Joseph Stiglitz

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • donsaeid
    Senior Member
    • Nov 2005
    • 28300

    #1

    Joseph Stiglitz

    Joseph Stiglitz (born February 9, 1943) is an American economist and a member of Columbia University faculty. He is a recipient of the John Bates Clark Medal (1979) and the Nobel Prize in Economics (2001). Former Senior Vice President and Chief Economist of the World Bank, he is famous for his critical view of globalization and international institutions like the International Monetary Fund or the World Bank. In 2000 Stiglitz founded the Initiative for Policy Dialogue (IPD), a think tank on international development based at Columbia University. Since 2001 he has been a member of the Columbia faculty, and has held the rank of University Professor since 2003. He also chairs the University of Manchester's Brooks World Poverty Institute.

    Biography

    Stiglitz was born in Gary, Indiana, to Charlotte and Nathaniel Stiglitz. From 1960 to 1963, he studied at Amherst College, where he was a highly active member of the debate team and President of the Student Government. He went to the Massachusetts Institute of Technology (MIT) for his fourth year as an undergraduate, where he later pursued graduate work. His undergraduate degree was awarded from Amherst College. From 1965 to 1966, he moved to Chicago to do research under Hirofumi Uzawa who had received a NSF grant. He studied for his PhD from MIT from 1966 to 1967, during which time he also held an MIT assistant professorship. From 1969 to 1970, he was a Fulbright research fellow at the University of Cambridge. In subsequent years, he held professorships at Yale University, Stanford University, Oxford University and Princeton University. Stiglitz is currently a Professor at Columbia University, with appointments at the Business School, the Department of Economics and the School of International and Public Affairs (SIPA), and is editor of The Economists' Voice journal with J. Bradford DeLong and Aaron Edlin.

    In addition to making numerous influential contributions to microeconomics, Stiglitz has played a number of policy roles. He served in the Clinton Administration as the chair of the President's Council of Economic Advisors (1995 – 1997). At the World Bank, he served as Senior Vice President and Chief Economist (1997 – 2000), in the time when unprecedented protest against international economic organizations started, most prominently with the Seattle WTO meeting of 1999.


    Leaving the World Bank

    Stiglitz always had a poor relationship with Treasury Secretary Lawrence Summers. In 2000 Summers successfully petitioned for Stiglitz's removal, supposedly in exchange for World Bank President James Wolfensohn's re-appointment - an exchange that Wolfensohn denies took place. Whether Summers ever made such a blunt demand is questionable - Wolfensohn claims he would "have told him to **** himself" (Mallaby, The World's Banker, p266).

    Stiglitz promptly resigned his post as chief Economics advisor but stayed on as 'Special advisor to the President'. In this role, he continued criticism of the IMF, and, by implication, the US treasury department. In April 2000, in an article for the New Republic, he wrote on the IMF :

    "They’ll say the IMF is arrogant. They’ll say the IMF doesn’t really listen to the developing countries it is supposed to help. They’ll say the IMF is secretive and insulated from democratic accountability. They’ll say the IMF’s economic ‘remedies’ often make things worse – turning slowdowns into recessions and recessions into depressions. And they’ll have a point. I was chief economist at the World Bank from 1996 until last November, during the gravest global economic crisis in a half-century. I saw how the IMF, in tandem with the U.S. Treasury Department, responded. And I was appalled".

    The article was published a week before the annual meetings of the World Bank and IMF and provoked a strong response. It proved too strong for Summers, yet more lethally, Stiglitz's protector-of-sorts at the World Bank, Wolfensohn. Wolfensohn had privately empathised with Stiglitz's views, yet this time he had gone too far. Wolfensohn, worried for his second term - which Summers had threatened to veto - and with it, his Nobel Peace prize, had little other option left. Stiglitz was fired by Wolfensohn (see US Hegemony and the World Bank, p222-223, by Wade in 2002, Review of the International Political Economy).



    Contribution to economics, life after the World Bank

    In July 2000 Stiglitz founded the Initiative for Policy Dialogue (IPD) to help developing countries explore policy alternatives, and enable wider civic participation in economic policymaking.

    Stiglitz' most famous research was on screening, a technique used by one economic agent to extract otherwise private information from another. It was for this contribution to the theory of information asymmetries that he shared the Nobel prize with George A. Akerlof and A. Michael Spence.

    Along with his technical economic publications, Stiglitz is the author of Whither Socialism, a non-mathematical book providing an introduction to the theories behind economic socialism's failure in Eastern Europe, the role of imperfect information in markets, and misconceptions about how truly "free market" the free market capitalist system is. In 2002, he wrote Globalization and Its Discontents, where he asserts that the International Monetary Fund puts the interest of "its largest shareholder," the United States, above those of the poorer nations it was designed to serve. Stiglitz offers some reasons why globalization has engendered the hostility of protesters, such as those at Seattle and Genoa. This book sold over a million copies worldwide and was translated into more than 30 languages.

    In 2003, Stiglitz published The Roaring Nineties, his analysis of the boom and bust of the 1990s. In 2004 he published "New Paradigm for Monetary Economics" (Cambridge University Press) and in 2005, Oxford University Press published his book "Fair Trade for All." Norton and Penguin brought out "Making Globalization Work The Next Steps to Social Justice" in August 2006.
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
    صادق هدايت؛ بوف کور
  • donsaeid
    Senior Member
    • Nov 2005
    • 28300

    #2
    Personal Information

    Stiglitz's first two marriages ended in divorce. He was married for the third time on October 28, 2004, to Anya Schiffrin, who works at the School of International and Public Affairs at Columbia University.


