Iranian Immigration In North Pole
قطب شمال و يك ايراني پناهنده به آخر دنيا
مجمع الجزاير سوالبارد، سرزميني خشن و سرد، آخرين ايستگاه قبل از رسيدن به سرزمين پر از برف و يخبندان قطب شمال است كه امروزه به پناهگاه مردماني از ۳۰ كشور جهان بدل شده است.
اين مجمع الجزاير كه متعلق به نروژ است، منطقه اي استراتژيك به شمار مي رود كه داراي تركيبي از معدنچيان روسي و نروژي و پناهنده هاي رانده شده از ديگر نقاط دنيا و محققان بين المللي از جمله دانشمندان علاقه مند به گرم شدن زمين است.
لانيگيربين، مركز اين منطقه سرد، ميزبان ۱۸۰۰ نفر است كه در زمستان ها ميانگين دماي هوا ۱۲ درجه زير صفر است و آفتاب به مدت دو ماه به صورت كامل ناپديد مي شود.
لانيگيربين، مركز اين منطقه سرد، ميزبان ۱۸۰۰ نفر است كه در زمستان ها ميانگين دماي هوا ۱۲ درجه زير صفر است و آفتاب به مدت دو ماه به صورت كامل ناپديد مي شود.
اين شهر سابقا معدني در ميان كوه هاي اطراف، كلبه هاي معدنچيان و زمين سنگلاخ كوچك جلوه مي كند. خانه هاي چوبي رنگارنگ در كنار جاده به چشم مي خورد، جايي كه گوزن هاي قطب شمال در كنار آنها قدم مي زنند و نور زمستاني فضا را روشن مي كند.
در اين شهر، اقليت هايي به ويژه از تايلند زندگي مي كنند كه اولين نفر آنها زماني به اين سرزمين قدم نهاد كه با يك نروژي در تعطيلات تابستاني وي در تايلند آشنا شد. ديگران به دنبال دهان به دهان گشتن اين خبر از پي او راه افتادند.
يك زن تايلندي كه در ميهمانخانه اي همزمان سه شغل آشپزي، خدمتكاري و ماساژ را بر عهده دارد مي گويد: در ابتدا من خيلي سرمايي بودم و براي همين از سوالبارد خوشم نمي آمد ولي الان خيلي خوب است.
سوالبارد سياست بازي دارد و براي ورود به آن نه ويزا لازم است و نه اجازه اقامت. هر كسي مي تواند تا هر زمان خواست در آنجا بماند مشروط به اينكه خودش بتواند امكان مالي اش را فراهم كند .
اما زندگي در اين منطقه چندان هم ساده نيست. برخي از رومانيايي ها كه همه چيز خود را به اميد آينده اي بهتر رها كرده بودند و به اين منطقه آمده بودند، بعد از اينكه نتوانستند كار و خانه اي براي اقامت پيداكنند ناچار شدند كه بي پول به سرزمين خود برگردند، چرا كه بدون دانستن زبان و يا مهارت خاصي پا نهادن در اين منطقه، بيشتر به يك ماجراجويي نافرجام شبيه است.
اما آنچه كه براي ايرانيان درباره اين منطقه جالب توجه است، حضور يك ايراني ۴۸ ساله به نام كاظم آرياوند در مركز سوالبارد است كه به صورت پناهنده در آنجا زندگي مي كند.
وي مدت پنج سال است كه در لانيگيربين گير افتاده است و درخواست او براي پناهندگي در نروژ توسط دولت اين كشور رد شده و وي نمي تواند اين منطقه را ترك كند.
در صورتي كه آقاي آرياوند بخواهد وارد سرزمين اصلي نروژ شود با اين خطر رو به رو است كه به ايران بازگردانده شود.
آنچه كه براي ايرانيان درباره اين منطقه جالب توجه است، حضور يك ايراني ۴۸ ساله به نام كاظم آرياوند در مركز سوالبارد است كه به صورت پناهنده در آنجا زندگي مي كند.
وي مدت پنج سال است كه در لانيگيربين گير افتاده است و درخواست او براي پناهندگي در نروژ توسط دولت اين كشور رد شده و وي نمي تواند اين منطقه را ترك كند.
وي به خبرگزاري فرانسه مي گويد: من پول زيادي پس انداز كرده ام ولي مشكل اين است كه نمي دانم چگونه آن را خرج كنم.
