Ayatollah Khomeini

[donsaeid]

[donsaeid]

شيوههاي ادبي و هنري امام خميني (ره)



امام خميني (ره) سبب شد كه گذشته پر بار عرفاني اين سرزمين، كه در اواخر عصر پهلوي به افول و پژمردگي گراييده بود، بار ديگر كاملاً احيا شود و عرفان هم بهترين زمينه رشد ادبيات و زبان است اكنون سري به كتابفروشي*ها بزنيد و ببينيد، چه تحولي پديد آمده است؟


حضرت امام ـ رضوان اللّه تعالي عليه ـ خود، يك مكتب ادبي خاصي به عالم اسلام عرضه كردند. سياستمداران براي مقاصد خويش، زبان مخصوصي دارند، نطقهاي خود را نخست مينويسند، يا ميدهند برايشان بنويسند و سپس چند نفري هم از اين فن ملاحظه ميكنند، اما امام با زبان عامه و همه كس فهم سخن ميگفتند.
گفتهاند سخن بليغ، سخني است كه عامه آن را بفهمد و خواص هم از آن ملال نگيرند ـ يعني چيزي دستگيرشان شود و سخن امام چنين بود. من خود در ميان استادان دانشگاه بودم و ديدم كه به اين شيوه بيان غبطه ميخوردند. بيان، بدون ابهام و همه كس فهم بود. هر چند به شيوه خاص حوزهها، گاه فعل پيش از فاعل ميآمد و گاه، الفاظي از قبيل "به اينكه" در لابلاي سخن افزوده ميشد و... اما همه اينها هم طبيعي مينمود.
از آنجا كه زبان، زبان ديني بود، جامعه با آن آشنايي داشت و همه ابعاد آن را جز در موارد بسيار فني، نظير اصطلاحات عرفاني، خوب ميفهميد و با مجموعه ذخيره قبلي ذهني خويش آن را پيوند ميداد و يك كل هماهنگ مييافت و همين، مايه تاثير فراوان ميشد.
همانطور كه ميدانيم، امام ـ رضوان اللّه عليه ـ خود، يك شاعر بود و با شاعراني از قبيل ملك الشعراي بهار ارتباط داشت. ميگويند: گاهگاهي به بهار ميفرموده است، تازه چه داريد؟ و بهار تازههاي شعر خود را براي ايشان ميخوانده است. ميگويند: فرموده است اينكه ايرج ميرزا، زهره و منوچهر را ناتمام گذاشته براي اين بوده كه بفهماند، كه نميتواند آن را تكميل كند. علاوه بر اين ذوق شعري، ايشان در عرفان و مراحل سلوك سرآمد بودند و به قول عرفا، راه رفته بودند و اين ذوق عرفاني به عقيده من بزرگترين خدمت را به ادبيات و زبان فارسي كرد.
شما فكر كنيد اگر مثلاً به جاي حضرت امام فلان فقيهي بود كه حتي يك بار مثنوي و حافظ را نخوانده و حتي با آنها ميانه خوبي ندارد، در آن صورت چه ميشد؟ خشكه مقدس*ها او را دستاويز ميكردند و هر شعر و نثري را كه بوي ذوق و عرفان از آن ميآمد به پشتيباني وي، مچاله كرده دور ميريختند و با طرفداران آنها درگيري شديد پيش ميآمد و چه جنجال*هايي بر پا ميشد و چه واكنش نامطلوبي در ميان ادباي داخل و كشورهاي خارج داشت و چه و اكنش و تاثير نامطلوب سياسي به دنبال داشت!! اما وقتي يك رهبر، يك فقيه طراز اول، يك مرجع كه خود اهل عاليترين مرحله تعبد و تهجد و ولايت و... در عصر خويش است و همه فقها او را به حساسيت در برابر احكام خدا ميشناسند و خود را در اين زمينه، همطراز وي نميدانند ـ و حتي برخي از فقها، او را تند رو ميشمارند ـ غزل عرفاني ميسرايند و از حال و لب و زلف و بت و ميكده و... آن هم در سنين نود سالگي سخن ميگويد، ديگر هيچكس ـ حتي بدخواهان وي ـ جاي طعن و طنزي در مضامين عرفاني نمييابند و نهايت كار اين ميشود كه خود را از اين مباحث بياطلاع بدانند نه اينكه آنها را انكار كنند. به ياد بياوريم كه حجتالاسلام عاليقدري مانند مرحوم مجلسي چگونه مرحوم اردستاني را در سرماي زمستان ـ به خاطر ذوق عرفاني وي ـ از اصفهان تبعيد كرد و كودك چند ماهه اردستاني از سرما در راه تلف شد! اگر چنين بينشي در اسلام حاكم بود چه مصيباتي داشتيم؟ از سوي ديگر، آن بيرگيها و تنبليها و بيقيدي*هاي صوفيه به شريعت و آن بوق و من تشا و... كه همگي از عوارض عرفان و تصوف منفي است، با خود شخصيت عملي و علمي امام(س) منتفي شد و معلوم شد، عرفان درست از اين عوارض بيگانه است.
