Empty Sanctions

[donsaeid]

تحريم*هاي تشريفاتي



پيروز مجتهدزاده استاد دانشگاه تربيت مدرس و رئيس بنياد يوروسويك در لندن، معتقد است كه صدور قطعنامه تحريم عليه ايران، تأثير چنداني بر روند پيگيري برنامه هسته*اي اين كشور نخواهد داشت و سابقة تحريم*ها در گذشته نيز نشان مي*دهد كه با اعمال فشار و استفاده از ابزار زور، ايران به زانو درنخواهد آمد.


دكتر پيروز مجتهدزاده استاد دانشگاه تربيت مدرس و رئيس بنياد يوروسويك در لندن، معتقد است كه صدور قطعنامه تحريم عليه ايران، تأثير چنداني بر روند پيگيري برنامه هسته*اي اين كشور نخواهد داشت و سابقة تحريم*ها در گذشته نيز نشان مي*دهد كه با اعمال فشار و استفاده از ابزار زور، ايران به زانو درنخواهد آمد.
اين موضوعي است كه خود غربي*ها نيز از آن آگاهي دارند. دكتر مجتهدزاده در گفت*وگو با همشهري ديپلماتيك در عين حال هشدار مي*دهد كه بايد با مانورهاي سياسي و استفاده از هنر ديپلماسي، نگذاشت كه سابقة محكوميتي در پرونده ايران به ثبت برسد، چرا كه در اين شرايط، مهم*ترين وظيفه دولتمردان كه توسعة منافع ملي است، با مشكلات و موانعي روبرو مي*شود.

با وجود صدور قطعنامه 1696 عليه ايران، اعضاي دائمي شوراي امنيت تاكنون نتوانسته*اند در مورد تحريم*ها به اجماع برسند. شما ريشه اين ماجرا را چگونه تحليل مي*كنيد؟
قرار بر اين نيست كه در مقاطع خاصي عليه ما قطعنامه*اي صادر شود. تمامي مانورهايي كه در اين زمينه انجام مي*شود، بيشتر جنبه تهديد دارد. به عبارت ديگر، اين مانورها با هدف اعمال فشار بر دولت ايران براي پذيرفتن پيشنهادهاي غرب انجام مي*شود، ولي اگر اين مانورها و تهديدها كارايي نداشتند، قطعنامه عليه ايران صادر مي*شود.

البته خود اين قطعنامه نيز بار ديگر از جنبة تهديد و اعمال فشار برخوردار است. بايد به اين نكته نيز توجه داشت كه رسيدن به يك قطعنام? لازم*الاجرا در ارتباط با اعمال تحريم*هاي شديد اقتصادي، كار بسيار دشواري براي غرب خواهد بود و من فكر نمي*كنم غرب به آساني بتواند به اعمال چنين تحريم*هايي دست بزند. ولي در شرايط امروز، مانورهاي غرب همان*طور كه گفتم، صرفاً از جنبة تهديد برخوردار است.

البته نكته حيرت*انگيزي نيز در اين ماجرا وجود دارد و آن پافشاري غرب بر ادامه راه*حل*هاي قبلي و مبتني بر تهديد عليه ايران است، در حالي كه مي*دانند دولت فعلي ايران در مقابل اين فشارها كوتاه نمي*آيد. لذا نكتة تعجب*برانگيز، آن است كه چرا غربي*ها به دنبال راه*حل*هاي ديگري نمي*گردند.

نكتة ديگر اين*كه صدور قطعنامه و اساساً ارجاع پرونده ايران به شوراي امنيت، از لحاظ مقررات بين*المللي كاملاً غيرقانوني است. چون اقدام عليه ايران از ابتدا غيرقانوني بوده است، لاجرم روندهاي بعدي نيز غيرقانوني است. همين عامل باعث مي*شود كه اين فشارها كارايي و موفقيت لازم را نداشته باشند.

بر اساس مفاد فصل هفتم منشور ملل متحد، پرونده*هايي مي*تواند به شوراي امنيت ارجاع داده شود كه تهديدكننده صلح و امنيت بين*المللي باشد. شكايت عليه ايران و ارجاع پرونده ايران نيز بر مبناي همين فصل از منشور ملل متحد بوده است، ولي همين قضيه نشان مي*دهد كه ايران گناهكار نيست.

