-
-
آداب شب چهارشنبه سوري در استانهاي مختلف ايران
باورود اسلام به ايران تا قبل از انقلاب اسلامي، اين مراسم پابرجا ماند؛ چون آتش در اسلام جزو مطهرات است و هرچيز ناپاكي كه در آتش بسوزد پاك و طاهر مي شود. از طرفي، اعراب هرچهارشنبه را نحس مي دانند و نحوست اين روز را به وسيله ي افروختن آتش رفع مي كنند. پس از انقلاب اسلامي و به ويژه در دوران جنگ هشت ساله ي ايران و عراق كه برگزاري عروسي نيز به نوعي مذموم بود، اين سنت ديرينه، به مدد تبليغات منفي، رفته رفته كمرنگ شد و امروزه آنچه درشهرهاي بزرگ ايران، به خصوص تهران در اين شب انجام مي گيرد بيشتر به جنگ و نزاع شبيه است تا سور و شادي.
حدود بيست و چند سال پيش، شب چهارشنبه ي آخر سال مراسم متنوعي داشت كه در استانهاي مختلف به اشكال گوناگون صورت مي پذيرفت و اكنون نيز برخي از آن رسوم در بعضي از استانهاي ايران برگزار مي شود كه در اين نوشته به برخي از آنها اشاره شده است:
1- استان آذربايجان شرقي
تبريزي ها در شب چهارشنبه سوري به روي هم آب يا گلاب مي پاشند و معتقدند آب پاشيدن، زندگي را با سعادت قرين مي كند. از ديگر رسوم ضروري اين شب، فرستادن خُنچه از منزل داماد به منزل عروس است. در اين خنچه معمولاً ميوه،شيريني، گلدانهاي پرگل، ماهي و خلعت(پارچه) براي خانواده ي عروس و خود عروس گذارده مي شود. دختران دم بخت تبريزي هنگام پريدن از روي آتش مي خوانند:
« بختم آچيل چهارشنبه» يعني: چهارشنبه! بختم را بازكن.
2- استان آذربايجان غربي
خانواده هاي اروميّه اي در اين شب به خانه ي مسن ترين فرد فاميل مي روند و به خوردن آجيل سرگرم مي شوند. آجيل حتماً بايد از هفت نوع خوراكي تهيه شود. اين هفت نوع خوراكي مي تواند از بين خوراكيهاي زير باشد:
انجير، كشمش، مويز، خرما، توت خشك، فندق، بادام، گردو، سنجد، نخودچي، آب نبات، تخمه بدون نمك، باسلق، برنجك(برنج بوداده) برگه هلو، برگه زردآلو و گندم برشته. كسي كه مرادي و حاجتي دارد، بايد تقسيم آجيل را به عهده بگيرد تا مرادش برآورده شود.
3- استان اردبيل
در مغان، مردم پيش از طلوع آفتاب روز چهارشنبه، دسته جمعي به كنار رودخانه مي روند، آتشي بر مي افروزند و جوانان در آنجا به سواركاري مي پردازند و هنگام بازگشت، زنان ظرف هايشان را از آب رودخانه پر مي كنند و به خانه مي آورند و آب آن را به دور و برخانه مي پاشند كه با اين كار، سال جديد، سالي سرشار از روشني و زلالي و پاكي خواهد بود.
4- استان بوشهر
بوشهري ها پس از آتش افروزي در خانه هايشان و پريدن از روي آن، باقايق از روي آب مي گذرند و معتقدند با اين كار نحسي اين شب از بين مي رود. در ضمن كوزه ي نويي را كه تا آن زمان استفاده نكرده اند، به ديوار مي زنند تا شكسته شود تا بلا و بدبختي، مثل كوزه شكسته شود.
5- استان خراسان
در خراسان مراسم كوزه شكستن به اين طريق است كه درون كوزه هاي كهنه مقدار نمك كه علامت شور بختي است و مقداري ذغال كه علامت سياه بختي است و يك سكه كم ارزش پول مي ريزند و تمام افراد خانواده آن را به دور سر مي چرخانند و آخرين نفر كوزه را از پشت بام به كوچه پرت مي كند و مي گويد:
«درد و بلام توكوزه
راه بيفته بره تو كوچه»
در بعضي از نقاط خراسان در اين شب به جاي آش، چهار نوع پلو مي پزند. اين پلوها عبارتند از: رشته پلو، عدس پلو، زرشك پلو و ماش پلو كه معمولاً به فقرا، نزديكان و همسايگان مي دهند. در آجيل خراساني ها مطلقاً نمك وجود ندارد، چون نمك را علامت شوربختي مي دانند.