ميتوان، شيعه اين ولايت و ملتزم به مناجات شعبانيه و دعاي كميل و عرفه و زيارت جامعه بود و در همان حال، اين تحرك و تلاش و سازندگي و جهاد و به يك سخن: زاهد شب و شير روز هم بود و همين سبب شد، كه فقها و دانشمنداني هم كه از تصوف و عرفان و عوارض منفي آنها بيمناك بودند، ديگر دستاويزي نداشته باشند.
امام ـ رضوان اللّه عليه ـ سبب شد كه گذشته پر بار عرفاني اين سرزمين، كه در اواخر عصر پهلوي به افول و پژمردگي گراييده بود، بار ديگر كاملاً احيا شود و عرفان هم بهترين زمين رشد ادبيات و زبان است ـ بخصوص زبان و ادبيات فارسي با آن گذشته اسلامي پربار خويش ـ اكنون سري به كتابفروشي*هاي روبهروي دانشگاه تهران بزنيد و ببينيد، چه تحولي پديد آمده و چگونه دهها كتابفروشي، از آثار ادب و عرفان فارسي سرشار است و چگونه اينها به شبه قاره هند و پاكستان و تاجيكستان و... راه مييابد در صورتي كه اگر به جاي اين زمينه عرفاني، مثلاً فقه و فلسفه ميبود چنين كششي وجود نداشت.
اين را هم بايد بدانيم كه يك غير مسلمان، آنقدر كه از راه عرفان جذب اسلام ميشود، از هيچ طريق ديگري جذب نميشود، مگر اعجاز و تاثير مستقيم ائمه معصومين(ع) كه از دسترس افراد متداول اين تبليغ بيرون است.
همين گرايش عرفاني و روح قوي عرفاني موجود در شخص حضرت امام، منشا آن عبارات زيبا در زمان جنگ بود. اين عبارت كمنظير كه: "من بر آن بازوان قدرتمند شما كه بيگمان دست خدا بر بالاي آنها است از دور بوسه ميزنم و بر اين بوسه افتخار ميكنم" جز از كسي كه با روح عرفان و ادب عرفاني تربيت شده باشد، صادر نميشود. كدام فقيه معمولي است كه اين هنر را داشته باشد؟ اصلاً ادبيات جبهه ما، عموماً برخاسته از همين تعابير عرفاني و ادبي حضرت امام بود و همين ادبيات جبهه، خود نقش عظيمي در دگرگون سازي زبان و ادب اين كشور داشته است.
اصولاً ـ امام اعلي اللّه در جاته ـ بنايي براي عرفان پي افكندهاند كه اگر ما، حاميان خوبي براي ميراث آن حضرت باشيم، قرنها از دستبرد تجاوزگران و تحريف كنندگان علمي و عملي آن مصون خواهد ماند، زيرا با فكر و عمل هر دو، آن را از هر آلودگي پيراستند و اين، خدمت بزرگ غيرمستقيمي به ادبيات و زبان فارسي هم بوده و خواهد بود و اين زبان، از اين راه قرنها نه تنها بيمه شده، بلكه مايه رشد و گسترش جهاني آن رسم فراهم شده است. اين كار را با صرف ميلياردها بودجه نميشد به اين پر مايگي انجام داد.
از عرفان كه بگذريم، زبان ديني و مرثيه سرايي و بيان حقايق تاريخي ـ بخصوص تاريخ ائمه معصومين(ع) و مخصوصاً تاريخ امام حسين(ع) ـ است كه امام در اين باب هم زمينه نويني پديد آوردند و علاوه بر عمق معني، ادب بيان را بر گنجينه پيشين ما افزودند. درست است، انقلاب، اسلام است و خود به خود از فرهنگ ديني تغذيه ميشود، اما دادن الگو، آنهم با تعابيري دلنشين، از شخصيتي همچون امام، نمونهگيران را جرات ميدهد تا پيرامون حضرت زهرا(ع)، زينب، اميرالمومنين و ... هر كدام مقاله و كتاب بنويسند يا نمايشنامه تهيه و اجرا كنند.

