Dr Mohammad Mosaddegh

[donsaeid]

Dr. Mohammed Mossadegh (Persian: محمد مصدق , also Mosaddegh or Mosaddeq) (May 19, 1882 - March 5, 1967) was the democratically elected[1] prime minister of Iran from 1951 to 1953. He was removed from power by Mohammad Reza Pahlavi, the Shah of Iran, and pro-monarchy forces in a complex coup led by British and US intelligence agencies

Early lifeEarly political career

Mossadegh got his start in Iranian politics in 1914 when he was appointed Governor General of the Iranian province of Fars by Ahmad Shah Qajar and was titled Mosaddegh os-Saltaneh by the Shah. He was later appointed finance minister, in the government of Ghavam os-Saltaneh in 1921, and then foreign minister, in the government of Hassan Pirnia Moshir od-Dowleh in June, 1923. Later in 1923, he was elected to the Iranian parliament but resigned shortly after, following the selection of Reza Pahlavi as Shah.

By 1944 Reza Pahlavi had abdicated, and Mossadegh was once again elected to parliament. This time he ran as a member of the National Front of Iran (Jebhe Melli), a nationalist organization which he had founded that aimed to end the foreign presence that had established itself in Iran following the Second World War, especially regarding the exploitation of Iran's rich oil resources.

After negotiations for higher oil royalties failed, on March 15, 1951 the Iranian parliament (the Majlis) voted to nationalize Iran's oil industry and seize control of the British-owned and operated Anglo-Iranian Oil Company (AIOC). Prime minister General Haji-Ali Razmara, elected in June 1950, had opposed the nationalization bill on technical grounds. He was assassinated on March 7, 1951 by Khalil Tahmasebi, a member of the militant fundamentalist group Fadayan-e Islam.

Prime minister

On April 28, 1951, the Majlis named Mossadegh as new prime minister by a vote of 79-12. Aware of Mossadegh's rising popularity and political power, the young Shah was left with no other option but to give assent to the Parliament's vote. Shortly after coming to office, Mossadegh enforced the Oil Nationalization Act, which involved the expropriation of the AIOC's assets.

Responding to the latter, the British government announced it would not allow Mossadegh's government to export any oil produced in the formerly British-controlled refineries. A blockade of British ships was established in the Persian Gulf to prevent any attempts by Iran to ship oil out of the country. Furthermore, the AIOC withdrew its British trained technicians when Mossadegh nationalized the oil industry. Thus, many of the refineries lacked properly trained technicians that were needed to continue production. An economic stalemate thus ensued, with Mossadegh's government refusing to allow any British involvement in Iran's oil industry, and Britain refusing to allow any oil to leave Iran.

Since Britain had long been Iran's primary oil-consumer, the stalemate was particularly hard on Iran. While the country had once boasted over a 100 million dollars a year in exports to Britain, after nationalization, the same oil industry began increasing Iran's debt by nearly 10 million dollars a month. The Abadan Crisis quickly plunged the country into economic difficulties.

Despite the economic hardships of his nationalization plan, Mossadegh remained popular, and in 1952 was approved by parliament for a second term. Sensing the difficulties of a worsening political and economic climate, he announced that he would ask the Shah to grant him emergency powers. Thus, during the royal approval of his new cabinet, Mossadegh asked the Shah to grant him full control of the military and Ministry of War. The Shah refused, and Mossadegh announced his resignation.

Ahmed Qavam was appointed as Iran's new prime minister. On the day of his appointment, he announced his intention to resume negotiations with the British to end the oil dispute. This blatant reversal of Mossadegh's plans sparked a massive public outrage. Protestors of all stripes filled the streets, including communists and radical Muslims led by Ayatollah Kashani. Frightened by the unrest, the Shah quickly dismissed Qavam, and re-appointed Mossadegh, granting him the full control of the military he had previously requested.

Taking advantage of his popularity, Mossadegh convinced the parliament to grant him increased powers and appointed Ayatollah Kashani as house speaker. Kashani's radical Muslims, as well as the Tudeh Party, proved to be two of Mossadegh's key political allies, although both relationships were often strained.

Mossadegh quickly implemented more socialist changes. Iran's centuries old feudal agriculture sector was abolished, and replaced with a system of collective farming and government land ownership.

Plot against Mossadegh

The government of Britain had grown increasingly distressed over Mossadegh's policies and were especially bitter over the loss of their control on the Iranian oil industry. Despite Mossadegh's repeated attempts to negotiate a reasonable settlement with them they refused outright the same terms, and later total control over Iranian oil.

Unable to resolve the issue singlehandedly due to its post second world war problems, Britain looked towards the United States to settle the issue. The United States was falsely informed that Mossadegh was increasingly turning towards Communism and was moving Iran towards the Soviet sphere at a time of high Cold War fears.

Acting on the fears created by Britain the United States and Britain began to publicly denounce Mossadegh's policies for Iran as harmful to the country.

In October of 1952, Mossadegh declared that Britain was "an enemy", and cut all diplomatic relations with the United Kingdom. In November and December 1952, British intelligence officials suggested to American intelligence that the prime minister should be ousted. The new US administration under Dwight Eisenhower and the British government under Winston Churchill agreed to work together toward Mossadegh's removal. In March of 1953, Secretary of State John Foster Dulles directed the US Central Intelligence Agency, which was headed by his younger brother Allen Dulles, to draft plans to overthrow Mossadegh [2].

On April 4, 1953, CIA director Dulles approved $1 million to be used "in any way that would bring about the fall of Mossadegh". Soon the CIA's Tehran station started to launch a propaganda campaign against Mossadegh. Finally, according to The New York Times, in early June, American and British intelligence officials met again, this time in Beirut, and put the finishing touches on the strategy. Soon afterward, according to his later published accounts, the chief of the CIA's Near East and Africa division, Kermit Roosevelt, Jr. a grandson of Theodore Roosevelt, arrived in Tehran to direct it.

The plot, known as Operation Ajax, centered around convincing Iran's monarch to use his constitutional authority to dismiss Mossadegh from office, as he had attempted some months earlier. But the Shah was uncooperative, and it would take much persuasion and many meetings to successfully execute the plan. Meanwhile, the CIA stepped up its operations. According to Dr. Donald N. Wilber, who was involved in the plot to remove Mossadegh from power, in early August, Iranian CIA operatives pretending to be socialists and nationalists threatened Muslim leaders with "savage punishment if they opposed Mossadegh," thereby giving the impression that Mossadegh was cracking down on dissent, and stirring anti-Mossadegh sentiments within the religious community.

