Germany 2006 World Cup

[Rasputin]

دعوا بين مسئولان ارشد ورزش در جمهوری اسلامی پس از شکست تيم فوتبال کشور در جام جهانی تشديد شده است.
محمد دادکان که از سوی محمد علی آبادی، رييس سازمان تربيت بدنی و معاون رييس جمهوری، از رياست فدراسيون فوتبال برکنار شده اين اقدام را يک توطئه توصيف کرده است. آقای دادکان دخالت افراد غير ورزشی در دولت احمدی نژاد را يکی از عوامل ناکامی تيم ملی ايران دانسته است.

ناکامی تيم ملی فوتبال ايران در جام جهانی چنان دردناک بود که باعث شد حتی اختلافات سياسی و جناحی در حکومت ايران تشديد شود.

محمد دادکان، رييس برکنار شده فدراسيون فوتبال، در دوره حکومت اصلاح طلبان بر سرکار آمد و حال در دوره رياست جمهوری محمود احمدی نژاد کنار گذاشته می شود.

آقای دادکان در واکنشی تند به برکناری خود گفت محمد علی آبادی، که از طرف آقای احمدی نژاد به رياست عاليه ورزش کشور منصوب شده، هيچ جايگاهی در ورزش ايران ندارد.

رييس سابق فدراسيون فوتبال در ادامه حملات خود به رييس سازمان تربيت بدنی برای نشان دادن بی اطلاعی او در امور ورزش گفت زمانی که برای آمادگی تيم ملی پيشنهاد کرديم که اردويی در سوئيس برگزار شود آقای علی آبادی خط می داد که اردو در اردبيل تشکيل شود و يا اينکه بازی های دوستانه تيم ملی در برازجان برگزار شود.


محمد دادکان از سال 1381 رياست فدراسيون فوتبال را بر عهده داشت

آقای دادکان معتقد است که معاون آقای احمدی نژاد در امور ورزش هيچ اطلاعی در اين رشته ندارد و با دخالت ها ی ناروای خود در فوتبال کشور موجب شکست تيم ملی در جام جهانی شده است.

آقای دادکان به چگونگی برکناری خود نيز شديدا معترض است و آن را يک توطئه می داند. حکم برکناری او لحظاتی پس از پايان مسابقه فوتبال ايران و آنگولا از تلويزيون سراسری کشور اعلام شد و همه تقصيرها به گردن او انداخته شد.

سابقه اختلافات بين اين دو مسئول ارشد ورزش کشور به پيش از برگزاری مسابقات جام جهانی بر می گردد و آن دو حتی نتوانستند در باره برگزاری مسابقه فينال جام حذفی کشور به توافق برسند و اين بازی تاکنون نيز انجام نگرفته است.

بسياری از کارشناسان ورزشی اين اختلافات را يکی از دلايل اصلی شکست تيم ملی فوتبال ايران می دانند و معتقدند با اينکه تيم فعلی از بازيکنان شايسته ای برخوردار بود به دليل فقدان هماهنگی و حتی صميميت بين آنان شادابی و توان کافی برای موفقيت را نداشتند.

و اما برکناری آقای دادکان می تواند از لحاظ حقوقی برای فوتبال کشور مشکلاتی ايجاد کند.

طبق مقررات فدراسيون جهانی فوتبال فدراسيون فوتبال هر کشوری يک نهاد غير دولتی محسوب می شود و دخالت سازمان های دولتی در امور فدراسيون فوتبال می تواند موجب محروميت آن کشور شود.

از اظهارات آقای دادکان چنين بر می آيد که در دولت آقای احمدی نژاد افرادی که سررشته ای در ورزش ندارند به مقام های ارشد در اين حوزه گمارده شده اند و اين موضوع باعث شده که تيم ملی نتواند در حد توان خود ظاهر شود.

ولی مخالفان آقای دادکان معتقدند که که او کفايت لازم برای رهبری فوتبال کشور را نداشته و با حمايت های مستمر خود از مربی فعلی تيم ملی فوتبال و برخی بازيکنان به حيثيت فوتبال کشور صدمه زده است.

