Eye On Israel

[Rasputin]

گفته می شود قدرت "لابی یهودیان" آمریکا افسانه ایست.برخی تحلیل گران چنان از این موضوع صحبت می کنند که گویی تاثیر یهودیان آمریکا بر این کشور بسیار بیش از تعداد آنها -دو درصد جمعیت آمریکا- در این کشور است.
با این همه این موضوع در آمریکا آنقدر حساس است که کمتر به بحث گذاشته شده است.

لابی یهودیان چگونه کار می کند؟ آیا قدرت آن حقیقتا افسانه ای است یا صرفا یک افسانه است؟

دو استاد دانشگاه آمریکایی، جان مرشمایر از دانشگاه شیکاگو و ستفن والت از دانشگاه هاروارد با تلاش برای پیدا کردن پاسخ چنین پرسش هایی جنجال به پا کرده اند.

"لابی اسراییل و سیاست خارجی آمریکا" کتاب این دو استاد دانشگاه است که بر اساس مقاله ای منتشر شده از آنها در نشریه نقد کتاب لندن نوشته شده است.

این کتاب بر لزوم بررسی حمایت آمریکا از اسراییل تاکید می کند.

آمریکا سالانه 3 میلیارد دلار به اسراییل کمک می کند که اکثر آن کمک نظامی است.

این کمک یک ششم بودجه آمریکا برای کمک رسانی مستقیم به این کشور مسلح به تسلیحات هسته است.

آمریکا در عین حال شدیدا در مذاکرات صلح خاورمیانه از اسراییل هواداری می کند.

با این همه به گفته این دو استاد دانشگاه آمریکا چیز چشمگیری در عوض این کمک دریافت نمی کند.

نویسندگان کتاب این استدلال را ،که اسراییل متحد آمریکا در جنگ علیه ترور در خاورمیانه است، نمی پذیرند.

در عوض معتقدند حمایت آمریکا از اسراییل خشم شبه نظامیان را برمی انگیزد و در عین حال به رنجش کشورهای عرب که تامین کننده نفت آمریکا هستند دامن می زند.

یک طرفه


دولت جورج بوش مانند دولت های پیشین آمریکا حامی اسراییل است

نویسندگان در عین حال نمی پذیرند که اسراییل به عنوان کشوری دموکراتیک نیازدارد در برابر دشمنانش حمایت شود.

به گفته آنها، البته که اسراییل کشوری دموکراتیک است اما در عین حال غولی منطقه ایست که حاضر است هر لحظه از قدرت جنگی اش علیه غیرنظامیان استفاده کند.

به عقیده نویسندگان حتی اگر این دو استدلال کافی نباشد باید دانست که دلیل اصلی حمایت آمریکا از اسراییل داخلی است، و با فعالیت های گروه هایی چون کمیته روابط عمومی آمریکاییان اسراییلی تبار-آیپک-، اتحادیه ضد افترا- ای. دی. ال-، و گروه ها و موسساتی با رویه مشابه مرتبط است.

نویسندگان کتاب، از "لابی یهودیان" نامی نمی برند چرا که معتقدند این گروه ها نماینده طرز فکر تمام یهودیان آمریکا نیستند و در عین حال بسیاری از افراد فعال در آنها غیر یهودی هستند.

آنچه این دو نویسنده از آن یاد می کنند "لابی اسراییل" است که به عقیده آنها هدف اصلی اش این است که آمریکا را متقاعد کند منافعی مشترک و گره خورده با منافع اسراییل دارد.

این کتاب منابع و دلایل نفوذ لابی اسراییل، به ویژه قدرت اقتصادی آن را بررسی می کند.

کمک های حامیان اسراییل به فعالیت های تبلیغاتی در آمریکا کمک های مشابه از سوی گروه های عرب-آمریکایی و یا مسلمان را بسیار ناچیز جلوه می دهد.

به گفته مرشمایر و والت، لابی اسراییل مثل بسیاری از لابی های دیگر، با حمله به سیاستمداران و تحلیل گرانی که مواضع مورد نظر آنها را ندارند، به شیوه ای موثر برمباحث سیاسی تاثیر می گذارند.

آنها که منتقد حمایت آمریکا از اسراییل هستند می دانند باید خود را برای مبارزه ای آماده کنند که چنین انتقادی را احتمالا پردردسرتر از آن خواهد کرد که ارزشش را داشته باشد.

آنگونه که در این کتاب آمده حاصل ، خلاء بحث و گفتگو درباره این موضوع است که در نتیجه به سیاست آمریکا در خاورمیانه جهت می دهد.

شاید یکی از جنجالی ترین نکات این کتاب این باشد که نویسندگان آن نقش لابی اسراییل در جنگ عراق را بسیار مهم می دانند.

توطئه ای در کار نیست


نمی توان به سادگی تمام انتقادها از آقای مرشمایر و واستفن والت را جدل های خشمگینانه دانست

جای تعجبی ندارد که کتاب "لابی اسراییل" انتقادات زیادی را در آمریکا به دنبال داشته اگرچه "آیپک" درباره آن هیچ اظهارنظری نکرده است.

آبراهام فاکسمن، مدیر "ای.دی.ال" به بی بی سی نیوز گفته است:" نتیجه گیری های این کتاب همان دروغ های کلاسیک ضد یهودی است، مثل اینکه یهودیان کنترل سیاست خارجی آمریکا را، بر خلاف منافع این کشور در دست دارند و یا یهودیان رسانه های آمریکا را کنترل می کنند و آمریکا را به سوی جنگ کشانده اند."

آقای فاکسمن بعد از خواندن مقاله ابتدایی در مجله نقد کتاب لندن، جوابیه ای مطول به حجم یک کتاب نوشت که "مرگبارترین دروغ ها: لابی اسراییل و افسانه تسلط یهود" نام دارد.

بسیاری از حملات به کتاب لابی اسراییل به شدت به موضوعات شخصی ارتباط داشته اند.

بنی موریس، مورخ اسراییلی در انتقادی سخت از توان علمی دو نویسنده، در نقد مقاله ابتدایی در مجله جمهوری نو نوشته: "اگر کتاب لابی اسراییل یک شخص بود می گفتم که این شخص یک استخوان واقعی و حاکی از صداقت در کل اندامش ندارد."

تقریبا تمام نقد هایی که بر این کتاب در روزنامه ها و رسانه های اصلی آمریکا منتشر شده منفی بوده است.

آقای والت به بی بی سی نیوز گفت: " منتقدان عمدتا یا استدلال های ما را غلط ارائه کرده اند و یا تلاش کرده اند ما را به تصریح یا اشاره "ضد یهود" اعلام کنند."

آقای والت و آقای مرشمایر دوباره به میان آوردن فانتزی قدیمی "توطئه یهود" را انکار می کنند.

در این کتاب مرتبا آمده لابی اسراییل هیچ فعالیت پنهانی ندارد و از قواعد شفاف نظام دموکراتیک آمریکا تبعیت می کند.

این دو نویسنده برخورد رسانه های آمریکا با کتاب خود را نشانه نفوذ لابی اسراییل می دانند و اشاره می کنند برخورد با این کتاب خارج از آمریکا بسیار بهتر بوده است.

علت و معلول

با این همه نمی توان به سادگی تمام انتقاد ها از آقای مرشمایر و واستفن والت را صرفا جدل های خشمگینانه دانست.

رابرت لیبرمن از محققان علوم سیاسی دانشگاه کلمبیا اینگونه استدلال می کند که دو نویسنده درباره قدرت اقتصادی این لابی اغراق کرده اند.

جان مرشمایر و استفن والت در کتابشان به سرنوشت برخی از اعضای کنگره اشاره کرده اند که بعد از اتخاذموضعی مخالف گروه های هوادار اسراییل، و حمایت مالی مخالفانشان از سوی این گروه ها، کرسی خود را از دست دادند.

اما آقای لیبرمن می گوید این کمک های مالی آنقدر نیستند که در حاصل کار تفاوتی ایجاد کنند و کتاب موفق نشده ارتباط مشخص میان کمک مالی این لابی و پیروزی افراد در انتخابات ایجاد کند.

تام دشل، رهبر اقلیت مجلس سنای آمریکا در سال 2004 کرسی خود را در حالی از دست داد که میزان کمک مالی لابی اسراییل به او از هر نامزد دیگری بیشتر بود.

آقای لیبرمن می گوید: " برای هر مثالی که در این کتاب آمده برهان خلفی وجود دارد و مثالی که خلاف آن را ثابت می کند."