Mossadegh became aware of the plots against him and grew increasingly wary of conspirators acting within his government. He set up a national referendum to dissolve parliament. Some purport that the vote was rigged, with Mossadegh claiming a 99.9 percent victory for the "yes" side. Allegations that Mossadegh was resorting to dictatorial tactics to stay in power were in turn cited by US- and British-supported opposition press as a reason to remove Mossadegh from power. Parliament was suspended indefinitely, and Mossadegh's emergency powers were extended.

[donsaeid]

Inside Iran, Mossadegh's popularity was eroding [citation needed] as promised reforms failed to materialize and the economy continued to suffer due to heavy British sanctions. The Tudeh Party abandoned its alliance with Mossadegh, as did the conservative clerical factions.

In August of 1953 Mossadegh attempted to convince the Shah to leave the country. The Shah refused, and formally dismissed the Prime Minister, in accordance with the foreign intelligence plan. Mossadegh refused to leave, however, and when it became apparent that he was going to fight, the Shah, as a precautionary measure foreseen by the British/American plan, flew to Baghdad and on from there to Rome, Italy.

Commentators assumed it was only a matter of time before Mossadegh declared Iran a republic and made himself president. This would have made him the head of state, something Mossadegh had promised he would never do.

Once again, massive protests broke out across the nation. Anti- and pro-monarchy protestors violently clashed in the streets, leaving almost 300 dead. Funded with money from the U.S. CIA and the British MI6, the pro-monarchy forces quickly gained the upper hand. The military intervened as the pro-Shah tank regiments stormed the capital and bombarded the prime minister's official residence. Mossadegh surrendered, and was arrested on August 19, 1953.

One of the military leaders that arrested Mossadegh, General Fazlollah Zahedi, was proclaimed Prime Minister. The Shah himself, after a brief exile in Italy, was rushed back to Iran and returned to the throne. His attempted overthrow and subsequent restoration to power had all occurred within a week.

Mossadegh was tried for treason, and sentenced to three years in prison. Following his release he remained under house arrest until his death on March 5, 1967. The new government under the Shah in August 1954 reached an agreement with foreign oil companies to "restore the flow of Iranian oil to world markets in substantial quantities."

Legacy

The extent of the US role in Mossadegh's overthrow was not formally acknowledged for many years, although the Eisenhower administration was quite vocal in its opposition to the policies of the ousted Iranian Prime Minister. In his memoirs, Eisenhower writes angrily about Mossadegh, and describes him as impractical and naive, though stops short of admitting any overt involvement in the coup.

Eventually the CIA's role became well-known, and caused controversy within the organization itself, and within the CIA congressional hearings of the 1970s. Die-hard CIA supporters maintain that the plot against Mossadegh was strategically necessary, and praise the efficiency of agents in carrying out the plan. Critics say the scheme was paranoid and colonial, as well as immoral.

When the Iranian revolution occurred in 1979, the overthrow of Mossadegh was used as a rallying point in anti-US protests. To this day, Mossadegh's image in Iran is mixed. His secularism and western manners have made official government praise mild at best in the now fundamentalist theocratic state. Yet many others still view him as a victim of US aggression.

In March 2000, then secretary of state Madeleine Albright stated her regret that Mossadegh was ousted: "The Eisenhower administration believed its actions were justified for strategic reasons. But the coup was clearly a setback for Iran's political development and it is easy to see now why many Iranians continue to resent this intervention by America." In the same year, the New York Times published a detailed report about the coup based on CIA documents. [4].

Mossadegh had a flamboyant personality and was well-known for theatrics, including weeping, fainting, and napping in public. His numerous eccentricities, such as wearing his bathrobe in parliament made him a well-known figure. His controversial actions captured the attention of the world, and he was named as Time Magazine's 1951 Man of the Year.

In early 2004, the Egyptian government changed a street name in Cairo from Pahlavi to Mossadegh, to facilitate closer relations with Iran.

[abadani69]

مقاله مجله آمريکايي "تايم" هنگامي که دکتر مصدق را به عنوان مرد سال 1951 جهان برگزيد.

مجله آمريکايي "تايم" در شماره مورخ هفتم ژانويه سال 1952 خود که در روي جلد آن تصويري از دکتر مصدق به عنوان مرد سال 1951 چاپ شده، شرح مفصلي نيز درباره دکتر مصدق زير عنوان "مرد سال - چالشي از شرق" منتشر کرده است که ترجمه آن از نظر خوانندگان مي گذرد. مطالبي که در اين مقاله درباره دکتر مصدق نوشته شده است، بعضاً منطبق با واقع نيست، ولي براي انعکاس قضاوت آن روز جهانيان درباره يک شخصيت برجسته ايراني که براي نخستين بار به عنوان مرد سال تايم انتخاب شد عيناً ترجمه شده است. لازم به توضيح است که پس از انتخاب دکتر مصدق به عنوان مرد سال 1951 مطبوعات انگليس به شدت به مجله تايم حمله کردند و اين اقدام تايم را به حمايت ضمني آمريکايي ها از دکتر مصدق و "بزرگ نمايي" او تعبير نمودند.


يکي بود، يکي نبود. روز و روزگاري در يک سرزمين کوهستاني بين بغداد و درياي خاويار (منظور درياي خزر است) يک اشراف زاده ايراني زندگي ميکرد. اين مرد اشرافي پس از عمري نق زدن و عيب جويي کردن از شيوه حکومت مملکتش، ناگهان وزير اعظم و فرمانرواي اين کشور پادشاهي شد. چند ماهي نگذشته بود که اعمال و کردار و رفتار و گفتار و شوخي ها و گريه ها و قهرها و آشتي هايش نقل محافل و مطبوعات سراسر جهان گرديد. ادا و اطوارهاي عجيب او، نه فقط مردم کشورش را به خود مشغول داشته بود، بلکه سرنوشت صلح و جنگ و ترقي يا سقوط بسياري از سرزمين هاي دور از کوههاي وطن او هم به آن بستگي داشت.

