Barack Hossein Obama

[Rasputin]

"اوباما"
پایان نا فرجام تور انتخاباتی
در آنجا که باید رای بیآورد!





اوباما، کاندیدای زنگین پوست دمکرات ها برای ریاست جمهوری امریکا، گشت اروپائی- آسیائی خود را که مهم ترین آن سفر به اسرائیل بود، پایان داد و راهی امریکا شد.

هنوز نرسیده به امریکا، کاندیدای جمهوریخواهان امریکا "مک کین" که از کهنه سربازان جنگ ویتنام است، گریبان اوباما را گرفت که در جریان سفر به پایتخت آلمان، عوض آنکه برود سربازان مجروح امریکائی در جنگ افغانستان و عراق را ببیند، رفته پای منار معروف مرکز برلین بنام "زیگل زویله" برای آنهائی که نه رای و نه نقشی در انتخابات امریکا دارند سخنرانی کرده است.

مطبوعات امریکا هم بیخ ماجرا را از همینجا گرفته اند و تمام سفر تبلیغاتی اوباما با همین مچ گیری در داخل خود امریکا نقش بر آب شده است. مک کین توانست با این مچ گیری احساسات ملی مردم امریکا را – حتی اگر عوامفریبانه هم باشد- برانگیزد.

اوباما در سفر به اسرائیل با صراحت گفت که موضع او در برابر مسائل اتمی ایران، همان موضع اسرائیل است!

در فرانسه هم تقریبا همین را گفت و اضافه کرد که بهتر است ایران تعلیق را بپذیرد و دردسر را برای او به ارث نگذارد.

در افغانستان مسئله حقوق بشر را مثل همه دمکرات های دیگر امریکا مطرح کرد که نشان میدهد در صورت رئیس جمهور شدن او، پرونده اتمی ایران دو قلو شده و پرونده حقوق بشر هم درکنار آن باز می شود!

هم در اروپا و هم در آلمان که استقبال دولتی از اوباما ضعیف و بسیار با احتیاط و تردید نسبت به رئیس جمهور شدن او همراه بود، مطبوعات انتقادهائی را شروع کرده اند از زبان مردم. از جمله اینکه چرا دولت ها هزینه سفر اوباما را از جیب مردم مالیات دهنده تامین کردند؟ درحالیکه کاندیداهای ریاست جمهوری امریکا در کشور خودشان، از جیب خودشان هزینه تبلیغات انتخاباتی را تامین می کنند.

زیاد هم بی ربط ننوشته اند. بالاخره یک حساب و کتابی در اروپا درکار است و مثل ایران نیست که "اره و اوره و شمسی کوره" را از سراسر جهان به خرج مردم گرسنه ایران بیآورند تهران که بررسی کنند امام زمان از کجا ظهور می کند.

[Rasputin]

The Italian edition of Vanity Fair said that it had found George Hussein Onyango Obama living in a hut in a ramshackle town of Huruma on the outs***ts of Nairobi.

Mr Obama, 26, the youngest of the presidential candidate's half-brothers, spoke for the first time about his life, which could not be more different than that of the Democratic contender.

"No-one knows who I am," he told the magazine, before claiming: "I live here on less than a dollar a month."

According to Italy's Vanity Fair his two metre by three metre shack is decorated with football posters of the Italian football giants AC Milan and Inter, as well as a calendar showing exotic beaches of the world.

Vanity Fair also noted that he had a front page newspaper picture of his famous brother - born of the same father as him, Barack Hussein Obama, but to a different mother, named only as Jael.

He told the magazine: "I live like a recluse, no-one knows I exist."

Embarrassed by his penury, he said that he does not does not mention his famous half-brother in conversation.

"If anyone says something about my surname, I say we are not related. I am ashamed," he said.

For ten years George Obama lived rough. However he now hopes to try to sort his life out by starting a course at a local technical college.

He has only met his famous older brother twice - once when he was just five and the last time in 2006 when Senator Obama was on a tour of East Africa and visited Nairobi.

The Illinois senator mentions his brother in his autobiography, describing him in just one passing paragraph as a "beautiful boy with a rounded head".

Of their second meeting, George Obama said: "It was very brief, we spoke for just a few minutes. It was like meeting a complete stranger."

George added he was no longer in contact with his mother and said:"I have had to learn to live and take what I need.

"Huruma is a tough place, last January during the elections there was rioting and six people were hacked to death. The police don't even arrest you they just shoot you.

"I have seen two of my friends killed. I have scars from defending myself with my fists. I am good with my fists."

[Rasputin]

[Rasputin]

Clinton asks her delegates to back Obama for the country's sake

Hillary Clinton made an impassioned appeal Monday for supporters to put aside disappointment over her failed presidential bid and unite behind Barack Obama, a move aimed at avoiding lasting divisions that could damage both the Democratic nominee and the New York senator's own political future.

"We were not all on the same side as Democrats, but we are now," Clinton told her home state delegates on the opening day of the Democratic national convention.

"We are, after all, Democrats, so it might take a while. But make no mistake, we are united," added Clinton, who will deliver a keynote speech to Democrats Tuesday night.

"I just want to make it absolutely clear - we cannot afford four more years of President Bush's failed policies."

Clinton's remarks came as a welcome relief for Obama, who has struggled to win over her supporters since he clinched the Democratic presidential nomination in June.

A USA Today/Gallup poll released Monday found just 47 per cent of Democrats who voted for Clinton in the party's primaries say they will definitely vote for Obama in the November presidential election.

Several pro-Clinton groups have descended on Denver this week for street rallies to protest Obama's nomination.

"I do not support Barack Obama. I don't think he's experienced enough to be president," said Kathy Skerl of People United Means Action, a political action committee formed after Clinton's defeat.

"I'm not planning on voting for him . . . I'm putting my country before party."

Seeking to stoke those internal Democratic divisions, Republican presidential candidate John McCain released a television ad Monday profiling a disgruntled Clinton supporter who plans to vote for the Arizona senator in November.

The 30-second spot, titled Debra, features Debra Bartoshevich, described as a lifelong Democrat and "former Clinton delegate." The ad quotes Bartoshevich saying she respects McCain's "maverick and independent streak."

It was the second time in two days McCain's campaign has sought to sow internal discord among Democrats. A previous ad targeted at Clinton voters claimed Obama "passed over" the former first lady as his vice presidential running mate for "speaking the truth" about his political weaknesses.

"I understand that the McCain campaign is running ads trying to divide us," Clinton told supporters, many of whom waved Hillary Made History signs. "Let me state what I think about their tactics and these ads - I'm Hillary Clinton and I do not approve of that message."

Notwithstanding Clinton's full-throated appeal for unity, Obama's aides remain deeply nervous about the potential for tempers to flare this week, either on the convention floor or on the streets of Denver.

The Obama campaign, which has a reputation for strict message-discipline, has launched a rapid-response team to quell any signs of dissent among Clinton loyalists. Many delegates have received a one-page sheet of talking points offering instructions on what to say to reporters with questions about party unity, the New York Times reported.

