Ehsase Razmandegan

[Parinaz_M]

اي شلمچه بگو سرخي خورشيد سر زمينت از چيست؟مگر خورشيد را در تو سر بريدند كه آسمانت به رنگ بركه هاي خون شهيدان است؟ مگر سروها را به خاكت كمر شكسته اند كه خاكت آرامگاه نخل هاي نگون گشته است؟

اي اروند بگو از چه اين سان نام وحشي به خود گرفته اي؟آيا وحشيگري تو به خاطر بلعيدن ياس ها و نسترن ها نيست؟ مگر خون آلاله ها چه داشت كه هر چه بيشتر نوشيدي تشنه تر شدي؟

خدايا ،سراسر زندگيم آكنده از درد است و اين گران بهاترين سرمايه زندگي من است.نگاه و احساس من با درد آشناست.درد چنان با وجودم عجين گشته است كه تحمل دوري از آن را ندارد.

خدايا، تو را سپاس مي گويم كه اين نعمت عظيم را بر من ارزاني داشتي و آن را وسيله سعادت من قرار دادي .با آن كه مردم از درد گريزانند ولي آرامش وجود من وابسته با آن استو آن درد عشق ولايت و شهادت است و تنها دردي است كه درمانش را نمي طلبم كه بسياري خواهند گفت ديوانه و راست خواهند گفت كه در عشق ولايت و شهادت ديوانه ترينم.

[Parinaz_M]

امروز اگر حلاوتي نوش شماست


يا جامه اقتدار تن پوش شماست


روزي نرسد که زير پا بگذاريد


خون شهداي ما که بر دوش شماست


خوشا كه رسيديد تا حريم حضور


به نام عشق دل خويش شعله ور كرديد


فرشتگان خدا در شراره رقصيدند


شبي كه با غم و عشق و سپيده سر كرديد

بهاري آمد و لاله اي روييد و من در ميان لاله هاي روييده نگاهم به گل سرخي است كه در بوستان عشق برافراشته است . اينك در حوالي دنيا سرگشته و حيران به دنبال گذشته هاي خويشم كه مرا دور زده اند .گذشته هايي درخشان در كنار مرداني سترگ كه چون نگيني سبز مي درخشند .بهار امسال كه در اربعين 72 يار قد برافراشته آغاز گرديد تا صبر زينب (س) و عفت او با غيرت عباس در آميخته شود و به دنيا پرستان غافل بفهماند كه زندگي بهاري يعني چه؟


ميثم عزيز ،هم سنگر خستگي نا پذيرم :هنوز هم منتظرم كه انتظار به سر آيد . هميشه زير سايه دلتنگي ها به خاطرات با شما بودن پناه آورده و سجده هاي مرسوم در خاك با قنوت هاي نمناك در ذهنم مرور مي شود. ديده ام را بر فراز آسمان گم كرده ام


هستي ام را در غبار كاروان گم كرده ام


روح من در امتداد لاله ها پرواز كرد


پاي خود را در كنار ار غوان گم كرده ام


مانده ام در فصل زرد باغ هاي اضطراب


خاطرات باورم را در خزان گم كرده ام


مرداني كه سبز سبز آمدند و سرخ سرخ رفتند.وه چه آمدني و چه رفتني .گل واژه هاي ايمان و فداكاري راه شرف،شهيداني كه سوختند تا ما بمانيم. آنان رفتند تا درس چگونه زيستن و چگونه مردن را به ما بياموزند.


مرداني از جنس لاله هاي سرخ عاشقي

[Parinaz_M]

خوشا به حال پاهايي كه پيش از صاحبانشان به بهشت قدم گذاشتند ياد كمرهايي كه در راه خدا تا به آخر بر صندليهاي چرخدار تكيه زدند، دستهايي كه به عباس (سلام ا... عليه) پيوستند، بدنهايي كه پر از تير و تركش شدند، چشمهايي كه رفتند و بصيرت را به ارمغان آوردند بخير، ياد بدنهايي كه بي سر به خاك سرگذاشتند، سرهايي كه پودر شدند و ذره ذره به ابديت پيوستند وجنازههايي كه هرگز تشييع نشدند و در خلسة سكوت، هم صحبت نيزار شدند

[Parinaz_M]

شلمچه



ايستگاه مردان آسماني

اي جايگاه مردان بي ادعا

اي معراج پرستوهاي عاشق

اي کربلاي شهيدان ايران

چه گرم و محکم پيکرهاي دوستانم را در آغوش کشيده اي

و چقدر کامل مفهوم عشق را احساس مي کني.

اي قدمگاه مردان عاشق

مرا بخوان به سوي خود بخوان

اي شهر خون شهيدان، آنقدر تو را دوست دارم که براي ديدن دوباره ات لحظه شماري مي کنم.

[Parinaz_M]

مثل کبوتر دلواپس، تمام کوچههاي عطرآگين را به دنبالت گشتم و فانوس بيرمق چشمهايم را دور برگرداندم و از هرکس که شده سراغت را گرفتم،


عزيز چرا پنهان شدهاي ؟ چرا آفتابي نميشوي؟ چرا چشمم به جمال قامت بلند و بالايت روشن نميشود؟ کوچهها را بوي سرشار اسپند پر کرده امّا من به دنبال عطر شيرين او، سرگشتهي صحراهايي شدم که بوي خونين پيراهن تو را ميداد و عطر شيرين تو در سينهي زخمي خاک نهفته بود.


