Shirin Ebadi

[donsaeid]

[Rasputin]

خبرگزارى آسوشيتدپرس از پاريس گزارش داد: ژاك شيراك رييس*جمهور فرانسه پس از اعطاى اين نشان به شيرين عبادي، برنده*ى ايرانى جايزه*ى صلح نوبل سال 2003 ميلادى به وى گفت: فرانسه تمايل دارد از كار شما كه آن را به طور كامل به دفاع از حقوق، عدالت، شرافت و آزادى اختصاص داده*ايد، قدردانى كند.

وى افزود: شما با شجاعت و غرورتان از يك ديدگاه ويژه*ى ايرانى كه سازگارى ميان ارزش*هاى اسلام و دموكراسى و حقوق بشر را تاييد مي*كند، دفاع مي*كنيد.

رييس*جمهور فرانسه گفت: فرانسه تلاش شما را ارج مي*نهد.

نشان لژيون دونور عالي*ترين نشان نظامى و غيرنظامى فرانسه است كه پيش از اين به ملكه اليزابت، چرچيل و آيزنهاور اعطا شده است.

[Rasputin]

شيرين عبادی، برنده جايزه صلح نوبل، دوشنبه شب طی مراسمی در کاخ اليزه، نشان "لژيون دونور" از ژاک شيراک رئيس جمهور فرانسه دريافت نمود.

لژيون دونور بالاترين نشان ملی فرانسه است که خود، دارای چهار درجه می باشد: "شواليه"، "افيسير"، "کوماندر" و "گراند کروا". شيرين عبادی، نشان کوماندر را دريافت نموده که در نوع خود کم سابقه است؛ چرا که اين نشان بعد از گراند کروا (که تنها به قهرمانان جنگ و نيز روسای کشورها اعطا می شود) حائز بالاترين رتبه در سلسله مراتب نشان لژيون دونور محسوب می گردد که تاکنون معمولاً به فعالان حقوق در جهان اعطا نشده است.

شيرين عبادی در مراسم دريافت نشان لژيون دونور، با ايراد سخنانی تاکيد کرد: "اعطای اين نشان به منزله قدردانی از کليه کسانی است که در پنجاه سال گذشته برای ارتقای حقوق بشر و استقرار دموکراسی در ايران مبارزه کرده اند. برخی از آنان به جوخه های اعدام سپرده شده، بعضی به زندان افتاده و شکنجه شده و تعدادی نيز مجبور به ترک وطن گرديده اند. اما علی رغم همه اين مشکلات، ذره ای جنبش آزادی خواهی در ايران فروکش نکرده، بلکه روز به روز نيز بر قوت آن افزوده شده است."

وی با اشاره به وجود مجازات هايی چون سنگسار، قطع دست، اعدام افراد کمتر از ۱۸ سال و تازيانه در قوانين ايران و نيز ادعای مسوولان مبتنی بر "اسلامی بودن" چنين مجازات هايی گفت: "چنين مجازات هايی در اغلب ممالک اسلامی از قبيل مالزی، اندونزی، تونس، مراکش، الجزاير و تعدادی ديگر، سالهاست که منسوخ شده است و مسوولان و قانونگذاران ايران بايد پاسخ گوی اين سوال باشند که آيا فقط آنان قادر به درک و تفسير شريعت اسلامی بوده و ساير مسلمانان در کشورهای اسلامی ديگر راهی به خطا رفته اند؟"

عبادی در بخش ديگری از سخنان خود فقدان آزادی انتخابات در ايران را مورد توجه قرار داد و گفت: "مردم ايران حق ندارند به هر کس که مايل باشند به عنوان نماينده پارلمان يا رئيس جمهور رأی دهند. طبق قانونی که چند سال قبل به تصويب رسيد، در هر انتخاباتی که صورت گيرد، صلاحيت داوطلبان بايد در ابتدا به تصويب شورای نگهبان رسيده و سپس مردم حق دارند از بين آنان فرد يا افرادی را انتخاب کنند."

وی در ادامه با اشاره به وضعيت زنان در ايران اظهار داشت: "تبعيضات ناروای قانونی همچنان حقوق زنان را در ايران پايمال می کند. هنوز هم ارزش جان يک زن نيمی از ارزش جان مرد است و هنوز هم شهادت دو زن معادل يک مرد است و هنوز هم تعدد زوجات در ايران قانونی است. و نکته جالب تر آن که زنان ايرانی که اين چنين از حقوق انسانی خود محروم شده اند حتی از مردان هم وطن خويش تحصيل کرده تر هستند، زيرا که بيش از ۶۵ درصد از دانشجويان دانشگاه های ايران دختر هستند."

وی گفت: "در سالهای اخير روزنامه ها و مجله های بسياری توقيف شده اند و از همه مهمتر آن که برخی از رسانه ها حتی بدون آن که مرتکب خطايی شده باشند، با سوءاستفاده از قانونی که مخصوص پيش گيری از جنايات است و فقط ناظر به مجرمين سابقه دار و خطرناک می باشد، تعطيل شده اند. بسياری از خبرنگاران، نويسندگان، دانشجويان، وکلای دادگستری و مدافعين حقوق بشر فقط به جرم بيان عقايد خود به زندان رفته اند. تعدادی از آنان پس از رهايی از زندان مجبور به ترک وطن شده اند. دامنه سانسور حتی به ماهواره و سايت های اينترنتی هم کشيده شده است؛ بسياری از سايت ها از جمله غالب سايت های مربوط به حقوق زن را فيلتر کرده اند."

عبادی با تصريح به اين که مردم ايران از خشونت و خون ريزی روی گردانند و به همين سبب اعتراضات آنان همواره مسالمت آميز بوده افزود: "اما بارها پليس و گروه فشار به تجمعات مسالمت آميز زنان، دانشجويان و کارگران حمله کرده و دادخواهی مردم نيز راه به جايی نمی برد."

اين فعال حقوق بشر ادامه داد: "مردم ايران طرفدار صلح بوده و علی رغم انتقادات فراوانی که به حکومت دارند، مخالفت حمله نظامی به ايران هستند و مايل نيستند تجربه عراق در ايران تکرار شود. آنان به خوبی می دانند که نمی توان دموکراسی را همراه با بمب های خوشه ای بر سر ملتی ريخت."

عبادی در بخش ديگری از سخنرانی خود تصريح کرد: "با وجود چنين ابعاد گسترده ای از نقض حقوق بشر که در ايران وجود دارد، توجه ممالکت غربی و محافل بين المللی در دو سال گذشته فقط معطوف به انرژی هسته ای بوده است. آنها فقط به فکر حفظ امنيت خود هستند و سرنوشت مردم ايران را به فراموشی سپرده اند. هر چند که قبل از آن نيز، غالباً حقوق بشر قربانی منافع اقتصادی و مطامع سياسی غرب می گرديد."

