Iran (Culture & Traditions)

[Rasputin]

My special thanks to Prof. Esmaiel Yourdshahian for reviving the history of a dedicated American family in Iran through his latest novel, “Where I was born”.

Marjan Abdi, PhD



Life of Dr. Joseph Plumb Cochran M.D. 1855-1905



“Founder of Urmia’s First Medical College”

“He came not to be ministered unto, but to be minister”



The above sentence is carved on Joseph. P. Cochran’s gravestone, adopted from the holy Bible. The gravestone is huge, wide and heavy and broken in the mid section. On one side of the stone, there is a text in Assyrian language; an ancient language of Mesopotamia; and on the other, a text in English.



Dr. Cochran’s grave is located next to Catherine’s, his young wife who died in 1895, when she was only 42, at the peak of her youth.



His father, Joseph. J. Cochran, his mother, Deborah Plumb Cochran and others like Justin Perkins, Dr. Wright, Mr. Walter and the former British council lie silently in the neighborhood.



A bit farther, outside the cemetery boundary walls, and on a mild slope, in the middle of a pasture, the grave of the one who was his best friend since childhood lies. His gravestone is a grain millstone; carved by himself, supposed to be placed in the new mill of the village.



American presbyterian missionary’s cemetery is located at the top of the “Seer mountain” in Urmia, Iran and in the old Christian’s cemetery of “Seer village” which today is called, “Seer-e-Heidarloo”. The cemetery is in the west side of the village and on a mild slope. Down there, near a narrow lane, in the Southwest of the village, there is Cochran’s house, facing towards west. It was inherited from his father. The house used to have a brick facade but now the ceiling is collapsed. There is still a wooden door and a metallic knocker; and grid-like wooden windows, which are long and slim where Dr. Cochran used to look at the mountains through, to the medical school of Urmia, Westminister hospital, the Urmia city and the narrow path which was stretched from the village to far; to eternity.



The medical college of Urmia continued its activity until 1905, the time when Dr. Cochran passed away.



Dr. Joseph. P. Cochran, who consecrated his entire life to serve his fellow people, became depressed and all alone in his last days of life had faced with lot of disgracefulness from some people. In 1895, his beautiful wife, Catherine, died of typhoid which took the life of a lot of others, and left him and her children alone (She had four sons and one daughter).



After her death, he took the entire responsibility of the hospital, family and the college and during that time he traveled three times to the U.S to bring more supplies for the college and the hospital.



In reply to his friends who had asked if he wanted to come back to the U.S, since his wife had passed away and children needed further education, he answered: “This is the matter of their own; I was born here and will die here too!”



In the spring of 1905, a Kurdish rebel man, intrigued by some people, unsuccessful to assassinate Dr. Cochran, Killed Albery, his coworker with stabbing a knife repeatedly. This circumstance had an immense effect on Dr. Cochran and left him desperately depressed.



In June 1905, to overcome a sudden famine and scarcity of flour, Dr. Cochran decided to build a mill near the river in “Hesar” village. Two men, Ivan and Heidar who had carved the millstones in a nearby mountain called “Ghoshlar Ghalasi” (birds’ fortress) started carrying them with a cart.

[Rasputin]

Fifty days before Iranian New Year Day (in Persian: Nowruz), the ancient holiday of Sadeh is celebrated in Iranian culture. Sadeh traditionally is celebrated in Bahman 10 in Iranian Calendar, which coincides with January 29 or 30. ‘Sad’ in Persian means one hundred, which refers collectively to one hundred days and nights before Nowruz. In Persian mythology it is believed that King Hushang, the son of Siamak and the grandson of Kayumars, has established it. The King wanted to hit a small dragon with a stone. The dragon escaped but the stone fell on another stone and fire broke out. Hushang said: “This is a light from God. So we must admire it”.


Sadeh is also known to be a Zoroastrian celebration of fire and driving the cold winter away with the new light and warmth of spring and summer. It is a time of chasing away falsehood with the light of truth. On this holiday children go around door to door and collect wood for the fire. While adults are in charge of the fire pit, children are running all over their neighborhoods looking for old tree limbs and other pieces of wood for the fire. It should be noted that contrary to myth, Zoroastrians do not 'worship' fire. Fire is sacred because it is what really separates human beings from animals. Both man and animal can think, reason, and make tools. But only man can make fire. According to Zoroastrians fire was the 'breakthrough technology' that helped gets it started. It was a direct gift from God, given with the mandate for man to be responsible for it.


During the Sassanid Dynasty (224-651), bonfire was set up. The Zoroastrian Clergies (in Persian: Moabedaan-e-Zartoshti) used to lead the prayers specific to fire (in Persian: Atash Niyayesh) and performed the correct rituals before it was lit at sunset. People would dance around the fire. Wine, a luxury at the time, was served commonly and like other Zoroastrian ceremonies, the occasion ended with fun, and happiness. As already noted, setting up the fire in the celebration originally meant to help revive the declining sun, and bring back the light and warmth of spring and summer. It was also designed to drive off the demons of frost and cold, which turned water to stone, and thus could kill the roots of plants beneath the earth.


The most detailed report on the Celebration of Sadeh traces back to the reign of Mardaviz Zeyar, the founder of Zeyarid Dynasty who ruled in the Caspian provinces of Mazandaran and Gorgaan (presently called Gollestaan), Hamadan, and Isfahan. From the Iranian origin and blood, all rulers of Zeyarid Dynasty (928-1043) did their best to keep the Celebration of Sadeh and other old traditions alive. In February 932 and during the rule of Mardaviz, the bonfire was set up on both sides of the River of Zaayandeh-rood, the main river dividing the city of Isfahan. The fire was contained in specially build metal holders to maintain control. Hundreds of birds were released while carrying little fireballs to light the sky. There were fireworks, clowns, dance and music with lavish feasts of roasted lamb, beef, chicken and other delicacies.


In a traditional Celebration of Sadeh, the fire is kept burning all night. The day after, first thing in the morning, women would go to the fire and each one will carry a small portion back to their homes and new glowing fire is made from the ritually blessed fire. This is to spread the blessing of the Sadeh fire to every household in the neighborhood. Whatever that is left of the fire will be taken back to the temple to be pilled in one container and will be kept at the temple. The festivities would normally go on for three days and the wood gathering by the boys door to door and blessing of the dead happens every night and evenings are spend eating and giving away some charitable gifts (in Persian: Khairaat). Food prepared from slaughtered lamb and a soup (also called as Aash-e-Khairat in Persian), are distributed amongst the less fortunate people.


In Gaznavid era (963-1187) and particularly during Sultan Mahmoud Ghaznavi (SMG) who ruled from 997 to 1030 in the Iranian city of Ghazni (in present-day Afghanestan), Sadeh was also celebrated in many parts of the region. It is documented that famous Iranian poets, Ferdowsi and Onsori, used to attend the court ceremonies of SMG and present their verses for this special event of Sadeh.


According to many scholars, after Ziarid and Ghaznavid Dynasties, the tradition was virtually lost even amongst the Zoroastrians. In Pahlavi era (1925-1979) it was revived and adopted as a major celebration by the whole Zoroastrian community and presently it is increasingly popular among the rest of the Iranians. Today, this special event of Sadeh seems to have no religious significance for the majority of Iranians and no specific rituals are involved other than torching bonfire at sunset and having a good time and therefore keeping up with the ancient traditions when much fun used to be practiced.

[Rasputin]

Ancient Middle East fascinates Mexican museum goers

MEXICO CITY- Fascinated by cultures as old as their own, Mexicans are pouring into museum exhibitions in wonder at ancient Middle Eastern artifacts never before seen in the Western Hemisphere.


Nearly 14,000 people visited the "Persia, Fragments of Paradise" display from Iran in Mexico City's Anthropological Museum on a recent Sunday, the highest single-day attendance in years.

That followed a blockbuster show of Egyptian archeological artifacts here last year that was one of Mexico's most successful ever, pulling in 600,000 people in three months.

Some of the over 300 pieces in the Persia exhibition come from regional sites in Iran and have not been displayed in the capital Tehran before, never mind outside the country.

Jewelry, silverware, a headless statue of ancient King Darius I and a 14th century leather-bound Koran help trace the history of civilization in Iran from the stone age to the Qajar dynasty that ended in 1925 .