    Publications

    * Making Globalization Work ISBN 0-393-06122-1, Penguin Books, August 2006.
    * Stability with Growth: Macroeconomics, Liberalization, and Development ISBN 0-19-928814-3 (Initiative for Policy Dialogue Series C); by Joseph E. Stiglitz, Jose Antonio Ocampo, Shari Spiegel, Ricardo Ffrench-Davis, and Deepak Nayyar; Oxford University Press 2006
    * Whither Socialism? (Wicksell Lectures), MIT Press, January 1996.
    * Frontiers of Development Economics: The Future in Perspective, edited with Gerald M. Meier, World Bank, May 2000.
    * New Ideas About Old Age Security: Toward Sustainable Pension Systems in the 21st Century , edited with Robert Holzmann, World Bank, January 2001.
    * Principles of Macroeconomics, Third Edition, with Carl E. Walsh, W.W. Norton & Company, March 2002.
    * Economics, Third Edition, with Carl E. Walsh, W.W. Norton & Company, April 2002.
    * Peasants Versus City-Dwellers: Taxation and the Burden of Economic Development, with Raaj K. Sah, Oxford University Press, April 2002.
    * Globalization and Its Discontents, W.W. Norton & Company, June 2002.
    * Towards a New Paradigm in Monetary Economics, with Bruce Greenwald, Cambridge University Press, forthcoming in May 2003.
    * The Roaring Nineties, W.W. Norton & Company, forthcoming in October 2003. Video presentation
    * Fair Trade for All: How Trade Can Promote Development (Initiative for Policy Dialogue Series C) -- by Joseph E. Stiglitz, Andrew Charlton; Hardcover
    * Economics of the Public Sector by Joseph E. Stiglitz
    * The Rebel Within: Joseph Stiglitz and the World Bank by Joseph E. Stiglitz (Editor), Ha-Joon Chang (Editor) (Paperback - February 25, 2002)
    * The Development Round Of Trade Negotiations In The Aftermath Of Cancun by Joseph E. Stiglitz, Andrew Charlton (Paperback - January 30, 2005)
    * A Chance For The World Bank by Joseph P Stiglitz (Foreword), Jozef Ritzen (Paperback - May 30, 2005)
    * Readings in the Modern Theory of Economic Growth by Joseph E. Stiglitz (Editor), Hirofumi Uzawa (Editor)
    * The World Bank Research Observer: No 2: August 1996 by Joseph Stiglitz
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
    صادق هدايت؛ بوف کور

    Comment

    • donsaeid
      Senior Member
      • Nov 2005
      • 28300

      #3
      Joseph E. Stiglitz
      University Professor Joseph Stiglitz

      Contact Information: Address:
      Phone: +1 (212) 854-1481 Uris Hall, Room 814
      Fax: +1 (212) 662-8474 Columbia University
      Email: Joseph Stiglitz <jes322@columbia.edu> 3022 Broadway
      New York, NY 10027


      Appointments:
      University Professor. Teaching at the Columbia Business School, the Graduate School of Arts and Sciences (Department of Economics) and the School of International and Public Affairs

      Co-founder and Executive Director of the Initiative for Policy Dialogue (IPD)

      Chair of Columbia University's Committee on Global Thought

      Chair of the Management Board and Director of Graduate Summer Programs, Brooks World Poverty Institute, University of Manchester
      نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


      «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
      صادق هدايت؛ بوف کور

      Comment

      • donsaeid
        Senior Member
        • Nov 2005
        • 28300

        #4
        گفتگو با جوزف استيگليتز



        بحران مالي شديدي در جهان بوده است. اين تأثير زيادي در زندگي ميليون*ها انسان در سراسر دنيا داشته است. ميليون*ها نفر بيكار شده*اند، ميليون*ها نفر به شيوه*هاي مختلف رنج مي*برند. آموزش و پرورش متوقف شده است. اين يك اتفاق مصيبت*بار بوده است.


        اخيراً در گزارشي از سوي بانك جهاني آمده بود كه بحران در كشورهاي در حال توسعه عميق*تر و ريشه*دارتر از آن است كه فكر مي*كنيد.
        اين گزارش نشان مي*داد كه رشد جهان در حال توسعه و اقتصادهاي در حال گذار در سال 1977 در حدود 8/4% بود. ما انتظار داشتيم در سال 1999 يعني دو سال بعد از آن، اين ميزان كمتر از يك سوم يعني در حدود 5/1% خواهد بود، اين كاهشي محسوس در رشد اين اقتصادها بوده است كه تاكنون خيلي فقير هستند، بنابراين پيامدها ويران كننده هستند.

