمت روحانیت را از بین برده اند و با دروغ و فریب و بهره گیری از زور ، خود را حاکم و مخالفان خود را محکوم می شمارند .



          بنا بر این ، من به عنوان یک شهروند ایرانی ، رهبری و باند حاکم بر کشور را به ؛ « براندازی سخت نظام جمهوری اسلامی از طریق ظلم های آشکار به مخالفان سیاست های باند حاکم ، اقدامات فراوان و گسترده علیه امنیت ملی ، اهانت به ملت و خصوصا فرهیختگان ملت ، نشر مکرر و گسترده ی اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی ، و نقض شدید حرمت روحانیت از طرق پیش گفته» متهم می کنم و روزی را انتظار می کشم که در جمهوری اسلامی ، امکان رسیدگی عادلانه به این اتهامات از طریق دادگاهی علنی و با حضور هیأت منصفه و قاضی یا قضاتی بی طرف ، وجود داشته باشد .

          اگر این امکان در جمهوری اسلامی فراهم نشود ، باید مطمئن بود که طرح بر اندازان سخت ( رهبری و باند حاکم بر کشور ) به عمل در خواهد آمد و باید در نظامی دیگر ، پاسخگوی اتهامات و جرائم خویش باشند .

          خدایا تو شاهد باش که ؛ « من آنچه شرط بلاغ است ، با حاکمان گفتم » و به سهم خود ، حجت را بر آنان تمام کردم ، به این امید که در دادگاه عدل تو رو سفید باشم . تو نیز چنان توانی به من و تمامی کسانی که برای آزادی و عدالت و اخلاق انسانی تلاش می کنند ، عنایت کن که در برابر تمامی فشارها و اقدامات غیر قانونی ستمگران ، کمر خم نکنیم و هرگز از ستم های آنان هراسی به دل راه ندهیم . آمین .

          احمد قابل ........................ 20 فروردین 1387 ....................... فریمان

          iran

          Comment

          • Rasputin
            Senior Member
            • Jan 2005
            • 63906

            #20
            متن كيفر خواست

            الف)اقدام علیه امنیت ملی
            تمامی شواهد و قرائن و دلایل عقلی و نقلی بر این امر گواهی می دهند که « این حاکمان فعلی اند که با ظلم و ستم به شهروندان و نقض عهد و پیمان ، تیشه به ریشه ی نظام می زنند و اقدام به براندازی سخت کرده و می کنند » نه آنانی که در شرایط « تهدیدهای جانی ، شغلی ، ناموسی و محرومیت های فراوان و طولانی مدت از آزادی ها و حقوق شهروندی نسبت به خود و بستگان خود » امنیت فردی خود ( و حتی خانواده و بستگان خود ) را به خطر انداخته و برای پیشگیری از تهدید امنیت ملی ، از بذل جان نیز دریغ نکرده اند .
            بیش از 28 سال از تصویب قانون اساسی گذشته است و هنوز نیروهای سیاسی کشور از چند و چون نگاه حاکمیت به فعالیت های قانونی خود بی خبرند ، چرا که نه « جرم سیاسی » تعریف شده است و نه از « هیأت منصفه و دادگاه علنی » خبری است آیا « ظلم شدید و آشکار 28 ساله به نیروهای سیاسی ای که در دادگاه های غیر علنی و بدون حضور هیأت منصفه ، محاکمه و محکوم شده اند » که بر خلاف « تعهد قانونی و شرعی حاکمیت » در قانون اساسی است و هنوز نیز ادامه دارد ، اقدام علیه امنیت ملی نیست ؟!!

            ب ) تبلیغ علیه نظام
            گر مقصود آقایان این است که انتقاد از سیاست های نامعقول حاکمیت جایز نیست ، لطف کنند و « شریعت محمدی (ص) را منسوخ اعلام کنند » چرا که آن شریعت به پیروان خود دستور داده است که « حاکمان را نصیحت کنید ، در آشکار و نهان » .

            آیا نصیحت و خیر خواهی علنی ، بدون سخنرانی ، مصاحبه ، نامه و یا بیانیه ممکن است ؟!! خوب است که نامه های پنهانی برخی همفکران ما را نیز بر نتافتند و هریک را به نوعی محروم کردند تا معلوم شود که از دید آقایان ؛ « اصولا همه باید خفه شوند و فقط حق دارند که از آنان ستایش کنند » .

            اگر بهای « وفاداری به پیمان الهی شریعت محمدی (ص) و قرارداد رسمی قانون اساسی » قتل ، شکنجه ، زندان و محرومیت های بی شمار است ، ما را از پرداخت این بها ، باکی نیست . حکومتیان راهی جز توبه و بازگشت از مسیر انحطاط و حاکم ساختن قانون و وفاداری به اخلاق انسانی ندارند و اگر چنین تصمیمی بگیرند ، زبان ما کوتاه و حمایت از تصمیمات معقول آنان عمومی خواهد شد .

            آقایان در متون شریعت خوانده اند که « رفتارهای نیک ، مبلغ بهتر و ثمر بخش تری هستند از گفتارهای نیک » . عکس این قضیه نیز صادق است و « رفتارهای ناپسند از گفتارهای ناپسند ، زیان بار تر است » . بنا بر این اگر رفتارهای حاکمیت از نوع « رفتار نیک » باشند ، مطمئنا از گفتار ناپسند مخالفان صدمه نمی بینند ، ولی اگر « رفتارناپسند » از حاکمیت سر بزند ، هیچ گفتار پسندیده ای نیز نمی تواند آن را جبران کند .

            هر منتقد منصفی به این نکته واقف است که ؛ « اگر کوچکترین مطلب سستی در بیان او باشد ، همان مطلب ، تمامی تلاش او را از بین می برد » . بنا بر این ، به کسانی که با شور و شوق تمام به این نظام ، دل بستند و برای حفاظت از آن ، جان فدا کردند و خون دل خوردند و در تمامی مراحل خطر ، برای دفاع از آن حضور داشتند ، نمی توان « انگ تبلیغ علیه نظام » را زد . مگر اینکه مقصود آقایان از «نظام» یک فرد یا گروه خاص باشد که در این صورت ، باید ثابت کنند که برداشت آنان ، حقوقی و علمی است و پس از اثبات آن در مجامع علمی و حقوقی و اثبات « تبلیغ علیه فرد یا گروه مورد نظر » ، چنین اتهامی را متوجه افراد کنند .

            تنها فردی که تاکنون ( از سوی برخی افراد نا آگاه ) مرادف نظام دانسته شده ، مقام « رهبری کشور » است .این برداشتی نا آگاهانه است ، چرا که اگر صحیح بود ، با ارتحال رهبری ( آنگونه که در مورد آیة الله خمینی اتفاق افتاد ) باید گفته شود « نظام رفت یا نظام مُرد » . در حالی که حامیان رهبری فعلی را اعتقاد بر این است که ؛ « شور و نشاط نظام ، با رهبری آقای خامنه ای بیش از پیش شده است !! » .

            پس نمی توان « نظام » را « نام مستعار رهبری » دانست . وقتی بالاترین مقام نظام ( که نهایتا جایگاه او بخشی از نظام است ) مرادف با عنوان « نظام » نباشد ( که اگر مرادف گرفته شود ، لازم می آید که قسم شیئ ، قسیم شیئ فرض شود و این به لحاظ منطقی غلط است ) دیگر افراد و مقامات جای خود دارند .

            آری اگر کسی مدعی باشد که ؛ « ما نه قانون اساسی می خواهیم و نه پارلمان و نه قوای مجریه و قضائیه و نه اسلام » و به طور کلی بر علیه وجود نظم و انتظام در مملکت ، تبلیغ کند ( که علی القاعده هیچ عاقلی به این کار اقدام نمی کند ) می توان او را به تبلیغ علیه نظام ، متهم کرد .

            آقایان هرگونه انتقاد از سیاست های دستگاه های اجرایی یا قضائی یا تقنینی را به منزله ی تبلیغ علیه آن نهادها می دانند و فرق انتقاد از سیاست ها با اصل وجود نهادها را نمی دانند و یا خود را به تجاهل می زنند .

            حتی اگر از حضور و تصدی کسی در این نهادها انتقاد شود ، مفهومی جز برتر شمردن آن نهاد از توان فرد متصدی ، نخواهد داشت و این به مفهوم حمایت از آن نهاد در برابر تصدی افراد نالایق است ، که مسئولیتی عقلانی و شرعی برای همگان است .

            در هرصورت ، تبلیغ اساسی علیه نظام را متصدیانی سازمان دهی می کنند که با حضور نامشروع خود در نهادها ، جای افراد لایق را اشغال کرده و با عملکرد ناپسند خود ، همگان را نسبت به نهادهای یاد شده و کلیت نظام خاص ، بدبین می کنند ، نه افرادی که با پذیرش همه گونه محرومیت و تهدید و خطر ، زبان به انتقاد می گشایند و راه را از چاه ، جدا ساخته و نشان می دهند .

            آیا دعوت از حاکمان برای « عمل به احکام شریعت » و دعوت از آنان برای « وفادار ماندن به عهد و پیمان ملت و حاکمیت در قانون اساسی و قوانین ناشی از آن » جرم است ؟!! آیا « امر به معروف و نهی از منکر » در مورد حاکمان ، جرم است ؟!!

