Iran (Culture & Traditions)

[Rasputin]

Shab-e Yalda - The Winter Feast

This winter celebration has to do with the longest night of the year. Yalda, a Syriac word imported by the Syriac Christians means birth and is related to the birth of Jesus. It is also interchangable with “Shab-e Cheleh”, the Zoroastrian celebration of Winter Solstice, the longest night of winter, around December 21st and forty days before the next Persian festival ‘Jashn e Sadeh’. Cheleh is the word for forty and Shab means night.

Traditionally on this night the forces of Ahriman are at the peak of their strength. The next day, the first day of the month of ‘Dey’ known as ‘khoram rooz’ or ‘khore rooz’ (the day of sun) belongs to Ahura Mazda, the Lord of Wisdom. Since the days are getting longer and the nights shorter, this day marks the victory of Sun over darkness.

On this night, family and friends gather for a large feast. Various dried fruits, nuts, seeds and fresh winter fruits are provided at these events to celebrate and pray to the deities to ensure the protection of the winter crops. The traditional feast for the night is eggplant stew with saffron rice, rice with chicken and yoghurt. Medieval poetry from Hafez can be read and fortunes are told in the famous “Fal-e Hafez” tradition. Children and parents gather around a warm korsi, which is an older Persian oven (wooden box filled with coal), and hear tales of Rostam and Sohrab or other great stories from the Shahnahmeh. Candles are lit and fireplaces, ovens and heaters are all turned on to get through the cold night together. Families cuddle under the korsi and pass snacks around, tell jokes and stay up all night to share in the fun.

[Rasputin]

شوش


بر اساس وضعيت جغرافيايي اين محوطه به چهار قسمت تقسيمبندي و نامگذاري شده است به اين ترتيب كه بلندترين قسمت تپهها كه قلعه بر روي آن واقع گرديده به نام ” آكروپل “، تپههاي شمالي به نام ” آپادانا “، تپههاي شرقي به نام ” شهر شاهي “ و تمامي تپهها و اراضي شرقي و شمالي اين فضاي پهناور به نام ” شهر صنعتگران “ (پيشهوران) نامگذاري شده است

آكروپل

تاسيس شهر شوش به اواخر هزاره پنج قبل از ميلاد ميرسد. برپايي اين شهر نقطه عطفي در تاريخ شهرنشيني بود. پايهگذاران شوش در همان دوران نخستين تاريخ شهر صفه بزرگي به ارتفاع 10 و طول 80 متر بنا نهادند كه بر روي آن علاوه بر معابد متعدد تاسيسات اقتصادي و اداري نيز ايجاد كردند. اين بناي عظيم بعدها مركز ” اكروپل “ شوش شد و طي سدهها الحاقاتي نيز برآن افزوده شد. در 2300 ق.م دو معبد بزرگ براي ” اينشوشيناك “ و الهه ”نين خورساگ “ و همچنين يك انبار بزرگ از جمله بناهايي هستند كه بر روي ” آكروپل “ بنا شده بودند. باستانشناسان بر روي اين تپه 27 لايه باستاني را مشخص كردند كه لايهها به ترتيب از بالا به پايين از جديدترين به قديميترين لايه شماره گذاري شدهاند. از دل اين تپه اشيا مهمي به دست آمده كه هر كدام از اين اشيا گوياي گوشهاي از تاريخ اين سرزمين ميباشند. اشياي به دست آمده عبارتند از: 1- مجسمه ملكه ” ناپيراسو “ 2- سفال نخودي معروف شوش كه با نقش بزكوهي منقوش شده است

آپادانا

كاخ ” آپادانا “ به دستور داريوش بزرگ، پادشاه هخامنشي، در حدود سالهاي 518-512 ق.م بر آثار و بقاياي ايلامي بنا نهاده شد. ديوارهاي كاخ از خشت با نماي آجري و ستونها از جنس سنگ هستند. كاخ داريوش داراي قسمتهاي مختلفي از جمله تالار بار عام، دروازه و كاخ پذيرايي و همچنين داراي سه حياط مركزي است. زيباترين آثار به دست آمده از ” آپادانا “ در تالار پذيرايي كه در گذشته با آجر لعابدار منقوش و با طرحهاي سربازان گارد جاويدان، شير بالدار و نقش گل نيلوفرآبي مزين بودهاند همچنين ستونهاي سنگي با سرستوني مركب از چندين زوج مارپيچ و قسمت قدامي يك وزج گاو نركه زانو به زمين زدهاند پيدا شده است. قسمتهاي مهمي از كاخ ” آپادانا “ در زمان اردشير اول (461 پيش از ميلاد) دچار حريق شده كه در زمان اردشير دوم (359 - 404 ق.م) بازسازي شد. شهر شوش در حمله اسكندر مقدوني در حدود سال 330 پيش از ميلاد فتح شد
شهر شاهي