احتمالا جنجال برانگیزترین ادعا در این کتاب ارتباط مستقیمی است که نویسندگان می خواهند میان فعالیت های لابی اسراییل و سیاست آمریکا در خاورمیانه ایجاد کنند.

در حالی که گرایش های سیاسی می توانند از عوامل متععدی تاثیر بگیرند ، عواملی چون فشار افکار عمومی، سیاست های حزبی و یا عقاید شخصی.


سربازان آمریکایی در عراق از منافع چه کسی دفاع می کنند؟

اگرچه جان مرشمایر و استفن والت حداکثر تلاش خود را می کنند که تئوری های دیگری را که حممایت آمریکا از اسراییل را توضیح می دهند نادیده بگیرند، با این همه نمی توانند بسیاری از خوانندگان و منتقدان خود را متقاعد کنند.

والتر راسل مید، از شورای روابط خارجی آمریک به بی بی سی گفت:" آیا منظور نویسندگان این است که یک گروه کوچک به خرابکاری مشغولند و یا اینکه سیاستمداران موضعی گرفته اند که افکار عمومی با آن مخالف است؟"

آقای مید که مقاله انتقادی بلندی را در نشریه روابط خارجی نوشته در عین حال می گوید نویسندگان کتاب تعریف بسیار مبهمی از لابی اسراییل ارائه داده اند که هرگونه نتیجه گیری معتبری را درباره تاثیرگذاری این لابی دشوار می کند.

گشایش

این نکته که کتاب انتقادات بسیاری را برانگیخته در عین حال می تواند نقطه قوت آن نیز قلمداد شود و لحن دانشگاهی و غیر احساسی کتاب نیز انگیزه بیشتری برای بحث بر سر این موضوع ایجاد می کند.

آقای والت می گوید:" هر فرد معقول و منطقی می تواند مخالف باشد و این یکی از دلایلی است که ما می خواهیم بر سر این موضوع علنا بحث شود تا مردم نیز بتوانند درباره آن نظر بدهند."

تونی جوت، یکی از مورخان و منتقدان مطرح اسراییل با تمامی نتیجه گیری های این کتاب موافق نیست با این همه تلاش نویسندگان را در از میان بردن یک "تابو" تحسین می کند.

به عقیده آقای جوت تاثیر اصلی لابی اسراییل"خود سانسوری" است :"کسانی هستند که طبیعتا ضد یهودند و هر کسی دلش نمی خواهد با آنها در یک طبقه بندی قرار بگیرد بنابراین نتیجه این می شود که سکوت پیشه می کند."

آقای جوت خود بسیار صریح اللهجه است ولی می گوید هنگام انتقاد از سیاست های اسراییل در آمریکا باید مراقب تر از زمانی باشد که در اسراییل به انتقاد از سیاست های این کشور می پردازد:"
من در روزنامه هاآرتث مقاله هایی نوشته ام که هیچ روزنامه آمریکایی جرات انتشارش را ندارد."

آقای جوت معتقد است به همین دلیل نویسندگان کتاب "لابی اسراییل" شجاعت زیادی به خرج داده اند: "خودشان هیچ چیزی به دست نیاوردند اما دستاورد اصلی برای جامعه بوده چرا که با هر گام کوچکی فضای بحث بازتر می شود."

[Rasputin]

Though the White House press release read "President Bush to travel to Middle East to follow up on progress made at Annapolis," his January trip actually centered on Iran, a country he did not visit.

America's friends -- the Persian Gulf monarchs as well as Israel -- fear that the publication of the recent National Intelligence Estimate (NIE) means the United States is weakening in its resolve to confront the rising threat from Iran. President Bush made his Middle East jaunt, in part, to assure them that that assessment was premature.

Since its appearance in December, the NIE has given pause to Israeli policy makers and provided succor for State Department analysts who believe the Bush administration is overestimating the case for Tehran's nuclear intentions. That is because the report implies that the threat from Iran has diminished. But in fact, a careful and close reading of the NIE does not warrant this interpretation. In the end, the report will only make it harder to address a growing threat to world peace.

Indeed, Americans might believe we no longer have to worry about Iran's nuclear program. In fact, the problem is worse because diplomacy may be more complicated, though not necessarily impossible. The most troubling prospect is that the United States and Israel are headed in opposite directions, which could lead to a severe strain in their relationship.

The NIE begins: "We judge with high confidence that in fall 2003, Tehran halted its nuclear weapons program." That's nice, but it does not matter very much. As the NIE states, "We assess with high confidence that Iran has the scientific, technical, and industrial capacity eventually to produce nuclear weapons if it decides to do so." The key word in that sentence is "eventually" because the most vital question is when Iran will be able to produce its first nuclear weapon. The NIE says nothing about how the reported halt of Iran's nuclear weapons program affects that date.

Despite the impression given by the wording in the NIE, Iran has by no means stopped its nuclear activities. In fact, Iran proudly shows off the progress it is making with its huge uranium-enrichment facilities. The Nobel Peace Prize-winning director of the International Atomic Energy Agency (IAEA), Mohamed ElBaradei, has said that when those facilities are completed, Iran would need only "a few months" more to build a nuclear weapon. That estimate suggests that the hard part is enriching the uranium -- not making a bomb. In other words, the wording of the NIE is deceptive: building a bomb is relatively easy. Producing nuclear material is not.

That is why the 40-year effort to verify and enforce the Nuclear Nonproliferation Treaty (NPT) has been based on controlling the production of fissile material -- that is, enriched uranium or plutonium. NPT enforcement is based on safeguarding nuclear material, not only looking to see if a country is building a weapon. Iran does not need to have a weapons program -- that is, a bomb-design program -- until it is close to producing fissile material. After all, Iran does not need a sophisticated warhead such as the ones that go atop missiles. It could put a bulky, heavy nuclear device into a ship container or a truck -- similar to the truck Iran's proxies used to bomb the U.S. Marine barracks in Beirut in 1983.

So what does the NIE say about when Iran will be able to make sufficient fissile material for a bomb? The old estimate, made in 2005, stated this was "unlikely before early-to-mid next decade." The new NIE says, "Iran probably would be technically capable of producing enough HEU [highly enriched uranium] for a weapon sometime during the 2010-2015 time frame." The only caveat is from the State Department's intelligence arm, which "judges that Iran is unlikely to achieve this capability before 2013." How nice -- we may even have as long as five years. That is better than nothing, but it is not very good.

International Pressure, U.S. Engagement or Military Force?
The NIE argues that Iran can be persuaded through sticks and carrots: "We judge with high confidence that the halt [in Iran's nuclear weapons program] was directed primarily in response to increasing international scrutiny and pressure resulting from exposure of Iran's previously undeclared nuclear work."

Iran's decision to suspend its nuclear weapons program, in fact, came in the fall of 2003, after the British, French and German leaders bluntly told Iran: suspend your nuclear program or suffer the consequences. Their stand was unprecedented in its forcefulness for the usually mild Europeans. And, of course, they acted in the wake of what then looked like a successful U.S. invasion of Iraq. The lesson the NIE draws is that when Iran sees a united international community, it backs down.

"Our assessment that the [nuclear weapons] program probably was halted primarily in response to international pressure suggests Iran may be more vulnerable to influence on the issue than we judged previously," the NIE reads.

I think that is correct; a longtime theme of my work has been Iran's vulnerability to influence on the nuclear issue, so it would be comforting to think that the NIE is accurate in this regard. But honesty as an analyst compels me to report that the NIE provides little reason to come to this conclusion.

The alternative, more cynical interpretation from many of my Israeli friends is that Iran understood that suspending its nuclear weapons program would have no effect on its progress toward nuclear weapons, yet would reduce the risk that IAEA inspectors would discover Iran's true intentions. In other words, the NIE displays undue confidence that the U.S. intelligence community knows not just what happened but the reasons why.

That over-confidence fits a pattern. The sad reality is that the U.S. intelligence community's track record on Iran suggests that its knowledge has been not much better than it was about Iraq or North Korea. As the new NIE points out, the 2005 estimate assessed "with high confidence that Iran currently is determined to develop nuclear weapons," whereas the new estimate is that Iran halted its nuclear weapons program in fall 2003 -- well before the 2005 estimate came out.

Since the intelligence community has now decided it was wrong in 2005, one might think that U.S. intelligence agencies would be more cautious about what they now purport to know. It is possible that the new information is the last word on the subject, but it is vital to remember that deciding whether or not Iran is "determined" is a matter of interpretation, not just information.