        آيا اين عمدتاً از پيامدهاي بحران مالي است؟

        آن دليل اصلي سقوط اقتصادي است. به هر حال، نه تنها به اقتصاد كشورهاي شرق آسيا و كشورهايي نظير برزيل، روسيه و در حال گذار تأثير گذاشت، بلكه اقتصاد كشورهاي آفريقايي را تحت تأثير قرار داد كه صادر كننده كالا هستند. قيمت نفت آنها افت كرده است. قيمت بيشتر كالاهاي آنها تنزل كرده است. حتي رشد آفريقاي زير صحرا كه فقيرترين منطقه جهان است، آسيب ديده است.
        آيا افت قيمت كالاها بر اقتصاد آمريكا تأثير گذاشته است؟
        ما به عنوان يكي از وارد كنندگان اين كالاها ذي نفع هستيم، اين يكي از عامل*هايي است كه تورم در آمريكا را پايين*تر از ميزان آن در جهان نگه داشته است و ما را قادر ساخت از يك دوره شكوفايي اقتصادي بهره*مند شويم كه در طول چندين دهه نداشتيم. بيكاري كاهش يافت زيرا ما نگران تورم نبوديم.
        پس اين بازي روزگار است كه بخشي از جهان …
        چنانكه ثروتمندان، ثروتمندتر مي*شوند و فقيران، فقيرتر مي*شوند.
        شما در برخي از سخنراني*هاي اخير خود، گفته*ايد كه ما در ميان يك مناظره بين*المللي هستيم. چرا ما در حال مناظره هستيم؟
        بحران مالي شديدي در جهان بوده است. اين تأثير زيادي در زندگي ميليون*ها انسان در سراسر دنيا داشته است. ميليون*ها نفر بيكار شده*اند، ميليون*ها نفر به شيوه*هاي مختلف رنج مي*برند. آموزش و پرورش متوقف شده است. اين يك اتفاق مصيبت*بار بوده است. در برخي از كشورها، سقوط ارزش پول بيشتر از ركود بزرگ اقتصادي در آمريكا است و ما مي*دانيم كه چه قدر تفكر در آمريكا را به مدت طولاني تحت تأثير قرار داد. بنابراين براي كشورهاي متأثر، يك واقعه خيلي بزرگ بوده است. سؤال اين است: چه عاملي باعث بحران مالي شد؟ چگونه ما مي*توانيم از اينگونه رويدادها جلوگيري كنيم يا احتمال وقوع آنها را كاهش دهيم؟ چگونه ما مي*توانيم مطمئن شويم كه اگر حادثه*اي ديگر رخ داد … تأثير ويران كنندة كمتري داشته باشد؟
        چگونه ما مي*توانيم از اثرات ويران*كننده جلوگيري كنيم؟
        خوب، ما نمي*توانيم از بحران*ها پيش*گيري كنيم. آنچه كه مي*توانيم اين است كه اثرات شكنندگي آن را كاهش دهيم. بخشي از آن، اين است كه در كشورهاي پيشرفته نظير آمريكا اجرا مي*شود كه ما آنها را حمايت*هاي فوق العاده مي*ناميم، مثل برنامه*هاي رفاهي و بيمه بيكاري. در بيشتر كشورهاي در حال توسعه اينگونه حمايت*ها وجود ندارد. ما تلاش مي*كنيم تا اينگونه حمايت*ها را در بانك جهاني گسترش دهيم، اما مجبور به يادآوري هستيم كه حتي در مناطق روستايي آمريكا اينگونه حمايت*ها، واقعاً به اندازة كافي وجود ندارد. اينگونه مناطق در بسياري از كشورهاي كمتر توسعه يافته بيشتر است. ما بايد بدانيم كه مي*توانيم بهتر از آنچه در گذشته انجام داده*ايم عمل كنيم، اين كشورها در برابر شوك*هاي مالي و اقتصادي آسيب*پذير هستند. اين واقعاً بار سنگيني وارد مي*كند كه اين سؤال*ها را بپرسيم: چه چيز باعث به وجود آمدن شوك*ها مي*شود؟ چه چيزي باعث مي*شود كه ما بتوانيم احتمال وقوع آنها را كاهش دهيم؟
        چه عواملي باعث به وجود آمدن شوك*ها مي*شود؟
        اين يكي از بحث*هاي مناظرة بزرگ در جامعه بين*المللي است. احساس من اين است*كه يك عامل انتقادي به آن، جريان*هاي سرمايه كوتاه*مدت است. سرمايه به داخل يك كشور با ترقي ناگهاني جريان مي*يابد، در نتيجه زماني كه انتظارات بازار تقريباً به يك باره تغيير مي*كند، سرمايه*ها به خارج جريان مي*يابند. در ژوئن 1997، درست قبل از بحران تايلند، اوراق قرضه در تايلند كمي پايين*تر از اوراق قرضه در كشورهاي پيشرفته و توسعه يافته فروخته مي*شد. بازار هم به نوعي عمل مي*كرد كه آنها مطمئن بودند. دو ماه بعد، ميزان ريسك به شدت رشد كرد. بعد از بحران روسيه در اگوست 1998، بسياري از كشورهاي كمتر توسعه يافته حتي نمي*توانستند اعتبار بگيرند. در زمان بحران تايلند، مقدار جريان سرمايه به خارج از كشور تقريباً 10% توليد ناخالص داخلي برآورد شد. اين مقدار شايد به طور ناگهاني در آمريكا 700 ميليارد دلار باشد كه تصميم مي*گيرند كشور را ترك كنند.
        چرا ورشكستگي و كاهش ارزش پول روسيه چنين تبعاتي در سراسر جهان، حتي در بازار سهام آمريكا داشت؟
