Dubai

[Rasputin]

يکشنبه شب، ايووری لانژ دوبی در مرکز خريد امارات، با ضرب آهنگ صدای اورسلا راکر و طنين جاز لرزيد. پرده کنار رفت، اورسلا راکر در ميان نور و هياهو روی صحنه ظاهر شد و با کتابچه شعرش در دست، همراه جاز و آهنگ گيتار، قطعه هايی از آثارش را برای جمع ميهمانان خواند.
شعرنمايشی، شاخه جذابی از هنر ادبی است که اورسلا راکر يکی از بهترين های اين هنراست. او هم شاعری متبحر است و هم طنين کوبنده صدايش در خواندن شعر آمريکايی، آشنای دوستداران موسيقی هيپ-هاپ است. اورسلا شعرهايش را می خواند درحالی که صدايش با موسيقی درمی آميزد و آنچه را که می خواند گاه به آواز می ماند و گاه به يک بيانيه کوبنده ادبی. اين شاعر جسور و بی پروای فيلادلفيايی که بی اغراق از پيشگامان هنر شعرخوانی معاصر است، از هنرش برای بيان صريح مضامين اجتماعی و حتی سياسی بهره می جويد.






نژاد، مذهب، جنسيت و موضوع جنگ در لبنان تنها بخشی از مضمون شعرهايی است که او در تنها برنامه اش در دوبی خواند و طرفداران پر و پا قرص موسيقی ايستاده ونشسته بر زمين، همراه او شعرها را زمزمه کردند. اورسلا چنان که از نفرتش از جنگ خواند، از نژادپرستی، بردگی و تبعيض جنسی نيز انتقاد کرد. اشعار انتخابی او برای برنامه ۲۳ جولای در دوبی از آخرين آلبوم منتشرشده اش با عنوان ما، مثل مامان(Ma' at mama)، گزيده شده است.

اورسلا راکر طبق آنچه در مصاحبه هايش گفته، از حضور خود برای نخستين بار در دوبی خوشنود و هيجان زده است. او در مصاحبه با مجله تايم آوت دوبی که پيش از موعد اجرای برنامه اش منتشر شد، به اين نکته اشاره می کند که از او درخواست شد تا محتوای شعرش را سانسور کند. او می گويد «من هر چند محتوای کارم برايم اهميت دارد... ولی تصور کردم اينجا يک کشور اسلامی است، آيا اين مضامين می تواند جذاب باشد؟» او می افزايد «من به دوبی دعوت شدم، اگر نمی توانستم اين کار را انجام دهم، نبايد می آمدم.»






اورسلا راکر همسر شاعر فيلادلفيايی و مادر چهار فرزند است. فارغ التحصيل رشته روزنامه نگاری از دانشگاه تمپل است و به گفته خودش، سرودن شعر را از نوجوانی آغاز کرده است، ولی تا بزرگسالی اجرايی نداشته.

در ۱۹۹۴ در جزيره زنگبار، اولين شعرش را اجرا کرده و تنها بعد از مدت کوتاهی، آلبوم نخست خود را با نام مافوق طبيعت(Super Natural) ضبط کرده است. نام اورسلا با آلبوم «Supa Sista» فراگير شد و آخرين آلبومش با عنوان «ما، مثل مامان»، حاوی اشعار صريحی درباره زنان و هويت است.






بايد افزود که شعر اورسلا راکر به نظر بسياری از مخاطبان و منتقدان ادبی، متاثر از آثار نويسندگان مشهوری چون سونيا سانچز و نيکی جيووانی است.

[Atef_Dubai]

inke Dubai HAst Eyvall Bozorgshodim to Dubai

[Rasputin]

روزانه حداقل هشت پرواز از تهران به مقصد دوبی انجام می شود که تقريبا دو برابر ديگر پروازهای خارجی تهران است. علاوه بر اين که مسافران محدوديتی برای انتخاب روز ندارند، آنها حتی می توانند ساعت پرواز خود را هم انتخاب نمايند.
جالب اينجاست که از بعضی از شهرهای ايران که به دوبی پرواز مسقيم دارند پروازی برای سفر به تهران که پايتخت کشور است وجود ندارد و يا بسيار کم است. برای مثال می توان از شهر لار در استان فارس نام برد که روزانه يک پرواز به دوبی از آن شهر انجام می شود، اما تنها دو پرواز در هفته از لار به مقصد تهران وجود دارد.

اما چرا ايرانيان مسافرت به دوبی را بر جاهايی مانند ترکيه يا برخی از کشورهای ديگر ترجيح می دهند؟

با وجود اينکه گفته می شود حضور چشمگير ايرانيان در دوبی يکی از عوامل موثر است، شايد بتوان دلايل اين محبوبيت را به دو دسته تقسيم کرد:

اول تصويری از دوبی است که در ذهن بسياری از مردم در اثر تعاريف دوستان يا بستگان و يا تبليغات دوبی نقش بسته است.

دوم تسهيلات بسياری است که دولتهای ايران و امارات برای مسافرت هر چه بيشتر ايرانيان به دوبی فراهم کرده اند.

نکته مهمی که مورد توجه بعضی از تحليل گران قرار می گيرد وجود جامعه های ايرانی بزرگ در ديگر شهرهای دنيا از جمله شهرهای ايالات متحده آمريکا است. اما واضح است که عدم وجود روابط ديپلماتيک، مشکل گرفتن رواديد و همچنين مسافت طولانی بين اين دو کشور، مسافرت گردشگرهای ايرانی به آمريکا را بسيار دشوار کرده است.

در اين ميان نکته ای که کمتر به آن توجه می شود، شمار جمعيت ايرانيان در دوبی است. بر خلاف شهرهای بزرگ آمريکا، دوبی شهری کوچک است که به راحتی مکان های ايرانی را در تک تک خيابان های آن می بينيد. لذا مسافران ايرانی بيشتر طعمی از زندگی در وطنی خارجی را تجربه می کنند تا زندگی در شهری کاملا غريب.

اما نکته مهمتر ديدگاه متفاوت دولت ايران نسبت به شهر دوبی است. برخلاف کشورهای بيگانه ديگر، دولت ايران با ايجاد تسهيلات اقتصادی و مکانهای تفريحی فراوان در دوبی بيشتر مزايای زندگی در ايران را در اين شهر فراهم کرده است.

به اين ترتيب زندگی در دوبی شباهت بسياری به زندگی در ايران دارد، البته ضمن برخورداری از آزادی بيشتر. از موسسات و بانکهای دولتی ايرانی گرفته تا باشگاه های تفريحی که يا متعلق به دولت ايران هستند و يا از حمايت آن برخوردارند همه در پی پر کردن خلا فرهنگ ايرانی هستند که ممکن است در کشورهای ديگر وجود داشته باشد.