صداي يک دست صلوات به دلم آرامش ميدهد امّا به ياد تو که ميافتم باز هم دلم آشوب ميکند، نکند نيامده باشي، نکند که اسم قشنگت را اشتباه داده باشند، نکند اسير بيرحمان و ظالمان شدهاي، نکند که قيافه خواستنيهايت عوض شده باشد.
اي خدا دل خونينم و چشمهاي اشک بارانم بهانه عزيز گم گشتهاي را ميگيرد.

خدايا زبانم در نيستي عزيزم از گفتههايم شکايت ميکند، چشمهايم در نگاه دوستان بسيجياش بهانه ديدن او را ميگيرد و لبخند اشک ريز دوستانش مرا به فکر ميبرد.


نميدانم چرا به چهره من نگاه ميکنند، و اشک از چمشهاي خوابآلود آنها ريزان ميشود. به دوستانش گفتم اما به من گفتند: « مادرم عزيز گم شدهات پيش خداست، پيش تو امانت بوده، که الان به صاحب امانت پس داده شده».

[Parinaz_M]

دعا کنيد که خداوند شهادت را نصيب شما کند. در غير اين صورت زماني فرا مي رسد که جنگ


تمام مي شود و رزمندگان امروز سه دسته مي شوند:


دسته اي به مخالفت با گذشته خود بر مي خيزند و از گذشته خود پشيمان مي شوند.


دسته اي راه بي تفاوتي بر مي گزينند و در زندگي مادي خود غرق مي شوند و همه چيز را فراموش مي کنند.


دسته سوم به گذشته خود وفادار مي مانند و احساس مسئوليت مي کنند که از شدت مصائب و غصه ها دق خواهند کرد.


پس از خدا بخواهيد که با وصال شهادت از عواقب زندگي بعد از جنگ در امان بمانيد، چون عاقبت دو دسته اول ختم به خير نخواهد شد و جزو دسته سوم ماندن بسيار سخت ودشوار خواهد بود

[Parinaz_M]

آيا مي توانيد اين مسئله را حل کنيد؟

دست نوشته اي از شهيد احمدرضا احمدي،

رتبه اول کنکور پزشکي سال 64 ،

ساعتي قبل از شهادت

چه کسي مي داند جنگ چيست؟

چه کسي مي داند فروديک خمپاره قلب چند نفر را مي درد؟

چه کسي مي داند جنگ يعني سوختن، يعني آتش، يعني گريز به هر

جا، به هر جا که اينجا نباشد، يعني اضطراب که کودکم کجاست؟

جوانم چه مي کند؟ دخترم چه شد؟

به راستي ما کجاي اين سوال ها و جواب ها قرار گرفته ايم ؟

کدام دختر دانشجويي که حتي حوصله ندارد عکس هاي جنگ

را ببيند و اخبار آن را بشنود.

از قصه دختران معصوم سوسنگرد با خبر است؟

آن مظاهر شرم و حيا را چه کسي ياد مي کند که بي شرمان دامنشان

را آلوده کردند و زنده زنده به رسم اجدادشان به گور سپردند.

کدام پسر دانشجويي مي داند هويزه کجاست؟

چه کسي در هويزه جنگيده؟

کشته شده و در آنجا دفن گرديده؟

چه کسي است که معني اين جمله رادرک کند:

نبرد تن و تانک؟! اصلا چه کسي مي داند تانک چيست؟

چگونه سر 120دانشجوي مبارز و مظلوم زير شني هاي

تانک له مي شود؟

آيا مي توانيد اين مسئله را حل کنيد؟

گلوله اي از لوله دوشکا با سرعت اوليه خود از فاصله هزار متري

شليک مي شود و در مبدا به حلقومي اصابت نموده و آن را

سوراخ کرده وگذر مي کند، حالا معلوم نماييد سرکجا افتاده است؟

کدام گريبان پاره مي شود؟

کدام کودک در انزوار و خلوت اشک مي ريزد؟

و کدام کدام .............؟

توانستيد ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اگر نمي توانيد، اين مسئله را با کمي دقت بيشتر حل کنيد:

هواپيمايي با يک و نيم برابر سرعت صوت از ارتفاع ده متري

سطح زمين، ماشين لندکروزي را که با سرعت درجاده

مهران – دهلران حرکت مي نمايد،

مورد اصابت موشک قرار مي دهد،

اگراز مقاومت هوا صرف نظر شود.

معلوم کنيد کدام تن مي سوزد؟ کدام سر مي پرد؟

چگونه بايد اجساد را از درون اين آهن پاره له شده بيرون کشيد؟

چگونه بايد آنها را غسل داد؟

چگونه بخنديم و نگاه آن عزيزان را فراموش کنيم؟

چگونه مي توانيم در شهرمان بمانيم و فقط درس بخوانيم.