According to the NIE, Iran did in fact have a covert nuclear weapons program up until 2003. If that information is correct, then Iran has been in complete violation of its obligations under the NPT, both by having a program until 2003 and then not reporting it up through the present day. Only full disclosure can provide confidence that Iran will not restart the program.

What if Iran gets to the brink of a bomb?
If Iran gets to the brink of a bomb, then there will be a vigorous debate about what to do. The two obvious alternatives are: stop Iran's nuclear program by force or live with it by deterring it. Military force is always a terrible choice, so we need to carefully consider whether there is a better alternative. Deterrence sounds attractive; after all, it worked during the Cold War.

But deterrence is not a simple policy. Even during the Cold War, it meant accepting great risks, as evident from the Cuban missile crisis. And deterring a nuclear Iran is likely to prove much more difficult than deterrence was during the Cold War for a host of reasons:

* The Cold War required committing hundreds of thousands of troops and hundreds of billions of dollars a year for decades. The international community may not have the political will to assemble a broad coalition of states ready to commit forces to deter a nuclear Iran or the staying power to maintain such a military coalition over a period of decades.

* The Cold War saw mid-size powers like Germany and Italy reluctantly accept protection from the superpowers rather than build their own nuclear weapons. It will be no small challenge to deter the dozens of other potential proliferators who may conclude from Iran's experience that there is little price to be paid for violating the NPT or withdrawing from it. Since Iran's clandestine nuclear activities were brought to light, nine Middle East countries have announced they are rethinking their nuclear options.

* The Middle East security environment is much more complicated than the straightforward East-West Cold War. The Iran-Iraq war killed a half million people, at least 10 times more than have died in all Israeli-Arab fighting. Introduce nuclear weapons into this messy situation, and many more may die.

* The Soviet Union more or less lived up to agreements it made. The Islamic Republic of Iran has a long history of dissimulation. Iran may be tempted to try covert, deniable nuclear weapons delivery -- for instance, by terrorist groups -- which the United States would have difficulty attributing to it.

* For all its faults, the Soviet Union was a tightly run ship. Iran's regime is dotted with factions that seem to pay little attention to any central authority. What's worse, the Revolutionary Guards, the same radical elements that provide support to terrorists, control aspects of the nuclear program. To say that there are potential command-and-control problems is an understatement.

* The Soviet communist system wanted to rule the world. In Islamic Iran, some radical elements appear to be willing to destroy the world. They are so highly confident God is on their side that they are ready to risk bringing on the apocalypse.

[Rasputin]

What Will Israel Do?
If the United States decides to live with a nuclear-armed Iran, Israel may not accede. For the United States, Iranian nuclear capability is a big problem but by no means an existential threat. By contrast, Israel has to worry that Iran will supplement the hundreds of millions of dollars it spends each year to arm those fighting to wipe Israel off the map (Hamas and Hezbollah) with nuclear threats aimed at the same purpose.

If Israel decides to use force on its own, that would have many disadvantages for U.S. interests. An Israeli strike would convert a global issue about Iran's failure to comply with its obligations under international treaties into an Iranian-Israeli dispute, where many around the world would automatically take sides against Israel.

An Israeli strike could engender such international criticism that Iran would be confident it can rebuild without fearing international disapproval, much less a second round of strikes. Many around the world would assume that Washington gave Israel permission, if not assistance, so the United States would face much the same reaction as if it had carried out a raid itself. That could mean vicious Iranian responses against U.S. interests.

If Israel acts against the wishes of the United States, the worst of all situations would be created if it does the job poorly. In such a case, the threat from Iran's nuclear program would be magnified, and the U.S.-Israel alliance would be damaged. Unfortunately, this case is distinctly possible. This makes it all the more urgent that we reinforce diplomacy with tough sanctions and close international coordination at the highest levels to maximize the chances, admittedly fading, that Iran agrees to a compromise.

[Rasputin]

Iran urged the U.N. Security Council to condemn Israel and demand that it stop threatening to use military force against the Islamic republic, according to a letter obtained Friday.

In the letter to council, Iran's U.N. Ambassador Mohammad Khazee referred to comments on April 7 by Israel's Infrastructure Minister Binyamin Ben-Eliezer, who warned Tehran that any attack on the Jewish state would result in the "destruction of the Iranian nation."

Israel's U.N. Mission said it would have no comment on Khazee's letter.

Exchanges between the two nations have grown increasingly bitter in recent years. Iran's President Mahmoud Ahmadinejad has said the Holocaust is a "myth" and called for Israel's elimination.

The Iranian ambassador told the Security Council that Israel "has continued with its insolent, outrageous and unprovoked threats against the Islamic Republic of Iran" and in violation of the U.N. Charter.

"The inaction of the Security Council in this regard, has emboldened the said regime to pursue this dangerous course," Khazee said.

He said the Security Council should condemn the statements and call on Israel to "cease and desist" from threatening to use force.

Khazee sent a similar letter to the council in late February demanding that Israel stop threatening military again against Iran's nuclear program.

Iran insists its nuclear program is purely for civilian purposes. The United States, Israel and key European nations suspect its real aim is to produce atomic weapons.

[mike435]

hahahahaha

this is the true definition of hypcrocy

what an idiot this israeli minister for saying such a thing what dumbass

and yet funnie i think is iran for complaining about it when every other day it also threatens the destruction of israel and permanent stop of Zionism

anyways
again what a dumbass is the israeli minister for talking like that
he should be kicked out of office for saying restarted things
and the israeli government should apologize for him

[Dokhtar Bandari]

Jews have never been waring people. They have never made any attempt to conquer anyone or anyplace. Historically speaking they are not violent people. They have always used their brain in economic matters to have an advantage, and have had an enormous amount of impact on advancement of humanity. Look at the field of Medicin, Science, Law and Business and you will see that clearly.

If this time they are defending a nation which has endured many years of attacks and invasion, then they should not be denied an ear.

[Rasputin]

مقاله با توصيفی از وضعيت پناهندگان فلسطينی در اردوگاه نهرالبارد واقع در شمال لبنان بعد از تهاجم سال گذشته شروع ميشود.[ فجايع مخوفی که بر پناهندگان غيرنظامی در اين تهاجم رفت اساسا به افکارعمومی گزارش نشد و نه فقط توسط رسانه های غربی. زيرا حتی احزاب اسلامی بويژه حزب الله لبنان مداخله و جانبداری از پناهندگان را به نفع خود نمی ديدند.م]

اکونوميست نوشته است حدود500 جهادی که به اين اردوگاه آمدند فلسطينی نبودند، بيشتر آنها از عربستان سعودي، عراق، سوريه وديگر کشورها آمده بودند و از دست فلسطينی های ساکن اردوگاه کارزيادی ساخته نبود، زيرا دولت لبنان هيچ مسووليتی در رابطه با 12 اردوگاه پناهندگی فلسطينی خود برعهده نميگيرد و موسسات خود پناهندگان نيز بعد از سقوط سازمان آزادی بخش فلسطين(PLO)قدرتی ندارد.اما به هرحال خانه های همه پناهندگان زير آتش سنگين ارتش لبنان با خاک يکسان شد وکليه 20000 پناهنده ساکن آنها مجبور به ترک اردوگاه شدند.

حالا اردوگاه به آرامی بازسازی ميشود و پناهندگان به خانه های کناره اردوگاه که کمتر آسيب ديده اند باز ميگردند. صاحب قهوه خانه موقت که در جاده اصلی و مخروبه بساط خود رادوباره برپاکرده، يک تابلو رنگارنگ را برافراشته که روی آن نوشته است: , ماالبارد رادوباره می سازيم و به فلسطين باز ميگرديم.,

اکونوميست در ادامه می نويسد مرکز البارد کاملا ويران شده است. ياسرالحاجی يک مهندس 27 ساله که خانواده اش از سفد واقع در شمال فلسطين (اکنون بخشی از اسرائيل) آمده اند، و داشت به دوستش کمک ميکرد تا تل های خاک اتاق نشيمن بدون ديوار او را با بيل کنار بزند، تنفسی می گيرد و به دهها ستون سيمانی کج و مخروبه اشاره ميکند. ساختمان چهار طبقه تمام هستی خاندان او از جمله مغازه بقالی شان را تشکيل ميداد: ميوه 60 سال مبارزه در تبعيد. او با لحنی خشک ميگويد: , اين است nakba ,نکبت, برای نسل من.,

اکونوميست در ادامه می نويسد 10 ميليونی فلسطينی جهان، که 70 درصد آنها پناهنده يا نسل بعدی آنها هستند، در اين احساس تلخ با حاجی سهيم اند. خلق های ديگر هم از تراژدی های عظيم رنج برده اند، ولی رنج فلسطينی نه تنها پايان نمی يابد، بلکه به شيوه وحشتناکی خود را تکرار ميکند. بدتر اينکه تحت تاثير آن، سياست منطقه و ورای آن مسموم شده است. در نظرسنجی های 6 سال گذشته سه چهارم اعراب مداوما فلسطين را در ميان اولويت های خود قرار داده اند.