But some Clinton delegates didn't need any prodding to embrace Obama.

"When she suspended her campaign, the writing was on the wall, and I became an Obama delegate," said Becky Moeller, an at-large delegate from Austin, Texas.

"It was a hard decision. But I also am a realist. And when you're done, you're done," said Moeller. "I think some of her delegates have had a harder time letting go than I have. But I want change in this country."

Moeller questioned the reasoning of Clinton supporters who are actively campaigning for Obama's defeat in November.

"I think it's very sad. If you are a Democrat to the point where you became a delegate at any level of our process, you should be willing to bury that hatchet," she said.

"As a woman who hoped we'd have the first female president, I still think, 'If not now, when?' But it's not now."

Greg Craig, a senior Obama adviser, said several former Clinton policy advisers had "integrated seamlessly" into the campaign.

"There are no ruffled feathers. There are no hard elbows. There's no recrimination. It's very smooth, as smooth as syrup."

The public show of harmony between Obama and Clinton hasn't fully quelled rumours of lingering tension between the two camps.

Some Obama supporters have grumbled that Clinton strong-armed the Illinois senator into placing her name in nomination during the state-by-state rollcall on Wednesday.

Clinton rejected the notion that having her name in nomination was divisive, saying it was a "sign of respect" for the 18 million Democrats who voted for her in the primaries.

"I don't think you would find a more co-operative relationship between two campaigns."

Clinton has further eased concerns by signalling she will release her pledged delegates to vote for Obama on Wednesday.

"If she is releasing us, then we are voting for Obama," said Ryan Guillen, 30, a Clinton delegate.

Guillen, a Texas state representative whose district voted 85 per cent for Clinton, said "it did take some coming around" to decide to back Obama. In particular, many supporters "held out a lot of hope" Obama would choose Clinton as his running mate.

"We are certainly big Hillary supporters, and we want to do what the campaign wants us to do. And I'm glad that uniting is what they want us to do."

The one remaining wild card for Democrats preaching the unity message is former president Bill Clinton.

Reports continue to surface that he is unhappy with Obama's campaign for suggesting he played the race card during the Democratic primaries, and for failing to consult him during his vice presidential selection process.

In a statement released through his private foundation, Bill Clinton said he "continues to be committed to doing whatever he can" to help Obama win and "looks forward to campaigning" on his behalf.

[Rasputin]

It was a much better setting for Barack Obama in mile high Denver than Jesus of Nazareth had in Galilee almost two millennia ago. Mountains versus hills, and a crowd probably 500-fold! But just as Christ is said by many to have given the central tenets of Christian discipleship on that momentous occasion, Obama gave an acceptance speech that defined not just the tenets of the Democratic Party and his vision of America; but many of us came away with the unchanging reality of the sad state of politics in America.

Barack Obama’s acceptance speech on August 28 as presidential candidate of his party has been described from inspirational to transformational plus in several other laudatory terms; certainly by those in his party and so-called independents as well. The speech had carefully crafted content, almost as comprehensive as that which Christ delivered at the Mount, and one would be on the mark saying the speech was eloquently delivered, with as much or more finesse than that usually exhibited by televangelist preachers throughout this God-blessed America, and probably with far more believable zeal.

This speech, timely delivered on the anniversary of Martin Luther King’s memorable “I have a dream” speech of 45 years ago, capped perfectly a four-day convention in which unity and change were the two themes. Party unity is widely believed to have been achieved after Hillary and Bill gave convincing, even humbling, speeches to assure America, Democrat America in particular, of their unqualified endorsement of Senator Obama. It could be argued that it really had a lot to do with the Clinton legacy which had been dangerously put at risk during the course of the last six months; or, perhaps this concession to the party was but a prepayment on future political knighting for daughter Chelsea; or, even a way to be able to have Hillary’s personal loan of over $10 million to her campaign retrieved somehow, all or even part. But unity was achieved.

Change as a theme proved to be not as coherent an issue, and much of the change espoused by Obama and his party, was (is) really Pyrrhic, perhaps no more than a few incrementally positive degrees from the type of government and society in which we live today. And that means same wars; same foreign policies; vassalage to Corporate America; and a totally irresponsible blindness to what is happening to America’s economy. On the latter, returning to the pre-Bush tax structure, as proposed, will not suffice, the gap between rich and poor has widened to an obscene extreme during the past quarter of a century… since Reagan’s presidency – and his voodoo economics – not to exclude the Clinton years when all those millions of jobs created, and for which his administration takes credit, were for the most part low-skill, minimum wage jobs.

Salve Barack Caesar! The Democratic Party has convened and found you to be worthy representative of the party to become CINC of the United States, and leader of the “free world;” for come next November it is another Commander-In-Chief that will be elected. And here we are, thinking that we’ll be casting our ballots for a president… not a Chief of Police empowered to protect the wealth and power of an elite; a person that will be expected to allow such elite to plunder and enslave at will, as in the recent past. That is in truth the power that Americans have at the ballot box: the selection of a CINC.

Granted that we have known all along that politics in this US is the closest thing to a cruel joke, with Tweedledee and Tweedledum (our duopoly of Demos and Republicans) mockingly tell us that people do rule, and that we are a democratic nation. Now, as if that ongoing cruelty weren’t enough, there are some Democratic politicians espousing an even greater bipartisanship. For the sake of national purpose, they claim. Are they favoring that we be governed by TweedleOne? Or is that too weirdly homo-incestuous since Dee and Dum are brothers? Well… maybe they turn out to be enantiomorphs!

Other than party unity the convention brought Democrats another success story: making history by selecting the first African-American candidate in American politics selected by a major political party. And that brings to light a major source of problems in American politics: this is a nation where its citizens have one critical priority; one concern; one issue… letting the rest take care of itself. Women, blacks, religious zealots, and other identifiable groups have for the most part one item agendas; and the rest becomes secondary or even irrelevant. War and social justice have had diminished interest; war being waged “elsewhere” and social justice not very fashionable in a consumer society.

Thusly, these primordial issues were not addressed at the convention, properly or at all:

1. Bringing to trial for international crimes and genocide, Bush, Cheney and all the other responsible officials in the administration (Kucinich’s effort just a gesture).
2. Open discussion on the true state of the economy and how, why it came to be.
3. A “no holds barred” discussion of American Foreign Policy going back as long as it need be to ascertain the reasons for our imperialistic policies with, (a) Latin American countries; (b) our rigid and incestuous relationship with Israel; (c) our coveting efforts for Middle East oil; (d) our asphyxiating treatment of Russia and unnecessary challenges to its legitimate zone of influence and interest; and, (e) our attitude, economically and militarily, towards other upcoming global powers.

Should we be surprised that the real issues, the real major problems facing the nation were never honestly addressed? Something, rest assured, that will also be the case with the Republican Party Convention scheduled for next week.