توجه به آماری که سازمان جهانگردی دوبی منتشر کرده در سال گذشته نزديک به ۱۶۰ هزار مسافر ايرانی از تهران به دوبی آمده اند با اين آمار می توان نتيجه گرفت که روزانه تقريبا ۴۳۰ مسافر فقط از تهران به دوبی آمده اند.

صرف نظر از قيمت بليط و هتل، شايد بتوان گفت که هرکدام از اين مسافران به طور متوسط مبلغ هزار دلار را برای هزينه گردش و خريد سوغات با خود از کشور خارج و در دوبی هزينه می کنند. به اين ترتيب تنها مسافران ايرانی هفته ای نزديک به ۳ ميليون دلار ارز را وارد دوبی کرده و خرج می کنند، مبلغی بزرگ برای يک شهر کوچک در يک هفته.

با اين سياست دوبی در جذب جهانگرد، باور اين امر که درآمد سالانه جذب جهانگرد دوبی بالاتر از درآمد آنها از فروش نفت است بسيار واقع بينانه است. تازه، نکته بسيار جالب اين است که تهران با اين ميزان مسافر در رده ۲۷ قرار گرفته است و شهر لندن با نزديک به ۶۰۰ هزار مسافر در سال و تقريبا ۱۶۰۰ مسافر روزانه در رديف اول قرار گرفته است.

دوبی شهری کوچک است که در صحرا قرار گرفته و تنها با ايجاد فضای مناسب بدون داشتن طبيعتی منحصر به فرد و يا آثار باستانی توانسته اين نرخ رشد را کسب کند.

شايد آفتاب سوزان دوبی به عنوان جاذبه ای برای توريست های اروپايی امری منطقی به نظر می آيد، اما ايرانيانی که همه نوع آب و هوا و منابع طبيعی و جاذبه های جهانگردی را در وطن خود دارند چطور اينگونه علاقمند به شهر دوبی شده اند؟

معاشرت با خانواده های ايرانی دوبی شايد خود امری جذاب برای مسافران باشد. و از سوی ديگر فکر کسب درآمد بيشتر و تامين رفاه و آسايش بر جذابيت اين شهر می افزايد.

اما اين رويا تا چه اندازه به واقعيت نزديک است؟ هرچه شهر دوبی بزرگ و بزرگتر می شود، به نظر می رسد که به تدريج از جاذبه های اقتصادی آن برای ايرانيان کاسته می شود.

ترافيک سنگين تر می شود و خيابان ها شلوغ تر. هزينه ها بيشتر می شود و زندگی سخت تر. آرامش و درآمد بالا که جاذبه های واقعی دوبی بودند اکنون در حال محو شدن در ميان جمعيت زياد و آسمان خراش های دوبی هستند.

[Rasputin]

پيش از آنکه با وقوع انقلاب در ايران و دگرگونی سريع و همه جانبه زندگی در اين کشور، موجی از مهاجرت ايرانيان به خارج آغاز شود، کشورهای عربی حاشيه خليج فارس زيستگاه جمعيت کثيری از ايرانيان مهاجر بودند.
درباره پيشينه حضور ايرانيان در ساحل جنوبی خليج فارس روايتهای تاريخی گوناگونی وجود دارد اما در دوره های اخير تاريخی، تجمع ايرانيان در اين کشور به قرن نوزدهم ميلادی باز می گردد.

سرزمينهای حاشيه جنوبی خليج فارس که خود بخشی از تاريخشان را به عنوان پاره ای از خاک ايران سپری کرده اند عمدتاً پس از کشف نفت در اواخر قرن نوزدهم ميلادی و نياز گسترده به نيروی کار، به دليل جمعيت اندکشان کمبودی را که در نيروی کار داشتند از پرجمعيت ترين کشوری که در نزديکی شان قرار داشت، يعنی ايران تأمين کردند.

اما در ميان اميرنشينهای عربی که زيستگاه ايرانيان مهاجر شدند، دوبی حکايت ديگری دارد و ايرانيان نه برای پر کردن خلأ نيروی کار در صنعت نفت بلکه به عنوان بازرگان و سرمايه گذار راهی اين بندر عربی شدند.

شمار ايرانيان ساکن دوبی بين دويست تا سيصد هزار نفر تخمين زده می شود و ايرانيان پس از مهاجران شبه قاره هند، عمده ترين جمعيت مهاجر در دوبی را تشکيل می دهند.

اين اميرنشين که به گفته مورخان از تاريخ پيدايش آن حتی دويست سال هم نمی گذرد، بخش عمده ای از همين تاريخ کوتاه را با ايرانيانی شريک است که سوار بر موجهای خليج فارس از آن سوی آب آمدند.

درباره اين موجها، محمد مسينايی که از ايرانيان پرسابقه دوبی است و سالها به مطالعه هموطنان خود در اين شهر نشسته است می گويد نخستين موج مهاجرت ايرانيان به دوبی در زمان فرمانروايی ناصرالدين شاه قاجار بر ايران در قرن نوزدهم ميلادی پس از آن به راه افتاد که برای نخستين بار بر کالاهايی که از شبه قاره هند به بندرعباس وارد می شد و از اين بندر به ديگر بنادر حاشيه خليج فارس انتقال می يافت عوارض گمرکی وضع گرديد.

بازرگانان بندرعباس و مناطق اطراف آن که پرداخت عوارض گمرکی را مقرون به صرفه نمی ديدند به دنبال بارانداز ديگری برای کالاهای خود گشتند و خور دوبی را در آن سوی خليج فارس برای خود مناسب ديدند.



بسياری از ايرانيانی که پس از انقلاب به دوبی مهاجرت کردند به اين شهر به چشم ايستگاهی برای يافتن راه مهاجرت به غرب نگريستند و بيشترشان تاکنون موفق شده اند به کشورهای غربی بکوچند


محمد مسينايی

خور دوبی خليج کوچکی است که از ميان شهر دوبی می گذرد و باراندازی طبيعی برای اين بندر فراهم آورده است.

دوبی در آن زمان اميرنشينی تحت الحمايه بريتانيا و فاقد مقررات گمرکی و مالياتی بود.

آن گونه که مورخان می گويند، حکام دوبی در دورانی که نخستين مهاجران ايرانی را جذب اين شهر کردند، امکانات و امتيازات ويژه ای برايشان فراهم آوردند که نمونه آن را می توان در محله بستکيه دوبی ديد، محله ای که حکام دوبی مخصوص بازرگانان و صيادان مرواريد از شهر کوچک بستک در استان هرمزگان در جنوب ايران ساختند.