نامه ارجاع پرونده به شوراي امنيت مي*گويد كه در طول سه سال بازرسي، سندي كشف نشده است كه دلالت بر نقض صلح و امنيت بين*المللي كند. لذا پرونده ايران تنها با اعمال زور و فشارهاي ايالات متحده آمريكا به شوراي امنيت ارجاع شده است و بقيه جهان هيچ اجباري ندارند كه به چنين زورگويي*هايي تن دهند و اين زورگويي*ها را به صورت قانون درآورند.

بنابر اين هرگونه تصميم*گيري در اين زمينه نوعي بدعت در نظام بين*المللي خواهد بود و از اين حيث، مسأل? بسيار خطرناكي است. به همين دليل، چين، روسيه و اروپا به راحتي نمي*توانند بر اساس اميال آمريكا و اسرائيل دست به تصميم*گيري بزنند.

البرادعي هم در اين ميان دائماً مي*گويد ايران خطايي نكرده است، در حالي كه همين آقا عليه ايران شكايت*نامه تنظيم كرده است. در واقع، آژانس بين*المللي انرژي اتمي در چهارچوب همين شكايت*نامه به شوراي امنيت گفته است كه ايران را تنبيه كنيد، چون گناهي نكرده است. بنابر اين هرگونه خدعه و نيرنگ و تزوير در اين ماجرا توسط آقاي البرادعي و آژانس بين*المللي انرژي اتمي انجام شده است.

آقاي البرادعي و آژانس بين*المللي انرژي اتمي در شرايطي اقدام به ارجاع پرونده ايران به شوراي امنيت كرد كه دبيركل سازمان ملل به صراحت هشدار داد كه جايگاه اين پرونده در شوراي امنيت نيست.

بنابر اين كار آمريكا و آژانس بين*المللي انرژي اتمي و آقاي البرادعي از همان ابتدا غيرقانوني بوده است. اين در حالي است كه خود آمريكا و البرادعي و اسرائيل نيز به غيرقانوني بودن موضوع آگاهي دارند.

علت مخالفت*هاي گاه و بيگاه روسيه، چين و اروپا با تحريم ايران نيز به خاطر دوست داشتن كشورمان نيست، بلكه آن*ها مي*دانند كه اگر اين توطئه و تزوير به ثمر برسد، قانون جديدي در نظام بين*الملل ابداع و سابقه جديدي در روابط بين*المللي ايجاد مي*شود كه فردا گريبانگير تمامي ملت*ها خواهد شد. بنابر اين مشكل اصلي روسيه و چين با آمريكا، نه قراردادهاي اقتصادي و تجاري با ايران بلكه غيرقانوني بودن مسأله است.

البته در اين ميان، ملاحظات اقتصادي، ژئواستراتژيك و استراتژيك نيز وجود دارد كه بر اين مسأله تأثير مي*گذارد و اختلافات را تشديد مي*كند. بايد توجه داشت كه تحريم*ها عليه ايران با توجه به مختصات كشورمان اساساً قابل اجرا نيست.

[donsaeid]

سابقه تحريم*هاي آمريكا در سال*هاي اخير نيز نشان مي*دهد ايران كشوري نيست كه بتوان با اعمال تحريم*ها و محدوديت*هاي اقتصادي، آن را به زانو درآورد. از طرف ديگر، تحريم*هاي اقتصادي به طور قطع، لطمات جدي را به خود تحريم كنندگان وارد مي*كند كه اساساً قابل چشم*پوشي نيست.

البته تحريم*ها مي*تواند نتايج جنايت*آميز داشته باشد. به طور مثال، تحريم فروش قطعات يدكي، ايران را به زانو درنياورد، ولي عدم امكان خريد هواپيماهاي جديد از بهترين بازارها سبب شد كه ايران به سوي بازارهاي نه*چندان مطلوب برود و هواپيماهايي تهيه كند كه ظرفيت لازم را در ارتباطات هوايي امروز نداشته باشند.

نتيجه اين امر نيز كشته شدن بيش از 5 هزار ايراني در حوادث هوايي است و اين خون به پاي ايالات متحده آمريكا نوشته مي*شود. به همين دليل هم ايالات متحده اخيراً تصميم گرفته است كه فروش قطعات هواپيما به ايران را آزاد كند.