و در اين ميان بسياری از مردم ايران می پرسند چگونه است که پيش از عزيمت تيم ملی به جام جهانی مسئولان ورزش کشور و حتی رييس جمهوری وعده پيروزی های درخشان تيم ملی در اين دوره از جام جهانی را می دادند و حال که ايران با ناکامی مواجه شده تقصير را به گردن يکديگر می اندازند.

[Rasputin]

Portugal 1 Holland 0

Luiz Felipe Scolari described Portugal's 1-0 win over Holland which booked a World Cup quarter-final against England as an "heroic victory".
The match finished nine against nine after 16 yellow cards and four reds and Scolari blamed Dutch play-acting.

"In three-and-a-half years of coaching Portugal I've never ended a match with just nine players," said the coach.

"Fifa always talks about fair play but tonight we saw several gestures that were anything but."


Highlights: Portugal 1-0 Holland


It is the second major tournament in a row that Scolari's Portugal have beaten Holland, but the Brazilian's side were forced to do it the hard way.

[Rasputin]

The World Cup comes at a time when the IRI is displaying its deepest crises and is led by one of the most barbaric regimes of the world.

Few Iranians abroad have optimistically thought the Iranian national soccer team is somehow capable of a miracle combination of passion and representation for Iranian people. At the end, les jeus sont faits, the IRI’s players have disappointed both in football and politics all Iranians, including themselves, by demonstrating that they were not capable of an optimistic approach: being a team with no performance, no ambition, no combative mood, no national flag, no recognised anthem and no solidarity for its oppressed people.

Furthermore, the team has unimaginatively played bad, a stance that has created no passion for Iranians; the team finally achieved in the preliminary round the last place in the group.

We saw a team of the IRI that was crippled by fear of its failures. It was after all not a team that took to the stage filled with hope and spurred on by an idea of representing its people and its passion. The failures were not to be hidden. From the coach's bench and after each game, the neutral reporters could find out the conflicts and a lack of unity in the team.

For the IRI’s team, a sense of unity only could take hold in an artificial stance. In fact, there was no unity for a team on which the public debate has already focused the question if the team after all represents its nation. Of course, there are seemingly irreconcilable differences among Iranians concerning the legitimacy. For some epicurean Iranians who have trouble to accept the sad face of heir country, this legitimacy is not the issue at all. Instead, on a lower intellectualism out of touch with the realities, they may even carry any flag, chant any anthem and happily cheer and dance with any music. For some other Iranians, who truly tackle the problem, they do not let things drift with the euphoria of football, but instead point out the worries of people that will be appeared into the background.

The ecstasy of euphoria will be over soon. It is not something one can build upon. The obvious fact must be clearly pointed out that the IRI, as a totalitarian regime, abuses sport for its own purposes, or, even worse, it is an ideological arena for the propaganda of the regime.

The debacle of the IRI’s team in the World Cup was another expected defeat for the IRI. As I described in a previous article, The IRI in the World Cup, not Iran, the IRI’s soccer team is a natural product of a totalitarian regime. The team was selected and organised based on the values of the IRI to represent the regime, not Iran, in an international event.

Of course, we cannot emotionally blame all national players for not protesting against the atrocities of the IRI, but some of the players were considered the agents or corrupt nouveaux rich of the regime. They have neither a high performance on the field nor a justified place in the heart of all freedom-loving Iranians.

If sport could once have a success under some totalitarian regimes (the former East Germany who had a huge place in the international sport, but has not yet found its place in unified Germany), it has now no future under an Islamic regime. The IRI, as a system of gender segregation, cannot integrate sport into its Islamic culture. Although, the early IRI had a clear anti sport policy—banning chess, female sport, fixing a limited age for practicing sport, it presently abuses sport as a trampoline for its own purposes.