موج دوم مهاجرت ايرانيان به دوبی، آن گونه که محمد مسينايی می گويد با واقعه کشف حجاب در زمان حکومت رضا شاه پهلوی در ايران آغاز شد.

در هفدهم دی 1314 (هفتم ژانويه) 1936، دولت ايران استفاده از حجاب سنتی را برای زنان ممنوع اعلام کرد و اين امر باعث شد شماری از مردم حاشيه خليج فارس که ميزان تعصبات مذهبی در آنها بالا بود به آن سوی خليج فارس و از جمله دوبی بکوچند تا بتوانند به دلخواه خود احکام مذهبی را به جا آورند.

به روايت محمد مسينايی، موج بعدی مهاجرت را وقوع انقلاب در سال 1979 در ايران به راه انداخت، انقلابی که در واقع جمع کثيری از ايرانيان را به دلائل مختلف سياسی، فرهنگی، اقتصادی و غيره روانه خارج کرد.

اين طيف از مهاجران از جهات مختلف با مهاجران پيشين ايرانی متفاوت بودند و از جمله تفاوتهايی که محمد مسينايی به آنها اشاره می کند، اين است که بسياری از اين دسته از مهاجران به دوبی به چشم ايستگاهی برای يافتن راه مهاجرت به غرب نگريستند و بيشتر آنان تاکنون موفق شده اند به کشورهای غربی بکوچند.

امواج مهاجرت ايرانيان به دوبی همچنان ادامه يافت و عمدتاً در سالهای پس از پايان جنگ ايران و عراق، آن گونه که محمد مسينايی می گويد، گروه تازه ای از مهاجران ايرانی وارد دوبی شدند که او از آنان با عنوان تکنوکراتها ياد می کنند، يعنی مهاجرانی که برای پرکردن بازار کار و در جستجوی فرصتهای شغلی به دوبی کوچيدند.

تازه ترين موج مهاجرت ايرانيان به دوبی، آن گونه که محمد مسينايی می گويد، طی چند سال اخير به راه افتاده و هنوز ادامه دارد.

اين گروه از مهاجران، به گفته آقای مسينايی، بر اثر تبليغات وسيع و امکاناتی که برای سرمايه گذاری در دوبی به راه افتاده جذب اين اميرنشين شده و برخی به صورت دائم و بعضی به شکل موقت دوبی را برای زندگی برگزيده اند.

آن گونه که محمد مسينايی می گويد، بخش عمده فعاليت اين دسته از مهاجران ايرانی، سرمايه گذاری در ساخت و ساز و املاک است.

[Rasputin]

بر اساس گزارشهای مجله معتبر اقتصادی Middle East Economist Digest، شیخ نشین دوبی در حاشيه جنوبی خليج فارس، طی یک دهه اخیر یکی از پرجاذبه ترین مکانهای سرمایه گذاری و زندگی برای غربیها در خاور میانه بوده است.
ولی اخيرا روزنامه فایننشال تایمز چاپ لندن در گزارشی از روند رو به افزایش هزینه های زندگی در دوبی نوشت که این روند در حال کاستن از جاذبه های زندگی برای غربیها و البته صدها هزار خارجی دیگر ساکن این شهر است.

روزنامه در این مطلب نرخ تورم را در این شهر رو به رشد دانسته و از قول منابع آگاه گفته است که نرخ تورم در دوبی طی یک سال گذشته رقمی میان 12 تا 20 درصد بوده است.

همچنین روزنامه به افزایش چشمگیر قیمت کالاهای اساسی در این شهر طی دو سال اخیر اشاره کرده است.

بر اساس آمارهای رسمی نزدیک به 80 درصد جمعیت یک میلیون و چهارصد هزار نفری شهر دوبی خارجیهایی هستند که با سرمایه، تخصص و یا نیروی انسانی شان کسب و کاری را در دوبی به راه انداخته اند.

محمد مسینایی، یکی از بازرگانان پرسابقه ایرانی در دوبی می گوید، که تقریبا در دو سال اخیر میزان اجاره اماکن مسکونی و تجاری تا یکصد درصد افزایش داشته است.

او می گوید که قشر متوسط خارجیهایی که در دوبی زندگی می کنند مجبورند بین 30 تا 60 درصد درآمد ماهیانه شان را در ازای اجاره محل زندگی خود بپردازند.


محمد مسینایی: قشر متوسط خارجیهایی که در دوبی زندگی می کنند مجبورند بین 30 تا 60 درصد درآمد ماهیانه شان را در ازای اجاره محل زندگی خود بپردازند

در یکی از نظرسنجیهایی که روزنامه انگلیسی زبان "گلف نیوز" چاپ امارات متحده عربی منتشر کرده و فایننشیال تایمز نیز به نتایج آن اشاره کرده است، 44 درصد پاسخ دهندگان به دلیل افزایش اجاره محل مجبور شده اند هر سال به مناطقی دورتر و ارزان نقل مکان کنند و 23 درصد از خارجیها عنوان کرده اند که به دلیل عدم استطاعت و یا به صرفه بودن پرداخت اجاره ماهیانه، مجبور به بازگشت دادن خانواده های خود شده اند.

آنچنانکه فایننشال تایمز نوشته است، سربه آسمان زدن هزینه های زندگی فقط محدود به افزایش اجاره آپارتمانها و یا اماکن اداری و تجاری نمی شود. بلکه با استناد به گزارشهای مطبوعات محلی، در ماههای اخیر نرخ مواد غذایی، هزینه های درمان، آموزش و حمل و نقل بین 20 تا 30 درصد افزایش یافته است.


جمعیت دوبی حدود یک و نیم میلیون نفر تخمین زده می شود که حدود 80 درصد آنرا خارجیها تشکیل می دهند

ناهید امامی، روزنامه نگار ایرانی مقیم دوبی، که دو سال است به این شهر آمده می گوید که در این مدت او این افزایش هزینه ها را بیشتر از میزانی که مطبوعات محلی عنوان کرده اند حس کرده است.

خانم امامی می گوید که این افزایش هزینه ها در کنار کاستن جاذبه سرمایه گذاری شرکتهای بزرگ، بر جامعه ایرانی دوبی نیز که تشکیل دهنده قشر متوسط این شهر هستند تاثیر گذاشته است. او می گوید که این فشار ممکن است آنها را وادار به پذیرش دشواریهایی کند که در ایران آنرا نپذیرفته بودند.