A stone plaque inscribed in cuneiform script from the ancient city of Persepolis, destroyed by Alexander the Great in 330 BC, is one of the highlights.

"I didn't know Iran had such fabulous stuff, like gold cups and statues," said retired clerk Sergio Zavala, 68, on his fourth visit to the Persia display. "I always used to think of Iran and Iraq just as places of conflict," he said.

Proud of their own pyramids and Aztec ruins, Mexicans have an easy affinity for other ancient cultures, said Mexico's national museums director Enrique Ortiz.

"One of our sources of national pride is obviously all our indigenous past and the same happens in Iran," he said.

IN THE NEWS

Governments boosted Mexico's museum culture by promoting the arts after the Mexican Revolution early in the last century and a growing middle class has flocked to archeological exhibitions in recent years.

Media coverage of the Middle East heightened interest in the Iran and Egypt exhibitions.

"They are in the news and that awakens a curiosity to find out about their cultures," said writer Homero Aridjis.

The exhibition coincides with an Iranian political offensive in Latin America. President Mahmoud Ahmadinejad, an ally of U.S. foe Venezuelan President Hugo Chavez, paid his second trip to the region in January.

While the Persia exhibition carried no political message, it gave Iran the chance to improve its image in a part of the world where it is often mistakenly taken for an Arab country, or associated only with the Iraq war and the nuclear standoff with the United States.

"Our idea was to show the real culture of Iran especially at this time when some people get the wrong idea through false information," said Roohi Sefat, the Iranian ambassador in Mexico.

Mexican authorities plan to take the show to two other venues, including Tijuana on the U.S. border. Chile and Colombia have shown an interest in hosting the exhibition once it leaves Mexico, museums director Ortiz said.

[abadani69]

نخستین و بهترین سرزمینی که من ( اهورامزدا ) بیافریدم ائیران وئیچ ( ایران ) است . آنجایی که رود دایتی نیک روان است . فرگرد اول از وندیداد
بازهم فتنه ای دیگر از اعراب بر ضد ایران
و این بار رویای متلاشی کردن ایران زمین

بار دیگر دست پلید تازیان صحرا گرد بر سرزمین اهورایی ما سایه افکنده است تا شاید اندیشه شوم تفرقه افکنی را در بین ما ایرانیان گسترش دهند . گویا صعه صدر ملت ایران و کوتاهی سران کشور در پاسخ به گستاخی ها اعراب موجب شده است که آنان مرزهای حقیقی را هم از میان بردارند و کار را به جایی رسانده اند که تمامیت ارضی یک کشوری که هزاران سال استوار و پابرجا بوده است را زیر سوال می برند . آری این بار نقشه ای جعلی از سرزمین مقدس ایران در سایت های عربی به پیروی از آمریکا پخش می شود که آرزوی اعراب و غربیان برای متلاشی شدن کشورمان را نشان می دهد . در این نقشه مضحک و تفرقه انگیز کشورمان را در بیش از 2 هزار سال پیش نشان می دهد که بزرگ ترین امپراتوری جهان بوده است . و سپس در سال 2020 آینده ای را برای ایران نشان می دهند که کشورما تبدیل به ایرانستان شده و سرزمینهای آریایی اش همچون کردستان – آذربایجان – خوزستان – بلوچستان و . . . از آن جدا شده و تنها چند شهر برای ایران باقی مانده ! در حقیقت نقشه متلاشی شدن ایران را ساخته اند ! تصویر این گستاخی در زیر :

به راستی چگونه میتوان سرنگون کردن امپراتوری ساسانی را فراموش کرد . کشتار و قتل عام ایرانیان به بهانه گسترش اسلام هرگز از یادها نخواهد رفت .

چگونه میتوان تکه تکه کردن و به قتل رساندن دلیران ایران زمین را توسط شما بیابان گردان فراموش کرد : بابک خرم دین – مازیار- سنباد - رستم فرخزاد – ابن مقفع – استاذسیس – فیروز نهاوندی – هرمزان- شهاب الدین سهروردی - عین القضاه همدانی . . .

چگونه می توان توطئه شوم شما اعراب و انگلیس ها جهت اشغال سرزمین بحرین ایران را فراموش کرد .

چگونه می توان اتحاد اهریمنی کشورهای بزرگ عربی و اسلامی ( عربستان – قطر – امارات – کویت و ... ) با صدام حسین ملعون برای تجاوز به کشور ما و تحمیل هشت سال جنگ ویرانگر را فراموش کرد .

چگونه می توان جعل نام دریای پارس ( خلیج فارس ) را به خلیج جعلی تازی که میلیاردها دلار برایش سرمایه گذاری شده بود را فراموش کرد .

چگونه می توان فراموش کرد ادعای مالکیت بر جزایر همیشه ایرانی تنب کوچک و بزرگ و ابوموسی را .

چگونه میتوان فراموش کرد جعل هویت ایرانی ابوریحان بیرونی و زکریای رازی و ابوعلی سینا و . . . را .

چگونه میتوان فراموش کرد که در پشت تریبون رسمی کشور قطر نماینده وزرشی ایران را از کشور الجمهوری العربیه الایرانیه بنامند .

و دهها حرکت زشت و پلید دیگر که نشان از عقب ماندگی فکری و فقدان تمدن و فرهنگ اعراب دارد . . .

در پاسخ به چنین یاوه سرایی ها

آری ما زنده هستیم . نفس میکشیم . برای سرافرازی میهن زندگی میکنیم و برایش جان می دهیم .

ما نوادگان کوروش بزرگ هستیم که همچون کوه سرافزاز ایستاده ایم در تاریخ .

ما نواده شاپور ذوالاکتاف هستیم که روزگار تازیان را تیره و تار کرد .

ما نوادگان فیروز نهاوندی هستیم که پیکر خلیفه تازی را به خاک مالید .

ما نواده فردوسی بزرگ هستیم که ایران و ایرانی را از دست تازیان رهایی داد .

ما نواده سنباد و استاذسیس و بابک و مازیار و یعقوب لیث و ابن مقفع و ابومسلم خراسانی و رستم فرخزاد و مرداویچ هستیم .

ما نواده سورنا و آریوبرزن و آرش کمانگیر و کاوه آهنگر هستیم .

آری تا زمانی که خون داریوش و خشایارشاه و مهرداد و تیرداد و اردشیر و شاپور و بهرام و نوشیروان و نادر در رگهای ما ایرانیان جریان دارد دست متجاوز عرب و فرهنگ پلیدش و غربیان استعمارگر را از این سرزمین اهورایی کوتاه خواهیم کرد . وطن ما یعنی آذربایجان و کوردستان و خراسان و بلوچستان و خوزستان . وطن ما یعنی دریای پارس و جزایر سه گانه اش .

کشورما مملو از افراد با ایمان و ایران دوستی است که در برابر کوچکترین تجاوزی خواهند ایستاد و پاسخی کوبنده خواهند داد و اشتراک دین با متجاوز هیچ تاثیری در دفاع از ایران بر مردم ما نخواهد گذاشت . همانگونه که در نبرد با اهریمن صدام این امر به روشنی اثبات شد .

آری ما ایرانیان اگر هر تضاد فکری و دینی و سیاسی هم که با یکدیگر داشته باشیم در سر یک نقطه به یکدیگر وصل می شویم و آن چیزی نیست به جز وطن .

از مسلمان گرفته تا زرتشتی و یهودی و بهایی و مسیحی تا سپاهی و ارتشی و دانشجو و کارگر و معلم . از مشروطه خواه گرفته تا جمهوری خواه و طرفدار پادشاهی و ملی گرایان مصدقی و ملی و مذهبیون و . . . روزی که پای وطن در میان باشد ایرانی مال و جان و ناموس نمی شناسد و از جانش که همه چیزیش است می گذرد تا کشورش مورد تجاوز قرار نگیرد و تمامیت ارضی اش لکه دار نشود. . این امر در هیج کجای جهان سابقه ندارد و این افتخار ما ایرانیان است .

اینک این هشدار نامه را روانه موجوداتی میکنیم که هیچ نیستند به جز عروسکانی در دستان اهریمنی انگلستان و آمریکا . اعرابی که به ظاهرمتمدن و استقلال یافته به نظر می رسند ولی در باطن همان ملخ خورهای متوحشی هستند که هیج خویی از انسانیت نبرده اند و منابع و ثروت کشورشان توسط بیگانگان به تاراج می رود .