When millions of Iranians occasionally celebrate a football euphoria on the streets, they are not only idyllically celebrating the success, but besides an atmosphere of relax and entertainment, they show their sense of patriotism which is not to be tolerated on other occasions. The effects are more than sympathy for the football players: people can be gathered, chanting their own slogans instead of hearing “Noheh”, raucous mourning songs, and dancing and laughing instead of beating on the chest and crying. And the created collective atmosphere can, at least, be used by people a bit like all free people of the world.

Both in stadiums and in the crowds, this atmosphere was in Germany characterised by Iranian fans, when free, they mostly carry national flag, wear non-Islamic dress and the made-up faces, the hats, the relax clothes-- everything displaying that they behave like non-Muslims. The massive presence of female Iranian fans was even more than a slap in the face of Mullahs who do not let Iranian women enter a football stadium in Iran

Banal publication of IRI’s flag in some Iranian media abraod, including in Iranian. com, reflects no solidarity with Iranian people, it is an insult on all freedom-loving Iranians who do not recognise this reactionary flag at all. Despite vast numbers of IRI’s flags which were distributed and all efforts of the IRI that abused the excitement to erase the differences between the IRI and Iran, most Iranian fans realising the trick avoid to be gathered under the IRI’s flags in Germany.

In the match of Iran-Mexico, as the entire stadium takes up the chant “Iran, Iran”, there was suddenly in the stadium a silent atmosphere when the IRI’s anthem was played. Charged as it is with an Islamic-tinged mood, many Iranians, by not singing along, ignored the anthem, while Mexican fans were chanting their own national anthem. Once again, a typical fact when Iranians are spontaneously finding themselves wrapped up in one of the controversial debates over an Iranian identity.

The difference between the IRI and any other known totalitarian regime is respectively the abuse and use of sport: in the totalitarian regimes, like communist or nationalist regimes, sport is demagogically celebrated and encouraged. But the IRI because of its Islamic characters is in a basic contradiction with all sports in which the gender segregation may end up with a gender mixture. In another hand, for the regime, it is not always possible to curb a football gathering when it turns into some protest. And the IRI’ officials know that football gatherings have a sign of an anti-regime resonance.

Today, football dominates every corner of Iranian society, an occasion both for people to forget the chaotic situation of the daily life and for the regime to mask this situation. Football’s fever has captured the hearts and minds of people, transforming them into protestors. It's a feeling of euphoria, of the excitement that comes with being a fan.

The question behind it all is whether such a celebratory mood will encourage Iranians to develop and display a new sense of anti-regime solidarity instead of maintaining a temporarily acquired sense of happy unity. It is important to see how effective such a gathering can be turned into an anti-regime atmosphere. Such gatherings, which often attend an atmosphere of protest marches, can be occasions to hold people together and to improve a sense of unity in our oppressed society. And in a closed society nowhere is the collective yearning for victory greater than in these enthusiastic young crowds.

[Sepideh_UK]

England 1-0 Ecuador

It wasn't the best of matches, in fact it was one of the worst at this World Cup, but as far as England are concerned the job is done.

LOOL YEA The over all game wasn't pleasing but Beckham'z goal was seriusly fascinating

[Rasputin]

Italy 1-0 Australia


Ten-man Italy are through to the last eight after Francesco Totti scores an injury time penalty. Disaster for Australia, who may live to regret not going for the jugular with Italy down to 10 men.

[Rasputin]

Francesco Totti came off the bench to score an injury-time penalty which put 10-man Italy into the quarter-finals and break Australia's hearts.
With the clock ticking down Fabio Grosso marauded down the left flank and worked his way into the box, before he was hauled down by Lucas Neill.

Totti kept his nerve to convert with the last kick of the game.

Luca Toni had earlier missed Italy's best chances, before Marco Materazzi's red card for a foul on Marco Bresciano.

[Sepideh_UK]

good game though!!!
England vs Portugal , Well that'll be a tough game

[Rasputin]

Switzerland 0-0 Ukraine

Ukraine win 3-0 on penalties

[Rasputin]

كاپيتان اسبق تيم ملي فوتبال كشورمان گفت: بر طرف كردن مشكلات فوتبال ايران نيازمند عزم جدي و گسترده تمامي جامعه فوتبال است.