با توجه به مواردي كه اشاره كرديد، آينده را چگونه ارزيابي مي*كنيد؟ آيا اعضاي دائمي شوراي امنيت مي*توانند در مورد ايران به اجماع برسند و ما در آينده شاهد قطعنامه*هاي جديدي عليه كشورمان خواهيم بود؟
ممكن است يك نمايي از قطعنامه را براي خالي نبودن عريضه و تكميل تشريفات به ثمر برسانند، همان طور كه نمونه آن را در مورد كره شمالي شاهد بوديم. در مورد كره شمالي، تهديدها در حد آغاز جنگ اتمي بود، ولي اين تهديدها در ظرف دو هفته به يك قطعنام? كم*ارزش تبديل شد.

بنابر اين هيچ*گونه تهديد نظامي و حتي تحريم اقتصادي پرشدت هم عليه كره شمالي اعمال نشد. در مورد ايران، حداكثر سطح تحريم*ها در همين اندازه خواهد بود. البته منظور من از اين بحث، اين نيست كه دولت ايران تمامي ملاحظات را كنار بگذارد. در عالم سياست، وظيفة دولت*ها اين است كه دفاع از منافع ملي را به حداكثر برسانند. لذا نبايد منافع ملي را حداقلي تعريف كرد.

اگر چنين قطعنامه*هايي عليه ايران صادر شود، تأثير چنداني ندارد، ولي توسعة منافع ملي را به حداقل مي*رساند. اين موضوع، ممكن است تأثير چنداني بر زندگي اقتصادي كشور و ملت نگذارد. ولي در اينجا وظيفة دولت كه همان به حداكثر رساندن منافع ملي است، انجام نشده است.

لاجرم ما بايد در تمامي مقاطع، به فكر مانورهاي سياسي باشيم تا بتوانيم هم بر مسأله مسلط شويم و هم منافع خود را به صورت حداكثري حفظ كنيم. ديپلماسي و سياست نيز براي رسيدن به چنين هدف*هايي است و نه براي لجبازي كردن و چشم و همچشمي.
از اين زاويه مهم نيست كه آمريكا و غرب عليه ايران به چه اقداماتي دست خواهند زد. بلكه همان*قدر كه بتوانند قطعنامه*اي را در مورد ايران صادر كنند، براي ما بسيار گران تمام خواهد شد.

من به شما اطمينان مي*دهم كه در عمل، آسيب چنداني به كشور وارد نخواهد شد ولي از لحاظ حيثيت بين*المللي و تحقق توسعه و رفاه در چهارچوب زندگي جهاني، دچار مشكل خواهيم شد.

اسرائيل را نگاه كنيد. اين رژيم، اين همه ادعا دارد و به جنايت*هاي بزرگ دست مي*زند، اما اجماع جهاني عليه آن شكل گرفته است. در هر كنفرانس و نشستي، دولت*هاي مختلف، اسرائيل را محكوم مي*كنند، چون اين رژيم، كاملاً بي*اعتبار است و 60 پرونده محكوميت در سازمان ملل دارد. لذا نبايد اجازه دهيم پروندة محكوميتي از ما در سازمان ملل ثبت شود كه اين به لحاظ حيثيت و احترام بين*المللي براي ما گران تمام مي*شود.

ما براي اين*كه هم به مطالباتمان در زمينه هسته*اي دست پيدا كنيم و هم در اين حوزه به محكوميتي برنخوريم، از چه الگوهايي براي مقاومت مي*توانيم استفاده كنيم؟
بايد اولين ابزار مقاومت، اين باشد كه ما نبايد به جايي كشانده شويم كه احتياج به مقاومت داشته باشيم. ما نمي*توانيم فلسفه و برنامه زندگي خود را بر اين اساس تنظيم كنيم كه لزوماً ديگران بايد به ما حمله كنند و ما هم در مقابل آن بايد مقاومت كنيم. اين درست نيست. ما بايد صرفاً از حق و حقوق خود دفاع كنيم.

اين دفاع از حق نيز راه*هايي دارد كه اولين آن، غيرخصمانه است. لذا عاقلان، آن*هايي هستند كه نمي*گذارند وضعيت به خشونت و خصومت كشيده شود. ديپلماسي و هنر سياستمداري هم در اين است كه با زبان و كلام، مشكلات را از پيش راه برداريد.

متأسفانه تاريخچه قضيه هسته*اي به ما نشان مي*دهد كه ما در اين زمينه نتوانستيم از ديپلماسي و نتايج آن به خوبي استفاده كنيم. ما بايستي اين درك را داشته باشيم كه سياست يك مسأله علمي است و نزديك به دو قرن است كه علم سياست در دانشگاه*ها تدريس مي*شود. سياست، احساسات و ايدئولوژي نيست. هنر سياست در حل مشكلات در چهارچوب*هاي نرم*افزاري است.