        اين يك سؤال جالب است چرا كه اگر شما به بازار روسيه به عنوان ذره*اي از سرمايه*سازي كل دنيا نگاه كنيد، اين يك اتفاق كوچك بود. متأسفانه، اقتصاد روسيه در دهة اخير افت كرده است. در نتيجه نقشي كه در اقتصاد جهان بازي مي*كند خيلي كمتر از يك دهه گذشته است. پس سؤال اين است: چرا يك شوك در اين اقتصاد نسبتاً كوچك اين چنين تبعات جهاني داشت؟ دليل اين است كه شركت*هاي متعدد در اوراق قرضه روسيه سرمايه*گذاري زيادي كرده بودند، ممكن است شما بگوييد سفته بازي و قمار بازي. آنها به طور آشكار منتظر يك بحران بودند. اگر شما به نرخ بهره*اي كه آنها اعمال مي*كردند نگاه كنيد، نرخ بهره نشانگر احتمال بالاي يك مشكل بود. شركت*هايي كه به روسيه وام مي*دادند معمولاً شركت*هايي بودند كه مثلاً به برزيل هم وام مي*دادند. زماني كه آنها بخشي از موجودي اوراق بهادار روسي خود را بيرون كشيدند، روسيه با وضع بحراني مواجه شد. اين پيامدها براي برزيل و ديگر كشورها كاملاً شكننده بود. اين بدان معني نيست كه دربارة اقتصاد برزيل از ورشكستگي روسيه هيچ چيز ياد نگرفتيم. اين مشكلات در روسيه كاملاً از مشكلات برزيل متفاوت بود. بنابراين منظور اين نيست كه اگر بازار به طور ناگهاني بگويد: "ما فكر مي*كنيم اقتصاد برزيل مشكل امنيت اجتماعي دارد كه درباره آن چيزي نمي*دانيم". اين به آن ربطي ندارد. هيچ موضوع جديدي در مورد اقتصاد برزيل وجود ندارد كه از اين اتفاقات فهميده شود.
        شما يادآوري كرديد كه بسياري از وام دهندگان در روسيه منتظر يك وثيقة بودند. درباره آن و تأثير توقعات از وثيقه در حل بحران توضيح دهيد.
        اقتصاددانان از اين موضوع به عنوان مشكل خطر اخلاقي ياد مي*كنند. زماني كه شما پول قرض مي*دهيد، شما به عنوان قرض دهنده مسؤوليتي داريد كه شما آن را پشتوانة مطالبات مي*ناميد ـ براي اطمينان از پرداخت قرض گيرنده. اگر او خواست پرداخت نكند يا شما به او قرض نمي*دهيد يا قرض مي*دهيد اما يك نرخ بهره اعمال مي*كنيد كه ريسك آن را نشان مي*دهد.
        يك ارتباط منطقي بين وثيقه*هاي بين*المللي تكرار شده وجود دارد. وام دهندگان احساس مي*كنند كه اگر وام گيرنده*اي مشكلي داشت يا كسي ديگر وارد شد و آن را با قيد ضمانت آزاد كرد، حكومت*ها دخالت كنند و سرمايه*ها را تهيه كنند، يا حكومت*ها به وام گيرندگان فشار بياورند تا از بازپرداخت آن اطمينان حاصل كنند يا مسؤوليت آن را قبول كنند. در هيچ يك از اين شرايط، وام دهندگان مجبور نيستند كه بيشتر احتياط كنند، بنابراين آنها خيلي مشتاقند تا وامي درست كنند حتي زماني كه شرايط آن مناسب نباشد يا قرض دهند با نرخ*هاي بهره پايين*تر كه تا اندازه*اي بازپرداخت آن براي وام گيرندگان مناسب است. همان طور كه گفتم، اين را مشكل خطر اخلاقي ناميدند و بسياري از مردم فكر مي*كنند اين مسؤوليتي جزئي براي قرض خارجي زياد است، به ويژه قرض خارجي كوتاه مدت، كه بيشتر اين كشورها تجربه كردند.
        يك ايده*اي وجود دارد كه ماليات دهندگان آمريكايي اين صورتحساب*ها را پرداخت مي*كنند، آنها تضمين مي*دهند، اما اصلاً اين طور نيست.
        اين نكته خيلي خوبي است. واقعيت اين است در حالي كه نهادهاي مالي بين*المللي پول به اين كشورها وام مي*دهند، اين كشورها، آن پول را پس مي*دهند. نرخ سود براي نهادهاي بين*المللي تقريباً 100% است. اين بدان معني نيست كه ماليات دهندگان آمريكايي كيف پولشان را خالي مي*كنند. اين ماليات دهندگان در برزيل و روسيه هستند كه صورت حساب پرداخت مي*كنند و مجبور به باز پرداخت هستند. اساساً آنچه كه اتفاق مي*آفتد، در بسياري از اين موارد، نهادهاي مالي بين*المللي پول براي دولت*هاي فقير كشورهاي در حال توسعه تهيه مي*كنند تا از بازپرداخت آن توسط شركت*هاي خصوصي آنها اطمينان حاصل كنند. بنابراين ماليات دهندگان در اين كشورها بازپرداخت به نهادهاي بين*المللي را تحميل مي*كنند. در واقع آنچه كه نگران كننده است تأثير آن بر كارگران اين كشورهاست، زيرا سرمايه به خارج از كشور فرار مي*كند، شركت*هاي خصوصي مي*بينند كه نرخ بهره به خاطر باز پرداخت نهادهاي مالي بين*المللي افزايش مي*يابد، مي*گويند: "اينجا جاي خوبي براي نگهداشتن پولمان نيست، زيرا نرخ بهره بالا براي پرداخت اين قرض*هاي كلان آن را به جايي غير جذاب تبديل مي*كند". ويژگي مشخص مسأله اين است كه سرمايه داخلي و سرمايه خارجي براي فرار از ماليات، كشور را ترك مي*كنند، فشار ماليات را براي آنهايي كه نمي*توانند كشور را ترك كنند واگذار مي*كنند كه طبق معمول آنها كارگران فقير هستند.
        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