6- استان خوزستان
در اهواز ،پس از پريدن از روي آتش، مراسم قاشق زني انجام مي گيرد كه خانواده ها، خوراكي يا آجيل شور و شيرين در ظرف قاشقزنان مي ريزند.
7- استان سيستان و بلوچستان
در سيستان مردم گوني، پتو و نمد كهنه را به صورت گلوله در مي آورند و آن را در غروب آخرين چهارشنبه سال، آتش مي زنند و معتقدند كه نحوست اين شب با اين عمل از بين مي رود.
8- استان فارس
در شيراز براي گشودن بخت دختران در شب چهارشنبه سوري به سعديه مي روند و از آب استخر سعديه بر سر وروي دختران مي ريزند. زنان نيز با ريختن اين آب به روي خود، معتقدند كه مهرشان در دل شوهر بيشتر مي شود. در اين شب زنان براي برآورده شدن حاجاتشان زير منبر مسجد جامع شهر دعا مي خوانند و پس از دعا خواندن، حلوا و آش مي پزند.
9- استان كردستان
مردم كردستان مخصوصاًروستائيان، دسته جمعي به صحرا و كنار چشمه سارها مي روند و پس از مدتي كه به شادي و پايكوبي و كشتي گرفتن گذراندند، هنگام مراجعت به خانه، هركسي مقداري سنگريزه جمع مي كند و بدون آنكه به پشت سرخود نگاه كند، سنگريزه را از روي شانه به عقب پرتاب مي كند و بدين ترتيب بلا و آفت را از خود دور مي سازد.
از ديگر مراسم اين شب، شال اندازي است كه عده اي از جوانان بالاي پشت بام خانه ها و كنار درها و پنجره هاي همسايگان و ثروتمندان مي روند و ضمن خواندن سرود و تصنيف، از دريچه اي ،شال را آويزان مي كنند. اهل خانه هديه اي را به شال مي بندند كه معمولاً سكه، تخم مرغ، شاخه نبات، كله قند، جوراب يا نخودچي و كشمش است.
10- استان كرمان
در كرمان مقداري ذغال، نمك، سكه ي كم ارزش پول و كمي نان دركوزه خالي مي ريزند و شب چهار شنبه سوري آن را از بالاي بام به كوچه پرتاب مي كنند تا بلا و كمبود از همه چيز مخصوصاً از آنچه در كوزه است دور شود.
11- استان گيلان
در روستاهاي اطراف رشت، غروب شب چهارشنبه سوري، در پنج منطقه پوشال برنج را با فاصله كنار هم مي چينند، سپس آنها را آتش مي زنند و براي دفع چشم زخم، اسپند در آتش مي ريزند و افراد هرخانواده از بزرگ به كوچك، سه مرتبه از روي آن مي پرند و اين ترانه را به گويش گيلكي مي خوانند:
«گل گل چهارشنبه
به حق پنجشنبه
نكبت بي شه
دولت بي يه
زردي بي شه
سرخي بي يه»
يعني: آتش سرخ چهار شنبه! به حق پنجشنبه نكبت برود، دولت بيايد. زردي برود، سرخي بيايد.
پس از پريدن از روي آتش ترقه در مي كنند به اين معني كه از نحوست چهارشنبه در امان باشند.
در اين شب خورشت«ترشه تره» مي پزند و آن را با كته، ماست و دوغ مي خورند. صبح فردا (روز چهارشنبه) خاكستر برجاي مانده از آتش شبانه را جمع مي كنند و پاي درختان ميوه مي ريزند به اين نيّت كه درختان بارورشوند و ميوه ي بيشتري بدهند.
12- استان لرستان
در اين شب در خرم آباد هيزم را به هفت دسته تقسيم مي كنند و با فاصله هاي معيني در يك رديف مي چينند و آتش مي زنند و باخواندن:
«زردي مه د تو، سرخي تو د مه»
يعني: زردي من از تو و سرخي تو از من و از روي آن مي پرند.