------------ --------- --------- --------- --------

[abadani69]

متن اعتراض نامه به سایت ضد ایرانی مذکور

We visited your web in here. In addition, I think you have not conversancy from Iranian idea about Arabian culture and people.Some of people visiting your web in here and they are hating centesimal from before, A wile time is we listening croon inter free some your countries in the TV and this blabber has some direction with west countries and this way was not endurance for Iranian people and new time you announce in your TV that famous Iranian people has Arabian nationality or you paid million dollars to west countries for change of Persian gulf to Arabian gulf and absurd allegation about of acquisition Iranian land in Persian gulf and your country ad vocation from tourist group and Arabian government doing crisis authorship in middle east against of Iran and other thing now we telling you it is better for your future you have to change your diplomacy about of Iran because if you doing aggressions to our culture and identity and diastrophic and civil them you must be sure that you be compunction in the new future and our people are await this day because we would like you remembering recollection Mr. firouze nahavandi that he killed your second caliphs and we are son of Mr. shapour Zola aktabthaf he was king of Iran and he killed thousand of Arabian people in the war of you attacked to our land . Iran analysis is big dream for our adversary and if you remembers sadam has this think than he attacked to here but we are annihilate his attack.

Iran is same as ravishment and we keep them with our blood

ترجمه اعتراض نامه بالا به زبان پارسی :
سایت شما را در ایران دیدیم . گو.یا شما از دیدگاه مردم ایران نصبت به ملت عرب نا آگاه هستید . سایت شما را بسیاری از ایرانیان دیدند و نفرتشان نصبت به گذشته هزاران برابر شد .
چند زمانی است که زمزمه های مداخله جویانه برخی کشورهای شما در رسانه های جمعی جهان شنیده می شود که این سخنان بدون شک هدایت شده از طرف کشورهای غربی و استعمارگر دنیا می باشد . این امر برای ملت ایران غیر قابل تحمل و غیر قابل قبول می باشد . مدتی پیش اعلام کردید که برخی از بزرگان و دانشمندان ایران دارای هویت غیر ایرانی هستند و آنان را بخشی از مشاهیر اعراب معرفی نمودید . یا نمونه دیگر آن هزینه کردن میلیاردها دلار برای جعل نام بزرگ دریای پارس به خلیج مجهول عربی. یا ادعاهای مضحک مالکیت بر جزایر سه گانه ایران. این بحران سازی هایی که در خاورمیانه بر ضدتاریخ و فرهنگ و تمامیت ارضی ایران انجام می دهید بدون شک منجر به پشیمانیتان خواهد شد و امیدواریم دست از این گستاخی ها بردارید زیرا در غیر این صورت مجبور می شویم خاطره فیروز نهاوندی را برای شما زنده کنیم و پاسخی که شاپور ذوالاکتاف پادشاه ایران به شما اعراب متجاوز داد را باردیگر عملا نشان بدهیم . رویای تجزیه و متلاشی شدن ایران توهمی بیش نیست . بهتر است که عاقبت صدام را به خاطر داشته باشید
ایران همچون ناموس ماست که با خون خود آن را حفظ خواهیم کرد

------------ --------- --------- --------- --------

از همه ایرانیان آگاه و عاشق میهن تقاضا می شود متن بالا یا هر متن اعتراض آمیز دیگری را که مایل هستند به ایمیل آدرس مدیر سایت عرب که در زیر آمده است ارسال نمایند تا اجازه گسترش چنین تفرکات کثیفی را به اعراب متوحش و غربیان متجاوزگر ندهیم . در پاسخ به چنین سخنان هجوی ٫ نقشه حقیقی ایران را که یک حقیقت بی کتمان از تاریخ و اقوام سرزمینهای ایران است را گروه پژوهشی آریارمن و مردم ایران منتشر میکنند و برای اجرا شدنش از هیچ تلاشی فروگذاری نمی نمایند .
به این آدرس ارسال نمائید :
ordoesit@gmail. com

[Rasputin]

در پی تجمع هفته گذشته گروهی از مدافعان ميراث فرهنگی و دوستداران محيط زيست در مقابل وزارت نيرو در اعتراض به آبگيری سد سيوند و وارد شدن خسارت های احتمالی به آثار تاريخی منطقه پاسارگاد، بحث در باره پيامدهای آبگيری اين سد دوباره در کانون توجه قرار گرفته است.
اين تجمع در پی انتشار اخباری مبنی بر آغاز آبگيری سد سيوند در اواخر بهمن ماه با حضور ۵۰ نفر از اعضای سازمان های غير دولتی مدافع ميراث فرهنگی در روز چهارشنبه ۱۸ بهمن در تهران برگزار شد.

اين تجمع آخرين دست از اعتراضاتی است که از چند سال پيش در دفاع از ميراث فرهنگی منطقه پاسارگاد آغاز شده و در يک سال گذشته همزمان با نزديک شدن زمان آبگيری و پايان عمليات ساخت سد شدت يافته است.

سد سيوند در ۱۰۰ کيلومتری شهر شيراز و ۵۰ کيلومتری تخت جمشيد بر روی تنگه بلاغی ساخته شده است که يکی از مکان های تاريخی است و به گفته برخی کارشناسان نزديک به ۱۰۰ محل باستانی در اين تنگه قرار دارد که با آبگيری سد زير آب رفته و نابود خواهد شد.

در تنگه بلاغی آثاری از دوران غارنشينی تا هخامنشی کشف شده و برخی می گويند که بسياری از آثار تاريخی اين منطقه هنوز کشف نشده است و دولت بايد جلوی آبگيری سد سيوند را بگيرد.

اين در حالی است که حسن فاضلی رئيس پژوهشکده باستان شناسی سازمان ميراث فرهنگی از پايان عمليات اکتشاف باستانشناسان در منطقه تنگه بلاغی خبر داده و تاکيد کرده که آبگيری سد سيوند آثار باستانی را تهديد نمی کند.

آقای فاضلی که در کاوش های سه سال گذشته منطقه بلاغی حضور داشته، گفته است: "آثار باستانی قيمتی در اين منطقه به دست نيامده اما کاوش ها در این ناحیه به مطالعات تاریخی ايرانيان در دوره هخامنشيان کمک زيادی کرده است."



سازمان ميراث فرهنگی چهارده سال پيش در زمان شروع عمليات ساخت سد سکوت کرده و هيچ واکنشی نشان نداده بود اما بعد از شروع اعتراضات، تلاش هايی را برای بررسی و کاوش در اين منطقه آغاز کرد



معترضان آبگيری سد سيوند می گويند با آبگيری اين سد، مقبره کوروش پادشاه هخامنشی که در نزديکی سد قرار دارد به دليل رطوبت آسيب خواهد ديد.

فاصله مقبره کوروش با درياچه سد حدود پنج کيلومتر است و برخی منتقدان می گويند با آبگيری سد، اختلاف سطح آب با آرامگاه به حدود ۴۰ متر و به روايتی ۴ متر خواهد رسيد.

مخالفان آبگيری سد می گويند محدوده آرامگاه کوروش در منطقه ای سيل خيز قرار دارد و در زمستان سال ۱۳۷۷ با جاری شدن سيل، تا پله دوم آرمگاه به زير آب رفته و وجود درياچه در پائين دست آرامگاه می تواند خطر آب گرفتگی محوطه پاسارگاد را بيشتر کند.

به گفته آقای فاضلی، آنچه همه را نگران می کند نفوذ آب به منطقه پاسارگاد و مقبره کوروش است که آن هم قابل رفع است و مشکل جدی ندارد.

نتيجه اعتراضات

اعتراض نسبت به ساخت سد سيوند و احتمال تخريب آثار تاريخی از چند سال پيش شروع شده و معترضان ساخت سد با برگزاری نشست های متعدد و ارسال نامه هايی به آيت الله علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی، محمود احمدی نژاد رئيس جمهور و نمايندگان مجلس خواستار متوقف شدن ساخت سد و آبگيری آن شده اند.

اين اعتراضات مهمترين اعتراضات خودجوشی است که در سال های اخير از سوی تشکل های غير دولتی در زمينه ميراث فرهنگی در معرض خطر شکل گرفته و به يکی از دغدغه های علاقه مندان تاريخ و فرهنگ ايران در داخل و خارج کشور تبديل شده است. به طوری که دولت ناچار شده نسبت به دغدغه های مدافعان ميراث فرهنگی حساسيت بيشتری نشان دهد.