محمد پنجعلي درباره عملكرد تيم ملي در جام جهاني 2006 گفت: نبايد توقع داشته باشيم كه تيم ملي در مقابل مكزيك و پرتغال به پيروزي برسد. چرا كه ما مقدمات و زمينه چنين پيروزي بزرگي را به درستي فراهم نكرده بوديم. در حالي كه زير بناي فوتبال كشورمان را به درستي اصلاح نكرديم انتظار داريم كه تيم ملي دست به يك شاهكار بزرگ بزند.

وي ادامه داد: هر چند ما ظرفيت و توانايي موفقيتهاي بزرگ جهاني را داريم اما، تا زماني كه از اين سرمايه عظيم و بزرگ به درستي استفاده نكنيم موفقيتي حاصل نخواهد شد.

پنجعلي افزود: فوتبال ما متكي به بازيكنان خلاق است و هنگامي كه بازيكنان مطرح و خلاق ما مصدوم و يا ناآماده باشند كل تيم ضعيف نتيجه ميگيرد. در جام جهاني آلمان هم اين مساله گريبانگير تيم ما شد و مصدوميت و نا آماده بودن بازيكناني چون كريمي، مهدوي كيا و زندي كيفيت تيم ملي را پايين آورده بود. افت بدني اين بازيكنان به افت تيم ما منجر شده بود، در حالي كه ساير تيمهاي حاضر در جام جهاني به هيچ عنوان به يك يا دو بازيكن خود اتكا نداشته و در مواردي حتي بازيكنان بزرگ خود را از زمين مسابقه بيرون ميآورند.

بازيكن اسبق تيم ملي با تشريح عملكرد كادر فني تيم ملي به ايسنا گفت: عملكرد برانكو قابل نقد است. ما به خصوص در تعويضها بسيار ضعيف بوديم و در اكثر موارد تعويضهاي ما خيلي دير صورت ميگرفت. مربيان ما در دقايق حساس بازي تصميمهاي مناسبي را اتخاذ نميكردند و به همين دليل در هر 3 بازي خود بسيار يكنواخت و تكراري بازي كرديم. تيم ملي در هر سه بازي خود در نيمه دوم دچار افت محسوس شد و نتيجه را نيز به حريفان واگذار كرد.

پنجعلي افزود: افت بدني بازيكنان در نيمه دوم به وضوح قابل مشاهده بود. بازيكنان ما از نظر بدني در شرايط خوبي قرار نداشتند و در مصافهاي تك به تك با بازيكنان حريف كم ميآورند. از سوي ديگر ما از نظر فني هم مشكلات فني و تاكتيكي بسياري داشتيم و نتوانتسيم آنطور كه بايد انتظارات مردم را برآورده كنيم.

وي همچنين دربارهي اختلاف ميان بازيكنان تيم ملي به ايسنا گفت: اگر مديريت تيم صحيح و اصولي بود قطعا چنين مسايلي پيش نميآمد. بسياري از ايرانيان و هواداران تيم ملي با عشق و علاقه براي تشويق كشورشان به آلمان آمده بودند اما، در نهايت با چشماني مملو از اشك ورزشگاه را ترك ميكردند. با ديدن اين صحنهها دلم براي هواداران و تماشاگران ايراني سوخت، چرا كه آنها فقط به خاطر عشق و علاقه به ميهن خود به آلمان آمده بودند.

بازيكن اسبق پرسپوليس تصريح كرد: اكنون زمان پرداختن به اختلافات نيست چرا كه در اين ميان تنها فوتبال كشورمان ضربه ميخورد. بايد باور داشته باشيم كه برطرف ساختن مشكلات فوتبال از عهده يك نفر بر نميآيد و اين كار نيازمند يك عزم جدي است. تنها راه پيشرفت فوتبال ايران همدلي و هماهنگي مسئولان ورزشي با يكديگر و سرمايه گذاريهاي كلانتر در اين زمينه است. فوتبال ما بايد در عمل حرفهاي شود در غير اين صورت جايگاه خود را در آسيا هم از دست خواهيم داد.