به عبارت ديگر از سال 1948 تاکنون چيز زيادی تغيير نکرده است. در آن زمان فشار پائين، پنج حکومت عرب را مجبور کرد عليرغم بی ميلی خود نيروهايی را برای جلوگيری از تشکيل دولت اسرائيل بفرستند. در جنگی که به دنبال آمد، حدود 750000 نفر از مناطقی رانده شدند که به دولت يهود تبديل شد. سربازان از بازگشت آنها به خانه های شان جلوگيری نموده و بطور سيستماتيک 531 روستای آباء و اجدادی آنها را ويران کردند. اين را فلسطينی ها ,نکبت, nakba ميخوانند. در جنگ 6 روزه ژوئن 1967، بيست و دو درصد باقيمانده فلسطين تاريخي، تحت حکومت اسرائيل در آمد و 250000 فلسطينی ديگر آواره شدند.

در تبعيد، فلسطينی ها مورد آزار، حمله و تعقيب قرار گرفتند. مبارزان سازمان آزادی بخش (PLO)بعد از خيزش 1970 مجبور به فرار به اردن شدند. مسيحيان لبنان اردوگاه های تل زعفر و قرنطينه را در سال های 70 ويران کرده و فلسطينی ها را در صبرا و شتيلا قتل عام کردند. اسرائيل در همان سال، سازمان آزادی بخش فلسطين را دربيروت تحت محاصره نظامی قرار داد و رهبران آن را به تبعيد دوباره در تونس فرستاد. سوری ها در سال 1984 در تريپولی همين کار را کردند. کويت در سال 1991، 300000 فلسطينی را به خاطر آنکه رهبرشان ابلهانه از حمله صدام به کويت دفاع کرده بود، بيرون کرده و به امارات خليج فرستاد. معمر قذافی در سال های 90 هزاران تن از آنها را به جرم امضای قرارداد صلح با اسرائيل در اسلو تحت تعقيب قرار داد و بيرون کرد.از زمان حمله به عراق در 2003 تقريبا تمام 20000 فلسطينی ساکن اين کشور را به سوی مرزها راندند و هنوز بسياری از آنها در اردوگاه های خاکی کوير در پريشانی زندگی ميکنند.

اينکه فلسطينی ها عليرغم اينهمه مصيبت احساس ملت بودن را حفظ کرده اند، گواهی بر استقامت آنهاست. با وجود اين موانع بر سر راه يک پارچگی آنها امروز بيش از هميشه است.

اکونوميست اين موانع را نام می برد: حدود 5 ميليون آنها در فلسطين تاريخی زير کنترل اسرائيل زندگی ميکنند. در ساحل غربی اسرائيل با ساختن شهرک های اشغالی و پايگاه های نظامی حدود 40 درصد خاک را تصرف کرده است. در واکنش به انتفاضه سال 2000، اسرائيل با برپا کردن ديوارها و ايستگاه های نگهبانی در اين مناطق، 2.5 ميليون فلسطينی را در دهها جزيره محصور از هم جدا کرده است. از ژوئن گذشته که حماس کنترل غزه را به دست گرفت، 1.5 ميليون ساکن غزه در يک نوار 146 مايل مربعی زندانی شده و با کمک غذايی قطره چکانی سازمان های بين المللی خود را زنده نگه ميدارند.
1.1 ميليون فلسطينی ساکن اسرائيل وضع بهتری دارند ولی از نظراقتصادی و قانونی مورد تبعيض قرار ميگيرند. با توجه به تبعيض هايی که عليه آنها روا ميشود جای تعجب ندارد که نظرسنجی ها نشان ميدهد 62 درصد آنها در اين وحشت به سر می برند که اسرائيل سرانجام آنها را بيرون خواهد راند.

اکونوميست در ادامه تصويری از آوارگان و تبعيديان فلسطينی در خارج از سرزمين های اشغال شده از اردن تا آمريکا و السالوادور و شيلی و مشکلات اغلب آنها به خصوص در کشورهای عربی به دست ميدهد و اضافه ميکند فاصله ها و مرز ها تنها عواملی نيستند که فلسطينی ها را از هم جدا ميکنند. مذهب، رشد فزاينده شکاف بين بخش های فقير و ثروتمند، اختلافات سياسی و سرانجام تفاوت پناهنده ها و غيرپناهنده ها را نيز بايد به اين عوامل اضافه کرد.

دفاع از هويت ملي، برای مقابله با ستم
در ادامه مقاله اکونوميست آمده است آژانس امداد سازمان ملل UNRWA مسئوليت تامين رفاه 4.5 ميليون پناهنده فلسطينی در خاورميانه را برعهده دارد. حدود نيمی از فلسطينی هايی که در قلمروهای اشغال شده، از جمله در غزه، زندگی ميکنند پناهنده هستند. يک چهارم اسرائيلی های فلسطينی نيز مساکن اصلی شان را از دست داده اند.
در ادامه مقاله آمده است پناهندگی شورمندانه به فلسطينی بودن خود افتخار ميکنند، حتی ثروتمندان و افراد موفق آنها به شدت پيوند خود را با هويت خود حفظ ميکنند. آنها ممکن است ويلاهای بزرگ بخرند، ولی اغلب جای آن را کنار اردوگاه هاانتخاب ميکنند.

20000 پناهنده ساکن اردوگاه Balata در حاشيه شمالی شهر نابولوس در ساحل غربي، هنوز با همان لهجه روستای شان صحبت ميکنند که اکنون به اسرائيل تبديل شده است، حتی نسل دوم وسوم پناهندگان اوليه هم از اين امر مستثنی نيستند. وقتی UNRWA بعد از اينکه بخشی از اردوگاه با بولدوزرهای اسرائيل با خاک يکسان شد، به آنها پيشنهاد داد زمينی خريده و آنها را در کنار اردو گاه جنين اسکان دهد، اين پيشنهاد را رد کردند. به همين ترتيب ساکنين بی خانمان شده ی نهرالبارد در تلاش هستند تا وقتی اردوگاه شان بازسازی شود، براساس ساختار روستای اصلی زادگاه شان جليله ناحيه بندی و نامگذاری شود.

در امان پايتخت اردن، فلسطينی های اغلب سکولار و ثروتمند که در بالای تپه ها زندگی ميکنند از بخش مذهبی و محافظه کار جمعيت که خانه های آنها فشرده به هم در شيب تپه ها قراردارد، اجتناب ميکنند و ساکنين ساحل غربی هنوز از خاطره هجوم غزه ای های جويای کار در سال های 90 احساس اشمئزاز ميکنند. سنتا اين بيشتر فلسطينی های مرفه مسيحی هستند که ميل به مهاجرت دارند و به اقليت ناچيزی تبديل شده اند که با تقويت اسلام گرايان تند رو مورد تعقيب هم قرار ميگيرند.

اسلو، اشتباه بزرگ عرفات و منشاء اصلی صعود حماس
اکونوميست آنگاه سخنان گلدن ماير را يادآوری ميکند که در 1968 گفته بود: ,چيزی به نام مردم فلسطين وجود ندارد, و سپس اضافه ميکند حالا تاريخ نويسان صاحب اعتبار قبول ميکنند آغاز شکل گيری ملت فلسطين به قرن 19 برميگردد. با وجود اين هنگام وقوع ,نکبت, احساس ملی فلسطينی ها رقيق تر بود از احساس ملی يهوديان در دوهزاره ی قبل، هنگامی که يهوديان سنن غليظ مذهبی و سده هااداره خود توسط قوانين شريعت را در خورجين داشتند.
اکونوميست راز ماندگاری مقاومت فلسطينی ها را چنين شرح ميدهد: اين سرگذشت سلب مالکيت و آرزوی بازگشت به خانه است که بخش های مختلف فلسطينی ها را به هم پيوند ميدهد. نقش تاريخ در اين رابطه کمتر است.

