Emam Hossein(ع

**abadani69** · 07-21-2006, 07:47 PM

HISTORY OF THE SHRINE OF
IMAM HUSAIN IBN ALI IBN ABI TALIB

Unlike any other city, Karbala has its named engraved in the memory of generations, and in the expanse of the Muslim world...

Believers remember that name with sorrow and distress, for they remember the history of the master of all martyrs, Imam Husain, peace be upon him, and his sacrifice for Islam.

The wave of visitors never stopped coming to Karbala, from the time the Umayyad and Abbaside caliphs prevented the construction of the shrines to the time the believers were able to build the precinct, despite the hardships and difficulties imposed on them.

And today, since Karbala is witnessing new calamities, and the mausoleums of Imam Husain [a] and his companions are subjected to destruction and neglect, and visitors are prevented from reaching that place, it is suitable to familiarise ourselves with Karbala...

Two main roads lead the visitor to Karbala. One is from the Iraqi capital Baghdad, through Al-Musails, and the other is from the holy city of Najaf. However, either one excites the visitor with its greenish scenery along the sides.

Upon reaching Karbala, the holy place would draw the visitor's attention to its glorious minarets and domes shining due to the light of its lord.

At the city's entrance, the visitor finds a row of houses decorated with wooden columns, and while proceeding further towards the holy mausoleum, he sees architechture similar, to some extent, to modern ones.

Upon reaching the holy shrine, one finds himself in front of a boundary wall that surrounds wooden gates covered with glass decorations, and when one enters one of those gates, he enters a precinct surrounded by small rooms called "Iwans".

The holy grave is located in the middle of the precinct, surrounded by square shaped structures called "Rawaq".

The grave itself is located in the middle of the grave site with golden windows around it, with beautiful illumination. It really is something great to see.

"Karbala" Origin & Meaning

There are many opinions among different investigators, as to the origin of the word "Karbala".
Some have pointed out that "Karbala" has a connection to the "Karbalato" language, while others attempt to derive the meaning of word "Karbala" by analysing its spelling and language. They conclude that it originates from the Arabic word "Kar Babel" which was a group of ancient Babylonian villages that included Nainawa, Al-Ghadiriyya, Karbella, Al-Nawaweess, and Al-Heer. This last name is today known as Al-Hair and is where Imam Husayn's [a] grave is located.

The investigator Yaqut al-Hamawy had pointed out that the meaning of "Karbala" could have several explanations, one of which is that the place where Imam Husayn [a] was killed is made of soft earth - "Al-Karbalat".

Other writers made the connection between the name and the disastrous event which painted the desert with blood, and so the word "Karbala" was said to compose of two Arabic words: "Karb" meaning grief and sorrow, and "Balaa" meaning affliction. Such a connection, in fact, has no scientific evidence, since Karbala was known as such even before the arrival of Imam Husain, peace be upon him.

Martyrdom and popularity

Karbala was at first an uninhabited place and did not witness any construction activity, although it was rich in water and its soil fertile.

Following the tenth of Muharram 61 AH (680 AD), after the martyrdom of Imam Husain [a], people from far as well as tribes living nearby started visiting the holy grave.

A lot of those who came, stayed behind and/or asked their relatives to bury them there after their demise.

Despite many attempts by successive rulers, such as Al-Rashid and Al-Mutawakkil, to put a restriction on the development of this area, it has nonetheless spread with time to become a city.

Bounty of visiting Imam Husayn [a]

There is a lot of benefit and great spiritual reward in visiting the grave of Imam Husain [a]. The Prophet [s] has said of his grandson Imam Husain [a]: "Husain is of me and I am of him". Several narrations mention that visiting the grave of Imam Husain [a] relieves one of worldly afflictions as well as those after death.

Believers, therefore, come from all parts of the world all year round to receive the honour of visiting Imam Husain [a], particularly during the first ten days of Muharram (Ashura) and the twentieth of Safar (the fourtieth).

One common Iraqi custom during that season is to go walking from Najaf to Karbala, reflecting their strong adhesion to and adoption of the morals and principles for which Imam Husain [a] struggled and attained martyrdom.

Mausoleum of Imam Husain, peace be upon him
The historian Ibn Kuluwayh mentioned that those who buried Imam Husain [a], made a special and rigid construction with signs above the grave.

Higher and bigger constructions above the grave started during the ruling of Al-Saffah, but Harun al-Rashid later on, put heavy restrictions to prevent people from visiting the grave.

At the time of Al-Mamun, construction around the grave resumed until the year 236 AH when Al-Mutawakkil ordered the destruction and digging of the grave, and then filling the pit with water. His son, who succeeded him, allowed people to visit the grave site, and since then building the precinct to the grave increased and developed step by step.

On the other hand, the historian Ibn Al-Athir, stated that in the year 371 AH, Aadod Al-Dawla Al-Boowayhi became the first to largely lay the foundations for large scale construction, and generously decorated the place. He also built houses and markets around the precinct, and surrounded Karbala with a high boundary wall turning it into a strong castle.

In the year 407 AH, the precinct caught fire due to the dropping of two large candles on the wooden decorations, but Hasan ibn Fadl (the state minister) rebuilt the damaged sections.

History has recorded the names of several rulers who shared the honour of widening, decorating or keeping the precinct in good condition. Amongst them is Fateh Ali al-Qajari, who in 1250 AH ordered the construction of two domes. One over Imam Husain's [a] grave and the other over his brother Abu al-Fadl Abbas [a].

The first dome is 27 meters high and completely covered with gold. At the bottom, it is surrounded with 12 windows, each of which is about 1.25 m away from the other, from the inside, and 1.30 m from the outside.

The mausoleum has an area of 59 m / 75 m with ten gates, and about 65 rooms (I wans), well decorated from the inside and outside, used as classrooms for studying.

As for the grave itself, in the middle of the precinct, it is called the "Rawda" or garden and it has several doors. The most famous one is called "Al-Qibla" or "Bab al-Dhahab". When it is entered, one can see the tomb of Habib ibn Madhahir al-Asadi, to the right hand side. Habib was a friend and companion of Imam Husain [a] since their childhood. He was one of those who was honoured with martrdom at the Battle of Karbala.

The resting place of Abbas b. Ali, peace be upon him
Abu al-Fadl Abbas, peace be upon him, was the brother of Imam Hasain [a] and Imam Husayn [a] and the standard-bearer of Imam Husain [a] in the Battle of Karbala. He is well known in history for his valour, loyalty and similarity to his father, the Lion of God, Ali b. Abi Talib, peace be upon him.

The grave of Abbas [a] received similar attention as that of Imam Husain [a]. In the year 1032 AH, the King Tahmaseb ordered the decoration of the grave's dome. He built a window on the 'darih' around the grave and organized the precinct. Other similar activities were done by other rulers.

As a matter of fact, Karbala contains, besides the grave of Imam Husain [a] and his brother, the grave of all the 72 martyrs of Karbala. They were buried in a mass grave which was then covered with soil to the ground level. This mass grave is at the foot of Imam Husain's [a] grave. In particular, besides Imam Husain's grave are the graves of his two sons Ali Akbar and 6-month old Ali Asgher.

**abadani69** · 07-21-2006, 07:48 PM

The Day of Islamic Revolution’s Guards Corps

We wish we could be with you! We wish we were a soldier as well! We wish we could maintain the bloods, which were shed and the epics.

When it is decided that the followers of Imamate’s path and the pilgrims of sanctuary of sainthood would
be taught the lesson of Holy war (Jihad), resistance and love, they would be encouraged by injecting the
jewelry of humanity and eagerness and enthusiasm and passing the God’s path and the path of evolution
and elevation and they would be motivated to start the task.

But how must these believers of school of sainthood be taught about the lesson of passing the God’s path?
How could the fire of eagerness and resistance and Jihad and seeking for martyrdom be waged in their
bodies? Which way would be appropriate for keeping the torch of humanity and virtue to shine forever?

Isn’t it true that the school of sainthood is the crystallization of values, genuineness and purity?

Isn’t it true that the life of Imam Hossain (Pbuh) is the center, of epic, Jihad and resistance?

Doesn’t the love Zam-Zam, the purity of sincerity and greatness of devotion in Kowthar of light
and knowledge [Imam Hossein (Pbuh)] shine?

Yes, this is Hossain (Pbuh), the volcano of anger and thunder bolt of death on the head of Islam’s
and humanity’s blood thirsty and arrogant enemies!

This is Hossain (Pbuh), the source of generosity, honor, the revolutionary pride and politic authority!
This is Hossain (Pbuh), the resource of all of goodness and the axis of humankind’s salvation. Surely,
one must be bound to him in order to learn from him! And like the dried pipe on the invisible lips,
which whispers the story of separation, one must cry for the time of reaching to him so eagerly:
“ We wish we were with you!” ”We wish we could achieve the great salvation of the Jihad
and martyrdom while guarding the religion, like you.”

And with this nice melody, one would motivate the sad and icy souls, make them so lively and warm
and cause them to move, so that they rise as well just like Imam Hossain (Pbuh) in order to keep
and guard the religion. And like him sacrifice themselves.

They must be bound to those ideals and high aims of that honorable Imam to the extent that
they would never be reluctant to give this holy link up. The one which has created a nice
ascent for them. And in this way they would never enter the despised world.

Yes! One must learn the principles of guarding from Hossain (Pbuh). One must link the
guarding with Imam Hosain (Pbuh)! And what an auspicious bound it is! The guard
corps’ day is Imam Hossain (Pbuh)‘s day. The day on which one steps into
Imam Hossain’s school of thought.

Isn’t it true that the school of sainthood, needs the followers who always go
in the path of human’s evolution and they should have the eagerness
and enthusiasm of the Jihad and fighting for the sake of Allah in their minds?

And in this way Imam Hossain (Pbuh)’s birthday is guard corps’
day so that the watchmen of the religion for ever and as long as
the history lives would rise to defend the religion like him and this boiling blood
would flow in the history’s arteries for ever.

Knowing this fact and embodiment of it in human’s body will really place
him among the followers of path of sainthood. Yes! One must whisper so
continuously and eternally: “We wish we were with you too” “ We wish we were soldier as well!”
“ We wish we would enjoy the salvation of martyrdom with you!”[/

**abadani69** · 07-21-2006, 07:49 PM

در بيان عدد اولاد حضرت امام حسين عليه السلام *

شيخ مفيد ره فرموده كه آن حضرت را شش فرزند بود چهار تن از ايشان پسران بودند :

1 - علي بن الحسين الكبر ( امام سجاد ( ع ) ) و كنيت او ابو محمد است و مادرش شاه زنان دختر كسري يزجرد است .
2 - علي بن الحسين الاصغر معروف به علي اكبر كه در كربلا با پدرش شهيد شد به شرحي كه در سايت اماده است و مادرش ليلي دختر ابومره بن عروه بن مسعود ثقفيه است
3 - جعفر بن الحسين است و مادر او زني از قبيله قضاعه و او در حيات پدر وفات يافت و اولادي نداشت .
4 - عبد الله ( معروف به حضرت علي اصغر ) و او نيز در كربلا در كنار پدر به زخم تيري شهيد گشت كه در فرازهايي از عاشورا آمده است .
اما دختران : يكي سكينه است كخ مادر او رباب دختر امرئ القيس است و اين رباب نيز مادر عبد الله بن الحسين است و دختر ديگر فاطمه نام داشت و مادر او ام اسحاق دختر طلحه بن عبيد الله تيميه است.

كه البته در تعداد فرزندان حضرت امام حسين (ع) تا 9 تن نيز روايت شده است

**abadani69** · 07-21-2006, 07:49 PM

فلسفه قيام عاشورا:
در حادثه كربلا ما به مسائل زيادي بر مي خوريم در يك جا سخن از بيعت خواستن يزيد از امام حسين و امتناع امام از بيعت، در يكجا دعوت مردم كوفه از امام حسين و پذيرفتن امام ولي در جايي بدون توجه به مسئله بيعت و بدون توجه به درخواست دعوت كوفيان حضرت حسين (ع) از اوضاع حكومت انتقاد مي كند.

از فساد و حرام خواريها و ظلم و ستم انتقاد مي كند و اينجا امر به معروف و نهي از منكر را لازم مي بيند.

البته حقيقتاً بايد گفت همه اين سه مورد تاثير داشته است چون پاره اي از عكس العملهاي امام بر اساس امتناع از بيعت پاره اي بر اساس دعوت مردم كوفه و پاره اي بر اساس مبارزه با منكرات و فسادهاي آن برهه از زمان صورت گرفته است.

حال بايد ديد دو عامل اصلي قيام چه بوده است. و بايد ديد كدام عامل تاثيري به سزايي داشته است.

توضيح عكس العمل اول را همه شنيده ايم كه معاويه با چه وضعي به حكومت رسيد وقتي اصحاب امام حسن مجتبي (ع)، آنقدر سستي كردند امام يك قرارداد موقت با معاويه امضاء كردند در مفاد اين صلحنامه آمده بود كه بعد از مرگ معاويه مقام خليفه مسلمين به امام حسن برسد و اگر ايشان به شهادت رسيده بودند به برادرش امام حسين منتقل شود براي همين معاويه امام حسن مجتبي را مسموم نمودند تا مدعايي نماند و خود معاويه مي خواست حكومت را به شكل سلطنت و موروثي در بياورد. تا زمان معاويه ، مسئله خلافت و حكومت يك مسئله موروثي نبود و فقط دو طرز تفكر بود:

الف: يك طرز تفكر كه خلافت، فقط شايسته كسي است كه پيغمبر او را منصوب كرده باشد.