13- استان مازندران
در روستاهاي مازندران در شب چهار شنبه سوري، علاوه بركشتي گرفتن و اسپند دودكردن، انواع آشها پخته مي شود از جمله «آش هفت ترشي» كه از هفت نوع سبزي و هفت نوع ترشي و هفت نوع حبوبات در آن استفاده مي شود و نيز«گزنه آش » كه يكي از سبزي هاي مصرفي در آن، گزنه است. اعتقاد براين است كه خوردن اين آش بسياري از بيماريها و كسالتها را از بين مي برد.
14- استان مركزي
در اين استان، علاوه بر مراسم آتش بازي، براي آمرزش اموات مقداري خرما يا شكر پنير تهيه مي كنند؛ و يا حلوا درست مي كنند و سرگذر مي ايستند و به عابران تعارف مي كنند. هر رهگذر وظيفه دارد يك دانه بردارد و قبل از خوردن، براي آمرزش اموات خيرات دهنده، حمد و سوره اي بخواند و سپس خوراكي را بخورد.
iran
Comment
-
-
در معماری قدیمی خانه ها، مخصوصاً در ناحیه های مرکزی کشور، روی طاق های گنبدی روزنه هایی وجود داشت که نور را به داخل خانه می آورد و به عوض شدن هوا کمک می کرد.
در چهارشنبه سوری، در منطقه های کویری کشور، رسم زیبایی برپا می شد: بعد از مراسم آتش بازی، آدم ها روی بام ها می رفتند و شال های رنگی بلند سبز، آبی، زرد، قرمز و سفید را از روزنه سقف خانه ها به داخل می فرستادند تا صاحب خانه در داخل شال آنها هدیه چهارشنبه سوری بگذارد و آن را در گوشه شال گره بزند.
پسته و توت و گردو و شیرینی، گاهی چند سکه و نقل، هدیه صاحبخانه بود که در گوشه شال پیچیده می شد و هرگز صاحبخانه نمی فهمید که این شال از آن کیست.
جشن چهارشنبه سوری قصه های متفاوت و عجیب و غریبی دارد. یک روایت این است که این روزها، یعنی روزهای قبل از سال تحویل، «روزهای بهیژک» محسوب می شوند. روزهای بهیژک روزهایی بود که از چند روز قبل از عید نوروز آغاز می شدند.
ایرانیان باستان اعتقاد داشتند که در این روزها، روح های درگذشتگان به زمین می آیند و به خانه خویشاوندان خود سرکشی می کنند تا مطمئن شوند اوضاع خوب است! ایرانیان هم به همین دلیل خانه هایشان را تمیز می کردند و دعا می خواندند.
آنها معتقد بودند که اگر خانه آلوده و بدون آذوقه باشد، ارواح نگران خواهند شد و آنها را نفرین خواهند کرد که چرا از نعمت های زمین خوب استفاده نکرده اند.
در آن زمان گروهی از مردم اعتقاد داشتند که چهارشنبه ها روزهای نحس و نامیمونی است، اما مردمی که دوست نداشتند هیچ روزی نحس باشد، شب چهارشنبه آخر سال برای دور کردن نحسی و سیاهی، آتش روشن می کردند و به جشن و سرور می پرداختند.
در چهارشنبه سوری، رسم قدیمی و زیبایی وجود داشت و آن این که کوزه های سفالی قدیمی را می شکستند. این کوزه های کهنه شکسته می شدند تا ظرف ها و کوزه های نو جایگزین آنها شوند.این جشن سال های پی در پی برگزار و کم کم رسم های دیگری به آن اضافه شد.
یک رسم قدیمی دیگر این است که
در آن شب آدم ها «فال گوش» می ایستادند و در دل نیت می کردند که هر کلامی که از اولین رهگذر بشنوند پاسخی است به نیت دل آنها!
پسر و دخترهای جوان چادر روی سر می انداختند و با ظرف و قاشق پشت در خانه «قاشق زنی» می کردند. صاحبخانه ها در را باز می کردند، جوانان ظرف را به داخل می بردند و صاحبخانه ها در آن آجیل و شیرینی و نقل و سکه می انداختند.در هر جایی از ایران رسم های چهارشنبه سوری متفاوت است. در استان گیلان، چهارشنبه سوری زمانی است که «چهارشنبه خاتین» به خانه ها می آید و آرزوی زن ها را برآورده می کند.
این بانوی سفیدپوش مثل فرشته ای است که از چاه آب بیرون می آید و آرزوهای پنهانی را می شنود. در این روز، زن ها آرزوهای خود را به چهارشنبه خاتین می گویند و او آنها را برآورده می کند.اما متأسفانه در دوره ما، این روزها مصادف شده است با رسم های عجیب و استفاده از مواد منفجره با صداهای مهیب و آتش سوزی و ...