            رویکرد حاکمیت ، در متوجه کردن چنین اتهامی به افراد منتقد و دلسوز ملت و کشور و آئین ، بر خلاف رویکرد امام صادق (ع) است که ( بر اساس نقل صحیح ) می فرمود : « احب الناس الیّ من اهدی الیّ عیوبی = دوست داشتنی ترین مردم نزد من ، کسی است که عیوب مرا به من گوشزده کرده و به من هدیه کند » . در منطق امام صادق (ع) انتقاد کننده ، محبوب ترین فرد است و در دیدگاه حاکمان جمهوری اسلامی ، مبغوض ترین فرد و شایسته ی زندان و محرومیت های بی شمار !!

            بزرگ ترین تبلیغ ها بر علیه نظام را در رویکردهای استبدادی و غیر قانونی باید جست . آنانی که با دیکتاتوری ، مانع از هرگونه انتقادی شده و می شوند و یا منتقدان دلسوز را متهم به « وطن فروشی و همراهی با بیگانگان » می کنند و آنان را به زندان و انواع محرومیت ها دچار می کنند ، بدترین نمایش استبدادی را در معرض افکار عمومی جهانیان قرار می دهند و بزرگترین نوع تبلیغ علیه نظام را انجام می دهند .

            پ) سلب حقوق شهروندان
            همانطور كه مي دانيد اعضاي شوراي نگهبان را رهبر تعيين مي كند و خود رهبر همانطور كه در مورد قانون مطبوعات شخصا اقدام كرند چونكه به گمان ايشان اين قانون مضر است آيا كارهايي كه اعضاي شوراي نگهبان در مورد رد صلاحيت نمايندگان كردند را كمتر از ضرري مي داند كه در صورت تصويب قانون مطبوعات به كشور وارد مي آمد اصلا ايشان اين رد صلاحيتهاي نمايندگان را ناپسند نمي دانند تا بحث از ضرر داشن يا نداشتن براي نظام پيش بيايد
            آنانی که در هر صحنه ی انتخاباتی ، با رد صلاحیت منتقدان خود ، بر خلاف شرع و قانون رفتار می کنند و یا بر خلاف قانون اساسی ، در مجالس فرمایشی اقدام به تصویب قوانینی بر خلاف قانون اساسی کرده اند و مبتنی بر آن ، حقوق شهروندان خود را سلب می کنند و از خدا و ملت ایران شرم نمی کنند و فرزندان غیور دین و ملت را به « عدم التزام به اسلام » متهم می کنند ، بزرگ ترین تبلیغ علیه نظام و اسلام را سامان داده اند .

            ت)سقوط عدالت رهبري
            رفتارهای خلاف شرع آقایان ، عرق شرم را بر پیشانی هر متدین با غیرتی می نشاند . در جایی که از سرقت زینت یک زن یهودی توسط متجاوزان به مرزهای حاکمیت اسلامی ، امام علی بن ابی طالب ناله می کند و مردن از چنین غمی را سزاوار می داند ، مدعیان دروغین جانشینی علی (ع) از قتل و غارت امنیت مسلمانان شهروند حاکمیتی که مدعی اسلام است ( در جریان قتل های زنجیره ای و کشته شدن زهرا بنی یعقوب و ابراهیم لطف اللهی و … در بازداشتگاه های حاکمیت ) ، نه تنها خم به ابرو نمی آورند که پرداختن به این مسائل را هوچی گری می خوانند !!!
            يكي از شرايط رهبر براي تصدي شغل رهبري عدالت است با توجه به مطالبي كه در مورد سلب حقوق شهروندان گفته شد عدالت خامنه اي زير سوال مي رود
            آيا خامنه اي كه شاهد كارهاي شوراي نگهبان و مخصوصا كارهاي جنتي است و به ايشان اجازه مي دهد كه هر نماينده اي را كه خواستد رد صلاحيت كنند عادل است
            براي ملت آشكار شده كه در همين انتخابات مجلس چه مقدار تخلف در حوزه انتخابيه تهران صورت گرفته اما باند جنتي با عجله اي مثال زدني به هيچ شكايتي رسيدگي نكردند و مهر تاييد به اين انتخابات زدند
            آيا خامنه اي با نگه داشتن افرادي مثل جنتي در شوراي نگهبان مهر تاييدي به كارهاي اين افراد نمي زند




            iran

            Comment

            • Rasputin
              Senior Member
              • Jan 2005
              • 63906

              #21
              ث)استفاده نا صحيح از بيت المال
              در جایی که امیر مؤ منان علی (ع) مردم شهر « انبار » را از « مشایعت خود » نهی می کند و این روش را مضرّ به حال حاکم و مردم می داند ، آقایان از کشاندن و معطل کردن گروه هایی از مردم با امکانات دولتی ( مثل سفر اخیر رهبری به یزد که طبق خبر خبر گزاری مهر ، 500 دستگاه اتوبوس ، 5 دستگاه قطار و … برای انتقال مستقبلین از رهبری اختصاص یافته بود ) و هزینه کردن از بیت المال ، اظهار شادمانی و رضایت کرده و دائما از حضور مردم تشکر می کنند و این رویکرد را به نفع نظام و ملت ، ارزیابی کرده و اطلاعیه ی تشکر از مستقبلین را صادر می کنند !!

              ج)نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی

              اولا ؛ آیا این رفتار از هر شهروندی صادر شود ، جرم است یا مسئولان از این امر استثناء می شوند ؟!! آیا نسبت به ادعای کذب آقای خامنه ای که قتل فروهر ، اسکندری ، مختاری و پوینده را کار سازمان های جاسوسی بیگانه و اسرائیلی ها دانست و آن را در سخنرانی رسمی ابراز کرد و در دادگاه ، خلاف آن ثابت شد ، مصداق بارز این جرم نبوده و نیست ؟!!
              همانطور كه مي دانيد با سخناني كه ايشان در باره قاتلان فروهر ، اسکندری ، مختاری و پوینده زدند زن سعيد امامي بازداشت شد تا اعتراف كند كه شوهرش با اسراييل در ارتباط بوده تا در نتيجه حرف خامنه اي درست از آب در بيايد
              به فيلمهايي از اين بازجوييها كه در مورد قتلهاي زنجيره اي شد نگاهي بيندازيد و ببينيد يك سخن خامنه اي چه پيامدي دارد
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part1.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part2.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part3.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part4.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part5.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part6.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part7.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part8.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part9.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part10.wmv
              mms://media.krsi.net/KRSI_Archive/interrogation/fast/part11.wmv
              آیا ادعای ایشان و اتهام کلی نسبت به روزنامه ها که آن ها را پایگاه دشمن خواند و در دادگاه مطبوعات ، بسیاری از آنان تبرئه شدند و یا حد اکثر به نشر اکاذیب محکوم شدند و هیچ مدرکی دال بر پایگاه بودن دشمن در دادگاه ها ارائه نشد و به اثبات نرسید ، مصداق نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی نیست ؟!!

              ح)اهانت كردن بي دليل به ديگران

              اولا ؛ رهبری کشور نسبت به مخالفان سیاست های خویش ، بیشترین اهانت ها را انجام داده است . عناوینی چون « مفلوک ، خائن ، نوکر دشمن ، لاابالی ، غوغاگر ، منافق ، جاهل و نادان ، برانداز نظام ، جاده صاف کن دشمن ، حسود ، خود باخته ، ترسو ، مرعوب دشمن ، سست عنصر ، بازی خورده ، سفلگان ملت و … » واژگانی است که در سخنان مکرر و مختلف ایشان نسبت به مخالفان سیاسی استفاده شده است . مصداق یابی های مشخص در مورد برخی افراد چون آیة الله منتظری ، ملی مذهبی ها و اصلاح طلبان ، از سوی خود ایشان انجام گرفته است . در سایر موارد نیز با کنایه ی ابلغ از تصریح سخن گفته و یا برداشت های مشخص و تعیین افراد از سوی دوستان و نمایندگان رسمی خود در نهاد های مختلف ( همچون روزنامه ی کیهان که زیر نظر نماینده ی سلطان اداره می شود ) را دیده و نفی نکرده است .

              وقتی رهبری کشور با این واژگان ، مخالفان سیاست های خود را می نوازد ، باید انتظار « مقابله به مثل » ( که امری شرعی و قانونی است ) را داشته باشد . مگر آنکه مناسبات قدرت به میان آیند و به خاطر « زور و قدرت » حق ایشان را بر مدعیان ایشان ترجیح دهند . استمساک به قوانین عادی در این زمینه که عنوان « اهانت به رهبری » در قانون پیش بینی شده است ولی « اهانت رهبری به دیگران » پیش بینی نشده است ، هیچ مجوز قانونی یا شرعی برای عدم رسیدگی به جرائم ایشان را صادر نمی کند . تا وقتی نقص قانونی مانع از استیفای حق مدعیان ایشان باشد ( و مسئولان آن را رفع نکنند ) حق مقابله به مثل برای کسانی که از سوی ایشان مورد توهین و هتک قرار گرفته اند ، شرعا و قانونا وجود خواهد داشت . تبعیض در کمیت یا کیفیت مجازات هریک از دو طرف نیز ، وجه شرعی و قانونی ندارد .

              ثانیا ؛ اگر مستند آقایان و ملاک داوری، شنود های غیر قانونی یا خبرچینی برخی مخبران و جاسوسان دروغگو از نشست های خصوصی مخالفان باشد ، قانونا عنوان جرم را نخواهند داشت و نمی توان برای صدور حکم به آن ها استناد کرد . در سایر موارد ، هیچ منتقد عاقلی در جلسات علنی ، زبان به واژگان رکیک و اهانت به مخالف خود نمی گشاید ، چرا که هر واژه ای ، ابتدائا شخصیت گوینده را تفسیر می کند و سپس به دیگری توجه می دهد .

