Mojahedin -e Khalgh

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]

[Rasputin]

[Rasputin]

خاطرات سيد کمال الدين مير باذل از عزت شاهی که در کتاب خاطرات عزت شاهی انتشار يافته:

روزی از کميته سه راه آذری (شمشيري) خبر دادند که آقائی در مسجد محل تفسير قرآن و نهج البلاغه می گويد که خيلی هم مسلط است اما تفسيرهايش جور خاصی است. دوستان رفتند و اين آقا را از مسجد برای تحقيق و بررسی بيشتر به کميته مرکز آوردند. عزت شاهی تا او را ديد شناخت و گفت: اين هاشميان است. از بچه های رده بالای سازمان مجاهدين خلق. سيزده سال زندگی مخفی در زمان شاه داشت و به تور ساواک نيفتاده بود. يک هفته تا 10 روز من و سعادت با او از صبح تا شب صحبت کرديم(بازجوئی در کميته) بی نتيجه بود.

روزی ديدم که آوازمی خواند، رفتم سراغش، گفت: ديگردلم گرفته است. با او بلند شده رفتيم درنمازخانه نشستيم، بچه ها آنجا هيئت داشتند. دو- سه ساعتی باهم صحبت کرديم و ساعت حدود 5/2 بعد ازنيمه شب بود که او گفت: خانه ای در قزوين دارم که حدود هفتاد اسلحه درآن جاسازی کرده ام و هيچ کس خبرندارد. فقط خودم می دانم که کارکردم. محال است کسی آنها را آنجا پيدا کند. زير زمين خانه ستون هائی دارد که من تيرآهن های آن را سوراخ کرده و اسلحه ها را درون آن جاسازی کرده ام، بعد صفحه ای آهنی روی سوراخ گذاشته و آن را جوش داده ام، بعد روی ستونها را گچ گرفته ام. شما بايد اين گچ ها را بريزيد.

با آدرسی که او داده بود رفتيم و همه سلاحها را به دست آورديم.

يکی ازخاطرات مهم من از دوره تصدی بازپرسی آقای مطهری (عزت شاهي) درکميته، عمليات دستگيری و هلاکت موسی خيابانی و اشرف ربيعی ازسران مجاهدين خلق بود. سرنخ قضيه ازدستگيری يکی ازکادرهای بالای سازمان به دست آمده بود. در زندان روی او کار کرده بودن و او حاضربه همکاری شده بود. اين فرد دراعترافاتش، خبرتشکيل جلسه ای دريکی ازخانه های تيمی درشمال شهرتهران (زعفرانيه) داده بود. آن خانه شناسائی شد؛ وضعيت خاصی داشت، ساختمانی که پشت آن زمين بايری بود و پنجره آشپزخانه اش به سمت بيرون بود.

برای حمله به آنجا تيمی ازاعضای کميته به نيروهای دادستانی پيوست. محل مورد نظر محاصره شد، ابتدا مشخص نبود که دراين جلسه چه کسانی حضوردارند؟ اشرف ربيعی همسرمسعود رجوی يکی ازآنها بود که درآشپزخانه تيری به قلبش خورده، به پشت افتاده بود. موسی خيابانی هم درپارکينگ پشت ساختمان قبل از فرار کشته شده بود. برخی گفتند که او قبل ازسوارشدن به ماشين درگير و کشته شد، برخی هم می گفتند که او سوارماشين ضد گلوله شده قصد فرارداشت (اين ماشين ازآن دست خودروهايی بود که قبل از30 خرداد 60 آنها رسمانآن از وزارت کشور گرفته بودند) در ميان گلوله هايی که به سوی خودرو روانه می شود، گلوله ای از ميان اتصال کاپوت با بدنه رد شده به او اصابت می کند و در دم جانش را می گيرد.

احتمالا روايت دوم صحيح تراست، چرا که اگراو در خارج از ماشين کشته می شد بايد جای رگبارگلوله درجسد می بود، بلکه تنها جای يک گلوله که ازگردنش به سر رفته بود، ديده می شد.