حالا چهارشنبه خاتین ، شال انداختن و فال گوش ایستادن، قاشق زنی و ... جایش را به بوی باروت و سیگارت و خشونت داده است. واقعاً چرا این رسم ها را که فلسفه زیبایی دارند ؛ این گونه از بین می بریم؟
iran
Comment
-
HAROOOOOOOOOOOMEEEEEEEEE, IN KAAARHAAAAAAAAA RO NAKONIDDDDDDDDDDD. ASTAGHFORELLAHHHHHHHHHH
Comment
-
گزارش از تهران: از چهار گوشه تهران و از هر نقطه ای صداهای مهیب انفجار و ترقه های بمب که بعضی شان ساختمان ها را بلرزه در میاورد بگوش میرسد. در منطقه تهران پارس با اینکه نیروهای انتظامی از صبح امروز مستقر هستند ولی تراکم جمعیت بصورت کوپه ای و سیال این نیروها را به عواملی تماشاچی مبدل کرده است. جوانان از لای جمعیت ترقه های خود را پرتاب میکنند. حتی نارنجک های دست ساز باعث میشود تا نیروهای انتظامی با همه تجهیزاتی که در اختیار دارند در نقطه ای کز کنند و بجای سرکوبی مراقب خودشان باشند. درهمین منطقه و حواشی آن شعله های آتش زبانه میکشد. این آتش ها بجای بوته با انباشت هیزم و کارتن و انواع مواد سوزنده برپا شده است. در منطقه شهرک غرب و سعادت آباد نیز وضعیت دست کمی از تهران پارس ندارد. در این مناطق شرایط بگونه ای است که هرگونه ابتکار عمل را از دست نیروهای سرکوبگر گرفته و آنها را واداشته تا فقط بفکر سلامت خودشان باشند. مشاهدات حکایت از این دارد که اگر چنین وضعیتی فقط 2 روز ادامه پیدا کند، هیچ معلوم نیست که وضعیت رژیم اسلامی چگونه رقم بخورد !؟ شاید این سئوال هم اکنون در ذهن کارگزاران رژیم متبادر باشد. در منطقه هفت حوض نارمک شلوغی غیر متراکم و کپه ای بگونه ای است که کنترل آن بکلی از دست نیروهای انتظامی و امنیتی خارج شده و به فاصله هر یک دقیقه یا کمتر ترقه های بمب لرزه بر اندام نیروهای انتظامی می اندازد و باعث می شود تا آنها از ماندن در یک نقطه پرهیز کنند. چون هر لحظه ممکن است که با آمدن یک نارنجک یا ترقه بزرگ که با سنگ ریزه های بسیار ساخته میشود موجبات کور شدن یا نقص عضو آنها را فراهم سازد. گزارشها حکایت از آن دارد که در منطقه جنوبی تهران مثل جوادیه و منطقه قلعه مرغی – نازی آباد وغیرو وضعیت هزار بار بدتر از آن چیزی است که در شمال وغرب و شرق تهران جریان دارد. در یک کلمه میتوان گفت، مراسم چهارشنبه سوری امسال با آتش خشم مردم بمیدان جنگ، براستی به جنگی تمام عیار علیه رژیم جمهوری اسلامی مبدل شده است. خدا کند که ملایان حاکم و نیروهای سرکوبگر آن با هر تعریف و توصیفی و با هر لباسی و با هر عنوانی از وضعی که امروز بر تهران حاکم است درس گرفته و خشم فرونهفته مردم خاصه جوانان کشور را بخوبی دریابند.
iran
Comment
-
تاریخ و سنن هر ملتی شناسنامه آن ملت است. در این میان تاریخ سرزمین ایران سرشار است از بلبلان شیرین نفسی همچون مولوی، سعدی و حافظ که در وصف سنت هایی همچون نوروز چنان نغمه سرایی کرده اند که عطر نفسشان همواره مشام جهانیان را نیز مملو از بوی سوسن و سنبل می کند.
نوروز این یگانه ترین روز و شیرین ترین یادگاری است که از اجداد ما برایمان به امانت مانده است. بنابراین آگاهی از چگونگی برگزاری جشن ها و آئین های این سنت دیرین و صمیمی حداقل وظیفه ملی است که بر دوش ما قرار دارد.