” شهر شاهي “ در شرق ” آكروپل “ و ” آپادانا “ واقع است. اين مكان در گذشته محل زندگي درباريان بوده است. طي حفاريهايي كه در روي اين تپه انجام شده است آثار از دورههاي ايلام، هخامنشي، اشكاني و ساساني تا دورههاي اوليه اسلامي به دست آمده است. بقاياي شهر پانزدهم شوش در همين تپه قرار دارد كه مربوط به اوايل دوره ايلام است.


شهر صنعتگران شهر پيشهوران، شهر كارگران

شهر موسوم به صنعتگران در بخش شرقي و شمالي شرقي تپههاي شوش قرار دارد. در اين تپه آثار سه طبقه باستاني به دست آمده كه آثاري از دوره اسلامي و اشكاني و يك روستا از دوره هخامنشي هستند. شاخصترين آثار اسلامي اين تپه بقاياي يك مسجد بزرگ است كه جزو مساجد صدر اسلام است. از دوره اشكاني و سلوكي گورستاني به دست آمده كه گورهاي مزبور دو دسته هستند؛ نوع اول تابوتهاي گلي و دوم گور ـ مقبرهها هستند. در اين تپه نيز مقدار زيادي سفال و شيشه به دست آمد

[Rasputin]

يگ تابوت سنگي متعلق به دوران تاريخي در تپه عباس آباد همدان به طور اتفاقي گشف و به موزه هگمتانه منتقل شد

حبيب الله رشيدبيگي ، مدير طرح بزرگ هگمتانه گفت : مشابه اين تابوت سنگي حدود 8 سال پيش در تپه عباس آباد گشف شده بود گه به موزه هگمتانه منتقل شد و اين دومين اثري است گه در اين منطقه گشف شده است.

وي افزود: آنچه مسلم است ، اين منطقه قبلا گورستاني مخصوص افراد صاحب منصب بوده است و اين تابوت قطعا متعلق به دوران تاريخي است.رشيدبيگي گفت : اين محل در گذشته به محل نقاره خانه معروف بوده و قدمت آن احتمالا به دوره هخامنشي باز مي گردد

[ramin2999]

for me
iranian sounds radical extremist iranian who loves the new iranian government

persian on the other hand is the "iraninans" living outside of iran who embrace the persian culture and its way put in two words like what
pegah short said sexier and more aincient

[ramin2999]

Persia is sexier and more ancient

totaly

[Rasputin]

به گفته كارشناس حقوقي سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري خوزستان، حفرهها و سوراخهايي را كه شركت نفت در اطراف?چغازنبيل? ايجاد كرده، حاوي ديناميت و مواد منفجره است كه در صورت انفجار آنها بدليل جنس خاك منطقه و قدمت?چغازنبيل? اين بناي ارزشمند با خاك يكسان ميشود.

سعيد محمدپور تصريح كرد: اما به اين حال، هنوز شركت نفت از اين محوطه كاملا عقبنشيني نكرده و ديناميتها نيز خارج نشدهاند. وي خاطرنشان كرد:متاسفانه پس از ميدان نقش جهان اصفهان و محوطه پاسارگاد شيراز، ? چغازنبيل ? شوش سومين اثر ملي ثبت شده جهاني كشور است كه امسال مورد تعرض قرار گرفته است


[img]http://www***anmania.com/News/Photoes/General/Top/topzigorat091105.jpg[/img]

[khanoomi]

in kashefe kheili jalebe mna to bbc khondam

[Rasputin]

in kashefe kheili jalebe mna to bbc khondam

Kodoom ro migi shoma !?