چگونه مي توانيم درها را به روي خود ببنديم و چون موش در

انبار کلمات کهنه کتاب لانه بگيريم؟

کدام مسئله را حل مي کني؟ براي کدام امتحان درس مي خواني؟

به چه اميد نفس مي كشي؟ كيف و كلاسورت را از چه پر مي كني؟

از خيال، از كتاب ، از لقب شاخ دكتر يا از آدامسي كه هر روز

مادرت دركيفت مي گذارد؟

كدام اضطراب جانت را مي خورد؟

دير رسيدن به اتوبوس، دير رسيدن سر كلاس، نمره گرفتن؟

دلت را به چيز بسته اي؟ به مدرك، به ماشين،

به قبول شدن در حوزه فوق دكترا؟ ؟

صفايي ندارد ارسطو شدن خوشا پر كشيدن، پرستو شدن

آي پسرك دانشجو، به تو چه مربوط است كه خانواده اي در

همسايگي تو داغدار شده است؟جواني به خاك افتاده است؟

آي دخترك دانشجو، به تو چه مربوط است كه دختران سوسنگرد

را به اشك نشانده اند؟ و آنان را زنده به گور كردند؟

هيچ مي دانستي؟ حتما نه! ...

هيچ آيا آنجا كه كارون و دجله و فرات بهم گره مي خورد،

به دنبال آب گشته اي تا اندكي زبان خشكيده كودكي را تر كني

و آنگاه كه قطره اي نم يافتي؟

با اميدهاي فراوان به بالين آن كودك رفتي تا سيرابش كني؟

اما ديدي كه كودك ديگر آب نمي خورد!!

اما تو اگر قاسم نيستي، اگر علي اكبر نيستي،

اگر جعفر و عبدالله نيستي،

لااقل حرمله مباش!

كه خدا هديه حسين را پذيرفت و خون علي اكبر و علي اصغر را به

زمين پس نداد.

من نمي دانم كه فرداي قيامت اين خون با حرمله چه خواهد كرد....

پس بيايد حرمله مباشيم......

[Parinaz_M]

اي شلمچه من آمدم تا به وعده ي خود عمل کنم آمدم تا ياد آن روزهايي که در کنار دوستانم نواي عشق را مي سرودم زنده کنم. آنهايي که اکنون همچون ستارگاني در آسمان ايران مي درخشند .محسن عزيز که در آتش دشمن سوخت. ميثم عزيزم که تن زخميش در زير شني هاي تانک دشمن در آن صحراي تفتيده له شد .مهدي با وفا که چون ابوالفضل دستش جدا شد.


شلمچه تو قطعه اي از بهشت هستي .تو امانتدار مرداني بزرگ هستي که از جان خود به خاطر رضاي معشوق گذشتند. آفرين بر تو و دوستانت .


مهران قهرمان من آمدم .آمدم تا در نقطه ي ايثارت شاهد جان فشاني دوستانم باشم. کبو تر ان خونين بالي که مظلومانه در آن تپه هاي شني زير خروارها خاک مدفون شدند و اينک گمناماني هستند که در جاي جاي وطن مي درخشند .


اروند خروشان من آمدم تا شاهد بي رحمي تو باشم .آنگاه که در آن شب ظلماني پذيراي غواصان صف شکن بودي .آنان که از جان خود گذشتد تادر ساحل معشوق لنگر اندازند. اما تو چقدر بي رحمي . چقدر بي وفايي. گلهاي شقايق را جگونه پر پر کردي .چه بي رحمانه مرغان عاشق را از يارانشان جدا ساختي .


از بي رحمي تو بنالم يا از کينه ي دشمن . از زخم زبان دوستاني بنالم که افسوس آن روزها را مي خورند.از چه بنالم از فساد از بي فرهنگي بنالم که چون خوره بر جان اين انقلاب افتاده .از بي حرمتي ها بنالم و يا از پايمال شدن خون عزيزانم.


خدايا : تو شاهدي که امروز چگونه به ارزشهاي ديني بي حرمتي مي شود .حتي از شهدا هم خجالت نمي کشند..شهداي عزيز شرمنده ايم ...به خدا از شما خجالت مي کشم ... کمکم کنيد ..نگذاريد در منجلاب دنيوي غرق شوم .

[Parinaz_M]

ما ساکنان شهر وفاييم و کوي عشق

ما راست افتخار بنام نکوي عشق

ما تشنه ايم و در طلب آب زندگي

بر دوش مي کشيم هميشه سبوي عشق

گر پشت ما خميده عجب نيست چون زديم

پيوسته بوسه بر قدم ماه روي عشق

گويند اهل شهر که ديوانه ايم چون

ما را هميشه به لب گفتگوي عشق

با قلبهاي مرده دم از عشق مي زنند

زان عاشقان هرزه برفت آبروي عشق

اين خون سرخ ماست که در مسلخ زمان

فواره مي زند شب و روز از گلوي عشق

مجنون شده است همسفر ما در اين طريق

ليلاي ما کشيده چنينش به سوي عشق

در آن زمان که نيست زما غير مشت خاک

خيزد ز ذره ذره آن خاک؛بوي عشق