ب: يك طرز تفكر ديگر اين بود كه مردم حق دارند خليفه اي براي خودشان انتخاب كنند و اين مسئله در ميان نبود كه يك خليفه براي خود جانشين معين كند اما تصميم معاويه از همان روزهاي اول اين بود كه نگذارد خلافت از خانه اش خارج شود ولي خود معاويه احساس مي كرد اين كار فعلا زمينه مساعدي ندارد و كسيكه او را به اين كار تشويق و تشجيع نمود مغيره بن شعبه (لعنه ا…) بود چون مغيره خودش طمع حكومت كوفه را داشت مغيره همان شخصي بود كه با غلاف شمشير به پهلوي خانم زهرا (س) زد و همان مغيره اي كه قبلا هم حاكم كوفه بوده است و از اينكه معاويه او را عزل نموده بود ناراحت بود. براي همين مغيره به شام رفت و به يزيدبن معاويه گفت نمي دانم چرا معاويه درباره تو كوتاهي مي كند ديگر معطل چيست؟ چرا تو را جانشين خودش نمي كند يزيد گفت پدر فكر مي كند اين قضيه عملي نيست مغيره گفت عملي است چون هر چه معاويه بگويد مردم شام اطاعت مي كنند و مردم مدينه را مروان حكم و از همه جا مهمتر و خطرناكتر كوفه (عراق كنوني) است اين هم بعهده من.

يزيد به نزد معاويه رفت و مطالب مغيره را گفت وقتي معاويه ، مغيره را احضار نمود مغيره با تملق گويي و منطق قويي كه داشت معاويه را قانع مي سازد معاويه هم براي بار دوم به او ابلاغ حكومت كوفه را مي دهد (البته اين جريان بعد از شهادت امام حسن مجتبي يعني سالهاي آخر عمر معاويه بوده است) مردم كوفه و مدينه با پيشنهاد مغيره و مروان مخالفت كردند لذا معاويه مجبور شد خودش به مدينه برود . معاويه پس از تسلط كامل بر محيط داخلي و پهناور اسلام كه از افريقاي شمالي تا حدود چين توسعه يافته بود اولين و بزرگترين اشتباه خودش راجع به سياست خارجي را مرتكب شد چون وقتي تصميم گرفت پسر جوان و نالايقش را وليعهد كند ولي مردم نپذيرفتند و او شكست خورد براي رسيدن به اين قصد شومش مرتكب جنايت بزرگي شد و آن اين بود كه با امپراطور روم كه نيرومندترين دشمن خونين اسلام و مسلمانان بود به نفع قصد شومش صلح كرد و با اين عمل جلوي پيشروي اسلام را در اروپا متوقف ساخت و براي تهديد يك طرفردار نيرومند كه تاج و تخت يزيد را پشتيباني كند حاضر شد باجي هم به دولت روم بدهد.

معاويه زمانيكه كه خودش به مدينه رفت سه نفر كه مورد احترام مردم بودند را خواست (امام حسين –(ع) عبدالله بن عمر فرزند خليفه دوم ، عبدالله بن زيير، همان شخصي كه به امام علي خيانت كرد و مسبب جنگ جمل شد) معاويه سعي كرد با چرب زباني به آنها برساند كه صلاح اسلام ايجاب مي كند حكومت ظاهري در دست يزيد باشد ولي كار در دست شما تا اختلافي ميان مردم رخ ندهد حتي به آنها گفت شما فعلا بيعت كنيد ولي آنها قبول نكردند.

معاويه هنگام مردن، سخت نگران وضع پسرش يزيد بود و به او نصايحي كرد كه اگر يزيد جامه عمل مي پوشاند يقيناً بيشتر مي توانست حكومت كند نصايح اين بود (اي پسر جان، من رنج بار بستن را از تو بر داشتم، كارها را برايت هموار كردم و دشمنانت را راحت نمودم و رقيبان عرب را زير فرمانت آوردم مردم حجاز را منظور دار كه اصل تو هستند هر كس از آنها به نزد تو آمد گراميش دار و هر كدامشان را هم غايب بود احوالش را بپرس اهالي عراق را منظور دار.

و اگر خواستند حاكمي را از آنها عزل كني دريغ نكن چون عزل يك حاكم، آسانتر از برابري با صد هزار شمشير است اهل شام را هم منظور دار كه اطرافيان نزديك و ذخيره تو هستند و اگر از دشمني در هراس يودي از آنها ياري بجو و چون موفق شدي آنها را به وطن خودشان برگردان زيرا اگر در سرزمين ديگر بمانند اخلاقشان بر مي گردد. سپس معاويه مي نويسد پسرم من نمي ترسم كه كسي در حكومت با تو نزاع كند مگر 3 نفر حسين بن علي – عبدالله بن زيير- عبدالله بن عمر ]چون هر سه خليفه زاده بودند[.

حسين بن علي شخصي است كه اهل عراق او را رها نكنند و او را وادار به خروج مي كنند اگر خروج كرد و برابر او پيروز شدي از او درگذر كه با تو خويشي نزديك دارد و احترام و خلق او بسيار است و او نوه پيامبر است.

اما عبدالله بن عمر اهل عبات است و اگر تنها بماند با تو بيعت مي كند.

ولي عبدالله بن زبير اگر بر تو خروج كرد و بر او پيروز شدي بند از بندش جدا كن و تا بتواني خون ديگران قوم خود را حفظ كن.

معاويه مي دانست اين سه نفر يقيناً اعتراض خواهند كرد چون اعتراض آنها به نظر معاويه بدين دليل بود كه اگر خلافت به ارث برده مي شود ما هم بايد وارث باشيم و اگر خلافت به سابقه و لياقت است هزاران مسلمان با سابقه و لياقت است هزاران مسلمان سابقه دار تر از يزيد هم وجود داشت و اين اعتراضات واقعاً در ذهن اكثر مسلمان بود معاويه در اين نصايح كاملا پيش بيني كرده بود كه اگر يزيد با امام حسين (ع) به خشونت رفتار كند و دست خود را به خون آغشته كند ديگر نمي تواند خلافت خود را ادامه دهد بقول بني اميه متأسفانه يزيد نتوانست سياست مرموزانه پدرش را اعمال كند و سياستي غلط را اعمال نمود و زحمات 50 ساله امير را رشته كرد . معاويه فردي زيرك بود و خوب مي دانست و مي توانست پيش بيني كند بر عكس يزيد كه اولا جوان بود ثانيا مردي بود كه اشراف زاده و با لهو و لعب مانوس شده بود و كاري كرد كه در درجه اول به زبان خاندان بني اميه و ابوسفيان تمام شد.

بعد از اينكه معاويه در نيمه رجب سال 60 هـ . ق به درك رسيد يزيد به حاكم مدينه وليد بن عقبه ابوسفيان (نوه ابوسفيان) نامه اي مي نويسد و مرگ معاويه را اطلاع مي دهد و طي نامه اي خصوصي دستور داد از حسين بن علي (ع) و عبدالله بن عمر و عبدالله بن زبير بيعت بيگرد و اگر بيعت نكردند سرشان را براي من بفرست وقتي وليد بن عقبه نامه يزيد را دريافت كرد امام بعد از سه روز حركت كرد. (علتش را انشاءالله در تاريخ واقعه كربلا تا شهادت خواهيم گفت) و به مكه هجرت نمود و شايد فكر شود كه هجرت بدين جهت بوده است كه مكه حرم امن الهي است و خون حضرت را نمي ريزند خير بلكه اولا اعلام مخالفت خودش را اعلام كرد ثانيا اگر در مدينه مي ماند صدايش آنقدر به عالم اسلام نمي رسيد و اگر شهيد هم مي شد خونش تاثير زيادي نداشت براي همين صدايش در اطراف پيچيد كه امام حاضر به بيعت نشده است ثالثاً و از همه مهمتر امام حسين سوم شعبان وارد مكه شد و ماههاي شعبان ، رمضان، شوال، ذي القعده و تا هشت ذي الحجه در مكه ماند ماههايي مهم كه مردم جهت حج عمره آنجا مي آمدند تا اينكه 8 ذي الحجه رسيد و مردم كه براي حج تمتع لباس احرام مي پوشيدند و مي خواهند به سوي مني و عرفات بروند همان لحظه ناگهان امام حسين (ع) اعلام مي كند من مي خواهم به طرف عراق و به سوي كوفه بروم يعني پشت به حج و كعبه مي كند و اعتراض و عدم رضايت خودش را به اين شكل اعلام مي كند.

البته مسئله بيعت مسئله اصلي قيام نيست فقط تأثيرش اين بود كه جرقه اين حادثه عظيم كربلازده شود.

**abadani69** · 07-21-2006, 07:50 PM

توضيح عكس العمل دوم:
در آن روز جهان اسلام سه مركز بزرگ و موثر داشت مدينه كه دارالهجره بود.

شام كه دارالخلافه و كوفه كه قبلا دارالخليفه بود و اميرالمومين علي (ع) در آنجا مركز حكومت خود قرار داده بود.

بعلاوه كوفه شهري جديد التاسيس بود كه بوسيله سربازان اسلام در زمان عمر بن الخطاب (ل) ساخته شد و آنرا سربازخانه اسلامي مي دانستند، وقتي مردم كوفه مي فهمند كه امام با يزيد بيعت نكرده نامه به امام مي نويسد كه اگر به كوفه بيائيد ما شما را ياري مي كنيم و تاريخ قضاوت خواهد كرد كه زمينه مساعد بود ولي امام حسين از اين فرصت طلائي استفاده نكرد و اگر پاسخ مثبت دهد مي دانست كوفيان غيرت ندارند و ناكس هستند و تجربه داشت كه به پيامبر(ص) و علي (ع) و امام حسن (ع) خيانت كرده بودند. متأسفانه وقتي اين تاريخها بدون تحليل و فكر خوانده شوند عده اي ديگر فكر خواهند كرد كه اگر امام در خانه راحت نشسته و كاري ندارد كه به اسلام چه بلائي دارد وارد مي شود و فكر مي كنند امام را تنها چيزي كه حركت داد دعوت مردم كوفه بوده است در صورتيكه امام حسين آخر ماه رجب كه اوايل حكومت يزيد بود براي امتناع از بيعت از مدينه خارج شد و چون مكه حرم امن الهي است و آنجا امنيت بيشتري وجود دارد لذا امام به مكه شرفياب شدند ولي نامه كوفيان در 15 رمضان به امام حسين (ع) رسيد يعني يكماه و نيم بعد از اينكه امام نهضت خود را با عدم بيعت شروع نمودند نامه ها به دست امام رسيد بنابراين دعوت مردم كوفه موضوع اصلي در اين نهضت نبود بلكه در يك امر فرعي دخالت داشت. ماه رجب و شعبان كه ايام انجام حج عمره است مردم از اطراف به مكه مي آيند و بهتر مي توان آنها ارشاد نمود بعد از اين ايام هم كه موسم جمع تمتع مي رسد و فرصت مناسبي براي تبليغ است.

بنابراين حداكثر تاثير مردم كوفه در اين حادثه عظيم كربلا اين بود كه امام مكه را مركز قرار نداد به سوي كوفه برود وتاثير ديگرش اين بودكه امام پيشنهاد عباس را نپذيرد چون گفته بود امام كوفيان ناكس هستند يا به يمن برو يا به كوهستانهاي آنجا پناه ببر يا اينكه ديگر به مدينه برنگرد.

امام هم مطلع شدند كه اگر در مكه بمانند ممكن است در همان حال احرام كه قاعدتاً كسي مسلح نيست، مامورين يزيد خون حضرت را بريزند و هتك حرمت خانه خداوند شود و حرمت حج و اسلام شكسته شود و هم اينكه فرزند پيامبر را در حالت عبادت در حريم خانه فرا به شهادت برسانند از همه مهمتر، خون حضرت سيدالشهدا هدر مي رفت و بعد هم شايع مي كردند كه حسين با شخصي اختلافي جزئي داشته و او هم حضرت را كشت و مردم جاهل آن زمان هم قبول مي كردند مسئله ديگر اگر كوفه هم صد در صد اتفاق آراء داشتند و خيانت نمي ورزيدند احتمال صدرصد نمي توانستيم بدهيم كه امام پيروز مي شدند چون تمام مسلمانان كه مردم كوفه نبودند اگر مردم شام را كه قطعاً و يقيناً به آل ابوسفيان وفادار بودند را به تنهايي در نظر بگيريم كافي بود كه احتمال پيروزي را تنزل دهد چون همين مردم بودند كه در دوران خلافت حضرت علي (ع) توانستند در جنگ صفين با مردم كوفه 18 ماه بجنگند.