سازمان ميراث فرهنگی چهارده سال پيش در زمان شروع عمليات ساخت سد سکوت کرده و هيچ واکنشی نشان نداده بود اما بعد از اعتراض تشکل های غيردولتی و کارشناسان ميراث فرهنگی در باره خطرات آبگيری سد سيوند، سازمان ميراث فرهنگی تلاش هايی را برای بررسی و کاوش در اين منطقه آغاز کرد.

باستان شناسانی از کشورهاي فرانسه، ايتاليا، آلمان، ژاپن، لهستان و آمريکا با همکاری باستان شناسان ايرانی برای آنچه "نجات بخشی تنگه بلاغی" خوانده شده، به همکاری با سازمان ميراث فرهنگی پرداختند.

گزارش بررسی ها و حفاری های باستاشناسان در همايشی ارائه شده اما گزارشی ازنظرنهايی کارشناسان در باره پيامدهای آبگيری سد سيوند و خطرات احتمالی آن برمنطقه باستانی پاسارگاد در دست نيست.

برخی مسئولان سازمان ميراث فرهنگی اعلام کرده اند که بعد از بررسی نظرات کارشناسان در صورتی که خطری متوجه مکان های تاريخی منطقه نباشد، اجازه آبگيری سد را صادر خواهند کرد.



آبگيری کامل سد دو تا سه سال طول خواهد کشيد اما تا به حال شروع مرحله آبگيری چند بار به تاخير افتاده و به دليل ادامه اعتراضات و مخالفت ها، زمان آغاز آبگيری سد همچنان در پرده ای از ابهام قرار دارد



نگرانی اصلی اين است که آبگيری سد به تغييرات زيست محيطی و آب و هوايی منجر شود و با نفوذ آب و رطوبت به منطقه در دراز مدت آسيب هايی جدی به محوطه تاريخی پاسارگاد وارد شود.

منتقدان می گويند وزارت نيرو ملاحظات تاريخی و فرهنگی را در نظر نگرفته ولی مسئولان وزارت نيرو می گويند فاصله دهانه اصلی سد تا محوطه پاسارگاد نزديک به ۱۷ کيلومتر است و خطر رطوبت اين آثار را تهديد نمی کند.

مشخصات سد

سد سيوند که از نوع خاکی با هسته رسی است در شمال شيراز و بر روی رودخانه پلوار در محل تنگه بلاغی ساخته شده است.

تنگه بلاغی تنها جاده باستانی پادشاهی هخامنشی به طول ۱۸ کيلومتراست که پاسارگاد را به تخت جمشيد و شوش متصل می کرده است.

ارتفاع سد ۵۷ متر است و حجم مفيد مخزن آن ۱۵۰ ميليون متر مکعب برآورد شده است و مقامات وزارت نيرو می گويند ۱۰ هزار هکتار از اراضی پائين دست سد از آب آن استفاده خواهند کرد که بخشی از آن نيز برای تامين آب شرب مردم منطقه مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

وسعت درياچه سد حدود ۱۵ کيلومتر مربع برآورد شده و ۸۰ ميليارد تومان برای ساخت سد هزينه شده است.

آبگيری کامل سد دو تا سه سال طول خواهد کشيد اما تا به حال شروع مرحله آبگيری چند بار به تاخير افتاده و به دليل ادامه اعتراضات و مخالفت ها، زمان آغاز آبگيری سد همچنان در پرده ای از ابهام قرار دارد.

[Rasputin]

ایزدبانوها و الهگان در باورها و اعتقادات مردمان دوران باستان جایگاه مهمی داشته*اند. اعتقاد به نیروی زاینده و بارور کننده زن در نمادها و افسانه*هایی تجلی یافته که از آن روزگار به یادگار مانده*اند.


تندیس آناهیتا، ۵۰۰ سال پیش از میلاد، موزه بریتانیا (British Museum)

پرستش و نکوداشت ایزدبانو یا زن- خدا به دوران مادر تباری برمی*گردد، یعنی دوره*ای تاریخی که مادر نقش محوری در تعیین تبار و هویت فرد داشت و به جای آن که مرد یا پدر مشخص کننده جایگاه او در جمع باشد، نسبی که از مادر یا زن به انسان می*رسید، تعلق او را به گروه یا قبیله خود ثابت می*کرد. بنابراین ایزدبانوها یا الهگان باروری را یکی از کهن*ترین خدایان مورد پرستش انسان می*دانند.
آناهیتا که نام کامل او اردویسورآناهیتاست (Ardvi Sur Anahita) در اعتقاد ایرانیان ایزدبانوی نگهبان آب*ها و باران*ها، ایزد پاکی، باروری، برکت و نماد عشق و دوستی بوده است.
آناهیتا از نظر واژه شناسی از دوجزء "آن" و "هیتا" تشکیل شده است. "آ" یا "آن" پیشوند نفی*کننده و "هیتا" به معنی آلوده است و بنابراین آناهیتا یعنی پاک و دور از آلودگی، ایزدبانوی آب*های پاک. اما بخش اول نام این ایزد بانو که اردویسور است ظاهرا اشاره به رودخانه مقدسی است در دنیای باستان. آناهیتا را با "ایشتر" الهه بابِلی نیز مقایسه کرده*اند.


معبد آناهیتا در کنگاور

آناهیتا یادگاری است از دوران پیش از آیین زرتشت، اما نفوذ این ایزدبانو تا دوران بعدی و به ویژه دوران ساسانی برجای ماند.
طبیعی است در سرزمینی که این ایزدبانو مورد ستایش و احترام است، معابد، نقش*برجسته*ها و یا تندیس*هایی به یاد او ساخته شود.
نام آناهیتا در کتیبه*های هخامنشی از زمان اردشیر دوم به کار برده شده است و پیش از آن یعنی در زمان کوروش و داریوش و خشایارشا نامی از آناهیتا نیست. ظاهرا پرستش آناهیتا در دوران اردشیر دوم رونق گرفت و او مجسمه*هایی را در معابد به یاد این ایزد بانو برپا کرد.

در کتیبه*ای که از او در شوش باقی مانده او بیان می*کند که بازسازی ایوان و کاخ شوش را به درخواست اهورامزدا، آناهیتا و میترا به انجام رسانده است.
از نقش برجسته*های مهم آناهیتا در ایران می*شود به تصویر او در نقش رستم و همچنین تاق بستان در کرمانشاه اشاره کرد. در نقش برجسته تاق بستان، خسرو پرویز پادشاه ساسانی در میان اهورامزدا و آناهیتا ایستاده است. در این نقش برجسته، آناهیتا که در سمت راست شاه ایستاده، تاجی همانند اهورا برسر و در یک دستش حلقه فر ایزدی را نگه داشته و در دست دیگرش کوزه*ای است که از آن آب می*ریزد. اهمیت این نقش برجسته، به جز موارد تاریخی از آن روست که نقش و تصویر زن، در دوران طولانی امپراتوری*های ایران باستان بر کمتر کتیبه و نقش برجسته*ای، حکاکی شده است و نمونه تاق بستان جزو نمونه*های نادر و بنابراین بسیار با اهمیت آن است. کافیست این نکته را در نظر داشته باشیم که در میان انبوه نقوش تخت جمشید، هیچ تصویری از زن، چه به صورت زمینی و چه به صورت اسطوره*ای و در قالب الهگان یا ایزدبانوها وجود ندارد. آناهیتا در این نقش برجسته با هیکلی نیرومند تصویر شده، ردای بلندی به تن دارد و چیز چندانی از اندام او دیده نمی*شود.