شيوه حکومت و مملکتداري او هم غير عادي و حيرت انگيز بود. بطور مثال هنگامي که مي خواست تغييراتي در استانداران ايالات مختلف کشورش بدهد، نام هر استان را در کاغذهايي نوشته و به کاسه اي مي انداخت و از کساني که نامزد استانداري بودند، مي خواست يکي از آن کاغذها را بردارند و قرعه به نام هر يک از آنها اصابت ميکرد به همان استان اعزام مي شدند. مانند همه زمامداران، اين دولتمرد پير، دوستان و خويشان زيادي داشت و علاوه بر آنها اشخاص متنفذ بسياري، که بعضي صادق و وطن پرست و برخي چاپلوس و فرصت طلب بودند، وي را احاطه ميکردند و تقاضاهاي غالباً نامربوط و نامشروعي از او داشتند. وظيفه و خلقيات او ايجاب ميکرد که به اين تقاضاها پاسخ منفي بدهد. ولي او در امور شخصي آنقدر محجوب و مأخوذ به حيا بود که نمي توانست رودروي متقاضيان بايستد و مستقيماً کلمه "نه" را بر زبان بياورد. تنها راهي که براي رد تقاضاها و پيشنهادات نامربوط متقاضيان پيدا کرده بود، اين بود که نوه دو ساله اش را نزد خود فرا ميخواند و تقاضا يا پيشنهاد متقاضي را در حضور خود او براي نوه اش تکرار ميکرد و از او ميخواست که با يک کلمه آري يا نه بگويد که اين کار را انجام بدهد يا نه. نوه دو ساله پيرمرد که قبلاً تعليمات لازم را از پدربزرگ گرفته بود، بدون لحظه اي تأمل جواب ميداد "نه" و پيرمرد با تأسف و تأثر ميگفت من نمي توانم کاري بر خلاف ميل او انجام بدهم. گاهي هم که دخترک از جوابهاي منفي خسته ميشد، يک جواب مثبت هم ميداد که اين براي دولتمرد پير مشکلات زيادي فراهم مي کرد.

اما در سياست خارجي، اين دولتمردپير روش قاطع و انعطاف ناپذيري داشت. آنطور قاطع و پر تحرک که در محل اقامت رؤساي کشورهايي در فاصله هزاران کيلومتر دورتر از سرزمين او، چراغ هاي اطاقها تا دير وقت شب روشن بود و دولتمردان اين کشورها ساعتها با هم جروبحث ميکردند تا مگر راهي براي تأمين خواسته هاي او و ارضاء هوسهايش بي آنکه به خود لطمه اي وارد آورند، پيدا کنند. البته دولتمرد پير هرگز دولتهاي مخاطب خود را تهديد به جنگ نميکرد. برنده ترين اسلحه او تهديد به انتحار سياسي خودش بود، درست مثل پسر بچه لجوجي که به شما ميگويد "يا چيزي را که مي خواهم به من بدهيد و يا آن قدر نفس نمي کشم که بميرم. آنوقت شما غصه خواهيد خورد."

دولتمرد پير با همين رويه در کار سياست و مملکتداري توجه جهانيان را به خود جلب کرده و به معروفترين شخصيت کشورش در طول قرنها تبديل شده است. با همين شيوه، او خطر جنگ عمومي و بزرگي را بين کشورهاي مختلف افزايش داده و ملت خود را نيز به فقر کشانده و در آستانه سقوط قرار داده است. با اين همه ملتش او را دوست دارند و کارهايش را تحسين مي کنند و هر بار که در ميان مردم ظاهر مي شود به گرمي از او استقبال مي نمايند.

[abadani69]

تهديد تازه

دولتمرد پير در نخستين سال زمامداريش به يکي از شاخص ترين شخصيت هاي سياسي جهان در صحنه سياست بين المللي مبدل شد. شهرت جهاني او نه به خاطر اين که بهترين يا بدترين يا نيرومندترين دولتمرد جهان بود حاصل شد؛ بلکه بيشتر به خاطر اين بود که صعود سريع او از گمنامي به شهرت با بزرگترين جنجال هاي سياسي همراه گرديد. اين جنجال سياسي يک پديده ظاهري و زود گذر نبود. بلکه اين اعجوبه پير با شيوه هاي غير عادي و شگفت انگيز خود يکي از ژرفترين و پيچيده ترين مسائل زمان خود را پديد آورده است. پيرامون حرکات اين اعجوبه زمان، بحراني در سرنوشت جامعه بشري در حال شکل گرفتن است.

اين مرد شگفت انگيز محمد مصدق، نخست وزير ايران، و مرد سال 1951 است. او بود که داستان نفت را به يکي از قصه هاي شهرزاد تبديل نمود و چرخهاي آشوب را روغن کاري کرد. اشکهاي او که خاصيت سوزاننده تيزاب را داشت آخرين پايه هاي کي امپراتوري بزرگ را ذوب کرد. او با صداي پر نوسان و شکوه آميزش گستاخانه غرب را به چالش طلبيد و نفرت و حسادتي را برانگيخت که تا اين زمان براي غرب ناشناخته و نامفهوم بود.

مصدق ناگهان سمبل خواستها و آرزوهاي ميليونها انسان در داخل و خارج ايران گرديد و مظهر احساسات خشمگينانه و تعصب آلودي شد که خود آن را پديد آورده بود. احساسات ميليوني مردم اين کشورها چنان دستخوش هيجان شد، که ترجيح ميدادند نابود شوند و تن به ادامه رابطه با غرب ندهند. کمونيسم از وضعي که پيش آمده نهايت استفاده را برد و احساسات به غليان آمده عليه غرب را ترغيب و تشجيع کرد، ولي بايد گفت که در ايجاد اين حرکت نقشي نداشت. در بحبوحه رقابت و دشمني بين جهان غرب و کمونيست، شکاف و اختلاف تازه اي که ميان غرب و شرق غير کمونيست پديد آمده، تهديد بزرگ و تازه اي براي جهان غرب به شمار مي آيد.

در طول سال 1951 تهديد و خطر کمونيسم در جهان ادامه يافت، ولي چيز تازه اي بر آن افزوده نشد و حتي مي توان گفت که اندکي کاهش يافت. رويدادهاي سال 1951 بيشتر تحت الشعاع خطرهاي تازه اي که از خاورميانه و خاور نزديک سر بر آورده بود قرار گرفت و در مرکز اين شبکه رو به گسترش خبري، يک نفر، محمد مصدق قرار داشت.

واقعيت اين است که قدرت نظامي غرب براي رويارويي با کمونيسم در سال 1951 افزايش يافت. ولي مبارزه طلبي مصدق را نمي توان با قوه قهريه پاسخ گفت. غرب با همه قدرت نظامي خود نتوانست در سال 1951 با رهبر گريان و رنجور يک کشور درمانده و بي دفاع مقابله کند. غرب هنوز نتوانسته است توان اخلاقي لازم را براي توجيه هدفها و مسئوليتهاي خود در خاورميانه به دست آورد. تا زماني که غرب اين توان اخلاقي را به دست نياورد، نمي تواند با مصدق و ميليونها انساني که پشت سر او ايستاده اند مقابله کند. در ايران و مصر و کشورهاي ديگر منطقه وقتي از ما غربيها مي پرسند "شما که هستيد و اينجا چه مي کنيد؟" تنها پاسخ ما مِن مِن کردن و معاذير گُنگ و نامفهوم بر زبان راندن است. شارل ماليک نماينده لبنان در سازمان ملل متحد در اين باره گفت: ميدانيد مشکل اساسي غرب در خاورميانه چيست؟ مسئله اين است که غرب اعتماد بنفس خود را از دست داده و سياست روشني در اين منطقه ندارد... تا زماني که غرب توان اخلاقي لازم را براي اتخاذ يک سياست روشن و مثبت و سازنده در اين منطقه به دست نياورد، آشوب ادامه خواهد يافت.