[donsaeid]

از لحاظ هنري، امام حقاً يك هنرمند و هنرشناس بود. من تنها شيوه نگارش و خط و رسم الخط ايشان را تذكر ميدهم، زيرا سالها با آن مانوس بودهام و برخي از آثار فقهي دستنويس ايشان را شخصاً استنساخ كردهام. اين خط كه بارها در روزنامهها و مجلات، كليشه يا زيراكس آن را ديدهايم، ببينيد چه تاثيري در بيننده و خواننده داشت؟ چگونه يادآور خطوط زيباي علماي گذشته ما بود، كه همواره به آنها ميباليديم و اكنون هم نمونه نوشتار آنها را بيهيچ خط خوردگي، يك قلم، در برابر چشم خاص و عام ميديديم؟ چه شاهد صدقي بهتر از اين؟ در برابر فقهايي كه اصلاً خط نداشتهاند يا خط خوش ندارند يا استادان و دانشجوياني كه پروده فرهنگ پهلوياند و خطوط بيارزشي دارند كه خودشان هم از آن، متنفرند!
از ميان آثار عرفاني حضرت امام، من بيش از همه شيفتؤ آن چند جلسه تفسير ايشان بودهام هر چند اشعار عرفاني هم موثر بوده است، بخصوص كه ميدانستهام از دل پر سوز و راه رفتهاي برخاسته و تصنعي در آن نيست.
***
يكي از خصوصيات هر نوشته، اين است كه بازتاب روح نويسنده است. كتاب كشف الاسرار حضرت امام كه نشان دهنده صلابت و شجاعت روحي ايشان است، حدود 38 سال پيش، تاثيري بس شگرف در من نهاد. در آن زمان من بروجرد بودم و مقدمات و احتمالاً شرح لمعه ميخواندم. اين كتاب با آن صلابت بيان و محتواي مستند، خط فكري خوبي به من داد بهگونهاي كه ناآگاهانه و آگاهانه، همواره تحت تاثير آن بودهام و اشكالات معترضان را بيمايه ميدانستهام و بخصوص نسبت به رژيم گذشته از همان آغاز طلبگي، خط فكري خودم را برگزيدهام.
***
آثار فلسفي، بخصوص فلسفؤ الهي، همواره مبناي تفكر در همه زمينهها، بخصوص در زمينه ادبي بوده است. حضرت امام ـ رضوان اللّه عليه ـ از آن جهت كه خود سالها استاد اين رشته بودهاند و در قالب آن ميانديشيدهاند و حتي احتمالاً راه ايشان به عرفان از همين جا بوده است، با قبول و تبليغ اين فلسفه، زمينه خوبي براي رشد ادبيات و زبان فارسي فراهم آورند. باز هم فكر كنيم كه اگر به جاي حضرت ايشان، فقيهي ناآگاه از فلسفه فرمانروا بود چه ميشد؟ تكفير و تكفير بازي و... آغاز ميشد، يا دست كم ميگذاشتند فلسفه به حيات كم رمق خود ادامه بدهد و يا حتي پژمرد و فرو ميرد ـ چنانكه اگر مخالفت حاج ميرزا مهدي اصفهاني را هنوز در حوزه مشهد ميبينيم و ميديديم گرفتن جشنواره براي حكيم متاله سبزواري را با دشواري مواجه ساختهاند! در آن صورت چه پيش ميآمد؟ يك نظام بدون تعقل و بدون منطق و بيمناك از برخورد از افكار و آراي استدلالي شرق و غرب داشتيم، با فقهاي فراوان اما بدون استاد و دانشجوي جدي در فلسفه و منطق و در نتيجه، در معرض تهاجم فكري ديگران ـ اما هم اكنون، هر ساله گروه زيادي در حوزهها، فلسفه اسلامي و حتي غربي ميخوانند و بيپروا با آن (فلسفه غربي) درگير ميشوند و نقاط ضعف و قوت آن را در مييابند و اين خود علاوه بر ايجاد روح شجاعت در برخورد با بيگانه، طلبه را ديگر با استدلال و منطق بار ميآورد و براي رشتههاي ديگر حتي فقه و اصول هم سودمند است. در برابر به ياد بياوريم كه همين حضرت آيتاللّه اراكي دام بقائه پيش از انقلاب خودم پاي خطبه نماز جمعهاش بودم وشنيدم كه يك خطبه را حداقل به اعتراض*هاي تند و شديد نزديك به تكفير، به ابن سينا اختصاص ميداد، بيآنكه دهاتي عامي نماز جمعه خوان، بداند محتواي سخن چيست؟ چرا به اين ابن سينا كه مايه مباهات كشور است اين همه اعتراض ميشود؟ اين است
تفاوت افق امام رضوان اللّه عليه و افق ديگران!