از آنجا که موسی دارای يک بدل بود و اتفاقا بدلش در درگيری زخمی و بی هوش شده بود، با آقا عزت تماس گرفتند و گفتند: که ما موسی را زنده دستگيرکرده ايم، زخمی است و دربيمارستان است. عزت به آنجا می رود می گويد نه اين موسی نيست. حالا همه، مثل آقای هادی غفاری آنجا جمع شده بودند و می گفتند: نه اين موسی است. اما عزت می گويد نه اين موسی نيست. بعد او می خواهد که بقيه جنازه ها را نشان دهند، او را به حياط می برند. جنازه ها را کنارهم گذاشته بودند. آقای عزت جنازه ای را نشان داده می گويد اين موسی است. آقای لاجوردی می پرسد تو از کجا مطمئن هستی؟ عزت چانه جسد را بالا می کشد و جای يک بريدگی به شکل هلال را نشان می دهد و می گويد اين نشانش است.

احمد علی برهانی (از ديگر اعضای کميته های آن سالها) درباره عزت شاهی می گويد:

عزت شاهی بعد از پيروزی انقلاب در خصوص مجاهدين می گفت: سران سازمان را که سنی از ايشان گذشته است و در اصل به راهی که می روند اعتقاد باطنی هم ندارند، بايد بگيريم و به لحاظ فکری، استراتژيکی و عقيدتی تخليه شان کنيم، آنها از قداست امثال حنيف نژادها [ازسران اوليه سازمان] برای فريب و جذب جوانان استفاده می کنند و اگر ما اينها را بگيريم چون اعتقاد صد درصد به راهشان ندارند زود می برند و مصاحبه می کنند و جوانان هم به راهی حقيقی و راستين بازمی گردند.



استعفا

عزت شاهی درباره اختلافاتش با رهبران کميته و کناره گيری اش می گويد:


آقای اصفهانی به لحاظ شخصيتی خيلی دلش می*خواست كه مطرح شود. خيلی هم تلاش می*كرد، با هر جا در كانون قدرت و مسئوليتی تماس می*گرفت و شرح وظايف و عملكرد می*داد. به افراد مختلف منجمله آقايان اردبيلی، ری*شهری، ناطق نوری و… زنگ می*زد وقت ملاقات می*گرفت، می*رفت و خودنمايی می*كرد. البته آقای فلاحيان هم بدش نمی*آمد كه كارهايی را به عنوان كميته به رخ كشيده و مطرح شود. چه بهتر كه از زبان آقای اصفهانی باشد! اين ارتباطات برای آنها خوب بود، چرا كه می*توانستند كمك بگيرند و تأمين بودجه كنند. آن زمان كارها و طرحها بر اساس روابط پيش می*رفت نه ضوابط. در گرفتن بودجه و اعتبارات، ميزان و وسعت ارتباطات تعيين كننده بود.



دو هفته به گوشه*ای خزيدم و بدون اينكه كسی را به مشورت بگيرم شروع كردم به نوشتن دلايل استعفايم. لحن نوشته خيلی تند و خطاب به آقای فلاحيان بود.


من در متن استعفا به ارزيابی روند و روال جديد پرداختم و به تفكر وارد شده به كميته از سوی آقای فلاحيان و اطرافيانش خدشه وارد كردم.

با آمدن آقای فلاحيان در سياست های كلی و جزيی كميته تغييرات اساسی ايجاد شد، اما آنچه كه مشهود بود بريز و بپاش و اسراف در تمامی شئون و مراتب كميته بود.

در آن زمان كميته حدود 11 ميليارد تومان بودجه داشت كه در دوره آقای مهدوی و برادرش باقری كنی، كلی از اين بودجه زياد می*آمد كه به خزانه دولت برمی*گرداندند. ولی در دوره آقای فلاحيان در همان سال اول كه من بودم، پس از گذشت چهار ماه، حدود 3 ميليارد از بودجه خرج شد و بعد بقيه*اش هم مصرف شد كه هيچ، كلی هم كسری بالا آورد.