**abadani69** · 07-21-2006, 07:51 PM

توضيح عكس العمل سوم : كه مربوط به خود يزيد است:0
امام اگر بيعت مي كرد اولا تثبيت خلافت موروثي بود ثانيا شخصيت خود يزيد است كه او فردي فاسق و بدتر از همه متظاهر به فسق بود معاويه و بسياري از خلفاي بني اميه فاسق بودند ولي يك مطلب را كاملا درك مي كردند و مي دانستند اگر بخواهند ملك و قدرتشان باقي بماند بايد تا حدودي زياد ، مصالح اسلامي را رعايت كنند و مي دانستند اگر ميليونها نفر جمعيت از نژاد هاي مختلف چه در آسيا، آفريقا و يا اروپا در زير حكومت واحد در آمده اند فقط به اين دليل است كه فكر مي كنند خلفاي آنها مسلمانند، به قرآن اعتقاد دارند و الا اولين روزي كه احساس مي كنند كه خليفه خودشان ضد اسلام است ، اعلام استقلال مي كردند. معاويه هم شراب مي خورد ولي ديده نشده بود در يك مجلس رسمي و علني شراب خورده يا در حالت مستي وارد شود در حاليكه يزيد علناً در مجالس رسمي شراب مي خورد و ميمون بازي مي كرد كه حتي براي ميمونش كنيه اي به نام اباقيس بود (خصوصيات يزيد را در سه عامل مقدس قيام امام حسين(ع) خواهيم گفت) عكس العمل سوم ارزش بسيار بيشتري از دو عامل قبل دارد و به دليل همين عامل بود كه اين نهضت شايستگي پيدا كرد كه براي هميشه زنده بماند وچون نهضتهاي والاتر از نظر تعداد و مسائل ديگر بود مثل همين جنگ ايران و عراق و خود بچه رزمندگان كه در صحنه بودند خون و شهادت و آوارگي و … را ديدند الان بعد از چندين سال بعد از جنگ آن را آهسته به باد فراموشي سپرده اند.

بنابراين اگر از امام بيعت هم نمي خواستند يا از او دعوت نمي كردند باز امام قيام نمي كردند و ساكت نمي شد چون امام فطرتاً شخصيتي منتقد، معترض ، انقلابي و قائم نسبت به فسادهاي جامعه داشتند.

**abadani69** · 07-21-2006, 07:52 PM

امام حسين(عليه السلام)
پرتوى از سيره و سيماى سالار شهيدان(عليه السلام)
ميلاد با بركت حضرت ابى عبداللّه الحسين(عليه السلام)، دومين فرزند امام على و فاطمه زهرا(عليهما السلام) بنا بر مشهور، روز سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدينه بوده است.
پس از ولادت، پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) نام وى را «حسين» گذاشت، آن گاه او را بوسيد و گريست و فرمود: تو را مصيبتى عظيم در پيش است، خداوندا! كشنده او را لعنت كن! آن حضرت به مصباح الهدى و سفينة النّجاة و سيّد الشّهداء و ابوعبداللّه معروف است.
مسعودى مىنويسد: امام حسين(عليه السلام) مدّت هفت سال با رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)بود و در اين مدّت، آن حضرت خود متصدّى غذا دادن و علم و ادب آموختن به امام حسين(عليه السلام)بود.
شدّت علاقه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) به حسين(عليه السلام) به قدرى بود كه كوچكترين ناراحتى او را نمىتوانست تحمّل كند.
روزى پيامبر از در خانه فاطمه(عليها السلام) مىگذشت، صداى گريه حسين را شنيد، وارد خانه شد و به دخترش فرمود: مگر نمىدانى كه گريه حسين در من چقدر مؤثّر است، آن گاه طفل را بوسيد و گفت:«خداوندا! من اين كودك را دوست دارم تو نيز او را دوست بدار.»حديث معروف «حُسَيْنٌ مِنّى وَ أَنـَا مِنْ حُسَيْن، أَحَبَّ اللّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً، حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الاَْسْباطِ.»
; يعنى: «حسين از من است و من از حسينم، خداوند دوست دارد كسى را كه حسين را دوست مىدارد، حسين سبطى از اسباط است.» موردِ قبول شيعه و سنّى است.
حسين بن على(عليه السلام) مدّتِ شش سالِ دوران كودكىاش را با پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)سپرى كرد و پس از رحلت آن بزرگوار، مدّت سى سال در كنار پدرش على(عليه السلام) به سر برد و در همه حوادث پرتلاطم دوران آن حضرت حضورى پرتلاش داشت.
پس از شهادت اميرمؤمنان(عليه السلام) ده سال تمام همراه و همگام با برادر عزيزش امام حسن(عليه السلام)زندگى كرد و پس از شهادت برادر در سال 50 هجرى، به مدّت ده سال، به ارزيابى حوادث زمان پرداخت و بارها به معاويه پرخاش كرد و پس از مرگ او در برابر حكومت يزيد، شجاعانه ايستادگى و از بيعت با او خوددارى كرد، تا اين كه در محرّم سال 61 هجرى به همراه گروهى از بستگان و ياران باوفايش، در سرزمين كربلا به شهادت رسيد.
حسين بن على(عليه السلام) نمونه كامل يك انسان برجسته و متشخّص بود و نام حسين در اذهان، همراه با شجاعت و ظلم ستيزى و جوش و خروش بر ضدّ هر گونه ستم و تبعيض است.
در دوران پنج سال حكومت پدر با او همكارى مىكرد و در پى چاره مىگشت كه پيش از آن كه امّت، نَفَسِ واپسين را برآورد، نفحه حياتى در او بدمد و در تاريخ طرحى نو دراندازد.
سال شصتم به پايان نرسيده بود، امام حسين(عليه السلام) ديد كه مردم در مقابل برادرش امام حسن(عليه السلام) از نفس افتاده و هرچه از باقيمانده مكتب در ميانشان بوده از آنها دور گرديده و توده مردم، خود را در گلوى گشاد بنىاميّه انداختهاند.
امام احساس كرد كه براى به حركت درآوردن امّت، ديگر خطابه و سخنرانى حماسى كافى نيست، بلكه بايد اراده شكست خورده امّت را به پذيرفتن فداكارى وادارد و آنان را بر ضدّ باطل بشوراند تا زمينه تحقّقِ حقّ را فراهم سازد و در اين راه، با فداكارى منحصر به فرد خود، براى حال و آينده معيارى ارزشمند و ثابت بر جاى نهاد.

هدف قيام
هدف قيام امام حسين(عليه السلام) را به آسانى و بدون تكلّف مىتوان از سخنان آن حضرت استنباط كرد.
آن گاه كه امام(عليه السلام) بر اثر تهاجم عمّال حكومت ناچار شد از مدينه خارج گردد، در ضمن نوشته هاى، هدف حركت خود را چنين شرح داد:
1 ـ «إِنّى لَمْ أَخْرُجْ أَشِرًا وَلا بَطَرًا وَلا مُفْسِدًا وَلا ظالِمًا وَإِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الاِْصْلاحِ فى أُمَّةِ جَدّى، أُريدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَأَنْهى عَنِ الْمُنْكَرِ وَأَسيرَ بِسيرَةِجَدّى وَأَبى عَلِىِّ بْنِ أَبيطالِب»; يعنى: «من از روى خود خواهى و خوشگذرانى و يا براى فساد و ستمگرى قيام نكردم، من فقط براى اصلاح در امّت جدّم از وطن خارج شدم.
مىخواهم امر به معروف و نهى از منكر كنم و به سيره و روش جدّم و پدرم على بن ابيطالب عمل كنم.»در اين سخن چند نكته مهمّ، شايان توجّه است:1 ـ اصلاح امّت، 2 ـ امر به معروف و نهى از منكر، 3 ـ تحقّقِ سيره و روش پيامبر و على(عليهم السلام).
2 ـ آن حضرت در مقام ديگرى فرموده است:«أَللّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ ما كانَ مِنّا تَنافُسًا فى سِلْطان وَلاَاِلْتماسًا مَنْ فُضُولِ الْحُطامِ وَلكِنَّ لِنَرُدَّ الْمَعالِمَ مِنْ دينِكَ وَنَظْهِرَ الاِْصْلاحَ فى بِلادِكَ وَيَأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مَنْ عِبادِكَ ويُعْمَلَ بِفَرائِضِكَ وَسُنَنِكَ وَأَحْكامِكَ.»«بار خدايا! تو مىدانى كه آنچه از ما اظهار شده براى رقابت در قدرت و دستيابى به كالاى دنيا نبوده، بلكه هدف ما اين است كه نشانه هاى دينت را به جاى خود برگردانيم و بلادت را اصلاح نماييم، تا ستمديدگان از بندگانت امنيّت يابند و به واجبات و سنّتها و دستورهاى دينت عمل شود.»در اين سخن هم چند نكته قابل توجّه است:1 ـ برگرداندن نشانه و علائم دين به جاى اصلى خود،2 ـ اصلاحات در همه شهرها،3 ـ ايجاد امنيّت براى مردم،4 ـ فراهم ساختن زمينه عمل به واجبات و مستحبّات و احكام الهى.
3 ـ در برخورد با سپاه حرّ بن يزيد رياحى فرمود:«أَيُّهَا النّاسُ فَإِنَّكُمْ إِنْ تَتَّقُوااللهَ وَتَعْرِفُوا الْحَقَّ لاَِهْلِهِ يَكُنْ أَرْضى للهِ وَنَحْنُ أَهْلُ بَيْتِ مُحَمَّد(صلى الله عليه وآله وسلم) أَوْلى بِوِلايَةِ هذا الاَْمْرِ مِنْ هؤُلاءِ الْمُدَّعينَ ما لَيْسَ لَهُمْ وَالسّائرينَ بِالْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ.»«اى مردم اگر شما از خدا بترسيد و حقّ را براى اهلش بشناسيد، اين كار بهتر موجب خشنودى خداوند خواهد بود.
و ما اهل بيت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)، به ولايت و رهبرى، از اين مدّعيانِ نالايق و عاملان جور و تجاوز، شايسته تريم .»
4 ـ و نيز در مقام ديگر فرمود:«إِنّا أَحَقُّ بِذلِكَ الْحَقِّ الْمُسْتَحَقِّ عَلَيْنا مِمَّنْ تَوَلاّهُ.»«ما اهل بيت به حكومت و زمامدارى ـ نسبت به كسانى كه آن را تصرّف كرده اند ـ سزاوارتريم.»از اين دو بخش از سخن امام(عليه السلام) نيز به وضوح استفاده مىشود كه آن حضرت خود را شايسته رهبرى و زمامدارى بر مردم مىداند، نه يزيد فاسد و دستگاه جائر او را.
بنابراين، هدف امام حسين(عليه السلام) در اين قيام ، تحقّقِ كاملِ حقّ بوده است.
امورى كه آن حضرت به عنوان فلسفه قيامش به آنها اشاره مىكند، از قبيل: اصلاح امّت، امر به معروف و نهى از منكر، تحقّق سيره پيامبر و على، برگرداندن علائم و نشانه هاى دين به جاى خود، اصلاحات در شهرها، امنيّت اجتماعى، فراهم ساختن زمينه اجراى احكام، همه و همه اين امور، زمانى قابل تحقّق و اجراست كه ولايت و حكومت در مجرا و مسير اصلىاش قرار گيرد و به دست امام(عليه السلام)بيفتد; لذا فرمود: «ما اهل بيت شايسته اين مقاميم نه متصرّفانِ متجاوز و جائر».
پس هدف نهايى آن حضرت، تشكيل حكومت اسلامى بر اساس سيره پيامبر و على بوده است; كه در پرتو آن، احكام الهى اجرا مىشود و نشانه هاى دين آشكار و شهرها اصلاح و امنيّت پابرجا و امر به معروف و نهى از منكر انجام، و سيره و سنّت پيامبر و على متحقّق، و در نتيجه كار امّت اصلاح مىگردد.
نكته شايان توجّه اين كه تلاش خالصانه براى تشكيل حكومت اسلامى كه منبع و منشأ تمام خيرات و بركات است ـ و شعبه مهّم ولايت على و آل على(عليه السلام) هم كه همان قبول حاكميّت و پذيرش تفسير آنان از دين است ـ غير از حكومت و سلطنت استبدادى و رياست طلبى و كشورگشايى بر اساس هواهاى نفسانى است كه منشأ تمام مفاسد و شُرور است.