چهارشنبه سوری
چهارشنبه سوری مرکب از چهارشنبه و سوری جشنی است که در غروب سه شنبه آخر سال خورشیدی برپا می کنند و برای رسیدن به سعادت و سلامت در سال نو آتش می افروزند و از روی آن می پرند.
واژه چهارشنبه سوری نزد اقوام ایرانی متفاوت است، خراسانی ها به آن چهارشنبه سوری می گویند، اصفهانی ها چهارشنبه سرخی، شیرازی ها و بندرعباسی ها چهارشنبه آخر سال، لاریجانی ها چهارشنبه شوری، مازندرانی ها و مردم گرمسار آخر چهارشنبه و در گویش سمنانی، کردی، لری و لکی چهارشنبه سوری، البته سور به معنای سرخ و در گویش خوری که از گویش های ریشه دار ایران مرکزی است چهارشنبه شهری به همان سرخ و در آذربایجان توز چهارشنبه، توز به معنای رنگ توسی، گیلانیان گول چهارشنبه یعنی چهارشنبه آتشین و در کردستان کول چهارشنبه به معنای خاکستر می گویند.
رسم آتش افروزی
همه پاس داران فرهنگ ملی ایران برآنند که در سراسر ایران و نزد همه اقوام ایرانی زیباترین و قدیمی ترین آداب مربوط به چهارشنبه سوری، آتش افروزی و پریدن از روی آن است به همین خاطر عصر سه شنبه آخر سال که فردایش چهارشنبه است کوپه های هیزم را روی هم می گذارند و خورشید که غروب کرد، توده های هیزم را در حیاط خانه یا در کوچه یا در میدان باز، آتش می زنند. در برخی جاها هیزم ها را سه کوپه می کنند و در برخی جاهای دیگر هیزم بیشتری می گذارند و در هنگام پریدن از روی کوپه های آتش می گویند:
زردی من از تو
سرخی تو از من
سپس خاکستر آتش را جمع کرده کنار دیواری می ریزند. کسی که خاکستر را می برد هنگام بازگشت، در می زند. از درون خانه می پرسند کیه؟ می گوید: منم، می پرسند: از کجا می آیی؟ می گوید: عروسی، می پرسند: چی چی آوردی؟ می گوید: تندرستی.
در بسیاری از شهرها و روستاهای ایران، اسپند و کندر را برای رفع چشم زخم و تنگ نظری، بر آتش چهارشنبه سوری می ریزند و ترانه می خوانند و به آتش چهارشنبه سوری فوت نمی کنند و می گذارند تا خودش خاموش شود چرا که آتش و نوروز و چراغ سفره نوروزی را نباید خاموش کرد چون فوت کردن در آتش در ریشه آئین باستانی گناهی بس بزرگ بود چون آتش بسیار گرامی و نماینده فروغ ایزدی شمرده می شود.
در بیشتر روستاهای ایران مردم بر این باورند که خاکستر آتش چهارشنبه سوری را باید یک دختر نابالغ جمع کند و بیرون ببرد و سر چهارراه بریزد تا باد آن را ببرد و بر این باورند که با این کار پلیدی را دور کرده اند و شادی و تندرستی به خانه آورده اند.
آجیل چهارشنبه سوری
آجیل چهارشنبه سوری ریشه در آئین باستان دارد، این آ جیل مشکل گشا معمولاً از هفت نوع میوه خشک تشکیل شده است.
در خراسان آجیل چهارشنبه سوری بی نمک است مانند انجیر، کشمش، خرما، خشکه توت، فندق، پسته و بادام خام که خوردن این هفت آجیل بی نمک در آن شب شگون دارد.
در روستاهای ارومیه کشمش، مویز، گردو، بادام، سنجد، خرما، انجیر، شیرینی، آب نبات، آینه و سکه قرار می دهند و همه چراغ ها را روشن می کنند.
در برخی شهرهای ایران بازارها را در شب چهارشنبه سوری چراغانی می کنند و به طور کلی در سراسر ایران آجیل چهارشنبه سوری مجموعه ای است از دانه های خشک و میوه های خشک.
اسپندسوزی
در بسیاری از شهرها و روستاهای ایران و چه بسا در همه جای این سرزمین که این آئین را گرامی می دارند در آتش چهارشنبه سوری اسپند می ریزند تا چشم بد و آفات و بلایای زمینی و آسمانی را از خود دور کرده باشند. دود کردن و بخور دادن ریشه در آئین باستان دارد و از دیرباز اقوام آریایی با دود و بخور رابطه ای معنوی و اسطوره ای داشته اند، آتش و دود و دعا و بخور هماره دیوان و اهریمنان و آفات اهریمنی را از زندگی و خانه و کاشانه آریایی می رمانده است...