تاق بستان، خسرو در میان تصویر، آناهیتا در سمت چپ و اهورا مزدا سمت راست

این نقش برجسته در تاق بستان که در داخل بزرگترین تاق یا ایوان این محوطه حجاری شده خصوصیات جالب توجه دیگری نیز دارد. از جمله واقع شدن آن رو*به*روی چشمه و دریاچه*ای که ارتباط آن را با آناهیتا یا ایزدبانوی آب*ها بیشتر مشخص می*کند. در قسمت ورودی تاق یا ایوان بزرگ، درخت زندگی تصویر شده و بربالای آن نیز فرشتگان بالدار کنده*کاری شده*اند.
در نقش رستم نیز، آناهیتا در صحنه*ای مشابه با تاق بستان، کنار نرسی پادشاه ساسانی تصویر شده است.
شاید یکی از دلایلی که ساسانیان چنین نقش آناهیتا را گرامی داشته*اند و آن را در دو نقش*برجسته مهم خود تصویر کرده*اند روایتی است که از به قدرت رسیدن اردشیر بابکان بنیان*گذار سلسله ساسانی برجا مانده است. طبق این روایات، اردشیر بابکان پیش از پادشاهی نگهبان معبد آناهیتا در شهر استخر در نزدیکی تخت جمشید بوده است. بنابراین شاید این*گونه اهمیت این ایزدبانو برای پادشاهان ساسانی افزایش یافته باشد به طوری که آنها آناهیتا را در صحنه*های دیهم ستانی پادشاه یا گرفتن فر ایزدی از دستان اهورا مزدا تصویر کرده*اند.


معبد آناهیتای بیشاپور

در میان مشهورترین مکان*هایی که آنها را معابد آناهیتا در ایران می*نامند، معبد آناهیتا در کنگاور نزدیک کرمانشاه و همدان و معبد آناهیتای بیشاپوردر حوالی کازرون استان فارس اهمیت بیشتری دارند. اما با این حال در این دو معبد هیچ تصویری از آناهیتا موجود نیست.
سخن در مورد شیوه معماری، یافته*های باستان*شناسی و دوره *تاریخی معابد مربوط به آناهیتا را به گفتار دیگری موکول می*کنیم.
آناهیتا، ایزدبانوی آب و برکت و باروری برای ایرانیان تقدس فراوانی داشته است. احترام به آب روان و پاک نگاه داشتنش شاید یادگاری از آن دوران باشد.

[Rasputin]

I was looking up the meaning of the American slang-word “shlong,” which in my generation’s parlance used to mean a long dangling penis. For sometime I had suspected a connection between it and the Farsi word for the garden-hose, shelang. I checked my collegiate dic-tionary but had no luck, as the word shlong did not appear there.

Then I checked my Haim’s Inglisi-Farsi-Inglisi dictionary, agian to no avail. The word shelang or shilang did not appear in the Farsi part, and the meaning that it gave for garden hose was luleh abyari: a watering tube. So, I Googled “shlong,” and -- bingo: According to Urban Dictionary, in English, the word schlong (variation: shlong) means a penis. It comes from the German “schlange,” which means “snake.”

Intuitively, I knew that the Farsi equivalent of the English schlong is, you guessed it, ***-e khar. The career linguists (not me) however tend to demand more proof.

I opened my Haim again and fell on the letter “kh.” I stopped at the noun “khar” and noted that it means an ***, a donkey. As an adjective, the word means a fool, a stupid person. I was surprised however to note the absence of an entry for “khar” meaning great, or big.

I do not know from when or why but for a long time now I had assumed that khar also meant “big.” I cannot say every Iranian child but most do arrive at this innocent conclusion early in childhood. I first noted this when learning the word “khar-goush” for rabbit – the word “goush” meant “ear” and so “khar goush” could only mean “long or big ears” a perfectly logical and empirically observable connection. Do you see where I am going with this?

If the word “khar” in khar-goush is an adjective that refers to the long and prominent physical feature of a rabbit, then what could it refer to in connection with a donkey? My money is on the hypothesis that the word khar, as in a donkey, is the contraction of khar-***, referring to the animal’s long dong. Some time, for the sake of decency, the word *** was omitted from the beast’s name and so henceforth the animal was referred to as simply khar. Sure, the donkey could have been called also a khar-goush due to its long ears – not. We know that is not always the case because nothing beats the size of an elephant’s ear and yet we call this animal “fil,” and not khar-goush.

If “khar” were indeed synonymous with big, then we must revisit the meaning of the term khar-bar or khar-var, not as something that referred to a donkey-load of cargo but rather a large cargo regardless of the beast carrying it.

In this discussion there is a blind spot, though. We have the term “gur- khar,” which means a wild ***. We call this, in short “gur.” In elementary history class we all learned about the Persian king Bahram who loved hunting “gur” and then one day, while chasing a gur, fate returned the favor and the king and his horse both sank and died in the swamp.

The question is: what does “gur” mean? Surely, one meaning is “grave,” which may or may not be connected to the fact of people going to their graves chasing the animal gur. It may also be that the term “gur,” as in “gur-zad,” means a “pygmy.” If khar meant big then a gur-khar would be an illogic, an absurdity, because the combination would mean little-big.

I think the key to all this is in the term “gur-asb,” which means a zebra in Farsi. Obviously the word “gur” does not refer to the stripes of the animal, but rather to one of two possibilities. Gur, like in “gur-khar” could mean “wild,” as opposed to the domesticated donkey or horse. Or, gur could mean small and refer to the zebra in comparison with a horse (asb), like little-horse. I like the “wild” connotation for “gur” because it answers more.

It makes perfect sense for Farsi to describe the zebra in relationship to a horse. Zebra is not native to Iran. But, as a famous anthropo-geographer may have once said, by contrast, ta delat khahad dar Iran-shahr khar-*** khyzandi (long-dongs breed aplenty in the land of Iran). And guess what – some of them walk on two legs! Yeah, like you did not know, please.

[Rasputin]

گشایش نمایشگاه هنر پیش از اسلام ایران در موزه بنیاد آسیا هنگامی هیجانی شد که اداره گمرگ فرودگاه بین*المللی "کندی" از ورود تعدادی از اشیائی که از پاریس می*آمد جلوگیری کرد.
ظروف نقره ای باستانی، چرم*های حکاکی شده و پارچه*های ابریشم همه متعلق به موزه*های فرانسه از جمله موزه لوور هستند. اما بر اساس مقررات محاصره اقتصادی ایران توسط آمریکا واردات کلیه اشیاء ایرانی به امریکا نیاز به مجوز دولتی دارد، حتی اگر این اجناس مدتی در جای دیگری خارج از ایران باشند. اگرچه بنیاد آسیا چنین مجوزی را داشت اما اشیاء هنری تا ساعت یازده در محوطه فرودگاه ماندند و سپس با عجله به مانهتن منتقل شدند.
اشیائی که در نمایشگاه هنر ساسانی به نمایش گذاشته می*شوند تعداد بسیار اندکی از مجموعه*ای است که موزه سرنوشی در پاریس گرد آورده است. این موزه اشیائی را هم از ایران قرض گرفته که انتقال آنها به آمریکا غیرممکن است. به هر حال نمایش ۷۰ شیء هنری در نیویورک قابل ملاحظه است. باید در نظر داشته باشیم که این نمایشگاه تنها نمایشگاه بزرگ آثار هنری ساسانیان در سی سال اخیر در این بخش از کره زمین است. بر حسب اتفاق این اشیاء در زمانی به آمریکا وارد می*شوند که دولت بوش شدیدا متوجه نقش ایران در جنگ ویرانگر عراق است.