در ادامه مقاله اکونوميست ميخوانيم به ياسر عرفات رهبر سازمان آزاديبخش و بزرگ ترين شاخه اش يعنی حزب سکولار فتح، در فاصله سال های 1969 و 2004، ,عليرغم همه نقايصش اين اعتبار را بايد داد, که هويت شکننده فلسطينی ها را حفظ و تقويت کرد. و او در حالی موفق به اين کار شد که آرزوی های فلسطينی ها را به طرف صلح با اسرائيل بر پايه مفهومی امکان پذير سوق داد. اين به معنای تحول از اشتياق در زمينه ای ملموس يعنی بازگشت به همه سرزمين های از دست رفته به يک وعده انتزاعي، يعنی تشکيل يک دولت ملی در قطعه زمينی بسيار کوچک تر بود.

اما ياسر عرفات در 1993 قرارداد اسلو را امضا کرد، کاری که امروز بيشتر فلسطينی ها اشتباه ميدانند، زيرا اين قرارداد هيچ وعده قابل اعتمادی برای تشکيل يک دولت فلسطينی در ازای به رسميت شناختن اسرائيل نميداد و سرانجام نيز در سال 2000 در کمپ ديويد به شکست انجاميد.

اکونوميست در ادامه مينويسد بسياری از فلسطينی های مستاصل از جنگ، به يک پاسپورت و جايی که بتوان آن وطن خواند قانع بودند، ولی برای فلسطينی های فقيرتر اسلو به معنای فروختن فلسطين بود. در حاليکه ساختن شهرک های اشغالی در ساحل غربی رو به گسترش ميگذاشت، و نهاد جديدی که تحت عنوان ,Palestinian Authority , تشکيل شده بود بيش از پيش در فساد غوطه ور ميشد،و مذاکرات هم شکست خورده و به خونريزی منجر شد، شمار بيشتری از فلسطينی ها اززير پرچم عرفات خارج شدند و به حماس روی آوردند.

اکونوميست در ادامه به رشد حماس می پردازد: تشکيل آن در سال 1987، فاصله گرفتن از مواضع سلفش اخوان المسلمين مصر و کنارآمدن تدريجی با ايده صلح با اسرائيل، تقويت پايه هايش در ميان مردم از طريق ارائه کار اجتماعی و شهرت به درستکاری و عدم پذيرش روندهای رياکارانه صلح به نفع اسرائيل، پيروزيش در انتخابات پارلمانی 2006، بهره برداری از نفرت مردم از الفتح به خاطر تحت الحمايه آمريکا شدن، و به دست گرفتن کنترل غزه در يک اقدام پيشگيرانه در تابستان گذشته و مقاومت در برابر فشار اسرائيل.

وحشت از پايان يافتن اميد به راه حل دو دولت و برخی قطعنامه های سازمان ملل که رسما غير معتبر محسوب ميشوند.
اکونوميست نتيجه کلی اين اوضاع را با ذکر ارقام يک نظر سنجی که در فوريه امسال به عمل آمد، نشان ميدهد: در گزينش مردم برای مقام رياست جمهوری برای اولين بار محبوبيت اسماييل هانيه بر محمود عباس پيشی گرفت. به نوشته اکونوميست، 4700 کشته بعد از انتفاضه دوم و فلاکت بيشتر صد هزار نفر ديگر، موضع مردم نسبت به اسرائيل را سخت تر کرده است. شمار فزاينده ای از فلسطينی ها اکنون معتقدند اسرائيل طوری در ساحل غربی رخنه کرده است که ديگر راه حل دو دولت از دست رفته است. حدود يک چهارم فلسطينی ها اکنون طرفدار يک دولت دو مليتی با حقوق برابر برای همه شهروندان هستند، چيزی که يهوديان اسرائيلی هرگز حاضر به پذيرش آن نيستند. اين امر هم موضع حماس را در برابر فتح تقويت ميکند.

حالا صدای نارضايی از درون فتح نيز به گوش ميرسد که برعباس فشار می آورد موضع خود را در مذاکرات سخت تر کند. شامی شامی نماينده وابسته به فتح در پارلمان از اردوگاه پناهندگی جنين ميگويد:, اگر آقای عباس با هرچيزی موافقت کند بدون اينکه حق بازگشت پناهندگان را بگيرد، آنوقت يک انتفاضه پناهندگان روی خواهد داد.,

[Rasputin]

The nuclear issue has dominated the relationship of the west with Iran over the past several years. The issue is still unresolved and it threatens to get worse and lead to military confrontation. Many Iranians find themselves torn in between siding with either. Siding with the west means siding with an obviously hypocritical unjustifiable position against Iranian sense of nationalism and pride.

Siding with the Islamic Republic means siding with a tyrannical regime that is severely oppressing Iranians. What is one to do? I believe there is a solution that all individual Iranians and Iranian organization striving for freedom for Iran and Iranians should campaign for. This is the proposal that should be on the negotiating table. The fact that such an obvious solution has not been widely and lucidly pressed for is unfortunate.

The position of the west spear headed by the US is that they will not allow Iran to reach a point where it has the ability to build an atomic bomb.

This has not always been the explicit position of the west but it has always been its implicit position. What they explicitly have stated has shifted since the beginning of the crisis to its current form as they have failed to win in their more justifiable positions.

The position of the Islamic Republic of Iran has been that they do not want the nuclear bomb but it is their right under the NPT and international law to mine and enrich their own uranium for peaceful purposes.

Both sides are entrenched in their positions and this drawn out crisis continues to worsen. The reason that these positions have been unshakable for either side is that they have motives and serve purposes far greater than their stated objectives. If there weren’t other motives, why would the US or the west care if Iran enriched uranium under the safeguard measures of NPT that Iran has already accepted? And this is at a time when the whole world is calling for new nuclear plants all over the world to alleviate the global warming problem! It is an utterly impossible position unless there are ulterior motivations.

On the flip side, with inexhaustible natural gas sources for at least 75 years, why on earth is Iran interested in industrial scale enrichment for nuclear power production at many times the production cost?

For the west and in particular the US, the real driving force is Israel. To be precise, it is Israeli conservatives and their Zionist supporters in the west. I will refer to them as Israel from hereon. It is Israel that does not want even the possibility of a nuclear Iran. They were against the nuclear ambitions of the Shah, a friend of the west and the state of Israel, and worked to undermine it. How do you think they feel about the situation now?

In addition to using their vast lobbying resources in the US and other western nations, they are pressuring the west and indeed the world that should the west not resolve the situation to their satisfaction then Israel is ready to attack Iran at any cost, knowing full well that the price of such an attack is nearly unbearable for the US, the west, and many other nations, in the ensuing chaos in oil markets and in the prospects of messy turmoil throughout the Islamic world.

For the Islamic Republic, or more accurately the Revolutionary Guard wing and their ultra conservative allies, the nuclear issue has become the nucleus around which they have consolidated their power. They have used the nuclear issue to stir up nationalistic fervor on their side to justify greater central power at the expense of even the miniscule freedom that was gaining ground with the reform movement. They have used it to drive a wedge between the west, framed as the unjust oppressors of Iranians, and Iranian nationalism to present themselves as the true Iranian patriots. It may be that many Iranians have not fallen for this ploy but sufficient numbers to help the ultra conservatives consolidate power have.

The side more eager to resolve the situation, the west, has put forth progressively more generous proposals. The proposals have all centered on mechanisms to prevent Iran from obtaining the expertise and industrial scale for enrichment. The Islamic Republic has rejected these. They have gladly done so as the proposals and their rejection serve the real objective of the Islamic Republic’s nuclear program. Such proposals are absolutely and obviously unjust and frame the west as imperial oppressive powers.

Why on earth should the west wish to keep enrichment to itself and prevent Iran from achieving it, even for peaceful purposes? If you press conservatives in the west on this issue they do provide the only possible morally defendable reason that there could be, that the Islamic Republic is not a state based on freedom and that they do not trust such a fascist tyrannical regime. This is indeed a valid ethical and moral position.

Iran’s nuclear program is not a national program but it is under the iron-clad control of a terrorist militant organization, the Revolutionary Guards or Sepah. Note that the Sepah is indeed a terrorist organization not so much for its activities abroad but for its terrorizing of tens of millions of Iranian people. Such a terrorist military organization is not trustworthy as their record of constantly breaching international agreements proves. The Sepah may very well behave destructively against the interests of the Iran nation. The strongest safeguard against the abuse of nuclear technology is the expectation of the natural behavior of a nation to preserve its own interests.