The Sermon on the Mount at Galilee addressed important issues for Christianity with the Beatitudes and the reinterpretation of Mosaic Law. The Sermon on the Mount in Denver’s stadium gave us great oratory with the usual political Platitudes and the same old interpretation of American Exceptionalism. Obama is unquestionably no Jesus!

If it is change you expect with an Obama presidency, it will come from an eyedropper. Whether Americans accept it or not as an irremediable truth, their politics are being ran by Corporate America and the Pentagon. The show staged in Denver was sponsored by them… and so will the one next week (GOP) in Minneapolis-St. Paul.

It’s unfortunate that a charismatic leader with a very likely sense of humanity and social justice needs to find accommodation in his soul – read, sell his soul to the devil – if he is to achieve top recognition in American politics. It only took Obama two years to do so. But that’s how it is with American politics. Love it or love it… that’s our choice!

[Rasputin]

احمدي نژاد به اوباما تبريك گفت

محمود احمدي نژاد رئيس جمهوري ايران با ارسال پيامي به باراك اوباما رئيس جمهوري منتخب آمريكا، انتخابش را تبريك گفته و به وي توصيه كرده با استفاده از فرصت، نام نيكي از خود به جاي بگذارد.

آقاي احمدي نژاد در متن نامه اش خطاب به آقاي اوباما نوشته:"از اين كه توانستيد آراي اكثريت شركت كنندگان در انتخابات را به خود جلب كنيد، تبريك مي گويم."

رئيس جمهوري ايران با زود گذر توصيف كردن فرصت هايي كه خداوند به بندگان هديه مي كند، به آقاي اوباما توصيه كرده "با ترجيح مصالح حقيقي مردم و انصاف و عدالت بر تقاضاهاي سيري ناپذير اقليتي خودخواه و ناصالح، از فرصت خدمت، حداكثر استفاده را به عمل آوريد و نام نيكي از خود به جاي بگذاريد."

آقاي احمدي نژاد ابراز اميدواري كرده كه تحولي اساسي در سياست داخلي و خارجي دولت امريكا ايجاد شود.

به گفته آقاي احمدي نژاد، برخي سياست هاي خارجي آمريكا "تبعيض آميز و غير عادلانه" بوده و انزجار ملت ها و اكثر دولت ها را در پي داشته است ولي اظهار اميدواري كرده از اين پس "دايره دخالت هاي دولت آمريكا به مرزهاي جغرافيايي آن كشور محدود شود."

رئيس جمهوري ايران با اشاره به وضعيت عراق، افغانستان و اراضي فلسطيني، منطقه خاورميانه را حساس توصيف كرده و نوشته ايران از "تحولات اساسي عادلانه و واقعي در سياست ها و رفتارها به ويژه در اين منطقه استقبال مي كند."

درخواست تغيير سياست ها

الهام: رويكرد دولت آمريكا تغيير كند

پيش از پيام آقاي احمدي نژاد به اوباما، غلامحسين الهام سخنگوي دولت نيزخواستار تغيير در سياست خارجي آمريكا شده بود.

به گزارش خبرگزاري دولتي ايران - ايرنا - آقاي الهام، با اشاره به برنامه هاي انتخاباتي رئيس جمهوري منتخب آمريكا براي ايجاد تغييرات، ابراز اميدواري كرده است كه اين تغييرات شامل رويكرد بين المللي آن كشور نيز بشود.

آقاي الهام گفته است "اميدواريم همانطور كه آقاي باراك اوباما با وعده تغيير به مردم آمريكا توانست اعتماد آنها را جلب كند، با ايجاد تغييرات اساسي در رويكرد ايالات متحده به مسايل جهاني نسبت به بازسازي وجهه بين المللي آمريكا و رفع بي اعتمادي فزاينده جهاني به اين كشور بكوشد."

به گفته سخنگوي دولت ايران، اين تغييرات بايد شامل "احترام به حقوق انسانها و ملتها و پايان دادن به سلطه گري و تجاوز به كشورها" باشد.

غلامحسين الهام مشاركت گسترده راي دهندگان آمريكايي در انتخابات اخير رياست جمهوري آمريكا را نشانه رويگرداني مردم آن كشور از سياست هاي دولت جورج بوش، رئيس جمهوري كنوني، دانسته است.

آقاي الهام گفته است كه سياست هاي جورج بوش نه تنها در عرصه بين المللي بلكه در داخل ايالات متحده نيز "تنفر گسترده اي" ايجاد كرده و باعث عزم جدي مردم آمريكا براي تغيير در اين وضعيت شده است.

سخنگوي دولت ايران در توضيح اين نظر گفته است كه "تحميل هزينه هاي گسترده جنگ هاي بيهوده و ظالمانه به مردم آمريكا كه منجر به شرايط وخيم اقتصادي اين كشور شده است، بهترين دستاورد بوش براي مردم آمريكا بود."

ايران خواستار تغيير است
روز گذشته و در پي اعلام نتايج راي گيري در انتخابات رياست جمهوري آمريكا، منوچهر متكي، وزير خارجه ايران نيز اين نتايج را نشانه خواست مردم آمريكا براي تغييرات اساسي در سياست داخلي و خارجي آمريكا توصيف كرد.


متكي فاصله گرفتن از سياستهاي كنوني را به اوباما توصيه كرده است

آقاي متكي ابراز اميدواري كرد كه "دولت جديد آمريكا بتواند خواست مردم آن كشور را كه فاصله گرفتن از رويكردهاي غلط دولتمردان فعلي است، برآورده كند."

در جريان مبارزات انتخابات رياست جمهوري آمريكا، شعار اصلي باراك اوباما، رئيس جمهور منتخب از حزب دموكرات، لزوم ايجاد تغييرات در سياست ها و روش هاي دولت فدرال اين كشور بود.

در زمينه سياست خارجي، آقاي اوباما اقدامات دولت جمهوريخواه جورج بوش را باعث ناخرسندي متحدان اصلي ايالات متحده توصيف كرد و خواستار تلاش براي بهبود روابط آمريكا با اين كشورها و جلب اعتماد و همكاري بيشتر آنها شد.

در مورد ايران، باراك اوباما ضمن ابراز نگراني از سياست هسته اي اين كشور و خطراتي كه، به زعم بسياري از مقامات آمريكايي، مي تواند متوجه منافع ايالات متحده و امنيت خاورميانه، به خصوص اسرائيل سازد، از تماس و گفتگو با جمهوري اسلامي براي حل اين بحران حمايت كرده است.

در عين حال، در بيش از يك سال اخير، تلاش براي حل مساله هسته اي ايران از راه هاي ديپلماتيك محور اصلي سياست دولت كنوني آمريكا نسبت به برنامه هسته اي ايران را هم تشكيل مي داده است هرچند مقامات آمريكايي، و بسياري ديگر از متحدان غربي آن كشور، مذاكره مستقيم را به تحقق برخي شرايط، به خصوص تعليق غني سازي اورانيوم در ايران، مشروط كرده اند.