"تايم" از اين قسمت به بعد به سياست جهاني و مسائل مربوط به آمريکا و تشريح وقايع مهم سال 1951 و نامزدهاي ديگر عنوان مرد سال 1951 مانند چرچيل و ترومن و آيزنهاور پرداخته و سپس مجدداً به دليل انتخاب دکتر مصدق به عنوان مرد سال 1951 بازگشته و زير عنوان "جرج واشنگتن ايران" به شرح حال وي پرداخته و چنين مينويسد:

جرج واشنگتن ايران (اعطاي لقب جرج واشنگتن ايران به دکتر مصدق از طرف مجله تايم در آن زمان مورد انتقاد شديد مطبوعات انگليس قرار گرفت، زيرا جرج واشنگتن مظهر مبارزه و آزادي و استقلال آمريکا و شخصيت محبوب و مورد احترام همه آمريکايي هاست و مقايسه دکتر مصدق با وي به هيچ وجه براي انگليس ها قابل هضم نبود.) احتمالاً در سال 1879 به دنيا آمده است "از جمله شگفتي هاي مصدق اين است که سن واقعي خود را فاش نميکند!"؛ مادر او يکي از شاهزاده خانم هاي قاجار بود. سلسله اي که قبل از پهلويها در ايران سلطنت ميکردند. پدرش قريب به سي سال داراي سمتي معادل وزير دارائي در حکومت سلاطين قاجار بود. محمد مصدق در سال 1906 وارد عالم سياست شد و چون معمولاً نقش منتقد و مخالف حکومت را بازي ميکرد، غالباً از دستگاه حکومت دور بود و چند بار نيز به تبعيد رفت.

مصدق که تحصيلات خود را در رشته حقوق به پايان رسانده و درجه دکترا گرفت؛ بعد از پايان تحصيل در سوئيس به کشورش بازگشت و در اواخر سلطنت قاجاريه صاحب مشاغل مهمي شد. بعد از انقراض قاجاريه، در دوران سلطنت اولين پادشاه سلسله پهلوي به واسطه مخالفت با روش مستبدانه او مغضوب واقع شد و مدتي به حال تبعيد به سر برد؛ تا اينکه پس از اشغال ايران از طرف نيروهاي متفقين و استعفاي اجباري رضاشاه به صحنه سياست بازگشت. با وجود اين تا روز هشتم مارس سال 1951 که رزم آرا نخست وزير طرفدار غرب ايران به قتل رسيد، کسي نامي از او در غرب نشنيده بود. مصدق اندکي پس از ترور رزم آرا طرح ملي شدن نفت ايران را به تصويب مجلس رساند و متعاقب آن موجي از احساسات ملي و ضد خارجي ايران را فرا گرفت، که سرانجام آن انتخاب مصدق به مقام نخست وزيري بود، زيرا گمان نميرفت کسي جز خود او قادر به اجراي اين قانون و بيرون راندن انگليسي ها از ايران باشد.

با وجود انتقادات شديدي که در غرب، بخصوص انگلستان از دکتر مصدق و اقدامات افراطي او به عمل آمده، واقعيت امر اين است که خود انگليسي ها هم در ايجاد زمينه انفجار احساسات ضد انگليسي در ايران بي تقصير نبوده اند. شرکت نفت انگليس و ايران که به موجب قانون ملي شدن نفت ايران از ادامه بهره برداري نفت ايران محروم شده است، يک شرکت نيمه دولتي انگليس بود که بخش اعظم سهام آن به دولت انگلستان تعلق داشت. اما سهمي که اين شرکت از درآمد هنگفت خود به دولت ايران مي پرداخت به مراتب کمتر از مالياتي بود که دولت انگليس بابت درآمد اين شرکت دريافت مي نمود. دولت آمريکا بارها شرايط غير عادلانه اين معامله را به انگليسي ها گوشزد نموده و هشدار داده بود که در صورت ادامه اين وضع، ايران به مرحله انفجار خواهد رسيد، ولي انگليس ها به اين هشدار اعتنا نکردند و آمريکا هم از فشار بيشتر به انگلستان براي قبول شرايط يک معامله معقول با ايران خودداري نمود.

ترور رزم آرا و سرعت حوادثي که نخست به تصويب قانون ملي شدن نفت ايران و سپس زمامداري دکتر مصدق انجاميد، انگليس ها را وحشت زده و غافلگير کرد و به دادن امتيازاتي براي انعقاد يک قرارداد عادلانه نفت با ايران رضايت دادند، ولي ديگر دير شده بود و ايراني ها ديگر به هيچ قيمتي حاضر نمي شدند اختيار صنايع نفت خود را به دست انگليس ها بسپارند. اخراج کارشناسان انگليسي نفت از ايران بزرگترين تحقير براي انگليس ها به شمار ميآمد که آنها را تا سر حد جنون خشمگين ساخت؛ و اگر آمريکايي ها به طور جدي مداخله نميکرند به يک اقدام نظامي از طرف دولت انگليس منجر مي شد که نتايج فاجعه باري در بر داشت و مداخله احتمالي شوروي در برابر تهاجم نظامي انگليس، دنيا را در آستانه يک جنگ بزرگ قرار مي داد.

انگليس ها اميدوار بودند که با متوقف شدن استخراج نفت ايران و بسته شدن پالايشگاه عظيم آبادان و ممانعت از فروش نفت ايران در بازارهاي جهان، مشکلات اقتصادي ايران، مصدق را به زانو درآورد و به راه حل مطلوب آنها تن در دهد. ولي مصدق به هيچ راه حلي که متضمن بازگشت انگليسي ها، ولو با قبول اصلي ملي شدن نفت از طرف آنها باشد تن در نمي دهد. ادامه اين وضع و مشکلات اقتصادي ايران ممکن است، زمينه را براي گسترش نفوذ حزب کمونيست توده و گرايش ايران به طرف بلوک کمونيست فراهم سازد. هر چند خود مصدق بدون ترديد هيچ گونه گرايشي به روس ها و کمونيست ها ندارد.