دولت امارات عربی متحده تاکنون در پاسخ به انتقادات رسانه های محلی درباره آنچه افزایش بی رویه قیمت املاک و اجاره محل خوانده می شود گفته است که در این کشور بازار آزاد تعیین کننده اصلی نرخهاست.

همچنین اخیرا دولت اقدام به انتشار نرخ اقلام عمده مواد غذایی کرده و از ایجاد پلیس کنترل قیمتها خبر داده است. اقداماتی که بسیاری از کارشناسان آنرا کافی نمی دانند.

با این توصیف، آیا اقتصاد امارات عربی متحده با مشکلاتی جدی مواجه است؟

محمد مسینایی بازرگان ایرانی می گوید که ممکن است آثار این افزایش هزینه ها به کاهش چشمگیر سرمایه گذاری خارجی منجر شود ولی نمی تواند شکلی از بحران را به خود بگیرد. چرا که نفت و سرمایه گذاری خارجی وضعیت اقتصادی امارات عربی متحده را به سطحی رسانده است که می تواند در برابر وضعیتهایی این چنین دوام بیاورد.

اگرچه به نظر می آید که بالا رفتن نرخها بر سود برخی موسسات اقتصادی خصوصا شرکتهای ساختمانی افزوده باشد، ولی یکی از کارشناسان امور اقتصادی به فایننشال تایمز گفته است که تورم موجود بر نرخ مواد اولیه نیز تاثیر گذاشته و عملا باعث زیانهای هنگفت برخی از شرکتها شده است. شرکتهایی که خود با بالابردن قیمت خدمات و کالاها در افزایش نرخ تورم نیز موثر بوده اند.

[Rasputin]

بيش از ششصد سال پيش، وقتی ابن بطوطه جهانگرد، سفر تاريخی اش را آغاز کرد، هيچ کس و نه خود او فکرش را هم نمی کرد که روزی در ميان بيابانهای خشک دبی، در امارات عربی، ساختمان بزرگ و وسيعی بسازند و به نام او کنند. شبها و روزها، در فاصله ای نه چندان نزديک از شهر دبی، بنای معمارانه ای ساخته شده و شب و روز ميزبان مردمی است که برای خريد و گشت و گذار از يکی از وروديهای زيبای آن، پا در مسير يکی از سفرهای پرماجرای تاريخ می گذارند. نام اين مجموعه مرکز خريد ابن بطوطه است.
نمای بيرونی مجموعه چندان مجلل و باشکوه نيست، هر چند که بزرگی و سبک طراحی نمای آن صميمی و آشنا است. از هر يک از وروديها که وارد می شوی، انگار که پا به شهر جديدی گذاشته ای که در سالهای دور، در مسير سفر يک جهانگرد بوده. کل مجموعه شامل يک زنجيره از شش کشور است که ابن بطوطه، جهانگرد مغربی، از سال ۱۳۲۵ ميلادی سفر به آنها را شروع کرده. آندولس، تونس، مصر، ايران، هند و چين، به سبک بازارهای سنتی در امتداد هم، با دالانهايی که پيوند ميان اين کشورها است، به هم وصل شده اند. از هر کدام از دالانها که عبور می کنی، به صحن اصلی يکی از اين سزرمينها می رسی.
در راست و چپ مسير اين بازار، مغازه ها مثل همه مراکز خريد ديگر، در کنار هم هستند ولی همه مغازه های مدرن در چارچوبی از طراحی سنتی جاگرفته اند. اين طراحی ها همگی برگرفته از نمادهای رايج در معماری همان کشور يا منطقه خاصی است که از قضا، ابن بطوطه هم به آنجا سفر کرده.


ورودی ها
از هر يک از وروديهای ابن بطوطه که وارد می شوی، انگار پا به شهر جديدی گذاشته ای که در سالهای دور، در مسير سفر يک جهانگرد بوده.

بايد گفت که صحنهای اصلی هر کدام، از ديد مردم به يک ويژگی معروفند. مثلا صحن چين، سالن بزرگی است با سقفی بلند با آن کشتی چوبی بزرگ و بادبانهايش که روی يک صخره قرار گرفته و ورودی سينما که مثل دروازه معابد چينی است. صحن آندولس، مثل بازارهای قديمی، تنگ و باريک است، با مغازه های سر نبش دوراهی.

قسمت آندولس و تونس، مثل بقيه جاهای ساختمان، سرپوشيده است، ولی با نقاشی آسمان روی سقفش، با رنگ آبی آسمانی و چراغهای کوچکی که بر سقف مثل ستاره های دم غروب سوسو می زنند و نسيم خنکی که از سيستم تهويه می وزد و شبيه نسيم سواحل اسپانيا است، فضای بسته را از ياد رهگذران می برد. وقتی می خواهی به صحن تونس وارد شوی، ابن بطوطه را هم می بينی که برای خودش بال ساخته و در هوا معلق است.

اما در بلاد پرشيا يا صحن ايران، ديوارها و سقف کاشی کاری شده است. طرح کاشيهای ايرانی، الهامی از بناهای تاريخی اصفهان است که بر ديوارهای آجری نقش زده شده. گنبد ايران هم طرحی است از گنبد مسجد شيخ لطف الله. مهندس معماری که در پروژه ساخت ابن بطوطه همکاری کرده می گويد، الگوی کاشی کاری گنبد با کامپيوتر طراحی و بازسازی شده و با همه آن محاسباتی که برای مقياس بندی آن انجام شد، کار خيلی دشواری بوده.

طرح را يک بار تکه تکه چاپ کردند و روی زمين چيدند، بعد همه الگو را روی سقف گنبدی پياده کردند. جالب نيست؟ طرح کاشيکاريها چاپی است در حالی که در آن دوران طلايی ايران، همه اين کارهای سخت، با کاشی و دست معمار روی سقفها و ديوارها ساخته شده. در صحن هند هم، ديوارها و سقف با سفيد تاج محلی رنگ شده و پيکره فيل و فيل بان، در ميانه صحن، جای خوبی برای گرفتن عکس يادگاری است.

ايستگاههای کوچکی در مسير هستند که می توانی توقفی کنی و مسير واقعی سفر ابن بطوطه را روی مانيتور مرور کنی. ابن بطوطه در رشته حقوق تحصيل کرد اما برای کسب دانش بيشتر و ديدن مردم و سرزمينهای ناديده، تصميم به سفر بزرگی گرفت که حدود سی سال طول کشيد.