**abadani69** · 07-21-2006, 07:53 PM

نتايج قيام حسينى
1ـ درهم شكستن اركان مخوف دين سالارى ساختگى اُمَوى كه امويان و يارانشان سلطه سلطنتى خود را بر آن استوار ساخته بودند و رسوا ساختن حاكمان تبهكار بنىاميّه كه پيوسته در صدد اِحياى نظام جاهلى بودند.
2ـ بيدار كردن وجدانهاى خفته : شهادت فجيع امام حسين(عليه السلام)در كربلا موجى شديد از احساس گناه در وجدان مسلمانانى كه او را يارى نكردند برانگيخت.
اين احساس گناه دو جنبه داشت: از يك طرف آنها را وادار مىساخت كه گناهى را كه مرتكب شده اند با كفّاره بشويند و از طرف ديگر به كسانى كه آنها را به ارتكاب چنين گناهى واداشته بودند، كينه و نفرت بورزند.
به طورى كه انگيزه قيام توّابين همان كفّاره يارى نكردن امام حسين(عليه السلام)، و انتقام گرفتن از امويان بود.
مقدّر چنين بود كه آتش اين احساس گناه، پيوسته برافروخته ماند و انگيزه انتقام از بنىاميّه در هر فرصت به انقلاب و قيام بر ضدّ ستمگران منتهى گردد.
3ـ ارائه اخلاق جديد : قيام امام حسين(عليه السلام) موجب آن گرديد كه در جامعه، نوعى اخلاق بلند نظرانه پديد آيد.
امام(عليه السلام) و فرزندان و يارانش در قيام بر ضدّ بنىاميّه، اخلاق عالى اسلامى را با همه صفات و طراوت آن نشان دادند.
آنان اين اخلاق را بر زبان نياوردند، بلكه با خون خود آن را مسجّل ساختند.
مردم عادى قبايل عادت كرده بودند كه دين و وجدان خود را به بهاى اندك بفروشند و در برابر ستمكاران گردن خم كنند تا از عطاهاى آنان بهره مند گردند.
هدف مسلمانان عادى همان زندگى روزمرّه شخصى بود و تنها به زندگانى خويش مىانديشيدند.
در آنان، دردهاى اجتماعى تأثيرى نداشت، به قول شاعر :از درد سخن گفتن و از درد شنيدن با مردم بىدرد ندانى كه چه دردى است!تنها كوشش آنان اين بود كه دسترنج خويش را حفظ كنند و به توجيهات رهبران رام باشند، مبادا نامشان از فهرست حقوق بگيران حذف شود، لذا در مقابل جور و ستمى كه مىديدند، خاموشى مىگزيدند و تمام تلاش آنها اين بود كه مفاخر قبيله اى خود را بازگو كنند و سنّتهاى جاهلى خويش را زنده سازند.
اصحاب حسين(عليه السلام) مردمى ديگر بودند كه در سرنوشت خويش با امام همراه شدند و با اين كه داراى زن و فرزند و دوستانى بودند و از بيت المال هم حقوقى دريافت مىنمودند و زندگانى نسبتاً راحتى داشتند و مىتوانستند از لذّت هاى حيات برخوردار گردند، از همه اينها چشم پوشيدند و براى نثار جان در راه حسين(عليه السلام) با ستمگران به ستيز برخاستند.
براى بيشتر مسلمانان آن روز، اين نكته بسى جالب بود كه يك انسان بين زندگانى زبونانه و مرگ شرافتمندانه، مرگ با عزّت را بر زندگى با ذلّت ترجيح دهد.
براى مردم اين نمونه اى عالى و شگفت انگيز بود.
چنان خصلتى وجدان هر مسلمانى را تكان مىداد و او را از خواب سنگين و طولانى راحت طلبى و فرصت طلبى و بيدار مىكرد تا زندگى اسلامى شكلى ديگر گيرد; شكلى كه سالها پيش از قيام حسين(عليه السلام)از ميان رفته بود.
قيام امام حسين(عليه السلام) پس از ديرى خاموشى، از نو موجب برانگيختن روح مبارزه جويى گرديد و اين چنين قيام حسينى و كربلاى خونين او، همه سدّهاى روحى و اجتماعى را كه مانع قيام و انقلاب مىشد، درهم فرو ريخت.
قيام حسين(عليه السلام) به مردم اين درس را آموخت كه به آنان بگويد: تسليم نشويد، انسانيّت خود را مورد معامله قرار ندهيد، با نيروى اهريمن بجنگيد، و همه چيز را در راه تحقّق آرمانهاى اسلام محمّدى(صلى الله عليه وآله وسلم) فدا سازيد.
قيام حسينى در وجدان گروه بسيارى از مردم اين انديشه را برانگيخت كه با حمايت نكردن از حسين(عليه السلام) مرتكب گناه شده اند و بايد كفّاره بپردازند و كفّاره آن جز مبارزه با حاكمان جور و ظلم و ريشه كن نمودن بنياد فاسد استبداد، چيز ديگرى نيست.
اين گونه پس از نهضت حسينى(عليه السلام)، در مكتب، روح انقلاب دميده شد و مردم در انتظار رهبرى قاطع بودند و هرگاه پيشگامِ ظلم ستيزى را مىيافتند بر ضدّ حكومت بنىاميّه دست به انقلاب مىزدند.

در همه اين انقلابها، شعار انقلابيون، خونخواهى حسين(عليه السلام)بود.
انقلاب توّابين و انقلاب مردم مدينه و قيام مختار ثقفى در سال 66 هجرى و انقلاب زيد بن على بن حسين(عليه السلام) در سال 122 هجرى، نمونه هايى از ظلم ستيزى است كه همه آنها ريشه در حركت و قيام بىنظير حسينى(عليه السلام)دارد.
در اين انقلابها مسلمانان پيوسته به دنبال آزادى و عدالت بودند ـ كه حكومتكنندگان آن را خفه كرده بودند ـ و تمام اين تحرّكات به بركت تحرّك و قيام حسينى بود.
و اين گونه حسين(عليه السلام) درس حريّت و آزادگى و استقلال و ظلم ستيزى را تا دامنه قيامت به همه انسانها آموخت.
سخنان حضرت ابىعبداللّه الحسين، بهترين معرّف هدف والاى آن حضرت است، از سرتاسر كلمات حضرتش نداى انسان دوستى و حريّت و عدالت و ظلم ستيزى و مقاومت در برابر جور حاكمان زر و زور به گوش مىرسد.
از ميان كلمات قدسى آن حضرت، چهل حديث را برگزيدهايم كه تقديم خوانندگان ارجمند مىكنيم.

**donsaeid** · 09-06-2006, 05:44 AM

سيرى در سيره اخلاقى امام حسين (ع)

اسوه بودن امام حسين (ع) در تمام زمينه‏هاى فردى، اجتماعى، سياسى، نظامى، فرهنگى و اعتقادى تجلى و تبلور دارد. لكن در اين نوشته تلاش ما برآن است كه از ديدگاه اخلاقى و تربيتى به زندگى و رفتار و گفتار آن حضرت بنگريم. براين باوريم كه سيره اخلاقى آن امام همام همچون سيره سياسى و اجتماعى و عاشورايى وى الهام بخش و انسان ساز است.

از نگاه تربيتى و اخلاقى، يكى از بهترين و كارآمدترين روشهاى پرورشى و سازندگى، تربيت از راه نشان دادن الگوها و سرمشق‏هاى عينى و عملى است.

اسلام به عنوان مكتبى انسان ساز و جامعه پرداز اين اصل اصيل را در برنامه‏هاى تربيتى و اخلاقى خود مطرح كرده و با ارائه الگوهاى اصلى و حقيقى و پرهيزدادن از الگوهاى بدلى و دروغين، روش تربيتى ويژه‏اى را به جامعه بشرى نشان داده است.

قرآن كريم افزون برآموزش‏هاى موعظه‏اى، دستورالعملهاى كلى و بنيادى در زمينه كسب فضايل و خصلت‏هاى انسانى و آداب و اخلاق اسلامى; الگوهاى عينى را نيز معرفى كرده است:

1- «قد كانت لكم اسوة حسنة فى ابراهيم و الذين معه...» (1)
قطعا براى شما در پيروى از ابراهيم و كسانى كه با اويند سرمشقى نيكوست.
2- «لقد كان لكم فى رسول الله اسوة حسنة...» (2)
براى شما در زندگى رسول خدا صلى الله عليه و آله سرمشق نيكويى است.
در آيات زيادى در قرآن سخن از نمونه‏هاى عالى انسانى به ميان آمده و به عنوان راه يافتگان فرزانه و قابل پيروى معرفى شده‏اند. (3)
درفرهنگ دينى و گفتار پيشوايان مذهبى نيز به اين اصل اساسى اشارت‏ها و صراحت‏هاى گوناگون به چشم مى‏خورد.

امام على عليه السلام مى‏فرمايد:

«فتابنبيك الاطيب الاطهر صلى الله عليه و آله فان فيه اسوة لمن تاسى...» (4)

پس به پيامبر پاكيزه و پاك صلى الله عليه و آله خود اقتدا كن كه در - رفتار - او خصلتى است كه زدودن اندوه خواهد....

در اين كلام نورانى كه حضرت پيش از آن به اسوه‏هايى مانند حضرت موسى و حضرت عيسى و حضرت داود عليهم السلام اشاره مى‏كند، دو نكته قابل دقت است:

1- اصل اسوه پذيرى و ضرورت الگو در زندگى انسان مسلمان.
2- نشان دادن بهترين و جامع‏ترين الگو در تمام زمينه‏هاى انسانى و الهى; يعنى وجود پربركت و باكرامت رسول الله صلى الله عليه و آله.

امام صادق عليه السلام نيز از شيعيان مى‏خواهد كه با زبان عمل مردمان را به فرهنگ دينى فراخوانند كه اين زبان اثرش از زبان گفتارى بسى‏بيشتر و سودمندتر است:

«كونوا دعاة الناس بغير السنتكم ليروا منكم الورع و الاجتهاد و الصلاة و الخير فان ذلك داعية.» (5)

مردمان را به غير گفتارتان به سوى اسلام و ارزشهاى دينى فرا خوانيد تا در رفتار شما پرهيزگارى و تلاش و نماز و نيكى ببينند، چه اين كه اين گونه دعوت كردن، اثرگذار است.

ترديدى نيست كه يكى از بهترين و موفق‏ترين روش‏هاى تربيتى، تربيت از راه نشان دادن الگوهاى عملى است و به همين جهت قرآن كريم پيامبراكرم صلى الله عليه و آله را اسلام مجسم و قرآن مجسد مى‏نامد، زيرا تمام مبادى ارزشها در وجودش و در سخن و سيره‏اش متبلور شده است. در كتابهاى تربيتى نيز اين روش را براى پرورش و سازندگى فرد و جامعه سودمندتر مى‏دانند.

«عملى‏ترين و پيروزمندانه‏ترين وسيله تربيت، تربيت كردن با يك نمونه عملى و سرمشق زنده است. تاليف كتاب درموضوع پرورش آسان است و ترسيم يك نقشه خيالى اگرچه كامل و همه جانبه و وسيع باشد، آسان‏تر; اما اين روش و نقشه تا هنگامى كه به يك حقيقت عينى واقعى بر روى زمين تبديل نشده... مركبى است‏بر كاغذ و نقشه معلق در فضا. تنها روشى محقق مى‏شود و منشا حركت مى‏گردد و تحولى در تاريخ ايجاد مى‏كند كه عملا بر روى زمين و در زندگى اجتماعى اعمال گردد.» (6)

در اين سلسله از نوشتار برآنيم كه سير كوتاه داشته باشيم در سيره اخلاقى امام حسين عليه السلام. زيرا براين باوريم كه آن حضرت در سخن و سيره خود پس از پيامبر صلى الله عليه و آله و پدر بزرگوارش امام على عليه السلام و برادرش امام حسن عليه السلام بهترين سرمشق است. آن چنان كه خود فرمود: «فلكم فى اسوة‏» (7)

اسوه بودن امام حسين عليه السلام در تمام زمينه‏هاى فردى، اجتماعى، سياسى، نظامى، فرهنگى و اعتقادى تجلى و تبلور دارد. لكن در اين نوشته تلاش ما برآن است كه از ديدگاه اخلاقى و تربيتى به زندگى و رفتار و گفتار آن حضرت بنگريم. براين باوريم كه سيره اخلاقى آن امام همام همچون سيره سياسى و اجتماعى و عاشورايى وى الهام بخش و انسان ساز است.

به ديگر سخن، او همان گونه كه سرور شهيدان و سرور آزادگان است، سرآمد بزرگوارى‏ها و فضيلت‏هاى انسانى و اسلامى نيز هست. مكتب حسينى تنها مكتب جهاد و مبارزه با ديوهاى ظلم و ستم بنى‏اميه نبود، بلكه پيش از آن، اين مكتب و پرورش يافتگانش در ميدان جهاد اكبر آزمايش خود را نشان دادند و پيشتازى و جلودارى در ميدان ارزشها را به نمايش گذاشتند.

حسين عليه السلام عصاره رسالت و ميوه درخت امامت‏است كه سيره اخلاقى او مى‏تواند ترسيم كننده ارزشهاى والاى قرآنى باشد. اعتلاى شخصيت اخلاقى امام حسين عليه السلام و استقلال شخصيت‏سياسى اجتماعى آن حضرت، انعكاس گسترده‏اى در جامعه اسلامى آن روز داشت; به گونه‏اى كه دشمنان و مخالفان وى نيز آن را باور داشتند; به اين جمله كه از زبان معاصران آن حضرت نقل شده، بنگريد: معاويه به فرزندش يزيد چنين سفارش كرد:

«حسين احب الناس الى الناس‏» (

حسين محبوب‏ترين چهره مردمى است.