نقش شاپور دوم ساسانی در موزه ملی- عکس: خبرگزاری میراث فرهنگی

هر چند در خلال سی سال اخیر دانشمندان پژوهشهای فراوانی درباره سلسله ساسانیان انجام داده*اند، ولی هنوز دانش ما نسبت به این دودمان بسیار اندک است. ساسانیان حدود چهار سده بر منطقه*ای که شامل ایران کنونی، عراق و بخشی از افغانستان و پاکستان می*شود تا شمال آفریقا حکمرانی می*کردند. الگوی تاریخی آنان هخامنشیان بودند که پرسپولیس را در قرن پیش*تر ساخته بودند. رقبای ساسانیان٬ رومی*ها، سپس بیزانس و در اواخر سلسله های اسلامی بودند.
از نظر موقعیت زمانی و مکانی ساسانیان بسیار خوش شانس بودند. آنان وقتی به قدرت می*رسند که بده و بستان در جاده ابریشم بین چین و دریای مدیترانه کاملا رواج داشت و به این جهت آنان تحت تاثیر فرهنگ*های مسیر این جاده قرار گرفتند. نخستین چیزی که در نمایشگاه دیده می*شود جامی سیمین و زرین است که با نقش سر مردی از خانواده سلطنتی تزیین شده که آشکارا بر اساس تصاویر یونانی رومی شکل گرفته، در حالی که جام شراب دیگری نزدیک آن به شکل سر یک بزکوهی از نظر سبک٬ریشه در سرزمین*های آسیای میانه دارد. ساسانیان تا جایی که توانستند به هنر رنگ و بوی ماندگار خود را دادند. پارچه*های نفیس ساسانی در مصر هم پیدا شده*اند.
هنر ساسانی مدام در گردش بوده و توزیع گسترده آن همراه با حفاری*های کنترل نشده تخمین زدن دقیق زمان ساخت آنها و تعیین مکان اصلی آنان را غیر ممکن ساخته است. باستان شناسان و مورخان برای تعیین اینکه اشیاء یافت شده واقعا از ساسانیان هستند یا به سبک آنان ساخته شده*اند مدام با مشکل روبرو هستند.
به هر حال به نظر می*رسد که بعضی از تصاویر به ویژه آنهایی که اشاره به دین حکومتی ساسانیان یعنی مذهب زرتشتی دارد مشخصا متعلق به فرهنگ سلطنتی ساسانیان است. اما در این مورد هم باید گفت که نمونه برداری تمدن*ها از یکدیگر بسیار متداول بوده است.
تصویری که از همه بیشتر در نمایشگاه حضور دارد، تصویر شاه است. نیم تنه*ای گچی از یک عضو خانواده سلطنتی از بزرگترین اشیاء نمایشگاه محسوب می*شود که در کیش کشف شده است. مرسوم بوده که هر حاکمی برای وجه تمایز خویش تاجی با طرح*های سنتی بر سر می*گذاشته است و درحالی که نیمی از تاج نیم تنه یادشده از بین رفته است، می*توان تشخیص داد که متعلق به شاهپور دوم بوده است.
با این حال نیم تنه در بین اشیاء بنیاد آسیا چیزی نمادین است. مجسمه تصویری است ماندگار از شاهنشاه به عنوان سمبول قدرت مطلق: موجودی شهری و مدنی، اخلاقی و معنوی، خارق العاده، تثبیت کننده عالم هستی و لنگر استوار امپراتوری.

[Rasputin]

كشف يكي از مراكز قدرت هخامنشيان در نورآباد ممسني و يكي از 30 مركز ساخته شده توسط هخامنشيان، باستان*شناسان را بر آن داشت مسير تخت جمشيد تا شوش را مورد بررسي و كاوش*هاي باستان*شناسي قرار دهند.

«عليرضا عسگري»، سرپرست ايراني هيات مشترك ايران و استراليا در نورآباد ممسني دراين*باره به ميراث خبر گفت: «در الواحي كه از دوره هخامنشي به جاي مانده از 30 مركز حكومتي از اين دوره باستاني سخن رفته است كه كاوش*هاي باستان*شناسي در نورآباد ممسني باعث شد تا نخستين مركز حكومتي يافت شود.»

در تازه*ترين كاوش*هاي باستان*شناسي كه به تازگي توسط هيات ايران و استراليا انجام گرفته، محل حكومتي تازه*اي از دوره هخامنشيان در نورآباد يافت شده است.

در حفاري*هاي باستان*شناسي، هيات موفق شد چهار پايه ستون به سبك كاخ صد ستون تخت جمشيد را از زير خاك بيرون بياورد كه به گفته هيات هنوز دو پايه ستون ديگر مانده است.

عسگري دز اين مورد به ميراث خبر گفت: «خوزستان خواستگاه سه تمدن بزرگ ايلامي، هخامنشي و ساسانيان بوده است. پدر كوروش كبير، جزء آخرين شاه*هاي دوره ايلامي بود كه در انشان زندگي مي*كرد. با اين تفاصيل سلسله هخامنشيان بايد در خوزستان صاحب مراكز حكومتي بيشتري نسبت به آن*چه امروز شناخته شده است داشته باشند.»

وي افزود:«حكومت هخامنشيان از هند تا مصر ادامه داشته است و فيلسوفان بزرگي چون سقراط و افلاطون در زمان فرمانروايي هخامنشيان در جهان زندگي مي*كردند. بي*ترديد اين دوره تاريخي مظاهر گسترده*تري نسبت به آن*چه امروز شناخته شده است دارد.»

طي اين فرضيات محور بزرگ تخت جمشيد توسط هيات باستان*شناسي ايران و استراليا بررسي و كاوش مي*شود تا ديگر مقابر حكومتي هخامنشيان نيز شناسايي شود.

هيات باستان*شناسي اميدوار است اين محور پس از شناسايي و كاوش به يكي از مهمترين محور*هاي گردشگري كشور تبديل شود.

[Rasputin]

بناي نخستين مسجد جامع قزوين در سال 192 هجري قمري هم*زمان با حكومت هارون*الرشيد و مانند بسياري از مسجدهاي ايران روي چهارتاقي آتشكده ساخته شده است.


به گزارش بخش ايران*شناسي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين مسجد پنج*بار به ترتيب در اواخر قرن چهارم، اوايل قرن ششم و قرن هفتم هجري قمري پس از حمله*ي مغول در سال 617 هجري قمري، قرن دهم و قرن سيزدهم هجري قمري بازسازي شده است و در دوره*ي صفوي نيز دو مناره*ي كاشي*كاري*شده به آن اضافه شده*اند.


اين مسجد، پنج كتيبه*ي نفيس گچ*بري*شده با خطوط ثلث، نسخ و كوفي مربوط به دوره*ي سلجوقي دارد.


مسجد جامع عتيق قزوين هشت شبستان در چهار طرف و يك شبستان زيرزميني در ضلع جنوب غربي دارد. مناره*ها، مقصوره*ها، آب*انبار و دو ورودي از بخش*هاي مهم اين بنا هستند.


مسجد جامع عتيق قزوين يكي از كهن*ترين مسجدهاي ايران از 25 اسفندماه تا 15 فروردين*ماه از ساعت هشت صبح تا ساعت 20 آماده*ي بازديد مردم است. همچنين آب*انبار و گنبد اين مسجد با حضور سه راهنما و بدون گرفتن ورودي براي بازديد آماده*سازي شده*اند.

[Rasputin]

دولت ايران بار ديگر در تلاش برای بازگرداندن چند اثر تاريخی ايرانی به کشور شکست خورد.
بنابر رأی دادگاه عالی بريتانيا دولت ايران نمی تواند گالری موسوم به برکات در لندن را از حراج هيجده قطعه اثر تاریخی مربوط به دوره هخامنشیان که از دره هلیل رود، در نزدیکی منطقه باستانی جیرفت در جنوب ايران به دست آمده است باز دارد.

این هيجده اثر باستانی عبارتند از دو کوزه، پنج جام، شش گلدان، یک کاسه، یک ظرف و سه وزنه که مقامات دولتی ايران می گويند طی سالهای 2001 تا 2004 ميلادی و پس از آنکه جاری شدن سيل در دره هليل رود گورهای باستانی اين منطقه را نمايان ساخت، مورد "چپاول" قرار گرفته و به بازارهای بین *المللی قاچاق شده اند.

سفارت ایران در لندن بيش از دو سال پيش پس از اطلاع از حراج هيجده اثر مزبور در گالری برکات، موضوع را به سازمان ميراث فرهنگی اطلاع داد و سپس از طريق دفتر خدمات حقوقی ايران در پاريس و از طريق طرح دعوی در دادگاه، تلاش برای بازگرداندن اين آثار را آغاز کرد.

گالری برکات ارزش مالی آثاری را که به حراج گذاشته حدود دويست و پنجاه هزار پوند تخمين زده و اين در حالی است که هزينه دادرسی مربوط به بازگرداندن اين آثار به ايران تا نيم ميليون پوند تخمين زده می شود.

اما سرانجام، چارلز گری، قاضی دادگاه عالی بريتانيا رأی داد که دولت ايران حتی در چارچوب قوانين خود نيز نتوانسته است مالکيتش بر اين آثار باستانی را به اثبات برساند و بنابراين نمی توان گالری برکات را از حراج اين آثار منع کرد.

قاضی گری در عين حال حق ايران را برای درخواست تجديدنظر نسبت به حکم دادگاه به رسميت شناخته و اعلام کرده که ايران می تواند با فرجامخواهی از دادگاه تجديدنظر بريتانيا و با استناد به پيمانهای بين المللی ناظر به حفظ آثار تاريخی، تلاش برای بازگرداندن اين آثار را ادامه دهد.