آيا راه*هاي غيرخصمانه و عقلاني ديگري نيز مي*توان در نظر گرفت؟
اولين راه بايد غيرخصمانه باشد. البته در مقابل عمل خصمانه، بايد پاسخي خصمانه نيز داد. ولي بحث من اين است كه شما نبايد اجازه دهيد كه كار به اينجا بكشد. بايد از هنر و تفكر سياسي استفاده كرد و در اين راستا دست به يك*سري مانورهاي ژئوپلتيك، سياسي، ديپلماتيك و اقتصادي زد.

خوشبختانه يك*سري تحولات منطقه*اي نيز در مقطع كنوني به سود ما در جريان است. پيروزي حزب*الله لبنان در جنگ با اسرائيل، منجر به افزايش مشروعيت منطقه*اي و بين*المللي اين گروه شيعي شد.

بنابر اين شرايط، اكنون به سود ماست و به همين دليل، اروپايي*ها هم رفتاري را در پيش گرفتند كه بيشتر به رفتار روسيه و چين شباهت داشت. به عبارت ديگر، اروپا در مورد رفتارهاي غيرقانوني آمريكا كه براي صلح جهاني خطر عمده تلقي مي*شود، با روسيه و چين به اجماع رسيد.

به طور مثال، ژاك شيراك در يكي از سخنراني*هايش آشكارا اعلام كرد كه پيش*شرط براي مذاكره با ايران، بي*معني است. چرا كه شيراك و تمامي دولتمردان جهان مي*دانند پيش*شرط يعني استعمارگري و زورگويي، و در چنين شرايطي انجام مذاكره معنايي نخواهد داشت. البته ما متأسفانه در اين فضاي جديد منطقه*اي از ابزار ديپلماتيك و سياسي به نحو احسن استفاده نكرديم.

آقاي دكتر با توجه به تغيير و تحولاتي كه در منطقه رخ داد و از سوي ديگر از يك*سال و نيم پيش نيز با استقرار تيم جديد هسته*اي، روندي نوين در ارتباط با پرونده هسته*اي ايران شكل گرفت، نظر كلي شما در ارتباط با فضاي جديد چيست؟
دولت جديد كه روي كار آمد، به صورت*هاي مختلف نشان داد كه از روند كار در گذشته در ارتباط با پرونده هسته*اي ناراضي بوده است و من هم اين موضوع را تأييد مي*كنم. چرا كه درايت و شناسايي كافي نسبت به شرايط از سوي تيم قبلي نشان داده نشد و ما وارد مذاكره به صورت طرف محكوم شديم و نه طرف برابر.

اين تنها نوع مذاكره بود كه دوطرف در آن برابر نبودند. در اين مذاكرات، طرف حاكم هر آن*چه از تهديد و اهانت بود، به زبان آورد. در حالي كه اين برخلاف مقررات بين*المللي بود، چرا كه هر نوع مذاكره بايد بر اساس احترام متقابل انجام شود. وزير خارجه آلمان، دائم به ما فحش مي*داد و ما هم توجهي نداشتيم.

اما دولت جديد، بساط گذشته را برداشت. در دوره جديد نيز مراحل اوليه به خوبي طي شد. حداقل اين بود كه برخي از افراد تيم مذاكره*كننده، ديگر علايق و منافع شخصي خود را در روند مذاكرات دخالت نمي*داد و هدفش هم اين نبود كه با پيگيري اين مذاكرات، به يك قهرمان ملي تبديل شود.

حداقل، تيم جديد هسته*اي، شخصيت ديپلماتيك بهتري دارد. اما متأسفانه رفته*رفته مذاكره*كنندگان به دست فراموشي سپرده شدند و بيشتر مباحث ما حالتي شعاري پيدا كرد. اين شعارها هم بيشتر حالتي خصمانه يافت. حرف*هايي مطرح شد كه اصلاً ربطي به ماجراي هسته*اي نداشت، ولي لطمات جدي به موضوع وارد كرد.