و نيز وليدبن عتبه، والى مدينه به عبيدالله بن زياد نوشت:
«حسين به عراق روى آورده است. او فرزند فاطمه و فاطمه دختر پيغمبر صلى الله عليه و آله است. بترس از آن كه كمترين ناگوارى به او برسانى و اگر با او بد رفتارى كنى، مردم به تو و قبيله‏ات مى‏شورند و هيچ كس از خاصه و عامه تا ابد آن را فراموش نخواهد كرد.» (9)
اين دو نمونه گواه اين نكته است كه: امام حسين عليه السلام به عنوان يك انسان وارسته و فرزانه در عصر خودش مطرح بوده و سيره و روش آن حضرت برهمگان روشن و معلوم بوده است.
چهره سياسى - اجتماعى و نيز چهره انسانى و اخلاقى امام حسين عليه السلام به عنوان الگوى عينى جامعه اسلامى در ميان دوست و دشمن مطرح بوده است.
اباعبدالله عليه السلام پيش از هرچيز، «عبدالله‏» بود و عبوديت در تمام زواياى زندگى و رفتار و گفتارش آشكار بود. سيره او سازنده انسان و ترسيم كننده سيستم ارزش‏هاى اخلاقى است. به اين حديث‏شريف از زبان امام باقر عليه السلام بنگريم و چهره انسان‏هاى سوزنده و سازنده را ترسيم نماييم و سپس به نمونه‏هايى از سيره سازنده اخلاقى امام حسين عليه السلام بپردازيم:
امام باقر عليه السلام در ترسيم اسوه‏هاى شرآفرين و الگوهاى بركت‏آفرين و رحمت‏بخش چنين مى‏فرمايد:
«ان لله عبادا ميامين مياسير يعيشون و يعيش الناس فى‏اكنافهم و هم فى‏عباده مثل القطر، و لله عباد ملاعين مناكير، لايعيشون و لا يعيش الناس فى اكنافهم، و هم فى‏عباده مثل الجراد، لايقعون على شى‏ء الا اتواعليه.» (10)
«همانا براى پروردگار بنده‏هايى است پربركت و باميمنت كه خود خوش مى‏زيند و مردم نيز در پرتو آنان زندگى خوشى دارند. آن‏ها در ميان بندگان مانند بارانند. در برابر، انسان‏هايى هستند نفرين شده و نكبت‏بار كه نه خود زندگى سالمى دارند و نه كسى از زندگى آنان بهره‏اى مى‏گيرد. اين گروه مانند ملخ هستند كه جز نابودى و تبهكارى چيزى ندارند.»
امام حسين عليه السلام الگوى رحمت، رافت، كرامت و بزرگوارى است كه باران وجودش همگان را سيراب مى‏سازد و شادابى و نشاط و حيات و حركت مى‏آفريند.

**donsaeid** · 01-30-2007, 03:18 AM

حسين بن على(ع) مظهر عزت

زمينه بروز عزت، سربلندى و آزادگى‏در امام حسين(ع)بيش از ديگر امامان(عليهم السلام) بروز كرد، به‏گونه‏اى كه آن حضرت «سرور آزادگان جهان‏» لقب گرفته است. آن‏حضرت حتى در دشوارترين موقعيتها حاضر نشد در مقابل دشمن‏سرتسليم فرودآورد و براى حفظ جان خويش كمترين نرمشى كه‏برخاسته از ذلت‏باشد. نشان دهد. حماسه عاشورا سراسر آزادى،آزادگى، عزت، مردانگى و سربلندى است.

عزت و سربلندى از صفات انسانهاى بزرگ، با شخصيت و آزاده است‏و خوارى از رذايل اخلاقى و صفات ناپسند انسانى به شمار مى‏آيد.
تعاليم اسلام همگى در جهت عزت بخشيدن به انسان و رهايى ساختن‏وى از دل بستن به امورى است كه با مقام شامخ انسانيت‏سازگارنيست. اسلام انسان را از عبادت، خشوع و هرگونه سرسپردگى به‏معبودهاى دروغين كه با عزت انسان سازگار نيست. رهانيده است‏و از او مى‏خواهد جز در مقابل خدا در برابر هيچ كس سرتسليم فرودنياورد و فقط خداوند در نظر او بزرگ و با عظمت‏باشد.
هرچند همه رهبران الهى از همه صفات كمال به طور كامل‏برخوردارند و در همه ابعاد كاملند; ولى اختلاف موقعيتها سبب شدتا يكى از ابعاد شخصيت انسانى در هريك از آن بزرگواران به طوركامل تجلى يابد و آن امام به عنوان اسوه و مظهر آن صفت مطرح‏گردد. براى مثال زمينه بروز شجاعت در حضرت على(ع)بيش از سايرامامان(عليهم السلام )به وجود آمد. بدين سبب، آن امام(ع) مظهر كامل اين صفت ‏به شمار مى‏آيد. زمينه بروز عزت، سربلندى و آزادگى‏در امام حسين(ع)بيش از ديگر امامان(عليهم السلام) بروز كرد، به‏گونه‏اى كه آن حضرت «سرور آزادگان جهان‏» لقب گرفته است. آن‏حضرت حتى در دشوارترين موقعيتها حاضر نشد در مقابل دشمن‏سرتسليم فرودآورد و براى حفظ جان خويش كمترين نرمشى كه‏برخاسته از ذلت‏باشد. نشان دهد. حماسه عاشورا سراسر آزادى،آزادگى، عزت، مردانگى و سربلندى است.
اعمال و سخنان سالار شهيدان(ع)سرمشق تمامى آزادگان جهان درهمه زمانهاست. آن حضرت مى‏فرمايد: «من مرگ(در راه خدا)را جزشهادت و زندگى با ستمگران را جز ذلت و فرومايگى نمى‏دانم.» (1) ونيز مى‏فرمايد: «مردن با عزت و شرافت از زندگى با ذلت‏بهتراست.» (2)

سرور آزادگان جهان در پاسخ گروهى كه او را از رفتن به كربلانهى مى‏كردند، اين اشعار را خواند:
«من به كربلا خواهم رفت، مرگ برجوانمرد ننگ نيست...» (3)

يكى از رجزهاى آن امام در عاشورا چنين است: «مرگ بهتر ازننگ و عار است و ننگ بهتر از داخل شدن در آتش است...» (4)
وقتى شب تاسوعا براى آخرين بار تسليم و بيعت‏يا جنگ و شهادت‏به او عرضه شد، پاسخ داد: «به خدا سوگند نه هرگز دست ذلت‏به‏شما مى‏دهم و نه مثل بردگان فرار مى‏كنم.» (5) و نيز در روز عاشورافرمود: «زنازاده فرزند زنازاده مرا به انجام دادن يكى از دوكار مجبور كرده، شمشير و كشته شدن يا ذلت، ذلت از ما خانواده‏بسيار دور است. خداوند و پيامبرش(ص) و مومنان و دامنهاى پاكى كه‏در آن‏ها پرورش يافته‏ايم، آن را براى ما نمى‏پسندند. (6)
آن حضرت در واپسين لحظات زندگى انسانها را به آزادگى دعوت‏كرد و فرمود: «اگر دين نداريد و از معاد نمى‏ترسيد، در دنياى‏خود آزادمرد و جوانمرد باشيد.» (7)

راز استمدادها

نظرى هرچند سطحى و گذرا به حادثه عاشورا انسان را به اين‏باور مى‏رساند كه سراسر وجود امام حسين(ع)عزت، شرافت، مردانگى وآزادگى است.

با اين حال، نكاتى در تاريخ كربلا به چشم مى‏خورد كه در ظاهرممكن است‏با عزت و شرافت انسانى سازگار ننمايد. اين اعمال‏عبارت است از: 1- تقاضاى كمك از اشخاص گوناگون، نظير خواست كمك ازعبيدالله بن الحرالجعفى با كيفيت مخصوص. پس از امتناع عبيدالله‏از پاسخ به دعوت امام(ع)و نيامدن به حضور وى، آن حضرت شخصا به‏خيمه او رفت و به يارى دعوتش كرد. در اين ملاقات امام‏حسين(ع)براى تحريك احساسات عبيدالله كودكان خود را نيز همراه‏برد. (

2- تكرار تقاضاى كمك در روزعاشورا با جمله «هل من ناصرينصرنى و هل من معين يعيننى‏» و جملاتى به اين مضمون. 3- استفاده از هروسيله ممكن در روزعاشورا براى تحريك‏احساسات سپاه عمربن‏سعد و اندرز دادن آنان و در خواست مكرر براى‏آزاد گذاشتن آن حضرت. 4- درخواست آب از دشمن.

برخى از بزرگان، به دليل سازگار ندانستن اين كار با روح عزت‏و شرافت، اصل آن را انكار فرموده‏اند; ولى به نظر مى‏رسد اين امرتحقق يافته است. هلال بن نافع گويد: «من در ميان ياران عمربن‏سعد ايستاده بودم كه شخصى نزد عمربن سعد آمد و گفت: «بشارت‏باد به تو اى امير! شمر(ملعون)امام حسين(ع)را شهيد كرد.»

هلال گويد: از ميان دو لشكر بيرون رفتم تا ببينم چه خبر است. وقتى بالاى سرآن حضرت رسيدم، مشاهده كردم امام(ع)با مرگ دست وپنجه نرم مى‏كند. به خدا سوگند، تا آن زمان كشته‏اى آغشته به خون‏زيباتر و نورانى‏تر از او نديده بودم. نور چهره، زيبايى و هيبتش‏مرا از پرداختن به فكر كشته شدنش باز داشت و در همان حال، آن‏حضرت درخواست آب مى‏كرد... .

پس از اين كه همه ياران و اصحاب امام حسين(ع)در روز عاشورابه شهادت رسيدند، امام(ع)به عمربن‏سعد ملعون فرمود: «يكى ازاين سه پيشنهاد را در باره من بپذير!» ابن سعد پرسيد:

«چيست؟»امام حسين(ع)فرمود: «مرا آزادگذارى تا به مدينه،حرم جدم رسول خدا(ص)، باز گردم.»

ابن سعد: «اين خواسته غير قابل قبول است.»

امام حسين(ع): «شربت آبى به من بياشامان، جگرم از تشنگى‏خشكيده است.»

عمربن سعد: «اين نيز غير ممكن است.»

امام حسين(ع): «اگر راهى جز كشتن من نيست، پس تك تك با من‏مبارزه كنيد.» (9)

و نيز عبدالحميد گويد: «در همان حال كه امام‏حسين درروزعاشورا در ميدان جنگ ايستاده بود، احساسات و عواطف دشمن رابرمى انگيخت تا شربتى آب به او دهند و مى‏فرمود: «آيا كسى هست‏كه به آل رسول(ص)رحم و عطوفت و مهربانى كند؟...» (10)

**donsaeid** · 01-30-2007, 03:18 AM

در پاسخ بايد گفت: پيشوايان معصوم:به دو دليل به چنين‏كارهايى‏اقدام مى‏كنند:

الف)اتمام حجت و بستن هرگونه راه عذر و بهانه برگمراهان ومنحرفان.

خداوند متعال پيامبران را براى راهنمايى بشر فرستاد تا افرادمستعد و حقجو از راهنمايى آنان بهره برده، به خوشبختى نايل‏آيند و راه هرگونه عذرتراشى و بهانه جويى بر گمراهان بسته شود. قرآن كريم در باره پيروزى مسلمانان در جنگ بدر مى‏فرمايد: «(شما در بدر در مقابل هم قرار گرفتيد.)تا خدا كارى را كردنى‏بود، به انجام رساند تا آن كه هركه هلاك مى‏شود با حجتى روشن هلاك‏شود و آن كه(به هدايت)زنده مى‏ماند، به حجتى روشن زنده بماند; وهر آينه خدا شنوا و دانا است. » (11)

ب)نكته ديگر در حل اين مشكل، اين است كه كمالات انسانى هيچ‏گونه منافاتى با يكديگر ندارند و همه قابل جمعند. برخوردارى ازيك كمال انسانى به گونه‏اى نيست كه سبب از بين رفتن ديگر كمالات‏گردد. اگر وجود يكى از فضايل در انسان به حدى رسيد كه كمال‏ديگرى را از بين برد، آن صفت از كمال بودن خارج شده است و ديگرنمى‏توان آن را از فضايل انسانى به شمار آورد. براى مثال اگرعزت نفس سبب از بين رفتن تواضع و فروتنى در انسان گردد، آن صفت‏ديگر عزت نفس نيست‏بلكه غرور، تكبر و خودخواهى است. از اين رو،عمل به تعهدات انسانى، وفاى به عهد و پيمان و... را نبايد دليل‏برذلت و ترس و زبونى دانست. همان گونه كه پيامبراكرم(ص)در عمل‏به پيمان صلح حديبيه مسلمانان پناهنده را به مشركان تحويل‏مى‏داد و امام‏حسن مجتبى(ع)به خاطر عمل به مفاد صلح با معاويه‏حركت مسلحانه نكرد.

باتوجه به مطلب فوق، بايد گفت: پيشوايان معصوم(عليهم‏السلام)در عين برخوردارى از عزت و شرافت از رحمت، عطوفت،مهربانى و خيرخواهى نيز در حد اعلا برخوردار بودند. براساس‏جمله: «يامن سبقت رحمته غضبه‏» هدايت الهى مبتنى بر رحمت،عطوفت، مهربانى و خيرخواهى است; خشونت‏خلاف اصل است و حالت‏استثنايى دارد. دستور به آغاز هركار با نام «خداوند رحمن ورحيم‏» دليل بردرستى اين مطلب است. پيشوايان معصوم(عليهم‏السلام)نهايت تلاش خود را براى هدايت گمراهان به كار مى‏گرفتند ودر اين راه از هيچ كوششى فروگذار نمى‏كردند. آنان در برخورد باگمراهان چنان رفتار مى‏كردند كه تا حد امكان آنان را جذب كنند واز هرگونه برخورد تند و خشن كه ممكن بود حسى لجاجت و انتقام‏آنان را تحريك كند و به واكنش منفى انجامد. دورى مى‏كردند. برخورد پيامبر بزرگوار اسلام(ص)و امامان معصوم(عليهم السلام)بامخالفان بسان برخورد پدرى دلسوز و مهربان با فرزند سركش وبريده از خانواده است كه هرچه فرزند بيشتر طغيان و سركشى كند،پدر بيشتر نرمش نشان مى‏دهد تا مبادا برخورد تند او فرزند رافرارى داده، به دامن دشمنان و شيادان بيندازد. اين گونه رمش‏برخاسته از رحمت، عطوفت، مهربانى و خيرخواهى به ظاهر بدون‏توجه به فلسفه آن خلاف عزت و شرافت مى‏نمايد; ولى با توجه به‏فلسفه آن، دليل بربزرگى، عظمت و... پيشوايان معصوم(عليهم‏السلام)است و با شرافت و عزت آن بزرگواران هيچ گونه منافاتى‏ندارد.