اين شهروند ايراني درآمد خود را از طريق كار در يك سوپر ماركت در روز و فروختن كباب در شب در يك كاميون قديمي متعلق به ارتش آمريكا پس انداز كرده است.
جدا از از چنين استثناهايي، در سوالبارد نه كسي متولد مي شود و نه كسي مي ميرد، چرا كه در فقدان زيرساخت هاي بهداشتي و درماني، زنان باردار و يا افراد مسن زماني كه نياز به مراقبت پزشكي دارند به سرزمين اصلي يعني كشور نروژ اعزام مي شوند.
يك مقام محلي مي گويد كه سال گذشته يك دختر به صورت نارس و سپس يك پسر بچه در اين منطقه متولد شدند كه آنها نخستين بچه هاي تولد يافته در اينجا ظرف ۱۵ سال گذشته به شمار مي روند.
تصادفات يا خودكشي ها در اين شهر در طول سال تنها يك يا دو بار رخ مي دهد و به صورت خيلي نادر هلگسن، تنها كشيش اين منطقه، براي برگزاري مراسم ختم فراخوانده مي شود.
هلگسن كه جين پوشيده و موهاي وي تا روي شانه هايش افتاده است مي گويد: «من بيشتر وقت خود را صرف دعا براي حل مسئله گرمايش زمين و ملاقات با مردم مي كنم.»
پيمان مربوط به سوالبارد كه آن را در سال ۱۹۲۰ متعلق به نروژ دانسته است تضمين مي كند كه همه شهروندان كشورهاي امضاء كننده آن حق تقسيم منابع آن را به صورت مساوي خواهند داشت.
به همين دليل معدنچيان اوكرايني و روسي در مناطق جنوبي اين مجمع الجزاير دل كوه را مي شكافند تا زغال سنگ از آن استخراج كنند.
اما روسيه كه حضوري استراتژيك در منطقه دارد در ماه هاي اخير ادعاهايي فراتر را بر منابع طبيعي قطب شمال دنبال مي كند و در دوم آگوست سال جاري نيز پرچم خود را در اين منطقه برافراشت و عملا زنگ رقابت را به صدا درآورد
مجمع الجزاير سوالبارد، سرزميني خشن و سرد، آخرين ايستگاه قبل از رسيدن به سرزمين پر از برف و يخبندان قطب شمال است كه امروزه به پناهگاه مردماني از ۳۰ كشور جهان بدل شده است.
اين مجمع الجزاير كه متعلق به نروژ است، منطقه اي استراتژيك به شمار مي رود كه داراي تركيبي از معدنچيان روسي و نروژي و پناهنده هاي رانده شده از ديگر نقاط دنيا و محققان بين المللي از جمله دانشمندان علاقه مند به گرم شدن زمين است.
لانيگيربين، مركز اين منطقه سرد، ميزبان ۱۸۰۰ نفر است كه در زمستان ها ميانگين دماي هوا ۱۲ درجه زير صفر است و آفتاب به مدت دو ماه به صورت كامل ناپديد مي شود.
لانيگيربين، مركز اين منطقه سرد، ميزبان ۱۸۰۰ نفر است كه در زمستان ها ميانگين دماي هوا ۱۲ درجه زير صفر است و آفتاب به مدت دو ماه به صورت كامل ناپديد مي شود.
اين شهر سابقا معدني در ميان كوه هاي اطراف، كلبه هاي معدنچيان و زمين سنگلاخ كوچك جلوه مي كند. خانه هاي چوبي رنگارنگ در كنار جاده به چشم مي خورد، جايي كه گوزن هاي قطب شمال در كنار آنها قدم مي زنند و نور زمستاني فضا را روشن مي كند.
در اين شهر، اقليت هايي به ويژه از تايلند زندگي مي كنند كه اولين نفر آنها زماني به اين سرزمين قدم نهاد كه با يك نروژي در تعطيلات تابستاني وي در تايلند آشنا شد. ديگران به دنبال دهان به دهان گشتن اين خبر از پي او راه افتادند.
يك زن تايلندي كه در ميهمانخانه اي همزمان سه شغل آشپزي، خدمتكاري و ماساژ را بر عهده دارد مي گويد: در ابتدا من خيلي سرمايي بودم و براي همين از سوالبارد خوشم نمي آمد ولي الان خيلي خوب است.