مقاله تايم با انعکاس پيامدهاي ملي شدن نفت و بحران ايران در منطقه و جهان، بخصوص در کشورهاي خاورميانه ادامه مي يابد و تايم مخصوصاً به هيجاني که مبارزه دکتر مصدق با امپرياليسم انگليس در کشورهاي تحت سلطه انگلستان در منطقه پديد آورده، اشاره مي کند. نکته جالب توجه در اين قسمت از مقاله تايم اشاره به اوج گرفتن احساسات ضد انگليسي در مصر و احتمال تقليد مصري ها از مدل ملي شدن نفت ايران در مورد ملي کردن کانال سوئز است. (مقاله تايم هنگامي منتشر شد که ملک فاروق هنوز در مصر سلطنت مي کرد، ولي شش ماه بعد، پيش بيني تايم که منجر به ملي شدن کانال سوئز شد به حقيقت پيوست)

[/B]

[donsaeid]

[donsaeid]

Dr. Mossadegh and President Truman in Washington D.C

Dr. Mossadegh and His Supporters in Front of the Majlis

Dr. Mossadegh During His Trial

Dr. Mossadegh's Tomb in Ahmad Abad

[donsaeid]

TIME - The Weekly Newsmagazine - Man of the Year
Man of the Year
Mohammad Mosadegh - Challenge of the East
Once upon a time, in a mountainous land between Baghdad and the Sea of Caviar, there lived a nobleman. This nobleman, after a lifetime of carping at the way the kingdom was run, became Chief Minister of the realm. In a few months he had the whole world hanging on his words and deeds, his jokes, his tears, his tantrums. Behind his grotesque antics lay great issues of peace or war, progress or decline, which would affect many lands far beyond his mountains.

His methods of government were peculiar. For example, when he decided to shift his governors, he dropped into a bowl slips of paper with the names of provinces; each governor stepped forward and drew a new province. Like all ministers, the old nobleman was plagued with friends, men-of-influence, patriots and toadies who came to him with one proposal or another. His duty bade him say no to these schemes, but he was such a kindly fellow (in some respects) that he could not bear to speak the word. He would call in his two-year-old granddaughter and repeat the proposal to her, in front of the visitor.
Since she was a well- brought-up little girl, to all these propositions she would unhesitatingly say no. "How can I go against
her?" the old gentleman would ask. After a while, the granddaughter, bored with the routine, began to answer yes occasionally. This saddened the old man, for it ruined his favorite joke, and might even have made the administration of the country more inefficient than it was already.

In foreign affairs, the minister pursued a very active policy--so active that in the chancelleries of nations thousand of miles away, lamps burned late into the night as other governments tried to find a way of satisfying his demands without ruining themselves. Not that he ever threatened war. His weapon was the threat of his own political suicide, as a willful little boy might say, "If you don't give me what I want I'll hold my breath until I'm blue in the face. Then you'll be sorry."
In this way, the old nobleman became the most world-renowned man his ancient race had produced for centuries. In this way, too, he increased the danger of a general war among nations, impoverished his country and brought it and some neighboring lands to the very brink of disaster.
In the year of his rise to power, he was in some ways the most noteworthy figure on the world scene. Not that he was the best or the worst or the strongest, but because his rapid advance from obscurity was attended by the greatest stir. The stir was not only on the surface of events: in his strange way, this strange old man represented one of the most profound problems of his time. Around this dizzy old wizard swirled a crisis of human destiny.

He was Mohammed Mossadegh, Premier of Iran in the year 1951. He was the Man of the Year. He put Scheherazade in the petroleum business and oiled the wheels of chaos. His acid tears dissolved one of the remaining pillars of a once great empire. In his plaintive, singsong voice he gabbled a defiant challenge that sprang out of a hatred and envy almost incomprehensible to the West.

There were millions inside and outside of Iran whom Mossadegh symbolized and spike for, and whose fanatical state of mind he had helped to create. They would rather see their own nations fall apart than continue their present relations with the West. Communism encouraged this state of mind, and stood to profit hugely from it. But Communism did not create it. The split between the West and the non-Communist East was a peril all its own to world order, quite apart from Communism. Through 1951 the Communist threat to the world continued; but nothing new was added--and little subtracted. The news of 1951 was this other danger in the Near and Middle East. In the center of that spreading web of news was Mohammed Mossadegh.

Mossadegh, by Western standards an appalling caricature of a statesman, was a fair sample of what the West would have to work with in the Middle East. To sit back and deplore him was to run away from the issue. For a long time, relations with the Middle East would mean relations with men such as Mossadegh, some better, some much worse.
The Iranian George Washington was probably born in 1879 (he fibs about his age). His mother was a princess of the Kajar dynasty then ruling Persia; his father was for 30 years Finance Minister of the country. Mohammed Mossadegh entered politics in 1906. An obstinate oppositionist, he was usually out of favor and several times exiled. In 1919, horrified by a colonial-style treaty between Britain and Persia, he hardened his policy into a simple Persia-for-the-Persians slogan. While the rest of the world went through Versailles, Manchuria, the Reichstag fire, Spain, Ethiopia and a World War, Mossadegh kept hammering away at his single note. Nobody in the West heard him.

They heard him in 1951, however. On March 8, the day after Ali Razmara, Iran's able, pro-Western Premier, was assassinated, Mossadegh submitted to the Iranian Majilis his proposal to nationalize Iran's oil. In a few weeks a wave of anti-foreign feeling, assisted by organized terrorism, swept him into the premiership.


The Anglo-Iranian Oil Co., most of whose stock is owned by the British government, had been paying Iran much less than the British Government took from the company in taxes. The U.S. State Department warned Britain that Iran might explode unless it got a better deal, but the U.S. did not press the issue firmly enough to make London listen. Mossadegh's nationalization bill scared the company into concessions that were made too late. The Premier, whose mind runs in a
deep single track, was committed to nationalization--and much to the surprise of the British, he went through with it, right down to the expulsion of the British technicians without whom the Iranians cannot run the Abadan refinery.

Results:
I) the West lost the Iranian oil supply;
2) the Iranian government lost the oil payments;
3) this loss stopped all hope of economic progress in Iran and disrupted the political life of the country;
4) in the ensuing confusion, Iran's Tudeh (Communist) Party made great gains which it hoped to see reflected in the national
elections, due to begin this week.

Mossadegh does not promise his country a way out of this nearly hopeless situation. He would rather see the ruin of Iran than give in to the British, who, in his opinion, corrupted and exploited his country. He is not in any sense pro-Russian, but he intends to stick to his policies even though he knows they might lead to control of Iran by the Kremlin.

The suicidal quality of this fanaticism can be seen in the two men closest to Mosadegh in politics. Ayatulla Kashani is a zealot of Islam who has spent his life fighting the infidel British in Iraq and Iran. He controls the Teheran mobs (except those controlled by the Communists), and his terrorist organization assassinated Razmara. Hussein Makki controls the oil-rich province of Khuzistan, in which the Abadan refinery lies. When the British got out, Mossadegh put Makki in charge of the oil installations. Makki's view on oil: close up the wells, pull down the refinery and forget about it. Neither Makki, Kashani nor Mossadegh has ever shown any interest in rational plans for the economic reform and development of their country.