در حاليكه تعليق غني سازي اورانيوم و شفافيت برنامه هاي اتمي ا يران از جمله خواست هاي مندرج در قطعنامه هاي شوراي امنيت سازمان ملل هم بوده است، مشخص نيست كه آيا دولت حزب دموكرات در آمريكا نرمش بيشتري را در مورد انجام مذاكره بدون پيش با ايران نشان خواهد داد يا نه.

دولتهاي دموكرات و جمهوريخواه
در زمان رياست جمهوري بيل كلينتون، رئيس جمهوري سابق آمريكا از حزب دموكرات، دولت آن كشور گام هايي را در راه بهبود روابط با جمهوري اسلامي برداشت كه از جمله شامل تعديل برخي تحريم هاي اقتصادي عليه اين كشور بود .

در مقابل، دولت جورج بوش از آغاز سياستي سختگيرانه تر را نسبت به جمهوري اسلامي در پيش گرفت و آقاي بوش در سخناني در سال 2002، ايران را، در كنار عراق و كره شمالي، به حمايت از تروريسم و تلاش براي دستيابي به تسليحات كشتار جمعي متهم كرد و از آنان با عنوان تشكيل دهندگان "محور شرارت" نام برد.


تفاوت عملي سياست اوباما و بوش نسبت به ايران مشخص نيست

با انتشار گزارش هايي حاكي از برنامه هاي محرمانه اتمي در ايران در اواسط سال 2002، دولت آمريكا اين برنامه ها را به تلاش براي دستيابي به جنگ افزارهاي اتمي نسبت داد و از آن پس همواره خواستار افزايش مستمر فشار بين المللي بر ايران بوده و تحريم هاي جديدي را، در كنار تحريم هاي پيش بيني شده در مصوبات شوراي امنيت، عليه اين كشور به اجرا گذاشته است.

ساير جنبه هاي سياست داخلي و خارجي ايران نيز مورد انتقاد دولت جمهوريخواه آقاي بوده كه جمهوري اسلامي را به زير پا گذاشتن موازين حقوق بشر، داشتن نظام حكومتي غير دموكراتيك، برگزاري انتخابات ناسالم ،دخالت در امور كشورهاي همسايه، و حمايت از تروريسم متهم ساخته است، اتهاماتي كه مقامات ايران به شدت تكذيب كرده اند.

در مورد شرايط داخلي جمهوري اسلامي، در حاليكه به طور سنتي، دولت هاي جمهوريخواه در آمريكا در مقايسه با دولت هاي دموكرات مناسبات خود با ساير كشورها را كمتر به مسايلي مانند رعايت حقوق بشر و آزادي هاي سياسي مشروط مي كرده اند، رويكرد دولت جديد ايالات متحده در اين زمينه نيز معلوم نيست.

با اينهمه، آقاي بوش گسترش دموكراسي حتي در كشورهاي دوست ايالات متحده در خاورميانه را يكي از هدف هاي اصلي سياست خارجي خود قرار داده بود و علاوه بر پيشبرد سياست مبارزه بين المللي با تروريسم، مقابله با نظام هاي غير دموكراتيك را بخشي از انگيزه مداخله نظامي در عراق و افغانستان عنوان مي كرد.

در عين حال، جمهوري اسلامي نيز، كه مخالفت با آمريكا را يكي از مهمترين دستاوردهاي خود مي داند، همواره بهبود روابط دوجانبه را به تغيير روش دولت آمريكا و تحقق شرايطي مانند دست برداشتن آمريكا از دشمني، مشروط ساخته اما ماهيت تغييرات مورد نظر خود را مشخص نكرده است.

[Rasputin]

Barack Hussein Obama has "proven the impossible," or so the saying goes among people who just two weeks ago were swearing up and down that "America will never elect a black man President."

Within foreign policy circles, the conventional wisdom of all the pundits is that people in the Middle East are so racist, or have such a low perception of the American people, that they will be "shocked and awed" by the selection of a black man to the point of capitulation and cooperation with America.

That is wishful thinking for the most part.

I don't think the race issue is or has ever been nearly as extraordinary a factor with the developing world as it is with the developed one. For decades now the rest of the world has seen many diverse faces representing America. From Michael Jordan and Olympic athletes, to American movie stars, to soldiers serving on the ground in Afghanistan and Iraq, to congressmen, secretaries of State and supreme court justices, the world knows about African Americans and their issues in America. To a teenage Iranian who has grown seeing these faces of America, Obama's election probably isn't that big a surprise.

It is mostly the Americans who surprised themselves, along with immigrant communities of all sorts who live in America. This is an unforgettable lesson for the established Iranian-American community, many of whom go to extraordinary lengths to present themselves as ordinary "white", "secular" and "modern" Americans having little in common with rural religious villagers back home. For years they thought that if they just adopt the "white" mannerism and white culture, (and implicity "white" friends, "white" attitudes and "white" skin itself) they can get ahead in life (like they did under the shah) partly because this was a white country.

This explains much of the generational clash among the Iranian diaspora, as well as "recent immigrant"/"established citizen" differences in attitudes and outlook in life and foreign policy.

Therefore, it is a mistake, in my opinion, to try to reduce Obama's achievement to a racial milestone that will have far reaching consequences internationally. President Obama will have an extraordinary opportunity to restore America's prestige and work toward peace in the world. But this is due to the rejection of Bush's policies, a party change in the White House and Obama's stated position on the Iraq war.

If America wants to win Iranian hearts and minds, they have to emphasize Obama's humble origins, not just his skin color. Personal achievement, pulling oneself up from modest economic means and championing the dispossessed have always been rewarded by the Iranian people (living in Iran). Those who are tempted to think that such values have died along with the Ayatollah Khomeini need only look at Mahmoud Ahmadinejad.

I saw first hand that in a competitive field of eight candidates who ran for Iranian presidency in 2005, Ahmadinejad was alone in presenting himself as humble, down to earth champion of the poor, while the rest of the candidates were tripping over themselves with pandering, flashy signs and sex appeal. A humble person knows how to instill pride and respect to people, a necessary ingredient to any cooperation.

These are the aspects of Barak Obama that make him attractive to Iranian populace and these are where he would get any authority to influence them should he choose to take America's policy toward Iran in a different direction.

Obama has already made extraordinary but logical statements. Saying he would sit down with Iranian leaders, for example may have played into the hands of the (now fringe) far-right wing during the elections, but it was probably a winner with the Iranian people. Here we have an admission by a major American candidate that Iranians are worthy of having direct and respectful discussions with.

According to the (now fringe) Iranian-American reactionaries and their like-minded neoconservative allies, it would be a mistake to "validate" the Iranian regime through the act of sitting down with them. But what these groups never realized was that quite apart from Iranian issues with their own government, their national pride demanded that they be treated seriously and equally in the international arena.

Another important clue to the change Obama will bring is his declaration on the night he won the election: "To those who seek peace and security: We support you." A simple logical sentence, that if followed with respect to Iran would simultaneously defend America's interests and validates Iranian need for security. It is in a nutshell a bargain (not necessarily "grand").

While this rhetoric is encouraging, the real decisions lie ahead. These are the decisions to be taken in 2009 which would be translated to change of facts on ground. These are decisions that will determine if America is truly moving away from Bush's destructive foreign policy, or simply continuing them under a different paradigm.

We shall wait and see.

[Rasputin]

Congratulations to all for witnessing one of the most historic moments of our lives. Obama's victory was not just an American victory, it was a victory for all nations. It gives hope and inspiration to all human beings around the globe and it brings back our belief in the future, that good, common sense, and the notion that we are "our brother's keeper," as Obama so brilliantly kept saying during his campaign, prevails over self-serving greed that has consumed the human race in the last decade.



In my opinion there have been many heroes during this race, those who have brought us inspiring moments, demonstrating grace, human decency, and above all, unity for the good of all in the midst of all the chaos and the dirty political race to the top. I can never forget Hillary Clinton's concession speech and her grace and complete selflessness in her support for the under dog who came from the back and beat her in the race of her life. And then that of Bill's.

It was hard to be on any side of this campaign and not come to tears. The way she went on fighting for him during his campaign bringing everyone together by saying, "did you support me, Hillary, or the cause?" She is truly an American hero and an inspiration to all women. She put her ego and her self interest to the side and fought for the bigger cause and that's why she moved and inspired me and so many others through her grace and complete and undeniable support for the bigger cause during this race ... what a great leader/teacher!

I also think one of the most powerful speech's of this campaign, which should go down in history in the same category as that of Dr. King's "I have a dream," was the one given by Bill Clinton, during the Democratic Convention. He said, "Let us not lead by the example of our power but the the POWER OF OUR EXAMPLE!" those were incredible words by an incredible man who lead this country to greatness.

It reminds us of why we all gravitated to this country and why the rest of the world is so eager to do the same. It's the American way of life, the hope that dreams can come true with hard work no matter which walk of life you come from there is hope for you and not the fear or the prejudice and the hunger for war that has driven this country in the past 8 years.

I thought about those words for weeks and I thought about how it applies to our everyday life ... How our actions are more powerful than our words and how our children learn from the examples we put forth and how power is in who we are every day of our lives..

But as always, one thing I love about America is the grace and the spirit of sportsmanship that exists and prevails over ego and selfish motives which was clearly demonstrated by every one of these leaders.

Again, I don't care which side of the game you were on, but it was hard not to get moved by McCain's concession speech last night. It was undoubtedly a hard up-hill battle for him and he fought a very hard and emotional fight.

He pulled out every old and new trick in the book for the race to the White House. But at the end once he knew he is not going to win, he was NOT a sore loser and threw his unconditional support behind his rival and asked all his supporters to do the same for the love his country above and beyond everything else. That demonstrated a true patriot and a man who did was he preached: "country first!"

There are so many lessons to be learned from all this, personal and not so personal, but at the end we must know that all these demonstrations / games were put in front of us for a reason and for a bigger cause: the human growth.

Just imagine for a moment, that if the election in 2000 wasn't stolen the way it was in Florida and there was NO BUSH, would we have such a meaningful victory today .. would there be a "Barack Obama?!" ... would history be made the way it was ... just a food for thought .. but then why did it happen the way it did...what were the lessons learned!

Anyway, lastly, please accept my humility and profound gratitude for taking your valuable time and perhaps boring you with my re-cap of all that consumed us in the last two years, but I was overwhelmed with emotions this morning and felt the urge to share my thoughts as I woke up filled with joy because I have never been more proud, moved and inspired to be apart of history and a part of this great hosting country that we have come to call our home. I watched my 17-year-old son and my 13-year-old daughter break into tears as the election was called and I just could not imagine a more important moment in history.

I only pray that our motherland and the rest of the world is watching and learning from the great lessons we have been so privileged to observe.

May God bless the human race, America and our motherland, Iran!

[Rasputin]

Not much has happened to me as an Iranian, a foreigner in this country for the past thirty years. A few fights and angry exchanges here and there, but I have been left alone for the most part. I came to a very “blond, blue-eyes” region in America with black hair and dark skin, but managed to make way more friends than enemies right off the bat and was treated well.

I kept thinking about that while I watched tears rolling down Jesse Jackson’s face tonight. He was born and raised here in this country. I kept thinking of what he may have gone through, what he heard, endured, how he managed to keep it together and how hopeful he was when JFK came onto the scene. I kept thinking how proud he must have been to walk with Martin Luther King and how he dedicated his life to equality.

He stood there crying after they announced Obama as the president elect. I could only guess what he was thinking and how he was feeling. All I knew was that his time has come. After decades of inequality, injustice, and inhumanity towards the color of his skin, he must feel a little relief.

This moment was and this movement is much bigger than Barak Obama and Jesse Jackson. It is a revolution in American thinking. From the gut wrenching moment of when a young Kansan kid showed me scars on a tree where he pointed out, “this is where we used to hang blacks from” to tonight, there have been many images and many moments that has left me in disbelief.

No, this is not going to make up for any or all of what has taken place in this country and how it behaved when it comes to blacks, but it is a huge step towards healing and finally lending a listening ear.

When Hillary Clinton and Barak Obama announced their candidacy for the office of the President of the United States, I said that this country is not ready for a black or a woman to become the president, not yet. Boy was I wrong!

After years of disappointment in American decisions and judgments, tonight has been a humbling moment for this naysayer, this pessimist of a person. And I confess, I have never been happier to be so wrong.

After seeing two elections being stolen and cheated away from righteousness, I had given up all hope. I am glad to be proven wrong, when I thought we would have another white, good old boy who hated the rest of the world.

This is a true night, a pure and just night, a night as real as Jesse Jackson’s tears. No one can steal it away from me, no one can cheat me, lie to me about it, or weasel it away.

Tomorrow morning, unlike the morning after in 2000 and 2004, I won’t wake up to what I think is a night mare in continuance.

[Rasputin]

زندگینامه رئیس جمهوری منتخب آمریکا

باراک اوباما - چهل و چهارمین رئیس جمهوری آمریکا

با پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا سال 2008، باراک اوباما نخستین آمریکایی سیاهپوست است که رهبری بزرگترین قدرت اقتصادی و نظامی جهان را در دست می گیرد.

باراک حسین اوباما روز 4 اوت سال 1961 در شهر هونولولو، ایالت هاوایی آمریکا ، از یک پدر سیاهپوست کنیایی، که او نیز باراک ن اوباما نام داشت، و یک مادر سفیدپوست آمریکایی متولد شد.

باراک اوبامای پدر از قوم لیو بود که در کنیا و مناطق شرق اوگاندا و شمال تانزانیا سکونت دارند و یکی از اقلیت های قومی اصلی در کنیا محسوب می شوند.

دین اکثر لیوها مسیحی است اما تعداد قابل توجهی از آنان، از جمله خانواده اوباما، از اسلام پیروی می کنند هر چند گفته می شود که باراک اوبامای پدر حتی قبل از عزیمت به آمریکا از اسلام کناره گرفته بود و خود را یک فرد غیر مذهبی می دانست.

باراک اوبامای پدر در سن بیست و سه سالگی برای استفاده از یک بورس تحصیلی در دانشگاه هونولولو به تنهایی عازم آمریکا شد هرچند پنج سال پیش از آن با دختری از قبیله خود ازدواج کرده و از او صاحب چهار فرزند شده بود.

هنگام تحصیل در این دانشگاه بود که او با آن دانهام، یک دانشجوی دختر آمریکایی اهل کانزاس آشنا شد و با او ازدواج کرد اما این ازدواج دوامی نداشت و هنگامی که باراک اوبا (پسر) دو سال داشت، به جدایی انجامید.

باراک اوبامای پدر بعد از خاتمه تحصیل در آمریکا، به کنیا بازگشت و در سال 1982 در یک سانحه رانندگی در آن کشور درگذشت در حالیکه پسرش را تنها یک بار دیگر در سال 1971 ملاقات کرده بود.

تحصیل در اندونزی و آمریکا
آن دانهام پس از جدایی از همسر اول خود، در سال 1967 با یک دانشجوی اندونزیایی ازدواج کرد و همراه پسر خود عازم اندونزی شد و باراک اوباما تا سن ده سالگی در آن کشور سکونت داشت و به مدرسه می رفت اما در سال 1971 به هاوایی و نزد پدر و مادر بزرگ مادری خود بازگشت.


اوباما برای آخرین بار در سن دهسالگی پدر خود را ملاقات کرد
باراک اوباما پس از خاتمه دوره دبیرستان در هونولولو به لس آنجلس رفت و وارد کالج اکسیدنتال شد اما پس از دو سال، خود را به دانشکده علوم سیاسی دانشگاه کلمبیا در نیویورک منتقل کرد.

پس از دریافت لیسانس در رشته روابط بین الملل از این دانشگاه در سال 1983، باراک اوباما به عنوان کارمند در یک شرکت خصوصی و سپس یک گروه تحقیقاتی وابسته به کلیسای کاتولیک در شیکاگو ، ایالت ایلینوی، کار کرد اما با ورود به دانشکده حقوق دانشگاه هاروارد در سال 1988، برای چند سال این شهر را ترک گفت.

باراک اوباما پس از خاتمه تحصیل در هاروارد و کسب درجه دکترای حقوق در سال 1991، به شیکاگو بازگشت و ضمن کار در زمینه های مختلف حقوقی و دانشگاهی، به فعالیت های سیاسی نیز روی آورد.

باراک اوباما در سال 1996 وارد سنای ایالت ایلینوی شد و تا سال 2005 و دستیابی به کرسی این ایالت در مجلس سنای ایالات متحده، عضو سنای ایالتی بود.


از جمله اقدامات آقای اوباما در زمان عضویت در سنای ایالات متحده مشارکت در تدوین طرح هایی مربوط به شفافیت و حسابرسی عملیات مالی دولت فدرال، مقابله با تخلفات انتخاباتی و کمک بشردوستانه به جمهوری کنگو بوده است.

با آغاز رقابت های انتخاباتی سال 2008، سناتور اوباما، با وجود تجربه اندک در تشکیلات دولتی واشنگتن، داوطلبی خود را برای احراز نامزدی حزب دموکرات اعلام داشت که رقابتی طولانی و فشرده با سناتور هیلاری کلینتون، همسر رئیس جمهوری پیشین آمریکا، را در پی آورد.

مبارزات انتخاباتی و دستیابی به پیروزی
این رقابت به گزینش آقای اوباما به عنوان نامزد واحد حزب دموکرات در ماه ژوئن سال جاری و ورود به مبارزات انتخاباتی با جان مک کین، نامزد حزب جمهوریخواه، و سرانجام، پیروزی در رای گیری روز 4 ژوئن و انتخاب به عنوان چهل و چهارمین رئیس جمهوری ایالات متحده منجر شد.


خانواده اوباما - ساکنان آینده کاخ سفید
در جریان مبارزات انتخاباتی، باراک اوباما سیاست های دولت جورج بوش را به شدت مورد انتقاد قرار داد و خروج تدریجی نیروهای آمریکایی از آن کشور را مطرح کرد هرچند حمایت خود را از افزایش حضور نظامی ایالات متحده در افغانستان ابراز داشته است.

در جنبه های دیگر سیاست خارجی، انتظار نمی رود آغاز به کار دولت آقای اوباما به منزله تغییرات بنیادی در روابط بین المللی ایالات متحده باشد هرچند رئیس جمهوری منتخب آمریکا در جریان مبارزات انتخاباتی بر همکاری نزدیکتر با متحدان این کشور و تلاش برای بهبود چهره آمریکا در صحنه بین المللی تاکید نهاده است.

در مورد روابط با ایران، آقای اوباما به طور کلی با ادامه سیاست هسته ای کنونی جمهوری اسلامی و خطری که، از دید برخی مقامات آمریکایی، می تواند متوجه اسرائیل و منافع غرب سازد، مخالفت کرده است.

در عین حال، رئیس جمهوری منتخب آمریکا از گفتگو با جمهوری اسلامی به منظور وادار ساختن این کشور به تغییر روش خود حمایت کرده هرچند مشخص نیست که برای آغاز چنین مذاکراتی چه شرایطی را در نظر گرفته است و آیا مقامات جمهوری اسلامی شرایط احتمالی او را قابل قبول خواهند دانست.

از نظر سیاست های اقتصادی و اجتماعی، آقای اوباما به طیف "لیبرال" تعلق دارد که از گسترش برنامه های خدمات اجتماعی و کمک به گروههای کم درآمد و تامین منابع مالی مورد نیاز این برنامه ها از طریق مالیات سنگین تر بر شرکت های بزرگ و دارندگان درآمدهای کلان حمایت می کند.

باراک اوباما در سال 1989 با میشل رابینسون در شیکاگو آشنا شد و در سال 1992 با او ازدواج کرد.

مراسم تحلیف باراک اوباما روز 20 ژانویه سال آینده برگزار می شود و آقای و خانم اوباما، همراه با دو دختر ده ساله و هفت ساله خود که "مالیا آن" و "ناتاشا"نام دارند، سه کاخ سفید نقل مکان خواهند کرد.

[abadani69]

Siamak, chera alaki vase mardom harf dar miyari??? Hussain az koja omad too esmesh???

EY VALL BE OBAMAAAAAAAAA ke aval shod, kililililililili

[DokhtarIrooni]

Siamak, chera alaki vase mardom harf dar miyari??? Hussain az koja omad too esmesh???

EY VALL BE OBAMAAAAAAAAA ke aval shod, kililililililili

mesle inke babash mosalmoone esme arabi barash gozashte

[abadani69]

ina hamash chert vo perte, in Redwine ziad shayesazi mikone Bande khoda Nigger e vo mosalmoon boodan saresh nemishe

[Rasputin]

arman bugh bughi,ino bekhun. :=)

اوباما از تولد تا كاخ سفيد

باراك حسين اوباما در چهار اوت سال 1961 در جزيره*هاوايي متولد شد. پدرش سنيور باراك اوباما كه در روستاي كوچكي در كنيا ديده به جهان گشوده بود، در همين روستا به همراه پدر خود كه چوپاني مي*كرد و برده انگليسي*ها بود روزگار مي*گذراند.

«آن دانهم» مادر باراك كه سفيدپوست و اصالتا آمريكايي بود، در شهر كوچك كانزاس بزرگ شده بود. پدرش در دوران بحران اقتصادي سال 1929 به كار سخت و مشقت بار در سكوهاي حفاري و استخراج نفت مشغول بود. پدر «آن» (پدربزرگ باراك اوباما)* پس از حمله هوايي غافلگيرانه نيروهاي ژاپني به پرل*هاربر براي خدمت در جنگ جهاني دوم ثبت*نام كرد و در همين برهه زماني بود كه در يونيفورم ارتش آمريكا به اقصي نقاط اروپا سفر كرد. مادر باراك در خط توليد بمب در كارخانه بمب*سازي مشغول به كار شد و با پايان يافتن جنگ دوم جهاني به همراه پدر خود در كالج*هاي جي.آي.بيل (G I.Bill) كه به منظور حمايت از كهنه* سربازان بازگشته از جنگ و كمك به خانواده*هايشان تاسيس شده بود و امكاناتي نظير مسكن و ساير خدمات اجتماعي را در اختيار آنان قرار مي*داد، به تحصيل پرداخت.

مادر باراك به همراه پدر خود توانستند از طريق برنامه فدرال مسكن كه توسط دولت آمريكا ارائه شده بود، خانه*دار شده و به*هاوايي نقل مكان كنند. در اين زمان بود كه پدر اوباما در كنيا موفق شده بود از دانشگاهي در*هاوايي بورسيه دريافت كند و اين موفقيت تحصيلي در واقع پاياني بود بر همه روزها و سال*هايي كه با پدر خود در ناشناخته*ترين روستاهاي كنيا به چوپاني مشغول بود و اكنون مي*توانست براي ادامه تحصيلات وارد دانشگاهي در*هاوايي شود. «آن» (مادر باراك) در اين شهر با پدر باراك آشنا شد و اين آشنايي به ازدواج كشيده شد.

سفر به آمريكا

اما اين ازدواج دوامي نداشت و «آن» و همسرش وقتي باراك تنها دو سال سن داشت، از يكديگر جدا شدند. پدر باراك اما لحظه*اي از روياهاي خود دست نكشيد و تحصيلاتش را در سطح دكتراي تخصصي در دانشگاه*هاروارد ادامه داد و سپس به زادگاهش كنيا بازگشت. باراك مدتي را در خانه مادرش در*هاوايي سپري كرد. مادر باراك پس از مدتي مجددا ازدواج كرد و به همراه شوهر جديدش كه يك دانشجوي اندونزيايي بود در سال 1967 به جاكارتا سفر كرد. باراك در پايتخت اندونزي به مدرسه رفت و در سن 10*سالگي براي زندگي با پدربزرگ مادري*اش عازم*هاوايي شد.

باراك سياهپوست اگر چه توانست به عنوان دانش*آموز ممتاز دوران تحصيلات متوسطه را به پايان برساند، اما در كالج محل تحصيلش تنها سه سياهپو*ست بودند كه او يكي از آنان بود و به گفته خود در اين برهه براي نخستين بار به عنوان يك آمريكايي آفريقايي تبار طعم تلخ تبعيض نژادي را چشيد. باراك دوران سخت تثبيت هويتش را در بطن چنين جامعه*اي فرا روي خود داشت.

باراك كه جهد و جد پدرش را براي دستيابي به درجات عالي تحصيلي و پيمودن مدارج*ترقي با گوشت و استخوان حس كرده بود، موانع و مشكلات نژادي را در هم كوبيد و در سال 1983 در رشته علوم سياسي از دانشگاه كلمبيا فارغ*التحصيل شد.

دوران تحصيل

زبانه*هاي آتش جاه*طلبي و پيشرفت در باراك جوان هرگز فروكش نكرد. او كه آ*موزه*ها و تعليمات مادرش يعني اهميت خدمت به كشور و احساس يكدلي و يكرنگي را به خاطر داشت، به عنوان گرداننده* وارد گروهي تقريبا مذهبي شد كه هدف و برنامه آن بهبود وضعيت معيشتي در مناطق حومه*اي و عمدتا فقيرنشيني بود كه به سبب افزايش جرم و جنايت و بيكاري عملا فلج شده بودند.

اين گروه به موفقيت*ها و پيشرفت*هايي نائل شد، اما باراك كم*كم به اين نتيجه رسيد كه اگر به راستي روياي بهبود وضعيت معيشتي و ارتقاي سطح كيفي زندگي مردم را در سر مي*پروراند، بايد كه اصلاحات را نه از سطح محلي و منطقه*اي بلكه در مقياس ملي و با اصلاح قوانين و ايجاد برخي اصلاحات سياسي آغاز و پيگيري كند، بنابراين به دانشگاه* هاروارد
رفت و در سال 1991 مدرك دكتراي حقوق را از اين دانشگاه دريافت كرد.

وي همچنين نخستين آمريكايي سياهپوستي بود كه توانست به مقام رياست انجمن عالي حقوق دانشگاه* هاروارد منصوب شود. باراك حسين اوباما سپس به شيكاگو رفت تا ضمن وكالت به تدريس حقوق و مباني قانون اساسي بپردازد. موفقيت*هاي اوباماي جوان و جوياي نام، راه را براي وي جهت كسب نمايندگي حزب دموكرات در سناي آمريكا هموارتر كرد و سرانجام موفق شد كرسي نمايندگي سنا از ايالت ايلينويز را تصاحب كند.

رشد و پرورش يافتن در نقاط مختلف در ميان انسان*هايي با عقايد و باورهاي گاه متضاد و گوناگون، بزرگ*ترين و ارزشمندترين تجربه زندگي باراك اوباما بود و همين مزيت به اوديسه سياسي اين جوان سياهپوست روح و جان تازه*اي بخشيد. در بحبوحه مناقشات حزبي مجادلات سياسي و بحران*هاي مالي و معيشتي دنياي امروز، اوباما همچنان از اين قابليت و استعداد برخوردار مي*باشد كه نگاه مردم از طيف*هاي اجتماعي و سياسي و فرهنگي مختلف را به سوي يك هدف سياسي و اجتماعي مشخص معطوف سازد. هدفي كه حل*وفصل مشكلات و چالش*هاي فرا روي مردم آمريكا را بر نيات و مقاصد سياسي و معيارهاي جناحي و حزبي ارجح*تر مي*داند.