              معقول و منطقی نیست که کسی خود را اهل دانش و نظر و اهل منطق و خرد بداند و در سخنرانی یا مصاحبه ی خود بر خلاف این ادعا ها ، توسن کلام را به دست احساسات دهد و به دیگری اهانت کند .

              خ)دیکتاتوری واستبداد به رأی

              اینکه آقای خامنه ای اصرار دارد که هیچ رأی و نظر دیگری جز رأی ایشان مثلا در مسأله ی انرژی هسته ای نباید مطرح شود ، چه عنوانی غیر از « استبداد به رأی » یا « دیکتاتوری » دارد . اینکه همه باید خفه شوند تا هرگاه ایشان لازم دانست ، خودش دستور برقراری رابطه با امریکا را صادر کند ، عنوانی جز « استبداد به رأی » و معنی و مفهومی جز « ناگزیر ساختن افراد به انتخاب رأی او » ندارد و دیکتاتوری نیز جز « دیکته کردن نظر خود به دیگران » مفهومی ندارد . اگر این مطلب توهین آمیز است ، ناشی از نفس عمل و رفتار است که همچون « ظلم و ستم » است و طبیعتا ایشان و طرفداران شان نمی پذیرند که ایشان مستبد و دیکتاتور هستند !!

              د)توهين به مراجع و رحم نكردن حتي به استاد خود

              نام مراجع تقلید و مجتهدانی چون ؛ آیة الله سید کاظم شریعتمداری ، آیة الله سید حسن قمی ، آیة الله شبیر خاقانی ، آیة الله سید صادق روحانی ، آیة الله سید محمد شیرازی ، آیة الله سید محمد روحانی ، آیة الله سید محمد جواد غروی، آیة الله حسینعلی منتظری ،آیة الله نعمت الله صالحی نجف آبادی، آیة الله احمد آذری قمی و … در این لیست ، از معروفیت بیشتری برخوردار است . این افراد ، با اندیشه ها و رویکرد های متفاوت ( و گاه نامقبول )، هریک با یک یا چند سیاست حکومت مخالف بودند و با انواع مزاحمت ها مواجه شدند . از حصر خانگی 17 ساله تا دستگیری افراد خانواده و اتهام به شرکت در کودتا یا اغتشاشات محلی و …
              خامنه اي حتي به استاد خود كه آیة الله حسینعلی منتظری باشد هم رحم نكردند و به خاطر يك سخنراني آیة الله حسینعلی منتظری را پنچ سال در حبس خانگي نگه داشت

              بنا بر این ، ما به عنوان شهروندان ایرانی ، رهبری و باند حاکم بر کشور را به ؛ « براندازی سخت نظام جمهوری اسلامی از طریق ظلم های آشکار به مخالفان سیاست های باند حاکم ، اقدامات فراوان و گسترده علیه امنیت ملی ، اهانت به ملت و خصوصا فرهیختگان ملت ، نشر مکرر و گسترده ی اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی ، و نقض شدید حرمت روحانیت از طرق پیش گفته» متهم می کنم و روزی را انتظار می کشم که در جمهوری اسلامی ، امکان رسیدگی عادلانه به این اتهامات از طریق دادگاهی علنی و با حضور هیأت منصفه و قاضی یا قضاتی بی طرف ، وجود داشته باشد .

              اگر این امکان در جمهوری اسلامی فراهم نشود ، باید مطمئن بود که طرح بر اندازان سخت ( رهبری و باند حاکم بر کشور ) به عمل در خواهد آمد و باید در نظامی دیگر ، پاسخگوی اتهامات و جرائم خویش باشند .

              خدایا تو شاهد باش که ؛ « ما آنچه شرط بلاغ است ، با حاکمان گفتيم » و به سهم خود ، حجت را بر آنان تمام کرديم ، به این امید که در دادگاه عدل تو رو سفید باشيم . تو نیز چنان توانی به تمامی کسانی که برای آزادی و عدالت و اخلاق انسانی تلاش می کنند ، عنایت کن که در برابر تمامی فشارها و اقدامات غیر قانونی ستمگران ، کمر خم نکنیم و هرگز از ستم های آنان هراسی به دل راه ندهیم .

              iran

              Comment

              • Rasputin
                Senior Member
                • Jan 2005
                • 63906

                #22
                نامه*ی اكبر گنجی به دكتر عبدالکریم سروش: "خامنه*ای باید برود"
                به نام خدا
                خُنک آن قمار بازی که بباخت هرچه بودش
                بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

                استاد ارجمند جناب آقای دکتر عبدالکریم سروش
                نامه*ی پر مهر و محبت مورخ ٢١/٤/٨٤ جنابعالی را دریافت نمودم. استاد عزیز شاگرد کوچک خود را مورد تفقد قرار داده و از سر کرامت، اوصافی برای او به کار برده که مطلقاً لایق آن نبوده و نیست. داستان روابط من و شما به ابتدای انقلاب باز می*گردد. کلاس*های کلیات فلسفه، فلسفه*ی علم، فلسفه*ی اخلاق، مبدأ و معاد، حرکت جوهری و جلسات خصوصی دونفره*ای که طی آنها پرسش*های بی*شمار خود را مطرح و شما بزرگوارانه بدان*ها پاسخ می*گفتید و من از خرمن شما خوشه*های دانش می*چیدم. از سال ١٣٥٨ ما بین ما دوستی آغاز شد که هیچگاه پایان نیافت ما همیشه از شما چیزهای تازه می*آموختیم. انصاف آن است که شما حق بزرگی برگردن نسل ما دارید و ما از طریق شما و به وسیله*ی شما با مدرنیته و روایت*های مختلف از دین و انسان محق آشنا شدیم. با شما به دنیاهای جدیدی گام نهادیم و چشمان ما را شستید تا طور دیگری ببینیم. مسئله، فقط مسئله*ی فلسفه*ی تحلیلی و عقلانیت انتقادی نبود. با مولوی و حافظ آتشی در وجود ما روشن کردید که هیچگاه خاموش نخواهد شد. مگر می*توان با تجربه*ی عاشقانه*ی مولوی آشنا شد و از قشریت عوام*فریبان نگریخت؟ حافظی که زهد ریایی مشایخ شد و سالوس آنها را به نقد می*کشید، هشدارمان می*دهد.
                نشان اهل خدا عاشقی است با خود دار
                که در مشایخ شهر این نشان نمی*بینم
                او به ما خبر می*داد که واعظان «چون به خلوت می*روند آن کار دیگر می*کنند» و چون به روز داوری باور ندارند، در کار داور، قلب و دغل می*کنند. زیر خرقه*ی زنار پنهان می*کنند و گشودن در خانه*ی تزویر و ریا کار آنهاست. در عین آلودگی*های فراوان، دعوی بی*گناهی می*کنند. خدمت دیگرشان، حمایت از خون*ریزان است. با این که هیچ نمی*دانند، دعوی رازدانی می*کنند. پیمان شکنند. نقد حافظ از جامعه*ی دینی و آفات آن پایان ناپذیر است ولی نقد حافظ باید تکمیل شود. حافظ هیچ تجربه و اطلاعی از جوامع توتالیتر و جنبش*های فاشیستی نداشت. چون نظامات فاشیستی بعدها به وجود آمدند. نظام توتالیتر و نظام سرکوب، رعب و وحشت است. جامعه*ی تک صدایی است که در آن فقط صدای رهبر شنیده می*شود، جایی که جامعه*ی مدنی کاملاً سرکوب می*شود و حوزه*ی خصوصی به رسمیت شناخته نمی*شود، رهبر به مقام خدایی می*رسد و آن بیچاره*ی خود هراس و دیگر هراس باید توسط مردم ترسیده شود. رهبر خودکامه همه را به شکل دشمن می*بیند. دوستان دیروز، دشمنان فردای اویند. حتی مرگ رقبا خیال او را راحت نمی*کند، باید خاطره و نام آنها از تاریخ و خاطره*ها حذف شود. مردم به هر جا می*روند و به هر کجا نگاه می*کنند، باید او را ببینند. ما با سودا و تمنای ایجادِ چنان نظامی روبرو هستیم. کوشش*ها و همت ما مصروف و معطوف به این مقصد است. اگر حافظ در میان ما نیست که با شعر خود این تمنا را نقد کند بانوی غزل ایران (سیمین بهبهانی) و دیگران باید این سودا را به تصویر کشند و بی*رحمانه آن را نقد نمایند. سلاخی روشنفکران و دگراندیشان، بستن مطبوعات و حبس روزنامه*نگاران، ضرب و شتم اساتید و حمله*ی وحشیانه به دانشگاه، مضروب کردن اجتماع کنندگان دموکراسی*خواه با باتوم و پنجه بوکس؛ تمنا و آرزوی صرف نبوده. اینها مصادیق عینی آن تمنایند که نهایت آن فاشیسم است. اینها بخشی از مرده ریگ نازیسم*اند که به فاشیت*های ایرانی به ارث رسیده است. حبس دگراندیشان در سلول*های انفرادی و شکنجه*ی آنها برای توبه نامه نویسی و اقرار به جرایم ناکرده، دقیقاً از استالین تقلید شده. استالینیسم یعنی سلول انفرادی، یعنی خود تخریب گری برای خوشایند رهبر.
                دوست عزیزم دکتر حسین قاضیان تنها بخش کوچکی از ماجرای کثیف پرونده*ی نظرسنجی و کثافت کاری سعید مرتضوی برای خوشایند رهبر را بر ملا کرد. اگر عباس عبدی روزی به سخن درآید و بخش*های دیگری از این پرونده را برملا کند، رذالت و پستی انجام شده افشا خواهد شد. باید دیگرانی بگویند که چگونه شکنجه می*شدند تا اعتراف کنند با فلان زن همسردار رابطه*ی نامشروع داشته*اند. آری، آقای خامنه*ای از همه*ی اینها اطلاع داشت و دارد. به قول آقای خمینی اگر شاه اطلاع ندارد، شاه نیست و اگر اطلاع دارد، در جنایت شریک است. آری چون آقای خامنه*ای رسانه*ها را پایگاه دشمنی می*دانست و روشنفکران را عاملان شبیخون فرهنگی دشمن، برخی از آنها سلاخی و ترور شدند، برخی زندانی، تعدادی شکنجه، برخی در میادین مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و برخی دیگر حذف شدند. قرار بود از این طریق نه تنها نظرات آقای خامنه*ای اثبات شوند بلکه می*بایست دشمنان خیالی، محصول ذهن آقا نابود شوند.
                حتماً به یاد می*آورید که چه غوغایی برپا شد که جاسوسی بزرگی (پرونده*ی نظرسنجی) کشف شده است. اما عباس عبدی اینک در دیوان عالی کشور تبرئه می*شود و حسین قاضیان نیز بخشی از ماجرا را بر ملا می*کند. مرتضوی از طریق شکنجه و جعل اسناد جاسوس درست کرد، چون آقای خامنه*ای دوست داشت که در میان اصلاح طلبان جاسوس وجود داشته باشد. روشنفکران را کشتند چون آقای خامنه*ای آنها را دشمن تلقی می*کرد.