پنجعلي يادآور شد: توجه بيش از اندازه به تيم ملي بزرگسالان راهكار مناسبي براي پيشرفت در عرصه فوتبال نيست. در اين صورت ما فقط به صورت مقطعي نتيجه ميگيريم و پس از سپري شدن آن مقطع زماني دوباره دچار افت خواهيم شد. راه مناسب آن است كه در فوتبال نوجوانان و جوانان سرمايه گذاري كرده و از سنين پايه اقدام به پرورش بازيكنان با استعداد كنيم.

بازيكن اسبق تيم ملي افزود: ضعف اصلي ما نپرداختن به فوتبال پايه است و بايد اين مشكل را برطرف سازيم.

[Rasputin]

grew up playing football, or soccer, as it is referred to in the U.S. We played it mostly with a plastic red and white ball that was smaller than a regular football -- I don’t really know why. It may have had to do with the fact that a real leather ball was expensive or thought to be dangerous if kicked aound in narrow streets and inbetween cars.

At Mehran, my elementary school in Tehran, we were not even allowed to use the plastic ball and had to settle for playing with a tennis ball. Our school did not have a field -- we had a large paved courtyard that was used for all outdoor activities.

My favorite team was Persepolis, its arch-rival was Taj. Every boy in school was either on one side or the other. After the 1978-79 revolution, Persepolis, the name given by the Greeks to the capital of the Persian Empire in Pasargade, was changed to Pirouzi, meaning Victory. Taj, which literally means Crown, was changed to Esteghlal, or Independence. Some years later Pirouzi reverted to Persepolis.

At that time, in the mid 1970’s, the Iranian football league was a semi-professional one. All the players had regular jobs and also played football. In Iranian culture there is an understood rule that one must not pursue his passion in full if it involves something other than what is considered a “real” job -- “first you must become a doctor and then you can play the violin”. Paradoxically, those who are quite accomplished in the arts or in sports are revered as heroes.

I actually don’t remember watching any of the club games in Iran but I must have kept up somehow. My favorite player was number 7 on Persepolis, Hossein Kalani -- he was an architect in real life, I think. I had the kid’s version of his red jersey, white shorts and socks, which I remember wearing around the house -- I don’t know what happened to it.

In 1978 Iran was the lone representative of Asia in the World Cup held in Argentina. The team of Nasser Hejazi in goal, Ali Parvin in midfiled, the speedy Hasan Roshan as striker, and the teenager Behtash Fariba headed to South America. Back then there were only 16 teams in the final stage of the tournament. Iran lost to the Netherlands, surprisingly tied Scotland and had to beat Peru by 3 goals to advance -- Iran lost 4-1 in the face of the powerful shots of Cubillas who had three goals all by himself. I remember watching those games on our new color television, the technology having arrived in Iran on a limited scale a couple of years prior.

For the world, the World Cup is “the” event -- nothing comes close. People get up in the middle of the night to watch the games live. In the 1970’s watching something live from abroad was a big deal. Some years earlier, we had gone to the Caspian Sea for summer vacation. I remember my father getting up after midnight to watch World Cup games in Munich.

That’s why I thought it was weird that during the last World Cup in 2002, the U.S. networks would show the games tape-delayed because of the time difference. I think they got that from NBC’s decision to show the Olympics in Australia taped-delayed -- real dumb in my view.

Watching the games as they happen is part of the experience -- in some ways sharing in a joyous event with the rest of the world. Some of my friends and I watched everything on the Spanish channel live -- even though I don’t understand a lot Spanish, I got the feel of the game with their announcers where the ones on ABC or ESPN have no idea about how to call a football game.

It took Iran twenty years to make it back to the World Cup in 1998. They clinched their spot by dramatic tie against Australia in Sydney. They lost to Germany and Yugoslavia and beat the U.S. - Iran's greatest achievement in football to date. For 2002, Iran had to play home and away playoff games against Ireland and were not able to qualify.