چنين برخوردى كه كسى با دشمن خود تا اين حد خيرخواهى، محبت‏و عطوفت داشته باشد. از توان و قدرت انسانهاى عادى خارج است واز معجزات امامان(عليهم السلام )به شمار مى‏آيد.

با روشن شدن مطلب فوق، در مى‏يابيم تمام اعمال و سخنان امام‏حسين(ع) كه ممكن است‏برخى آنها را با عزت و رافت‏سازگارندانند. از روح مهربانى، عطوفت، خيرخواه و مشتاق هدايت مردم‏آن حضرت است. امام حسين(ع)حتى براى نجات دشمنان خود كه كمربه قتلش بسته بودند. نهايت تلاش خود را به كار بست.

اگر سالار شهيدان از اشخاصى مانند عبيدالله بن حر تقاضاى كمك‏كرد، براى ترس از شهادت و كشته شدن نبود; زيرا حضرت نيك‏مى‏دانست كمك اين افراد نمى‏تواند سرنوشت‏حادثه كربلا را تغييردهد. اين يارى جويى به خاطر اين بود كه مردم با كمك به وى وشهادت در ركاب حضرتش به سعادت ابدى نايل گردند.

اگر سرور آزادگان در روزعاشورا به طور مكرر جمله «آياكسى‏هست مرا يارى كند؟ » را تكرار كرد و به موعظه لشكر عمربن‏سعدپرداخت و از هر وسيله ممكن براى تحريك احساسات آنان استفاده‏كرد، همه به اين دليل بود كه بتواند تعدادى از يزيديان را ازگمراهى نجات داده، وارد بهشت‏با صفاى حسينى كند.

گواه درستى اين سخن، آن است كه امام(ع)از كسانى كه حاضر به‏يارى‏اش نمى‏شدند، تقاضا مى‏كرد كربلا را ترك گويند و دست كم به‏سپاه دشمن نپيوندند تا به گناه شركت در قتل امام(ع)يا ترك يارى‏وى آلوده نگشته، به شقاوت ابدى گرفتار نيايند.

اين كه امام حسين(ع)در شب عاشورا بيعت را از يارانش برداشت وآنان را آزاد گذاشت تا به ميل خود راهشان را انتخاب كنند، يكى‏از اسرارش اين است كه به ياران خود بگويد: من به شما نيازندارم و در هرحال كشته خواهم شد. اين شما هستيد كه بايد بين‏سعادت جاودانى و شقاوت ابدى يكى را انتخاب كنيد.

بنابرآنچه گفته شد، نداى «هل من ناصرينصرنى‏» امام حسين(ع)،به ظاهر درخواست كمك و تقاضاى يارى از ديگران و در باطن تقاضاى‏يارى رساندن و كمك كردن به انسانهاى ناتوان و درمانده از رسيدن‏به كمال و سعادت. معناى واقعى آن چنين است: «آيا كسى هست من‏يارى‏اش كرده، به سعادت رسانم؟ آيا كسى هست دستش را گرفته، ازورطه هلاكت نجاتش دهم؟ آيا كسى هست او را از ظلمت‏يزيدى خارج‏كرده، به نور حسينى وارد كنم؟»همان گونه كه خداوند در اين آيه: «اگر مرا يارى كنيد، شمارا يارى مى‏كنم.» درظاهر از بندگان خود تقاضاى كمك مى‏كند، ولى‏باتوجه به اين كه خداوند غنى مطلق است و به كسى نياز ندارد، درواقع دعوت براى يارى بندگان و نجات آنهاست.

بنابر آنچه گذشت، مشكل درخواست آب از جانب امام حسين(ع)نيزحل مى‏شود. امام حسين(ع)مى‏خواست‏با تحريك احساسات و به رحم‏آوردن دشمن، آنان را به خود جذب كرده، به سعادت رساند; زيرابسيار اتفاق افتاده كسانى به خاطر خدمتى ناچيز به امام(ع)موفق‏به توبه شدند. مگر نه اين است كه حر به خاطر ادب و احترام به‏امام حسين(ع)موفق به توبه شد. امام(ع)با در خواست آب مى‏خواست‏زمينه توبه و بازگشت را در افراد قابل فراهم سازد.

**donsaeid** · 01-31-2007, 05:26 AM

ويژگي*هاي* شخصيت* امام* حسين*(ع)

بررسي*ويژگي* هاي* شخصيت* حسين*(ع) پژوهش* درباره* انساني* به* شمار نمي*رود كه* داراي*عناصري* ناگسستني* از يكديگر است* و بتوان* درباره*اش* حكم* كرد و بلكه* بررسي* عناصرتاريخ* اسلامي* است*.

آيا تاكنون* انساني* را ديده*ايد كه* با نام* خدا قيام* كند و به* حركت* در آيد، بميرد، ديديدچگونه* مقصد خود را كه* هدف* خويش* را نام* او، بر گزيند؟
مقصد او تا آن*جا فرازست* كه* همه* چيز زندگي* را فرود مي*بيند و هدف* چنان* برتر،جز ملكوت* اعلي* را مد نظر ندارد، گهواره*اش* آسمان* هاي* برين* است* و جاي* هيچ* شگفتي*نيست* كه* به* سويش* پركشد. خواستار پيوستن* بدان* سامان* بود، زيرا عشق* بازگشت* به*اصل* خويش* و بازجستن* روزگار وصل* خويش* در وجودش* است*.

هر كسي* كو دور ماند از اصل*خويش *باز جويد روزگار وصل* خويش*

راه* خود را از ميان* سنگ* ها و خارها به* پيش* مي*گيرد، خشنود و خوشدل* پيش*مي*رود و با آرامش* و اطمينان* دراين* ره* گام* بر مي*دارد. با آرمان* برين* خود رازها بيان*مي*دارد. آيا فراسوي* الله خواستي* و جز به* سوي* الله بازگشتي*، و پس* از الله و برتر از اوحقيقتي* هم* هست*؟

اگر ما حسين* را برفراز همة* بزرگان* جاي* دهيم*، نه* تنها بزرگي* را در وجود او بيشتربه* شمار آورده*ايم*، بلكه* بزرگي* را بر چكاد عظمت*، مشاهده* كرده*ايم* كه* در برابرش* بزرگان*كوچك* ند، و شخصيتي* را نشان* داده*ايم* كه* از همة* شخصيت*ها برتر است*، و ابر مردي*ست*در ميان* همة* مردان*.

شخصي* كه* چون* از هر سوي* كوه* وجودش* فراز شوي* به* ستيغ* بزرگي* رسي*، تا آن* جاكه* او را مركز برخورد بزرگواري*ها با يكديگر و مجمع* يكتايي* ها مي*يابي*. زيرا بي*گمان* هركس* در سرچشمه* عظمت* پيامبر(ص) و مردانگي* علي* و فضيلت* فاطمه* فراجوشيد، نمونة*بي* همتاي* عظمت* انسان* خواهد شد و از آيات* و بينات* به* شمار خواهد رفت*. ياداو، ياد يك*شخص* نيست*. ياد انسانيت* جاويدان* است* و تاريخ* او، سرگذشت* يك* قهرمان* نيست*،تاريخ* يك* قهرماني* بي* همتا است*. پس* حسين*(ع) يك* شخص* است* اما آيت* اشخاص*،يك* بزرگ* است* اما حقيقت* بزرگي*.

بنابراين* شايسته* آن* است* كه* همچون* سرچشمه* الهام* كه* با نيرو مي*جوشدوپرتوافكن* است* وبا تابش* انوار خود همه* نسل*ها را روشنايي* مي*بخشد پيوسته* از آسمان*وجودش* نور گيريم*، چه* اين* پرتوافكني* هميشگي* است*.

اگر كسي* نيك* بينديشد بزرگ*ترين* ژرفا، وفداكاري*، و بزرگ*ترين* نمونه*ها را دروجود او مي*يابد تا آن* جا كه* گويي* دست* خدا بر صفحه* ابديت* با مركب* خون*رنگ* چنين*نگاشته* است*.

اخلاص* واژه*اي* است* كه* معناي* آن* در سخت*ترين* مرگ* نشان* داده* مي*شود. كس*مي*خواهد مخلص* باشد بايد خود را آماده* براي* ناملايمات* چنين* مرگي* كند.

بررسي* ويژگي*هاي* شخصيت* امام* حسين*(ع)

به* حق* مي*توان* گفت* كه* درك* ابعاد شخصيتي* امام* حسين* كاري* بس* مشكل* ودشوار است*، آن* هم* با شرايط* پيچيده*اي* كه* دارد. شرايطي* كه* بازتاب*هاي* چندي* ازروشنايي* بر آن* افتاده*، ليكن* در زير آن* موجي* است* خروشان* كه* محيط* اسلامي* آن* روزگاررا شكل* مي*داد و آن* جريان* از روزي* پديدار شد كه* موضوع* حكومت* در ميان* عصبيت*قبيلگي* و طرز تفكر ديني* در نوسان* بود ، سپس* به* رنگ*هاي* گوناگون* درآمد و هر روز به*شكل* نو نمايان* گرديد. و سرانجام* به* صورت* يك* عقيده* و دين* به* پايان* رسيد. بررسي*ويژگي* هاي* شخصيت* حسين*(ع) پژوهش* درباره* انساني* به* شمار نمي*رود كه* داراي*عناصري* ناگسستني* از يكديگر است* و بتوان* درباره*اش* حكم* كرد و بلكه* بررسي* عناصرتاريخ* اسلامي* است*.

ما دراين* نوشتار برآنيم* تا به* بررسي* گوشه*اي* از ويژگي*هاي* شخصيتي* آن* ابرمردتاريخ* اشاره* داشته* باشيم*، اگر چه* قلم* قاصر و زبان* الكن* از بيان* شخصيت* عظيم* آن*بزرگوار مي*باشد. لكن*:

آب* دريا را اگرنتوان* كشيدهم* به* قدر تشنگي* بايد چشيد

1 - پاي*بندي* به* اصول*

يكي* از ويژگي*هاي* شخصيتي* امام* حسين*(ع) پاي*بندي* آن* بزرگوار به* اصول* وبنيادها مي*باشد. اين* ويژگي* را مي*توان* در وصيت* وي* به* برادرش* محمد حنفيه* درك* نمودكه* فرمود: من* اين* قيام* را نه* از روي* خودبيني* و سبك*سري* مي* كنم*، نه* قصد طغيان* دارم* ونه* آهنگ* تبهكاري* در سر و نه* ستمگري* را در خود مي*پرورانم*، بلكه* تنها هدف* من* آن*است* كه* درميان* امت* جدم* خواستار اصلاح* شوم*. با اين* حركت* خود مي*خواهم* به* معروف*فرمان* دهم* و از منكر بازدارم*. هر كس* بر پاية* حق* از من* پذيرا شد، خدا به* حق* بسي*شايسته*تر است* و هر كس* نپذيرفت*، چنان* در آهنگ* خود پايداري* كنم* كه* خدا ميان* من* وآن* گروه* به* حق* قضاوت* فرمايد، كه* او از همه* داوران* بسي* بهتر است*.

اين* سخنان* صريح* رادر كاخ* فرمانداري* و در مركز حكومت* و سرسراي* قدرت* بي*هيچ* پروا و هراسي* بيان* كرد .با قلبي* استوار و شجاعتي* بي* نظير و با پشت*گرمي* به* اصول*اعتقادي* و پايداري* در مكتب*. در اين* پاسخي* كه* امام* حسين*(ع) به* وليد داد؛ قدرت* رودروايستادن* را با هوشمندي* سياسي* و راه* خردمندانة* رهايي* را با سلامت* منطق* و پديدة*تسليم* را با اعتراض* شديد در هم* آميخته* است*. در تاريخ* چنين* آمده*:

وليد فرماندار مدينه*، امام* حسين*(ع) را دعوت* نمود و خبر مرگ* معاويه* را به* اوداد واو استرجاع* نمود، سپس* نامة* يزيد را در مورد گرفتن* بيعت* براي* او خواند. حسين* به* او گفت*به* نظرم* نمي*رسد كه* تو به* گرفتن* بيعت* من* براي* يزيد پنهاني* اكتفا كني*، بلكه* خواستاربيعتي* آشكار هستي* كه* مردم* از آن* با خبر شوند .وليد گفت*: آري* چنين* است* و امام*حسين*(ع) فرمود كه* برگرد و فردا همراه* گروهي* از مردم* نزد ما بيا.

در اين* هنگام* مروان* به* وليد گفت*: به* خدا قسم* اگر حسين* هم* اكنون* بيعت* نكرده*از تو جدا شود، هرگز نخواهي* توانست* بدو دست* يابي*. او را حبس* كن* و تا بيعت* نكرده*اجازه* بيرون* رفتن* به* وي* نده* يا اينكه* گردنش* را بزن*.