[Rasputin]

What goes round...
The popularity in the US of Rumi, a 13th-century Turkish poet, is a tragic irony, as the order of Sufi dervishes he founded is banned at home, writes William Dalrymple

William Dalrymple
Saturday November 5, 2005

Guardian

It seems almost unbelievable in the world of 9/11, Bin Laden and the Clash of Civilisations, but the bestselling poet in the US in the 1990s was not any of the giants of American letters - Robert Frost, Robert Lowell, Wallace Stevens or Sylvia Plath; nor was it Shakespeare or Homer or Dante or any European poet. Instead, remarkably, it was a classically trained Muslim cleric who taught sharia law in a madrasa in what is now Turkey.
Maulana Jalaluddin Rumi lived in Central Anatolia in the early 13th century, and he died around the time of Dante's eighth birthday. How Rumi came to outsell any other poet in America in the late 1990s, at least according to the LA Times, is an unlikely story - but not quite as unlikely as the way Rumi has been mysteriously morphed from a medieval scholar of Islamic law, or fiqh, into an American New Age guru.

A selection from the "arousing" Rumi translations by the poet Coleman Barks has been set to music with his verses mouthed by such spiritual luminaries as Madonna, Goldie Hawn and Demi Moore (the cover blurb of this CD describes it as all about "Passion. Music. Romance. Transcending the boundaries of ecstasy it creates a musical tribute to the Act of Love.") Sarah Jessica Parker is reported to do her aerobics to rock'n'roll settings of Rumi, and he is also available in a self-help audiobook version aimed at stressed New York commuters. Rumi has even been hailed as one of the torchbearers (according to one book on the subject) "of homoeroticism and spirituality".

Very little of this, of course, seems to have much connection to the original, historical Rumi, or the voluminous pages of profoundly mystical Persian religious verse he wrote. According to his most authoritative modern biographer, the Persian scholar Franklin D Lewis, "while Rumi seems slightly out of place in the company of Ginsberg, and seriously misunderstood as a poet of sexual love, it simply defies credulity to find Rumi in the realm of haute couture. But models draped in Donna Karan's new black, charcoal and platinum fall fashions actually flounced down the runway to health guru Deepak Chopra's recent musical versions of Rumi."

There is an additional layer of paradox and absurdity here: although Rumi lived and wrote in central Turkey, he is almost unread in his homeland and there is no accessible modern edition of his work in contemporary Turkish. According to Talat Halman, the leading Turkish Rumi scholar, whom I went to see in Istanbul, "Rumi is certainly not the bestselling poet in Turkey - far from it. For one thing, his poems have not been translated as extensively as they should have been, and the translations that exist are not poetic enough. People here simply don't have the patience to read a huge book like [Rumi's masterpiece] The Masnavi."

[Rasputin]

Target
Ghassem Hajizadeh's paintings

[Rasputin]

Jashn-e Sadeh - The Fire Festival

This event, which pays homage to fire and light, is celebrated on January 31st of the year. As with other elements, fire is one that is celebrated often and signifies light and knowledge. Jashn-e Sadeh marks a hundred days of the great winter, which start on the first of the Persian month Aban. Sad means one hundred in Farsi.

There are many suggestions as to the origins of the fire festival. Some say the event comes from the legend of Hushang Shah, who encountered a black snake one day on his ride. In his defense, Hushang threw a rock at the snake and missed. Instead, the rock hit another large rock and started a spark starting a fire. The fire spread and engulfed the snake saving Hushang’s life.

To celebrate, friends and family gather firewood and build a huge bonfire. Candles, lite and fire are respected and celebrated. Chestnuts, potatoes and nuts are roasted in fires and enjoyed by all. Traditional drinks, sweets and meals are served as people sing and dance.

[Rasputin]

Persian Visions in United States

A collection of works by 20 contemporary Iranian photographers will be displayed in 8 museums and galleries in different states of the U.S.

“Persian Visions, Contemporary photography from Iran” is a collection of contemporary Iranian photographers’ works which will be exhibited in 7 museums and art academies in different states after display in Nicolaysen Art Museum and Discovery Center in Casper city, Wyoming.

According to the website of Tehran Museum of Contemporary Art (MoCA), photographs from Farshid Azarang, Arman Estepanian, Korush Adim, Leila Pazooki, Shahryar Tavakoli, Sadegh Tirafkan, Shahrokh Jafari, Bahman Jalali, Ebrahim Khadem Bayat, Bahman Dehghanpour, Saeid Sadeghi, Seifolah Samadian, Ismael Abassi, Shekoofeh Alidoosti, Mohammad Farnood, Majid Kurang Beheshti, the deceased Kaveh Golestan, Farshid Mesghali, Mehran Mohajer, and Ahmad Fatemi will be displayed in these exhibitions.