        «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
        صادق هدايت؛ بوف کور

        Comment

        • donsaeid
          Senior Member
          • Nov 2005
          • 28300

          #5

          بنابراين در موردي مثل روسيه يا برزيل، ماليات دهندگان آنجا در حال حاضر خيلي فقير هستند؟
          دقيقاً. اين تاريخ و زندگي استاندارد آنها را تحت تأثير قرار مي*دهد. بعد از بحران دهة 80 آنها يك دهه بدون رشد داشتند. برخي از كشورها مجبور شدند تمام قرض را پرداخت كنند. سرانجام قرض برخي از آنها كم شد، اما هزينه آن خيلي زياد بود.
          اجازه بدهيد برگرديم به مناظره بين*المللي و آينده اصلاحات. شما گفتيد كه در آن مناظره دو ديدگاه وجود دارد…
          خوب، همان طور كه قبلاً گفتم، يك اجماع رو به افزايش وجود دارد كه سيستم نارسايي دارد، سيستمي كه مي*تواند چنين هزينة سنگيني را به مردم زيادي تحميل كند، بيشتر آنها در بازارهاي بين*المللي سفته بازي نمي*كنند و از طريق قرض گرفتن اسكناس*هاي خارجي قماربازي نمي*كنند … توجه كنيد اين چنين هزينه*هايي وجود دارد، سيستمي كه اين هزينه را به مردم زيادي تحميل مي*كند، نيازمند است كه اصلاح شود. خوب، دو مكتب فكري دربارة آن وجود دارد. اولي را ممكن است شما ديدگاه حداقل*گرا بناميد، كه مي*گويد: "فشار اساساً بردوش كشورهاي در حال توسعه است، آنها مجبورند كه كاري بكنند،" و آن بر دو مسأله تأكيد مي*كند. نخست، افزايش شفافيت، ارزيابي بهتر، بررسي كتاب*ها و حصول اطمينان از داشتن اطلاعات بهتر. دوم، بهبود ساختار مالي و سيستم*هاي بانكداري در اين كشورها. به نظر من اينها چيزهايي خوبي براي انجام دادن هستند، اما فكر نمي*كنم اينها كافي باشند … [زيرا] بيشتر اطلاعات كليدي كه مرتبط با بحران بود به سهولت در دسترس بود. همه* مي*دانستند كه شركت*هاي كره*اي نسبت بدهي به سهام بالايي دارند. همه مي*دانستند كه سطح شفافيت در اين كشورها به اندازه جاهاي ديگر نبود. به هر حال، مي*دانيم كه آخرين نوع بحران عمده در جهان، در اسكاند يناوي رخ داد … كه به احتمال زياد از بالاترين سطح شفافيت برخوردار بود.
          مكتب ديگر معتقد است كه ما بايد كارهاي زيادي انجام دهيم. براي مثال، ما براي اينكه جريان*هاي سرمايه كوتاه مدت را تثبيت كنيم به اقداماتي نياز داريم. ما مي*خواهيم به مزيتهاي سرمايه بلند مدت، سرمايه*گذاري مستقيم خارجي كه دانش فني و فناوري مي*آورد و دسترسي به بازارها دست يابيم. ما مي*خواهيم اين را ارتقا دهيم و ترغيب كنيم. اما اين جريان*هاي سرمايه كوتاه مدت است كه وارد و خارج مي*شود و به نظر مي*رسد كه ريشه مشكل اين باشد، ما درباره شيوه*هايي فكر مي*كنيم كه بتوانيم آن را تثبيت كنيم بدون اينكه تأثيرات معكوس بر سرمايه*گذاري مستقيم خارجي بلندمدت داشته باشد.
          كدام مكتب در اين مناظره برتري دارد؟
          اخيراً يك تغيير بنيادين در ديدگاه*ها درباره اين موضوع به وجود آمد. دامنة تخريب، ممكن است شما بگوييد عدم خردمندي بازار، ماهيت دامنة واكنش به بحران روسيه در برزيل و بيشتر نقاط جهان، باعث شده است كه مردم برخي از انواع شاخص*هايي كه كشورها براي تثبيت جريان*هاي سرمايه كوتاه مدت خود به كار مي*برند را شناسايي كنند. براي نمونه، شيلي سيستمي دارد كه سعي مي*كند به جريان*هاي سرمايه كوتاه مدت ثبات ببخشد. اين تضعيف كنندة سيستم بازار نيست و در حقيقت، بخشي از ساختن يك سيستم بازار با ثبات*تر مي*باشد.
          آيا به نظر شما، اين بحران*هايي كه ما شاهد بوده*ايم تمام شد؟
          يك تجربه مهم وجود دارد. واقعاً جنبه*هايي از اقتصادهاي تثبيت شده وجود دارد. نرخ*هاي ارز خيلي سقوط نمي*كند، اما نوعاً اتفاق مي*افتد. نرخ*هاي ارز هرگز به سقوط ادامه نمي*دهند، زيرا سرانجام كالاها آزاد مي*شوند، بنابراين آنها تثبيت شده*اند، اما عملاً آنچه كه ما نياز داريم تا بر آن تمركز كنيم اقتصاد واقعي مثل توليد، بيكاري و چيزهايي است كه در زندگي مردم مؤثر مي*باشد. مردم نرخ ارز را نمي*خورند. آنها غذا مي*خورند، آنها شغل مي*خواهند. در اين زمينه*ها چه اتفاقي افتاده است.
          براي مثال، بيكاري در كره جنوبي سه، چهار برابر بيشتر از بالاترين ميزان آن قبل از بحران مي*باشد. آن بدتر نشده است، اما خيلي سريع هم بهتر نشده است. در بعضي از كشورها مثل برزيل نرخ ارز ثبات پيدا كرده است اما بيكاري در حال افزايش است. اينها مواردي بودند كه ما به دقت زير نظر داشتيم. اما روشن است كه هنوز بهبود اقتصادي واقعي جايگزين نشده است. بالاخره هر ركود اقتصادي سرانجام به پايان مي*رسد. ركود بزرگ هم به پايان رسيد. سؤال شما، با اين سؤال مرتبط بود: چگونه سريعتر به پايان خواهد رسيد؟
          اگر ركود در آمريكا رخ دهد يا حباب بازار سهام بتركد قبل از آنكه اين كشورهاي بحران زده بهبود يابند، چه اتفاقي رخ خواهد داد؟