In 2006, Iran made it to the World Cup and was eliminated in the first round -- losses to Mexico and Portugal and a tie with Angola put them in last place in their group.

Football is the beautiful game. Brazil at its best is a thing to watch -- some say that the ball moves like a stone skidding across the water. That is the level to which every team aspires. Having watched only a few games this year, I like what the Ghanaians are doing -- their game against the Czech Republic was almost perfect.

I think one thing that people unfamiliar with football do not understand is how the game could have been interesting if the final score was 1-0, or worse yet 0-0. What they miss is the fact that a near goal is the second most exciting event in all of sports -- furious agony for some, desperate relief for others.

What makes football incredibly exciting, for me, is the near constant feeling of almost certainty that the opposing team is going to score at any moment, spliced with the improbability of my team ever scoring - when the latter does happen, it’s euphoria.

I have picked Argentina to beat the Netherlands in the championship game this year -- the two met in the 1978 and Argentina won the World Cup.

I hope Iran fairs better in South Africa in 2010 when, hopefully, I will be there to cheer - but "beh peer, beh phayghambar", PASS THE BALL!

[Rasputin]

Brazil 3-0 Ghana


Ronaldo became the highest scorer in World Cup finals history as Brazil beat Ghana to book a quarter-final place against Spain or France.
The 29-year-old took just five minutes to go past Gerd Muller's tally of 14, latching on to Kaka's through ball and rounding Richard Kingson to slot home.

Adriano tapped in Cafu's cross and Ze Roberto ran through to wrap it up while Ghana's Asamoah Gyan was sent off.

John Mensah had the Africans' best chance, but Dida saved his header.

[Rasputin]

Spain 1-3 France

Experience outwits youthful energy and France are through to the last eight and a match against Brazil in Frankfurt on Saturday.

[Michellica]

poor spain!!! ouch France - Brazil...khatarnakeee

[Rasputin]

[Rasputin]

ورزشگاه گلزن كرشن فردا (شنبه) شاهد يكي از حساسترين و زيباترين بازيهاي جام جهاني خواهد بود.

انگلستان كه در مرحلهي حذفي رقابتهاي آلمان به سختي از سد اكوادور گذشت، در شرايطي برابر پرتغال قرار ميگيرد كه اين تيم با شكست دادن هلند يكي از شگفتيهاي جام هجدهم را رقم زد.

**روياروييهاي گذشته

انگلستان و پرتغال تا كنون بيست و يك بار برابر هم صفآرايي كردهاند. انگليسيها در اين بين برتري چشمگيري نسبت به حريف دارند چرا كه نه بار پيروز شدهاند و تنها سه بار شكست خوردهاند. ديدار اين دو تيم نه بار با تساوي پايان يافته است.

اين دو گروه تا كنون يك بار در جامهاي جهاني يكديگر را از پاي درآوردهاند. در جام جهاني 1966، انگلستان ميزبان توانست در مرحله نيمه نهايي دو بر يك بر پرتغال پيروز شود اما، بيست سال بعد يعني در جام جهاني 1986 آرژانتين، پرتغاليها با شكست يك بر صفر انگلستان در مرحلهي گروهي، انتقام گرفتند.

آخرين رويارويي دو تيم هم به يك چهارم پاياني يورو 2004 برميگردد كه در آن پرتغال موفق شد در ضربات نفسگير پنالتي با درخشش «ريكاردو»، سنگربانش پيروز شود.

** نكاتي در مورد دو تيم

انگلستان: تنها برزيل توانسته يك بار قهرمان جام جهاني 1966 را در مرحله حذفي با شكست روبرو سازد.

انگلستان از سپتامبر 2005 (باخت برابر ايرلند شمالي) تا كنون هرگز بازنده هيچ ميداني نبوده است.