                استاد عزیز
                حتماً به یاد می*آورید که آقا، فاشیست*های چماقدار را فرستاد تا در دانشکده*ی فنی دانشگاه تهران با مشت و لگد و میز و صندلی به جان شما بیافتند و اگر آن روز من و رضا تهرانی شما را در بر نگرفته بودیم و بخشی از کتک*ها را نخورده بودیم و شما به دست آنها می*افتادید، امروز شما وضع دیگری داشتید. حتماً به یاد می*آورید که یکی از سر دسته*های واقعه*ی آن روز، اینک به تئوریسین شبکه*ی اول سیما تبدیل شده و هفته*ای چند بار برای فاشیست*ها در سیما فلسفه*بافی می*کند و دن کیشوت*وار به جنگ دنیای جدید می*رود. تئوریسین خشونت و مدافع برده*داری، دشمن شما و دکتر شریعتی؛ در روزهای اول انقلاب فردی را می*فرستد تا برایش دو سیر پنیر بخرد. وقتی آن فرد با سه سیر پنیر بازمی*گردد، آقا با آن فرد بسیار دعوا می*کند که من خرج زندگی تا آخر ماه را ندارم، آن وقت تو به جای دو سیر، سه سیر پنیر می*خری؟ اینک دو فرزند تئوریسین خشونت میلیاردر شده*اند و خود این شخص حواله*ی هفت میلیارد تومانی شکر را می*گیرد و در بازار آزاد با چند میلیارد سود به فروش می*رساند. می*دانید که در شهر قم چه دم و دستگاهی به راه انداخته است. همه*ی اینها از ثمرات حمله به شما و دیگر دگراندیشان و دفاع از خشونت و ترور بدست آمده است. فکر می*کنید بی*جهت او را جانشین علامه طباطبایی و مطهری خطاب کردند. این یکی از موارد مبارزه با فساد اقتصادی رژیم است. یعنی شعار عدالت اجتماعی و مبارزه با فساد اقتصادی سردادن و جیب عمله*ی ظلم و استعمار را پر کردن، دکتر سروش را از شغل محروم کردن و به جاهلانِ دِه شغل دادن.

                استاد گرامی
                ما برای آزادی بیان، دموکراسی و حقوق بشر مبارزه می*کردیم، در حالی که دگراندیشان در این کشور از حق حیات محروم بودند. وقتی ماشین ترور در داخل و خارج از کشور برای حذف مخالفان به کار افتاد دیگر حد یقفی برای خود در نظر نمی*گرفت، هر دگر اندیشی باید از عرصه*ی حیات حذف می*شد.
                برای من بسیار شگفت انگیز است که آقای خامنه*ای از ایران به عنوان دموکرات*ترین و آزادترین کشور منطقه نام می*برد. باید پرسید از کدام آزادی سخن می*گویید وقتی دگراندیشان از حق حیات محروم*اند. اگر به آزادی بیان اعتقاد دارید، انتقاد صریحِ علنی و شفاف از شما (آقای خامنه*ای) در رسانه*ها، معیار آزادی بیان است. اگر نتوان از رهبر سیاسی کشور انتقاد کرد، نمی*توان مدعی وجود آزادی بیان شد. اینکه فردی به دلیل انتقاد غیر مستقیم از رهبر محکوم به پرداخت هزینه*های بسیار سنگین شود، دلیل بر آزادی نیست، بلکه حاکی از خودکامگی از نوع توتالیتر آن است. در خردادماه ١٣٧٦ در دانشگاه شیراز درباره*ی مبانی نظری فاشیسم سخن گفتم. گمان نمی*کردم کسی از من شکایت نماید اما با تعجب بسیار دیدم که به جای هیتلر و موسولینی دادگاه انقلاب به اتهام اهانت به رهبری مرا محاکمه و به یکسال زندان محکوم کرد. وقتی نقد هیتلر، موسولینی و استالین نقد رهبر محسوب می*شود، چه جای سخن گفتن از آزادی بیان و ادعای دموکراسی؟ در نظام دموکراتیک نقد فاشیسم مجازات ندارد. جالب تر از این مدعا، ادعای آقای خامنه*ای در خصوص مردم سالاری است. اینکه یک فرد قدرت مطلق را به طور مادام العمر در اختیار داشته باشد و باز هم از مردم سالار بودن حکومتش سخن بگوید، نزد عقلا چه معنایی دارد؟ بهتر است آقای خامنه*ای فقط به یک پرسش پاسخ بگوید: چگونه می*توان به صورت مسالمت آمیز ایشان را از قدرت کنار زد؟ چگونه می*توان درباره*ی کنار نهادن ایشان از قدرت سخن گفت، بدون اینکه با کارد سلاخی شود؟ آقای خمینی می*گفت اگر رهبر به یک پرسش یا استیضاح پاسخ نگوید، خود به خود معزول است. تمام پرسش*ها و استیضاح*های پیشین را نادیده می*گیریم. من به دنبال کنار زدن آقای خامنه*ای از رهبری سیاسی کشور هستم. آقای خامنه*ای باید به روشنی پاسخ دهد که چگونه می*توانم به این هدف به روش*های مسالمت آمیز دست یابم؟
                گفته*اند رضاشاه از مدرس پرسید تو چه می*خواهی و مدرس پاسخ گفت: می*خواهم تو نباشی. آقای خمینی هم می*گفت شاه باید برود. من اگر دو هزار روز حبس خود را نادیده بگیرم، نمی*توانم نقض گسترده*ی حقوق بشر توسط آقای خامنه*ای، حکومت خودکامه*ی سلطانی، فساد گسترده*ی حکومتی، ترور مخالفان و هزاران مورد دیگر را نادیده بگیرم. خامنه*ای باید برود، چون تحملِ دیگری را ندارد. خامنه*ای باید برود، چون قتل*های زنجیره*ای در دوره*ی او اتفاق افتاد. خامنه*ای باید برود، چون بیش از یکصد نشریه به دستور مستقیم او توقیف و روزنامه*نگاران زندانی شدند. خامنه*ای باید برود، چون در انتخابات مجلس هفتم و ریاست جمهوری اخیر به شیوه*های ظالمانه مخالفان را حذف و مریدان خود را بالا کشید. خامنه*ای باید برود، چون میلیون*ها ایرانی را در سراسر جهان آواره کرده است و قبول ندارد که ایران از آن همه*ی ایرانیان است. خامنه*ای باید برود، چون صدها استاد ایرانی مانند دکتر سروش درایران حق تدریس و اشتغال ندارند و بجای تعلیم و تربیت جوانان ایرانی، باید جوانان دیگر ملل را آموزش دهد. خامنه*ای باید برود، چون آمران قتل*های دگراندیشان و عاملان قتل زندانیان تابستان ١٣٦٧ را حاکم کرده است.
                قاتلان سرور شدستند و ز بیم
                عاقلان سرها کشیده در گلیم




                iran

                Comment

                • Rasputin
                  Senior Member
                  • Jan 2005
                  • 63906

                  #23
                  استاد گرامی
                  من بسیار تأسف می*خورم از اینکه کسانی گمان می*کنند با سخنان محافظه*کارانه درباره*ی دموکراسی و آزادی می*توان با نظام سلطانی درآویخت. و از آن به نظام دموکراتیک گذار کرد. آن سخن حکیمانه*ی مونتسکیو را هیچگاه نباید فراموش کرد که قدرت را فقط با قدرت می*توان محدود کرد. تنها با بسیج اجتماعی، تشکیل جبههِ دموکراسی و حقوق بشر از طریق نافرمانی مدنی می*توان در مقابل نظام سلطانی ایستاد. در ضمیمه*ی دفتر دوم مانیفست جمهوری خواهی نشان دادم که جبهه*ی دموکراسی و حقوق بشر نمی*تواند و نباید به قانون اساسی فعلی، التزام داشته باشد. والا نمی*تواند گام از گام بردارد. عدم خشونت و توسل به روش*های مسالمت آمیز، بدون تردید باید به عنوان ملاک عضویت د راین جنبش قرار گیرد. اما التزام عملی به قانون اساسی هرگز ما را به دموکراسی و حقوق بشر نمی*رساند.
                  روشنفکری ما با کنار کشیدن از سیاست و برج عاج نشینی به هیچ چیزدست نخواهد یافت. سیاست سرنوشت محتوم ما است. اینک همه چیز در چنگال سیاست اسیر است. نادیده گرفتن این امر موجب رهایی از آن نمی*شود. مهاجرت از کشور و غرب نشینی شاید بخشی از مشکلات فرد را رفع کند، اما به آزاد سازی ایران کمکی نمی*کند. سرمایه*ی بزرگ فکری و انسانی ایرانیان مقیم خارج باید به ایران بازگردد و آنها باید دِین خود را به مردم ایران ادا نمایند. ما به اندیشه*های فرهیختگانمان محتاجیم. اگر شجاعت وجود داشته باشد، باید از بصیرت نظری سیراب شود تا در طریقی درست گام بردارد. امروز باید تمام دموکرات*های آزادی خواه و عدالت طلب دست در دست هم بنهند و جنبش رهاسازی ایران از چنبره*ی سلطانیسم را تشکیل دهند. اجماع بر سر آزادی، دموکراسی و حقوق بشر می*تواند آینده*ی روشنی در مقابلمان بگشاید. فساد، بی عدالتی، نابرابری*های مختلف را می*توان از طریق یک نظام دموکراتیک به شدت کاهش داد. دولت دموکراتیک توسعه گرا باید هدف باشد.

                  استاد عزیز و گرامی
                  من اگر ایستادم به قصد آن بود که نشان دهم می*توان در مقابل ظلمت وقساوت ایستاد. نامه*ها و جزوه*هایی که نوشتم، از جوهر جانم تغذیه می*کرد. برای دهها صفحه نوشته، ٢٥ کیلوگرم از گوشت و خونم مایه گذاردم. می*خواستم نشان دهم درشب ظلمت می*توان نور امید برافشاند. وگرنه، در گرمای مرداد ماه تهران، در اتاقی با پنجره*های بسته، کولر خاموش، دو عدد هدبند برگوشها و سینوس*ها و یک پتو بر روی بدن می*خوابم تا از گزنده سرما در امان باشم. سرمای زمستانی مرا فرا گرفته است.
                  هوا بس ناجوانمردانه سرد است...آی...
                  ...
                  هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان؛
                  نفس*ها ابر، دلها خسته و غمگین،
                  درختان اسکلتهای بلور آجین،
                  زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه،
                  غبار آلوده، مهر و ماه،
                  زمستان است.
                  در سال ٨٢-١٣٨١ یه طور مفصل درباره*ی ارتباط «اسلام با دموکراسی و حقوق بشر» کار کردم. محصول آن پژوهش متنی پانصد- ششصد صفحه*ای و کاملاً دگراندیشانه از کار درآمد. آن کار قرار بود به عنوان دفتر دوم مانیفست جمهوری خواهی منتشر شود. اما چون دلم می*خواست در خارج از زندان و ضمن گفت وگو با اهل فن آن را تکمیل کنم، آن را در جایی امن به امانت گذاردم تا دست کسی بدان نرسد. اگر مُردم، آن متن به عنوان دفتر سوم مانیفست جمهوری خواهی منتشر خواهد شد.

                  استاد عزیز
                  من همیشه به رحمت الهی امیدوار بوده*ام و می*دانم که او همیشه نظری کریمانه به بندگان خود دارد. دلم بسیار برای شما تنگ شده است. کاش توفیق نصیب من می*شد تا در این شرایط شما را ملاقات می*کردم تا از مولوی می*گفتید و مرا با خود به دنیای او می*بردید. از صورت بی*صدرت، مرغ مرگ اندیش، قمار عاشقانه.
                  والله که شهر بی تو مرا حبس می*شود / آوارگی و کوی و بیابانم آرزوست
                  جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او / آن نور موسی عمرانم آرزوست
                  مطمئن هستم که این شب ظلمت به درازا نخواهد کشید. ماه آزادی از زیر ابرهای استبداد دینی برون خواهد آمد و همه*ی ما را غرق شادی خواهد کرد.

                  یه شبِ مهتاب
                  ماه می*آد تو خواب
                  منو می*بره از توی زندون
                  مثِ شب پره با خودش بیرون
                  می بره اون جا که شب سیاه
                  تادم سحر شهیدای شهربا
                  فانوس خون جار می*کشن
                  تو خیابونا سر میدونا
                  عمو یادگار مرد کینه دار
                  مستی یا هشیار خوابی یا بیدار
                  مستیم و هشیار شهیدای شهر
                  خوابیم و بیدار شهیدان شهر
                  آخرش یه شب
                  ماه می*آد بیرون
                  از سر اون کوه بالای دره
                  روی این میدون رد شده خندون
                  یه شب مهتاب ماه می*آآآآد.

                  اکبر گنجی
                  شنبه ١/٥/١٣٨٤
                  چهل و سومین روز
                  اعتصاب غذا

                  iran

                  Comment

                  • Rasputin
                    Senior Member
                    • Jan 2005
                    • 63906

                    #24
                    آيت الله خامنه ای در ديداری از فارس و با اشاره به تخت جمشيد سخنانی گفته اند که دليل بسياری از وقايعی را که در طول چندين سال گذشته در ارتباط با ميراث های تاريخی و فرهنگي و طبيعی ما پيش آمده کاملاً روشن می کند. با سخنان ايشان اکنون ديگر به شکلی کاملاً مستند می شود گفت که دولت و حکومتی که زير نظر و تحت کنترل ايشان است نه از روی عدم مديريت، و نه از روی اشتباه و ندانم کاری، بلکه با برنامه ای حساب شده و به طور کاملاً عمدی به نابود سازی گذشته ی فرهنگي و تاريخی ما برخاسته است، چنان که به قول آقای بهشتی، يکی از مسئولين سابق سازمان ميراث فرهنگي، «در ده سال گذشته بيش از هزار سال تخريب انجام شده است».

                    با استناد به سخنان آيت الله خامنه ای، اکنون می شود ثابت کرد که چرا دولتی ها با «سياسی جلوه دادن» صدای حق طلبانه ی فرهنگ دوستان، طرفداران حقوق بشر، و مدافعان محيط زيست و ميراث طبيعی در ارتباط با اين تخريب ها، سعی در خاموش کردن صدای آن ها داشته اند.

                    اکنون می شود ثابت کرد که چرا دولت تنگه بلاغی را به آب بسته است، چرا می خواهد پاسارگاد را ويران کند، چرا هرمز اردشير را چراگاه گاو ها کرده است، چرا معبد زرتشت و نقش رستم را با ريل های قطار به لرزه انداخته است، چرا بر نقش های معابد و آثار مذهبی رنگ می پاشد، چرا بر دو سوی آرامگاه فردوسی بزرگ دکل های برق زده است، چرا در هر کجايي که اثری از گذشته ی قبل از اسلام ايران هست، سدی، پلی، ريل قطاری، زمين فوتبالی، آپارتمانی، هتلی برپا می شود و چشم که بر هم بگذاری اثری از آن چه بوده ديگر نخواهد بود.

                    اکنون معلوم می شود که چرا نماينده ی ايران در دادگاه های مربوط به کتيبه های هخامنشی شيگاگو شرکت نمی کند، و چرا کتيبه های قبلاً تحويل شده به ايران ناپديد شده اند.

                    اکنون آشکار می شود که چرا به کشورهای عربی برای به کار بردن نام خليج فارس اعتراض که نمی کنند هيچ، رئيس دولت شان در مراسم مخصوصی که با نام «خليج عربی» بر پا شده حضور می يابد.

                    اکنون می فهميم که چرا دريای «کاسپين» را به حراج گذاشته اند؛ چرا آثار باستانی را يا خراب می کنند و يا به قاچاقچيان اين آثار می فروشند؛ چرا می خواهند ميراث فرهنگي و تاريخی ما را به بخش خصوصی بدهند تا آن را تبديل به محل خوشگذرانی توريست های کشورهايي بکنند که شناختی از اين آثار ندارند و يا اهميتی به آن ها نمی دهند؛ چرا نقشه های عجيب و غريبی برای محصور کردن بناهاي تاريخی بزرگی چون تخت جمشيد و پاسارگاد بوسيله ی ساختن درياچه و هتل و ريل قطار و برج و آپارتمان دارند.

                    اکنون روشن می شود که چرا وابستگان دولت برای تکثير فيلم های ضد ايرانی مثل «سیصد» و «اسکندر» هزينه های سرسام آوری می پردازند؛ چرا افرادی را به عنوان تاريخ شناس علم می کنند و تمام امکانات را در اختيار آن ها قرار می دهند تا فيلم های تبليغاتی عليه گذشته ی ايران بسازند و تخت جمشيد را «قلابی» قلمداد کنند و ايرانيان قبل از اسلام را «وحشی» می نامند، و تاريخ ما را انکار نموده و ساخته و پرداخته ی «صيهونيست» ها اعلام کنند.

                    ديگر هيچ کدام از اين چراها بی جواب نيست و اکنون به راحتی می شود گفت: اين ها نظر خليفه ی بزرگ شيعيان است.

                    آيت الله خامنه ای همين ديروز در فارس، در جايگاه يکی از مهمترين تمدن های بشری، و در جايگاه بزرگترين مردان تاريخ بشری، در بخشی از سخنرانی شان پيرامون تخت جمشيد گفته اند: «از يک منظر، اين آثار متعلق به جباران تاريخ ايران است و نفرت از استبداد و جباريت، اينگونه آثار را در چشم و دل انسان ها از جمله متدينين، بي*جاذبه مي*کند.»

                    ايشان، با اشاره به تخت جمشيد، ايران 2500 سال پيش را زمانه ی استبداد و جباريت می خوانند، همان سرزمينی که تاريخ های جهان، از يونانی، و روسی گرفته تا چينی و اروپايي و ... معتقدند که طی آن ايران از مهم ترين و متمدن ترين سرزمين ها بوده است؛ سرزمينی که لوحه های بی سرپرست و هر دم در معرض حراجش در زيرزمين های دانشگاه شيکاگو ثابت می کنند که نه تنها نسبت به زمانه ای که در آن بخش بزرگی از جهان در آتش توحش می سوخت از حداکثر عدل و عدالتی که امکانش در آن زمان وجود داشت برخوردار بود بلکه به نسبت امروز ايرانی که زير نظر و کنترل آيت الله خامنه ای اداره می شود نيز کمتر بوی استداد و جباريت می داد.

                    نه! لازم نيست زياد بگرديم؛ کافی است با نگاهی سريع آن زمان و اين زمان را با هم مقايسه کنيم ـ آن هم حتی بدون توجه به فاصله ای دوهزار و چهارصد پانصد ساله در بين دو سوی مقايسه و فقط در مورد مسايلی بسيار ابتدايي اما مهم و بشری. تا ببينيم که در آن زمان جباريت و استبداد در ايران بيشتر بود يا حالا.

                    آقای خامنه ای در ادامه حرف هايشان، و در نگاهی مثلاً مثبت به تخت جمشيد می گويند: «اما از جنبه مثبت، نبايد فراموش کرد که اين آثار، به هر حال محصول سرپنجه هنرمند، ذهن خلاق، روحيه بلند نظر و "ذوق و ابتکار ايراني" است و اين واقعيات، تخت جمشيد و ديگر آثار تاريخي را در سراسر کشور، مايه افتخار ملت ايران و جزو مفاخر تاريخي اين کشور قرار مي*دهد».

                    بايد پرسيد که آيا هنرمندان سرزمينی گرفتار استبداد و جباريت می توانند به چنان خلاقيتی برسند که برای ايشان ـ در امروز، قرن بيست و يکم ـ نيز مايه ی افتخار باشد؟ توجه کنيم که اکنون، يعنی 2500 سال پس از دورانی که دست هنرمند ايرانی تخت جمشيد را ساخت و در همان سرزمين و زير نظر و کنترل آيت الله خامنه ای، نقاشان هنرمند ايرانی اگر جز تمثال مبارک ايشان و همراهان شان را بکشند نه تنها به سختی می تواند اجازه ی نمايشگاه بگيرد بلکه بايد در فقر زندگی کند و خلاقيت و هنرش بپوسد و ويران شود، و شاعر و نويسنده اش برای انتشار نوشته هاشان پشت درهای وزارت ارشاد جوانی و زندگی ببازد، و فيلمساز و مهندس و معمار و متخصص و متفکرش بايد از ارائه ی تخصص و فکر خود دائم در هراس بوده و اکثرشان به نان شب شان محتاج باشند. به راستی کدام زمان، زمانه ی استبداد و جباريت است؟

                    نگاهی به تخت جمشيد و نگاهی به ليستی که باستانشناسان غربی و شرقی بر اساس مستندات تاريخی استخراج کرده اند نشان می دهد که کارگر سازنده ی تخت جمشيد، در زمانه ای که برده داری و بيگاری گرفتن از بردگان برای ساختن بناها در همه جای دنيا متداول بود، دستمزدی دريافت می کرد که ،به نسبت زمان، کارگر امروز ايرانِ زير نظر و کنترل آيت الله خامنه ای در حسرتش می سوزد. جباريت کدام است؟ در آنزمان نه رنسانس در غرب اتفاق افتاده بود، نه تحولات دوران صنعتی شدن يش آمده بود، و نه حقوق بشر و حق کار و ساعت کار را تعيين کرده بودند. اما در ايران هخامنشی کارگرانی که تخت جمشيد را ـ بعنوان کاخ ملل ـ ساختند از مرخصی و حقوق برخوردار بودند. اما اکنون کارگران سرزمين تحت کنترل آقای خامنه ای، در آغاز قرن بيست و يکم، ماه تا ماه حقوق نمی گيرند، و صدايشان اگر در آيد در زندان و شکنجه به سر می برند. جباريت کدام است؟

                    در 2500 سال پيش که در ديگر نقاط جهان سخنی از حقوق زنان نبود، و يک هزار سال پيش از ظهور اسلام که در شبه جزيره ی عربستان، به استناد کتاب ها و رساله های مورد تاييد آقای خامنه ای، «جاهليت» اعراب و زنده به گور کردن دختران برقرار بود، در همين تخت جمشيد مورد اشاره ی ايشان زنان متخصص و کارگری بکار مشغول بودند که دوشادوش مردها کار می کردند و برخی شان به عنوان سرکارگر و سرمهندس بر کارگران مرد نظارت داشتند و دستمزد بيشتری می گرفتند و، در عين حال، حق اداره زندگی خود و بچه هايشان را داشتند و از مزايای مرخصی برای زايمان و وجود مهد کودک استفاده می کردند.

                    و اکنون، در زمانه ای که اکثر مردمان جهان به درک و باور مفاهيمی چون برابری حقوق رسيده اند، زير نظر و کنترل ايشان، زنان ما همچنان با سنگسار زنده به گور می شوند و هر روز بيش از روز قبل به درون خانه ها رانده شده و مدام به آن ها گفته می شود که يادتان باشد، وظيفه ی اصلی شما زاييدن است و خدمت کردن به شوهرانتان.

                    در ايرانِ زير نظر و کنترل آيت الله خامنه ای زن ها اجازه ی تحصيل در برخی از رشته های دانشگاهی را ندارند به بهانه «سنگين بودن برای زن ها»، اما اين همان کارهايي است که در زمانه «جباريت و استبداد» مهندسين زن شاغل در ساختن تخت جمشيد آنها را به راحتی انجام می دادند.

                    و بالاخره، خليفه شييعيان، با آن چه که در تخت جمشيد گفتند، ثابت کردند که نسبت به ما ايرانی ها حتی از اسکندر نيز بيگانه ترند، چرا که اگر اسکندر (احتمالاً) تخت جمشيد را به آتش کشيد اما حداقل چون پا به دشت پاسارگاد نهاد، با احترام از پلکان آرامگاه کورش بزرگ بالا رفت تا به ياد ونام مردی استثنايي احترام بگذارد که اگرچه هموطن او نبود، و اگرچه دين او را نداشت، اما کسی بود که حقوق انسان ها را بی توجه به مذهب و آئين شان به رسميت شناخت، حتی در کشورهای مغلوب، هيچ مذهبی را بر ديگری برتری نداد، و سايه ساری گشود که ملت ها، و پيروان اديان مختلف در آن با آزادی و به شادمانی می زيستند؛ و اين تازه يکی از ده ها کاری است که کسانی چون آيت الله خامنه ای هنوز توان انجام نظايرش را حتی برای مردم سرزمينی که ظاهرا همدين و هموطن او هستند نيز نمی تواند انجام دهد.


                    iran

                    Comment

                    • Dokhtar Bandari
                      Member
                      • Oct 2007
                      • 1099

                      #25
                      Sick mind

                      YouTube - سخنان بسیار بسیار جالب رهبرانقلاب درباره دانشجو،موسیقی و سفر
                      I would be true, for there are those who trust me;
                      I would be pure, for there are those who care;
                      I would be strong, for there is much to suffer;
                      I would be brave, for there is much to dare.
                      I would be friend of all—the foe—the friendless;
                      I would be giving and forget the gift;
                      I would be humble, for I know my weakness;
                      I would look up and laugh—and love—and lift.
                      Howard Walter

                      Comment

                      • Rasputin
                        Senior Member
                        • Jan 2005
                        • 63906

                        #26
                        امیدرضا میرصیافی، وبلاگ*نویس و روزنامه*نگار صبح امروز در زندان اوین کشته شد.

                        این وبلاگ نویس زندانی که از ماه گذشته برای تحمل دو سال و نیم زندان ایام محکومیت خود، راهی زندان اوین شده بود؛ صبح امروز به دلیل فشار روانی و عدم دریافت کمکهای پزشکی مورد نیاز با توجه به شرایط وخیم روحی خود راهی بهداری زندان شد، نامبرده ساعتی پیش جان خود را در زندان اوین از دست داد تا پرونده مرگهای مشکوک زندانیان تا آخرین روزهای سال 1387 نیز ادامه یابد.

                        امیدرضا میرصیافی وبلاگ*نویس، روزنامه*نگار و فعال فرهنگی بود که به خاطر درج عقایدش در وبلاگ به اتهامات توهین به مقامات و تبلیغ علیه نظام به دو سال و نیم زندان محکوم شده بود، وی پرونده ی مفتوح دیگری در دادگاه عمومی استان تهران مبنی بر توهین به مقدسات را داشت که تاریخ برگزاری آن اردیبهشت ماه سال آینده اعلام گشته بود.

                        این زندانی عقیدتی که از وضعیت جسمی و روحی مناسبی برخوردار نبود علیرغم دارا بودن شرایط مرخصی، هیچگاه به مرخصی استعلاجی اعزام نگردید.

                        خامنه ای چگونه او را کشت

                        گزارش ذیل در بر گیرنده مشاهدات دکتر حسام فیروزی ، پزشک و فعال حقوق بشر زندانی است که بعنوان یک متخصص و شاهد، فوت این زندانی عقیدتی را حاصل بی توجهی مسئولان زندان و کادر پزشکی می داند.

                        در حدود ساعت 12 ظهر خبردار شدم که امیدرضا میرصیافی حال خوبی ندارد به سراغ او رفتم و او را به بهداری داخل بند 7 زندان اوین، انتقال دادیم، من در آن بهداری برای*اش لوله*ی معده قرار دادم و معده*ی او را شست*وشو دادم، برای*اش رگ گرفتم و اقدامات اولیه را انجام دادم. از پزشک آن*جا درخواست کردم که داروی آتروپین برای او تجویز کند و داروی لینگر به او دهد ولی پزشک بهداری گفت که سرم یک*سوم برای او کافی است و من را با توهین از اتاق بیرون کرد اما من هم*چنان اصرار داشتم که این*جا نمی*توانید کاری انجام دهید و باید او را به بیمارستان بیرون مثل بیارستان لقمان، منتقل کنید چون وی به دلیل خوردن تعداد زیادی قرص پروپرانول با افت شدید فشار خون و کاهش تعداد ضربان قلب روبه*رو شده بود و فشارش زیر 7 بود، اما پزشکان گفتند ما خودمان می*دانیم باید چه کار انجام دهیم و من را از اتاق بیرون کردند.

                        من باز پشت در بهداری ایستادم و مصرانه خواستم که او را به دلیل افت فشارخون و به دلیل این*که بدن وی کاملا سرد شده بود، به بیمارستان لقمان منتقل کنند اما پزشکان بهداری زندان به من گفتند این مساله ارتباطی با شما ندارد و ما می*دانیم چه کاری انجام دهیم. اما با اصرار بیش اندازه*ی من او را به بهداری پایین زندان اوین منتقل کردند و از آن*جا به بعد را دیگر من هیچ اطلاعی ندارم به دلیل این*که به من اجازه*ی*هم*راهی با وی را ندادند.

                        نکته*یی که مهم است این است که پزشکان زندان در ابتدا حتا سعی در گرفتن رگ و فشار خون امیدرضا را نداشتند و اقدامات اولیه را نیز با اصرار و پافشاری من انجام دادند. ان*ها همه چیز را به عنوان تمارض محسوب می*کنند. مسئولان زندان و پزشکان این*جا برای جان زندانیان، کوچک*ترین اهمیتی قایل نیستند.

                        از نظر من که یک پزشک هستم امیدرضا میرصیافی دچار افسرده*گی شدید بود و به هیچ وجه نمی*توانست شرایط زندان را تحمل کند، حتا پرونده*های پزشکی خود را مبنی بر دارا بودن افسرده*گی شدید به پزشکان زندان ارائه داده بود، اما متاسفانه کوچک*ترین توجهی به وی نشد.

                        این واقعه کم*کاری صددرصد پزشکی زندان است. او دچار مشکل افسرده*گی شدید بود. من از وی خواسته بودم تا او به روان*پزشک مراجعه کند ولی او پس از مراجعه به روان*پزشک زندان، هیچ نتیجه*یی ندید زیرا این روان*پزشک برای کسی*که فکر خودکشی داشته و چند بار اقدام به خودکشی نیز انجام داده بوده، فقط داروی آرام*بخش تجویز کرده بود، در حالی*که وی حتما نیاز به بستری شدن فوری داشت.

                        منبع : سایت مجموعه فعالان حقوق بشر

                        **

                        پيش از اين سيد علي خامنه اي يعقوب مهرنهاد وبلاگ نويس بلوچ را در يک دادگاه غير علني محاکمه کرد و بعد او را اعدام کرد. سيد علي خامنه اي همچينن به قتل زهرا بني يعقوب در زندان همدان و زهرا کاظمي در زندان اوين و قتل اکبر محمدي و چندين زنداني سياسي ديگر متهم است. او دست اصغر قاتل را از پشت بسته است. او را هر کجا که دید دستگیر کنید و به عدالت بسپارید . او باید در دادگاه لاحه در کنار عمر البشیر محاکمه شود

                        iran

                        Comment

                        • Rasputin
                          Senior Member
                          • Jan 2005
                          • 63906

                          #27
                          The decision of former Iranian president Mohammad Khatami not to seek the presidency again has revealed how muddled Iranian presidential politics now is. In trying to sort out this muddle, the most important thing to keep in mind is not so much who will be elected, but what that choice will reveal about the intentions of the country's supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei.

                          Unfortunately, the most likely outcome will be continuing transformation of the Islamic Republic from a civil government into a garrison state in which the military plays a major role in determining political and economic matters.

                          Who will actually win the vote is unpredictable, but not because Iran is democratic. Ayatollah Khamenei, who is also the commander-in-chief of the armed forces, oversees the agencies that will run the election: the guardian council and the ministry of interior, which supervise the electoral process, and the Basij militia and Revolutionary Guard (IRGC), which unofficially control the ballot-boxes and the vote-counting process.

                          Recent surveys show that the increasing unpopularity of the current president, Mahmoud Ahmadinejad, stems primarily from his economic policies. Although oil prices reached an all-time high in 2008, unemployment and inflation (now 31%) are out of control and the government is facing a $44bn budget deficit. The public sector accounts for roughly 80% of the economy, and relies mostly on now-plummeting oil revenue, while Iranian banks face a credit crisis, with Mahmoud Bahmani, the governor of the Iran Central Bank, estimating total delinquent payments to be $38 billion.

                          But Ahmadinejad's unpopularity does not necessarily weaken his chances of being re-elected. A few months before the election, neither of the two main political currents, conservative and reformist, has settled on its candidate. Among the reformists now in the race, Mehdi Karroubi, the former speaker of the Majlis, is a declared reformist candidate. Mir Hossein Moussavi, a former prime minister, and Abdullah Nouri, a former interior minister, are also expected to enter the race.

                          On the conservative side, Ahmadinejad so far stands alone. But many conservatives also oppose his economic policies, as well as his management style. Conservative voices have repeatedly argued that supporting Ahmadinejad will cost them votes and reinforce the economic crisis.

                          Conservative disenchantment with Ahmadinejad is apparent in the current Majlis, which is predominantly conservative. The Majlis has rejected the government's economic bills, and has repeatedly impeached or challenged Ahmadinejad's cabinet ministers.

                          Iran's main diplomatic challenge will centre on its nuclear program and relations with the United States. Since the president has no authority over these issues, any disagreement between the supreme leader and the next president will place the president in a difficult position with no real power.

                          In terms of domestic policy, the major challenge for the next president will be the economy. Over-reliance on oil revenues, the effect of longstanding international sanctions, and the reluctance of foreign companies to invest in Iran have exacerbated the economy's structural problems.

                          Perhaps one of the most significant elements in Iran's stagnation is that the Revolutionary Guards control a large portion of the economy, and are beyond the reach of government regulation. In order to manage the economic crisis successfully, any president must not only shift economic policy, but also amass enough political power to be able to thwart the intervention of the Revolutionary Guards and other organisations in economic policymaking.

                          Former President Khatami's initial decision to run for the post again grabbed the international community's attention. Yet a Khatami victory would not have guaranteed change. As president, he faced criticism from reformists for his failure to resist a range of powerful groups that sabotaged economic reform and improvement in Iran's relations with the west.

                          Khatami's organisational savvy had not improved much since then. So far, he lacks even a media platform for his faction. Reformist critics believe that in order to mobilise people it will not be enough just to campaign against Ahmadinejad. If a reformer is to win he must prove that he will be able to sway Iran's political structures toward a reform agenda.

                          But reformists ask: if the supreme leader does not even permit the Khatami faction to have a newspaper, would he really have allowed Khatami to become president? Even if any reformer does become president, will he be able to overcome his differences with the supreme leader?

                          Speculation about the outcome of the election is an interesting parlour game. But it should not distract us from the fundamentals of Iranian politics. The next president may have room to adjust economic or social policies. But, on the big issues of foreign policy, relations with the west, and the nuclear program, the identity of the president is not important. These issues will be decided by a man who is not running for office in June, but whose power is secure: Ayatollah Ali Khamenei, Iran's supreme leader.

                          iran

                          Comment

                          • Rasputin
                            Senior Member
                            • Jan 2005
                            • 63906

                            #28
                            During the U.S. presidential election, President Obama boasted that he would embark on a personal diplomacy to solve our foreign policy problems with terrorist countries such as Syria and the Islamic Republic. He said that he would meet their leaders without any preconditions to settle our disputes. Doesn’t that sound like a change of heart, a real change and a great relief to us all? Never mind the fact that this president has about zero experience in foreign policy matters, he is foolish enough to aim to negotiate with the ever-conniving Assad of Syria and masters of deceptions such as the mullahs of Iran.

                            President Obama, how do you propose to engage the point-man of the end-of-the-worlder Shiite regime in negotiation or discussion without sacrificing the valiant Iranian people who are struggling to free themselves from the yoke of fascist Islamists? You believe that you, still somewhat wet behind the ears, can do better than the four-year combined efforts of seasoned diplomats from France, Germany, and Great Britain?

                            There are those who see the solution in negotiation with the Mullahs. These people are either naïve or dishonest. Mullahs’ negotiation is Islamic to the core. They take all and you give all since you, according to the Islamic fiat, are not entitled to anything. One can see how Muslims negotiate even among themselves in places like Iraq, the Palestinian territory, Pakistan and every other Islamic land.