Therefore, it is absolutely reasonable to place limitations on such an organization and a regime that is based on such an organization, unless such a regime implements major reforms. What should be on the table is that indeed Iran can enrich uranium under the NPT inspection regime but only if the regime implements certain major reforms to establish that the nuclear program and the regime safeguarding it are a national and not an exclusive program and organization.

While there are many legal and diplomatic issues associated with such a proposal they are not insurmountable as long as the political will exists. This is what Iranians who wish for freedom for Iran and Iranians should have been and should be pressing for. Even if such a proposal is not fully developed or if it is rejected by the Islamic Republic, as is initially expected, the mere publicity of such a proposal blunts the ability of the Islamic Republic to use the nuclear issue as a tool to consolidate its power as it has.

[Rasputin]

No sane person wants to see more nuclear weapons in the world. They cause horrible destruction. The world needs to find a way to reduce the reliance on these weapons by existing nuclear states, be it by Britain and the United States or by Israel and India. Recent columns in these pages by George Monbiot and John Pilger acknowledged this, but dangerously underplayed the gravest threat to the global effort to prevent the spread of nuclear weapons: Iran.

We equally need to press Tehran about its nuclear programme, and challenge its disdain for international inspections and for the United Nations. Pilger suggests that concerns about the programme are largely a matter of "disinformation ... from a discredited CIA-sponsored Iranian opposition group". No government on the UN security council agrees with him; it adopted three resolutions ordering Iran to suspend its dangerous nuclear and missile programmes without a single dissenting vote.

Britain, France and Germany stepped forward in 2003 to take charge of the Iranian nuclear file. In 2005 Europe, with Britain in the lead, persuaded the Bush administration to set aside its deep concerns and to let the Europeans lead. Between 2006 and 2008, Europe orchestrated a series of security council resolutions about Iran. Under Javier Solana's leadership, Europe has put together a consortium of six great powers - Russia, China and the US, along with Britain, France and Germany - to negotiate with Iran. What an opportunity for Europe to show that it can take on the global leadership role it so craves. Instead, European leaders have had to swallow the bitter pill of admitting that they are making little, if any, progress.

The obvious temptation is to look for a scapegoat. Now the US has shown that it fully endorses the European-led effort, blaming the Bush administration is less plausible. In this context, periodic rumours fly that Israel may soon strike Iran's nuclear facilities. The likelihood of such a strike any time soon remains small for the simple reason that Israel has much to lose from acting, unless in desperate straits. An Israeli strike would convert a global issue about Iran's failure to comply with its obligations under international treaties into a bilateral Israeli-Iranian issue on which many around the world would side against Israel.

Pilger suggests we confront "the real threat [that] remains almost unmentionable in western establishment circles and therefore in the media": namely, Israel's nuclear weapons. Before asking why Israel insists on keeping its nuclear arms, he might ask exactly what threat causes Britain to keep such weapons. Israel has to worry about radicals, from Iran to Gaza, who reject its right to exist. Faced with a much less ominous Warsaw pact, Britain insisted on the right to keep many hundreds of nuclear weapons.

That said, it is not surprising that Israel is more favourably disposed toward preventive action than any other country is. After all, Israel is the country most at risk from a nuclear Iran. Israelis see a nuclear Iran as an existential threat, due to the possibility of nuclear terrorism, the potential for miscalculation in a crisis, or the prospect that an irresponsible or fanatical Iranian leader might be tempted to use Iran's nuclear arsenal to expunge Israel from the region.

The challenge facing the international community - the challenge on which Europe has claimed the leadership - is to persuade Iran to step back from the nuclear brink. Diplomacy is more likely to be effective if it is reinforced by sticks and carrots. Besides its key role in the European-led diplomacy, Britain could do much on its own to reinforce the actions of its European partners to press Iran until it agrees to compromise. The City of London's importance as a hub for international finance means that warnings from the British government regarding the risks of doing business with Iranian institutions could appreciably increase the pressure on Tehran.

If Iran were in effect locked out of the world's two largest financial centres, New York and London, even hardline Iranian leaders might reflect on the high cost of their refusal to compromise. British authorities need not take formal action; they have long been skilled in the art of passing quiet messages to business leaders.

Scapegoating Israel sidesteps the issue. Instead, those worried about what Israel might do should take steps to address the security concerns that led Israel to conduct its recent military exercises designed to show that it could strike Iran if need be. Not only Israel but Britain and the whole world will be safer if together we can reduce the threat of the proliferation of nuclear weapons by reinforcing respect for the UN and international inspections.

[Rasputin]

شيمون پرز در مراسم شام با اعراب: عليه ايران متحد شويم

روزنامه لبناني الاخبار فاش كرد كه شيمون پرز، رييس رژيم صهيونيستي از كشورهاي عربي خواست تا در رويارويي با ايران اسلامي با هم متحد شوند.




به گزارش خبرگزاري انتخاب به نقل از اين روزنامه، پرز در مراسم شامي كه با حضور سران وزيران كشورهاي يمن، قطر، كويت و مصر و به دور از چشم خبرنگاران برگزار شد اين كشورها را به اتحاد براي مقابله با آنچه خطر ايران در كنترل خاورميانه و خطر ايران براي كشورهاي عربي و اسراييل دانست، دعوت كرد.




وي بعد از مراسم شام در جمع خبرنگاران حاضر شد و گفت كه در جريان نشست با كشورهاي مذكور سعي شده تا تلاشي براي توقف تلاش*هاي ايران در كنترل خاورميانه انجام شود؛ چرا كه خطر اين مساله بيش*تر از بمب هسته*يي است

[Rasputin]

Consensus is that the Gaza war was a win for Iran. Israel again exposed its unwillingness to fight to victory; Hamas is intact and being lionized throughout the Muslim world. Iran’s advance in the region continues unabated, as does its nuclear program. Many are deeply concerned: Iran is stronger than ever.

What will the new American president do about it? Within a day of President Obama’s inauguration, the White House website announced that he intends to engage in “tough and direct diplomacy with Iran without preconditions.” “Now is the time to use the power of American diplomacy,” the statement says. If Iran doesn’t give up its nuclear program and support for terrorism in exchange for economic and political incentives, it warns, “we will step up our economic pressure and political isolation.” Pursuing such a strategy, it says, “is our best way to make progress.”

Now is the time for this? For over five years, virtually this same strategy has failed. Economic and political incentives and penalties get nowhere with Iran: The mullahs simply will not put mammon above their religious devotion to nuclear weapons, terrorism and Israel’s demise. And time is running out: A recent report by the French parliament says Iran will cross the nuclear threshold this year.

As the U.S. kicks this can down the road, signs show another power is looking to confront the problem more forcefully—right now.

This power is looking to deploy its navy to the Gaza coast to ensure Iranian weapons stay out. It is offering help to shut down the tunnels through which Iran has supplied Hamas. It is squeezing off trade with Iran and pushing for steeper sanctions. It is increasing arms sales to Iran’s Arab enemies.

Who is it? Regular Trumpet readers and students of biblical prophecy will be deeply interested to know that it is Germany.

The fact that prophecy describes a spectacular clash between a German-led military force and an Iranian-led coalition exposes the true significance of these initiatives. Germany is waking up to the Iranian threat and preparing for battle.

The Gaza war noticeably accelerated this trend. The reason is that it opened an enormous opportunity for Iran that Germany would very much like to crush. With Gaza in ruins, Iran looks to secure its gains there by leading the reconstruction.

Germany doesn’t have to look very far back in history to see just what a disaster that could bring. The same scenario played out after the Second Lebanon War just three summers ago. Germany’s Center for Applied Policy Research analyzed the situation thusly: “[I]t seems evident that there was but one winner of the military confrontation between Israel and the Hezbollah, the Islamic Republic of Iran.” Immediately after a ceasefire halted Israel’s assault on Hezbollah, Iran rushed in to rebuild. It quickly gained the sympathies of many Lebanese, restored Hezbollah’s military capabilities, and, within a year, was able to unleash Hezbollah to besiege the government and consolidate its power over Lebanese politics. It was an impressive coup for Tehran.