ما نبايد اين كار را انجام مي*داديم، بايد درك مي*كرديم كه امروز مسأله انرژي هسته*اي ما، بهانه بزرگي در دست ايالات متحده آمريكا است و اين كشور به دليل برخي سخنان، اين موضوع را به اسلحه*اي عليه ما تبديل كرده است. ايالات متحده مباحث حاشيه*اي را كه ما به آن دامن زديم، به خوبي به مسأله هسته*اي چسباند و از اين طريق توانست افكار عمومي بين*المللي را عليه ايران بسيج كند.

بحث من اين نيست كه مباحث مطرح شده نبايد عنوان مي*شد. ولي هر سخني جايي و هر نكته* مكاني دارد. اصل، ديپلماسي و سياستمداري است.به هرحال بايد بدانيم كه ادارة موفق اين مذاكرات مي*تواند ايران را به جايگاه بالاتري در نظام جهاني برساند.

[donsaeid]

تأثيرات تحريم*هاي اقتصادي بر مسائل بين*المللي




بررسي*ها نشان مي*دهند تحريم*هاي آمريكا عليه كشورهاي ايران، عراق، كوبا، ليبي، پاكستان، اوكراين و برخي كشورهاي ديگر نيز همچون تحريم*هاي آتني*ها، نه*تنها رفتار كشورهاي تحريم*شده را تغيير نداده بلكه برخلاف انتظار آمريكا نتيجه عكس داده است.


بيش از دو هزار سال است كشورها تلاش مي*كنند براي تغيير رفتار كشورهاي ديگر به تحريم*هاي اقتصادي متوسل شوند.
در سال 432 قبل از ميلاد، مقامات آتني مانع دسترسي تاجران شهر مگارا (Megara) به بندر و بازار اصلي آتن شدند و اين اولين تحريم در تاريخ است كه به ثبت رسيده است. اما تحريم آتني*ها كارساز نيفتاد و نتيجه آن، جنگ پلوپونزي بود، جنگي كه به دموكراسي نوپاي يونان پايان داد.تقريباً دو هزار و پانصد سال پس از اولين تحريم تاريخ، اكنون بار ديگر بحث تحريم*هاي اقتصادي، رايج و معمول شده است. آمريكا نيز همچون آتني*ها تلاش مي*كند براي جلوگيري از اعمال ناشايست كشورها به استفاده از تحريم روي بياورد و در اين راه تلاش مي*كند بسياري از كشورها را به حمايت از تروريسم، تكثير سلاح*هاي هسته*اي، نقش حقوق بشر و غيره متهم كند.

اما بررسي*ها نشان مي*دهند تحريم*هاي آمريكا عليه كشورهاي ايران، عراق، كوبا، ليبي، پاكستان، اوكراين و برخي كشورهاي ديگر نيز همچون تحريم*هاي آتني*ها، نه*تنها رفتار كشورهاي تحريم*شده را تغيير نداده بلكه برخلاف انتظار آمريكا نتيجه عكس داده است.

امروزه استفاده آمريكا از تحريم*هاي اقتصادي در معرض انتقادات شديدي قرار گرفته است.

طنز ماجرا اينجاست كه اين انتقادها بيشتر، از سوي خود مقامات آمريكايي صورت مي*گيرد. بسياري از قانونگذاران كنگره آمريكا در دوران دولت كلينتون، طرح*هايي را به كنگره پيشنهاد دادند كه اعمال تحريم*هاي اقتصادي را دشوارتر ساخت و بر اثر همين انتقادات زياد، كلينتون مجبور شد اقداماتي انجام دهد؛ از جمله حذف موارد غذا و وسايل پزشكي از اقلام تحريم.

او حتي وعده داد كه از اصلاحات سياست تحريم، حمايت خواهد كرد. فشار براي اصلاح سياست تحريم*ها بيشتر از سوي گروه*هاي ذي*نفعي همچون صنايع كشاورزي واشنگتن و شركت بوئينگ صورت مي*گرفت. شركت*هايي كه به خاطر از دست دادن بازارهاي صادرات در سراسر دنيا، در قبال اين سياست تحريم*هاي آمريكا انتقاد شديد مي*كردند.

اما جامعه صنعتي، تنها منتقد اين سياست*ها نبود، بلكه فعالان حقوق بشر آمريكا نيز با اين جامعه همگام شدند و استدلال كردند كه تحريم*هاي اقتصادي به شهروندان بي*گناه آسيب بيشتري مي*رساند (به*ويژه در عراق).