کوزه شکنی
یکی از آئین های چهارشنبه سوری، کوزه شکنی است که به معنای زدودن رنج و اندوه و نحوست و شومی و تنگدستی و سیه روزی است. در بسیاری از جاهای ایران، کوزه ای پر از آب از بام بر آتش می افکنند و در بسیاری از جاها، کوزه شکنی را با آدابی بر سر می چرخانند و به کوچه و برزن می اندازند. در روزگاری که کوزه ظرف آب بود و همه مردم ایران در خانه کوزه داشتند هر سال در هنگام چهارشنبه سوری کوزه های آب کهنه را می شکستند و کوزه نو می خریدند.
شال اندازی
در بسیاری از مکان های ایران، رسم بر این است که شب یلدا و شب چهارشنبه سوری از بام خانه یا از دودکش گنبد خانه ها، ریسمان و دستمال یا شالی به درون خانه روانه می کنند و چیزی می دهند و چیزی می گیرند.
این رسم بیشتر در میان جوانان و نامزدان رایج است که فرصت را غنیمت شمرده از دختر مورد نظرشان و خانواده اش پاسخ مثبت یا منفی دریافت می دارند و کسانی که شال را می اندازند دیده نمی شوند و نباید شناخته شوند.
بخت گشایی
بخت گشایی، مشکل گشایی و گره گشایی، بخشی از آئین های معنوی ایرانی است که در بیشتر جاهای ایران معمول است. این آئین ویژه دخترانی است که به هر دلیلی تاکنون ازدواج نکرده اند. شیوه ای که در بیشتر جاهای ایران شناخته شده و معمول است بخت گشایی از راه قفل گشایی است و آن آویختن دستمال، شال یا نخی به گردن و دو سر آن را به قفلی گره زدن است، کلید قفل را به زنجیری می بندند و به گردن می آویزند و سر چهار راه یا کوچه ای به انتظار رهگذری که باید مرد باشد می نشینند و از او می خواهند تا با کلید قفل را باز کند تا بدین سان بخت بسته دختر باز شود.
فال گیری
فال گیری نزد اقوام آریایی و در آئین باستان بسیار رواج داشته است. یکی از آئین های شب یلدا و چهارشنبه سوری و نوروز فالگیری است که به دیوان حافظ تفألی می زنند و گاه به میراث باستانی به فال روی می آورند مانند فال کوزه و فال گوشی.
فال کوزه هنوز در میان پیروان آئین باستان رایج است. فال کوزه را بیشتر در نوروز می گیرند، فال گوش نیز میراث آریایی باستان می باشد که در آن کسانی که نیازی یا حاجتی یا پرسشی از آینده دارند نیت می کنند و به کوچه می روند و در گوشه ای می ایستند و به سخنان رهگذران گوش می دهند و بدین سان فال خویش را می گیرند.
شام چهارشنبه سوری
آش چهارشنبه سوری، آش مراد است، این باور دیرینه ایرانی است که در بسیاری از جاهای ایران در شب یا روز چهارشنبه سوری آش می پزند و نذر می کنند. در خراسان به جای آش چهارگونه پلو می پزند؛ رشته پلو، زرشک پلو، عدس پلو و ماش پلو. در برخی شهرهای آذربایجان نیز به جای آش، پلو می پزند، در ارومیه کوفته می پزند و در بندرعباس پس از خوردن شام در سفره نان و پیاز و نمک می گذارند و آن را در لیف درخت خرما قرار می دهند و تا بامداد روز چهارشنبه دست به آن نمی زنند تا خیر و برکت از خانه شان نرود. مردم بندرعباس حلوا و کلوچه مخصوص درست می کنند و در اصفهان آش رشته می پزند و آن را به همسایه ها می دهند. در مازندران در شب چهارشنبه سوری زنان گندم خیس می کنند و روز چهارشنبه با آن و چند گونه سبزی صحرایی آش می پزند و به آن کال چارشنبه گندم آش می گویند.
iran
Comment
-
-
-
Agha happy 4shanbe soori everyone.
Sia az atish paridi ya na?
born to be successful.Comment
Comment