وي همواره پيش قراول تلاش*ها براي ايجاد اصلاحات در نظام سياسي و دولت حاكم بوش بوده و به عنوان عضو كميته رسيدگي به امور كهنه سربازان ارتش آ*مريكا در زمينه مراقبت*هاي بهداشتي و درماني اقدامات زيادي را صورت داده است. باراك اوباما و همسرش ميشل، داراي دو فرزند هشت ساله و 9 ساله هستند.

باراك اوباما 47 سال سن و يك متر و 87 سانتي متر قد دارد. وي سناتور جو بايدن كه از چهره*هاي برجسته حزب دموكرات در حوزه سياست خارجي است را به عنوان معاون خود برگزيده است.

[Rasputin]

اوباما نامه احمدی نژاد را 'بررسی خواهد کرد'

آقای اوباما گفت که پس از به عهده گرفتن مسئولیت امور با مشکلات اقتصادی "سرشاخ" خواهد شد
باراک اوباما، رئیس جمهوری منتخب آمریکا، در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود در جمع خبرنگاران حاضر شد و به برخی از سوالات آنان از جمله نامه تبریک محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری ایران به وی، پاسخ داد.

آقای اوباما گفت که از ارسال نامه آقای احمدی نژاد آگاه است و افزود که معتقد است برنامه "هسته ای تسلیحاتی ایران" قابل قبول نیست و تاکید کرد که نیاز به تلاشی جهانی برای متوقف کردن این اقدامات ایران است. رئیس جمهوری منتخب آمریکا همچنین گفت که حمایت ایران از سازمانهای تروریستی باید پایان یابد.

ایران گروه های مسلح همچون گروه فلسطینی حماس و حزب الله لبنان را جنبش های مقاومت مردمی می خواند و به علاوه حمایت تسلیحاتی از آنها را انکار می کند.

باراک اوباما در عین حال تاکید کرد که نامه رئیس جمهوری ایران بررسی خواهد شد و جواب مناسب داده می شود اما وی تاکید کرد که فقط 3 روز از انتخابات گذشته و درخصوص ایران و روابط با این کشور نیاز به مدت زمان بیشتری است.

آقای اوباما در طول کنفرانس مطبوعاتی خود تاکید کرد که وی هنوز رئیس جمهوری آمریکا نیست و در اواخر ماه ژانویه سال 2009 میلادی و پس از مراسم سوگند رسما این مسئولیت را بر عهده خواهد گرفت.

رئیس جمهوری منتخب آمریکا همچنین گفت که برخی از روسای جمهوری سابق آمریکا اعلام کرده اند که آماده ارایه هرگونه کمکی که لازم باشد به وی خواهند بود.

او گفت با تمام قدرت با بحران مالی مقابله خواهد کرد و برنامه های امدادی را به خصوص برای کمک به خانواده های طبقه متوسط به اجرا در خواهد آورد.

بدنبال پیروزی آقای اوباما در انتخابات ایران، محمود احمدی نژاد جمهوری ایران با ارسال پیامی به باراک اوباما رئیس جمهوری منتخب آمریکا، انتخابش را تبریک گفته و به وی توصیه کرد با استفاده از این فرصت، نام نیکی از خود به جای بگذارد.

آقای احمدی نژاد در متن نامه اش خطاب به آقای اوباما نوشته:"از این که توانستید آرای اکثریت شرکت کنندگان در انتخابات را به خود جلب کنید، تبریک می گویم."

رئیس جمهوری ایران با زود گذر توصیف کردن فرصت هایی که خداوند به بندگان هدیه می کند، به آقای اوباما توصیه کرده "با ترجیح مصالح حقیقی مردم و انصاف و عدالت بر تقاضاهای سیری ناپذیر اقلیتی خودخواه و ناصالح، از فرصت خدمت، حداکثر استفاده را به عمل آورید و نام نیکی از خود به جای بگذارید."

آقای احمدی نژاد ابراز امیدواری کرده که تحولی اساسی در سیاست داخلی و خارجی دولت امریکا ایجاد شود.

مقابله با بحران اقتصادی
آمار تازه ای که روز جمعه توسط وزارت کار آمریکا منتشر شد حاکیست که در ماه اکتبر 240 هزار شغل از دست رفته است که آمار افت اشتغال را به یک میلیون و 200 هزار در سال جاری می رساند.

رئیس جمهور منتخب آمریکا در این کنفرانس خبری با اشاره به این آمار قول داد پس از ورود به کاخ سفید فورا با بحران اقتصادی "سرشاخ" شود.

وی گفت: "درآمدن از مخمصه ای که در آن هستیم آسان و سریع نخواهد بود. اما آمریکا یک کشور قوی و انعطاف پذیر است و من می دانم که اگر ما جناح گرایی و برخورد سیاسی را کنار گذاشته و با یکدیگر کار کنیم، موفق خواهیم شد."

این کنفرانس خبری که در هتلی در شیکاگو انجام شد، اولین ملاقات اوباما با خبرنگاران از زمان پیروزی قانع کننده او در برابر جان مک کین نامزد جمهوری خواهان در انتخابات روز سه شنبه گذشته بود.

آقای اوباما قول داد با ارائه یک طرح نجات مالی و کاهش مالیات به کمک کسانی بشتابد که برای پرداختن بدهی های ماهانه در تقلا هستند. وی گفت که لازم است فورا پس از آغاز ریاست جمهوری او یک بسته مشوق های اقتصادی تصویب شود.

وی همچنین گفت که مزایای بیکاری را تمدید خواهد کرد و به کمک دولت های محلی خواهد شتافت تا مجبور به اخراج کارکنان خود نشوند.

رئیس جمهور منتخب آمریکا همچنین بر لزوم کار به روی سیاست هایی برای کمک به صنعت بحران زده اتومبیل سازی آمریکا تاکید کرد.

پیشتر آقای اوباما و معاون او جو بایدن با گروهی از مشاوران برجسته اقتصادی که نام برخی از آنها به عنوان مقام های احتمالی در دولت اوباما مطرح است دیدار کردند.

این افراد شامل لری سامرز رئیس سابق دانشگاه هاروارد که در دوره بیل کلینتون وزیر خزانه داری بود و پل وولکر رئیس سابق بانک مرکزی آمریکا در دوره جیمی کارتر و رونالد ریگان می شد.

اریک اشمیت مدیر گوگل و وارن بافت سرمایه گذار میلیاردر از دیگر کسانی بودند که در این ملاقات شرکت داشتند.

رام امانوئل نماینده ایلینوی در مجلس نمایندگان که اکنون پست ریاست کارکنان کاخ سفید را پذیرفته است نیز در این کنفرانس خبری حضور داشت.

آقای اوباما قرار است روز دوشنبه در کاخ سفید با جورج بوش ملاقات و درباره مسائل اقتصادی گفتگو کند.