حسين* رو به* مروان* كرده* به* او گفت*: واي* بر تو اي* پسر زن* كبود چشم*! تومي*خواهي* گردن* مرا بزني* يا او! دروغ* گفتي* به* خدا قسم* و پستي* نشان* دادي*. سپس* رو به*وليد كرده* و گفت*: فرماندار، ما از خاندان* نبوت* و سرچشمه* رسالتيم*، خدا به* وسيله* ما آغازنهاد و به* وسيله* ما به* انجام* رسانيد. در حالي* كه* يزيد تبهكاري* ميخواره* و كشنده* اشخاص*بي*گناه* و آشكار سازندة* فساد و تبهكاري*هاست*. كسي* چون* من* با شخصي* چون* او بيعت*نمي*كند. ليكن* امشب* را به* فردا رسانيم* تا ببينيم* كدام* يك* از ما به* بيعت* و خلافت*سزاوارتريم* .

قدرت* پايداري* براي* حق* در جان*ها بانگ* و فرياد حق* نيز بي*گمان* اثر كوبنده* خودرادر گوشهاي* باطل* مي*گذارد. و در نتيجه* آن* را يا كر مي*كند يا در صلاح* و حق* را به* روي*وي* مي*گشايد.

فرياد حق* امام* نيز همان* طنين* بلندي* بود كه* انعكاس* آن* در گوش* وليد پيچيد.چنانكه* وليد بعد از بيرون* رفتن* امام* حسين* خطاب* به* مروان* چنين* گفت*: سبحان* ا... اگرحسين* گفت* بيعت* نمي*كنم* او را بكشم*؟ به* خدا سوگند گمان* نمي*كنم* كسي* با دست*آغشته* به* خون* حسين*، خدا را ملاقات* كند و ميزان* عملش* بسي* سبك* نباشد. خدا در روزقيامت* بدو نمي*نگرد و او را تزكيه* نمي*كند و شكنجه*اي* دردناك* بهره* او است*.

**donsaeid** · 01-31-2007, 05:26 AM

2 - صراحت* در گفتار

ازديگر ويژگي*هاي* شخصيتي* امام* صداقت* در گفتار آن* حضرت* مي*باشد. اين* نيزيكي* از بزرگواري*هايي* است* كه* در وجود امام* حسين* است*.

در نظر برخي* افراد مبدأ و اصل* بسي* بزرگ* است*، اما همراه* با نرمش* و نيرنگ*.ليكن* امام* حسين* در برابر اصول* چنان* عظمتي* از خود نشان* داد كه* هرگز حاضر نبود دربرابر بيعت* با يزيد سرمويي* از آن* برگردد و دست* از آن* بردارد. و همان* فرياد بلندي* كه* چون*شعلة* آتش* بود از او انتظار مي*رفت*. او دربارة* بيعت* با يزيد چنين* فرمود:

سپاس* ويژه* الله و آنچه* مشيت*الله است* و نيرويي* به* كار نايد جز به* وسيلة* الله وصلوات* خدا بر رسولش* .مرگي* كه* سرنوشت* فرزندان* آدم* شده*، چنان* برازنده* و زيباست* كه*گردنبند جواهر در گردن* دختران* جوان*، چنان* به* ديدار گذشتگانم* واله* و شيفته*ام* كه* يعقوب*مشتاق* ديدار يوسف* بود. بهترين* مرگ* در پيكار، مرگي* است* كه* من* با عشق* و افتخار با آن*روبه*رو مي*شوم*. هم* اكنون* به* چشم* پيوند تن* خويش* را مي*نگرم* كه* گرگ*هاي* بيابان* دركربلا پاره* پاره* مي*كنند و شكم*هاي* گرسنه* خود را از آنها پرمي*كنند. خشنودي* خداخشنودي* خاندان* پيامبر است*. در برابر آزمايش* او پايداري* را پيشه* مي*كنيم* و در برابر،پاداش* پايداران* را به* دست* مي*آوريم*. پاره*هاي* تن* رسول* خدا هرگز از او جدا نمي*شوند،بلكه* همه* با هم* دربهشت* برين* گرد مي*آيند و چشمش* را روشن* مي*كنند. و پيماني* را كه* بااو بسته*اند بدين* وسيله* به* سر رسانند. هان* بدانيد كه* تنها كسي* كه* پذيراي* پرداختن*پاره*هاي* جگر خويش* در راه* ماست* و به* روان* خويش* وعدة* ديدار پروردگار را داده* است*،بايد با ما به* حركت* درآيد، زيرا من* بامدادان* عزم* رحيل* دارم*.

3 - قاطعيت* در عمل*

جنبه* ديگري* از ويژگي* شخصيتي* امام* حسين*(ع)، قاطعيت* در عمل* مي*باشد كه*اين* جنبه* از عظمت* وي*، عملي*تر از صداقت* در گفتار است*. چه* اين* يك* آهنگ* است* وعزم* قاطع* و تعهد دروني* براي* رسيدن* به* هدف* نهايي* با وجود هر نوع* اشكالي*. دركي* است*كه* افراد حساس* چنان* آن* را احساس* مي*كنند كه* گويي* در مغزشان* جوششي* چون* انفجارآتشفشان* به* وجود آمده* و در آنها جريان* مي*يابد.

نمونه* اين* مطلب* سخنان* آتشين* و منطق* حسين*(ع) در برابر كساني* بود كه*مي*خواستند نظر او را برگردانند. البته* اين* كسان* معذورند، زيرا نه* جاني* چون* جان* او در بر ونه* دركي* چون* درك* او در سر و نه* در قلب* خود همچون* او چنين* گدازه*هايي* پر شرر داشتند.

يكي* از اين* افراد عبدالله بن* عمر مي*باشد كه* اگر چه* يزيدي* نبود اما آن*جا كه* بامردانگي* حقيقي* روبه*رو مي*شوند، قدرت* ابراز مردانگي* ندارد و چون* دانه*هاي* ريز شن* كه*در دامنه* كوهي* بلند قرار دارد، با وزش* باد به* پايين* سرازير مي*شود. امام* حسين*(ع) درپاسخ* به* وي* كه* از او خواسته* بود با گمراهان* از در آشتي* درآيد و او را از كشتار و كشته*شدن*بر حذر داشت*، گفت*:

«اي* اباعبدالرحمان*، از جمله* پستي*هاي* اين* جهان* در برابر خدا را نديده* وندانسته*اي*، كه* سر يحيي* بن* زكريا، به* يكي* از زنان* هرزه* و بدكاره* بني*اسرائيل* هديه* داده*شد؟»

از كلمات* امام* پي* ببريم*، كه* حاضر نيست* از راه* حق* رو برگرداند.

4 - زيربار ستم* نرفتن*

جنبه* ديگري* ازويژگي* شخصيتي* امام* حسين*(ع) زيربار ستم* نرفتن* است*. اين*جنبه* از جنبه*هاي* ديگر برتر و بالاتر مي*باشد. چه* بسا افرادي* را ديده*ايم* كه* زماني* كه*دنبال* شهوتي* مي*رود و يا كالاي* گرانبهايي* چشم* او را مي*گيرد و به* دنيا پاسخ* مثبتي*مي*دهد، چگونه* اصول* و صراحت* و قاطعيت* ارزش*هاي* موجود را از دست* مي*دهد. و نه*تنها معني* و ارزش* خود را ازدست* مي*دهد، بلكه* به* ضد ارزش* نيز تبديل* شده* و موردسرزنش* قرار مي*گيرد. و در اين* هنگام* شرافت*، پستي* به* شمار مي*آيد. زيربار نرفتن*،سنگ* بناي* نخستين* ارزش* هاي* انساني* است*، به* همين* جهت* امام* حسين*(ع) جزنپذيرفتن* خواري* و زور به* چيزي* رضا نداد ودر اين* باره* سخني* گفت* كه* نفس* سركش* رانابود مي*كند:

«سوگند به* خدا، نه* همچون* خوارشدگان* دست* تسليم* به* شما مي*دهم* و نه* چون*بندگان* ترسو فرار مي*كنم*. بندگان* خدا، به* پروردگار خود پناه* مي*برم* از اين*كه* بخواهيد مرااز خود برانيد و بيفكنيد و به* پروردگار خود پناه* مي*برم*، از هر خود بزرگ*بيني* كه* به* روزقيامت* ايمان* نمي*آورد.»

آري* خودداري* او از تن* دادن* به* ذلت* و خواري* چنان* مردانگي* به* مردان* آموخت* وزيربار ذلت* نرفتن* را به* آنان* تعليم* داد كه* هيچ* كس* تاكنون* نتوانسته* است* مانند او عمل*كند.

آن* حضرت* از پذيرفتن* آسايش* ورفاه* و لذت* امتناع* ورزيد؛ زيرا لذت* و نعمت*حقيقي* در چيزي* فراسوي* نعمت*هاي* دروغين* زندگي* و خواست*هاي* پست* ونادرست* آن*مي*باشد.

آن* كس* كه* هدف* والايي* در زندگي* انساني* دارد، چيزي* جز رسيدن* به* آن* رالذت*بخش* نمي*داند. و چيزي* جز عملي*شدن* آن* را سعادت* نمي*خواند.

5 - قهرماني* امام* حسين*(ع) در بيان* هدف*

اين* جنبه* از شخصيت* امام* حسين*(ع) از جنبه*هاي* ديگر آشكارتر است*. هيچ* كس*جز او بدين* زيبايي* از خود قهرماني* نشان* نداده* است*.

يكي* از برترين* موقعيت* هاي* قهرماني* حسين* موقعيتي* است*، كه* اين* سخنان* را به*زبان* مي*آورد:

«قوموا رحمكم* الله، الي* الموت* الذي* لا بدّمنه*، فان*ّ هذه* السّهام* رُسُل* القوم* اليكم*.»؛خدا شما را رحمت* كند، به* سوي* مرگي* به* پاخيزيد كه* از آن* گريزي* نيست*، زيرا اين* تيرهاپيام* آن* گروه* هستند به* سوي* شما براي* آغاز جنگ*.

آن* حضرت* مدتي* از روز را تن* به* تن* يا جمعي*، به* پيكار سپري* كردند، به* طوري* كه*تعداد زيادي* از ياران* اندك* حسين*(ع) كشته* شدند. در اين* هنگام* امام* ريش* خود را دردست* گرفت* و گفت*:

«خشم* خدا هنگامي* بر يهود برافروخت* كه* براي* او فرزند قايل* شدند و خشمش*هنگامي* بر نصارا شدت* يافت* كه* او را در رديف* سوم* تثليت* خود قرار دادند، و بر مجوس*آنگاه* سخت* خشمگين* شد كه* به* جاي* او بر پرستش* ماه* و خورشيد دست* زدند، و غضبش*بر گروهي* برافروزد كه* به* اتفاق* به* كشتن* فرزند دختر پيامبرشان* كمر بستند، اما سوگند به*خدا در برابر خواستشان* سر تسليم* فرود نياورم* تا خداي* را در حالي* ملاقات* كنم* كه* با خون*خويش* خضاب* كرده* باشم*.
زيبايي* شجاعت* آن* جاست* كه* مي*گويد: «خدا شما را رحمت* كند، به* سوي* مرگي*برخيزيد» و آن* جا كه* «سوگند به* خدا تسليم* خواستشان* نگردم* تا خداي* متعال* را در حالي*ملاقات* كنم* كه* با خون* خويش* خضاب* كرده* باشم*.»
امام* حسين*(ع) ياران* خود را بدون* هيچ* ترس* ونگراني* به* مرگ* فرامي*خواند گويي*به* خوردن* غذاي* لذيذي* دعوت* مي*كند، زيرا مرگي* كه* براي* رسيدن* به* هدف* باشد در كام* اوبسيار شيرين* و لذتبخش* مي*باشد.

**donsaeid** · 01-31-2007, 05:27 AM

6 - همه* چيز را كوچك* شمردن* غير از خدا

اين* جنبه* از عظمت* امام* حسين*(ع) هم* شگفت* انگيز است*. هر چيزي* را جز خداكوچك* مي*شمرد و همه* چيز را براي* رسيدن* به* هدف* نهايي* كه* همان* خداست*، سهل*مي*داند. هر چند كه* مشكل*ترين* كارها باشد. به* همين* علت* به* جرات* مي*توان* او را دومين*سازنده* كاخ* اسلام* ناميد، و او بود كه* كاخ* توحيد را باسازي* نمود.
او بود كه* يارانش* در جلوي* چشمش* به* كام* مرگ* مي*رفتند و فرزندانش* پي* در پي* به*تلخ*ترين* منظره* و سوزناك*ترين* شيوه* حرمش* را كه* در برابر او به* ناله* و بي*تابي* مشغول* ند واز شدت* تشنگي* به* خود مي*پيچند. با وجود اينها هيچ* كس* جز حسين* را نديده*ايم* درچنين* موقعيتي* اصول* مكتب* را مقدس* داند و در برابر خدا و براي* رسيدن* به* خدا خم* به*ابرو نياورده* و مشكلات* را براي* خدا به* جان* و دل* بخرد.

