Tweet
اخبار و عکس هائی از علاقه مندان ایرانی فوتبال که به آلمان سفر کرده اند، در کنار گزارش های ورزشی از جام جهانی آلمان همچنان داغ داغ است. در ميان اين گزارش ها توجه خبرگزاری ها بيش تر به حضور زنان ایرانی در وزرشگاه های آلمان است. زنانی که در کشورخودشان نمی توانند برای تماشای فوتبال به ورزشگاه ها بروند.
"مانستراندکریتیک" با ایرانیانی گفتگو کرده است که از آمریکا به فرانکفورت رفته اند تا بازی های تیم ملی فوتبال کشورشان را هزاران کیلومتر دورتر از زادگاه خود و محل زندگی امروزشان تماشا کنند. رحمان ساکن لس انجلس، یکی از آن هاست. لس آنجلس یا انچه آن را تهرانجلس می خوانند، ایرانیان زیادی را در خود جای داده است. روز یکشنبه او به فرانکفورت امده بود تا به تماشای بازی فوتبال ایران وپرتغال بنشیند. رحمان پس از بازی از دومين شکست تیم ایران بسیار غمگین است. صدها ایرانی این بازی را از نزدیک تماشا می کردند. زنان در کنار مردان. کاری که درکشور خودشان نمی توانند انجام دهند.
طی ماه های گذشته حضور زنان در ورزشگاه ها از مسائل مهمی بوده است که هم دولت سعی کرد از آن برای جلب نظر مردم استفاده کند گرچه واکنش مخالف روحانیون عالی رتبه ایرانی را هم برانگیخت. به گفته رحمان چنین حضوری از زنان در ورزشگاه ها نمی تواند در ایران حتی گزارش شود. او می گوید که درجریان تلاش هایی است که درایران برای تغییر قانون درخصوص حضور در ورزشگاه ها می شود اما زنان همچنان محروم نگاه داشته شده اند. به گفته رحمان این ممنوعیت بیشتر به خاطر آن اعمال می شود که روحانيون موافقت ندارند که زنان مردان را با شورت های ورزشثی ببینند.
او در آلمان برای تماشای بازی فوتبال امده است نه گفت وگوهای سیاسی: " من اینجا آمده ام که بازی فوتبال ببینم. تقریبا تمام ایرانی هایی که به آلمان آمده اند از اروپا وآمریکا هستند. تنها تعداد اندکی هستند که از ایران برای تماشای بازی ها آمده اند. " می دانید چرا . ما شهرت بدی داریم اما آیا من خطرناک به نظر می رسم از نظر شما؟ به من نگاه کنید وبه دوتماشاگر آلمانی که با پرچم اسراییل می خواهند ما راتحریک کنند وهیچ کدام از هموطنان ایرانی من واکنش نشان نمی دهند. ما اینجا امده ایم که فوتبال تماشا کنیم نه هیچ چیز دیگر."
در ردیف جلویی یکی از زنان علاقه مندان فوتبال ایران بازوها وشانه های خود را نمایش می دهد. چنین کاری در تهران ممکن است او را به زندان بفرستد.
تایمزآنلاین در مقاله ای می نویسد: "برخی از زنانی که در ورزشگاه فرانکفورت حضور داشتند روسری به سر داشتند، لباس های پوشیده به تن کرده بودند وبه نوعی مذهبی به شمار می آمدند. اما بیشتر دخترانی که به نظر می رسید از طبقه متوسط اروپائی هستند صورت های خود را رنگ کرده، پیراهن های سفید وسبز به تن آمده اند تا تيم کشورشان را تشويق کنند.
دریا دختر 21 ساله ای که موهای خودش را با روسری آبی پوشانده بود وچشمانش را پشت عینک آفتابی مد روز مخفی کرده بود می گوید : " من واقعا هیچ نظر سیاسی ندارم اما فوتبال را دوست دارم. من عاشق فوتبال هستم. البته زنان نمی توانند درایران فوتبال را در ورزشگاه ها ببینند. مریم ومهسا والهام هم که از گوته بوری [گوتنبرگ] سوئد به این شهر سفر کرده اند نظرات مشابهی دارند. همگی مخالف محدود کردن زنان از ورود به ورزشگاه ها هستند. می گویند که ما در سوئد به دنیا امده ایم وبزرگ شده ایم. آنها هرگز درایران زندگی نکرده اند.. می گویند والدینشان بعد از انقلاب به این کشور مهاجرت کرده اند اما قلب ما همیشه با ایران است. ما عاشق کشورمان وعاشق تیم ملی فوتبالمان هستیم.
این گزارش همچنین به فیلم آفساید ساخته جعفر پناهی نیز می پردازد که ماجرای دخترانی را بازگو می کند که لباس پسرانه می پوشند تا در ورزشگاه آزادی به دیدن بازی فوتبال ایران وبحرین بروند. بازی ای که پس از پیروزی ایران جام جهانی را برای مردم ایران به ارمغان آورد.
اما برای تماشاگرانی که تنها برای فوتبال آمده اند نیز هنوز سیاست چهره پررنگی دارد. آنها بعد و قبل از بازی های تیم ملی فوتبال ایران، شاهد تظاهرات های چند صد نفره ای بودند علیه محمود احمدی نژاد که با سخنان تند خود عليه يهودی ها و صلح جهانی مخالفان تازه ای برای ايرانيان به وجود آورده است. گرچه در همين زمان می شد ديد که عده زيادی از اعراب و مسلمانان آفريقائی به خاطر احمدی نژاد که عکس های وی را در دست داشتنند، تيم ايران را تشويق می کردند. فوتبال و جام جهانی نشان داد که جمهوری اسلامی و به ويژه دولت تازه چه را از دست داده و کدامین مردم را به دست آورده است.