او در اين سالها مشغول گشت و گذار در نيمکره شرقی بود و از شهرهای زيادی گذشت. سفر پرماجرايی که او شروع کرد از مکه آغاز شد و در طول سفر، مسير جاده ابريشم را هم طی کرد. شش کشوری که در مجموعه ابن بطوطه ساخته شده، نماينده مناطق اصلی است که او از آنها گذر کرده و در خاطراتش از آنها ياد کرده است.

به هر حال، مردم اينجا از همه طرف در گذرند و به خريد و تماشا مشغولند و شايد بيشتر آدمهايی که در شهر، در خانه نشسته اند يا در خيابانها می روند و می آيند، خبر ندارند از اين همه آدمی که در شهر نيستند و وسط بيابان و شنهای داغ، دارند با فيلی عکس می گيرند، در يک بازار چينی به سينما می روند يا زير گنبد مينای ايرانی قهوه می نوشند.

[Rasputin]

تقريبا ۷۵ درصد کالاهای وارداتی به خاورميانه از مرکز تجارت منطقه يعنی دوبی گذر می کنند. اين شهر همچنين دارای بزرگترين مناطق آزاد و تجاری است. پروژه های حيرت آوری نظير جزيره های نخل و جزيره های به شکل نقشه جهان در سواحل دوبی با مجلل ترين هتل ها و ساختمان های تجاری مسکونی نيز در شهر دوبی قرار دارند.

اتباع خارجی که از سال ۲۰۰۲ شروع به خريد املاک در دوبی کرده اند، خود عاملی بودند تا بازار خريد و فروش ملک رشد روز افزونی داشته باشد. همچنين بازارهای جانبی آن مانند طراحی ساختمان، دکوراسيون داخلی و لوازم داخلی منزل در کنار اين بازار جايی برای خود پيدا کرده اند.

برای حفظ و رشد اين رونق نمايشگاه های متعددی در دوبی برگزار می شوند تا تجار و سرمايه گذاران جديد را با فرصت های اقتصادی دوبی آشنا کنند.

به گفته خالد عيسی الحريمل مدير اجرايی پروژه Dubai Waterfront، حجم پروژه های ساختمانی کشورهای حاشيه خليج فارس از مرز۷۵۰ ميليارد دلار گذشته است و سهم دوبی از اين حجم ۲۵۰ ميليارد است.

اين مقدار بيش از توليد ناخالص داخلی منطقه، ۷۰۰ ميليارد دلار، است. آقای حريمل همچنين معتقد است که امارات عربی متحده به تازگی از رقيب خود يعنی مصر پيشی گرفته و به عنوان بزرگترين اقتصاد منطقه بعد از عربستان سعودی در ميان کشورهای عربی است.

حجم کل پروژه های امارات متحده عربی به ۲۲۵ ميليارد دلار می رسد که از اين ميان دوبی از سهم ۱۲۴ ميليارد دلاری برخوردار است.


بازارهای جانبی مربوط به مسکن نظير طراحی و دکوراسيون رشد زيادی داشته اند

بسياری از کارشناسان اقتصادی، سرمايه گذاری در بازار املاک را يکی از مطمئن ترين راه های کسب سود می دانند. شايد نوسانات بسياری در بازار املاک ديده شود اما همين نوسانات هم می توانند فرصتی باشند تا با خريد يا فروش ملک سود زيادی برای سرمايه گذار حاصل شود.

ساکنان دوبی اغلب برای فرار از پرداخت اجاره های سنگين به خريد مسکن روی می آورند. طبق آخرين نظرسنجی، در حالت ايده آل ۷۲ درصد از ساکنان دوبی که بيش از سه سال در اين شهر اقامت داشته اند، نيمی از حقوق دريافتی خود را برای پرداخت اجاره مسکن صرف می کنند. بسياری فکر می کنند که اين نرخ اجاره ثابت خواهد ماند اما بعضی ديگر اميدوارند که با آماده شدن پروژه های در حال ساخت اين اجاره ها پايين تر بيايند.


برای حفظ رونق بازار مسکن، نمايشگاه های متعددی در دوبی برگزار می شوند

شايد بتوان يکی از دلايل موفقيت دوبی در جذب خريداران مسکن را فاصله بسياری دانست که بين تقاضا و توليد در دوبی موجود است.

بازار کار دوبی مردم بسياری را از نقاط مختلف جهان به اين شهر روانه کرده است. مسلم است که اين جويندگان کار به دنبال محلی برای استقرار خود و خانواده خود هستند اما اجاره سنگين ناخواسته تقاضا برای خريد ملک را افزايش می دهد. بدليل اينکه بسياری از ساختمان های دوبی در حال ساخت هستند و عملا شهر جديد دوبی هنوز ساخته نشده است اين تقاضا تامين نمی شود و همين امر دليلی موثر بر تشديد تقاضا است.

همين استراتژی ايجاد تقاضا است که بسياری از ساکنان دوبی را که تنها برای کار و کسب درآمد به دوبی آمده اند مجبور به خريد ملک و ماندگاری در شهر دوبی می کند.

برنامه ريزی بلند مدت

حکومت دوبی با تاسيس چندين شرکت سرمايه گذاری سعی داشته است تا ديگر شرکت های بزرگ دنيا را به تملک خود در آورد.

شايد تا چندی قبل شرکت های بزرگ بريتانيايی، آمريکايی و کانادايی پروژه های ساختمانی بزرگ دوبی را اجرا می کردند اما با اين سياست سرمايه گذاری شايد بتوان گفت که از اين به بعد شرکت های دوبی هستند که مسئوليت پروژهای عظيم اين شهر را بر عهده می گيرند. برای مثال سرمايه گذاران دوبی به تازگی اقدام به خريد شرکتی با نام "KERZNER" به مبلغ 6/3 ميليارد دلار نموده اند که پروژهای ساخت هتل های بزرگی را در نقاط مختلف جهان بر عهده دارد. اين شرکت قرار است يک هتل مجلل ۱۵۰۰ اتاقی در دوبی احداث کند.

اکثر مردمی که جمعيت دوبی را تشکيل می دهند، کسانی هستند که ريسک های مهاجرت را پذيرفته و حاضرند برای زندگی بهتر، در زير فشار همه تلاش خود را بکنند.

با اينکه بسياری ادعا می کنند که شرايط اقامتی و جوی ديگر نقاط جهان بسيار بهتر از دوبی است، ولی کم نيستند کسانی که بعد از دريافت گذرنامه کانادايی و يا اروپايی به دوبی می آيند به اين اميد که زندگی بهتری داشته باشند.

[Rasputin]

Dubai's ruler has been accused of enslaving thousands of young children for camel races in a class-action lawsuit filed in the US.
The action claims Sheikh Mohammed bin Rashid al-Maktoum, his brother Hamdam and 500 others are responsible for abducting and trafficking the children.