تز فلاحيان و اصفهانی اين بود كه كسری بودجه بهتر از مازاد بودجه است و سبب افزايش آن در سال آتی خواهد شد، لذا در پايان سال به دليل اينكه با مازاد بودجه مواجه نشوند، شروع به خريد وسايل و اقلام غير ضرور كردند. يكبار تعداد زيادی ماشين بنز از خارج وارد كردند، و دادند دست بچه*های جوان و كم سن و سال كميته، در حالی كه رانندگی با اينها قلق دارد و آنها هم ناشی بودند. يكی برد زد به درخت، يكی زد به تير چراغ برق، يكی زد به جدول، يكی در خيابان تصادف كرد، خلاصه همه را از بين بردند. بعد هم آنها را تحت عنوان مازاد بر احتياج فروختند.

آنها می*خواستند كميته را شبيه سازمان C.I.A (سيا) كنند، يگان*دريايی و يگان هوايی درست كردند، قايق و هليكوپتر خريدند، پادگان و لشكر به وجود آوردند و چون حساب و كتابی نبود، هر كسی هر طور می*خواست عمل می*كرد. سليقه*ای و حسب ارتباطش معاملات می*نمود. نه بر اساس مصوبات مجلس و دولت، و با همين رويه مقدار معتنابهی اسلحه و مهمات خريدند، تعدادی را به كلاسهای زبان فرستادند تا پس از يادگيری زبان خارجی برای انجام معاملات سلاح و مهمات و بی*سيم و… به خارج بروند، خدا می*داند كه ايشان در آن سالها چه معاملاتی انجام دادند. بعدها اين روند در وزارت اطلاعات آقای فلاحيان نيز دنبال شد، در واقع اين وزارت*خانه در دوره او بيشتر به وزارت*خانه بازرگانی و تجارت می*ماند تا اطلاعات.

اين حيف و ميل ها به جد مرا ناراحت می*كرد و روحم را آزار می*داد، اما كاری از دستم بر نمی*آمد.
قبلاً در اتاق رئيس كميته از ميز*های قديمی و چوبی نقش و نگاردار وجود داشت، وقتی آقای فلاحيان آمد آنها *را كنار گذاشت و ميز شيشه*ای به جايش نهاد، زير آن *هم يك "تردميل" قرار داده بود كه هنگام صحبت و كار كردن بازی هم می*كرد.

من تمام اين مطالب را در استعفا نامه*ام آوردم، و تأكيد كردم كه حال بر شما ثابت شد كه ما باند نيستيم، خاصه باند لاجوردی. اين*جور حيف* و ميل می*كنيد؟! آنها همه اين بريز و بپاش ها و حيف *و ميل ها را مرتكب می*شدند و اگر كسی به آنها خرده می*گرفت می*گفتند ما نماينده ولی*فقيه هستيم و چنين تشخيص می*دهيم و بقيه هم بايد به اين تشخيص عمل كنند، ولی من اين*طور نبودم، اگر همين نماينده ولی*فقيه می*گفت: اين ليوان را بگذار! فلان*جا، می*پرسيدم: چرا؟ می*گفت: شما كاری به اين حرفها نداشته باش، من می*گويم بگذار! شما هم بگو چشم! می*گفتم: نشد! من اگر اين ليوان را لب ميز بگذارم، می*افتد زمين و می*شكند. می*گفت: به تو چه مربوط است، من نماينده ولی فقيه هستم، هر چه می*گويم بايد انجام شود. می*گفتم: والله كه من، ولی*فقيه و نماينده اين*جوری را قبول ندارم. و مطمئن هم هستم كه خود ولی*فقيه هم اين وضع و اين شكل از تبعيت را قبول ندارد، شما اگر راست می*گوييد بياييد وقت ملاقات از ولی فقيه بگيريم و برويم نزد ايشان، بپرسيم كه آيا اين كار شما صحيح است يا نه؟! اگر گفتند تبعيت كنيد، ما هم روی چشممان می*گذاريم، اما من مطمئنم اگر ايشان بداند كه شما اين*گونه عمل می*كنيد با شما برخورد خواهد كرد.

بعد از تهيه چنين استعفانامه*ای، آن را درون پاكتی گذاشته مهروموم كردم و بردم پيش آقای اصفهانی، گفتم: اين استعفانامه را بدهيد به آقای فلاحيان و خداحافظ!

پس از ناراحتی هايی كه در كميته برايم پيش آمد شايد بهترين جايی كه بايد می*رفتم جبهه بود، اما به چند دليل اين توفيق برايم حاصل نشد .اول اينكه فيزيك بدنم و آثار و جراحاتی كه در درگيری با ساواك و تيرهايی كه خورده بودم و پايم می*لنگيد، اجازه حضور مؤثر و مفيد در جبهه را به من نمی*داد .ضمن آنكه نمی*خواستم فقط به عنوان نيروی عادی اسلحه* به دوش جلو بروم و در نبرد حضور داشته باشم، نقش بيشتر و مفيدتری را خواستار بودم كه امكانش فراهم نشد . ديگر اينكه من آن*موقع نسبت به ادامه جنگ انتقادهايی داشتم. همچنين در سن و سالی بود كه از من می*گذشت، و خانواده كه به آن وابستگی پيدا كرده بودم و كمی محتاط شده بودم، هم آن اعتقاد هم اين وابستگی و هم فيزيك بدنم، همه و همه دست به دست هم دادند تا من در جبهه حضور نداشته باشم، ولی به لحاظ مالی از هيچ كمكی دريغ نداشتم و چند بار هم برای رساندن كمكها و بازديد از مناطق عملياتی مثل فاو به آنجا رفتم.

[Rasputin]

در اواسط سال 62 در حالی من از كميته بيرون آمدم كه به نان شبم محتاج بودم. در همين ايام بود كه متوجه شدم يك سری حرف و حديث ها پشت سر ما هست كه "فلان فلان شده*ها دستشان تا آرنج به خون جوانها آغشته است، بچه*های مردم را مثل گوسفند كشتند، چنين و چنان كردند، حالا هم در كمال پر*رويی می*آيند و در خيابان راه می*روند به بازار می*روند و…".

در بازار نمی*توانستم برای خود كاری بكنم چرا كه امكان، جا و سرمايه نداشتم. به مغازه "كاغذفروشی» يكی از دوستان به نام "احمد ملكی» رفتم و آنجا را پاتوق خود كردم. ساعت 9 صبح از خانه می*آمدم بيرون و ساعت پنج ـ شش بعدازظهر برمی*گشتم. ملكی هر وقت می*خواست بيرون برود به اميد من مغازه را رها می*كرد.

بودجه لازم خانواده را هم با قرض حل كرده بودم. همواره چند هزار تومانی در خانه بود، تا همسرم متوجه وضعيت بغرنج مالی*ام نشود و البته او به كارهای من اعتراضی نداشت. از سال 60 كه با او ازدواج كرده بودم اين اولين بار بود كه در چنين وضعيت مشقت باری افتاده بودم.

برادران خانمم (اكبر بادامچيان) كه فرش فروش بود وقتی بو برده بود كه من بی*كارم به خواهرش دو ـ سه مرتبه اصرار كرده بود كه مقداری پول به او بدهد، اما خانمم نپذيرفته و گفته بود الحمدلله هميشه در خانه پول هست.

يك*بار هم ديگر برادر خانمم (اسدالله بادامچيان) چك صد هزار يا يكصد و پنجاه هزار تومانی در وجه من نوشته بود و خواست قبول كنم كه نپذيرفتم.

اين وضع تا مدتی ادامه داشت، تا آقای ملكی و يكی - دو نفر ديگر كمكم كردند و يك دستگاه پرس پلاستيك جلد دفتر برايم خريدند، دكانی را هم از آقای حسين طالب (يكی ديگر از دوستانمان) به ماهی دو هزار تومان اجاره كردند. من هم رفتم و مشغول شدم، ولی اين كار هم زد و بند*های خودش را داشت. آن موقع سهميه*بندی و تعاونی بود. اعضای تعاونی و رئيس تعاونی خيلی سروكاری با انقلاب نداشتند و از كسانی مثل من هم كه سوابق مبارزاتی داشتند خوششان نمی*آمد، لذا صلاحيتم را برای گرفتن سهميه تأييد نمی*كردند (!) من قبل از انقلاب و زندان در كار دفتر و كاغذ بودم ولی آنها اين تجربه و سابقه*ام را قبول نداشتند.

كسانی كه مرا می*شناختند باور نمی*كردند كه چنين كاری پيشه كرده*ام، فكر می*كردند اين محملی برای ديگر كارهايم است. می*گفتند: تو اطلاعاتی هستی، تو جاسوس هستی، اين كارها كارتو نيست، با اين امور خرج تو در نمی*آيد، بعضی هم يا به شوخی يا جدی می*گفتند تو حقوقت از وزارت اطلاعات می*آيد، از سفارت می*آيد و… خلاصه كلی كنايه می*زدند.

بعد از مدتی دستگاه پرس را به ششصد هزار تومان فروختم، از دم*قسط ماهی بيست هزار تومان، در حالی*كه چهارصدهزارتومان خريده بودم، جالب اينكه يك*ماه بعد قيمت اين دستگاه به يك*ميليون تومان رسيد. نهايتاً به اينجا رسيده ام كه برای صندوق های قرض*الحسنه فرم ها و قبوض لازم را چاپ می كنم و می فروشم. كم* و زياد زندگی*مان می*گذرد.

[Rasputin]

صفوی در ارتباط با سقوط هواپيما به محاصره "دشمنان" و مجاهدين اشاره کرد


مهر
سردار سرلشگر صفوی با اشاره به انفجار هواپيمای آنتونوف 74 متعلق به سپاه پاسداران اين حادثه را تسليت گفت و آن را در پايان هفته بسيج با مفهوم دانست.
به گزارش خبرنگار مهر، سرلشگر رحيم صفوی فرمانده کل سپاه ساعتی پيش در سخنرانی به مناسبت هفته بسيج و در محل سازمان بازرسی کل کشور در خصوص حادثه صبح امروز در فرودگاه مهرآباد تهران که طی آن بيش از 30 نفر از نيروهای سپاه کشته شدند، اظهار داشت: سرنشينان هواپيما شامل 32 نفر از نيروهای سپاه و 6 نفر گروه پروازی بوده که عازم بندرعباس بوده اند.

فرمانده کل سپاه با تسليت اين حادثه به تمامی بسيجيان کشور، افزود: هواپيما در فضای فرودگاه مهرآباد دچار انفجار شده و اينکه اين حادثه در هفته بسيج اين اتفاق رخ می دهد، برای ما معنا و مفهوم دارد.

وی با بيان اينکه پس از رزمايش پيامبر اعظم (ص) و به دليل حضور در هفته بسيج دشمنان ما عصبانی هستند، تصريح کرد: سپاه نيرويی هميشه آماده حادثه است زيرا دور تا دور ما را دشمنان و منافقين پليد گرفته اند و ايران در يک محيط نا امن واقع است.

يک فروند هواپيمای آنتونوف سپاه پاسداران انقلاب اسلامی صبح امروز دوشنبه در فرودگاه مهرآباد تهران دچار سانحه شد و تمامی سرنشينان آن به شهادت رسيدند.

بنابر اظهارنظر شاهدان حادثه، اين هواپيما به طور کامل متلاشی شده است و حريقی که در اين رابطه ايجاد شده، توسط نيروهای آتش نشان مستقر در فرودگاه مهرآباد مهار شده است.

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]

What about mojAhedin-e Khalgh?




For over thirty years, I have written many critics of MojAhedin-e Khalgh Organization, from the time of Hanif-Nejad to the present. Before the Revolution, I wrote critics of the works of mojAhedin's founders, works like ShenAkht (Theory of Knowledge) and eghtesAd (Economics) but I also condemned that part of MojAhedin M.L., who committed atrocities against Sharif Vaghefi and others.



And after the Revolution and particularly after the 30th of Khordad of 1360, I have written extensive critics of mojAhedin's move to Iraq, state ownership in their program, the "Islamic" tag of the ideal republic in their program, the cult-like practices of their organization, and all other aspects of the program they have been advocating for future of Iran in the last 20 years :



I am not writing this article as another critic of mojAhedin, and here I would like to look objectively at what the reality of mojAhedin is today, to express my view as to how I think the Iranian opposition should deal with mojAhedin *today*.



Please see the Postscript (P.S.) of this article to see a summary of my own views on various topics, because I know there are dishonest people who would quickly label me monarchist or MKO or Zionist or whatever they can think of, when they do not like what I write, and the noted sources attached are for anyone to read for themselves, to see my standpoint on the relevant political topics.



***



Now let's go back to the topic of MojAhedin-e Khalgh Organization. We all know of the grave mistakes of mojAhedin after the Revolution. We all know of their sudden action of taking arms on 30th of Khodad of 1360 in meydoone Ferdowsi in Tehran, without informing other forces of opposition, and how their action caused members of many other democratic groups to get killed. We all know mojAhedin's gravest mistake of going to Iraq and staying there during all those years of Iran-Iraq War. And we know about their cultish organizational practices and their statist program which caused the failure of NCRI.



Then the question is why mojAhedin did not collapse after these many years, and after all these grave mistakes and after all the critics levied at them and why mojAhedin is still the strongest organization of Iranian opposition. In fact, outside of Kurdestan, mojAhedin is the only real organization of opposition in Iran, and if IRI was going to collapse tomorrow, they are the only force that can take power. And yes, one may wonder why?



The reality is that all these years, only two forces relentlessly raised the flag of overthrowing the Islamic Republic. The first one was mojAhedin and the second one was the Monarchists. The latter was unable to attract the kind of people who are willing to give up all they have to achieve the goal of overthrowing the regime. So basically mojAhedin organization became the only place for those who were the most serious about sacrificing all they have for the goal of overthrowing the regime.



I think the above is a reality that is missed in all critics of mojAhedin. Those who joined mojAhedin did not join it to go and work for Saddam Hossein. They joined it because they wanted to overthrow IRI. They were the people who wanted to sacrifice their money, well-being, and life to achieve their goal of regime change in Iran.



Another related question that nobody asks is that why Khomeini decided to break up with mojAhedin and call them monAafegh to wipe them out? It was not because of them being pro working class or because of being radical, although they did not hesitate to fight to achieve even smallest gains in power from the first day after the Revolution.



Nonetheless, basically there was not much of a difference between the program of Khomeini and that of mojAhedin, and it is important to note that mojAhedin were not the ones who broke the relation. I think the answer to why is very simple. Before the Revolution, Khomeini counted on mojAhedin a lot more than the clergy because the main part of clergy still was with the Shah. But after the Revolution, Khomeini had to choose between two organizations.



One organization was the traditional organization of Shi'a clergy ,with all its emAm jome's (Friday Prayer Clergy Leads), to run every city and village, and the second organization was the non-traditional organization of mojAhedin which rapidly grew in the first two years after the Revolution. Thus it was obvious that just like the Shah, Khomeini saw the former traditional organization of clergy as a proven structure to run, and with VelAyate Faghih approved, he took the role of the Shah but sitting on top of AstAne Ghodse Razavi, Feyzieh, and all the network of mosques and other traditional Shi'a organizations to run the country, and thus Mojahdein's *organization* became a competitor of that traditional organization and Khomeini made his choice to suppress mojAhedin.



Here is how on one hand traditional organization of Shi'a became the embodiment of state in Iran, and ironically by its intention to uproot mojAhedin, IRI made Mojahdein the focus for all those who wanted the overthrow of IRI. And this IRI versus Mojahdein defined the main battle of Iran for over 20 years.



Today most of the IRI opposition has reached the conclusion that Islamic Republic is not reformable and must go. As noted, this is what monarchists and mojAhedin have been saying during all these years, and mojAhedin have been sacrificing their lives to achieve this goal. I do not think even 5 percent of the people in other groups of Iranian opposition are as much dedicated to this goal, as the members of mojAhedin, in their commitment to the elimination of Islamic Republic, and when faced with a brutal Mediaeval regime, the final answer is how many people are really willing to sacrifice their lives and wellbeing to achieve a regime change, when facing a regime which is not going to leave on its own, and is ready to kill to the last of opposition to stay in power.