حدود دو ماه و نيم پيش نيز دولت ايران در جدال حقوقی برای بازگرداندن قطعه ای از تزئينات ديوار يکی از تالارهای تخت جمشيد که در حراجی معروف کريستی لندن به معرض فروش گذاشته شده بود شکست خورد و دادگاه عالی سلطنتی لندن رأی داد که بانوی هشتاد و پنج ساله فرانسوی که بيش از سی سال است اين قطعه را در اختيار دارد همچنان می تواند مالک آن بماند.

هرچند اين بار، گالری برکات تعهد داده که تا زمانی که موضوع در دادگاه تجديدنظر حل و فصل نشود، آثار مورد درخواست ايران را به فروش نرساند.

گالری برکات که شعبه ای در محله می فر در مرکز شهر لندن و شعبه ديگری در بورلی هيلز لس آنجلس دارد، به خانواده ای يهودی به نام برکت تعلق دارد که پنج نسل است به جمع آوری و دادوستد عتيقه جات آثار تاريخی اشتغال دارند و اين گالری را ابتدا يکصد سال پيش در بيت المقدس تأسيس کردند.

در اين گالری آثار از همه دوره های تاريخی از اغلب نقاط جهان، يافت می شود اما تمرکز عمده گردانندگان آن بر سکه ها و جواهرات باستانی است.

[Rasputin]

خانم ها و آقايان، همان گونه که روزنامه های رسمی حکومت جمهوری اسلامی ايران، خبر می دهند، دولت آقای احمدی نژاد قصد دارد هفته آينده سد سيوند را آبگيری کند. اين عمل که بی توجه به نظريات کارشناسان و اعتراض های مردمان فرهنگ دوست درايران و در سراسر جهان انجام می شود، در آستانه سال نوی ايرانی، يکی از غنی ترين و با اهميت ترين ميراث های فرهنگی و باستانی ايرانزمين را نابود خواهد کرد.

از جمله مناطقی که با اين آبگيری در خطر نابودی قرار دارد آرامگاه کوروش بزرگ است. او نخستين رهبر سياسی جهان بوده که بر رهایی انسان ها از بردگی و آزادی آن ها در انتخاب ارزش ها، فرهنگ ها، دين ها، و انديشه ها تأکيد کرده است. نمونه ای از فرمان او، به عنوان اولين منشور و درخشان ترين کوشش انسان دوران باستان برای برقراری حقوق بشر، اکنون درموزه بريتانيا و سازمان ملل وجود دارد.

خانم ها و آقايان، حدود دو سال پيش کميته بين المللی نجات پاسارگاد نامه ای خطاب به شما نوشت و خطر جدی اين آبگيری را به اطلاع شما رسانيد. در اين مدت اين کميته در کنار هزارها هزار مردم ايران و جهان که مشتاق حفظ گنجينه های تاريخ بشر هستند تلاش کرده است تا از اين حادثه شوم جلوگيری کند. ما به تمام سازمان های بين المللی ـ از سازمان ملل متحد تا سازمان يونسکو و سازمان های حقوق بشر که هر کدام وظيفه ای در قبال حفظ اين آثار بشری دارند ـ نامه نوشتيم و تقاضا کرديم جلوی اين عمل غيرانسانی را، که به مراتب گسترده تر از انفجار مجسمه بودا به دست طالبان است، بگيرند اما اکنون می بينيم که صدای حق طلبانه ی اين هزاران هزار انسان فرهنگ دوست به گوش هيچ کسی نرفته و سازمان ميراث فرهنگی ايران با همدستی وزارت نيرو و با پشتوانه ی دولت آقای احمدی نژاد با خيال راحت حق مسلم مردم ايران، يعنی ميراث چندين هزاران ساله ی مادران و پدران آن ها، را به آب خواهند بست

خانم ها و آقايان، اگر چه اين بازمانده های شکوهنمد تاريخ ايران اکنون به دست مردمانی ناسپاس نسبت به فرهنگ بشری به ويرانی کشيده می شود اما فراموش نبايد کرد که از دست رفتن آنها تنها رنجی ويژه ی ما نيست. يعنی، اين تنها ملت ايران نيست که ازداشتن مهمترين بخش هويت فرهنگی خود محروم می شود بلکه اين کل تاريخ جهان است که گنجينه ای عظيم و درخشان تاريخی و فرهنگی را از دست خواهد داد.

خانم ها و آقايان، اگر سلاح های هسته ای جان انسان ها را به خطر می اندازند، ويران گری های فرهنگی نيز بمب هايي هستند که انديشه و حيات معنوی انسان ها را به مخاطره می افکنند. و انديشه ی ناقص و بی خبر از ارزش های فرهنگی است که دست به جنگ و ويرانی می زند. سلاح هسته ای فقط وسيله ای برای اين انديشه ی جنگ افروز دور از فرهنگ است. سکوت سازمان های مسئولی چون يونسکو، سازمان ملل ، و سازمان های سياسی و مدنی ديگر در قبال اين ويران گری ها در واقع بی اعتنايی به انفجار بمب های ويران کننده فرهنگ جهانی است. اين چنين بمبی در هر گوشه ی جهان که منفجر شود سم بی فرهنگی را در سراسر جهان پراکنده خواهد کرد.

کميته بين المللی نجات آثار دشت پاسارگارد در آخرين لحظات نيز دست ياری به سوی همگان دراز کرده و از آن ها می خواهد که آخرين فرياد تنگه بلاغی، دشت پاسارگاد و خانه و آرامگاه کوروش بزرگ را بشنوند و هر نوع تلاشی را که لازم می دانند به کار بندند



تنها آن ها که قدمی در اين راه برداشته اند شرمسار نسل آينده نخواهند بود.



با مهر و احترام

کميته بين المللی نجات دشت پاسارگارد

نهم آوريل 2007

[Rasputin]

On the threshold of the grand catastrophe

Please listen to the last clamor of Bolaghi Gorge

Pasargad Plains and the mausoleum of Cyrus the Great!

An open letter to the world

Ladies and gentlemen! According to the official news-agency of the Islamic Republic of Iran, the government of Mr. Ahmadinejad has decided to begin the impoundment of the Sivand Dam in the next few days, despite the fact that many experts and thousands of people from all over the world have protested against such an atrocious act.

This means that a vast number of important archeological sites, containing mankind's most precious cultural heritages, are being flooded. Amongst the endangered sites is the mausoleum of Cyrus the Great, the author of the first declaration of Human Rights in 2500 years ago, that recognized the unconditional rights of human beings in choosing their religions, manifesting their opinions and cultural interests. A sample of his decree is on show at the United Nations while the original artifact is on display in British Museum.

Ladies and gentlemen! Around two years ago, the International Committee to Save Pasargad, issued an open letter addressed to you, informing you of the serious dangers that the impounding of Sivan Dam would create. Ever since, many of you, including thousands of Iranians, who are interested in the preservation of human kind's cultural treasures have tried their best to stop this catastrophe. We have written to all international organizations, including the UN, UNESCO and many other entities that have anything to do with the preservation of archeological treasures. We have repeatedly asked them to act according to their duties in this regards and intervene in a matter that should be considered as a much graver act than the destruction of Buddha's statutes in Afghanistan by the hands of Taliban. Unfortunately, we now see that the legitimate wishes of thousands of people of the world have been left ignored and the Cultural Heritage Organization of IRI, in collaboration with its Ministry of Energy, and supported by the whole administration of Mr. Ahmadinejad, have carelessly embarked on the destruction of Iranian nation's cultural heritage left and preserved for them through thousands years of history.

Ladies and gentlemen! Although it is the glorious reminiscence of ancient Iranian history that is being destructed in the hands of a group of unappreciative and ignorant people, we have to remind you that such a loss is not confined to the people of Iran. It is the whole world and the whole humanity that is standing on the threshold of loosing a part of its history and cultural achievements.

Ladies and gentlemen! If nuclear bombs endanger the lives of human beings, such acts of cultural genocide are actually just other sorts of destructive weaponry that annihilate the intellectual and spiritual lives of humans. It is a mind void of any knowledge of cultural values that can embark on the destruction of lives through either wars or such destructive actions in the realm of culture. Such dangerous weapons can only be used by such ignorant minds.