It was filed on behalf of six unidentified parents and thousands of unnamed children.

There has been no comment on the action from the accused.

The children were said to be from Bangladesh, Sudan and southern Asia.

Once in Dubai, it is claimed that the children - some of them as young as two - were kept in poor conditions, starved (so as to keep their weight down), abused and forced to take part in a dangerous sport.

The case was filed in Miami where Sheikh Mohammed and his brother, Sheikh Hamdam bin Rashid al-Maktoum, have property.

The two, along with the other 500 defendants who the suit says are as yet unknown, face nine counts.

They include engaging in slavery, conspiring to engage in slavery, engaging in or facilitating child labour, battery, assault, infliction of emotional distress and wrongful death.

The use of child camel jockeys was banned in Dubai 13 years ago.

[Rasputin]

شيخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم امیرنشین دوبی در ارتباط با ربوده شدن و به کارگيری هزاران کودک در مسابقات شتردوانی به برده داری متهم شده است.
شکایت علیه امیر دوبی، حمدان برادرش و 500 نفر دیگر در دادگاهی در آمریکا مطرح شده است و شاکیان گفته اند که این افراد در ربودن و قاچاق کودکان مسئولیت داشته اند.

این شکایت از طرف گروهی از پدر و مادرها با هویت نامشخص و هزاران کودک که نامشان اعلام نشده، ثبت شده است.

افرادی که مورد اتهام قرار گرفته اند هنوز واکنشی به این شکايت نشان نداده اند.

گفته می شود این کودکان اهل بنگلادش، سودان و جنوب آسیا بوده اند.

طبق ادعاهای مطرح شده، این کودکان که سن برخی از آنها دو سال گزارش شده است در دوبی، در شرایط نامساعدی نگه داشته می شدند و برای پایین نگه داشتن وزن آنها، به آنها گرسنگی داده می شد.

همچنین ادعا شده که این کودکان، مورد سوء استفاده قرار می گرفتند و در ورزش خطرناک شتردوانی از آنها استفاده می شد.

امیر دوبی ، برادرش و 500 نفر دیگر که هویت آنها اعلام نشده با 9 اتهام روبرو هستند.

برخی از این اتهام ها شامل مشارکت در برده داری، مشارکت و آماده کردن زمینه های استثمار کودکان، ضرب و جرح، ایجاد اضطراب و پریشانی هستند.

استفاده از کودکان در مسابقات شتردوانی از 13 سال پیش ممنوع اعلام شده است.

دادخواست ارائه شده در شهر میامی آمریکا ثبت شده است، جایی که شیخ محمد و برادرش، شیخ حمدان بن راشد آل مکتوم دارای املاکی هستند.

[Rasputin]

منطقه آزاد تجاري راس الخيمه براي سرمايه گذاران خارجي تسهيلات ويژهاي اختصاص مي دهد.

به گزارش خبرنگار ايسنا در دوبي، منطقه آزاد تجاري راس الخميه امارات پس از جذب سرمايه گذاران ايراني که از آغاز سال جاري ميلادي بيش از 330 شرکت در اين منطقه تاسيس کردهاند در صدد جذب سرمايه گذاران خارجي از ديگر کشورهاي جهان است.

اين در حالي است که راس الخيمه يکي از شهرهاي شمالي امارات است که از ذخاير نفتي محروم است.

سرمايهگذاراي ايراني در اين منطقه نيز رو به افزايش است و در دو ماه گذشته بيش از 35 شرکت ايراني در اين منطقه تاسيس شدهاند که بر اين اساس، مجموع شرکتهاي ايراني تاسيس شده از آغاز سال جاري تا کنون از مرز 330 شرکت فراتر ميرود.

روزنامه الخليج در اين زمينه نوشت: منطقه آزاد تجاري راس الخيمه براي سرمايه گذاران خارجي تسهيلات ويژهاي اختصاص داده است و سرمايهگذاران به راحتي ميتوانند رواديد مقيمي کسب کنند و حتي مالکيت 100 درصد هم به آنها داده خواهد شد اين درحالي است که سرمايه گذاران از کشورهاي مختلف جهان مي توانند به راحتي حتي از طريق اينترنت نيز در اين منطقه آزاد سرمايه گذاري كنند.

تاکنون سرمايه گذاراني از ايران، سوريه، ترکيه، مصر، اردن، هند و آلمان در منطقه آزاد تجاري راس الخيمه سرمايه گذاري کردهاند.

به نظر ميرسد ايرانيها پس از آباد كردن دوبي حال در پي آبادسازي يكي ديگر از بندرهاي امارات هستند!

[Rasputin]

تعدادى از ديپلماتهاى آمريكايى بدون سر و صدا دفتر ديپلماتيكى را راه*اندازى كرده*اند كه بر مسائل ايران نظارت دارد.
به گزارش فارس به نقل از خبرگزارى آسوشيتدپرس، اين دفتر كه در داخل كنسولگرى آمريكا در دوبى قرار دارد، زمانى راه*اندازى مي*شود كه ايران و آمريكا كمترين روابط را با يكديگر دارند.
امارات متحده عربى كه ايرانيهاى بسيارى در آن زندگى مي*كنند، روابط خوبى با ايران و آمريكا دارد.
نيكلاس برنز، معاون وزير امور خارجه آمريكا گفت: ,ما قصد نداريم سفارت خود را به اين زوديها باز كنيم. اما قصد داريم افراد بيشتر و آموزش*ديده*اى را به كار بررسى ايران بگماريم.,
اين دفتر اولين دفتر ديپلماتيك درباره ايران از سال 1979 تاكنون است.
بنا بر اين گزارش، در حالى كه ايران تنها 150 كيلومتر از دبى فاصله دارد، دولت آمريكا نقطه خوبى را براى بررسى مسائل ايران و دسترسى به شهروندانش انتخاب كرده است.

[Rasputin]

موزه؛ جايی برای جدا شدن از زندگی امروز و سفری به گذشته هاست. اين گذشته ممکن است از ما خيلی دور نباشد و تنها به پنجاه سال پيش برگردد. موزه دبی امکان يکی از اين سفرها را به دبی پنجاه سال پيش فراهم می کند. اين موزه که بيشتر با ديد مردم شناسانه طراحی شده، بيننده را به زندگی روزمره ساکنين دبی در سالها قبل می برد.
موزه دبی؛ برای تماشای دبی قديم
وقتی وارد موزه می شوی خود را روی لنجی کنار کارگران بار به دوش می بينی که از لنج به ساحل پياده می شوند. همراه پيکره های کارگران به ساحل می آيی. صدای مردانی را می شنوی که در چايخانه نشسته اند و قليان می کشند.

