Elm betare ya servat?

[Dokhtare_Malous]

ofcourse servat chon hamechizo mitooni ba servat bekhari elm ro ham mitooni ba servatbekhari age pool nadshte bashi chetori mitooni beri dars bekhoni hich vaght, hata salamtio age pool nadashte bashi nemitooni beri doctor so srevat khialy behtare

[Inquisitor]

ofcourse servat chon hamechizo mitooni ba servat bekhari elm ro ham mitooni ba servatbekhari age pool nadshte bashi chetori mitooni beri dars bekhoni hich vaght, hata salamtio age pool nadashte bashi nemitooni beri doctor so srevat khialy behtare

It was knowledge that helped man to invent money in the first place

age pool nadshte bashi chetori mitooni beri dars bekhoni hich vaght, hata salamtio age pool nadashte bashi nemitooni beri doctor so srevat khialy behtare

Many of great people of wisdom have been raised in poor families and have had many problems. On the other hand there are many useless rich people whose greatest aim is to have ever more pleasure! Your claim is not necessarily true.

[Inquisitor]

cher etefaghan adami ke pool dar bashe hame tahvilesh migiran hala taraf mokhtare bashe vali faghir bashe hich kas mahale sagam behesh nemide

Your claim is false. Imagine you are an intelligent lady or as you said "an inventor" who comes up with a new theory in physics and proves it which will later makes the lives of mankind easier. The attention of whole world will be upon you.

[abadani69]

از هنگامی که به یاد دارم، یکی از موضوع های رایج برای انشا این بود که «علم بهتر است یا ثروت» !

می ماندیم مبهوت و سرگردان که چه بنویسیم که آموزگار و دبیر را خوش بیاید. البته من که از خانواده ی فقیری بودم و سال ها بود که عطر کباب کوبیده و عطر وانیل پیرامون قنادی ها علنا کلافه ام می کرد، اگر هم اولویت را به دانش می دادم، ته دلم ثروت و کباب کوبیده و شیرینی خامه ای را به هرچه دانش است ترجیح می دادم. و توی دلم اعتراف می کردم که کباب کوبیده دهانم را آب می اندازد و نیوتن و داستان معروف «سیب» او، فقط به یاد کتاب فارسی کلاس اول دبستانم می اندازد که در آن آمده بود : «خرابه های ری نزدیک تهران است»، «آش سرد شد»، «رضا مریض است» و «سیب بوی خوبی دارد» !

خوب به یاد دارم که به ندرت دانش آموزی از «ثروت» تعریف می کرد. «مد» این بود که «البته معلوم و مسلم و مبرهن است که دانش چیز خوبی است» ...

اکنون مدت هاست که چند عادت دیگر هم مد روز شده است. یکی از این عادت ها و یا بهتر است که بگویم مدها، عشق سرشار از شیفتگی به ایران و فرهنگ ایرانی است و بسیاری آکنده از این عشق، حتی کوچک ترین میلی به درک این واقعیت هم ندارند که کشور عزیز ما از خشکی و کم آبی رنج می برد و یا ...

این شیفتگان عادت به تعمق در مسائل تاریخی هم ندارند. تخصصشان نیست. گناهی هم ندارند. چون در هیچ روزگاری کشور نیاز به هزاران مورخ ندارد !...

اما از برکت اینترنت هرکسی می تواند آزادانه به میدان درآید و گوی ببازد و باور بیاورد که راست گفته اند که «این گوی و این میدان» !

یکی از رویکردهای داغ این روزها «خلیج همیشه فارس» است. داستان غریبی است. هر فریب کار بیگانه ای می تواند ما را قلقلک بدهد و از کوره به در کند، تا به جای یافتن راه حلی برای «خشکی ها و کم آبی ها»، در فکر سندی باشیم برای گوشه کنار خانه ی پدری ...

شگفت انگیز است که عارمان نمی آید که مدام می کوشیم که با نشان دادن نقشه های خلیج «همیشه» فارس که بیگانگان تهیه کرده اند، سوگند یاد کنیم که خلیج فارس، خلیج فارس است !... لابد، اگر اجنبی بخواهد، باید سوابق ازدواج پدر و مادرمان را هم منتشر کنیم تا مبادا در حلال زادگی ما تردید شود !...

متاسفانه ابعاد اعتراض های غیر ضروری چنان گسترده است که نسل جوان را دارد یک بار دیگر به دام مقوله ی غیرمنطقی «علم بهتر است یا ثروت» می اندازد.
بازی غریبی است. از خجند تا لیبی و حبشه و از هند تا داردانل را فراموش می کنیم و از تیسفون و کانال سوئز و قند پارسی در بنگاله و آمودریا و سیردریا و دربند و یمن سخنی به میان نمی آوریم و با حرارتی بسیار در پی سند برای اثبات شاهرگ میهنمان هستیم ...

چندی پیش آقای «رضا مرادی غیاث آبادی» با شوقی فراوان سنگ نبشته ای به خط میخی فارسی باستان را که در خارک پیدا شده بود منتشر کرد. شیفتگان «سطحی نگر» تاریخ ایران این سنگ نبشته را، که نبشته اش هم خوانده نشده است، سند خلیج فارس معرفی کردند و فراموش کردند که خلیج فارس سندی تاریخی به طول نهصد کیلومتر دارد ... و چند روز است که نادان هایی این سند تاریخی را شکسته و از میان برده اند ...
این رویدادها در سرزمینی که متولیانش به شعار بیشتر علاقه دارند تا حقیقت، بسیار ناگوار هستند. اما به نظر من هنجار خطرناک دیگری هم در حال شکل گرفتن است که باید بی درنگ به مقابله اش پرداخت : بی انصافی در قضاوت های عجولانه (و سیه دلانه) با دست خالی.

یک روز شاهد آن بودم که مرادی غیاث آبادی سر از پا نمی شناخت که سنگ نبشته ی نویافته ای را منتشر می کند و امروز با کمال تاسف شاهد این نامردی هستم که غیاث آبادی را مقصر تخریب سنگ نبشته ی نویافته می دانند !!!

برای غیاث آبادی متاسف نیستم. تاسف من از ناسپاسی و داوری های بی پایه ی گروهی از شیفتگان واقعی ایران است.

از فرصت استفاده کنم و برای همدردی با غیاث آبادی گرامی، اشاره به داوری دیگری بکنم درباره ی خودم. چندی پیش در مصاحبه ای گفتم :

من ذره ای مقام علمی شادروان آدمیت را زیر سوال نمی برم. من خود جیره خوار پژوهش های مرحوم فریدون آدمیت بوده ام. زمانی که من تاریخ کاشان را می نوشتم، به هنگام پرداختن به امیرکبیر از کار آدمیت لذت ها و بهره ها بردم. اما چنین نبود که او را «اسطوره ی روزگار» بخوانم. علامه سازی را اساسا صحیح نمی دانم.

پس از انتشار این مصاحبه، پیام زیر را دریافت کردم :

«با سلام - جناب دكتر رجبی فكر می كردم واقع بین تر باشید از كلام شما چیزی جز حسادت و بزرگ نمایی خود برداشتی نمی توان داشت (امضا مهدی حاج منوچهری)»

چنین شد که امروز دوباره این فکر زد به سرم که علم بهتر است یا ثروت !