          آن يك فاجعه واقعي خواهد بود. ما مجبوريم بپذيريم كه اقتصاد آمريكا موتور واقعي رشد و منبعي براي تقويت اقتصاد كل جهان در سال*هاي گذشته بوده است. ما دربارة چگونگي كاهش قيمت كالاها صحبت مي*كنيم و آن واقعاً به آمريكا كمك كرده است. بنابراين برخي از اخبار ناگوار در جاهاي ديگر براي آمريكا سودي داشته است.
          در حقيقت، بسياري از مردم به دليل ديگري براي تقويت آمريكا فكر مي*كنند و آن سقوط بازارهاي مالي و بازارهاي سهام در جاهاي ديگر بود كه شرايطي مناسب به وجود آورد. اين شرايط مناسب به بازار سهام آمريكا قوت بخشيد و به همه عرصه*هاي پيشرفت در آمريكا كمك كرد. بنابراين برخي از اينها دستاوردهاي ما با هزينه كشورهاي ديگر است. علاوه بر اين سطح مصرف كنندگان آمريكايي در اين مدت بي*نظير بوده است.
          شما گفتيد اگر آمريكا دچار ركود شود به مشكلات جدي برخورد خواهيم كرد. توضيح دهيد كه چه چيزي ممكن است اتفاق بيفتد.
          مشكل واقعي اين است كه كجا منبعي براي فراهم كردن پايه*هاي توسعه براي تقاضا وجود دارد؟ اقتصاد ژاپن نشانه*هايي از بهبود را نشان مي*دهد اما هنوز ضغيف است. در اروپا موقعيت اقتصادي مطمئني وجود ندارد. در بين بقية كشورها هم اقتصاد قوي و اميدوار كننده*اي وجود ندارد. بنابراين منبع واقعي براي تقاضاي كالا، آمريكا مي*باشد. پس نگراني اين است اگر اين بازيگر مهم سقوط كند، عواقب براي بقية جهان كاملاً شكننده خواهد بود.
          آيا شما نگران هستيد كه در برخي از جاها از اين بحران*ها درس عبرت اشتباهي* ترسيم شود؟
          يكي از نتايج مثبت اين بود كه جريان*هاي سرمايه كوتاه مدت يك مشكل واقعي محسوب شد كه نياز به كنترل دارد و بايد از سرمايه*گذاري مستقيم خارجي بلندمدت متفاوت باشد.
          شناسايي اين بحران*ها كه مي*تواند اثرات مخرب به فقيران وارد كند و باعث ركود اقتصادي شود، مي*تواند درس عبرتي خوب براي ما باشد كه بيشتر دربارة پيامدهاي سياست*هايي كه در جايي اعمال مي*كنيم يا رژيم*هايي كه تحميل مي*كنيم و ريسك*هايي كه در معرض كشورها قرار مي*دهيم فكر كنيم. عرصه*اي وسيع از تفكر دربارة آنچه كه مديريت ريسك مي*ناميم وجود دارد. جهان، محل ريسك كردن است و شما بايد ياد بگيريد كه چه طور اين ريسك را مديريت كنيد.
          اما در مورد بهبود اقتصادي، مردم مي*گويند: اگر سياست*هاي صحيح دنبال مي*شد، بهبود اقتصادي آشكار مي*شد. اما سؤال واقعي اين است كه چه ارتباطي بين سياست*ها و بهبودي وجود دارد؟
          چرا مردم آمريكا بايد نگران باشند در حالي كه تغييراتي در سيستم وجود ندارد و اصلاحاتي كه شما درباره آن صحبت مي*كنيد قابليت اجرايي ندارند؟
          چند دليل براي اهميت اين موضوع وجود دارد. اولاً اين براي اقتصاد آمريكا و منافع ملي آن مهم است. ما در جهاني وابسته زندگي مي*كنيم. بخش بزرگي از بهبودي آمريكا، از سال 93 تا 96، به خاطر تقويت كشورهاي در حال توسعه، مخصوصاً، شرق آسيا شكل گرفت. ما از شكوفايي آنها بهره*مند شديم. در اين جهان وابسته، ضعف در هر بخشي از جهان، سرانجام به آمريكا منتقل مي*شود. در بحران*هاي اخير كمي سود كرديم، اما در طولاني مدت درست نخواهد بود.
          ثانياً، بسياري از آمريكايي*ها خيلي سخت و صادقانه درباره اقتصاد بازار و دموكراسي فكر مي*كنند. فكر مي*كنم يك روح انجيلي (مذهبي) مشخصي وجود دارد. معتقديم اقتصاد بازار، چهارچوبي براي دموكراسي بيشتر است و دموكراسي حق اساسي مردم است. اگر اقتصاد بازار در اين كشورها شكست بخورد، اگر اقتصاد بازار ميليون*ها نفر را رها كند و آنها به فقر دچار شوند و بيكار شوند، وفاداري آنها به اقتصاد بازار متزلزل خواهد شد. حتي وفاداري آنها در سيستم دموكراتيك كه فقط در جريان تبديل شدن هستند تضعيف مي*شود. بنابراين با شرايط گسترده ارزش*هاي آمريكايي، واقعاً ضروري است كه در جهان موفق باشند. موفقيت يعني داشتن محيط اقتصادي متعلق به جهاني پايدارتر و با ثبات*تر.
          آيا ما شاهد واكنشي بر ضد ارزش*هاي آمريكايي نيستيم و چه چيزي را تبليغ كنيم؟
          در مسافرت به قسمت*هاي مختلف جهان مشاهده كردم كه در اين مورد به طور مشخص سؤال*هايي مطرح شده است. به نظر من اگر ما عميقاً به برخي از اين مسائل واقعي مبادرت بورزيم، اگر ما به شيوه*هاي مؤثرتر واكنش دادن به بحران*ها فكر كنيم، به عبارت ديگر اگر ما يك معماري جهاني بهتر خلق كنيم، بسياري از اين انتقادها از بين خواهد رفت، زيرا واقعيت امر اين است كه اين نوع اقتصاد بازار، براي مثال در شرق آسيا، به پيشرفت چشمگيري دست يافته است. با اين اقتصاد، جنبش اقتصاد سوسياليستي بازار با ويژگي*هاي چيني در چين، به ثمرات زيادي دست يافته است. جالب است كه مثل شريك شدن در ثمرات پيشرفت، دموكراسي هم به خوبي، كشور به كشور گسترش مي*يابد.
          نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