چند قدمی آن طرف تر به بازار می رسی. بازار قديمی و سنتی کنار دريا که برای فروش اجناس آمده از سرزمينهای آن سوی دريا برپاست. از راسته بازار که می گذری صدای همهمه هايی را می شنوی که به واقعيت بازار می ماند. مسگر بر ديگ مسی می کوبد، نجار چوب می تراشد و کودکان می دوند و می خندند. در دکان عطاری هم انواع ادويه جات و گياهان دارويی موجود است. فضای بازار در موزه به گونه ای طراحی شده است که بازار واقعی آن روزگار را برای بيننده تداعی می کند.

در انتهای بازار مکتبخانه ای است که مجسمه های بچه ها کنار استاد نشسته اند و قرآن خواندن را فرا می گيرند. برای هر کدام از اين دکانها و غرفه ها توضيحات مفصلی به زبانهای عربی و انگليسی آمده است.

در يکی از غرفه های موزه علاوه بر نمايش دکور اتاق خانه ای قديمی در دبی، مدلهايی از يک زن و مرد عرب را می توان يافت که لباسها و زيورآلات رسمی برای يک مراسم سنتی را به تن دارند.

به کوچه ای می رسيم. در کوچه باريک که کوچه های قديمی شهر را تداعی می کند، پسر بچه ای سبدهايی از انواع خرما و رطب را روی زمين برای فروش پهن کرده است. گذر زن عابر که سبدی از خرما بر سر دارد و چند قدم جلوتر عبور مردی با شترش، فضای کوچه را قديمی تر و بومی تر کرده است. هر چند که اجسام از خود حرکتی نشان نمی دهند، اما فضای طراحی شده بيننده را به سالها قبل و زندگی ساده ساکنين می برد.

بخش ديگر موزه دبی، به نخلستان و صحرا و تمام ظواهر فرهنگی و بومی آن مربوط است. نهری ميان نخلها در گذر است و مرد عرب رطب ها را در حصيرها جمع می کند. در اين مسير تماشاگران می توانند فيلمهای کوتاه مستندی را در مورد شتر سواری در صحرا، رام کردن پرندگانی چون قرقی و شاهين که از تفريحات مورد علاقه مردمان اين منطقه است، ببينند.

يکی از جالب ترين قسمتهای اين موزه، شبهای بيابان نام دارد؛ فضای تاريک و آرايش سقف آن به ستاره های کوچکی که سوسو می زنند، نور آتشی ميان چند مرد باديه نشين، خيمه و صدای سازهای عربی که گويی آن مجسمه ها می نوازند. در اين قسمت بازديد کنندگان می توانند در مورد زيست گاهها، حيات وحش و گونه های گياهی در دبی اطلاعاتی را کسب کنند.

دريا و زندگی روزمره

نوبتی هم باشد به دريا و اثر آن بر زندگی مردم می رسيم. صنعت بلم و لنج سازی از قديمی ترين صنايع در دبی است. مردمان در ايام قديم با ساده ترين ابزارها چوبها را برای ساخت لنجهای صيد ماهی و مرواريد آماده می کردند.

پيش که می روی به دريا وارد می شوی. درست است، طراحان اين موزه تلاش کرده اند فضايی آبی رنگ چون اعماق دريا برای بيننده درست کنند. گويی روی شن های عمق دريا قدم می زنی. صخره ها را می بينی، لا به لای آنها هم انواع صدف و مرجانهای دريايی. نورپردازی ويژه اين قسمت به گونه ای است که انعکاس نور خورشيد را بر امواج درست می کند.

اين فضا با افکتهای صوتی امواج دريا همراه است. مجسمه مرد غواصی را می بينی که به عمق دريا آمده و با ابزارهای ساده ای صدف را به قصد مرواريد صيد می کند. همچنين گونه های ماهی های مختلف خليج فارس در اين بخش به نمايش در آمده است. همزمان که می گذری می توانی فيلمی مستند از نحوه صيد مرواريد و نحوه ارزشگذاری آن با ترازوهای ويژه را نيز ببينی.

بيرون از دريا، مردمانی تورهای ماهيگيری را آماده می کنند و فروشنده های ماهی، ماهی ها را برای عرضه. چند قدم جلوتر فضای زندگی مردم امارت دبی در سالها قبل به پايان می رسد و آثار تاريخی که حاصل حفاريهای زمين است به نمايش درآمده اند.

[Rasputin]

[Rasputin]

نظرسنجی هايی که به تازگی در دوبی انجام شده، نشان داده است که ۶۸ درصد از پاسخ دهندگان بخاطر احتياج خريد می کنند، ۱۶ درصد برای درمان افسردگی، هشت درصد برای مقابله با سر رفتن حوصله، شش درصد بر اثر اعتياد و دو درصد هم برای ارتباط برقرار کردن با ديگران.
در مورد اعتياد به خريد، با وجود وام های شخصی با بهره پايين و تبليغات مختلف کارت های اعتباری در دوبی، بعضی پيش بينی می کنند که اين اعتياد در دوبی رشد خواهد کرد.

مساله اعتياد به خريد در کشورهای غربی توجه زيادی را به خود جلب کرده است. برخی آمارها نشان می دهد که ميليون ها نفر در آمريکا مبتلا به اعتياد به خريد هستند و در اين راه شغل و خانواده و سلامت فکری خود را هم به خطر می اندازند.

اعتياد به خريد هم در خانم ها و هم در آقايان ديده می شود. طبق تحقيقاتی که در دانشگاه استنفورد انجام شده علت نسبت دادن اين اعتياد به خانم ها به اين دليل است که آنها بيشتر اين خصلت را ابراز می کنند.

افراد مبتلا به اعتياد خريد آنقدر خريد می کنند تا از پا درآيند و به اين طريق احساس خوبی به آنها دست می دهد ولی بدهی مربوط به کارتهای اعتباری آنها به سقف حد خود می رسد. اين افراد در زندگی شغلی خانوادگی خود دچار مشکل می شوند همانطور که انواع ديگر اعتياد در زندگی اخلال ايجاد می کنند.


در کشورهای عربی، جنوب آسيا و کشورهای اطراف دريای خزر، بعلت کم بودن مراکز خريد بزرگ توريستی، بسياری برای خريد به دوبی سفر می کنند.