"مانستراندکریتیک" با ایرانیانی گفتگو کرده است که از آمریکا به فرانکفورت رفته اند تا بازی های تیم ملی فوتبال کشورشان را هزاران کیلومتر دورتر از زادگاه خود و محل زندگی امروزشان تماشا کنند. رحمان ساکن لس انجلس، یکی از آن هاست. لس آنجلس یا انچه آن را تهرانجلس می خوانند، ایرانیان زیادی را در خود جای داده است. روز یکشنبه او به فرانکفورت امده بود تا به تماشای بازی فوتبال ایران وپرتغال بنشیند. رحمان پس از بازی از دومين شکست تیم ایران بسیار غمگین است. صدها ایرانی این بازی را از نزدیک تماشا می کردند. زنان در کنار مردان. کاری که درکشور خودشان نمی توانند انجام دهند.
طی ماه های گذشته حضور زنان در ورزشگاه ها از مسائل مهمی بوده است که هم دولت سعی کرد از آن برای جلب نظر مردم استفاده کند گرچه واکنش مخالف روحانیون عالی رتبه ایرانی را هم برانگیخت. به گفته رحمان چنین حضوری از زنان در ورزشگاه ها نمی تواند در ایران حتی گزارش شود. او می گوید که درجریان تلاش هایی است که درایران برای تغییر قانون درخصوص حضور در ورزشگاه ها می شود اما زنان همچنان محروم نگاه داشته شده اند. به گفته رحمان این ممنوعیت بیشتر به خاطر آن اعمال می شود که روحانيون موافقت ندارند که زنان مردان را با شورت های ورزشثی ببینند.
او در آلمان برای تماشای بازی فوتبال امده است نه گفت وگوهای سیاسی: " من اینجا آمده ام که بازی فوتبال ببینم. تقریبا تمام ایرانی هایی که به آلمان آمده اند از اروپا وآمریکا هستند. تنها تعداد اندکی هستند که از ایران برای تماشای بازی ها آمده اند. " می دانید چرا . ما شهرت بدی داریم اما آیا من خطرناک به نظر می رسم از نظر شما؟ به من نگاه کنید وبه دوتماشاگر آلمانی که با پرچم اسراییل می خواهند ما راتحریک کنند وهیچ کدام از هموطنان ایرانی من واکنش نشان نمی دهند. ما اینجا امده ایم که فوتبال تماشا کنیم نه هیچ چیز دیگر."
در ردیف جلویی یکی از زنان علاقه مندان فوتبال ایران بازوها وشانه های خود را نمایش می دهد. چنین کاری در تهران ممکن است او را به زندان بفرستد.
تایمزآنلاین در مقاله ای می نویسد: "برخی از زنانی که در ورزشگاه فرانکفورت حضور داشتند روسری به سر داشتند، لباس های پوشیده به تن کرده بودند وبه نوعی مذهبی به شمار می آمدند. اما بیشتر دخترانی که به نظر می رسید از طبقه متوسط اروپائی هستند صورت های خود را رنگ کرده، پیراهن های سفید وسبز به تن آمده اند تا تيم کشورشان را تشويق کنند.
دریا دختر 21 ساله ای که موهای خودش را با روسری آبی پوشانده بود وچشمانش را پشت عینک آفتابی مد روز مخفی کرده بود می گوید : " من واقعا هیچ نظر سیاسی ندارم اما فوتبال را دوست دارم. من عاشق فوتبال هستم. البته زنان نمی توانند درایران فوتبال را در ورزشگاه ها ببینند. مریم ومهسا والهام هم که از گوته بوری [گوتنبرگ] سوئد به این شهر سفر کرده اند نظرات مشابهی دارند. همگی مخالف محدود کردن زنان از ورود به ورزشگاه ها هستند. می گویند که ما در سوئد به دنیا امده ایم وبزرگ شده ایم. آنها هرگز درایران زندگی نکرده اند.. می گویند والدینشان بعد از انقلاب به این کشور مهاجرت کرده اند اما قلب ما همیشه با ایران است. ما عاشق کشورمان وعاشق تیم ملی فوتبالمان هستیم.
این گزارش همچنین به فیلم آفساید ساخته جعفر پناهی نیز می پردازد که ماجرای دخترانی را بازگو می کند که لباس پسرانه می پوشند تا در ورزشگاه آزادی به دیدن بازی فوتبال ایران وبحرین بروند. بازی ای که پس از پیروزی ایران جام جهانی را برای مردم ایران به ارمغان آورد.
اما برای تماشاگرانی که تنها برای فوتبال آمده اند نیز هنوز سیاست چهره پررنگی دارد. آنها بعد و قبل از بازی های تیم ملی فوتبال ایران، شاهد تظاهرات های چند صد نفره ای بودند علیه محمود احمدی نژاد که با سخنان تند خود عليه يهودی ها و صلح جهانی مخالفان تازه ای برای ايرانيان به وجود آورده است. گرچه در همين زمان می شد ديد که عده زيادی از اعراب و مسلمانان آفريقائی به خاطر احمدی نژاد که عکس های وی را در دست داشتنند، تيم ايران را تشويق می کردند. فوتبال و جام جهانی نشان داد که جمهوری اسلامی و به ويژه دولت تازه چه را از دست داده و کدامین مردم را به دست آورده است.
Comment