                            President Obama, it takes two to tango, as the old saying goes. The uncompromising oil-intoxicated fanatics of Iran and their proxies don’t want to dance with you. They want the entire floor – the Middle East – and the rest of the world down the road.

                            Sure enough, a week ago, President Obama broadcasted a goodwill video to the Iranians celebrating their thousands of years old Persian New Year, offering the country a "new beginning" in relations. While Iranians welcomed President Obama’s goodwill gesture, at the same time they were disgusted when President Obama did not differentiate between a gang of terrorists who have been holding Iran hostage for 30 years, and the Iranian people.

                            President Obama said, “The United States wants the Islamic Republic of Iran to take its rightful place in the community of nations.” But, Mr. President, the Iranian nation does not wish to be associated with this occupying regime, whatsoever. In fact, they want the Islamic Republic to be thrown into the dustbin of history as quickly as possible. Mr. President, today, the Islamic Republic of Iran is one of the greatest threats to the stability of the civilized world and humanity at large. It continues to impose this horrendous ideology called Islam on the Iranian population.

                            It also looks like my people are going to be betrayed once again by a badly misguided American president. Jimmy Carter helped give birth to the virulent Shiite Islamism by forbidding the Shah of Iran to crush the bloodthirsty Ayatollah Khomeini and his band of rabid Islamists. Now, President Obama intends to confer legitimacy on the illegitimate child, the Islamic Republic of Iran.

                            Jimmy Carter did his thing and my people died. In no time at all the vicious mullahs gutted the Iranian armed forces and executed many of its most capable officers. Saddam Hussein watched gleefully as the Iranian military disintegrated and found the opportunity to carry out his Pan Arabism ambition by attacking Iran. Some eight years of barbaric butchery killed and maimed millions on both sides, gutted the vibrant Iranian economy, and visited misery of all sorts upon the Iranian people.

                            Mr. President, I have been observing and worrying about my country of birth, Iran, ever since a gang of murderous mullahs and their functionaries assumed power. To my infinite regret and the regret of millions of Iranians, the situation in Iran under the fascist rule of mullahs is rapidly deteriorating in every respect. And the last thing they need is appeasing negotiators to give the mullahs a new lease on life.

                            Mr. President, beware of mullahs bearing gifts! The mullahs are diehard adherents of the Islamists' eleventh commandment "Thou shall not lie or dissimilate (Taqqyeh), deceive or cheat (ketman) unless they serve a higher purpose." And to these devoted faithful, there is no higher purpose in the world than serving Allah's bidding, as they like it and as they interpret it.

                            And in the Quran itself, Allah gives these fellows their mandate: Cleanse the earth from all kefirs (infidels), and help usher in the golden rule of Islam over a corrupt world. This high-purpose strategic goal of Islamization legitimizes any and all tactics.

                            Qur'an 8:39 "Fight them until all opposition ends and all submit to Allah."

                            Allah, in his kindness, leaves a bit of wiggle room for the unbelievers. Those who refuse to convert or whose life is spared may live under the rule of Islam by paying poll taxes.

                            Quran 9:29, "Fight those who do not believe until they all surrender, paying the protective tax in submission."

                            These men of Allah are urged to use every "stratagem of war," to kill and take the disbelievers as captives. The ones they do not kill, mostly women and children, they take as spoils of war and slaves. These devotees of Allah have been and continue to be among the most persistent practitioners of slavery.

                            Quran 9:5, "Fight and kill the disbelievers wherever you find them, take them captive, harass them, lie in wait and ambush them using every stratagem of war."

                            And, as for Iran's mullahs' unyielding drive to acquire the ultimate weapon, it is in obedience to the command of the Quran. And "terrorism," abhorrent to the civilized world, is explicitly enjoined on the faithful.

                            Quran 8:59 "The infidels should not think that they can get away from us. Prepare against them whatever arms and weaponry you can muster so that you may terrorize them. They are your enemy and Allah's enemy."

                            And for those who advocate retreating to the safety of "the fortress of America," the following warning should dispel their vain hope. Europe is already partly invaded; America and other infidel lands are next.

                            Quran 13:41 "Do they not see us advancing from all sides into the land (of the disbelievers), reducing its borders (by giving it to believers in war victories).

                            It is worse than appeasement to negotiate a "deal" with the Islamists in Iran because any deal struck with these mullahs is only another ruse for them to further their plans. “The UN resolutions are nothing more than pieces of paper good for fire, they can pass them all they want,” President Ahmadinejad proclaims, belligerently. These Islamists go by their 1400-year-old charter of Allah, the Quran, the same charter that they hold in one hand while slashing the throat of an innocent infidel and yelling joyously "Allah is the greatest" the whole time.

                            In return, the head of the hostage takers, the supreme leader Ali Khamenei uncompromising broadcasted his own video address to a crowd in the northeastern city of Mashhad. Chants of "Death to America" broke out as he spoke. Khamenei said there will be no change between the two countries unless the American president puts an end to US hostilities toward Iran and brings "real changes" in foreign policy. In other words, allow us to continue butchering the Iranian people, developing our nuclear bomb, assassinate Persian bloggers, support any and all terrorist groups around the globe, hang under age children, rape virgin girls before their execution, lift all the sanctions on Iran and stay out of our family business. In return, we will give you what you deserve, nothing.

                            To the misguided President Obama who wants to make peace with the devil, "Supreme Guide," mullah Ali Khamenei, the civilized Iranians, who are descendants of Cyrus the Great, find mullah Ali Khamenei and his cabal of Islamists guilty of heinous crimes. A partial list of charges is given below.

                            Domestically:

                            *He does not represent the Iranian people. He is a usurper of power. He is guilty of transforming a noble nation into a world pariah. He is an Islamic terrorist.

                            *He is denying and violating a long-suffering people of all its human rights.

                            iran

                            Comment

                            • Rasputin
                              Senior Member
                              • Jan 2005
                              • 63906

                              #29
                              II


                              * He is guilty of beating, imprisoning and torturing a few dozen women who braved participating in a peaceful demonstration pleading for equal family rights at the International Day of Women.

                              * He systematically beats, imprisons, and tortures all manner of citizens, from schoolteachers to students to union workers, for daring to raise their voices against the plight to which they have been subjected.

                              * He has savagely beaten and hauled to his dungeons of torture and death over a thousand of the tens of thousands of teachers who gathered in front of the parliament, requesting nothing more than their back pay and living wage.

                              * He directs systematic genocidal measures against all non-Shi’a religious minorities, with Baha'is as the prime target.

                              * He arrests some Christians that even his holy book Quran calls "People of the Book," for observing Christmas.

                              * He implements barbaric practices of stoning, hanging and amputations for those who are convicted of crimes in his kangaroo courts without due process. He even imprisons those few lawyers who rise in the defense of the innocent.

                              * He has plundered, mismanaged and doled out Iran's national wealth with the result that the great majority of the people are living in poverty. Iranian women are forced into prostitution to survive or simply sold as sex slaves in Persian Gulf states.

                              * His fascist misrule of nearly three decades has driven millions of Iran's best children to the four corners of the world. Hundreds of thousands of educated Iranians are compelled to continue the exodus, depriving Iran of their sorely needed talents at home.

                              * He spends a fortune on the nuclear program that he claims is only aimed for peaceful purposes, while turning Iran into little more than a gas station nation, with its precious oil wealth squandered and its facilities on the verge of collapse through neglect.

                              * He has created a suffocating social atmosphere that has driven masses of the people to the use of hard drugs as a way of numbing their pain.

                              Internationally

                              * He looks far and wide to support any and all terrorists. His delusional theology mandates the creation of horrific conditions in the world so that the Hidden Imam is compelled to appear and establish his rule.

                              * He spares no efforts at sabotaging any settlement between the Palestinians and Israelis. He arms and trains all Palestinian factions such as Hamas, Islamic Jihad, and any and all that come.

                              * He directs similar criminal schemes on his eastern flank, in Afghanistan. He considers any democratic system as the enemy of Islamofascism, and rightfully so.

                              * He works ceaselessly, expands Iran's stolen funds, and does all he can in support of his Shi’a co-fascists Hezbollah in Lebanon.

                              * His hands are dripping with the blood of thousands of Iraqis, victims of his bloodthirsty kin mercenaries aiming to kill a budding democracy in Iraq next door.

                              * He supplied his mercenaries with armor-piercing projectiles for killing and maiming the coalition forces in Iraq. He, cowardly killing by proxy, using roadside-planted bombs, has taken the lives of nearly 200 Americans.

                              Mr. President, do you still want to make a deal with this mullah? Misguided advocates of negotiation with the mullahs, beware. The mullahs are on an Allah mandated mission. They are intoxicated with Petrodollars and aim to settle for nothing less than complete domination of the world under the Islamic Ummah. It is precisely for this reason that they consider America and the West as "Ofooli," setting-dying system, while they believe their Islamism as "Tolooi," rising-living order. They are in no mood for negotiating for anything less than the total surrender of democracy, the very anathema to Islamism.

                              And to you, the misguided mullah Ali Khamenei, don't be fooled by the sycophants who misinform you. Don't threaten the West by either as-yet-to-come online nuclear weapons or your fantasized sleeper cells. You will be terribly disappointed when Iranian expatriates everywhere will be among the very first to help the authorities find your sleeper cells, if any actually exist, and put them into permanent sleep.

                              President Obama, I repeat, please don’t betray the Iranian people as your predecessors have done.

                              iran

                              Comment

                              • Rasputin
                                Senior Member
                                • Jan 2005
                                • 63906

                                #30
                                http://www.nytimes.com/2009/05/05/wo...iran.html?_r=1

                                iran

                                Comment

                                Working...