با نگاهی به فستيوال های خريد دوبی که در طول سال برپا می شوند از قبيل فستيوال خريد دبی، فستيوال خريد تابستانی، فستيوال های رمضان، عيدها، کريسمس و حتی جيتکس (نمايشگاه فن آوری اطلاعات) به نظر می رسد که مسئولان اين شهر تمام سعی خود را به کار بسته تا خريد را هرچه بيشتر در اين شهر تقويت کنند.

۱۲۷ ساعت در سوپرمارکت

در اين نظرسنجی که توسط روزنامه گلف نيوز انجام شده، نشان داد امارات رتبه دوم را در خريد نسبت به جمعيت در جهان دارد. ۳۰ درصد مردم امارات حداقل هفته ای يکبار به خريد می روند که نزديک به آمار ۳۶ درصد در هنگ کنگ است؛ ۴۹ درصد از اماراتی ها خريد البسه را يک نياز اساسی می دانند و ۱۳ درصد فکر می کنند خريد لباس برای آرامش آنها ضروری است.

يک خريدار متوسط در دوبی حداقل چهار بار به خريد می رود و از ۱۰ بار رفتن به بازار حداقل هفت بار خريد می کند. يک مصرف کننده اماراتی ۱۲۷ ساعت را تنها در سوپرمارکت ها صرف می کند.

در حالی که هوای دوبی هميشه گرم است، گاهی افرادی را در اين شهر می بينيم که با ژاکت، کاپشن و چکمه در خيابان ها راه می روند تا مد مورد علاقه خود را حفظ کنند.

مسافرت برای خريد


يک خريدار متوسط در دوبی حداقل چهار بار به خريد می رود و از ۱۰ بار رفتن به بازار حداقل هفت بار خريد می کند.
علاوه بر ساکنان دوبی، برای ۱۵ ميليون توريستی که به دوبی می آيند نيز خريد يکی از تفريحات اصلی در مدت اقامت آنهاست.

در کشورهای غربی مراکز بزرگ توريستی برای خريد وجود دارد، اما در کشورهای عربی، جنوب آسيا و کشورهای اطراف دريای خزر، بعلت کم بودن چنين مراکزی، بسياری برای خريد به دوبی سفر می کنند. سفر از اين کشورها به دوبی اغلب کمتر از ۲ ساعت است.

دوبی دارای ۴۰ بازار بزرگ است که به نسبت جمعيت ساکن در اين شهر و مقايسه با ديگر شهرهای بزرگ دنيا تعداد زيادی است.

"اعمار" يک شرکت ساختمانی اماراتی است که تا چند سال ديگر مرکز خريدی را در کنار برج دوبی خواهد ساخت که می گويد بزرگترين مرکز خريد جهان خواهد بود.
فستيوال خريد دوبی در سال ۲۰۰۵ سه و نيم ميليون بازديد کننده را به سوی خود جذب کرد. شهرت دوبی به بازار خريد آنقدر عموميت يافته که بعضی از انگليسی زبانان به جای کلمه Dubai از کلمه Do Buy برای توصيف دوبی استفاده می کنند.

در حال حاضر گفته می شود که Mall of Emirates در دوبی سومين بازار بزرگ دنيا است و حتی دارای پيست اسکی سرپوشيده است.

بعضی معتقدند اعتياد به خريد وقتی پيش می آيد که افراد جامعه زندگی خود را تهی حس می کنند و با خريد، به دنبال معنی دادن به زندگی خود هستند.

خريد برای رفع افسردگی؟

بعضی معتقدند اعتياد به خريد وقتی پيش می آيد که افراد جامعه زندگی خود را تهی حس می کنند و با خريد، به دنبال معنی دادن به زندگی خود هستند.

تعداد زيادی از ساکنان دبی اعتراف می کنند که در فرهنگی زندگی می کنند که تنها تفريح موجود رفتن به بازار و خريد است. اين افراد فکر می کنند که دست خالی برگشتن به خانه نشانه ضعف است.

بعضی مردم دوبی فکر می کنند که خريد، خيلی ارزانتر از رفتن به مطب روانپزشک برای رفع افسردگی است. در دوبی، بازار محلی است که شما به گردش برويد، دوستان خود را ببينيد و کمی گپ بزنيد. قبلا افراد دارای حقوق های بالا زياد خريد می کردند اما اين روزها خانواده های با درآمد پايين هم به اين بيماری دچار شدند. افرادی که بيش از حد کار می کنند و بيش از حد استرس دارند، بيش از حد هم خرج می کنند.

[Rasputin]

در دبی در هنگام خرید ماشین می توان با مبلغی در حدود هزار درهم آنرا شماره کرد. اما کسانی هستند که بابت همین شماره کردن حاضرند تا سه میلیون درهم بپردازند و بدین ترتیب علاوه بر مدل ماشین، پلاک آن هم محلی است برای نشان دادن میزان ثروت.

در دبی قیمت پلاکها بر اساس رند بودن و تعداد رقمهای آن تعیین می شوند. تک رقمی ها را شیوخ میخرند وفقط آنها را به نور چشمی ها هدیه میدهند. اما بورس خرید وفروش 2 رقمی ها خیلی داغ است و مبالغ سنگینی در ان رد و بدل میشود.

مثلا شماره های یازده تا بیست را نمی توان با قیمتی پایین تر از 2 میلیون درهم پیدا کرد. شماره های سه، چهار و پنج رقمی را هم با توجه به رند بودنشان از پنجاه هزار تا 2 میلیون درهم قیمت گذاری می شوند و بعضا ارزش خود پلاک چندین برابر خود ماشین است.

پلاک شماره یک

شیخ محمد حاکم دبی و نخست وزیر امارات به همراه راننده اش و بدون محافظ پس از بازدید از نمایشگاه تجارت جهانی راهی کاخ میشود . ثروت فراوان و قدرت سیاسی او را تبدیل به مرد شماره یک امارات کرده است پلاک ماشین او هم یک است!

گفته می شود که پلاک بازی در دبی از زمانی آغاز شد که شیخ محمد برای ماشین مرسدس بنز خود پلاک یک را انتخاب کرد. از آن زمان پلاک ماشین در دبی نمادی از قدرت و ثروت شد و رقابت بر سر شماره های بعدی شروع شد.

طبق گزارش پلیس دبی بیشترین مبلغی که تا به حال برای یک پلاک پرداخت شده سه میلیون درهم است. بر اساس همین گزارش چهار سال پیش یک فرد پاکستانی پولدار با پرداخت این مبلغ شماره 2 را برای خود خرید. اما طولی نکشید که شیج حمدان پسر شیخ محمد با پرداخت مبلغ بیشتری به او این پلاک به نام خود ثبت کرد.