The exhibition will run in Nicolaysen Museum until the beginning of January 2006 and will afterwards head to Honolulu Art Academy in Hawaii, Miami Art Museum, Ohio University, and Arizona’s Art Museum in Arizona University, Cultural Center in Chicago, Cornel University Museum of Art in New York City, Art Gallery in University of Maryland, and Art Museum of Michigan University.

The collection has previously been displayed in Minnesota University in 2004, welcomed greatly by art enthusiasts. The International Arts & Artists institute, Washington DC, which is in charge of touring the exhibition, has published an invaluable catalogue of the works. The exhibition is curated by Hamid Severi from Tehran Museum of Contemporary Art and Gary Hallman from University of Minnesota.

[Rasputin]

كاخ چهلستون اصفهان با آب محاصره شده و بارش باران براي بنا مانند سم مهلكي است كه استواري آن را تهديد مي كند.

برخي از كارشاسنان ميراث فرهنگي اصفهان در گفتوگو با خبرنگار بخش ميراث فرهنگي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اطلاع دادند كه كانالي كه دور كاخ چهلستون حدود 40 سال پيش براي جمعآوري آب باران از ناودانهاي نصبشده بر بالاي كاخ ساخته شده است، ايزوله نيست و راه خروجي هم ندارد؛ تا آب را به بخش ديگري از باغ چهلستون هدايت كند. با وجود چنين سيستمي، آب باران به پي و ريشهي كاخ چهلستون نفوذ ميكند. ضمن آنكه تا كنون برآورد علمي و دقيقي دربارهي وضعيت پي اين بنا انجام نشده است.

هر چند ستونهاي كاخ در گذشته، استحكامبخشي و داخل آن هستهي آهني گذاشته شده است، اما سه ستون اطراف حوض مرمري داخل ايوان تا كنون مستحكم نشدهاند. اين امر در كنار ايزوله نبودن حوض ايوان، سبب ميشود تا هر بار كه اين حوض براي برگزاري مراسم تشريفاتي از آب پر ميشود، ستونها و سقف عمارت، آسيب ببينند.

حوض ايوان كاخ چهلستون با سنگ مرمر در زمان شاهعباس ساخته شده و در سالهاي اخير درز بين سنگها پر شده است؛ اما هنوز حوض نسبت به نفوذ آب، ايزوله نيست و قرار بوده است كه در آن آب نريزند.

در اينباره، يك كارشناس حفاظت و مرمت اعتقاد دارد كه سه ستون تقويتنشدهي مركز ايوان و اطراف حوض با نفوذ آب از داخل حوض مرمري خم شدهاند و در نتيجهي آن، سقف عمارت هم از حالت اصلي خود خارج شده است. تاكيد او بر اين مطلب است كه اگر سقف طي 10 سال آينده، 10 سانتيمتر نشست كند، هرگز نميتوان آنرا به حالت اوليه بازگرداند؛ مانند سقف عمارت عاليقاپو كه بخش جلويي نسبت به پشت آن، 30 سانتيمتر نشست كرده است و كارشناسان تنها ميتوانند بنا را در همين وضعيت نگه دارند.

ايزوله نبودن حوضها و كانال آبهاي چهلستون شامل حال حوض اصلي مقابل كاخ نيز ميشود. گويا درزهاي كف و ديوارههاي اين حوض، سالهاي قبل با گچ و سيمان پر شده است؛ ولي وقتي هر چند هفته يكبار با ريختن آب، سطح آب حوض را بالا ميآورند و همواره حدود 10 سانتيمتر از خاك دور حوض، مرطوب است،

كارشناسان نتيجه ميگيرند كه آب از داخل حوض به زير زمين نفوذ ميكند كه بهدليل فاصلهي كم بنا با حوض، نفوذ آب، استحكام پي بنا را تهديد خواهد كرد

[Rasputin]

نقشههای عمومی ايران، پژوهش و گردآورده سيروس علايی و نشريافته انتشارات بريل در لايدن هلند، به زبان انگليسی، بیگمان جامعترين اثر در زمينه نقشههای ايران تا سده بيستم است.
از نقشههای بطلميوسی سال ۱۴۷۷ گرفته تا سال ۱۹۲۵ و پايان دوره قاجار، بيش از چهارصد نقشه و دويست تصوير در اين کتاب کنارهم نشسته است.