          «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
          صادق هدايت؛ بوف کور

          Comment

          • donsaeid
            Senior Member
            • Nov 2005
            • 28300

            #6

            و اين چيزي است كه شما گفتيد مي*تواند خطرناك باشد.
            اگر ما در اقتصاد بازار موفق نشويم، اعتقاد راسخ به اين ارزش*هاي بنيادين، آشكارا تضعيف خواهد شد.
            شما مدافع بسياري از افرادي هستيد كه به طور بنيادي از نهادهايي مثل بانك جهاني، صندوق بين*المللي پول و سازمان تجارت جهاني انتقاد مي*كنند، كساني كه خواستار اصلاح اين نهادها و دموكراسي بيشتر در روند اين نهادها هستند. واقعاً چه چيزي شما را به اين راه كشاند، چه چيزي باعث شد كه شما چشم*هايتان را باز كنيد و چيزهايي را كه اشتباه بودند ببينيد؟
            من فرض مي*كنم بخش اصلي خارج از اين نهادها قرار دارد، نگاه كردن از منظر معاون اسبق رئيس بانك جهاني و اقتصاددان ماهر، به ويژه نگاه كردن به اينكه صندوق بين*المللي پول، نهاد همسايه بانك جهاني، چگونه عمل مي*كرد. توجه كردن به چگونگي سختي ايجاد تغييرات كه صحنة عجيبي براي من مي*ساخت. اما به هر حال خيلي مهم*تر از توجه كردن به سختي آن، تشكيل يك مناظره آزاد بود. من واقعاً مطمئن بودم كه درست است اما به نظر مي*رسيد كه مهم باشد در جامعه*اي دموكراتيك قبل از اينكه شما سياست*هاي مالياتي وضع كنيد احتمال زيادي وجود دارد كه كاهش قيمت منجر به ركود و ركود هم منجر به كاهش ارزش پول شود، شما بهتر است يك گفتگوي دموكراتيك داشته باشيد: دموكراسي آمريكايي به اين شيوه عمل مي*كند. در جهان هم به روش دموكراتيك عمل مي*كند. اما اين كشورهاي فقير هيچ انتخابي نداشتند و من نمي*توانستم مناظره*اي آزاد درباره اين موضوعات داشته باشم.
            من فكر مي*كنم جواب اين است كه براساس چه روشي اين نهادها اداره مي*شوند و چه كسي تصميمات را اتخاذ مي*كند. گروه اداره كننده صندوق بين*المللي پول ـ كساني كه مسؤوليت تصميم*گيري دارند ـ وزراي مالي و رؤساي بانك*هاي مركزي هستند. تنها يك نگاه به جامعه حق اظهار نظر دارد. اكنون اين خيلي متفاوت خواهد بود اگر آنها براساس موضوعات فني و شيوه*هاي آشكار تصميم*گيري كنند. زماني كه صندوق بين*المللي پول تصميمي اتخاذ مي*كند، بر نرخ بيكاري ومحيط زيست اثر مي*گذارد و استانداردهاي سلامتي را تحت تأثير قرار مي*دهد. براي نمونه، زماني كه صندوق بين*المللي پول به تايلند رفت، بودجه خودش را كاهش داد، و اين باعث بيكاري شد، دولت مجبور شد كه هزينه*هاي مقابله با ايدز را كاهش دهد، اين پيشرفت*هاي زيادي در پايين آوردن ايدز به وجود آورده بود و بعد از حضور صندوق بين*المللي پول، ايدز دوباره افزايش يافت. بنابراين بسياري از ابعاد جامعه به وسيله برنامه*هاي صندوق بين*المللي پول تحت تأثير قرار مي*گيرد و هم اكنون فقط يك صدا شنيده مي*شود و آن صداي جامعه مالي است و بقيه صداهاي ديگر در جدول آنجا جايي ندارند.
            آيا شما هنوز هم صندوق بين*المللي پول را به عنوان خدمتكار قانوني نئوليبراليسم مي*دانيد؟
            من فكر مي*كنم هست، اين دقيقاً وارث فيلسوفان نيست و من فكر مي*كنم اين دربارة آن جالب است. آن به عنوان معتقد به بازارهاي آزاد و عدم مداخله صحبت مي*كند و يكي از چيزهايي كه در كاخ سفيد تجربه كردم و بارها ديدم ـ قبل از اينكه به بانك جهاني بروم، مشاور عالي اقتصادي رئيس جمهور كلينتون بودم ـ اين است كه همه معتقدند به بازارهاي آزاد در هر بخش به جز در مورد خودشان. و همه معتقدند به عدم پرداخت يارانه به جز براي خودشان.
            خوب اينجا از دكترين نئوليبرال مي*گويند كه مي*گويد: بازارهاي آزاد، حالا اين را در بازار ارز خارجي به كار مي*گيرد؟ صندوق بين*المللي پول كه يك نهاد عمومي است در بحران شرق آسيا چه كار مي*كند؟ صندوق بين*المللي پول ميليارد*ها دلار پول دارد و مليارد*ها دلار در بانكهاي اروپاي غربي و آمريكا خوابيده است.
            بنابراين اين مداخله*گر است …
            مداخله*گر است! اما اين مداخله خيلي انتخابي است. ميليارد*ها دلار در بانك*ها وجود داشت در حالي كه مردم فقير اندونزي مي*گفتند: ما به چند ميليون دلار براي يارانه غذا نياز داريم، صندوق بين*المللي پول مي*گفت: هيچ پولي وجود ندارد.
            بزرگترين خطر نئوليبراليسم در حال حاضر چيست؟
            من فكر مي*كنم دو موضوع هست. اول، آن به رشد اقتصادي منجر نمي*شود. دوم، آن به كارآمدي اقتصادي منجر نخواهد شد. شواهد آن خيلي آشكار است. آمريكاي لاتين نمونة خوبي است كه دكترين*هاي نئوليبرال را گرفته است. آرژانتين براساس ارزيابي صندوق بين*المللي پول به رشد 8 درصد مي*رسيد. چه اتفاقي در آرژانتين افتاده است؟ يك دهه از اصلاح آمريكاي لاتين توسط IMF با شيوة واشنگتون مي*گذرد. ما مي*توانيم تأثيرات آن را بررسي كنيم: نرخ رشد در دهة اصلاح فقط 5/0 درصد از دهه*هاي 50، 60 و 70 قبل از اصلاح بيشتر شده است. و حتي بدتر، رشدي كه به وجود آمده بيشتر به نفع ثروتمندان بوده است. مكزيك يكي از كشورهايي است كه رشد داشته است، رشد آن در جهت منافع بيش از 30% مردم بود، حداقل بالاي 10 درصد. مردم پايين دست هيچ منفعتي نديده*اند و بيشتر مردم پايين دست حتي وضعشان بدتر شده است. بنابراين خطر دو برابر است: رشد ايجاد نمي*كند و نابرابري هم ايجاد مي*كند.
            شما مي*گوييد كه نئوليبراليسم نوعي از مذهب گروه*هاي داراي منافع خاص، سرمايه مالي و نخبگان ثروتمند در كشورهاي مشخص است. از لحاظ سياسي چه طور ممكن است كه اين گروه*هاي ذينفع مي*توانند اين شرايط را به كشورهاي در حال توسعه ديكته كنند؟
            براي مثال، پژوهش اقتصادي براي من كه جايزه نوبل گرفتم، به كافي نبودن اطلاعات متمركز شده است. اطلاعات بازار در همة اقتصادها كامل نيست بويژه در كشورهاي در حال توسعه كه عموماً بازارها توسط خودشان كارآمدي ندارند و دولت نقش مهمي در آن دارد.
            دست نامرئي كه فرض شده است كارآمدي را بيمه مي*كند، يكي از دلايل آن قابل مشاهده نيست بنابراين بر پايه علم اقتصاد نيست. براساس علم اقتصاد آزادي بازار سرمايه كشورها را مجبور مي*كند كه زياد ريسك كنند و به رشد اقتصادي بالا دست نيابند. كشورهايي مثل چين مي*توانند سرمايه*گذاري مستقيم خارجي را بدون آزادسازي و باز كردن سرمايه*هاي خود كه به طور ناگهاني مي*تواند خارج يا وارد شود، جذب كنند. شما نمي*توانيد كارخانه*ها را با سرمايه*هايي كه به طور ناگهاني مي*توانند خارج يا وارد شوند بسازيد.