سوالبارد سياست بازي دارد و براي ورود به آن نه ويزا لازم است و نه اجازه اقامت. هر كسي مي تواند تا هر زمان خواست در آنجا بماند مشروط به اينكه خودش بتواند امكان مالي اش را فراهم كند .
اما زندگي در اين منطقه چندان هم ساده نيست. برخي از رومانيايي ها كه همه چيز خود را به اميد آينده اي بهتر رها كرده بودند و به اين منطقه آمده بودند، بعد از اينكه نتوانستند كار و خانه اي براي اقامت پيداكنند ناچار شدند كه بي پول به سرزمين خود برگردند، چرا كه بدون دانستن زبان و يا مهارت خاصي پا نهادن در اين منطقه، بيشتر به يك ماجراجويي نافرجام شبيه است.
اما آنچه كه براي ايرانيان درباره اين منطقه جالب توجه است، حضور يك ايراني ۴۸ ساله به نام كاظم آرياوند در مركز سوالبارد است كه به صورت پناهنده در آنجا زندگي مي كند.
وي مدت پنج سال است كه در لانيگيربين گير افتاده است و درخواست او براي پناهندگي در نروژ توسط دولت اين كشور رد شده و وي نمي تواند اين منطقه را ترك كند.
در صورتي كه آقاي آرياوند بخواهد وارد سرزمين اصلي نروژ شود با اين خطر رو به رو است كه به ايران بازگردانده شود.
آنچه كه براي ايرانيان درباره اين منطقه جالب توجه است، حضور يك ايراني ۴۸ ساله به نام كاظم آرياوند در مركز سوالبارد است كه به صورت پناهنده در آنجا زندگي مي كند.
وي مدت پنج سال است كه در لانيگيربين گير افتاده است و درخواست او براي پناهندگي در نروژ توسط دولت اين كشور رد شده و وي نمي تواند اين منطقه را ترك كند.
وي به خبرگزاري فرانسه مي گويد: من پول زيادي پس انداز كرده ام ولي مشكل اين است كه نمي دانم چگونه آن را خرج كنم.
اين شهروند ايراني درآمد خود را از طريق كار در يك سوپر ماركت در روز و فروختن كباب در شب در يك كاميون قديمي متعلق به ارتش آمريكا پس انداز كرده است.
جدا از از چنين استثناهايي، در سوالبارد نه كسي متولد مي شود و نه كسي مي ميرد، چرا كه در فقدان زيرساخت هاي بهداشتي و درماني، زنان باردار و يا افراد مسن زماني كه نياز به مراقبت پزشكي دارند به سرزمين اصلي يعني كشور نروژ اعزام مي شوند.
يك مقام محلي مي گويد كه سال گذشته يك دختر به صورت نارس و سپس يك پسر بچه در اين منطقه متولد شدند كه آنها نخستين بچه هاي تولد يافته در اينجا ظرف ۱۵ سال گذشته به شمار مي روند.
تصادفات يا خودكشي ها در اين شهر در طول سال تنها يك يا دو بار رخ مي دهد و به صورت خيلي نادر هلگسن، تنها كشيش اين منطقه، براي برگزاري مراسم ختم فراخوانده مي شود.
هلگسن كه جين پوشيده و موهاي وي تا روي شانه هايش افتاده است مي گويد: «من بيشتر وقت خود را صرف دعا براي حل مسئله گرمايش زمين و ملاقات با مردم مي كنم.»
پيمان مربوط به سوالبارد كه آن را در سال ۱۹۲۰ متعلق به نروژ دانسته است تضمين مي كند كه همه شهروندان كشورهاي امضاء كننده آن حق تقسيم منابع آن را به صورت مساوي خواهند داشت.
به همين دليل معدنچيان اوكرايني و روسي در مناطق جنوبي اين مجمع الجزاير دل كوه را مي شكافند تا زغال سنگ از آن استخراج كنند.
اما روسيه كه حضوري استراتژيك در منطقه دارد در ماه هاي اخير ادعاهايي فراتر را بر منابع طبيعي قطب شمال دنبال مي كند و در دوم آگوست سال جاري نيز پرچم خود را در اين منطقه برافراشت و عملا زنگ رقابت را به صدا درآورد