پرتغال: اين دومين باري است كه پرتغال توانسته در چهل سال گذشته به مرحله يك چهارم پاياني جام جهاني راه يابد. بهترين عملكرد اين تيم در جام جهاني به رقابتهاي 1966 برميگردد كه با قرار گرفتن آنها در جايگاه سوم جهان همراه شد. پرتغال در شانزده ديدارش در جامهاي جهاني هرگز برابر تيمي تساوي نكرده است. پرتغال ركورد شكست ناپذيرياش را به شانزده بازي رسانده چرا كه پس از باخت به يونان در جام ملتهاي اروپاي 2004 هرگز مغلوب نشده است.

پرتغال با شانزده كارت زرد كه حاصل ديدار پر برخورد با هلند است تصميم دارد به ميدان گلزن كرشن پاي گذارد.

** نكاتي در مورد بازيكنها

انگلستان: پل رابينسون، جيمي كاراگر و جان تري اگر ميخواهند محروم نشوند بايد كارت زرد نگيرند.

انگلستان هرگز در ديدارهايي كه پيتر كراوچ را در اختيار داشته شكست نخورده زيرا با اين مهاجم به نه برد و نه تساوي دست يافته است.

تئو والكات، دومين بازيكن جوان جام جهاني است. اين بازيكن هفده ساله در صورت زدن گل به پرتغال، ركورد پله را به عنوان جوانترين گلزن خواهد شكست. ديويد بكام با نود و سه بازي ملي، پرسابقهترين بازيكن كنوني تيم ملي انگلستان است.

بكام كه از نظر بازيهاي ملي در جايگاه پنجم فهرست پرسابقهترين ستارگان تمام دوران انگلستان است، تنها مرد انگليسي است كه در سه جام جهاني موفق شد، گل بزند.

پرتغال: دكو و كوشتينيا به سبب گرفتن كارت قرمز در بازي برابر هلند، از حضور در ديدار برابر انگلستان محرومند. پتيت، مانيش، نونو والنته، ريكاردو و لوئيس فيگو هم بايد مراقب باشند چرا كه همگي يك كارت زرد دارند. كريستيانو رونالدو با وارد كردن ضربه پنالتي خود به دروازه ايران جوانترين گلزن پرتغال لقب گرفت.

پتيت، فيگو، پائولتا و نونو گومژ نخستين بازيكنهاي پرتغال هستند كه در دومين جام جهاني دوران ورزشيشان حاضر ميشوند.

فيگو با صد و بيست و چهار بازي ملي، پرسابقهترين بازيكن تيم ملي كشورش است.

**اطلاعات متنوع

لوئيس فليپه اسكولاري، سرمربي پرتغال در تمام ديدارهايي كه در جام جهاني در نقش سرمربي حضور داشته برنده بوده است. او در 2002 با برزيل به هفت و در اين جام با پرتغال تاكنون به چهار برد دست يافته است.

انگلستان در جام جهاني ژاپن و كرهي جنوبي و يورو 2004 به دست تيمهايي حذف شد كه اسكولاري هدايتشان را بر عهده داشت. او تلاش ميكند نخستين كسي باشد كه در نقش سرمربي با دو كشور متفاوت به قهرماني جام جهاني ميرسد.

سون گوران اريكسون، سرمربي انگلستان شايد مردانش را با آرايش 1-5-4 روانه زمين كند. اين بازي به نوعي رويارويي هم تيميهاي باشگاهي محسوب ميشود.

جان تري، فرانك لمپارد و جوكول بازيكنهاي چلسي به مصاف پائولو فريرا، ريكاردو كارواليو و مانيش هم تيميهايشان ميروند. گري نويل، ريو فرديناند و وين روني سه بازيكن منچستر يونايتد هم برابر كريستيانو رونالدو خواهند ايستاد.

تركيب احتمالي دو تيم از نگاه بي بي سي:

پرتغال: ريكاردو، ميگل، كارواليو، ميرا، والنته، پتيت، مانيش، سابروسا، فيگو، رونالدو و پائولتا

انگلستان: رابينسون، نويل، فرديناند، تري، كول (اشلي)، بكام، لمپارد، هارگريوز، جرارد، كول (جو) و روني

داور: اوراسيو اليسوندو از آرژانتين