Jashne Sadeh Mobarak
به یاری اهورامزدا
دهم بهمن به مناسبت جشن سده جشن پیدایش آتش
«سده جشنی به یاد ماندنی»
به سراغ این سرزمین اهورایی اگر می*آیی نرم و آهسته قدم بگذار كه گهواره تمدن جهان ست و جهان وامدار او.
سرزمینی كه بنیانگذار نیكی و جوانمردی و راستی در جهان ست. سرزمینی كه آتش را كشف و انسان غارنشین را به شهرنشینی و تمدن رسانید. سرزمینی كه برای نخستین بار قانون را به وجود آورد و در چهارچوب قانون حركت كرد. سرزمینی كه به زن* بها داد، و زن را تا جایگاه وكیل مدافع و قاضی و پادشاهی رساند. این سرزمین گهربار ایران است.
آرام قدم بگذار. این سرزمین اشوزرتشت است كه آتش را نیایش سو قرار داد تا پیروانش بدانند كه باید آتش درونشان شعله*ور شود. و آتشی كه هرگز نمیرد در درونشان به وجود آید.
این سرزمینی است كه كورش و داریوش بزرگ را درخود پرورش داد. مگر نه اینكه، هر ملتی هر نوع حكومتی كه شایسته ی اوست بر او حاكم می*شود؟ پس بنگر چه بزرگ بودند ایرانیان كه چنین برزگ مردانی بر آنها حكومت كردند.
این سرزمینی است كه انوشیروان دادگر در آن روزگار دانشگاهش در جهان نمونه بود. زمانی كه اروپایی**ها گوشت انسان می*خوردند. و از آمریكا هم نام و نشانی نبود.
این سرزمین. سرزمین بابك و مازیار و افشین است. سرزمین عمرولیث است. سرزمین بزرگ مردانی است كه تاریخ را ورق زده*اند.
آهسته قدم بگذار در این سرزمین اهورایی. این سرزمین رستم و سیاوش و منوچهر است.
این سرزمین هوشنگ است كه آتش را كشف كرد و این فروغ روشنایی را به جهانیان عرضه نمود.
امروز تنگ نظرانی كه تحمل دیدن این همه شكوه و بزرگی ایران را ندارند ما را آتش*پرست می*نامند. بله ما آتش پرستیم چون پرستار آتش بودیم و از آن پرستاری كردیم تا خاموش نشود و آن را به جهانیان پیشکش نمودیم.
این سرزمینی است كه «مردآویج» در جشن سده سال 322 هجری قمری در دو سوی زاینده رود اصفهان هیزم فراوان گرد آورد و آتش افروزی كرد و جشن سده را با شكوه بسیار برگزار نمود تا تازیانی كه كتاب*ها را سوزاندند و ایران را ویران كردند. بدانند كه وام*دار ایرانند و ایران هرگز از آنان شکست نخواهد خورد.
آهسته قدم بگذار كه این سرزمین هوشنگ است و هنوز هم پس از سده ها، سده را جشن می*گیرند.
سده جشن پیدایش آتش بر تو ای ایرانی فرخنده باد.
آتش بیفروز كه اجاق خانه*ات روشن. بگذار بگویند هرآنچه را كوته فكران می*گویند. ما با كشف آتش جهان را متمدن كردیم.
كیومرس سامیا كلانتری
دهم بهمن به مناسبت جشن سده جشن پیدایش آتش
«سده جشنی به یاد ماندنی»
به سراغ این سرزمین اهورایی اگر می*آیی نرم و آهسته قدم بگذار كه گهواره تمدن جهان ست و جهان وامدار او.
سرزمینی كه بنیانگذار نیكی و جوانمردی و راستی در جهان ست. سرزمینی كه آتش را كشف و انسان غارنشین را به شهرنشینی و تمدن رسانید. سرزمینی كه برای نخستین بار قانون را به وجود آورد و در چهارچوب قانون حركت كرد. سرزمینی كه به زن* بها داد، و زن را تا جایگاه وكیل مدافع و قاضی و پادشاهی رساند. این سرزمین گهربار ایران است.
آرام قدم بگذار. این سرزمین اشوزرتشت است كه آتش را نیایش سو قرار داد تا پیروانش بدانند كه باید آتش درونشان شعله*ور شود. و آتشی كه هرگز نمیرد در درونشان به وجود آید.
این سرزمینی است كه كورش و داریوش بزرگ را درخود پرورش داد. مگر نه اینكه، هر ملتی هر نوع حكومتی كه شایسته ی اوست بر او حاكم می*شود؟ پس بنگر چه بزرگ بودند ایرانیان كه چنین برزگ مردانی بر آنها حكومت كردند.
این سرزمینی است كه انوشیروان دادگر در آن روزگار دانشگاهش در جهان نمونه بود. زمانی كه اروپایی**ها گوشت انسان می*خوردند. و از آمریكا هم نام و نشانی نبود.
این سرزمین. سرزمین بابك و مازیار و افشین است. سرزمین عمرولیث است. سرزمین بزرگ مردانی است كه تاریخ را ورق زده*اند.
آهسته قدم بگذار در این سرزمین اهورایی. این سرزمین رستم و سیاوش و منوچهر است.
این سرزمین هوشنگ است كه آتش را كشف كرد و این فروغ روشنایی را به جهانیان عرضه نمود.
امروز تنگ نظرانی كه تحمل دیدن این همه شكوه و بزرگی ایران را ندارند ما را آتش*پرست می*نامند. بله ما آتش پرستیم چون پرستار آتش بودیم و از آن پرستاری كردیم تا خاموش نشود و آن را به جهانیان پیشکش نمودیم.
این سرزمینی است كه «مردآویج» در جشن سده سال 322 هجری قمری در دو سوی زاینده رود اصفهان هیزم فراوان گرد آورد و آتش افروزی كرد و جشن سده را با شكوه بسیار برگزار نمود تا تازیانی كه كتاب*ها را سوزاندند و ایران را ویران كردند. بدانند كه وام*دار ایرانند و ایران هرگز از آنان شکست نخواهد خورد.
آهسته قدم بگذار كه این سرزمین هوشنگ است و هنوز هم پس از سده ها، سده را جشن می*گیرند.
سده جشن پیدایش آتش بر تو ای ایرانی فرخنده باد.
آتش بیفروز كه اجاق خانه*ات روشن. بگذار بگویند هرآنچه را كوته فكران می*گویند. ما با كشف آتش جهان را متمدن كردیم.
كیومرس سامیا كلانتری
Comment