طبع نفيس با کاغذ گلاسه، در قطع رحلی و سليقه زيبای انتشارات دانشگاهی بريل در آرايش کتاب، نقشهها را چشمنواز کرده است.

ايران طی سدههای پياپی نقشهنگاری شده است، اما فقدان اثری که راهنمای نقشهنگاری ايران باشد، پژوهشگران تاريخ و جغرافيای ايرانزمين را از داشتن تصويری کامل از تحولات جغرافيايی ايران بازداشته بود.

به سبب تغيير مستمر مرزهای ايران، در پی تحولات سياسی، جغرافيای ايران ايستا نبوده و در نتيجه اين نقشهها امروزه نه تنها به کار درکی تاريخی-جغرافيای از ايرانزمين میآيد، که همچنين برای شناخت بخشهای مهمی از آسيا به ويژه آسيای ميانه سودمند و کارآمد است.

سيروس علايی که دانشآموخته دانشگاه تکنيک برلين است، مهمترين مجموعههای نقشه و کتابخانههای کشورهای گوناگون را کاويده و اين اثر را پديدآورده است.

نويسنده، در کنار هر نقشه اصلی، توضيحاتی را درباره پسزمينههای پيدايش نقشهها آورده است.

وی پس از توصيف نوع نقشههای بطلميوسی، نقشههای متأخر را بر حسب کشوری که در آن پديدآمدهاند تقسيم کرده و شرح داده است. نقشههای متأخر در ايتاليا، هلند، فرانسه، آلمان، بريتانيا، روسيه، امريکا، ايران، ترکيه، اسپانيا و پرتغال کشيده شدهاند

[Rasputin]

Samanid Dynasty 900- 999 CE
As the first native dynasty to come to power in Iran after the Muslim Arab conquest, the Samanid dynasty is known for reviving Persian nationalism and pride.
Saman-Khoda, the original emperor gave four territories in the country to his four sons. Nuh obtained Samarkand; Ahmad, Fergana; Yahya, Shash; and Elyas, Herat.
In 875 CE, Ahmad's son Nasr became governor of Transoxania. In 900 CE, his brother Ismail I defeated the Saffarids in Khorasan and the Zaydites of Tabaristan, to create a semiautonomous rule over those regions, with Bukhara as the capital. His region of rule expanded to Afghanistan, and eastern Iran. He was known as a generous man and a competent ruler. Ismail’s successors tried to follow in his footsteps. One of them, Nasr ibn Ahmad is remembered as supporter and contributor to growth of literature and culture. Also, two important primer ministers named Abu Abdellah Jayhani, and Abul Fazl Mohammad Balami were historical figures as they thrived on intellectuals. Through their influence, Bukhara became the cultural domain of Iranian civilisation. Overall, the Samanid dynasty contributed to Persian culture in all areas such as culture, language, art, society, trade, politics, and science. In addition, the influenced agriculture, commerce, architecture, city building, coinage, textiles, and metalwork.
Their work can still be seen today in the mausoleum of the Samanids in Bukhara, the mausoleum of Arabato in Tim, and the mosque Nuh Gunbad in Balkh.


Saffarid Dynasty 861-900 CE
In 861 CE a man named Yaqub conquered the region of Sistan began expanding east to Kabol and then north to Kerman. Although by 868 CE he had vast rule over Shiraz and the surrounding territories, he continued to workd for Abbasid al-Mutazz Billah, the caliph. In 869 CE the new caliph, in fear of his potential power, made him the governor of Balkh, Tokharestan, Fars, Kerman, Sistan and Sind. Yaqoub attempted two more major battles, once to Neishapour and the last time to Fars, advacing as far as Khouseztan. He died in 878 CE in Jondishapour. He was succeeded by his brother Amr ibn Layth, who was appointed governer and ruled Fars, Kerman, Esfahan, the region of Jebal, Gorgan, Tabarestan, Sistan and Sind. To test the new governer, the caliph also gave Amir Ismail Samani power in Transoxania (a part of which Amr was supposed to rule). Neither side aware of the imposed conflict, the two went to war. Amr was defeated in 900 CE.

The Saffarids rule reached its limits during the rule of Yaqoub and Amr. The brothers had managed to extend as far as the Indus River and to the northeast to the Oxus. In the north and northwest all of Khorasan, Gorgan and Tabarestan and in the south Kerman and Fars were considered conquered Saffarid land.