            آيا شما معتقديد كه رهبران دموكرات اجتماعي مثل توني*بلر، گرهارد شرودر واقعاً در انتقادهايشان نسبت به فقدان دموكراسي در نهادهاي بزرگ صريح نيستند؟ آيا آنها واقعاً طرفدار نئوليبراليسم هستند؟
            من فكر مي*كنم يكي از چيزهايي كه در بسياري از احزاب دموكراتيك اجتماعي حادث شده است ـ در آمريكا حزب دموكرات ـ اين است كه در دموكرات*هاي اجتماعي ترسي از بازارهاي مالي ايجاد شده است.
            آيا آنها آن [بازارهاي مالي] را درك نمي*كنند؟
            احتمالاً آنها بازارهاي مالي را درك نمي*كنند اما اگر شما از بازارهاي مالي انتقاد كنيد، آنها خواهند گفت: شما يك حكومت بي*مسؤوليت هستيد. آنها با افزايش نرخ بهره پاسخ خواهند داد. اگر آنها نرخ بهره را افزايش دهند شرايط مالي شما بدتر مي*شود و كسري بودجه شما بدتر مي*شود پش شما با در نظر گرفتن اهداف اجتماعي ديگرتان شرايط سختي خواهيد داشت.
            و شما انتخاب نخواهيد شد …
            شما انتخاب نخواهيد شد. حتي اگر حذف شده انتخاب دوباره نباشيد، شما معمولاً متعهد مي*شويد كه براي پيگيري اهداف اجتماعي*تان تلاش بكنيد در نتيجه شما بايد انعطاف پذيري بودجه داشته باشيد و شما بايد ميليارد*ها دلار براي پرداخت بهره هزينه كنيد چرا كه بازارهاي مالي با شما صادقانه عمل نمي*كنند، واقعاً از آنچه كه مي*خواستيد انجام دهيد عقب مي*مانيد.
            هر روز يك و نيم ميليارد دلار آمريكا ـ اين رقمي است كه من در سايت*هاي اينترنتي خواندم ـ براي تجارت سفته*بازي در سراسر جهان بالا و پايين مي*شود. هشتاد درصد آن معمولاً پول*هاي كوتاه مدت است. حالا تقاضاهايي بر ماليات اين نقل و انفعالات وجود دارد. ديدگاه شما در اين باره چيست؟
            دو انگيزه براي ماليات توبين (Tobin Tax) ـ نوعي ماليات بر جريان سرمايه ـ وجود دارد. يكي از انگيزه*ها اين است كه ما به منبع درآمدي براي پرداخت به كالاهاي عمومي جهاني نياز داريم. ديگري اين است كه در دنياي جهاني شدن ما نيازهاي بيشتري براي بالا رفتن در سطح جهاني داريم، ما به شرايط مالي براي مبارزه با ايدز و ساير مشكلات بين*المللي مثل مبارزه با تروريسم و تهيه محيط زيست بهتر نياز داريم.
            توجه كردن به فقر …
            توجه به فقر دركشورهاي در حال توسعه. موضوع توسعه يكي از اهداف هزاره ارزيابي شده است. هدف بيش از 15 ميليارد دلار است. بنابراين ما به درآمد بيشتري براي تأمين مالي اين هدف نياز داريم. و ما منبع درآمدي امروز نداريم. ما در شرايطي هستيم كه آمريكا مي*تواند بخشي از جهان را گروگان بگيرد. تصميمات آمريكا متضاد است با آنچه كه سازمان ملل انجام مي*دهد.
            بنابراين آمريكا از پرداخت بدهي*هاي خود خودداري مي*كند. اين روشي غير قابل تحمل براي ادارة محيط بين*المللي است. ماليات توبين روشي براي بالا بردن درآمد است. من فكر مي*كنم ماليات توبين بيشتر ارزش سمبوليك دارد. بازارهاي مالي دچار بي*ثباتي زياد شده*اند. تحرك آزاد سرمايه نه تنها باعث بي*ثباتي شده است بلكه هزينه*هاي زيادي به كشورها مخصوصاً كشورهاي خيلي فقير وارد كرده است، اين واقعاً قدرت چانه*زني در داخل يك كشور را تغيير مي*دهد ـ زيرا اگر شما تحرك آزاد سرمايه داشته باشيد و بخواهيد ماليات بر سرمايه دريافت كنيد، مي*گويند ما ترك خواهيم كرد ـ در نتيجه اين بيشتر سمبوليك است و بر درآمد تأثير مي*گذارد.
            در حال حاضر آنچه دربارة ماليات توبين مهم است اين است كه آن معمولاً بخشي از برنامه ماليات توبين است كه پول از درآمد استفاده شده براي تأمين مالي كالاهاي عمومي افزايش مي*يابد. اين خيلي سمبوليك است. اين در موقعيت ثبات تشخيص داده مي*شود: ما به عمل دسته جمعي در سطح جهاني نيازمنديم. در چنين شرايطي ما براي توسعه به منابع نيازمنديم، منابعي براي كمك به فقرا، حمله به فقر، تحت تأثير قرار دادن موضوعات بهداشت و محيط زيست جهاني. ما اينها را در دنياي امروز نداريم.
            همچنين ماليات توبين دو چيز را در يك زمان انجام مي*دهد: پايه*هاي درآمد را براي حمله به اين نيازهاي عمومي خيلي مهم در سطح جهاني فراهم مي*كند و سعي مي*كند تا عدم تعادل مرتبط با تحرك آزاد سرمايه را مورد توجه قرار دهد كه خرابي اين چنيني در اقصي نقاط جهان به وجود آورده است.
            خوب، من فكر مي*كنم كه حاميان ماليات واقعاً مي*گويند كه آن مي*تواند تنها بخشي از كل مكانيسم باشد ـ براساس نظر آنها اين خيلي مؤثر نخواهد بود زيرا همان طور كه شما گفتيد نقطه ضعف*هاي زيادي وجود دارد جايي كه سرمايه مي*تواند شناور باشد ـ اما به عقيده شما، آيا اروپا توان لازم را براي شروع خواهد داشت؟
            من فكر مي*كنم ديدگاه من درباره آن متفاوت است از اعمال ماليات بر كالاهايي كه حتي در بيشتر بازارهاي مالي با ثبات موفق نمي*شود و آن ماليات بستن بر چيزي است كه هيچ ضرري ندارد. مي*دانيد كه اگر برخي از فعاليت*هاي سفته*بازي را منع كنيد، وضعيت دنيا بدتر نمي*شود و كارآيي جهاني به طور نامطلوبي تحت تأثير قرار نمي*گيرد.
            به نظر من اروپا نگران است كه نتواند به همكاري گسترده دست يابد. و اين به عنوان بخش مهم فرايند اعتمادسازي است كه ساكنان اروپايي را از ماليات دادن معاف كند. و اين خيلي متفاوت است از آنچه كه در حال حاضر در اروپا رخ مي*دهد. به اين دليل است كه مي*گويم مسأله اصلي اين است: آيا شما مي*توانيد اجرا كنيد؟ اين يك مسأله فني است.
            فني يا سياسي؟
            خوب، فني و سياسي. آيا شما مي*توانيد چيزي طراحي كنيد كه ضامن جلوگيري از كلاه برداري و قانون شكني باشد. ملاحظات اصلي من اين است كه تعدادي مشكل خيلي سخت در ارتباط با اجرا به ويژه در ارتباط با گزينه*ها و مشتقات وجود دارد. من معتقدم به مطالعات بيشتري نيازمنديم. اشخاص در بازارهاي مالي در مورد كلاه گذاشتن بر ماليات*ها خيلي خلاق هستند. زماني كه در كاخ سفيد بودم، اين را ديدم. نمي*خواهم ماليات فقط سمبوليك باشد بلكه ماليات بايد كار كند.
            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


            «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
            صادق هدايت؛ بوف کور

            Comment

            Working...