او در پايان اظهارات خود ژاک شيراک را مخاطب قرار داد و خاطر نشان نمود: "کشور فرانسه عضو دائمی شورای امنيت سازمان ملل متحد است. از فرصت استفاده کرده و از شما به عنوان رئيس جمهور فرانسه درخواست می کنم، در صورت طرح پرونده ايران در شورای مذکور، بيش از پرداختن به انرژی هسته ای، نقض حقوق بشر در ايران مورد توجه و رسيدگی قرار گيرد. زيرا که تاريخ ثابت کرده است که آرامش در سطح ملی و صلح در سح بين المللی فقط با رعايت ضوابط حقوق بشر امکان پذير است و بس."

قبل از سخنرانی شيرين عبادی، ژاک شيراک نيز با ايراد سخنانی ضمن تقدير از عبادی اظهار داشت: "برای من باعث افتخار است که امروز ميزبان شما باشم. فرانسه به عمل شما که تماماً وقف دفاع از حق، عدالت، شايستگی و آزادی شده است ارج می نهد و شجاعت شما را گرامی می دارد. شما اهل سرزمينی با تمدنی کهن هستيد که تاريخ دنيا به آن بسيار مديون است. درايران شما اولين قاضی زن و حتی رئيس محکمه در سال ۱۹۷۵ بوده ايد. سپس به عنوان وکيل مدافع، در دفاع از آزادی های بنيادی به ويژه آزادی زنان و کودکان، بی وقفه کار کرده ايد. در سال ۲۰۰۲ «کانون مدافعان حقوق بشر» را بنياد نهاده ايد که بخصوص از زندانيان سياسی حمايت می کند. در نبردتان، با سرسختگی و شهامت هميشه طرفدار قربانيان و ضعفا و طبق گفته خودتان بخصوص «محرومان در برابر عدالت» بوده ايد. اين نبرد انتخاب شخصی شماست که کليه عواقب آن را به عهده می گيريد. شما آگاه از اينکه جايتان در ايران است و نه در مکان ديگری، تصميم گرفته ايد در اين کشور که پيش از هر چيز دوستش داريد نبرد کنيد."

ژاک شيراک افزود: "عمل شما مايه افتخار کشورتان است، اما بعدی بين المللی نيز دارد که ناشی از جهانشمولی پيام و ارزش هايی می باشد که راهنمای شما هستند. لذا شما الگويی شده ايد برای مدافعان حقوق بشر در سراسر دنيا."

وی سپس با يادآوری دريافت جايزه صلح نوبل توسط شيرين عبادی و با بيان اين که "۲۰۰۳، سال تقديس نبرد شما بود"، تصريح کرد: "اين مقام مايه افتخار کشورتان بوده است. شما بدين ترتيب با عزت نفسی که مشخصه ايرانيان است معرف ايران نزد جهانيان هستيد."

وی ادامه داد: "ايران به حاکميت خود پايبند است. می خواهد در خاور ميانه و در دنيا تمام نقش خود را بازی کند. چگونه می توان اين آرمان بر حق را درک نکرد؟ اما چگونه می توان نديده گرفت که اين آرمان بر ايران مسووليت بزرگی می افزايند: مسووليت زدودن دلواپسی هايی که ايجاد نموده و پذيرفتن دستی که جامعه بين المللی به سويش دراز کرده است تا با هم در راه صلح، ثبات و پيشرفت جهان کار کنند؟"

رييس جمهور فرانسه خطاب به عبادی تأکيد کرد: "شما با هر گونه ادعای خارجی برای ديکته کردن تحولات داخلی در ايران مخالفيد؛ جرا که به زعم شما، دمکراسی يک کالای وارداتی نيست، و به ملت ايران اعتماد می کنيد که با احترام به هويتش، در کمال استقلال توسعه يابد. اين استقلال نه تنها با تبادلات خارجی مغايرتی ندارد، بلکه شرط آن است. بدين ترتيب شما با ديگر زنان برنده جايزه صلح نوبل در راه اشاعه گفتگوی ايران و ايالات متحده، متفق شده ايد. شما توقعات جامعه ايرانی را از اروپايی ها بيان کرده ايد تا ديدگاه های خود را در زمينه دمکراسی و حقوق به طرف مقابل بفهمانند."

شيراک در بخش ديگری از سخنان خود اظهار داشت: "خانم وکيل! شما با شجاعت و عزت نفس خود، از اين ديد خاص ايرانی دفاع می کنيد که بر سازگاری ارزش های اسلام با معيارهای دموکراسی و حقوق بشر تأييد می کند. فرانسه به شما گوش می دهد و خود را در نبرد شما بازمی يابد. همچنين در ۲۰۰۳ بود که همزمان با کميته نوبل، جمهوری فرانسه جايزه حقوق بشر خود را به شما اعطا نمود."

وی سخنان خود را با اين جمله پايان داد که: "اطمينان داشته باشيد که برای دفاع از شايستگی بشر، حق و آزادی، ما هميشه در کنار شما خواهيم بود."

[Rasputin]

سخنرانی شیرین عبادی در فرانسه

تروریسم ریشه در بی عدالتی دارد

اسلام نباید سپر ظلم و استبداد شود




شيرين عبادي برنده جايزه نوبل سال 2003 که اخیرا نشان لژيون دونور- عالي*ترين نشان نظامي و غيرنظامي فرانسه- را از رئيس جمهور فرانسه دريافت كرد، در مدرسه عالي بازرگاني "سرژی" در حومه شمالی پاريس طی سخنانی گفت.

بعد از فروپاشي شوروی اسلام را تبدیل به دشمن شماره يک غرب، بويژه آمريکا و جانشین شوروی در جنگ سرد کردند. این درحالی است که در جريان جنگ سرد بهترين دوستان و متحدين آمريکا کشورهاي اسلامي بودند. در اين دوران اساسا چنین بحثی مطرح نبود که اسلام با حقوق بشر سازگار است يا نه. در آن دوران، گروه*های تندروی اسلامی مانند طالبان که مخالف گسترش حوزه نفوذ شوروي بودند، دوست غرب، بويژه آمريکا بودند و مورد حمايت مالي و حتي تسليحاتي آن. در اين دوران زناني که حجاب داشتند در اروپا و آمريکا منزلتي برابر با يک راهبه مسيحي پیدا کرده بودند. اما با فروپاشي شوروي و پايان جنگ سرد، همه چيز دگرگون شد. کساني که منافع خودشان را در جنگ افروزی جست*وجو مي*کنند بحث تقابل و برخورد بين فرهنگ اسلام و غرب را مطرح کردند. اين عده اقدامات تروريستی گروه*های افراطی اسلام*گرا را شاهدي بر مدعاي خودشان ذکر کردند.

امروزه بسياري از حکومت*ها پشت سپر اسلام پنهان گرفته اند و ظلم خود را با استناد به برداشتي غلط از دين توجيه مي*کنند. تاريخ، سرشار از ظلم کليسا در قرون وسطي است که آنها هم مدعي اجراي احکام مسيح بودند. راه حل منطقي براي جلوگيري از اين سوءاستفاده آن است که با تاباندن نور علم بر سپرهايي که مورد سوء استفاده قرار مي گيرد آن را روشن کنيم و آن را تبديل به شيشه کنيم تا افکاري که پشت آن پنهان شده را به جهانيان نشان بدهيم .

کسانی که اسلام را با تروريسم هم*رديف معرفي می نمايند مي*خواهند با اثبات نظريه برخورد تمدن*ها جنگ*هاي خاورميانه را توجيه کنند.

مسلمانان، مسيحيان و يهوديان در خاورميانه سال*ها با همديگر همزيستي و معاشرت داشته*اند. در شرق آسيا مسلمانان با پيروان اديان بودا، هندو و کنفوسيوس در ارتباط نزديکي بوده*اند. مي*توان با پيروان هر دين و آييني به*سر برد و به عقايد ديگران احترام گذاشت. دموکراسي و حقوق بشر نياز مشترک همه فرهنگ*ها و جوامع بشري است.

بي*عدالتي و فقر مفرط باعث عصيان مي*شود و گاهي هم انسان دست به خشونت و ترور مي*زند. هفتاد درصد ثروت جهان در دست يک درصد مردم دنياست. بيش از هفتاد و پنج درصد مردم جهان با روزي کمتر از يک دلار زندگي مي*کنند. با این بي*عدالتي در سطح ملي و بين*المللي مبارزه کنيم، تا شاهد کاهش خشونت و تروريسم باشیم. و گرنه با کنترل نامه و ايميل و تلفن شهروندان يا بد رفتاري و اخراج مهاجران يا تحقير اقوام و نژادهاي غير اروپايي خشونت و ترور کاهش پيدا نمي*کند.

همان*طور که حکومت*هاي اسلامي حق ندارند از نام اسلام سوءاستفاده کنند، ممالک غربي هم حق ندارند از نام دموکراسي و حقوق بشر سوءاستفاده کنند و آن را مجوز حمله به يک کشوري بنمايند. دموکراسي کالا نيست که بشود آن را به يک کشور صادر کرد، دموکراسي هديه نيست که بشود آن را پيشکش ملتي نمود، دموکراسي را با بمب*هاي خوشه*اي نمي*توان بر سر مردم ريخت. هر عمل خشني واکنش خشن*تري به دنبال دارد.

[Rasputin]

شيرين عبادى از انجام آزمايش*هاى هسته*اى توسط هر كشورى انتقاد كرد.
روزنامه "اكسپرس اينديا" نوشت: "شيرين عبادى, برنده جايزه صلح نوبل در پاريس, گفت كه هيچ كشورى نبايد آزمايش هسته*اى انجام چه در هند, عراق, پاكستان يا آمريكا و هيچ كدام از آنها نبايد به تسليحات هسته*اى دست يابند."
بنابراين گزارش, عبادى, گفت: "آمريكا مي*گويد كه اگر ايران داراى ظرفيت*هاى هسته*اى باشد، خطرناك است زيرا ايران كشورى دموكراتيك نيست اما پاكستان دوست نزديك آمريكا داراى بمب*هاى اتمى است."
وى با بيان اينكه "پاكستان, دوست نزديك آمريكا داراى بمب*هاى اتمى است", افزود: "همه ما مي*دانيم كه پاكستان از حكومت طالبان حمايت مي*كرد و پرويز مشرف نيز از طريق انتخابات به عنوان رئيس*جمهور برگزيده نشده است پس چرا آنها داراى تسليحات هسته*اى هستند."
عبادى تاكيد كرد: "من به كارگيرى استانداردهاى دوگانه توسط آمريكا را درك نمي*كنم با اين حال حقيقت اين است كه هيچ كشورى به تسليحات اتمى نيازمند نيست."
وى درباره عادلانه بودن حكم اعدام صدام, گفت: "عدالت بايد مدت*ها پيش در عراق اجرا مي*شد. من مخالف مجازات اعدام هستم اما افرادى مانند صدام بايد در ابتدا متوقف مي*شدند."
عبادى گفت: "زمانى كه كشورهاى غربى به عراق تسليحات شيميايى مي*فروختند تا اين كشور ايران را بمباران كند, عدالت كجا بود؟ زمانى كه صدام مخالفان خود را اعدام مي*كرد, عدالت كجا بود؟"
وى با بيان مطالب فوق, افزود: "كشتن يك فرد مشكل را حل نمي*كند."
عبادى درباره سيستم آموزشى در ايران، گفت: "تحصيل در مقطع ابتدايى, راهنمايى, دبيرستان و دانشگاه آزاد است. امتحان ورودى براى پذيرش دانشجو در دانشگاه وجود دارد. هرچند همه كودكان بايد آموزش ببينند، شاهد هستيم كه بسيارى از آنها براى كمك مالى به خانواده*هايشان كار مي*كنند."
وى افزود: "فقر ريشه همه مشكلات است و بايد ريشه*كن شود."
عبادى درباره قانون كار كودكان در ايران, گفت: "طبق قانون كودكان كمتر از 15 سال نبايد كار كنند بنابراين استخدام چنين كودكانى جرم محسوب مي*شود اما زمانى كه برخى كودكان به عنوان مثال در خيابان*ها كفش واكس مي*زنند, اين كار را خودشان انجام داده*اند و هيچ*كس نمي*تواند مانع آنها شود."

[Khorsheed]

I have her book . . Iran Awakening ..

[abadani69]

سفر شيرين عبادي، فعال حقوق بشر و برنده جايزه صلح نوبل، به ايالات مانيپور هندوستان و ملاقات ايروم شارميلا در مؤسسه علوم پزشکي هند [AIIMS]، جان دوباره اي به جنبش مبارزه عليه قانون "قدرت ويژه براي نيروهاي مسلح" بخشيد. خانم ايروم شارميلا، يکي از فعالين حقوق بشر است که از سال 2000 تاکنون در اعتراض به اين قانون [که به نظاميان حق شليک به مردم را مي دهد] در اعتصاب غذا بسر مي برد.

عبادي به شارميلا قول داد که اين مسأله را به گوش سازمان هاي مختلف جهاني و به ويژه شوراي حقوق بشر سازمان ملل خواهد رساند.

برنده جايزه صلح نوبل درحالي به سوي مؤسسه علوم پزشکي مي رفت که توسط فعالين حقوق بشر و دانشجويان مانيپور همراهي مي شد و تابلويي را نيز براي لغو اين قانون در دست داشت. ملاقات خانم عبادي با شارميلا حدود يک ساعت به طول انجاميد و او طي اين ملاقات همبستگي خود را با اين نهضت مانيپوري اعلام کرد.

وي سپس خطاب به مأموراني که شارميلا را تحت نظارت داشتند گفت که اين موضوع را با اعضاي هيأت عالي سازمان ملل در امور دفاع از حقوق بشر مطرح خواهد کرد و همچنين بر اعمال سبعانه ارتش نسبت به ساکنين مانيپور تأکيد نمود. او مکالمه خود با شارميلا را ضبط نموده است تا بتواند آن را به شوراي حقوق بشر سازمان ملل تسليم نمايد.

خانم عبادي با اشاره به تلاش طولاني مدت شارميلا عليه "سرکوب ساکنين مانيپور" اذعان داشت که بسيار تحت تأثير اين اقدام قرار گرفته. وي همچنين افزود: "حضور ارتش در يک کشور براي حمايت از مردم آن کشور توجيه مي شود، نه براي کشتار آنها."

او همچنين اظهار داشت: "ملاقات من با خانم شارميلا تجربه بسيار ناراحت کننده اي بود. او به قدري ضعيف است که نمي تواند صحبت کند. او زني مصمم است و طي شش سال گذشته هيچ غذايي تناول کرده است. هنوز به تلاش خود ادامه مي دهد و درحال حاضر سرمي را که به بدن او وصل کرده بودند، از خود جدا کرده."

خانم شارميلا از تاريخ 6 اکتبر تاکنون در مؤسسه علوم پزشکي هند بسر مي برد. وي در نيل به هدف خود بسيار ثابت قدم است و به کرات اظهار داشته که تا زمان لغو اين قانون به اعتصاب غذاي خود ادامه خواهد داد.

[abadani69]

شيرين عبادي، برنده جايزه صلح نوبل، در مصاحبه با اومانيته نگراني خود را درخصوص موضوعات متعددي اعلام کرد.

او در پاسخ به سؤالي پيرامون بحران هسته اي و اهداف امريکا گفت: "ايالات متحده قصد دارد دموکراسي را به ايران تحميل کند. من معتقدم که درست به مانند عراق، مي خواهند افکار عمومي را در جهت مداخله نظامي عليه ايران آماده کنند."

وي در ادامه افزود: "مردم ايران به هيچ وجه از عملکرد دولت خود راضي نيستند، ولي اگر ايالات متحده بخواهد به خاک ايران حمله کند، مطمئناً مردم ايران از کشورشان دفاع خواهند کرد و اجازه نخواهند داد که حتي پاي يک سرباز امريکايي به ايران برسد."

او درخصوص اقدامات امريکا در ايجاد دموکراسي اظهار داشت: "آيا ايالات متحده موفق شده است دموکراسي را در عراق ايجاد کند؟ درحال حاضر شاهديم که موزه هاي عراق غارت شدند و صنايع اين کشور ازبين رفتند. بيش از 100 هزار غيرنظامي نيز در عراق کشته شدند و اين کشور اکنون در شرف تجربه يک جنگ داخلي است. اين نتيجه به راه انداختن جنگ عليه اين کشور بوده است."

خانم عبادي همچنين درخصوص دستيابي به سلاح هسته اي افزود: "هيچ کشوري به اين سلاح نياز ندارد؛ نه ايران، نه اسراييل، نه ايالات متحده و نه فرانسه. مطمئناً بمب اتمي براي بهتر کردن شرايط زندگي بشريت و تکامل آن به وجود نيامده است. من نمي دانم تصميم گيري هاي دولت ايران در پشت پرده چيست. مسأله مهم اين است که دموکراسي به هيچ وجه کامل نشده است. دولت تهران تأکيد مي کند که اهداف صلح آميز را در اين رابطه دنبال مي کند. آيا تأکيد آنها بر اين موضوع صحيح است؟ تنها با يک دموکراسي پيشرفته مي توان به جهان و جهانيان امنيت بخشيد."

به واقع، انتخاب وي به عنوان برنده جايزه صلح نوبل در سال 2003 کاملاً بجا بود. زماني که به تهران بازگشت، هزاران ايراني به منظور استقبال از او، در انتظار اين بودند تا از فرودگاه خارج شود؛ مردمي که مطمئن بودند با اعطاي اين جايزه به يکي از وکلاي کشورشان، عدالت و حقوق بشر مشروعيت خود را باز خواهند يافت. اميدي که بر باد رفت. از سال 2003 تاکنون، ايران تمامي مشخصه هاي سابق خود را حفظ کرده است: دستگيري هاي مستبدانه، دادگاه هاي ناعادلانه و...

شيرين عبادي در سفر اخير خود به پاريس به مسأله بازداشت عبدالفتاح سلطاني پرداخت، وکيلي که از تاريخ 30 ژوئيه 2005 به دليل دفاع از روزنامه نگار اکبر گنجي در حبس بسر مي برد. امروز او درحال پيگيري پرونده آقاي سلطاني است.

خانم عبادي مي گويد: "آزادي بيان در ايران بسيار کاهش يافته، تا حدي که اگر يک وکيل از يک مخالف سياسي دفاع کند، به گونه اي با او برخورد مي شود که گويي با ايده ها و طرز تفکر موکل خود موافق است." البته شيرين عبادي قبلاً بهاي قابل توجهي را به اين دولت خودرأي پرداخته؛ او در سال 2000، به مدت 3 هفته متوالي در زندان بدنام اوين محبوس بوده و اين حبس صرفاً به دليل خواست او در دفاع از يک دانشجوي کشته شده توسط نيروهاي انتظامي [در زمان شورش هاي دانشجويي در سال 1999] بوده است.

البته شيرين عبادي در وهله اول به عنوان يک مخالف حکومتي نيست. او در سال 1979 به عنوان يک رييس دادگاه جوان به ايده هاي انقلاب اسلامي پايبند بود، ولي چهره واقعي و انعطاف ناپذير اين حکومت خيلي سريع بر همگان مشخص شد.

امروز درحالي که رييس جمهور احمدي نژاد اعلام کرده "آماده است تا آخرين گام را در برنامه هسته اي بردارد"، شيرين عبادي از "لزوم شفافيت در عمل" سخن مي گويد.

"تصميم گيري ها در ايران هميشه پشت پرده انجام مي شود، درحالي که مردم جهان به مانند مردم ايران، انتظار دارند تا گشايش هاي بيشتري انجام شود."

[Rasputin]

Iran’s foremost human rights lawyer, Dr. Shirin Ebadi, was awarded the Nobel Peace Prize in 2003 for her courageous efforts to stop political imprisonment, gender discrimination, capricious and abusive interpretation of law, the death penalty and the explicit prohibition of homosexuality.

Ebadi was born in 1947 and became one of Iran’s first female judges in 1975. After the 1979 revolution, officials removed her from her post, arguing that women are too emotional to be judges. Demoted to a clerical position, Ebadi was eventually granted a license to practice law, which she promptly began using to defend the disenfranchised. Her work put her at the forefront of Iran’s own human rights movement—and raised the ire of the authorities. She has been prosecuted and imprisoned a number of times for her high-profile legal work on behalf of women, children and political dissidents.

Ebadi has been a vocal advocate for dialogue between her native Iran and the United States, whose relationship has been characterized by hostile silence since diplomatic relations broke in 1980. As a key player in Iran’s vibrant civil society, Ebadi has an insider’s view of the growing culture of democracy among Iranians.



ai: How would you characterize the pulse of civil society in Iran?
SE: The people of Iran are proponents of a more developed democracy, and they have followed that aim consistently. The people of Iran are also peace-loving. In the past 28 years, they have experienced a revolution and an eight-year war with Iraq. They are tired of violence and bloodletting. And they believe that any change must be accomplished peacefully and without brutality. However, they pay a price. Unfortunately, we don’t have any lack of political prisoners in Iran. And I am sure that you have recently heard of the detention of Mr. Ali Akbar Mousavi Khoeni [a former member of Parliament] at a rally for women’s rights. He is now more than three months in prison, and I am his lawyer. I have not received permission to visit him. I have not received permission to access any of the relevant records.

ai: Your organization, the Center for the Defense of Human Rights, was recently banned. How did that affect your work?
SE: My organization was not banned. About five years ago, some like-minded legal colleagues and I started a nongovernmental organization, and we applied to the Iranian government to register the NGO. We fulfilled all the legal prerequisites for registration, but the government failed to register us under both presidents, Mr. Khatami and Mr. Ahmadinejad. When Mr. Khatami was in power, we could do our work, without anyone bothering us. But after Mr. Ahmadinejad took office, we received a warning that we were illegal and, therefore, the organization had to be closed down. We responded to this warning with a letter saying that we had fulfilled all legal requirements for registration and that our work is legal, and that it is they who were acting outside the law by refusing to register us. We wrote that we will continue our work and that we are not willing to close the organization. The organization has not yet been closed down for one single day. But what will come in the future only God knows.

ai: We have heard that feminist unions are at the forefront of Iran’s civil society movement, particularly in rural areas and far-flung provinces. What kind of work are they doing, and how is their approach unique?
SE: They are very strong. Their approach is unique because they have no leaders. They do not have a head or branch offices. Their union is in the house of each Iranian who is respecting the equality of law. This movement is made even stronger by not having leaders. If one or two people lead it, the organization would weaken if these leaders were arrested. Because there is no leader, it is very strong and not stoppable. This movement has achieved a lot of success. Most recently, it created a plan to collect 1 million signatures opposing gender inequality in the law. They have started a Web site for Iranian men and women who are against [discriminatory] laws. There has also been widespread support for us in international circles, including, notably, from the winners of the Nobel Peace Prize. We hope that the support of the international community will help the movement in Iran.

ai: Is there a fundamental contradiction between rule of law and Iran’s cleric-based judicial system?
SE: I am a lawyer. And that is why I am trying to correct the law. These laws are the wrong interpretation of religion.

ai: What about the more moderate voices within the Iranian government? How precarious is their position right now?
SE: Reformists were as much in danger in Mr. Khatami’s time. Remember that Mr. Akbar Ganji, I myself, and other prisoners of conscience were imprisoned during Mr. Khatami’s time. Those who fight for freedom, unfortunately, have always been in danger of imprisonment, and that has not changed.

ai: What do you make of recent intensification of hostile rhetoric between the U.S. administration and the Iranian government?
SE: Mr. Bush talks of democracy but he has no belief in democracy. Take a look at the close friends of the United States in our region: Saudi Arabia, Yemen, Kuwait or Pakistan. These countries do not have a developed democracy but have, despite this, been close friends to the United States. When Saddam Hussein was throwing chemical weapons on the people of Iran, Mr. Donald Rumsfeld traveled to Iraq, met with Mr. Hussein and shook hands with him. This shows that Mr. Bush’s ideas about democracy are not true. But I also have to say that the Iranian people have complaints about the government of Iran. The lack of human rights is moving the people of Iran toward their desire for a more highly developed democracy.

ai: How can NGOs in the United States best support the development of human rights in Iran? How about concerned individuals, such as Amnesty members?
SE: NGOs, no matter where in the world they are, are regarded as colleagues. Those who fight for human rights are members of one and the same family. They are in a good position to help each other. When someone is imprisoned it is better that NGOs, for example, Amnesty International, take action and bring the news of this injustice to the people of the world.

ai: What about accepting financial support or help from the U.S. government?
SE: Activists and Iranian groups cannot accept money from abroad. They are being scrutinized by the government, which could accuse them of espionage.

ai: Do you find it a contradiction for Iranians to ask foreign countries for moral support, even as some Iranians accuse foreign countries of interfering in Iranian affairs?
SE: We do not want to achieve democracy alone. I believe we need moral support from human rights organizations. But we believe that democracy cannot be imported to our country with missiles and bombs. Democracy is also not a good that someone can buy for us. Democracy is a culture that needs to grow among the people. Fortunately, this culture is very strong in Iran, and the people are continuing their fight for it. Iranians are absolutely ready for a democratic government.

ai: You once found your name on a government “hit list,” and you have undoubtedly seen friends and colleagues suffer violent persecution. As a mother of two and one of Iran’s most important human rights defenders, how do you determine the limits of safe activity for yourself?
SE: If you look into prisons around the world or on execution lists, you will see that many of these people were proponents of human rights. Human rights defenders are in danger everywhere because their criticisms are necessarily directed toward governments. Governments that lack human rights do not like to be criticized. Iran is no exception to that rule, and I am only one of these individuals. I cannot constantly pay attention to my safety, or I would not be able to do my work.

[abadani69]

شيرين عبادي وکيل مدافع فعالان حوزه زنان که روز پنج شنبه گذشته درفرودگاه "امام خميني" بازداشت شده و بيست و چهارساعت را دربند 209 زندان اوين گذرانده بودند، ازمحاکمه آنان طي دوماه آينده خبرداد. عبادي گفته است که اتهام اين افراد اقدام عليه امنيت ملي به دليل قصد شرکت دريک کنفرانس درهند بوده است.

علاوه بر منصوره شجاعي، طلعت تقي نيا و فرناز سيفي، دوازده فعال اجتماعي وروزنامه نگار ديگر نيز عازم اين سفر بودند که به آنها نيز گفته شد درصورت رفتن به تبعات نامطلوب دچار خواهند شد. طي روزهاي گذشته فدراسيون بين المللي حقوق بشر، سازمان جهاني عليه شکنجه و گزارشگران بدون مرز اعتراض خود را به بازداشت هاي ياد شده اعلام کرده، خواستارپايان اقدام قضايي عليه افراد ياد شدند. فدراسيون بين المللي حقوق بشر و سازمان جهاني عليه شکنجه در بيانيه خود از جمهوري اسلامي ايران خواستند "به تعهدات بين المللي خود به حقوق بشر بخصوص آزادي بيان، آزادي اطلاعات تصريح شده بويژه در ماده ۶ بي اعلاميه مدافعان حقوق بشر مصوبه مجمع عمومي سازمان ملل متحد مورخ ۹ دسامبر ۱۹۹۸، احترام گزارد". ماده ۶ بر آزادي حق انتشار يا دريافتن نظرات ديگران، و نيز حق اطلاع از همه حقوق بشر و آزادي هاي اساسي تاکيد دارد.

فرناز سيفي يکي ازدستگيري شدگان پنج شنبه گذشته که فعال حوزه زنان، روزنامه نگار ووب لاگ نويس است، درگفت وگوبا خبرنگار روز ازتجربه بازداشت ناگهاني براي حضور درکنفرانس هند گفته است. به گفته وي: "از ميان صحبت هاي ماموران به نظر مي رسيد اين موضوع که دولت هلند بودجه اي براي ترويج دموکراسي در ايران تصويب کرده، موجب ناراحتي و شک آنها شده است."

نويسنده وب لاگ "امشاسپندان" اضافه کرد: "در فرودگاه بعد از اينکه مهر خروج از ايران بر گذرنامه ما زده شد گذرنامه را به ما پس ندادند. سپس، حدود دوازده - سيزده مامور اطلاعات به سمت ما آمدند و ما را به اتاقي درطبقه پايين فرودگاه هدايت کزدند. در اتاق موبايل هاي همه را گرفته و بعد ازچند دقيقه اسم ما سه نفر را صدا کرده و گفتند موبايل هايمان را هم برداريم و بيرون برويم. بعد هريک از ما را سه مامور دوره کردند و يکي ازآنها حکم جلب را به من نشان داد و گفت شما از اين لحظه بازداشت هستيد و اميدواريم با مقامات همکاري کنيد و سپس ما را به در خروجي فرودگاه هدايت کرده و هر يک از ما را در ماشيني جدا نشانده و در هر ماشين سه مامور هم با ما نشست."

سيفي مي گويد چنين برخوردهايي باروزنامه نگاراني که درراستاي فعاليت هاي حرفه اي تنها به افزايش مهارت هايشان مي انديشند وعلائق عميقي به سرزمين خود دارند، تنها باعث ايجاد بي اعتمادي است وهيچ منافعي براي کشور ندارد: "هدف من و نحوه فعاليت هاي من کاملا مشخص و روشن است و من به کار خود ادامه خواهم داد."

او درخصوص مسائلي که درمورد پرونده شان با آنها مطرح شده، گفت: "به هرحال به ما رسما گفتند که بازبراي بازجويي فرا خوانده خواهيم شد و ممکن است دادگاهي هم شويم." به گفته اين فعال حوزه زنان، اين رفتار با فعالان جامعه مدني و روزنامه نگاران رفتار تازه اي نيست و ادامه نيز خواهد داشت.

سيفي درخصوص نحوه رفتار ماموران با خود واينکه آيا ماموران فکر نمي کنند چنين برخوردهاي تصادفي و بدون پشتوانه اي حيثيت دستگاه هاي امنيتي را خدشه دار کند گفت: "اتفاقا آنان نگران اين هستند که اين اقدامات موجب بدنامي آنها شود. به همين دليل نهايت سعي خود را مي کردند که مودبانه و محترمانه رفتار کنند و دائما اصرار مي کردند که کار ما پيشگيري است و اين بازداشت هم در راستاي پيشگيري از اين است که بيگانه و ضد انقلاب از ما سو استفاده نکند."

طي ماه هاي گذشته، دستگاه هاي امنيتي حساسيت هاي زيادي دررابطه روزنامه نگاران وروشنفکران وفعالان اجتماعي با خارج ازکشورازخود نشان داده اند. درهيچ يک از موارد ياد شده، هيچ يک ازاتهاماتي که به افراد وارد شده، ثابت نشده است.

[abadani69]

[abadani69]

سازمان عفو بين الملل با انتشار بيانيه خواستارآزادي هرچه سريعتر محبوبه عباسقلي زاده وشادي صدر ازفعالان جنبش زنان در ايران شده است که روز سيزدهم اسفندهمراه با سي و يک تن ديگر از زنان دستگير و در حالي که بقيه آنها تا پنج شنبه شب آزاد شدند، هنوز در زندان به سر مي برند. همزمان، شيرين عبادي از برخورد خشن ماموران انتظامي با يکي از شرکت کنندگان دراين تجمع و ورود غيرقانوني ماموران به خانه دو تن ديگر از فعالان زن شکايت کرده است.

دربيانيه سازمان عفو بين الملل، با اشاره به اظهارات ژيلا بني يعقوب يکي از سي وسه فعال زنان زنداني شده، آمده است: "محبوبه عباسقلي زاده از ميگرن و ناراحتي ورم مفاصل رنج مي برد و شادي صدر نيز دچار التهاب معده شده و ممكن است به زخم معده دچار شود و اين نگراني وجود دارد كه اين دو تن از اقدامات درماني كافي و مناسب بهره مند نباشند. خانم عباسقلي زاده پس از بازداشت تاكنون اجازه نداشته است با بيرون از زندان ارتباط برقرار كند و شادي صدر هم تنها دو بار با همسرش تلفني صحبت كرده است."

ژيلا بني يعقوب که آخرين فرد درميان سي ويک نفرآزاد شده تجمع هفته گذشته به شمار مي رود، طي مدت زندان خود در اعتراض به نحوه بازجويي و شرايط دستگيري دست به اعتصاب غذا زده بود. او هنگام تجمع 22 خرداد سال جاري، همراه به نزديک به هفتاد تن ديگر درحالي که به عنوان خبرنگار به پوشش خبري اين رويداد مي پرداخت دستگير شد و يک هفته را درزندان سپري کرد.

دربيانيه عفو بين الملل، با اشاره به اظهارات فريده غيرت وكيل صدر و عباسقلي زاده در گفت وگو با خبرگزاري فرانسه امده است که براي موكلانش قرار بازداشت يك ماهه صادر شده است. فريده غيرت گفته كه اين دو نفر با اتهام اختلال در نظم عمومي كه شامل همه بازداشت شدگان شده مواجه هستند، و به علاوه، با دو اتهام ديگر نيز مواجهند كه هنوز به وي ابلاغ نشده است. غيرت، همچنين با بيان اينكه نسبت به اين اتهامات اعتراض كرده است: "قرار بازداشت موقت تنها زماني بايد صادر شود كه بيم از ميان رفتن مدارك باشد و يا اينكه تحقيقات كافي نباشد. در حالي كه هيچ يك از اين دو احتمال در مورد موكلان من وجود ندارد. وي افزوده است اتهام موكلانش ممكن است اقدام عليه امنيت ملي باشد كه بين دو تا پنج سال حبس دارد."

عباسقلي زاده و صدر در حالي هم اکنون در شرايط مبهم درزندان به سر مي برند که سي ويک بازداشت شده اي كه بين روزهاي 6 تا 8 مارس ي آزاد شدند، ممكن است بعدا مجددا احضار شوند. عفو بين الملل به نقل از افرادي كه آزاد شده اند آورده که محيط زندان سرد، نمور و بدون سرويس هاي بهداشتي بوده است. افراد آزاد شده به اين سازمان حقوق بشري گفته اند: "زندانيان مجبور بوده اند كف زمين بخوابند و وسايل گرمايشي باندازه كافي وجود نداشته است. آنها همچنين مجبوربه بستن چشم بند بوده*اند و در شب مورد بازجويي قرار مي*گرفته اند و از امكان خواب به بهره بوده اند."

رفتار نامناسب با زنان دستگيرشده در حالي مطرح مي شود، که شيرين عبادي از افرادي که با ناهيد جعفري ازدستگيرشدگان ياد شده رفتار خشونت آميز داشته اند، شکايت کرده است. عبادي به سايت کنشگران گفته است که "خانم ناهيد جعفري كه روز 13 اسفند به همراه عده اي ديگر از زنان فعال توسط نيروي انتظامي دستگير شده بود، پس از آزادي به دفتر بنده مراجعه كرده و اعلام كرد كه با برخورد خشونت بار يكي از ماموران نيروي انتظامي مواجه شده و زخمي شده است. پس از بررسي با موكلم تصميم گرفتيم كه از فرد خاطي شكايت به عمل آوريم. لذا امروز (دوشنبه 21 اسفند) به دادسراي ناحيه هفت مراجعه كرده و شكايت خود را تقديم كرديم. اكنون موكلم جهت طول درمان به پزشكي قانوني معرفي شده است."

عبادي نامي ازفرد مذکور نياورده اما تاکيد کرده است "تا زماني كه جرم ايشان ثابت نشود نمي توانيم نام ايشان را فاش كنيم و اين كار خلاف قانون است." عبادي که وکالت منصوره شجاعي وفرناز سيفي ازاعضاي مرکز فرهنگي زنان وازفعالاني که درتجمع مقابل دادگاه انقلاب روز سيزدهم اسفند ماه شرکت نداشته اند، همچنين شکايت ديگري را از ورودغيرقانوني ماموران اطلاعاتي به خانه اين دونفربه دادسراي الهيه ودادسراي سعادت آباد داده است. به نوشته سايت زنستان "اين شکايت به دليل ورود غير قانوني به منازل به همراه ايجاد رعب و وحشت از سوي کساني بود که خود را ماموران اطلاعات معرفي کرده بودند اما هيچ حکم قانوني براي ورود يا تفتيش منزل ارائه نداده بودند."

حضور غيرقانوني درمنزل ديگر فعالان زني که اساسا درتجمع زنان درجلوي دادگاه انقلاب حضور نداشتند، پرده ديگري ازبرنامه برخورد با فعالان حوزه زنان را آشکار مي سازد که هم اکنون دونفر ازسرشناس ترين افراد خود خود را درزندان دارد.

محبوبه عباسقلي زاده سردبير فصلنامه تخصصي زنان را به عهده دارد که مديرمسئولي آن به عهده دکترمعصومه ابتکار است. او از همکاران ماهنامه کيان است که فعاليت روزنامه نگاري را از روزنامه کيهان آغازکرده است. عباسقلي زاده از اعضاي كليدي كمپين لغو دائمي مجازات سنگسار است كه از سپتامبر 2006 در ايران آغاز شده است. وي همچنين مسئول سازمان يک غيردولتي آموزشي وترويجي است. عباسقلي زاده در نوامبر 2004 نيز به مدت بيش از يكماه در ارتباط با فعاليت*هاي خوددرحوزه هاي گوناگون بازداشت بوده است.

شادي صدر به عنوان وكيل و روزنامه نگاري که طي سالهاي گذشته درروزنامه هاي متعددي قلم زده است بنيان گذار سايت زنان ايران است که مسائل حقوقي واجتماعي زنان را پيگيري مي کند. او همچنين با تاسيس موسسه "راهي" مشاوره حقوقي رايگان را براي زنان نيازمند درجنوب شهر تهران فراهم مي آورد. صدرنيز عضوفعال كمپين لغو دائمي مجازات سنگسار نيزاست وتلاشهاي زيادي براي لغو احکام اعدام افراد محکوم شده به اين مجازات طي سالهاي گذشته انجام داده است.

[abadani69]

[abadani69]

در پي اعلام موافقت سازمان ميراث فرهنگي با آبگيري سد سيوند، شيرين عبادي عليه اسفنديار رحيم مشايي رييس اين سازمان و نيز پرويز فتاح، وزير نيرو، شکايت مي کند.

رئيس سازمان ميراث فرهنگي ، صنايع دستي و گردشگري ديروز گفت: كارشناسان ادامه فعاليت باستان شناسي در تنگه بلاغي را ديگر ضروري نمي دانند و آبگيري سد سيوند، بلامانع است. رحيم مشايي افزود: تفاهم نامه در اين زمينه در اختيار وزير نيرو قرار گرفته كه اميدواريم هفته آينده قطعي شود و تا شهريورماه مطمئنا امكان آبگيري سد وجود ندارد.