Germany doesn’t want to see a repeat scenario in Gaza. And because Iran is already moving in quickly, Berlin knows it too must act in haste. “[B]ecause of the struggle with Iran over hegemony, the German government is very attentive to questions of reconstruction,” wrote German-foreign-policy.com. Germany is enacting a five-point plan that includes boosting humanitarian aid and reconstruction efforts. “According to these guidelines, Berlin and Brussels would not only be furnishing emergency aid, but also organizing a reconstruction conference around the elimination of the war damage [so as not to] leave the benefits in prestige to Tehran” (emphasis mine throughout).

This is a very canny approach. By marketing its interest in the region as a desire to check Iran, Germany can easily pitch itself as a friend of the Jews. This is a tailor-made opportunity to gain Israel’s trust and to burnish its own credentials as a mediator for peace. At the same time, Germany earns points in the anti-Iran Arab camp, which includes the governments of Saudi Arabia and Egypt.

From a prophetic perspective, Berlin’s blossoming relationships with all of these nations are worth keenly watching: with the Jews because of a prophesied betrayal by Germany, and with Arab states because of a prophesied alliance with Germany.

At the same time, this situation gives the German nation occasion to further stretch its military reach into the Middle East. Sure, Berlin can accuse Iran of opportunism after the war in Lebanon, but it is just as guilty. The United Nations, in implementing its ceasefire, awarded Germany command of the maritime component of the peacekeeping force; by doing so, the UN opened the door for Germany to deploy its navy to the region for the first time since World War ii. “This has led some to muse that the whole exercise has been a giant PR gambit to condition certain Middle Eastern powers, the United Nations and the United States into accepting a wider remit for Germany in the Middle East,” the Trumpet’s Ron Fraser wrote last year. “… Germany now has its navy deployed throughout the whole of the Mediterranean, one of the world’s most strategic waterways, from Gibraltar to Suez, and is currently seeking to extend its coverage of the Levant.”

The Gaza war provided just the pretext it needed to do just that. Now Germany is spearheading a host of European efforts aimed at limiting Gaza’s dependency on Iranian aid—and its access to Iranian arms. Shutting down the estimated 1,000 tunnels under the Egypt-Gaza border tops its list; it has offered the services of a crack tunnel-detection team to Egypt. The EU is discussing sending a naval force to patrol the Mediterranean to prevent Iranian weapons shipments from reaching Gaza’s shores; France has already sent a frigate to the Gazan coast for that purpose. These are just a few of the flotilla of proposals Europe is aggressively endorsing, including one that would put European soldiers on the Gaza-Israel border.

Germany is backing these plans with an array of diplomatic actions against Iran. This week, it took steps to restrict German businesses in their dealings with Iran. This is the latest move in what has been a steady three-year choking off of a once-robust trade relationship. German and other European leaders are looking to pass steeper sanctions against Iran for rejecting UN demands to stop enriching uranium. On Monday, EU foreign ministers defied public protests in Tehran and removed the Iranian dissident group the People’s Mujahedin of Iran from their list of terrorist organizations. This is the group that first exposed the truth about Iran’s nuclear program, and has continued to provide solid intelligence against the Iranian regime over the years. Meanwhile, Germany has steadily ramped up its arms sales, trade and other relations with Iran’s neighborhood competitors, most notably Saudi Arabia and Egypt.

These initiatives appear to be the start of something. The turning of a page. Germany’s determination to increase the size of its footprint in the Middle East is becoming clearer by the day.

Also becoming clearer is the fact that, while it has found reasonable alibis for its endeavors that appear to favor the interests of the locals, Germany isn’t motivated by any love for either the Muslims or the Jews. Mr. Fraser exposed this fact last year in his prescient article “German Navy—Next Stop Gaza?”: “Since foisted off onto the public as Germany’s obligation to ‘protect Israel,’ being its due penance for the Holocaust, German Middle East policy is in fact geared to achieving, by diplomacy, trade, aid and military assistance, that which Rommel was denied in battle: the extension of German hegemony into the strategically oil-rich Middle East. This strategy has recently taken on even greater urgency due to Russia having gained such a dominant position in the German energy supply market, a strategic weakness that the dominant European national economy cannot afford” (Feb. 4, 200. The truth in this analysis is even plainer one year later. Russia is less and less trustworthy, Europe is more desperate for energy, and the Middle East is the best, most accessible place to get it.

The best place, that is, if Iran can be put in check. It grows far less inviting the closer Iran gets to becoming a nuclear-armed regime, controlling several neighboring states and ruling the hearts of a region-wide army of radicals eager to kill and die for their cause.

To this point, the steps Germany has taken against Iran in order to secure its own interests haven’t garnered much notice. But that is beginning to change. And there is far more going on beneath the surface than most observers recognize. (Read Gerald Flurry’s article “Why You Must Watch Europe” to better understand the enormous meaning of Europe’s increasing role in Middle Eastern affairs.)

Truly, Germany is waking up to the Iranian threat and preparing for battle.

And here is that battle, in prophecy: “And at the time of the end [the time just ahead of us] shall the king of the south [an Iranian-led, radical Middle Eastern power] push at him: and the king of the north [a German-led European power] shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown …” (Daniel 11:40-41).

The trends we have touched on here are quite prophetically important and worthy of watching. That they revolve around a German-led Europe getting agitated by and taking steps to limit Iran suggests just how close we are to the fulfillment of Daniel’s pivotal prophecy! •

[Rasputin]

نظر سنجی*ها نشان می*دهد که حزب ایزرائیل بیتینو (اسرائیل خانه ما) به رهبری آویگدور لیبرمن در انتخابات پارلمانی روز سه شنبه ۱۷ تا ۱۹ کرسی از مجلس ۱۲۰ عضوی اسرائیل را به دست خواهد آورد.

حزب ایزرائیل بیتینو با این تعداد نماینده در مجلس اسرائیل (کنست) به سومین حزب قدرتمند این کشور پس از احزاب لیکود و کادیما تبدیل خواهد شد و حزب کارگر را پشت سر خواهد گذاشت.

این مساله، نگرانی شدیدی در بین احزاب چپ، میانه و حتی برخی احزاب راست اسرائیل پدید آورده است، چرا که حزب ایزرائیل بیتینو با دیدگاه راست افراطی، به داشتن گرایش*های نژادپرستانه ضد عرب نیز شهرت دارد.

آقای لیبرمن، بخصوص نسبت به شهروندان عرب اسرائیل نگاه بدبینانه*ای دارد و آنان را به عدم وفاداری به کشور متبوع خود متهم می*کند. بر همین اساس، آقای لیبرمن در تبلیغات انتخاباتی خود وعده داده که پیش نویس قانونی را در باره "حق شهروندی و وفاداری به کشور" به مجلس آینده تقدیم خواهد کرد تا از این پس حقوق شهروندی در اسرائیل ملازم وفاداری به این کشور باشد.


طرح چنین قانونی در اسرائیل می*تواند بسیار بحث برانگیز و جنجالی باشد، چرا که با توجه به تعریفی که دولت اسرائیل از ماهیت خود به عنوان "کشور یهودی" دارد، یک میلیون و دویست هزار جمعیت عرب این کشور دچار بحران خواهند شد.

ظاهرا هدف آقای لیبرمن از طرح این نوع قوانین جنجالی، وادار کردن جمعیت عرب اسرائیل به پذیرش ماهیت یهودی کشور اسرائیل و یا سلب حقوق شهروندی از آنان است که در هر دو صورت اعراب اسرائیلی را دچار مشکلات شدید خواهد کرد.

حزب ایزرائیل بیتینو با دیدگاه راست افراطی، به داشتن گرایش*های نژادپرستانه ضد عرب شهرت دارداحزاب عمده اسرائیل یا به شدت مخالف طرح "قانون شهروندی و وفاداری" هستند و یا اینکه در شرایط کنونی علاقه*ای به مطرح شدن این نوع مسائل حساسیت برانگیز ندارند، اما اگر حزب ایزرائیل بیتینو شرط ائتلاف خود با دیگر احزاب پیروز در انتخابات را برای تشکیل دولت، حمایت آنها از قانون مورد نظر خود کند، وضعیت بغرنجی به وجود خواهد آمد.

رهبران هر کدام از دو حزب لیکود یا کادیما که از سوی شیمون پرز رئیس جمهوری اسرائیل مامور تشکیل دولت آینده شوند، به ائتلاف با حزب ایزرائیل بیتینو نیاز خواهند داشت و در حقیقت، این خود، نگرانی از موقعیت رو به رشد این حزب افراطی را در بین بسیاری از اسرائیلی*ها مضاعف کرده است.