دانشجويان فراواني هم همه ساله از دانشگاه در رشته فلسفه ـ اسلامي و غربي ـ فارغ التحصيل ميشوند كه اكثر آنها ـ بخصوص فوق ليسانس و بالاترشان ـ متاله و عامل به احكامند و اين هم نيست، مگر از آن بينش همه جانبه و تفكر پرور و تعمق آفرين حضرت اما. نامه ايشان به گورباچف و دعوت به فراگيري فلسفه سهروردي و صدرا و... را به ياد داريم و به ياد داريم كه بر پارهاي از فقيهان و متفقهان چه مايه سنگين و جانكاه افتاده بود و اسلام را در خطر ميديدند كه از سهروردي و صدرا تعريف شده، اما اينان از بار و بر فرهنگي و ادبي آن غافل بودند و نميدانستند كه اين گسترده عظيم فرهنگي كه براي اين نظام مقدس حاصل شده مولود آن گسترش عظيم بصيرت و بينش بلند پايه مردي بود كه خود وارد يكايك اين ميدان*ها شده بود و پيروزمند از معركه در آمده بود و آزموده بود كه اسلام و فرهنگ اسلامي اقيانوس است و همه چيز را نه تنها در خود حل ميكند بلكه آنها را تطهير هم ميكند و سره را از ناسره باز مينمايد. انزل من السمأ مأ فسالت اودية بقدرها... فاما الزبد فيذهب جفأ و اما ما ينفع الناس فيمكث فيالارض.
بايد عرض كنم كه اينجانب چند سالي شاگرد حضرت امام بودهام و نيز مقلد ايشان، اما حقيقت اين است كه اگر آن وسعت نظر و فراخ نظري را در ايشان نميديدم، از همان آغاز ميدانستم كه ممكن است انقلاب كامياب نگردد. يعني صرف دلبستگي شاگرد به استاد و يا پيروي مقلِّد، باعث تبعيت از ايشان در انقلاب نشده، بلكه حقايق ديگر نيز در ايشان يافتهام ـ و يافتهاند ـ كه با اعتقاد راسخ، به اين تبعيت پرداختهايم ـ وللّه الحمد والشكر ـ باري اين اقيانوس گونگي حضرت امام و عنايت به عرفان، فلسفه، تاريخ، هنر، سنت ديني، مرثيه، نوحه، فقه، اصول و... موجب پيدايش ادبياتي مخصوص، فراگير، دلنشين، عرفاني، فلسفي، توام با هنر و... شده است كه تنها نشات گرفته از شخص حضرت امام است و آن هم بيشتر از بُعد عرفاني و فلسفه الهي ايشان، جزاه اللّه عن رسوله و اوليائه و عن امة الاسلام خير جزأ المحسنين و رفع درجته و حشره في جوار محمد و الائمة المعصومين(ع).