وي درباره اين كه اين سد آبگيري شده است يا نه؟ گفت: اين سد تاكنون آب گيري نشده و براي آبگيري هم نيازي به موافقت سازمان ميراث فرهنگي نيست.اما براي ارزيابي ميزان رطوبت وارده بر مقبره كوروش، مركز سنجش تأثيرات رطوبت سد و اثرگذاري آن بر مقبره كوروش، تأسيس خواهد شد.

رئيس سازمان ميراث فرهنگي ، صنايع دستي و گردشگري ادامه داد: براي سنجش ميزان رطوبت بايد آبگيري سد آغاز شود كه مطالعات كارشناسان ما نشان مي دهد كه آبگيري سد سيوند، بلامانع است و مشكلي براي آثار تاريخي اين منطقه ندارد.

همزمان با اعلام موافقت رييس سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري براي آبگيري سد سيوند، محمدعلي دادخواه، عضو كانون مدافعان حقوق بشر و شيرين عبادي، برنده جايزه نوبل صلح، نسبت به آسيب هايي كه آبگيري اين سد به آثار باستاني وارد مي كند، هشدار دادند.

به گزارش منابع خبري، در واكنش به اين مساله، اعضاي كانون مدافعان حقوق بشر از جمله محمد علي دادخواه و شيرين عبادي، در حال تنظيم شكواييه هايي عليه اسفنديار رحيم مشايي، رييس سازمان ميراث فرهنگي و
پرويز فتاح، وزير نيرو هستند. قرار است اين شكواييه، در روزهاي آينده تسليم دادستاني مرودشت شود.

اعلام آبگيري سد سيوند در شرايطي صورت مي گيرد که ايلنا پيشتر خبر داده بود که آبگيري سد سيوند همزمان با 12 فروردين، روزملي جمهوري اسلامي ايران آغاز شده است.

به گزارش ايلنا، از زمان آبگيري غيررسمي سد سيوند، نوعي كنترل نامحسوس در اين منطقه اعمال مي شد. به طور مثال مسوولان سد اجاره ورود هيچ فردي را به محوطه آن نمي*دادند و همچنين از ورود برخي دوستداران ميراث فرهنگي كشور براي بازديد از اين سد در ايام نوروز نيز جلوگيري به عمل مي آوردند. اين مساله در روزهاي تعطيلات نوروزي واكنش بسيار زياد فعالان ميراث فرهنگي را به دنبال داشت و در چند مورد نيز منجر به درگيري آنان با ماموران حفاظت سد شد.

به گزارش خبرگزاري ايلنا: "برخي از اعضاي NGO هاي دوستداران ميراث فرهنگي براي بازديد از اين سد در نوروز، با پلاكاردي در محل ورود محوطه مواجه شدند كه روي آن نوشته شده بود: به دليل سيلاب، سد در حال آب*گيري است".

بر اساس اين گزارش، عكس*هاي گرفته شده از سد سيوند در 12 فروردين*ماه از افزايش آب پشت سد خبر مي*داد، در حالي كه مسوولان سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري استان فارس نيز از آب*گيري قريب*الوقوع سدسيوند اظهار بي*اطلاعي مي*كردند.

در همان زمان، دكتر محمد علي دادخواه، وكيل دادگستري در گفتگويي با روز به يادآوري" قول وزارت نيرو و تعهد سازمان ميراث فرهنگي مبني بر عدم آبگيري سد سيوند پيش از پايان كاوشهاي باستانشناسي" پرداخت.

محوطه پاسارگاد در استان فارس پنجمين محوطه جهاني ايران است كه در آخرين جلسه يونسكو در سال 83 در چين، به علت دارا بودن شاخص*هاي فراوان در فهرست جهاني يونسكو ثبت شده است.

[Rasputin]

یکی از نوشته های شیرین عبادی، حقوقدان ایرانی برنده جایزه صلح نوبل سال 2003، نامزد دریافت جایزه ساموئل جانسون شد.
به گزارش بی بی سی، کتاب خانم عبادی با عنوان "بیداری ایران: سرگذشتی از انقلاب و امید" از جمله بیست کتابی است که برای برگزیدن برنده جایزه ساموئل نوبل سال 2007 مورد بررسی هیات داوران قرار گرفته است.

از جمله دیگر نامزدهای دریافت این جایز کتاب "سرود نبیل" نوشته "جو تاتچل" و آثار "راجیو چانداسکاران" و "روی استوارت" حاوی خاطرات آنان از عراق است.

"قتل در آمستردام" به قلم "یان بوروما، "آخرین مغول" به قلم "ویلیام دالریمپل" و "وهم خدا" نوشته "ریچارد دوکینس" از دیگر آثاری است که در این مرحله مورد بررسی قرار می گیرند.

بارونس هلنا کندی، رییس هیات داوران، کیفیت بسیاری از کتاب های مطرح شده برای سال جاری را بسیار چشمگیر و انتخاب بین آنها را دشوار توصیف کرده است.

وی گفته است که مسایل جاری سیاسی و به خصوص اتفاقات ایران و عراق از جمله کتاب های پیشتازی بوده اند که برای بررسی در نظر گرفته شدند.

جایزه ساموئل جانسون

جایزه ساموئل جانسون هر سال به بهترین کتاب غیر داستانی در زمینه های مختلف سیاسی، تاریخی، علمی، ورزشی، زندگینامه نویسی، مسایل هنری و تحولات جاری اعطا می شود.

این جایزه در سال 1999 و با استفاده از هدیه مالی فردی ناشناس راه اندازی شد و ارزش آن سی هزار پوند است و به نامزدهای مرحله آخر نیز هرکدام مبلغ دو هزار و پانصد پوند اهدا می شود.

اداره امور مربوط به اعطای این جایزه بر عهده رادیو 4 بی بی سی قرار دارد و هیاتی از داوران به بررسی و انتخاب کتاب برگزیده سال می پردازند.

جایزه ساموئل جانسون یکی از معتبرترین جوایزی است که به آثار غیر داستانی اعطا می شود.

این جایزه به افتخار دکتر ساموئل جانسون، ادیب برجسته بریتانیایی در قرن هجدهم و تهیه کننده اولین لغت نامه معتبر انگلیسی نامگذاری شده است.

انتظار می رود فهرست نهایی نامزدها روز 3 ماه مه انتشار یابد و جایزه طی مراسمی در روز 18 ژوئن به برنده اهدا شود.