به عبارت دیگر، حزب تحت رهبری آقای لیبرمن نه فقط دیدگاههای ضد عرب دارد، بلکه ممکن است در موقعیت "دولت ساز" هم قرار بگیرد.

آقای پرز پیش از آنکه بنیامین نتانیاهو رهبر حزب لیکود و یا زیپی لیونی رهبر حزب کادیما را که شانه به شانه و با اندکی تفاوت در رقابت انتخاباتی پیش می*روند، مامور تشکیل کابینه کند، لازم است نظر آقای لیبرمن را در این باره جویا شود.

در واقع، هر یک از دو نفر فوق که مورد تایید آقای لیبرمن قرار گیرند، از سوی آقای پرز مامور تشکیل کابینه خواهند شد.

با آنکه حزب ایزرائیل بیتینو همانند حزب لیکود دیدگاهی راستگرایانه دارد، اما نخست وزیر مورد نظر آقای لیبرمن لزوما آقای نتانیاهو نخواهد بود.

آقای لیبرمن موضع کاملا متفاوتی نسبت به آقای نتانیاهو در باره صلح با فلسطینی*ها دارد. رهبر حزب ایزرائیل بیتینو خواهان تشکیل کشور مستقل فلسطینی با حضور اعراب اسرائیلی است.

طبق نگاه او، اسرائیل در برابر ضمیمه کردن شهرک*های یهودی نشین کرانه غربی رود اردن به خاک خود، می*تواند بخشی از مناطق عرب نشین شمال خود را به فلسطینی*ها واگذار کند.

این طرح با آنکه مبتنی بر حداکثر جدایی بین یهودیان و اعراب در اسرائیل و فلسطین است، اما به علت واگذاری بخشی از خاک اسرائیل به فلسطینی*ها، آقای نتانیاهو به شدت با آن مخالف است.

از این رو، احتمال اینکه آقای لیبرمن، طرح خود را به پیشنهادهای حزب کادیما برای تشکیل کشور فلسطینی نزدیکتر ببیند و از خانم لیونی حمایت کند، وجود دارد.

ایزرائیل بیتینو صرف نظر از موقعیتی که در دولت آینده اسرائیل پیدا خواهد کرد، اهداف بلندپروازانه*ای در سر دارد و آن به دست آوردن ۳۰ کرسی پارلمانی در انتخابات چهار سال بعد است


با این حال، به نظر می*رسد که هیچکدام از دو حزب لیکود و کادیما نمی خواهند تا سرنوشت خود را به ایزرائیل بیتینو پیوند بزنند و به صورت گروگان آن در آیند. البته تنها راه فاصله گرفتن لیکود و کادیما از ایزرائیل بیتینو، ائتلاف آنها با یکدیگر و با حزب کارگر است که در حال حاضر چشم انداز روسنی ندارد.

ایزرائیل بیتینو صرف نظر از موقعیتی که در دولت آینده اسرائیل پیدا خواهد کرد، اهداف بلندپروازانه*ای در سر دارد و آن به دست آوردن ۳۰ کرسی پارلمانی در انتخابات چهار سال بعد است.

این نوع بلندپروازی*ها زنگ خطر را برای احزاب و نیروهای صلح طلب و چپگرا به صدا در آورده است و آنان از اینکه حزب ایزرائیل بیتینو به چنین جایگاهی در افکار عمومی اسرائیل دست یابد، به هراس و وحشت افتاده*اند.

نکته قابل توجه اما این است که تبلیغات نیروهای چپگرای اسرائیل علیه حزب ایزرائیل بیتینو در روزهای اخیر و متهم کردن رهبر آن به همکاری با حزب تروریستی و منحله کاخ، تاثیری در افزایش محبوبیت آقای لیبرمن نداشته است.

به نظر می*رسد همان زمان که اسرائیل آغوش خود را برای جذب مهاجران یهودی روسیه گشود و بدین وسیله یک میلیون نفر به جمعیت خود اضافه کرد، توازن جمعیت اسرائیل نیز به نفع راستگرایان به هم خورد. یهودیان روس که پایگاه اجتماعی حزب ایزرائیل بیتنیو را تشکیل می*دهند، عموما افرادی با دیدگاههای افراطی تلقی می*شوند.

[Rasputin]

http://www****anbbb.org/39486.htm

[Rasputin]

[Rasputin]

اهود باراک، وزیر دفاع اسرائیل در مصاحبه ای با کانال ده تلویزیون سراسری اسرائیل، گفته ایران نمی تواند موجودیت کشورش را تهدید کند..

این در حالی است که از زمان اظهارات محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، در خصوص لزوم محو "رژیم صهیونیستی" از عرصه جهان، رهبران اسرائیل کرارا ً ایران را به تهدید موجودیت کشورشان متهم کرده اند.

اهود باراک برای این اظهارات هم انگیزه جناحی دارد هم انگیزه فرا جناحی. دلیل فرا جناحی این اظهارات فضای هستریکی است که برخی برداشتها از اظهارات آقای احمدی نژاد در جامعه اسرائیل ایجاد کرده است.

هر روز بخش عمده ای از محتوای مطبوعات و رسانه های اسرائیل به بازتاب آنچه که تهدید ایران توصیف می شود اختصاص یافته و رهبران سیاسی اسرائیل، از هر حزب و جناحی و در هر موقعیت و تریبونی، ایران را به عنوان یک خطر آنی و عظیم جلوه می دهند.

شما اگر در کوچه و خیابان با مردم صحبت کنید یا تیتر روزنامه های روی پیشخوانها را بخوانید، احساس می کنید هر لحظه بمب افکنهای اسرائیلی برای بمباران ایران پرواز خواهند کرد یا موشکهای ایران بر تل آویو و حیفا فرود خواهند آمد.

اهود باراک امکان خنثی کردن برنامه هسته ای ایران از طریق بمباران را بعید دانسته است. او تاسیسات هسته ای ایران را پیچیده تر و پراکنده تر از نیروگاه هسته ای عراق که در سال 1981 توسط اسرائیل بمباران شد توصیف کرده است.
در چنین شرایط روانی حاکم بر جامعه اسرائیل، تلاشهای ایالت متحده برای گشودن باب مذاکره با ایران، بسیاری از اسرائیلی ها را دچار هراس و بدبینی نسبت به آینده کرده و به نظر می رسد اهود باراک می کوشد با این اظهارات، تا حدی این نگرانی های عمومی را کاهش دهد.

انگیزه دیگر او تا اندازه زیادی ماهیت حزبی دارد. تکیه فوق العاده روی تهدید ایران در دولت ائتلافی سابق به رهبری اهود اولمرت آغاز شد. خیلی از تحلیل گران اعتقاد دارند که این تبلیغات در انتخابات اخیر اسرائیل به سود جناح های راست گرا یا راست افراطی منجر شد و حزب راست میانه کادیما و چپ میانه کارگر را از اکثریت انداخت.

حال شاید اهود باراک تلاش دارد با کمی واقع گرایی، این حربه را در دست رقبای سیاسی اش بگیرد. چنانچه می بینیم این بخش از اظهارات وزیر دفاع اسرائیل توسط هیچ کدام از روزنامه های اصلی تیتر نشده و به عنوان مثال روزنامه انگلیسی زبان و راست گرای جروسالم پست تیتر زده: "باراک: ایران تهدیدی برای همه جهان است".

اهود باراک همچنین در مصاحبه خود با شبکه ده تلویزیون سراسری اسرائیل، امکان خنثی کردن برنامه هسته ای ایران از طریق بمباران را بعید دانسته است. وزیر دفاع اسرائیل تاسیسات هسته ای ایران را بسیار پیچیده تر و پراکنده تر از نیروگاه هسته ای عراق که در سال 1981 توسط اسرائیل بمباران شد توصیف کرده است.

آقای بارک گفته ایرانی ها شطرنج را ابداع کردند و در این عرصه هم شطرنجی نظام مند و پیچیده بازی می کنند. وزیر دفاع اسرائیل همچین ملت ایران را مجموعه ای از مردم که با یک هویت جمعی به هم پیوند خورده اند توصیف کرد و مدعی شد که امپراطوری باستانی ایران نیز از اجزای این هویت جمعی ایرانیان است.

بر همین اساس آقای باراک استدلال کرد که بخشی از آنچه که وی، تظاهرات هسته ای ایران توصیف کرد، الزاما ً به اسرائیل مربوط نمی شود و بیشتر معطوف به تلاش ایرانی ها برای اهیای جایگاهشان در جهان و شرق است.