Sometimes the crisis through which Iran is passing depresses Mossadegh to the point of tears and fainting spells. Just as often, he seems to regard the state of affairs with a light heart. When he came to the U.S. to plead his cause, mercurial Mossadegh was so ready with quips, anecdotes and laughter that Secretary Achseon thought the visitor should be reminded of the gravity of the situation. At a Blair House luncheon where Mossadegh was guest of honor, Acheson told a story: a wagon train, crossing the American West, was attacked by Indians. A rescue party found the wagons burned, and the corpses of the pioneers lying around them. The only man still alive lay under a wagon, with an arrow through his back. "Does it hurt?" he was asked. The dying man whispered: "Only when I laugh." Acheson looked pointedly at Mossadegh--who just doubled up with appreciative laughter.
The fact that Iranians accept Mossadegh's suicidal policy is a measure of the hatred of the West--and especially the hatred of Britain--in the Near and Middle East. The Iranian crisis was still bubbling when Egypt exploded with the announcement that it was abrogating its 1936 treaty with Britain. The Egyptian government demanded that British troops get off the soil of Egypt. Since the British were guarding the Suez Canal, they refused. The Egyptians rioted, perhaps in the belief that the U.S., which had opposed any use of force in Iran, would take the same line in Egypt. The U.S., however, backed the British, and the troops stayed. But now they can only stay in Egypt as an armed occupation of enemy territory.

[donsaeid]

Since Mossadegh's rise, U.S. correspondents have been swarming over the Near and Middle East. Their general consensus is that:

I) The British position in the whole area is hopeless. They are hated and distrusted almost everywhere. The old colonial relationship is finished, and no other power can replace Britain.

2) If left to "work out their own destiny" without help, the countries of the Middle East will disintegrate. The living standard will drop and political life become even more chaotic. (Half a dozen important political leaders in the Near and Middle East were assassinated during 1951.)

3) Left to themselves, these countries will reach the point where they will welcome Communism.

4) The U.S., which will have to make the West's policy in the Middle East, whether it wants to or not, as yet has no policy there. The U.S. pants along behind each crisis, tossing a handful of money here, a political concession there. At the height of the Egyptian crisis (the worst possible moment), the U.S., Britain, France and Turkey invited Egypt to join a defense pact. The invitation was promptly rejected.

5) Americans and Britons in the Near and Middle East spend a large part of their energies fighting each other. No effective Western policy is possible without Western unity.

The word "American" no longer has a good sound in that part of the world. To catch the Jewish vote in the U.S., President Truman in 1946 demanded that the British admit 100,000 Jewish refugees to Palestine, in violation of British promises to the Arabs. Since then, the Arab nations surrounding Israel have regarded that state as a U.S. creation, and the U.S., therefore, as an enemy. The Israeli-Arab war created nearly a million Arab refugees, who have been huddled for three years in wretched camps. These refugees, for whom neither the U.S. nor Israel will take the slightest responsibility, keep alive the
hatred of U.S. perfidy.

No enmity for the Arabs, no selfish national design motivated the clumsy U.S. support of Israel. The American crime was not to help the Jews, but to help them at the expense of the Arabs. Today, the Arab world fears and expects a further Israeli expansion. The Arabs are well aware that Alben Barkley, Vice President of the U.S., tours his country making speeches for the half-billion-dollar Israeli bond issue, the largest ever offered to the U.S. public. Nobody, they note bitterly, is raising that kind of money for them.

The Deep Problem. What is the right answer to the seething problem of the Middle East? It is much easier to see past U.S. mistakes, sins of omission and commission, than to plot a wise and firm future course. The U.S. success in Turkey, gratifying as it is, does not give much guidance on Western policy in the Arab countries and in Iran. Turkey had passed through a drastic process of modernization which in most of the Moslem world is still to come. But the U.S. cannot wait for Kemal Ataturks who are not in sight.

The West's new relationship with the East must start at a much deeper level than efforts at economic help or military alliance. Economic and military cooperation will be of little use unless they are part of a Western approach that involves the whole range of culture--especially religion and law.
In its leadership of the non-Communist world, the U.S. has some dire responsibilities to shoulder. One of them is to meet the fundamental moral challenge posed by the strange old wizard who lives in a mountainous land and who is, sad to relate, the Man of 1951.

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]

داریوش سجادی:
من نتیجه ای که از فرمایشات شما می گيرم آنست که در حوضه داخلی صرف نظر از دخالتهای بیگانه، از زمانی که بین دکتر مصدق و ملیون و روشنفکران با جامعه مذهبی فاصله ايجاد شد ، این جدایی زمینه ساز سقوط دکتر مصدق را مهيا کرد.
اگر اين نتيجه گيری درست باشد، می شود به نتیجه عام تری رسيد مبنی بر آنکه در طول تاریخ معاصر ایران، هر زمانی که بین توده های روشنفکر و قشر سنتی و مذهبی جامعه همگرایی ایجاد شد، ايشان موفق شدند تا نهضت خودشان را با موفقیت جلو ببرند و هر زمانی هم که افتراق بين اين دو حاکم شد، اين امر منجر به شکست ايشان شده است.
در همین انتخابات اخیر ریاست جمهوری ايران ،مشاهده کرديم وقتی در جبهه اصلاحات بین جناح سنتی و مذهبی با محوريت شخص آقای کروبی و جناح روشنفکری مانند حزب مشارکت و حتی نهضت تحت امر شما، افتراق ایجاد شد محصولش شکست توامان هر دو طرف بود.

ابراهیم یزدی:
بهتر است که در رابطه با جریانات اخیر در فرصت دیگری به گفتگو بپردازیم. اما اینکه شما فرمودید در دوران مصدق، افتراق میان نیروهای ملی و نیروهای دینی در ایران منجر به شکست شد این امر به طور نسبی درست است نه به طور مطلق.
علی رغم اینکه برخی از رهبران دینی مانند مرحوم آیت الله کاشانی از مصدق جدا شدند برخی از روحانیون برجسته همچنان در کنار مصدق باقی ماندند، شما اگر به لیستی که در مجلس 17 که از شهرهای مختلف انتخاب شده بودند نگاهی بیاندازید، مشاهده می کنید که از میان آنها تنها شاید یک یا دو نفر بودند که مصدق را رها کردند، بقیه باقی ماندند، نه تنها باقی ماندند بلکه پس از کودتای 28 مرداد، با نهضت مقاومت ملی همکاری می کردند.

