The End Of Dictador Islamic Republic (Election fraud)

Collapse
This is a sticky topic.
X
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #16
    Iran: Imminent execution: Kobra Rahmanpour (f)

    IRAN Kobra Rahmanpour (f), aged about 25

    It is feared that Kobra Rahmanpour is at imminent risk of execution for murder.
    The Office for the Implementation of Sentences, which carries out executions,
    has set a deadline of 12 October for the family of the murder victim to agree
    to forgo their right to have Kobra Rahmanpour executed, and accept the payment
    of diyeh (blood money) instead. If they continue to ask for the execution to be
    implemented, it is likely to be carried out soon after 12 October.

    Kobra Rahmanpour was arrested on 5 November 2000 and was sentenced to death by
    Branch 1608 of Tehran’s Criminal Court in January 2002 for killing her
    mother-in-law. In 2003 the sentence was upheld by the Supreme Court. She
    claimed she had acted in self-defence after her mother-in-law had tried to
    attack her with a kitchen knife. Kobra Rahmanpour was allegedly forced into
    marriage against her will by her parents, due to the poverty of her family, and
    was subjected to domestic violence during her marriage. She did not have access
    to a lawyer until the beginning of her trial.

    Kobra Rahmanpour was scheduled to be executed on 31 December 2003. However, on
    that day, the Judge of the Office for the Implementation of Sentences confirmed
    to a reporter from the internet news site, the Iranian Students’ News Agency
    (ISNA), that the execution was cancelled because prison authorities were not
    fully equipped for it (there were allegedly no handcuffs to use on the way to
    the execution site).

    In January 2004 Kobra Rahmanpour’s execution was temporarily postponed by
    Ayatollah Shahroudi, the Head of the Judiciary, to allow the opportunity for
    the victims’ family to agree to pardon Kobra Rahmanpour. In a letter to Amnesty
    International dated 3 February 2004, the Embassy of the Islamic Republic of
    Iran in London stated that legal proceedings in the case had been completed and
    that the sentence could only be commuted if the victim’s heirs were to forgo
    their right to retribution and ask instead for compensation. The case was then
    transferred to the mediation body known as the Council for the Resolution of
    Differences (in Persian, the Shoray-e Hall-e Ekhtelaf), for the victim’s family
    to come to an agreement about whether to forgo their right to retribution and
    accept the payment of blood money. However, no resolution has been reached.
    According to Kobra Rahmanpour’s lawyer, the victim’s family have not agreed to
    pardon her. At the beginning of September 2006, the Office for the
    Implementation of Sentences reportedly set a deadline of 12 October for an
    agreement to be reached on pardoning Kobra Rahmanpour.

    Kobra Rahmanpour has been detained in Evin prison for nearly six years, for
    four of which she has been under sentence of death. In September 2006, she
    wrote an open letter, published on the internet, in which she said:
    "I am a human like you. I don’t want to die. But right now I am more like a
    lifeless body who has forgotten happiness and laughter scared of the execution
    rope…I am only a step away from death. I, like all of you, am scared to die.
    Help me so this wouldn’t be my last letter. So many times I think with myself,
    wishing my life would follow a different path. Wishing I could finish my
    pre-university course. Wishing I wouldn’t be forced to work and to serve my
    husband’s family. Wishing I wouldn’t reach the borders of madness. But I have
    suffered so much. I am really a victim. And it is this victim who they are
    going to hang to death. This is not a destiny that I deserve. In these days of
    fear and horror, I come to you again. I thank all the media, papers and people
    who supported me and said that "Kobra shouldn’t be executed". This time, maybe
    for the last time, I want to ask you to do your last efforts for me so I am not
    executed and have a chance to be free. In my dreams I always think of freedom
    and a good life after that. I have suffered enough. Help me so this horrible
    nightmare that has so many times chased me in sleep and has made me wake up and
    scream, won’t come true. Help me to be away from death. Do whatever you can,
    there is little time. These days would be gone too, and for me, every click of
    the clock is a sign that death is near. Please help me! I am scared of death
    and execution. I hate the execution rope and the crane. I want to live. All
    other ways are closed to me. Nobody is here for me. My only hope lies in people
    and my fellow humans. I want to hug my father and mother. In the end, I’d like
    to thank my family and everybody who struggles to save me, for their efforts."

    On 11 May 2006, the United Nations Working Group on Arbitrary Detention (WGAD)
    released a statement on the case. Finding that Kobra Rahmanpour could not
    access the services of a defense lawyer "between her taking in custody and the
    beginning of the trial", the WGAD emphasized that: "The lack of legal
    representation in the investigation of a capital charge may seriously
    jeopardize a supreme human value; the life of the accused. It is the position
    of the Working Group that in the instant case the lack of defense counsel from
    the initial stage of the investigation is so detrimental to the interests of
    justice in general, and to the interests of the person charged in particular
    that it confers to the criminal proceedings an unfair character." The WGAD
    further said that "Under the specific circumstances of this case and bearing in
    mind that she is being held on death row since long, the most appropriate
    remedy would be to obtain her exemption from the implementation of the capital
    punishment. Such a generous measure, the Working Group believes, would be
    broadly welcomed and highly appreciated by the international community."
    [Working Group on Arbitrary Detention, Opinion No 14/2006, 11 May 2006,
    paragraph 15].

    Kobra Rahmanpour was previously the subject of UA 364/03 (MDE 13/041/2003, 15
    December 2003, and follow-ups).

    iran

    Comment

    • Rasputin
      Senior Member
      • Jan 2005
      • 63906

      #17
      تلاش برای تبديل دانشگاه به پادگان, ضرب و شتم کارگران بابلسر, دستگيری معترضان در اروميه و صدور احکام فجيع اعدام؛ سنگسار و حبس های سنگين و ظالمانه به خاطر شرکت در اعتراضات مدنی, همه و همه در حالی است که طرح های دولت احمدی نژاد هم به جايی نرسيده است.



      روشنگری: سرکوب رژيم ادامه دارد و همچنان قربانی می گيرد. روز به روز گام های بلندتری در اين مسير به پيش برداشته می شود و مفاهيم جديدی هم شکل می گيرد که تاکنون ناآشنا بوده است. از آن جمله است مفهوم "دانشجويان ستاره دار". درست همانطور که نازی ها ستاره داوود بر پيراهن يهوديان را اجباری کرده بودند تا آنها قابل شناسايی شوند, حراست دانشگاهها جلوی پرونده های دانشجويان "مساله دار" يعنی دانشجويانی که فعاليت سياسی می کنند و دارودسته حاکم را هم قبول ندارند, ستاره زده است و هر چه تعداد ستاره ها جلوی پرونده دانشجويی بيشتر باشد روزگار او سياه تر و آذر و اذيت او از سوی نهادهای حراستی نيز بيشتر خواهد بود.
      برای اين که ابعاد پرونده سازی برای دانشجويان روشن شود سخنان زير از مرتضى نوربخش رييس دبيرخانه هيات مركزى گزينش استاد و دانشجو در گفتگو با روزنامه اعتماد بسيار قابل توجه است. او می گويد:" در پرونده همه دانشجويان استعلام وجود دارد و زمانى كه اين استعلام‌ها در پرونده‌ها نباشد نقص پرونده اعلام مي‌شود تا استعلام دريافت و نقص پرونده رفع شود."
      اين سخنان آشکارا يک معنا دارد: هيچ دانشجويی نيست که رژيم برايش پرونده نساخته باشد, و در باره "همه دانشجويان" استعلام می کند و اگر نتواند بيرون بکشند که کيست و چه خط و ربطی دارد "نقص پرونده اعلام مي‌شود".

      فشارها اما تنها مربوط به دانشگاه و فعالين دانشجويی نيست, هر روز دستگيری های جديدی صورت می گيرد. و محاکمات تازه ای برپا می شود, و احکام وحشيانه جديدی صادر می شوند: نمونه تازه ترين دستگيری ها در آذربايجان و بازداشت های جديد در تهران است.

      خبرها و گزارش ها حاکی از آن است که گروهی از شرکت کنندگان در تجمع خانواده هاى كبرى رحمانپور، نازنين فاتحی و فاطمه حقيقت پژوه، در تهران دستگير شده اند. نيروهای انتظامی به اين تجمع که در اعتراض به حكم اعدام اين سه زن برگزار شده بود يورش بردند. (آخرين خبر حاکی از آن است که کليه بازداشت شدگان تجمع تهران پس از گرفتن تعهد از آنان آزاد شده اند)

      نيروهای انتظامی کارگران فرش البرز بابلسر و خانواده های آنان را نيز به طرز فجيعی ضرب و شتم کردند.

      نيروهای انتظامی در اروميه با تجمع در مقابل آموزش و پرورش اين شهر براى آموزش زبان تركى در مدارس برخورد کردند و به اعتراف نماينده مجلس از اروميه حداقل 7 يا 8 نفر هم در جريان اين تجمع دستگير شدند.
      قوه قضاييه در يک حکم جديد بی سابقه که شباهت بی نظيری به محکوميت يک گروهبان دوم به جرم سرقت يک ريش تراش در جريان حمله مغول وار لباس شخصی ها به کوی دانشگاه تهران دارد, يکی از شرکت کنندگان در اعتراضات مدنی در ماهشهر را به 25 سال حبس در تبعيد محکوم کرده است!درست خوانده ايد! 25 سال حبس در تبعيد به خاطر شرکت در اعتراضات مدنی!!

      تلاش برای تبديل دانشگاه به پادگان, ضرب و شتم کارگران بابلسر, دستگيری معترضان در اروميه و صدور احکام فجيع اعدام؛ سنگسار و حبس های سنگين و ظالمانه به خاطر شرکت در اعتراضات مدنی, همه و همه در حالی است که طرح های دولت احمدی نژاد هم به جايی نرسيده است. از جمله مهم ترين اين طرح ها ايجاد اشتغال بود, اما به جای ايجاد اشتغال, تغيير در قانون کار و بازتر کردن دست کارفرمايان برای سواستفاده از کارگران و طرح ضربتی حمله به کارگران خارجی و اخراج نيم ميليون کارگر خارجی در عرض سه ماه از سوی وزير کار در دستور کار قرار گرفته است, قيمت ها که قرار بود تثبيت شوند به طرز سرسام آوری با شروع ماه رمضان دوباره بالا رفته اند.

      از سوی ديگر در حالی که سرکوب دائما گسترش می يابد و وارد حوزه های جديدی می شود, جناح های رژيم مشغول چانه زنی در باره دلايل رد طرح تحقيق و تفحص مجلس از شهرداری تهران و شاخ و شانه کشيدن بر سر ضوابط و شرايط و موقعيت و امکانات شرکت در انتخابات هستند. از اين ميان هدف طرح تحقيق و تفحص که اساسا از سوی عوامل رفسنجانی و جناح اقليت اصلاح طلب مجلس مطرح شد اين بود تا ثابت کند که احمدی نژاد هم دزد است و در دوران رياستش بر شهرداری تهران 350 ميليارد تومان بالا کشيده و خرج تبليغات انتخاباتی خود کرده است. از اين طريق ظاهرا می خواستند به آنچه که دارودسته احمدی نژاد نقطه قوت او اعلام می کنند, يعنی فاسد نبودن او حمله کنند و ثابت کنند که او هم فرقی با بقيه ندارد. اما مجلس اين طرح تحقيق را رد کرد و اجازه گشايش پرونده اعمال احمدی نژاد در دوره رياستش در شهرداری تهران را نداد. احمدی نژاد اين ميان وزير رفاه را به خاطر ناهماهنگی اش با کابينه خود و زدوبندهايش با مديران ميانی برکنار کرد و "مصری" عضو کميسيون اجتماعی مجلس را به عنوان وزير جديد در نامه به رييس مجلس برای گرفتن رای اعتماد مجلس به حداد عادل معرفی کرد.

      در مجموع همه علائم و قرائن حاکی از آن است که دولت احمدی نژاد تنها در يک حوزه استعداد شگفت انگيزی برای موفقيت دارد و آن گسترش سرکوب و خفقان است. از اين دولت هرگز نمی توان نان و کار و مسکن برای محرومان, يک اقتصاد شکوفا و مولد, و مديريتی کارا انتظار داشت. برعکس بايد انتظار داشت که هر چه ناکامی در تامين اشتغال و بهبود وضع زندگی اکثريت مردم بيشتر شود, سرکوب مظاهر اعتراض به نابسامانی, فقر, عدم دريافت دستمزدها, و بی حقی مدنی هم بيشتر و لجام گسيخته تر گردد. آنچه می ماند افزايش تلاش ها و فعاليت ها و اعتراضات برای مقابله با موج سرکوب و ناکام گذاشتن طرح های گسترش سرکوب اقتدارگرايان حاکم است.

      iran

      Comment

      • Rasputin
        Senior Member
        • Jan 2005
        • 63906

        #18
        وكلاي محترم ، آقايان علي اكبر . بهمنش و خليل بهراميان

        موضوع : درخواست اعمال اصل 171 قانون اساسي
        با درود فراوان
        در مورد پرونده هاي اين جانب ، به شماره كلاسه هاي 78/ 745 /ط - د ، و 80/416 – ط –د و 81 /6299 –ط- د مصرحه در دادگاه انقلاب شعبه 26 ، توجه آقايان را به نكات ذيل جلب مينمايم :
        1- در مورد پرونده 78/ 745 / ط – د . 27 خرداد ماه 1378
        قاضي حقاني ((سليمي )) رئيس وقت شعبه 6 دادگاه انقلاب و معاونت امنيت ، من را بعنوان مطلع در پرونده مربوط به نشريه هويت خويش كه درآن زمان سمت سردبيري آن را داشتم احضار، اما پس از حضور در شعبه مربوطه بعنوان متهم بازداشت و به زندان اوين فرستاد . از تاريخ مذكور به مدت 5 ماه بصورت غير قانوني در بازداشت و در بند 209 وزارت اطلاعات و شكنجه گاه توحيد ، زير بازجوئي و شكنجه قرار داشتم . پس از اين دوره از بازداشت و شكنجه ، من را با وثيقه – 000/000/200 ريالي با بازداشت سند منزلم آزاد كردند . از ديگر سو عوامل اطلاعات پس از مدت كوتاهي از اين بازداشت، در حاليكه من درسلول انفرادي بودم ، به بهانه حوادث 18 تير 1378 به محل كارم ريخته وبصورت غير قانوني اموال هفته نامه پيام دانشجو و اتحاديه اسلامي ((دمكراتيك )) دانشجويان ودانش آموختگان دانشگاهها را بدون حضور من ، با خود بردند . درباره اين پرونده به چند مسائله اعتراض دارم :
        الف- اموالي را كه در آن زمان يعني 7 سال پيش با خود برده اند ، هنوز برنگردانده و اين يك غارت آشكار محسوب ميشود .
        ب- سند خانه ام را كه در آن تاريخ بازداشت كرده اند با اينكه من در زندان هستم ، هنوز آزاد نكرده اند كه آنهم يك اقدام غير قانوني محسوب ميشود .
        ج – اتهام من در پرونده ، درج بيانيه ((ساختار سياسي آينده ايران )) كه از سوي اتحاديه منتشر شده بود ميباشد، در صورتيكه رسيدگي آن در صلاحيت دادگاه انقلاب نبود. ازديگر سو در حكم صادره از سوي شعبه 26 دادگاه انقلاب ، اگرچه اين پرونده يعني 78/ 745 /ط – د ، مورد اشاره قرار گرفته است، اما من در متن كيفر خواست و متن حكم صادره به اتهام تفهيمي ، اشاره اي نگرديده ، زيرا هيچ وجاهت قانوني نداشته است .
        د – شايان ذكر است كه بعدا اين پرونده به شعبه 26 دادگاه انقلاب منتقل گرديد ولي هنوز دادگاه انقلاب اين مدت، 5 ماه بازداشت انفرادي را بعنوان سنوات زندان ، براي زندان اوين ارسال ننموده است . پس اموالم را برده اند ، سند خانه ام را بازداشت كرده اند ، 5 ماه من را زير شكنجه قرار داده اند و هيچ جا نيزبه حساب نيامده است !؟ آيا اين است مفهوم حقوق شهروندي و برخورد اسلامي وقضاوت اسلامي و عدالت عدل علي كه آقايان مدعي آنند !؟
        غارت اموال ، بازداشت سند ، پنج ماه زير شكنجه و دست آخر نيز عدم پاسخگوئي براي اينكه در دادگاه انقلاب اسلامي منطق زور حاكم است . وكسانيكه خود به مدد زندان و اسلحه به شهروندان بي پناه زور ميگويند ، نميتوانند انتظار داشته باشند ، از سوي قدرت هاي برتر و قدرتمند ترمورد زور گوئي قرار نگيرند .
        2- در 26 خرداد 1379 ، بارديگر شعبه 26 دادگاه انقلاب به رياست قاضي حداد ، من را احضارو بمدت 3 ماه ديگر در سلولهاي انفرادي بازداشتگاه 209 زير شكنجه قرار داد . اتهام من در اين پرونده برگزاري ميتينگ در 4 خرداد ماه 1379 ، در دانشگاه تهران بود . قاضي مربوطه بدون حضور هيئت منصفه و بصورت غير علني ، من را به يك سال حبس محكوم كرده كه درتجديد نظر ، اين حبس به يك ميليون تومان وجه نقد ، تبديل ميشود ، متاسفانه قاضي شعبه 26 ، اين سه ماه انفرادي را نيز درسنوات زندان به حساب نياورده و البته مبلغ يك ميليون تومان وجه نقد را بايد پرداخت بنمايم. دركدام كشور سراغ است كه فردي به مدت سه ماه در سلول انفرادي زير شكنجه قرارگرفته باشد و هيچ جا به حساب نيايد ؟ شايان توجه است كه در تاريخ مذكور ، دو ماه از سه ماه بازداشت من را به دليل عجز پرداخت وثيقه عنوان كرده اند ، در حاليكه ،
        3- الف: سند منزل من از سال بيش در بازداشت همين شعبه بوده است . ب : تبديل حكم بازداشت به قراروثيقه به من اعلام نگرديده . بنابراين من بمدت سه ماه غير قانوني در سلول انفرادي مانده ام كه خودشان معتقدند كه هر شب آن معادل با ده شب زندان عادي است .
        4- بازداشت بعدي من در 26 فروردين 1380 بود كه تا 7 فروردين 1381 نزديك به 11 ماه در سلول انفرادي در بازداشتگاه ضد اطلاعات وزارت دفاع ودرعشرت اباد مربوط به سپاه پاسدار ،زير شكنجه قرار داشتم . از شما وكلاي محترم ميخواهم تا اين پرونده (( 80/ 416 –ط-د )) را مطالعه فرماييد تا معلوم شود ، دليل بازداشت مجدد من چه بوده است ؟ مطابق آنچه ((سيد مجيد)) ، رييس وقت دفتر شعبه 26 دادگاه انقلاب در ضد اطلاعات وزارت دفاع ((جنب فرودگاه )) به من اعلام نمود اين بازداشت با استناد به اين صورت گرفته كه قرار قبلي من از بازداشت سال 1379 ، تشديد گرديده بود . به گفته خودشان من را براي تشديد قرار به مدت 11 ماه در سلول انفرادي زير شكنجه قرار دادند !؟ ايا چنين قوانيني وجود دارد ؟ شهروند را با يورش عوامل مسلح سپاه به محل كارش بازداشت كنند ، بمدت نزديك به يك سال در سلول انفرادي شكنجه كنند،خانواده اش را بگونه هاي مختلف زير فضار قرار بدهندو بعد ادعا كنند كه براي تشديد قرار بوده است ! براستي اتهام من در اين پرونده(( 80/416/ط- د)) چه بوده است؟ البته پس از آن اعلام كردند كه دليل اين بازداشت ، نگارش نامه اي از طرف من تحت عنوان ((علي شكنجه گاه نداشت )) خطاب به رهبر جمهوري اسلامي بوده است ؟! در اين پرونده نيز :
        الف: به دفتر پيام دانشجو و منزل من حمله ور شده و با حكم دادگاه انقلاب اموالم را برده اند و هنوز هم مسترد نكرده اند .
        ب: بازداشت من خود سرانه و غير قانوني صورت گرفته است .
        ج: قاضي شعبه 26 ، اين 11 ماه انفرادي من را در سنوات ادوار بازداشتهاي من به حساب نياورده است .
        د: حتي اگر نظر انها مبني بر تشديد قرار به 50 ميليون تومان ، بهانه صحيحي باشد ، در همين دوره از بازداشت ، با زهم سند منزل من در بازداشت آنها بوده و اقدام آنها وجاهت قانوني نداشته است .
        4- بازداشت بعدي من درتاريخ 18 تير ماه 1381 موضوع كلاس (( 81/6299 – ط- د )) بوده است . اين بار نيز به حكم قاضي مقدسي ((احمدي )) وتوسط عوامل سپاه پاسدار ، من بازداشت و براي مدت هشت ماه و نيم در سلولهاي انفرادي بازداشتگاه شماره 500يا بند 2 الف – سپاه پاسدار)) زير شكنجه قرار داشتم . پس از آن به مدت سه ماه در مرخصي بودم و مجددا سه ماه ديگر از اول تير ماه 1382 تا اخر شهريور ماه همان سال در انفرادي بازداشتگاه 209 وزارت اطلاعات زير شكنجه قرار داشتم. . مطابق با اعلاميه رسمي دادگاه انقلاب در تير ماه 1382 من مجددا بازداشت نشده، و به تعبير خودشان از مرخصي برگردانده شدم . بنابراين :
        الف : اين دوره نيز ميبايست در سنوات ادوار زندان من بحساب بيايد. يعني دوره بازداشت موقت من درسلولهاي انفرادي عبارت از 5/33 يعني حدود سه سال است. اين 3 سال انفرادي و شكنجه ، جز سنوات دوره زندان من بحساب نيامده است . در اين دوره نيز عناصر سپاه بصورت مسلح و به حكم قاضي مقدسي به خانه من ريخته و اموالم را برده و هنوز هم عودت نداده اند . براستي در كدام كشور ، اينگونه شهروندان مورد ظلم و ترك تازي قرار بگيرند ؟! آيا ظلمي آشكارتراز اين ديده ميشود ؟! آيا هر كس ((زور)) و اسلحه و زندان داشته باشد ، مجاز است به هر اقدامي دست بزندو حقوق شهروندي را پايمال نمايد؟پس موازين حقوق بشركجاست ؟ چه كسي بايد به فرياد زندانيان دست و پا بسته و بدون دادرس برسد ؟ سه سال نيز در وضعيت فعلي بسر ميبرم كه فقط يك بار آنهم براي سه هفته و‌انهم با شرط و شروط بسيار به مرخصي رفته ام . در واقع 6 سال حبس من ظالمانه و در شرايط صد درصد غير انساني طي شده است .
        وكلاي مدافع محترم !
        همانگونه كه آگاه هستيد ، دادگاه من غيابي ، بدون حضور من ، وكلاي محترم و بدون حضور هيئت منصفه برگزار شده و در آن دادگاه به 14 سال حبس تعزيري وتبعيد در زندان برازجان و 10 سال محروميت اجتماعي محكوم شده ام . كدام دادگاه براي يك مخالف سياسي وبصورت غيابي ، چنين حكم سنگيني را صادر ميكند!؟ اگرچه اين افتضاح قضائي ، پس از آن در تجديد نظر و شعبه تشخيص ديوان عالي كشور به 17 سال محكوميت ((7 سال زندان و 10سال محروميت اجتماعي )) تبديل شد . ولي چرا بايد من مستحق چنين مجازاتي باشم ؟ چرا نبايد مطابق با اصل 168 همين قانون اساسي خودشان ، جرايم سياسي در دادگاه صالحه ، با حضور هيئت منصفه و بصورت علني برگزار شود ؟ براستي شكايت خود عليه اين مظالم و تجاوزگري هاي اشكا ررا بايد به كجا ببريم ؟ چرا بايد قاضي دادگاه انقلاب و وزارت اطلاعات و سپاه پاسدار، خود سرانه عليه حقوق شهروندان اقدام نمايند و هيچ نيروي ناظر و بازدارنده اي نيز وجود نداشته باشد تا با اين قانون شكني هاي آشكار و پايمال نمودن حقوق شهروندان مقابله نمايد ؟؟؟
        آنها تنها بيش از 7 سال است كه من را زير شكنجه و حبس قرار داده اند و زندگي عادي خانواده ام را مختل نموده اند، ضرر و زيان هاي فراوان مالي و روحي جسمي بر من و خانواده ام نيز وارد كرده اند . اموالم را غارت كرده ، از مرخصي قانوني كه حق مسلم هر زنداني عادي و سياسي ميباشدجلوگيري كرده اند ، بلكه حاضر نشده اند نزديك به سه سال دوران بازداشت هاي انفرادي من را جز سنوات محكوميت من به حساب آورند !
        جناب وكلاي محترم ، از شما ميخواهم تا مطابق اصل 171 قانون اساسي به اعاده حقوق من اقدام نموده واز كسانيكه با اقدامات غير قانوني در حق من و خانواده ام ظلم و بيدادگري روا داشته اند شكايت نماييد .
        همچنين از شما ميخواهم تا از حقوق من در مجامع بين المللي ونهادهاي حقوق بشري به دفاع موثر برخيزيد. من خواهان پرداخت ضررو زيان بي قيد وشرط از سوي دولت جمهوري اسلامي هستم .

        5 – من خواهان ازادي فوري و بدون قيد و شرط خود ميباشم .
        6- من خواهان اين هستم كه اموال به غارت رفته ام كه عمدتا نوشته جات و ابزار كار مطبوعاتي و چيزهائي مثل كامپيوتر ، فكس و مدارك شخصي است ، فورا به من عودت داده شود .
        در حاليكه رهبر جمهوري اسلامي خطاب به دولت آمريكا گفته است : ((اگر دولت آمريكا تصادفا از خرد و وجدان پيروي كند بايد ... زندانيان مظلوم در گوانتانامو و ابو غريب و ديگر زندان هاي پنهان خود را بي درنگ آزاد نمايد ! ((شنبه / 26 فروردين / 1385 / روزنامه همشهري )).


        iran

        Comment

        • Rasputin
          Senior Member
          • Jan 2005
          • 63906

          #19
          پرسش من اين است كه اگر زندانيان گوانتانامو و ابو غريب كه بصورت مسلحانه در عراق ، افغانستان و آمريكا دست به ترور و بمب گذاري و آدم كشي زده اند ، مظلوم هستند و بايد بي درنگ ازاد شوند ، درباره من و امثال من چه بايد گفت ؟ آيا من كه صرفا با قلم سروكار داشته وازحقوق مردم خودم دفاع كرده ام ، ظالم هستم كه بايد تا اين اندازه زير شكنجه و ظلم و زندان قرار بگيرم ؟ پس من حق دارم بگويم ((اي كاش منهم يك زنداني گوانتاناموئي بودم ))!؟ چرا بايد 7 سال گذشته ، امنيت خود و خانواده ام را سلب كنيد ؟ چرا اموال من را به غارت برده ايد ؟ چرا نزديك به سه سال در انفرادي و زير شكنجه قرار داده ايد ؟ چرا 17 سال محكوميت داده ايد ؟ چرا حتي مرخصي من را لغو كرده ايد ؟ آيا من يك تروريست هستم؟ اگرچه معتقدم حتي تروريست هاي طالبان و القاعده در زندانهاي آمريكا ، عراق و ايران هم بايد عادلانه محاكمه شوند و در شرايط انساني نگه داشته شوند ولي برخوردي كه جمهوري اسلامي با زندانيان قلم و بيان ، همچون من داشته است ، با كدام موازين حقوقي سازگارميباشد؟
          من از وكلاي مدافع خود ميخواهم تا ازهر طريق ممكن صداي حق طلبي من را بگوش جهانيان ، افراد منصف و آگاه برسانند و از حقوق قانوني من دفاع كنند . من به جرم گفتن و نوشتن و برگزاري ميتينگهاي مسالمت آميز و راه اندازي تشكل قانوني ، مستوجب اين همه شكنجه و زندان شناخته شده ام! چرا نبايد نهادهائي وجود داشته شد كه بصورت موثر از حقوق زندانياني كه بجرم ابراز عقيده به زندان افتاده اند دفاع كنند ؟ ماخود را موظف ميدانيم كه ازحقوق ملت ايران دفاع كنيم . اين مسائله موجب ميشود كه ما زنداني شويم، پس براي دفاع از حق شهروندي و حقوق بشر، نياز ميباشد نهادهائي نيز از حقوق ما به دفاع برخيزند. من افتخار ميكنم كه از حقوق ملتم بصورت قانوني دفاع كرده ام و هزينه انرا پرداخته و باز هم خواهم پرداخت ولي با صداي بلند اعلام ميكنم كه : من از تروريست ها متنفرم وخشونت را محكوم ميكنم .

          ايران- تهران زندان اوين / بند 350 / زنداني سياسي حشمت الله طبرزدي

          iran

          Comment

          • Rasputin
            Senior Member
            • Jan 2005
            • 63906

            #20
            راديو فردا: شمار احکام اعدام اجراشده در ايران در سال 1385 با اعدام سه نفر در زاهدان در روز يکشنبه به 101 تن رسيد. جديدترين آمار سازمان عفو بين الملل شمار اعدام شدگان در ايران را در سال گذشته ميلادی 94 تن اعلام کرد. يک روزنامه نگار در زاهدان بر اساس آمار رسمی داخلی می گويد حدود ده درصد از اعدام های سراسر ايران در سال 85 در سيستان و بلوچستان انجام گرفته است. محمود براهويی نژاد در مصاحبه با راديو فردا می گويد: جرائمی که معمولا اعداميان متهم به آن هستند از جمله آدم ربايي، فساد فی الارض، شرارت و مواد مخدر است. آقای براهويی نژاد می گويد از ابتدای انقلاب تاکنون آمار اعداميان در سيستان و پلوچستان به نسبت ساير استان ها به مراتب بيشتر بوده و همين امسال از خرداد تا شهريور ما يازده نفر اعدامی داشتيم که نه نفرشان ايرانی بودند و دو نفر از اتباع افغانستان و پاکستان

            iran

            Comment

            • Rasputin
              Senior Member
              • Jan 2005
              • 63906

              #21
              همزمان با تشديد فشار بر مطبوعات در ايران كه از نشانه‌هاى آن توقيف روزنامه ”شرق“ و نشريه‌هاى ”نامه“، ”حافظ“ و ”خاطره“ بود، خبر رفع توقيف از روزنامه ”ايران“ با تركيب پرسنلى جديد و تغيير مدير عامل خبرگزارى جمهورى اسلامى ”ايرنا“ منتشر شده است. اينكه اين دگرگونيها بر بستر كدام سياست دولت ايران صورت مى‌گيرد، پرسشى است كه به آن محمدرضا معينى، مسؤول بخش ايران سازمان گزارشگران بدون مرز، در مصاحبه‌اى پاسخ مى‌گويد.

              مصاحبه‌گر: کیواندخت قهاری

              آقای محمدرضا معینی، مدیر عامل خبرگزاری «ایرنا»، آقای خادم‌المله، را کنار گذاشتند، یا خود ایشان استعفا دادند، روزنامه «ایران» را که بسته بودند، بقول آقای صفار هرندی وزیر ارشاد، «با تحول به صحنه بازمی‌گردانند». شما بعنوان ناظر تحولات رسانه‌ای در ایران چه ارزیابی‌اى‌‌ از مرحله‌ی کنونی سیاست‌گذاری دولت آقای احمدی نژاد در عرصه رسانه‌ها دارید؟

              محمدرضا معینی: واقعیت این است كه از همان اول که این دولت برسرکار آمد، نگاهش نگاهی پادگانی و نظامی به عرصه‌ی رسانه‌ها و بويژه مطبوعات بود. هنگامى که آقایان در دولت سایه تشریف داشتند و از آن طریق اقدام می‌کردند، يعنی از طریق اطلاعات ناجا یا پاسداران یا حتا بخش‌هایی از وزارت اطلاعات برعلیه روزنامه‌نگاران توطئه می‌کردند. علاوه بر آن به محض آنکه به‌قدرت رسیدند دقیقا همان سناریویی را که روزنامه کیهان یا نزدیکان رسانه‌های کین پراکن و مرگ‌‌آفرین در ایران همیشه در نظر داشتند، داشتن کنترل کامل بر رسانه‌ها بوده است. این را قبلا این مجموعه پیش برده بود. امروز در کنار نهادهای اطلاعاتی و امنیتی، عملا وزارت ارشاد بعنوان نهادى امنیتی عمل می‌کند و خیلی طبیعی‌ست در رابطه با رسانه‌ها آن دید یکجانبه‌ی خودشان را يعنی «کنترل کامل بر مطبوعات» پيش ببرند. حتا در خصوص تعویض بعضی از مسؤولین روزنامه‌ها، تاکید کلی این است که دیگر خودی‌های محافظه‌کار هم در این دستگاه راهی نداشته باشند و باید همه نزدیکان آقای احمدی‌نژاد و نزدیکان نیروهای نظامی حاکم باشند.

              یعنی بطور مشخص به خبرگزاری «ایرنا» و روزنامه «ایران» چه انتقادی از جانب دولت وارد بوده است؟

              محمدرضا معینی: خبرگزاری «ایرنا» همواره در تمام دولتها بعنوان خبرگزاری اصلی ایران و بعنوان یکی از منابع اصلی خبررسانی و خبردهی برای اینها سنگر مهمی بوده است. در دوران آقای خاتمی هم به هم چنین بود، یعنی در دوران آقای خاتمی هم ایشان نزدیکان خودشان را آنجا می‌گذاشتند. در این رابطه بعد از این تغییر و تحولاتی که بوجود آمده، طبعا داشتن این خبرگزاری و در دست داشتن و کنترلش عامل مهمی بوده که بتوانند سیاستهای خودشان را پیش ببرند. در این رابطه باید توضیح داده بشود که نوع نگاهی که دارند، نوع تبلیغی که می‌کنند نیاز دارد که فقط یکصدا از اینها منتشر شود. بعد از دوران اصلاحات حضور تعداد از روزنامه‌ها تا امروز تحمل می‌شد، امروز حتا «شرق» هم تحمل نشد و «شرق» را هم بستند.

              و در مورد روزنامه «ایران» به چه صورت است؟

              محمدرضا معینی: روزنامه «ایران» یکی از مهمترین روزنامه‌های ایران بوده بعنوان منبع خبرى‌اى که خبرگزاری «ایرنا» داشته است. در این رابطه بعد از به‌قدرت رسیدن دولت جدید دارای اختلافاتی در درون خودشان بودند. گويا فردی را که قبلا گذاشته بودند، آنچنان به سیاستهایی که اینها داشتند نزدیک نبود یا پیشبرنده‌ی کاملش نبود. این دولت به کسانی نیاز دارد که مثل چارچوب نظامی فرمانبر باشند و در آنجا بتواند سکوت اعمال بکند و جلوی هر نوع حرکتی را بگیرد و اخباری را که دولت می‌خواهد به‌صورت تبلیغ به گوش مردم برساند و آن را پیش ببرد.

              گفته می‌شود آقای جلال فیاضی مدیرعامل «ایرنا» خواهند شد و کاوه اشتهاردی مدیرعامل مؤسسه «ایران». شما از پیشینه این آقایان در حوزه مطبوعات و رسانه‌ها اطلاعی دارید؟
              محمدرضا معینی: من اطلاعی از پیشینه مشخص آقایان ندارم، ولی آنچنان که مشخص است طبعا در هیچکدام از دولتها هم مسؤولینی را که آنجا می‌گذاشتند نمی‌توانستند مسؤولینی مطبوعاتی باشند. یکی از مشکلات «ایرنا» همیشه این بود که رییس و رؤسایش از خبرگزاری «پارس» شروع می‌شود که بعدا عوض شد و به «ایرنا» تبدیل شد، از آن موقع، یعنی از زمان شاه تا به امروز، معمولا یک فرد امنیتی را در این پست می‌گذارند. در دوران آقای خاتمی هم، فراموش نکنید،‌ یکی از مسؤولین امنیتی کشور مسؤولیت داشت. این روند یکی از مشکلات عمده اطلاع‌رسانی در کشورهای توتالیتر و مستبد است.


              iran

              Comment

              • Rasputin
                Senior Member
                • Jan 2005
                • 63906

                #22
                عضو رهبری جامعه روحانيت مبارز
                رهبر فاقد صلاحيت را
                خبرگان بايد عزل كند




                حجت الاسلام سيدرضا اكرمی عضو رهبری جامعه روحانيت مبارز با خبرگزاری های داخلی مصاحبه كرده و برای نخستين بار مسائلی را درارتباط با مجلس خبرگان رهبری عنوان كرد كه سمت گيری آينده اين مجلس را مشخص می كند. اين سمت گيری براساس اظهارات اكرمی نظارت و كنترل رهبر است. رضا اكرمی دراين مصاحبه روی عزل رهبر نيز تاكيد كرد و اين درست خلاف اظهار نظری است كه همزمان با رضا اكرمی، مصباح يزدی كرده و رهبر را برگزيده خدا اعلام داشت. نظرات جديد مصباح يزدی را هم در همين شماره پيك نت می خوانيد، اما ابتدا مصاحبه سيد رضا اكرمی را بخوانيد:

                اكرمی گفت:

                تا جايی كه من مي*‏دانم مجلس خبرگان وظيفه نظارت بر رهبر را انجام مي*‏دهد و تذكراتی به مقام معظم رهبری داشته است و ايشان هم پذيرفته*‏اند.

                حتی در زمان امام خميني(ره) اين تذكرات وجود داشت زيرا اساسا حضرت امام از تذكرات و انتقادات استقبال مي*‏كردند. در خبرگان كميسيونی وجود دارد كه در طول سال، عملكرد رهبری را مورد نقد و بررسی قرار مي*‏دهد كه آيا رهبر از نظر سلامت در فكر، جسم، انديشه و عمل موجه است يا خير و آيا نقطه ضعفی در كار او وجود دارد؟
                نظارت بر رهبری در مجلس خبرگان صورت مي*‏گيرد و آنها طبق قانون عمل مي*‏كنند و تمامی موارد لازم برای رهبری را مدام مورد بررسی قرار مي*‏دهند زيرا اين اصلی است كه در قانون اساسی ما موجود است. قانون ما فردشناس نيست حتی اگر رهبری شرايط لازم را از دست بدهد، خبرگان موظفند رهبر را عزل كنند. اعضای خبرگان تمامی اين اقدامات و وظايف را انجام مي*‏دهند اما به دليل عدم اطلاع*‏رسانی، مردم يا برخی گروه*‏های سياسی گمان مي*‏كنند از جانب خبرگان هيچ نظارتی بر كار رهبری صورت نمي*‏گيرد.
                البته اگر خبرگان بيش از اين فعال باشند، مي*‏توانند در كليه امور كشور نقش داشته باشند، از جمله كار رهبری.

                رضا اكرمی سپس در انتقاد غير مستقيم از دولت گفت:

                بايد پذيرفت مساله گراني*‏ها بسيار جدی است. مدام مي*‏گويند تورم را كاهش داده*‏اند ولی بايد پرسيد چه چيز ارزان شده است؟ مسكن گران*‏تر شده، اجاره*‏ها بالاتر رفته، قيمت مواد غذايی و لبنی افزايش يافته است پس تورم در مورد چه اجناسی كاهش يافته است؟



                iran

                Comment

                • Rasputin
                  Senior Member
                  • Jan 2005
                  • 63906

                  #23
                  رهبر شكست سياست جنگی- اتمی را نمی پذيرد
                  پاسخ رهبر به رفسنجانی
                  به قلم شريعتمداری دركيهان




                  حسين شريعتمداری سرپرست بی نياز از معرفی روزنامه كيهان نيز، در شماره روز گذشته كيهان سرمقاله ای در ارتباط با افشاگری هاشمی رفسنجانی نوشت؛ كه با توجه به نقش و رابطه او با رهبر، اين سرمقاله را بايد پاسخ و موضع رهبر دانست. گرچه بيم از ادامه افشاگری ها و رو شدن دست خود شريعتمداری در حوادث دوران جنگ و جنايات ديگر نيز در نوشتن اين سرمقاله موثر بوده است. موضع گيری شريعتمداری در سرمقاله اش، در حقيقت ادامه موضع گيری گروهی از فرماندهان سپاه و شخص رهبر، به كمك شبكه مداحان و تشكيلات بازسازی شده حجتيه توسط مصباح يزدی در انتخابات اخير رياست جمهوری و در آمدن احمدی نژاد از صندوق و تدوين كنندگان سياسی جنگی- اتمی است كه بموجب شواهد بسياری با شكستی سنگين روبرو شده و حال نوبت مخالفان آن سياست درحاكميت رسيده است كه به گروه جنگ طلبان به شمول رئيس جمهور و رهبر و فرماندهان سپاه بتازند.

                  شريعتمداری در سرمقاله خود نوشت:



                  هر دو نفر - با عرض پوزش- متهم به ابهام پراكنی و تشنج آفرينی در افكار عمومی، آنهم در شرايط حساس كنونی هستند و قابل سرزنش!

                  نامه سری حضرت امام(ره) يكی از اسناد طبقه بندی شده نظام بود و آقای هاشمی رفسنجانی حق نداشته و ندارد كه از اين سند سری در زد و خوردهای شخصی خود استفاده كند. آقای رفسنجانی از جمله افراد معدودی است كه اطلاعات جزئی و تفصيلی فراوانی از اسرار نظام دارد و سؤال اين است كه اگر قرار باشد هربار به هر بهانه ای در جريان جدال ها و زد و خوردهای سياسی خود با اين و آن يكی از اين اسرار و اسناد نظام را منتشر كند تا دست بالا را در اين جدال های - اكثراً بی فايده و شخصی- داشته باشد، چه اتفاقی خواهد افتاد و چه تضمينی برای امنيت و منافع ملی نظام قابل تصور است؟!

                  آقای هاشمی رفسنجانی اگرچه جايگاه برجسته ای در انقلاب داشته اند و تاكنون خدمات ارزشمندی به مردم و نظام ارائه كرده و انشاءالله در آينده نيز ارائه خواهند كرد ولی نه شخصيت حقيقی و نه شخصيت حقوقی ايشان نمی تواند اقدام وی در افشای اسرار نظام - آنهم در يك جدال سياسی شخصی- را توجيه كند. اگرچه به هيچوجه نمی توان باور كرد جناب هاشمی در پی جدال شخصی بوده اند، بلكه به يقين اقدام خويش را در راستای دفاع از اسلام و انقلاب تلقی كرده اند... و البته بديهی است كه بزرگان نيز مصون از خطا نيستند.

                  ( به تقليد از نامه آيت الله خمينی به آيت الله منتظری در ارتباط با سيد مهدی هاشمی كه بزرگان را مصون از خطا ندانسته بود!!)



                  شريعتمداری در بخش ديگری از سرمقاله خود، با هدف توجيه سياست جنگی و اصرار به ادامه آن و نظامی كردن بازهم بيشتر دانشگاه و جامعه و ادارات و دستگاه دولتی و قوای قضائی و مقننه و البته، با هدف مطرح كردن رهبر در آن ماجراهائی كه هاشمی به آنها اشاره می كند و نشان می دهد رهبر در آن زمان چندان اعتباری نزد آيت الله خمينی نداشته و پس از هاشمی رفنسجانی قرار داشته نوشت:



                  اما، آنچه در اين ميان مضحك و خنده دار به نظر می رسد، ذوق زدگی مشترك دشمنان بيرونی و برخی از جريانات سياسی داخلی است كه با استناد به محتوای نامه حضرت امام(ره) می كوشند آرمان خواهی انقلاب و اهداف متعالی و اعلام شده آن را قابل چشم پوشی تلقی كنند. اين طيف پذيرش قطعنامه از سوی حضرت امام(ره) را در بستر «واقعيت گرايی»! به مفهوم رايج آن تعريف كرده و دست كشيدن از آرمان ها را در شرايط سخت و دشوار پيشنهاد می كنند. پاسخ اين توهم اگرچه به فرصت ديگری نياز دارد ولی در چند كلمه بايد گفت؛

                  گفتنی است كه چند روزی بعد از پذيرش قطعنامه، يكی از روزنامه نگاران- نه چندان مطلوب- مصاحبه ای با چند تن از مسئولان وقت انجام داده و نظر آنان را درباره ادامه جنگ پس از فتح خرمشهر پرسيده بود كه متأسفانه تمامی آنها- به غير از رهبر معظم انقلاب كه در آن هنگام رئيس جمهور بودند- پاسخ هايی نامناسب و به دور از واقعيت داده بودند و اين پاسخ ها به اندازه ای ناپسند بود كه حضرت امام(ره) در پيامی به تاريخ 3 اسفند ماه 1367، با اشاره به اين اظهار نظرها- كه امروزه هم به گونه ای ديگر تكرار می شود- فرمودند؛
                  «من در اينجا از مادران و پدران و خواهران و برادران و همسران و فرزندان شهداء و جانبازان به خاطر تحليل های غلط اين روزها رسماً معذرت می خواهم و از خداوند می خواهم مرا در كنار شهدای جنگ تحميلی بپذيرد»

                  (آن ديگرانی كه شريعتمداری به آنها اشاره می كند، در درجه نخست آيت الله منتظری است كه با صراحت نوشت اگر اشتباه كرديد در جنگ توبه كنيد و از مردم عذر بخواهيد. ما كار درستی نكرديم كه همه امور و اختيارات جنگی را داديم دست افراد كم دانش و ظرفيتی مانندمحسن رضائی ...» (نامه 12 صفحه ای آيت الله منتظری درباره وظائف دولت پس از قبول آتش بس و انتقاد از اداره جنگ)



                  iran

                  Comment

                  • Rasputin
                    Senior Member
                    • Jan 2005
                    • 63906

                    #24
                    انبارلوئی از اوضاع سياسی عقب مانده
                    گوش سردبير ارگان مطبوعاتی
                    موتلفه اسلامی را بزودی خواهند كشيد!





                    كاظم انبار لوئی از جوانان حجتيه در سالهای پيش از انقلاب كه اكنون عضو شورای رهبری موتلفه اسلامی شده و سردبير روزنامه ارگان آن "شما" در سرمقاله ای برای جلوگيری از افشاگری های جديد هاشمی رفسنجانی سرود ياد مستان داد و به خبرگزاری فارس گفت:

                    انتشار نامه محرمانه امام درباره پذيرش آتش بس، با مصالح و منافع ملی سازگار نبود. در انتشار اسناد محرمانه خصوصاً آنجايی كه به منافع ملی مربوط مي*شود، بايد حتماً شورای عالی امنيت ملی در مورد آن نظر بدهد و در مورد اسناد مربوط به حضرت امام(ره) حداقل مركز نشر آثار حضرت امام بايد، در جريان باشد و يا نظر كارشناسی بدهد. اسناد مربوط به جنگ و دفاع مقدس در حوزه مسئوليت فرمانده كل قواست و هاشمی و رضائی اكنون هيچ سمت نظامی ندارند و از اين جهت قاعدتاً بايد با مقامات مسئول نظامی درخصوص انتشار آن مشورت كنند و بنده نمي*دانم اين كار را كرده*اند يا نه.

                    (ظاهرا انبار لوئی خيلی زود متر نكرده، پاره كرده و پيش از اطلاع از سمت گيری های جديد ريش سفيدان موتلفه اسلامی و بويژه عسگراولادی پريده وسط ميدان مصاحبه و اظهار نظر. چرا كه ظاهرا عسگراولادی زودتر از بقيه رهبران موتلفه متوجه بهم خوردن توازن سياسی در حاكميت شده و بر سر دو راهی حمايت از فرماندهان سپاه ( كه درعين حال رقيب اقتصادی موتلفه اسلامی و تجار بزرگ و بازار شده اند) و روحانيت سنتی (كه خود را آماده مقابله با حكومت سپاهی و چاره جوئی برای حذف نشدن از صحنه سياسی می كند) هنوز در حال تفكر و تصميم گيری است.)



                    iran

                    Comment

                    • Rasputin
                      Senior Member
                      • Jan 2005
                      • 63906

                      #25
                      بايد در ايران ماند و حرف را همانجا زد
                      سايه سياه محمدرضا پهلوی
                      بر سر سبز جمهوری اسلامی
                      عصر نو




                      متجاوز از سه دهه پيش، محمدرضا پهلوی پادشاه ايران، با نخوتی كه زاده ماليخوليای همزاد با اوجگيری حكومت تك نفره او بود، مخالفان را مورد خطاب قرار داد. او با تكبری مثال زدنی پيشنهاد كرد هركس با ساختار سياسی ساخته دست او مخالف است گذرنامه*اش را بگيرد و برود. كجا؟ محمدرضا پهلوی با اين كاری نداشت. او مي*دانست هركس وطن خود را در جست*وجوی تكيه گاهی ترك كند تا از مخالفت خود اهرمی برای جابه*جا كردن حكومت بسازد، سال*هايی بعد خود را در جايگاه تكيه*گاهی خواهد يافت برای اهرمی خارجی و يا دور از وطنی گرفتار معاش روزانه خويش و بي*خيال از سرنوشت ميهن دوردست. مثال*هايی به تعداد انگشتان دست از تبعيديان سخت سر و انقلابيون راسخ و فراری، اين قاعده را نفی نمي*كرد، اما هر كسی مي*ماند يا بايد در زندان مي*پوسيد و در تپه*های اوين به رگبار بسته مي*شد يا در مقابل دوربين تلويزيون به اشتباه*های ناكرده اعتراف مي*كرد، اقرار مي*كرد به حقيقت رسيده و از «اعليحضرت» پوزش مي*خواست.

                      همراه با بسياری از خصايل و روش*های محمدرضا، اين روش*های او نيز به ارث ماند و الگو شد: برخی مديران و كارشناسان امنيتی در روند انجام وظيفه خود همواره سياست تبديل مخالف به معاند و محارب، تبديل عنصر موثر به مهره بريده و منتقد داخلی به برانداز خارجی را آسان*ترين راه حفظ جمهوری اسلامی مي*يافتند! و امروز اين روش بر كل نظام حاكم شده است.

                      براساس اين مشی، بهتر است مخالفان سياست*های جاری، از كشور رفته در اختيار دستگاه*های امنيتی و اطلاعاتی غرب قرار گيرند و بهتر آن است كه قبل از خروج از كشور درجايی اعتراف به جاسوس بودن بكنند تا پيشاپيش كشف شده باشد كه چه سرنوشتی در انتظار منتقد حكومت است. روش راندن افراد يا فراری دادن آنها به خارج، از عمده*ترين شيوه*های مقابله با مخالفان و منتقدان است. اين روش برای آن به كار مي*رود كه به جامعه و به فعالان سياسی اثبات شود هركس با «ما» مخالف است در نهايت به خودش و عقايدش خيانت مي*كند: يا جلوی دوربين تلويزيون گريه كرده و به خاطر جرايمی موهوم طلب بخشش مي*كند و يا با كمك غيرمستقيم ما از كشور خارج مي*شود تا در دامان سرويس*های بيگانه به خائن بودن خودش عملا گواهی دهد. جالب است كه اين شگرد اخيرا در جمله روحانی معروفی ديده شده كه گويا مصباح راه تيره و تاريك تغيير آرايش مجلس خبرگان رهبری نيز هست. او به تاسی از محمدرضا در جمله*ای همذات با فرمايش او گفته است هركس فلان مفهوم سياسي(ولايت فقيه) را قبول ندارد از كشور برود. استدلال او برای قبول ننگ گفتن اين حرف آشكار است: فردی كه در داخل كشور اندكی به اختيارات فلان مقام تعريف شده در قانون اساسی منتقد باشد خطرناك است، اما اگر همين شخص در خارج كشور با كل همان مقام و اصل قانونی و با همه قانون اساسی مخالفت كند و علم براندازی بردارد هيچ خطری ندارد و تاثيری بر جهت رويدادهای داخلی نخواهد داشت. مثل صدها ايرانی ديگر، فقط خودش را علاف كرده است؛ «محاربی در خارج، به كه منتقدی در داخل».

                      در گذشته كاربرد روش*های خودزنی برای نابودسازی وجهه اجتماعی افراد مي*شد. از سويی افراط در براندن و اعتراف*گيری و نفی خويشتن، كارايی اين روش*ها را با پرسش روبه*رو مي*ساخت و از سوی ديگر حضور امام راحل و پس از آن فضای آزاد منتهی جنبش ملی دوم خرداد و دوره اصلاحات اجازه چنين «بازجوتازی»هايی را نمي*داد. روش اعتراف عليه خود چنان نخ نما و فاقد تاثير شده بود كه اعتراف كنندگان پير و جوان سال*های 82 و 83 حتی خود را مجبور به تكذيب حرف*هايی كه در مقابل دوربين زده بودند نمي*يافتند. سكه خائن نمايی فعالان سياسی از رونق افتاده بود.

                      حالا در اول راه بازگشت كليت نظام، *به روش*های نظام پيشين هستيم. آدم*هايی كه ماه*ها حتی از ديدن وكيل خود محروم بوده*اند از اوين مستقيما به خبرگزاري*ها مي*روند تا به جاسوسی اعتراف كنند و كسانی كه حتی اگر مرام و هدف تعريف شده*ای نداشته*اند و به خاطر دوران حبس طولانی اسم و رسمی به هم زده*اند در معيت بازجويان خود و در حالی كه گويا فقط تار سبيلشان را وثيقه مرخصی گذاشته و اوراق لازم را به دست دارند از مرز رد مي*شوند. خيلی رسواست. حداقل در سال*های پيش، سه روز بعد از آزادی عازم ايسنا مي*شدند تا ملت را درجريان خطاهای خود بگذارند و يا مدتی دراز پس از آزادی در آن سوی مرز سر از آب درمي*آوردند... بازگشتی خيلی سردستی و شلخته است به روش*های سابق.

                      اما تجربه*های اخير آموزنده است: خاتمی و چند فعال سياسی ايرانی به سفر خارج رفته*اند و هر دو درمورد جمهوری اسلامی سخن گفته*اند. نيازی به تكرار حرف*های آنها نيست ولی جالب است كه خاتمی به خاطر دفاعش از اسلام واقعی انقلاب و جمهوری برخواسته از آن فحش مي*خورد و به آنها اعتنايی نمي*شود. در جمهوری اسلامی گويا اين قاعده است كه خون منتقدان داخلی را مباح بدانيم و به ريش مخالفانی كه در خارج به صراحت از تغيير نظام حرف مي*زنند، به خاطر بي*تاثير بودن حرف*هايشان بخنديم. اما اين خنده از باور به اصلی كه در سطور پيشين ذكر شد مايه مي*گيرد: فعالان سياسی، همچون ماهی كه فقط در آب زنده است و حركت مي*كند، هنگامی كه از وطن خود دور مي*شوند ديگر «تاثيرگذار» نيستند.

                      قبلا هم گفته*ايم كه مطبوعات با مديريت مائوئيست ها را مي*پذيرفتيم، چون تاثيرگذار نبودند. ولی سلام موسوی خوئينی را تحمل نمي*كرديم.

                      بديل اين فرجام ناخوش، مقاومت در مقابل گرايش استبدادی در داخل سرزمين است. اگر انتقاد و مخالفت تندی هست بايد همين جا گفته شود. اگر سفری و بازديدی هست، حد حرف زدن و درد دل نگاه داشته شود، اگر مفری و گريزگاهی به بركه*ای امن*تر هست بايد همچون ماهی محتاطی از آن دوری شود كه اين گريزگاه*ها فقط برای كسبه سياسی و فعالان دوره*ای و نامجويان مفيد است. ماهی، *در دريا ماهی است.



                      iran

                      Comment

                      • Rasputin
                        Senior Member
                        • Jan 2005
                        • 63906

                        #26
                        مصباح يزدی
                        رای و انتخاب مردم كشك است
                        رهبر زمينی نيست و برگزيده خداست




                        محمدتقی مصباح يزدی، درگرماگرم بحث های مربوط به اختيارات مجلس خبرگان و نقطه نظرات جديدی كه سيد رضا اكرمی رهبری جامعه روحانيت مبارز درهمين ارتباط عنوان كرد و دراين شماره پيك نت می خوانيد، بار ديگر خطاب به عده ای كه با او ديدار كرده بودند گفت:

                        "شما اگر از صدر اسلام تا كنون يك فقيه را پيدا كنيد كه گفته باشد مشروعيت ولی فقيه از رای مردم است، من تمام دارايي*ام را به او مي*بخشم!"

                        ظاهرا مصباح يزدی اشاره به ثروتی می كند كه از كنار تجارت و واردات شكر به كشور به جيب زده است!

                        مصباح يزدی اضافه كرد: "صحبت اين است كه ولی فقيه نايب عام از طرف امام معصوم مي*باشد و مشروعيتش از طرف خداست، اصلا فرق حاكم عادل با حاكم جاهل در فرهنگ شيعی همين است. حالا اگر يك كسی بگويد "نه آقا! ولايت، امر زمينی و با رای مردم است و اگر مردم رای ندهند ، پوچ است ، آيا بايد سكوت كرد؟! آيا شما اجازه مي*دهيد؟!" "چه راهی برای نفوذ آمريكا بهتر از اين وجود دارد؟! به فرض او يقين دارد كه مساله همان است كه او گمان مي*كند و به صلاح اسلام است، خب بنده هم يقين دارم اين بهترين راهی است كه آمريكا مي*تواند به اسلام ضربه بزند. آيا اين توصيه بردار است كه كسی بگويد شما بياييد با هم توافق كنيد؟! چه توافقی؟! مساله مرگ و حيات است. او مي*گويد اگر اين كار را بكنيم مرگ است.

                        ( معنا و مفهوم مبارزه با امريكا را از زبان مصباح يزدی كه استاد و مراد احمدی نژاد است با دقت بايد بخاطر سپرد! تا عده ای در توهم برابر دانستن احمدی نژاد و چاوز و كاسترو فرو نروند.)

                        مصباح يزدی گفت: "من پنجاه، شصت سال در اين مساله ريش سفيد كرده*ام و اگر سكوت كنم فردای قيامت خداوند جلوی من را مي*گيرد و مي*گويد تو كه شصت سال نان امام زمان را خوردی ، چرا سكوت كردی؟!"



                        iran

                        Comment

                        • Rasputin
                          Senior Member
                          • Jan 2005
                          • 63906

                          #27
                          رهبر و رئيس جمهور
                          سخنرانی غير اتمی
                          زير بمبارن افشاگری ها

                          احمدی نژاد يادش رفته كه اين روزها صحبت از عزم استوار مردم برای جنگ طلبی نيست، بلكه همه جا صحبت از گرانی، بيكاری، خصوصی سازی، اخراج كارگری و شورش های كارگری است. همانگونه كه رهبر فراموش كرده، آنچه كه بعنوان مشكلات معيشتی مردم وگرانی به آن اشاره می كند حاصل تمام سياست های اقتصادی و سياسی و نظامی است كه مستقيما زير نظر خود وی اجرا شده و دولت كنونی نيز مجری فرامين وی است!






                          رئيس جمهور و رهبر جمهوری اسلامی ديروز در تهران سخنرانی كردند. هيچكدام از آنها به مذاكرات اتمی و غنی سازی و پيشرفت های هسته ای اشاره نكردند، چرا كه فعلا دراين روزها با انفجار يك بمب كوچك خبری شب چنان آشفته شده كه بايد منتظر زايمان سحر بود!

                          هر دو در سخنرانی های خود اشاره غير مستقيم به اقدام اخير هاشمی رفسنجانی در انتشار نامه آيت الله خمينی كردند و البته احمدی نژاد بی پروا تر از رهبر. اولی بی اطلاع از مسائل دهه اول جمهوری اسلامی و نبودن در شمار مطلعين و دست اندركاران بی پروا سخن گفت و دومی با اطلاع كامل از بسياری از حوادث و رويدادها و همچنين نگران از خراب كردن همه پل های پشت سر با احتياط ترسخن گفت. بخوانيد:



                          دفتر امور رسانه*های رياست جمهوری اطلاع داد كه احمدي*نژاد عصر يكشنبه درجلسه هيات وزيران گفت:

                          كسانی كه تصور مي*كنند مي*توانند با زير سوال بردن ارزشهای والا در اراده مستحكم ملت بزرگ ايران برای پيشرفت و سازندگی ( ظاهرا اشاره او بايد پيشرفت اتمی باشد و سياست جنگی باشد، چرا كه دراين روزها صحبتی از پيشرفت ها و سازندگی نبوده و هرچه بوده صحبت از بيكاری و گرانی و اعتراضات و شورش های كارگری است!) خللی ايجاد كنند، بايد بدانند نه تنها دراين راستا موفق نخواهند شد بلكه فقدان هوشمندی، توانايی و تعهد خود را ثابت مي*كنند.

                          ملت ايران در مسير پرافتخاری كه انتخاب كرده استوار و مستحكم است و بازيهای سياسی و جناحی تاثيری در ادامه اين راه نخواهد داشت.



                          رهبر جمهوری اسلامی نيز در ديدار با اعضای دولت گفت:

                          عشق ورزی و محبت واقعی به مردم و رفتار همراه با لطف و محبت با آنان ( بعنوان نمونه مراجعه كنيد به اخبار مربوط به سركوب اعتراضات كارگری در روزهای گذشته ) از وظايف اصلی مسئولان نظام اسلامی است.

                          مردم همواره نقاط خاصی از عملكرد دولت*‏ها و مسئولان همچون كفايت، قدرت دفاع از هويت ملی و امانت داری در ارتباط با مردم را مورد قضاوت قرار مي*دهند كه اين مساله بايد به عنوان يك ملاك و عبرت مورد نظر دولت*‏ها و مسئولان باشد زيرا همان قضاوتها در مورد آنان نيز تكرار خواهد شد.

                          در هفته*‏های اخير مساله گرانی و افزايش قيمت*‏ها به مردم به ويژه قشرهای كم درآمد فشار زيادی وارد كرده است كه دولت و مسئولان اقتصادی بايد ضمن بررسی علل اين مساله، در جهت برطرف كردن آنها تلاش كنند.



                          iran

                          Comment

                          • Rasputin
                            Senior Member
                            • Jan 2005
                            • 63906

                            #28
                            مصاحبه سردار محسن رشيد
                            منتظر شكسته شدن سكوت
                            ميرحسين موسوی هستيم




                            سردار محسن رشيد، معاون تحقيقات بنياد حفظ آثار و ارزشهای دفاع مقدس در يك مصاحبه مطبوعاتی، نظراتی متفاوت با نظرات سرداران جنگ طلب ديگر سپاه مطرح كرده و در مصاحبه كوتاهی پيرامون نامه آيت الله خمينی برای خاتمه جنگ با عراق گفت:



                            اصرار وجود دارد كه نشان داده شود وضعيت كنونی ما در عرصه*ی بين الملل بحرانی است، اما به نظر من چنين نيست. ما الان تنها يك نزاع ديپلماتيك داريم و اين بحران محسوب نمی شود. يعنی وارد وضعيت با ثبات در عرصه*ی بين الملل شده*ايم و در اين عرصه شفاف سازی مسايل جنگ قابل توجه است.

                            برخی مسايل مربوط به جنگ پيش از اين مطرح نمی شد، چون پتانسيل دفاعی كشورمان را به چالش می كشيد و اين بحران ساز بود، اما امروز اين چالش وجود ندارد. به علاوه اين كه می تواند منشاء يك حركت اصلاحی هم باشد.

                            ما در جنگ توانستيم قدرت خود را به رخ نظام بين الملل بكشيم و اين عامل بازدارنده ای برای جلوگيری از تعرض به ايران شده است. ازسويی در دوره*ی جنگ ما نوع جديدی از مديريت بحران را تجربه كرده ايم كه بسيار مفيد و سودمند است.

                            ربرخی معتقدند كه ممكن است شفاف سازی برخی مسايل جنگ در انتخابات خبرگان تاثير منفی بگذارد، كه به نظر من اين چنين نخواهد بود.

                            مباحثی كه امروز مطرح می شود در سطح نخبگان سه انديشه در حوزه جنگ است. يك سر شاخه*ی انديشه آقای هاشمی رفسنجانی است كه با اقدام اخير اين انديشه ابراز شده است. سر شاخه*ی ديگر انديشه آقای محسن رضايی است كه آن هم جسته و گريخته ابراز شده است، اما سرشاخه*ی سوم مهندس مير حسين موسوی است كه تاكنون سكوت كرده است.

                            ما در سال های آخر دولت آقای هاشمی ديداری خصوصی با مهندس موسوی داشتيم كه در آنجا ضمن تاكيد برادامه سكوت تنها به ذكر چند نكته جنگ، آن هم به صورت خصوصی پرداخت كه شايد روزی صلاح بدانند و آن را بيان كنند.




                            iran

                            Comment

                            • Rasputin
                              Senior Member
                              • Jan 2005
                              • 63906

                              #29
                              متن بيانيه اعتراضی دانشجويان متحصن: جايی برای زندگی!؟




                              مدتها ست به اين می ا نديشم بهترين سالهای جوانيمان را به دور از خانه کجا گذرانديم ؟خوابگاه ! واژه ای که چه بجاست . تجربه چنده ساله مان اثبات کرده است، خوابگاه جز برای خواب نيست ،آن هم نه خوابی آسوده...

                              درخواستها والتماس هايمان هر ترم وهر ترم تکرار می شود:خواهش می کنيم ،نفر جديد نفرستيد ، خواهش می کنيم . نه فضايی برای سکونت است ، نه هوايی برای تنفس ونه اعصابی برای رويارويى با جمعيت کثير اتاقها...سوئيتها با فضاهايی استاندارد برای چهار نفر ،هر سال جور اضافه پذيرش دانشجويان جديد را می کشد و مسئولان با نگاهی تنگ نظرانه تن و جسم وروح دانشجو را در قالب تختها می ريزند، تختها را کنار هم می چينند ،به اين اميد که هر کسی سقفی بالای سر خود دارد ،سقفی از جنس ازدحام وکدورت نه امنيت و آسايش ،فضايی از دلهره وبرخورد تن ها ونه اتاقی برای تحصيل وزندگی و مسئولان چه خبره اند در گنجاندن فرهنگها ،تضادها و گويشها در دخمه های کوچک بی روزن . مديريت در همين است و حق دانشجوی جديدالورود به قول مسئولی خردمند ، چادری در وسط حياط و يا اتاقی ده نفره وتجربه کف خوابی ...

                              بگذريم ،گرد هم نيامده ايم که در عصر اطلاعات ودر قرن 21 از حق استفاده از اينترنت وتعداد رايانه ها در خوابگاه صحبت کنيم يا از نبود اپراتور وپاسخگويی ناقص نگهبانان -البته از سر لطف - به تلفنهای ما ، از غذايی که می گويند شام شبمان است و جای آن در سطل زباله می باشد و از پمپهای هميشه سوخته آب که گاه و بی گاه غافلگيرمان می کند ، از اتاق مطالعه ای که هر ده نفرمان می توانيم دور يک صندلی ، بازی کودکی مان را جهت تصاحب صندلی خالی مرور کنيم واز ميز وصندلی برای مطالعه وفضايی آرام در اتاق که بگذريم ... رويايی بلند پروازانه است ...

                              اما چه ناشکريم ، چرا چشمهايمان را نمی گشاييم که همت عالی مسئولانمان را در ساخت پروژه های عظيم سالن ورزشی وسوله چند منظوره !!!ببينيم. سالن ورزشی و سوله ای که جز موزيک ناهمگون و ناملايم و گردوغبار نازدودنی بر روح وجسممان ارمغان ديگری نداشت و از فشار روحی و جسمی بر دانشجويانی که شبهای امتحان گوشه و کنار خوابگاه را جهت اندکی نور وفضا برای مطالعه می کاويدند ،نکاهيد .
                              وعده،وعده، وعده... !

                              آيا سرانجام رويای سالن مطالعه ای مناسب به دور از ازدحام و تهويه ای نامطبوع به واقعيت خواهد پيوست ؟ قولها و نويدها بسيارند ، هر چند امسال از بدو ورود به خوابگاه جای خود را به تهديدها و برخوردهای ناشکيبای مسئولان داده اند که در قبال کوچکترين اعتراضی مدبرانه می گويند :"ناراضيان می توانند خوابگاه راترک نماييد".

                              چه قدر فراموش کاريم ...سرنوشت مرضيه کاشانی عبرتی نبود ؟

                              با ما مهربان تر باشيد.

                              دانشجويان خوابگاه شهيد سلامت
                              مهر ماه 85

                              iran

                              Comment

                              • Rasputin
                                Senior Member
                                • Jan 2005
                                • 63906

                                #30
                                روابط عمومى و ارتباطات دادگسترى استان خوزستان از اجراى حكم اعدام قريب*الوقوع دو نفر از اعضاى باند سارق مسلح احشام در اهواز خبر داد.
                                به گزارش خبرنگار خبرگزارى فارس در خرمشهر بر طبق گزارش اين روابط عمومى 12 نفر كه با تشكيل باندهايى اقدام به سرقت مسلحانه همراه با تيراندازى به احشام و اموال مردم در اطراف شهرهاى اهواز،*رامهرمز،*شوشتر و اميديه مي*نمودند با تلاش ماموران معاونت اطلاعات نيروى انتظامى استان خوزستان و هدايت دستگاه قضايى در چندين نقطه دستگير و تحويل مقامات قضايى شدند.
                                پرونده اين سارقان مسلح در شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامى اهواز بررسى و 3 تن از آنان بنام*هاى عباس الف معروف به زعبيل 33، حميد خ 45 ساله و على س معروف به كعبى 37 ساله به اعدام محكوم شدند كه حكم اعدام در مورد عباس الف اجرا و در مورد حميد و على نيز بزودى حكم اعدام به مرحله اجرا در خواهد آمد.
                                محكومين به اعدام همچنين حكم اعدام در مورد حميد و على در ملاء عام اجرا خواهد شد.
                                اين گزارش مى افزايد: متهمان ديگر پرونده بنام*هاى رحيم ع معروف به عسگرا و روبجاوى محكوم به قطع دست راست و پاى چپ و ده سال حبس و صباح م به قطع دست راست و پاى چپ و 10 سال حبس محكوم كه قرار است حكم قطع دست و پاى آنان نيز بزودى اجرا شود.
                                دادگاه انقلاب اسلامى اهواز حنش ع معروف به خرجي، صالح شف كريم ش معروف به بدر نعامي، مزروق الف 43 ساله، محمد ش 43 سال، جليل خ معروف به جنادله 27 ساله و صادق ل را نيز به ده سال حبس و تحمل 74 ضربه شلاق محكوم كرد.

                                iran

                                Comment

                                Working...