[Rasputin]

One of Iran's most powerful politicians has provoked controversy by suggesting that the late Ayatollah Ruhollah Khomeini, leader of the country's Islamic revolution, wanted to drop its signature chant, Death to America.
The claim is made by Hashemi Rafsanjani, a pragmatic conservative and former president, in the newly-published latest volume of his memoirs, entitled Towards Destiny. Mr Rafsanjani discloses that a decision was made during Iran's 1980-88 war with Iraq, when he was speaker of the Iranian parliament and one of Khomeini's closest confidants.

Recollecting a parliamentary session on July 4 1984, he writes: "Mr Imam-Mousavi [an MP] came and proposed dropping the slogan Death to America and Death to the Soviet Union. I said we have decided in principle. The Imam [Khomeini] has agreed but we are waiting for a chance."
The slogan, Marg Bar Amrika in Farsi, was adopted during the 1979-81 takeover of the US embassy in Tehran by revolutionary militants, which prompted Washington to sever diplomatic links with Iran.

Despite the exchange recorded in Mr Rafsanjani's memoirs, it was never abandoned and remains prominent in Iranian revolutionary rhetoric. It is regularly chanted at rallies and Friday prayers and is painted on walls in Tehran and other cities. However, the assertion that it was considered expendable has prompted criticism of Mr Rafsanjani by hardline opponents, who accuse him of misinterpreting Khomeini and distorting his legacy.

The Kayhan newspaper, believed to be close to Iran's supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei, said Mr Rafsanjani had "unintentionally attributed a false opinion to the late imam" and predicted that his political profile would suffer.

"What he has attributed to Imam Khomeini does not correspond with the collection of Khomeini's proclaimed stances and his established line," wrote the paper's editor-in-chief, Hossein Shariatmadari. "The Imam throughout his life called America 'the Great Satan'. He believed that all the Muslims' problems were caused by America."

The controversy comes as relations between Tehran and Washington seem set to plunge further following last week's disclosure that the US state department is to classify the Iranian revolutionary guards as a terrorist organisation in an attempt to force Iran to halt its suspect nuclear programme.

It also comes at a sensitive time for Mr Rafsanjani as he prepares to seek election next month as head of a powerful clerical body, following the death of its sitting leader. Leadership of the assembly would put Mr Rafsanjani, an advocate of renewed ties with America, in a strong position to challenge Mr Khamenei.

[Rasputin]

[Rasputin]

The taxi dropped Casey off at a Holiday Inn. Richard “Dick” Allen, Reagan’s foreign policy point man, greeted his old friend with a clap on the back. The two men had served in the Nixon administration, Casey as the chairman of the Securities and Exchange Commission. “Welcome to the show,” Dick Allen said. “Our actor needs a director.”

Casey followed Allen over to the elevator. When the elevator car arrived, four people stepped in: Bill Casey, Dick Allen, a young man named Daniel Jones, and a young woman. Daniel Jones, a stockbroker and part-time volunteer for the Reagan campaign at that time, remembered the conversation. “Dick Allen introduced the woman to Bill. ‘Linda,’ Dick said, ‘this is Frank Williams.’ Bill Casey responded instantly, ‘Aah, c’mon. My name’s Bill Casey.’ One floor later, after Linda had departed, Dick Allen said, ‘Jesus, Bill, you just blew your cover. She’s one of Sears’ people. Now he’ll guess why you’re here.’ Bill responded with one word: ‘Good.’”