7 - سخاوت* و بخشش* و ديگرخواهي*

اسلام* تنها ديني* است* كه* آموزش*هاي* مادي* و معنوي* خود را بر پايه* اين* احساس*گذاشته* است* و در توجه* بدان* به* اندازه*اي* پيش* مي*رود كه* آن* را پايه* ايمان* قرار داده* است*.اگر اسلام* اعمال* ظاهري* و شعائر را بر پنج* پايه* قرار داده* است*، ايمان* او هنگامي* استوارمي*گردد كه* اين* احساس* به* تحقق* برسد.رسول* خدا(ص) مي*فرمايد: «كسي* از شما ايمان* نياورده*، مگر اين*كه* آنچه* براي* خودمي*خواهد، براي* برادرش* هم* بخواهد.»
امام* حسين*(ع) به* اقتضاي* فطرت* و آموزش*هاي* دين*، در زمينه* احساس* نوع*دوستي* نمونه* بي*مانندي* است*. ابن* عساكر در تاريخ* كبير خود از قول* ابي* هشام* قناد نقل*مي*كند كه* كالايي* از بصره* براي* امام* حسين* برده* شد و تا آنها را نبخشيد از جاي* خودبرنخاست*.
و نيز گفته*اند سائلي* كوچه*هاي* مدينه* را زير پا گذاشت* و آمد تا به* در خانه* حسين*رسيد. كوبة* در را زد و چنين* گفت* امروز كسي* كه* به* اميد تو آمده* دست* خالي* برنگردد و آن*كس* كه* حلقه* در تو را كوفت* نااميد نگردد. تو دارنده* بخشش* هستي* و سرچشمه* آن*، پدر توكشنده* فاسقان* و منحرفان* بوده* است*.
حسين*(ع) در حال* نماز بود، همين* كه* صداي* سائل* را شنيد نمازش* را تمام* كرد وآمد. ديد آثار تنگدستي* بر چهرة* اعرابي* نشسته* است*. زود برگشت* از قنبر، پرسيد: از هزينه*خانه* چيزي* در نزدت* نمانده*، گفت*: فقط* دويست* درهم* مانده* كه* فرمودي* ميان* افراد خانه*تقسيم* كنم*. گفت*: آنها را بياور كه* از افراد خانه* مستحق*تري* رسيده*. آنها را از قنبر گرفته* به*اعرابي* داد و فرمود اين* مختصر را بگير و عذر مرا بپذير و بدان* كه* دلم* براي* تو بسي*مي*سوزد و سپس* فرمود: اگر در دست* ما يك* چوبدستي* بود كه* دراز مي*شد، (امكان* و قدرت*مالي* داشتيم*) آسمان* جود ما باران* بخشش* بر تو مي*باريد. ليكن* پيشامدهاي* روزگار بسي*گوناگون* است* و دست* ما از درم* بسي* تهي* است*. اعرابي* آن* را گرفت* و گفت*: خدا بهترمي*داند رسالتش* را در چه* خانواده*اي* قرار داده* است*.
ياقوت* مستعصمي* از انس* روايت* مي*كند كه* گفت*: در نزد حسين*(ع) نشسته* بودم*كه* زني* خدمتگزار با دسته* گلي* وارد شد و با دادن* آن* گل* به* وي* تحيت* گفت*، حسين* درپاسخ* تحيت* به* او گفت*: تو آزادي* به* خاطر خداي* متعال*. به* او گفتم* خدمتگزاري* دسته*گلي* براي* تو مي*آورد، تو او را آزادي* مي*كني* فرمودند: خدا ما را اين* چنين* تربيت* كرده*است*و چنين* مي*فرمايد:«و اذا حُييتم* بتحية*ٍ فحيّوا باَحسن* منها اورُدّوها» از آن* تحيت* بهتر آزاد كردن*اوبود.

8 - شجاعت*

انسان* هر چند كه* استعدادهايي* سرشار، گسترده* و برتر داشته* باشد، جز با تقويت* وتحكيم* آنها به* وسيله* شجاعت*، به* پيروزي* شايان* نمي*رسد، زيرا شجاعت* به* معناي* به* كاربردن* توانمندانه* اين* استعدادها و دادن* ارزش* حقيقي* به* آنهاست*.

پس* شجاعت* رساترين* تعبير براي* نيروهاي* دروني* است*. هر شخصيتي*، در هرموقعيتي* كه* باشد، هنگامي* كه* شجاعت* ندارد، ارزش* انساني* خود را از دست* مي*دهد، به*پژمردگي* مي*گرايد، زبوني* بر او چيره* مي*گردد و ترس* هم*، به* هر شكل* آن* بيماري*كشنده*اي* است* كه* شخصيت* را، با همة* خرمي* و سرزندگيش* غافلگير مي* كند و مي*كشد.

شجاعت* مهار كردن* خود در برابر هر عاملي* است*، با هر شدت* و قدرت* كه* باشد،همچنين* وجود و مقدار بقاء امم* و عزت* و سربلندي* آنها وابسته* به* ميزان* بهره*اي* است* كه*از شجاعت* داشته* باشند. همچنين* خويشتن*داري* و صراحت* لهجه* و مقاومت* باناملايمات* و سختيهاي* روزگار و احترام* به* آزادي* ديگران* ناشي* از ملكه* شجاعت* است*.

تمام* مظاهر اين* شجاعت* در حسين*(ع) وجود داشت* و روح* و جسم* او مركز نمايش*عاليترين* مرتبه* شجاعت* بود. وي* با قوت* قلب* در نبرد با دليران* اقدام* كرد و صابرانه* حمله*مي*نمود و فرار از جهاد را پستي* و عار مي*دانست*. با نفسي* مطمئن* و عزمي* آرام* به*استقبال* شدائد مي*رفت*. مصافحه* با شمشير و نيزه* را در راه* خدا غنيمت* مي*دانست* وجانبازي* و ريختن* خون* دل* را در راه* عزت* بهايي* كم* مي*شمرد، و از پستي* و دنائت* ابامي*كرد، اگر چه* متضمن* قتل* و شهادت* باشد.

طبري* و ابن* اثير از عبدا... بن* عمار نقل* كرده*اند كه* وقتي* پيادگان* لشكر عمرسعد ازچپ* و راست* حمله* كردند، آن* حضرت* بر آنها كه* از جانب* راست* حمله*ور شده* بودند حمله*كرد تا گريختند و بر آنها كه* در سمت* چپ* بودند، حمله* فرمود تا آنها را نيز تاراند، و در اين*حال* عمامه* بر سر و پيراهن* خزي* در برداشت*. به* خدا سوگند هرگز شكسته*اي* را نديدم* كه*فرزندانش* و اهل* بيت* و اصحاب* و يارانش* كشته* شده* باشند، دلدارتر و قوي*تر و بي* بيم*تراز حسين*. به* خدا سوگند پيش* از او و بعد از او كسي* را مثل* او نديدم*. به* هر سو حمله* مي*كردو لشكر از او مي*گريختند.

ابن* ابي*الحديد مي*گويد:

كيست* در شجاعت* مانند حسين* بن* علي* كه* در ميدان* كربلا گفتند: ما نديديم*كسي* را كه* انبوه* مردم* بر او حمله*ور شده* باشند، و از برادران* و اهل* و ياران* جدا شده* باشد،شجاعتر از او مانند شير، سواران* را در هم* مي*شكست* و چه* گمان* مي*بري* به* مردي* كه*راضي* به* پستي* نشد و دست* در دست* آنهانگذارد تا كشته* شد.

9 - صبر و شكيبايي*

چنان*كه* از مفهوم* آيات* و روايات* استفاده* مي*شود، علاوه* بر بلندي* مقام* و رتبة*صابران* معلوم* مي*گردد كه* صبر كليد بركات* و مقدمة* نيل* به* مقامات* معنوي* و شرط* توفيق*در هر كار خير و علم* و عمل* و كسب* هر فضيلت* است*.

امام* حسين*(ع) در مقام* صبر امتحاني* داد كه* دوست* و دشمن* از آن* شگفت* زده*شدند و فرشتگان* بر حسب* زيارت* ناحية* مقدسه* «و لقد عجبت*ُ مِن* صبرك*َ ملائكه*السماء» نيز از آن* شكيبايي* در تعجب* ماندند.

صبر امام* حسين*(ع) تنها صبر در يك* زمينه* خاص* نبود. بلكه* شخصيت* وجودي*آن* حضرت* مزين* به* جميع* انواع* صبر بود. صبر در جهاد، صبر در عبادت*، صبر درمشكلات*، صبر در مصيبت*، صبر در خشم* و غضب* و... آن* حضرت* در مرحله* عمل* از خودشكيبايي* نشان* مي*دادند.

يكي* از نمونه*هاي* صبر و بزرگواري* امام* زماني* است* كه* امام* در مقابل* لشكريان* حرصبر نمودند و وقتي* كه* در يك* روز گرم* و آفتابي* نزد امام* رسيدند و امام*(ع) ديدند كه* آنها به*سختي* تشنه* هستند، فرمان* داد تا به*آنها و اسبهايشان* آب* بدهند و بر حسب* امر امام*تمام* سپاه* دشمن* و مركب*هايشان* را نيز سيراب* كردند و بر پاها و شكم* چهار پايانشان* آب*پاشيدند.

از نمونه*هاي* صبر آن* حضرت* امتناعي* است* كه* از ابتدا به* جنگ* داشت*. با اينكه*مي*دانست* لشكر كفر پيشه* به* هيچ* وجه* بر او و عزيزانش* رحم* نمي*كنند و با اين*كه* از آنهاكارهايي* سرمي*زد كه* صبركردن* را در مقابل* آنان* دشوار مي*نمود، ولي* آن* حضرت* حجّت* رابر آنها تمام* ساخت* و نه* خود و نه* اصحابش* دست* به* اسلحه* نبردند.

هم* چنين* وقتي* آب* را روي* امام* و اصحابش* بسته* بودند و در لشكر امام* حسين*(ع)هيچ* زن* و مرد و كوچك* و بزرگي* نبود، مگر اين* كه* تشنه* بودند و صداي* تشنگي* آنهاهمواره* به* گوش* امام* مي*رسيد. آن* حضرت* از ابتدا به* جنگ* خودداري* نمود. زيرامي*خواست* جنگش* با آنها صورت* دفاع* داشته* باشد.آري* صبر آن* حضرت* در مقابل* تشنگي*، و نشانه* تصميم* و عزم* راسخ* فوق*العاده* آن*امام* همام* مي*باشد.

نتيجه*

آنچه* گفته* شد از مهم*ترين* عناصر شخصيتي* بود كه* امام* حسين*(ع) بيشترين*بهره* را از هر يك* برده* است*، لذا او شخصيتي* است* برتر از ديگر شخصيت*ها، و اگربخواهيم* شخصيت* او را با ديگران* مقايسه* كنيم*، جوابي* جز اين* ضرب*المثل* عربي*نخواهيم* داشت*:
«اريه* السها و يريني* القمر» يعني* من* ستارة* سها را به* او نشان* مي*دهم* و او ماه* رابا همه* وضوحش* به* من* نشان* مي*دهد.
او به* دنيا با چشمي* ديگر و از زاويه*اي* ديگر نگريست* و در نتيجه* آن* را چنان* كه*حقيقتش* بود ديد، نه* كمترين* تمايلي* به* دنيا در او پيدا شد و نه* كوچكترين* چشم* داشتي*بدان* در وجودش* پيدا گرديد.
امام* حسين*(ع) در اين* دانشگاه* درسي* به* ما مي*دهد. كه* نمونه* درخشاني* از رهبرمبارزي* را به* ما نشان* مي*دهد كه* چون* پا به* ميدان* حق* و باطل* مي*گذاشت* جز با پيروزگردانيدن* حق* يا فداشدن* در راه* آن* از ميدان* برنمي*گشت*. اگر چه* پيروزي* حق* حتمي* است*و اگر چه* باطل* را براي* چند روز صولتي* و اهل* باطل* را دولتي* باشد، ليكن* پايدار نيست*.

حسين* اي* همايون* هماي* سعادت* حسين* اي* شه* ملك* صبر و شهامت*

فروغي* زنور تو خورشيد رخشان *ز درياي* جود تو كوثر حكايت*

تويي* نور چشمان* زهرا و حيدر گل* احمد بوستان* رسالت*

بپا از قيام* تو شد پرچم* دين* نگون* گشت* اعلام* كفر و ضلالت*

منابع*:
* قرآن* مجيد
1- ارشاد شيخ* مفيد، موسسه* نشر اسلامي* .قم* 1418.
2- بحار الانوار مجلسي*، تحقيق* و نشر دارالاحياء التراث*، بيروت*، 1412 ق*.
3- تاريخ* طبري*.
4- برترين* هدف* در برترين* نهاد اثر سيدمحمد مهدي* جعفري*، ج* اول*، انتشارت* وزارت*فرهنگ* و ارشاد اسلامي*.
5- پرتويي* از زندگي* امام* حسين*(ع): شيخ* عبدالله علايلي*، ج* اول*، انتشارات* وزارت*فرهنگ* و ارشاد اسلامي*.
6- پرتويي* از عظمت* امام* حسين* شيخ* لطف*ا... صافي*، چاپ* دوم*، انتشارات* كتابخانه*صدر تهران*
7- شرح* نهج* البلاغه* ابن* ابي* الحديد، كتابخانه* آيت*ا... مرعشي* نجفي* 1404 ق*
8- مثير الاحزان* ابن* نما.
9- مجازات* النبويه* سيد رضي

Emam Hossein(ع

Emam Hossein(ع

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment