Tehran Is ''Ba Hal''

**Rasputin** · 04-16-2007, 05:32 AM

بدون خشم، بدون خشنوت، بدون تعصب

با این وجود در گورستان شهدا که با هم*کار ایرانی*ام از آن دیدار کردم، بیش*تر فضایی خانوادگی حاکم است. طبیعتن وابستگان برای صدها هزار نفری عزاداری می*کنند که اکثر در جوانی زندگی*شان را فدا کرده*اند و حالا عکس*ها و چیزهای دیگری که در ویترین*های شیشه*ای که بالای گورها تعبیه شده، آن*ها را به یاد می*آورد. اما این*جا نه خشم حاکم است، نه خشونت؛ تعصب که جای خود دارد. اتفاقن برعکس، مردم چایی می*خورند، روی نیمکت*ها استراحت می*کنند و به من، یک غریبه، غذا تعارف می*کنند، تا به اراوح ِ مردگان*شان آمرزیده شود. مردی می*گوید: «عکس بگیر! گاهی خاطرات به آدم کمک می*کند، در آینده دست به بعضی کارها نزند.»

تهران شهری از هزارویک شب نیست، حتا وقتی در فروش*گاه*ها و بازارها لامپ*های پرنور کالاها را روشن می*کنند و آدم در حالی که این نورها چشم*اش را می*زند، از دالان*ها می*گذرد. تهران آن شهری هم نیست که شیعه*های خشمگین با چهره*های درهم رفته به نام خدای*شان به دشمن لعنت می*فرستند، مگر این*که دولت صد نفری را به یک میدان بفرستد. در این*گونه موارد تلویزیون دولتی استفاده اوبژکتیو با زاویه*ی باز را کنار می*نهد. وگرنه ساکنین این شهر چهارده ملیونی را می*بینید که در کنار گروه کوچکی که قرآن به سر گرفته*اند، خریدکردن را به نمایش ِ مذهبی ترجیح می*دهند.

نه، تهران رنگ*های بسیاری دارد و چهره*هایی مهربان. تهران کمک*رسان است و بی*پرده. صبح*ها وقتی دود هنوز بیدار نشده، در شمال، قله**های برفی ِ البرز مثل چشم*انداز ِ آینده*ای گشوده به روی جهان، سربیرون می*آورند. جوان*هایی که از آن*ها می*پرسیدم نظرشان در مورد شهرشان چیست، می*گفتند: « باحال است. این*جا می*شود هرکاری کرد، هر فیلمی را دید، هر موسیقی را شنید. اگر چه دیسکو نداریم، جایی که بتوانیم با دختر یا پسری آشنا بشویم، اما به جایش مراکز خرید است. آن*جا بین قفسه*ها هم*دیگر را می*بینیم و می*توانیم شماره تلفن ردوبدل کنیم. در حالی که جوری رفتار می*کنیم، انگار دنبال لباس می*گردیم.»

سه چهارم جمعیت جوان است

هفتاد و پنج درصد جمعیت زیر بیست و پنج سال است. این جوان*ها نمی*ترسند، این جوان*ها ایمان دارند چیزی عوض خواهدشد. با این وجود خیلی از آن*ها دوست دارند به آلمان بیایند، چون آلمان، آن*طور که محسن، دانشجوی مهندسی فن*آوری اطلاعات می*گفت، به*ترین کشور دنیاست. ولش نکردم: « آها! چه چیز آلمان خوب است؟» جواب داد: «همه چیزش.» موقعی که می*خواستم بازهم بیش*تر بپرسم، سرش را تکان داد و تکرارکرد: «همه چیز.»

آیا اتفاقی بود؟ به هرحال در تاکسی ِ که بعد از گفتگو با محسن مرا به محل اقامتم، موسسه*ی باستان*شناسی، می*آورد، پرچم آلمان از پنجره*ی سمت چپ آویزان بود و از بلندگوهای ماشین هیپ هوپ شنیده می*شد: بیت*ها گاهی به آلمانی و گاهی به فارسی. با احتیاط از راننده پرسیدم، چرا پرچم آلمان را از ماشین*اش آویزان کرده. توی آینه*ی عقب نگاه کرد و گفت: «ای بابا! آلمان به*ترین کشور دنیاست.» از او دیگر نپرسیدم چرا چنین نظری دارد. به موسیقی گوش دادم، به این درهم*آمیزی ِ فرهنگ*ها، به این آمیخته شدن زبان*ها، که من فقط یک بخش*اش را می*فهمیدم و بخش* دیگراش را نمی*فهمیدم. شاید هم سرم را با موزیک تکان دادم، نمی*دانم. به هرحال موقعی که پیاده می*شدم، راننده نوار ِ کاست را با این کلمات به من داد: « این را به تو هدیه می*کنم. آن بالایی*ها هر کاری دل*شان می*خواهد، بکنند. ماها هم*دیگر را می*فهمیم.»

Tehran Is ''Ba Hal''

Tehran Is ''Ba Hal''

Comment