Daniel Jones smiled when he considered the next sequence of events. “Bill looked over at me,” Jones said. “‘What do you do for the campaign?’ Bill asked. I thought of the many trivial things. I listed them for him in a semi-sarcastic tone. I said, ‘Oh, I lick stamps. I write names on envelopes. I run errands.’ Bill responded, ‘An errand runner? I might need one of them.’”

From this moment forward, Daniel Jones would become Bill Casey’s top assistant. That role would place him in some advantageous positions: as an eyewitness, for instance, to the October Surprise affair. Daniel Jones offered his point of view in these pages for the first time.

On the fifth floor of the hotel Bill Casey and Dick Allen passed through security and entered a suite. “It was a dull, gray day outside,” Dick Allen remembered, “and freezing cold. Massachusetts cold. The suite was neither warm nor light. But that didn’t matter once Ronald Reagan entered. With his remarkable charm, the suite became overheated and very bright.”

According to Allen, Reagan greeted both men and offered chairs opposite the floral-patterned couch. A coffee table separated the couch from the chairs. Water stains dotted the tabletop, accentuating the lack of amenities. In fact, despite their typical social grace, the Reagans didn’t serve any refreshments during the meeting. Not even tap water. This was barebones politics at its most urgent.

Ronald Reagan took a seat on the couch beside his wife of nearly 28 years. Nancy wore khaki pants, a white shirt neatly tucked in, an eye-catching brown belt. Reagan wore a black suit, his hair slicked back as always.

Dick Allen remembered the scene as “edgy. The Reagans were nervous, desperate. They needed Bill Casey more than Bill needed the Reagans. Bill appeared relaxed.”

Nancy Reagan immediately cut to the chase. “Bill,” she said, “we’re offering you the opportunity to run this campaign. Do you want the job?”

Bill Casey was not surprised by her directness. “I’m interested,” he responded, “but I have one concern.”

“Let’s hear it,” Nancy said.

“I need absolute control,” Casey replied. “Look, in recent times, only two men have put together campaigns that successfully drove out the Democrats. Herb Brownell for Ike and John Mitchell for Nixon. How did they do it? Total control. I need final say on advertising, spending, strategy – the works. Ron, there’s an internal war over ownership of you within your campaign. If you bring me on, that ends today.”

Ronald Reagan opened his mouth to speak. Nancy cut in. “You’ll find that Ron takes direction,” she said. Reagan touched his wife’s arm, a signal to speak, according to Dick Allen. Nancy continued, “If you lead Ron, he will follow.”

“This part of the meeting took all of two minutes,” Allen told me. “I thought the meeting was over. Clearly, the Reagans had agreed to Casey’s demand and Bill wasn’t a man to hang around when there was work to do. Getting the Reagan campaign turned around was not simply pointing the candidate in the right direction. But Bill wasn’t done. Bill Casey not only expected to have the last word; he expected to have the last thought.”

Bill Casey spoke directly to Ronald Reagan. “I have two fears regarding your campaign,” he said. “The first is Jerry Ford. He’s hinting at something. First, he says he won’t run. He says he’s not interested in being president again. Then he changes his mind. He says that if something develops – to quote him, if there’s ‘some switching’ – he’d enter the race. Ford harbors hard feelings for you, Ron. You challenged him for the Republican nomination back in ’76. He believes that challenge cost him the general election to Carter. Now, what Ford wants is to be drafted at the Republican Convention. It’s what every politician wants. Listen, Johnson was dying for the Democrats to draft him in ’68. Didn’t happen, thank God. Can you imagine Nixon beating Johnson? No way.”