The silence of responsible organizations such as UNESCO, UN and other civil and political establishments in the face of such atrocities can, in fact, be interpreted as ignoring the threat of a nuclear showdown without acknowledging that if such cultural bombs are being exploded in any part of this planet everyone all over the world would be harmed through the spread of such dangerous anti-culture venom.

The International Committee to Save the Pasargad, would like to plea for help from everyone concerned. Please listen to this last clamor of the Bolaghi Gorge and Pasargad Plains, the home of Cyrus the Great and do not deny them of any action that is humanely possible on your part to stop this calamity in its initiating stage.



Only those who have done what they were supposed to do now would not be ashamed in the eyes of the future generations.



With love and regards

The International Committee to Save Pasargad

April 9, 2007

https://www.savepasargad.com

[Rasputin]

چهل و یکمین نمایشگاه آرت کولون (Art Cologne) یکی از بزرگترین نمایشگاههای بین المللی ارائه کننده آثار هنری جهان در شهر کلن آلمان آغاز به کار کرد.
در این نمایشگاه که در دو تالار دوطبقه بزرگ برگزار شده، حدود 190 گالری برگزیده، آثار هنرمندان جهان اعم از نقاشی، عکاسی، هنرهای تجسمی و هنرهای چند رسانه ای (مالتی مدیا) از بیش از چهل کشور دنیا را در معرض نمایش و فروش قرار داده شده اند.

نمایشگاه آرت کولون امسال برای اولین بار در فصل بهار برگزار می شود.

در این نمایشگاه تنها آتلیه هایی اجازه حضور می یابند که از ماهها قبل از برگزاری، تقاضای شرکت در این نمایشگاه داده و توسط هيئتی از متخصصان و هنرشناسان انتخاب شده اند.

نمایشگاه آرت کولون فعالیت خود را از سال 1966 با نام "بازار بین المللی هنر" آغاز کرد و از سال 1994 به آرت کولون تغییر نام داد.

این نمایشگاه علاوه بر معرفی و ارائه آثار هنری، بازاری بزرگ برای فروش آثار هنرمندان جهان است.

شاید به همین دلائل اقتصادی است که نمایشگاه کلن در سالهای گذشته با رقابتهایی مواجه شده که موجب پیدایش نمایشگاههای مشابهی در برلین و دوسلدورف شده است.

در کنار نمایش آثار هنری هنرمندان شناخته شده تر که مسئولان آرت کولون آنها را در رده "کلاسیک مدرن" و "هنر معاصر" رده بندی می کنند، بخشهای ویژه نمایشگاه مانند "فضای باز" (Open Space)، "گنجینه های مخفی" (Hidden Treasures) و "معاصران جدید" (New Contemporaries)، آثار هنری دیگر مانند کارهای چند رسانه ای ارائه می شود که خارج از چهارچوب کارهای کلاسیک مدرن و معاصر شناخته می شوند.



فعالیت هنری ایرانیان در سالهای اخير به حدی است که می توان امیدوار بود که هنر ایران در سالهای آینده جایگاهی بیش از امروز در نمایشگاهها و بازارهای بین المللی هنر پیدا کند


الهه جواهری

بخشی دیگر از نمایشگاه، آثار هنرمندان معاصر را که توسط افراد خصوصی خریداری شده است به نمایش می گذارد.

همچنین ارائه آثار منحصر به فرد و خاص هنری و تشویق جوانان هنرمند، بخش دیگری از فعالیت نمایشگاه آرت کولون است.

جایزه امسال آرت کولون به مبلغ ده هزار یورو که هر سال به یکی از هنرمندان اختصاص می یابد، امسال به هنرمند آلمانی ارهارت کلاین (Erhard Klein) تعلق گرفت.

علاوه بر آن جایزه ای به نام استعداد جوان ( Talent New) نیز برای يک هنرمند جوان در نظر گرفته شده است.

چهل هنرمند نامی جهان طی روزهای آرت کولون نمایشگاه ویژه ای به نام "بچه های زمین" برگزار کرده اند، آنها قصد دارند درآمد حاصل از فروش آثارشان را صرف سروسامان دادن و بهبود وضعیت بچه های خیابانی سراسر دنیا کنند.

بر دیوارهای این بخش از نمایشگاه جمله دانشمند بزرگ آلبرت اینشتین به چشم می خورد: "تا زمانی که حتی یک کودک ناخرسند روی زمین وجود دارد، هیچ کشف و پیشرفت جدی برای بشر وجود نخواهد داشت".

از بین آثاری که در نمایشگاه امسال آرت کولون مورد توجه رسانه های آلمان قرار گرفته است، "اطاق شکار هیتلر" (Hitler Hunter Room) اثر هنرمند اسرائیلی بواز آراد را می توان نام برد.

در این اثر، روی تختی چوبی در اطاقی که بر دیوارهای آن علائم هیتلری آویزان است، سر هیتلر از زیر پوست حیوانی دیده می شود.

انتظار می رود امسال هفتادهزار نفر از سراسر دنیا از نمایشگاه آرت کولون بازدید کنند.

علاوه بر آن آرت کولون در ماههای آینده به کشورهای دیگر سفر خواهد کرد. نمایشگاه 2007 با همین ترکیب در ماه سپتامبر در جزیره اسپانیائی پالما دو مالورکا تکرار خواهد شد.

حضور ايران

در نمایشگاه امسال آرت کولون گالری ایرانی الهه با مديريت الهه جواهری که خود فارغ التحصیل نقاشی است برای سومین بار حضور دارد.

گالری الهه به عنوان تنها گالری ایرانی شرکت کننده در آرت کولون، نمایندگی ارائه آثار شش هنرمند ایرانی را داراست که چهار نفر از این هنرمندان در ايران، یک نفر در آلمان و یک نفر در آمریکا اقامت دارد.

شهریار توکلی، خسرو حسن زاده، رامین حائری زاده و رکنی حائری زاده هنرمندان نقاش ساکن ایرانند که آثار آنها را گالری الهه به جهانیان معرفی می کند.

دو هنرمند دیگر نیکزاد نجومی ساکن آمریکا و علی نصیر ساکن برلینند که علی نصیر تنها هنرمند ایرانی است که شخصاً معرفی کننده آثار خود در این نمایشگاه است.

وقتی به آثار هنری ارائه شده در گالری الهه بنگرید بازتاب محیط زندگی این هنرمندان در آثار آنها دیده می شود.

تقریباً درهمه آثار ارائه شده از نیکزاد نجومی نوعی دوپارگی یا دوگانگی طنز آمیز به چشم می خورد؛ گویی او زندگی دوگانه یا دوپاره مهاجران را تصویر می کند.

برخی دیگر از آثار ارائه شده از ایران، تاریخ و سنت را اساس کار خود قرار داده اند.

الهه جواهری می گوید اگرچه آرت کولون بازاری بزرگ برای خرید و فروش کارهای هنری است اما حضور او و ارائه آثار هنری ایرانی فراتر از هدف اقتصادی صرف است.

او می گوید در سالهای گذشته بدون هر گونه کمک و حمایت مالی در این نمایشگاه و نمایشگاههای دیگری در بلژیک شرکت کرده و تنها امسال از کمک و حمایت مالی شرکت ایرانی دامون فر که واردکننده وسائل نقاشی است، برخوردار شده است.

مسئول گالری الهه می گوید فرهنگ حمایت مالی مردمی از هنرمندان، در ایران امروز هنوز جا افتاده نیست و باید توجه کسانی را که شرایط کمک به فعالیت های هنری را دارند به این امر جذب کرد.

او با توجه به بازخورد بازدیدکنندگان غیرایرانی نمایشگاه می گوید: "برای آنها در درجه اول خود کار مطرح می شود تا اصلیت و تعلق قومی هنرمند خالق آن".

او اضافه می کند که آثار هنری ایرانی با دیگر آثار ارائه شده در نمایشگاه قابل مقایسه و به آنها بسیار نزدیک است.

به باور الهه جواهری فعالیت هنری ایرانیان در سالهای اخير به حدی است که می توان امیدوار بود که هنر ایران در سالهای آینده جایگاهی بیش از امروز در نمایشگاهها و بازارهای بین المللی هنر پیدا کند.