داریوش سجادی:
بعد از تمامی اشتباهات دولت آمریکا که بعد از کودتای 28 مرداد در ایران و در خاور میانه مرتکب شد جنابعالی افق آینده تحولات سياسی در خاورميانه را چگونه ارزیابی می کنید به خصوص اینکه مشاهده می کنیم که دولت آمریکا در عمل از سیاست های غلط خود در خاور میانه چندان متنبه نشده؟ به طور مثال تهاجم نظامی آمریکا به عراق، به صورتی که صدام حسین را به عنوان دشمن خودشان در ذلیل ترین شکل ممکن بر روی تصویر تلویزیون آورده و به اسارت می گیرند.
حال بگذريم از اينکه صدام بخصوص برای ايرانيان بخاطر 8 سال جنگ و جنايت وی در حق ما انسان منفوری بود اما منکر اين هم نمی توان شد که صدام با مانورها و ژست های ولو تصنعی خود توانسته بود خود را در قواره قهرمان اعراب در خاورميانه عربی شماسازی کند و صدام در اين مفهوم نمادی از غيرت عربی برای اعراب خاورميانه محسوب می شد. خصوصاً خاورميانه ای که طی 50 سال گذشته از ناحيه خاصه خرجی های آمريکا نسبت به اسرائيل بشدت از اين کشور دل چرکين و آزرده خاطر هم بود لذا وقتی آمریکا غرور و پرستیژ اعراب را با تخفيف صدام جريحه دار می کند قهراً اين امر بنوبه خود به اندازه کافی برخوردار از اين ظرفيت هست تا منجر به رشد و تعميق نفرت جهان عرب از آمریکا شود بطوری که مشاهده هم کرديم و می کنيم که از بعد از سقوط صدام، نه تنها روند تروریسم ضد آمریکایی در عراق کم نشد، بلکه شکل گسترده تری هم به خود گرفته است.

ابراهیم یزدی:
اینکه می فرمایئد اشتباهات، این خاصیت قدرت وخود شیفتگی است. گاهی این خودشیفتگی شخصی است گاهی هم شکل گروهی به خود می گیرد. به طور مثال در زمان هیتلر، هیتلر یک نمونه کلاسیک آسیب شناسانه از یک فرد نارسیست بود اما هیتلر توانست آن را به خودشیفتگی نژاد ژرمن تسری دهد، طوری که آلمان ها واقعا احساس برتری نژادی نسبت به بقيه جوامع می کردند، این خودشیفتگی گروهی تا حدودی در مورد آمریکایهای بالنده هم صدق می کند، این یک طرف قضیه است. اما علت تنفری که امروز در دنیای عرب از آمریکا بوجود آمده، صرفا به خاطر اینکه صدام را که یک دیکتاتور بسیار وحشتناکی بود و آمریکا خواست این را به همه ثابت کند و او را خوار و ذلیلش جلوه دهد نیست. اشکالی که در دولت آمریکا وجود دارد رفتار دوگانه ای است که اين کشور دارد. وقتی در قرآن آمده که چرا مردم را به نیکی دعوت می کنید اما خودتان را فراموش می کنید این فقط مربوط به ما مسلمانان نیست. صرفا مربوط به برخی از مسلمانان که تظاهر به دین می کنند ولی عملا ضد دین عمل می کنند، نیست. یک قاعده جهانی است. وقتی که ملتها می بینند، آمریکا با تمام قوا از خشونت یهودی ها علیه فلسطینیها حمایت می کند و گویی این حق یهودیان است که بروند و سرزمینهای فلسطینی را اشغال کند.
توجه داشته باشيد که دولت اسرائیل تنها دولتی است در تاریخ سازمان ملل متحد که تمامی قطعنامه های سازمان پیرامون مسائل خاورمیانه را بدون استثناء رد کرده و هرگز مورد اعتراض آمريکا واقع نشده. خوب مردم این را می بینند و بازیهای دودوزه آمریکا برای همه رو می شود. از یک طرف می گویند حقوق بشر، از طرف دیگر آن مسائلی که در ابوقریب بر ملا شده یا آنچه که در حال حاضر در گوانتانامو می گذرد در مقابل چشم مردم است. بنابراین احساسی که در مردم عرب و مردم آسیا و آفریقا نسبت به آمريکا بوجود آمده، ناشی از رفتار دو گانه ای است که آمریکائی ها نسبت به مقولات اساسی مانند حقوق بشر دارند.
و در انتها من می خواهم به خودم و همه ایرانیهایی که سالهاست برای آزادی و استقلال و حاکمیت ملت فعالیت می کنند بگویم که از فراز و نشیب ها نباید نا امید بود، جاده دموکراسی هموار نیست. دموکراسی یاد گرفتنی است. پدران ما از 100 سال پیش یک مبارزه ای را برای آزادی ملت شروع کرده اند. اگر چه در دورانی مثل دوران دکتر مصدق شکست خوردیم و در دورانی مثل انقلاب اسلامی پیروز شدیم. ولی در کل نباید نا امید بود. باید بدانیم راهی طولانی آمده ایم و راهی طولانی تر در پیش داریم. باید با توکل به خدا و دست به دست هم دادن، اهداف کلان ملی مان را پی گیری کنیم.

[donsaeid]

دردفاع از سیاستهای ضد ملی نمی توان پشت نام دکترمصدق مخفی شد!

ناصر مستشار

مردم ایران از(جناح داور پناه،قاسمی از جبهه ملی) می پرسند، با کدام نیرو می خواهید ج.ا. را سرنگون کنید؟

وقتی تیتر زیر را در اینترنت فارسی زبان برای اولین بار مشاهده نمود م در پوست خود نمی توانستم بگنجم و از خوشحا لی کم مانده بود بال در بیاورم .از اینکه بالاخره پس از سالیان دراز تشکیلاتی جرات کرده وزمان سرنگونی رژیم اسلامی را اعلام می کند برایم بسیار جالب بنظر می رسید؟

" سال ۱۳۸۵ سال سرنگونی حاکمیت جمهوری اسلامی"(شعار از جبهه ملی ایران جناح داور پناه، ،قاسمی بمناسبت آغاز نوروز)

اما وقتی تمام اعلامیه را خواندم وبا بقیه اعلامیه های همان افراد مقایسه نمودم متوجه شدم باز هم با یک سراب مواجه شده ام که قبلا مشابه آنرا چندین بار ازجانب تشکیلات های دیگر مشاهده کرده بودم.به سرعت حافظه ام به شعر بسیا رحکمیانه زیرگریزی زد:

تکیه برجای بزرگان نتوان زد به گزاف مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی!!
از این دوستان که خود را بخشی از جبهه ملی می دانند، باید پرسید ؟ شما با کدامیک از زمینه های اولیه می خواهید سرنگونی رژیم اسلامی را سازمان بدهید: نه اهل ائتلاف وسیع هستید، نه اهل ارتباط گیری وتماس گیری بین االمللی می باشید ، نه اهل تغییر روش های دیرینه هستید ونه برنامه ائی ارائه می دهید، نه راهکار اصولی وعقلانی در برابرتان است. اما ناگهان بدون آمادگی به مردم ایران، امید کاملا واهی سرنگونی را وعده می دهید وحتی تاریخ آنرا تعیین می کنید وبه یکباره مقاله زیر را تحت عنوان:" با این اپوزیسیون مفلوج چه کنیم" از همان نویسنده منتشر میشود:اینکه اپوزیسیون هم اکنون مفلوج ومفلوک و پراکنده وبی برنامه وبی هویت است جای هیچ شکی نیست و همه نیروهای سیاسی این موضوع را به خوبی می دانند.اما مهم این است که چگونه می توانیم براین پراکندگی فائق آئیم؟هر اندیشمندی که به سئوال تاریخی یاد شده بتواند پاسخ مناسب بدهد هنر کرده است ،وگرنه روضه سید الشهداء خواندن بدرد مردم ایران نمی خورد.در حال حاضر میهنمان در یک جهنم به نام ج.ا. گرفتار آماده است وبرای نجات خویش همچون با آن انسان درحال غرق که در دریای متلاطم به هر تخته چوبی چنگ می اندازد می توان مقایسه کرد!شما به این انسان گرفتاردر طوفان دریا چه کمکی می توانید بکنید؟ واگر افرادی هم در کنار شما برای نجات او به یاری شما بشتابند ، ابتدا از آنها استنتاق می کنید که، به کدام مسلک ومرامی تعلق دارید ویا بلافاصله بدون سئوال پیچ کردن واتلاف وقت به سرعت به کمک آن انسان در حال غرق شدن می شتابید.


آقای داور پناه می گویند:

"سرنگونی حکومت دینی و برداشتن دین از مسند حکومت برای برقراری دموکراسی و مردم سالاری به زمان و برنامه نیازمند است". شما که به مردم زمان تغییر رژیم را داده بودید ، به یکباره برای جملات بالا را به مردم ایران تحویل می دهید!!

"هر کس هر آرمانی دارد برای آرمانش بکوشد. اما مبارزه برای سرنگونی رژیم استبدادی دینی را ، مبارزه مرام و آرمان خاصی ندانیم ، بلکه آن را مبارزه همگانی دموکراسی و آزادیخواهی بشناسیم". از جانب دیگر بطور عقلانی به مسئله سرنگونی رژیم می نگرید و ای کاش بر همین مواضع اتکاء داشته باشید واز تفرقه افکنی دست بردارید!!



"نشریه اینترنتی روشنگری می نویسد که رضا پهلوی و عده ای از اعضای سازمان اکثریت ، گروهی از جمهوری خواهان ملی ، نمایندگان حزب دمکرات ایران ، کومله مهتدی ، جبهه متحد بلوچستان و طرفداران رفراندوم و....

که در جلسات پالتاکی " همه با هم" شرکت دارند ، ظاهرا" اعلام کرده اند که هدف این جلسات آن است که روی یک "میثاق" یا "منشور" توافق کنند و در جلسه ای یک "کنگره ملی" اعلام کرده و منشور را منتشر نمایند". ولی شما بلا فاصله تمام وعده های داده شده خود را فراموش می نمائید و به ایجاد تردید ، یاس ، تفرقه را آغاز می کنید که در مجموع هیچ گونه خطوط اصولی در رفتارهای سیاسی شما رد یابی نمی توان کرد!!

راه و روش سیاسی د کتر محمد مصد ق را براستی کد امیک از ملی گرایان تاکنون پیموده اند؟شرکت در انقلاب اسلامی به رهبری روح الله خمینی که میهنمان را به این روز سیاه افکنده است ، مطمئنا راه وروش دکتر مصدق نبوده است.تنها دکتر بختیار راه درست را برگزید وبه خمینی لبیک نگفت.

شما در شانه خالی کردن از خطائی که در سا ل 1357 خورشیدی توسط بخشی از نیروهای جبهه ملی ایران صورت گرفت همه حقیقت را عنوان نمیکنید، نمی دا نم این کردار شما عمدی است یا غیرعمد ؟ اما بهتر است در بررسی هر رخدادی که در گذشته رخ داده است، به هر اندازه که در بوجود آمدنش سهیم بوده ایم چه در نقاط پیروزمند آن ویاشکست خورده اش مسئو لیت به گردن بگیریم !!این باعث میشود در شکل گیری مسائل سیاسی پیش روی ما، مردم اعتماد خود را از دست ند هند.شما اصرار وافر دارید که در سال 1357 خورشیدی در میهن ما یک انقلاب تمام عیار برای بدست آوردن استقلال وآزادی وعدالت اجتماعی هر چند خونین به وقوع پیوسته است که سئوال اول و اساسی این است که دستاوردهای انقلاب میهن ما در کجا قرار گرفته است؟ دوم اینکه شما در بازگوئی تاریخ تحریف می کنید و شعار محوری سه گانه به جای جمهوری اسلامی ، عدالت اجتماعی را جایگزین می کنید.نسلی که در خیابانها تحت رهبری خمینی شعار برقراری جمهوری اسلامی را فریاد می کرد، هنوز زنده است ونمی توان کلیدی ترین شعار انقلاب ارتجاعی اسلامی یعنی جمهوری اسلامی را باشعار دیگری عوض کرد. هسته مرکزی وچشم اسفندیار که باعث شکست وروی کار آمدن رژیم حکومت اسلامی گردید را شما به راحتی جابجا می کنید تا از شرکت خود در انقلاب دفاع نمائید ؟شاید مدعی شوید لااقل شاه را سرنگون کر د ه ایم، بنا بر گفته آقای دوارپناه""این ملت ایران بود که با شعار " استقلال، آزادی و عدالت اجتماعی " رژیم ضدبشری ساواک آریامهری را واژگون کرد و محمدرضاشاه را نیز به زبالهدان تاریخ فرستاد.

و این ما مردم هستیم که برای دستیابی به آیندهای بهتر، نظام ضدایرانی و ضدانسانی و فاسد و دزد و جاهل آخوندی را سرنگون خواهیم کرد و برای خود و نسلهای آینده ایرانی، کشوری آزاد و آباد خواهیم ساخت که در آن قانون و انسانیت و آزادی و امنیت و رفاه و آسایش حکمفرما خواهد بود.

اگر شرائط امروز حاکم بر کشور ما در مقایسه با دوران ناصرالدین شاهی تفاوت چندانی نکرده است، اما این مردم امروز ایران دیگر مرد و زن دوران مشروطیت و حتی سال ۱۳۵۷ نیستندپایان""

شما هنوز با گشاده روئی از شرکت خود در انقلاب ارتجاعی واسلامی سخن برزبان می آورید!!

[donsaeid]

[donsaeid]

[donsaeid]