According to Dick Allen, Casey took a second to subtly glance his way. “I can’t tell you exactly what he was thinking,” Allen told me. “But I know what I was thinking. Nixon put both of us, Bill and me, on the political map. If Nixon hadn’t become president, what would have happened to us?” As in the Reagan campaign, Dick Allen served as Richard Nixon’s foreign policy point man.

Casey looked back at Reagan. “Ford,” Casey said, “wants a deadlock among candidates. He then comes in and saves the day. It’s the re-creation of his role after Nixon resigned.”

Nancy replied, “How do we make sure that Ford stays out?”

“We have to blow up the field,” Casey remarked. “Whatever happens today in New Hampshire, we have to decimate the others in their backyard. Ron, nobody can touch you out West. You’re the candidate from California. But you have to beat Bush here in his territory. You have to beat Howard Baker down in the South. You have to beat Dole in the Midwest. If you cut off their heads in their own backyards, you ensure that Ford stays up there with his beloved Michigan Wolverines.”

A deep breath from Ronald Reagan. A squinting of the eyes from Nancy. “Ron looked like he was preparing for a performance,” Dick Allen remembered. “Nancy looked like a schemer scheming.”

Nancy Reagan said, “What’s your other fear?”

“The hostages in Iran,” Casey remarked. “If Carter can tap into the national patriotism, he will be difficult to defeat in November.”

According to Daniel Jones, Casey then launched into a story. In The Errand Runner, Jones paraphrased: “Like the rest of America, Bill watched the Carter campaign score a major victory in the Democratic primary in New Hampshire [two weeks before the Casey/Reagans meeting]. In the days leading up to the vote Teddy Kennedy was pulling up fast on Carter. That could be the beginning of a sweep for Kennedy in the Northeast, a section he had to have. On the Sunday before the election Carter notified the networks that he expected good news on the hostages. They would be taken out of the embassy and moved to safer quarters. He got up at seven o’clock on the day of the primary and announced it again as the voters were going to the polls. He then scored a tremendous victory in New Hampshire, right there in Kennedy’s backyard. Bill thought it was brilliant political maneuvering by the president, and downright scary for his challengers.”

Bill Casey told the Reagans, “The people support their president in this matter. What if, by some twist of fate, he negotiates the hostages’ freedom in October, a few weeks before the general election? What if he pulls an October surprise? He’ll win the election no matter how unpopular he might be. Forget the gas lines. Forget the out-of-control interest rates and the recession. Forget stagflation. If he negotiates the freedom of the hostages, he wins the election. Period.”

According to Daniel Jones, Bill Casey’s synaesthesia kicked in at that moment. He tasted the adjective “definitive” on his tongue. It tasted like Doritos.

Bill Casey’s words had an effect on the Reagans. Both were rendered speechless. “I traveled with the Reagans that day,” Dick Allen remembered, “up into New Hampshire for the Republican primary. And the feeling – this deep fear of Jimmy Carter and his ability to negotiate the hostages’ freedom – lasted all day. Ron spoke only for political purposes and Nancy barely opened her mouth.”

By the end of that day, February 14, 1980, the Reagans had a new campaign manager and a noteworthy victory in the New Hampshire primary. Ronald Reagan won 51 percent of the vote. George Bush, in his own backyard, won 22 percent.

According to Daniel Jones, Bill Casey received a phone call from the Reagans that night. “Reagan called Bill, who was back in Florida, in bed with his wife,” Jones told me. “Reagan said, ‘I think, years from now, this day will mark the beginning of my run to the White House. Nancy and I are very happy that you are on board, Bill.’ He then put Nancy on the line. ‘Bill,’ she said, ‘we’ll have to do something about Carter and the hostages. You must have some ideas.’”

Bill Casey hung up the phone without answering. If he had a plan then in mind, he didn’t tell the Reagans. Or his wife, for that matter. Still, Sophia recalled her husband’s optimism. “Before he fell asleep that night he had an outbreak of synaesthesia,” she told me. “He tasted the adjective ‘auspicious’ on his tongue. He told me it tasted like apple sauce.”