Even at the time of the Shah, contrary to the fairy tales around, the regime fell by those who sacrificed themselves in front of the army guns. I personally remember the riots in Yazd and Kashan almost a year before the Revolution when the Shah's soldiers were shooting at people and the demonstrators from the Mosque were still going forward while being shot. This is at the time of the chehellehs (40-day sequential anniversaries starting with Ghom).



Now today, can we see any other force that has among its followers that many dedicated people willing to go in front of the gun. Of course, forces like Jebhe Democratic of Tabarzadi are sincere forces that have come out of the Students Movement of recent years, but they are still a very small organization in comparison to mojAhedin, and frankly others including all the monarchist, jebhe melli, and leftists are nothing organizationally, to be able to take power in Iran, or to hold power in Iran after the regime change.



I believe this is the reality of mojAhedin's strength. Now in this article I did not repeat my critics of mojAhedin, which I have written enough when I even suggested dissolving mojAhedin organization to open the way for progress of Iranian movement, because unfortunately so many of the most sincere and most dedicated Iranians of the opposition are with mojAhedin, whereas the current structure and program of mojAhedin at best can make a Baathist alternative for Iran, a Baathi regime with more Islamic elements than the Baath of Iraq or Syria.



Such a future is not what Iranian people desire for and it would be another outcome like the Islamic Revolution, where the plans of those who were the most dedicated to the regime change, was not a plan of democracy and progress, and was a retrogressive plan. Then what can be done about this situation short of dissolving mojAhedin, and definitely the current top brass of mojAhedin would resist any true liquidation.

[donsaeid]

I think the alternative is to start a reform movement in mojAhedin. I think the only way to get mojAhedin to become an effective force in the Iran' upcoming change of regime, is to start a reform program inside mojAhedin, and push for it from both inside and outside. I think other forces of opposition, should set up human rights conditions, as a requirement for any cooperation with mojAhedin.



I think those inside mojAhedin who see the same needs, should become sincere reformers inside mojAhedin, and those outside, should even push mojAhedin's leadership, to open its prisons and let international and Iranian observers to visit its camps in Iraq and elsewhere. Progressive groups should ask to review the practices and processes within mojAhedin as a condition for any cultural cooperation or for any common action in demonstrations, rallies, etc. All parts of UDHR should be reviewed in interviews with their members and direct access must be demanded.



I also think the democratic Western governments should use human rights conditions as a requirement for establishing relations with mojAhedin. MojAhedin have a very strong interest to be recognized by the Western states. I think this is an opportunity to ask them for human rights condition, and it can be of mutual benefit. There is nothing achieved by calling them a terrorist organization, or punishing them for their actions against the U.S., which belong to the Shah's time. MojAhedin are the main force of Iranian opposition and it is best to help this force to go towards reform and democracy than constantly banning them.



On one side mojAhedin is the biggest organization of Iranian opposition, and on the other hand it is a legitimate concern for the rest of the opposition to see them commit to democracy, secularism, and human rights, By allowing independent observers to check their processes and their sites, mojAhedin will help themselves and others. For example, Islamic cover for women must be checked thoroughly and independently rather than getting the verdict of their leadership which says that all those women wearing the scarf do it on their choice. A complete check list with similar items should be developed to monitor reform within mojAhedin.



I do not think just writing critics of mojAhedin will answer the needs of today's IRI alternative. The same way that just negh-zadan (nagging) about IRI is not enough anymore. The goal must be *taking power* by progressive forces committed to democracy and human rights and 90% of mojAhedin are people who want democracy, secularism and human rights and want the end to the Islamic Republic.



So I think it is now time to set conditions for reform of mojAhedin. This is also to the benefit of those in mojAhedin's leadership who care for democracy and human rights, because those of them who believe on a modern 21st Century democratic organization can show their belief by internally leading the way for reform of mojAhedin and hopefully the reformers in mojAhedin's leadership will be more sincere than the so-called reformers of IRI government, who after these many years, still think democracy means democracy for the Islamists, and even non-Islamic groups that collaborate with them from abroad, cannot have their own offices in Iran and do not have their own representatives in IRI's parliament, and their papers cannot be published inside the country, where their own so-called reformist president has been ruling for six years!