اين فعالان حتي تظاهرات ضدتحريم گسترده*اي را در سياتل به راه انداختند. آن*ها تظاهركنندگان جامعه پزشكي را نيز با خود همراه كردند تا عليه سياست تحريم دولت كلينتون در خصوص منع صادر كردن وسايل و تجهيزات پزشكي به عراق اعتراض كنند.

جان مولر، استاد علوم سياسي در دانشگاه روچستر كه معتقد است تحريم*ها بايد بيشتر بايد معطوف به تكنولوژي نظامي باشد نه مواد غذايي و پزشكي، مي*گويد: «تحريم*ها تبديل به ابزار بسيار ارزان اجراي سياست خارجي آمريكا شده*اند؛ صرف نظر از آن كه اين تحريم*ها هزينه*هاي بسيار سنگيني را بر كشورهاي تحريم*كننده تحميل مي*كنند.»

مؤسسه اقتصاد بين*المللي در يك بررسي در سال 1997 نشان داد كه از سال 1970، تحريم*هاي يك*جانبه*گرايي آمريكا تنها 13 درصد از اهداف سياست خارجي اين كشور را برآورده كرده است. اين بررسي همچنين نشان داد كه تحريم*ها سالانه نزديك به 15 تا 19 ميليارد دلار بر صادرات آمريكا هزينه تحميل مي*كنند.

تحريم*هاي آمريكا نه*تنها منجر به تغييرات دموكراتيك در كوبا، عراق يا ايران نشد، بلكه تهديد آشكار تحريم*ها عليه هند و پاكستان، مانع از آزمايش*هاي هسته*اي اين كشورها نيز نشد. اين در حالي است كه دامنه تحريم*هاي آمريكا بسيار گسترده است.

انجمن ملي توليدكنندگان در برآوردي ادعا كرد كه در حال حاضر، آمريكا 42 درصد مردم جهان را مورد تحريم قرار داده است. به نوشته بخش پژوهشي كنگره آمريكا، تا سال 1997، 191 تحريم مختلف توسط آمريكا بر 75 كشور مختلف از آنگولا گرفته تا زئير صورت گرفته است.

برمه

به اين ترتيب، مشاهده مي*شود كه آمريكا سال*هاست از تحريم*ها به منزله ابزار مطلوب سياست خارجي*اش استفاده مي*كند، اما در بسياري از جبهه*ها با شكست روبرو بوده است. سياست تحريم*هاي تجاري و سرمايه*گذاري يك*جانبه*گرايي آمريكا در قبال برمه، مثالي از موارد بي*شمار است.

تلاش آمريكا براي مجبور كردن شركت*هاي تجاري آمريكا براي قطع رابطه با برمه نه*تنها باعث آسيب*زدن به منافع اقتصادي آمريكا شد، بلكه هيچ تأثير مثبتي در بهبود زندگي يا وضع حقوق بشر مردم برمه بر جاي نگذاشت.

تحريم*هاي آمريكا عليه برمه حتي باعث شد متحدان منطقه*اي آمريكا از اين كشور فاصله بگيرند و نيز موجبات تقويت قدرت چين را در منطقه فراهم كرد. گذشته از اين*ها هيچ كدام از اهداف سياست خارجي اعلاني آمريكا را نيز برآورده نساخت.

اگر واشنگتن به كشورهاي عضو آسه*آن اجازه داده بود در اتخاذ و پي*ريزي سياست در قبال برمه نقش اصلي را بر عهده بگيرند، مي*توانست از موقعيت «برنده – برنده» برخوردار باشد و با متحدانش روابط خوبي در منطقه برقرار مي*كرد.

پس از دوران جنگ سرد، شاهد آن هستيم كه استفاده از تحريم*هاي روزافزون توسط آمريكا عليه ملت*هاي مناطق مختلف جهان، به روند اصلي و غالب سياست خارجي اين كشور تبديل شده است.

اين در حالي است كه جهان به سمت جريان آزاد توليدات، و آزادي مردم و انديشه*ها پيش مي*رود، اما برخلاف انتظار، سياستمداران آمريكايي با تحريك ائتلاف سنديكاهاي تجاري، لابي*هاي محيط زيست، سازمان*هاي حقوق بشر و گروه*هاي قومي، تلاش كرده*اند با اعمال تحريم*هاي اقتصادي، از اين جريان آزاد جلوگيري كنند و سد راه پديده جهاني شدن شوند. چنين دخالت و اقداماتي در بازار جهاني، جايگاه جهاني آمريكا را تضعيف خواهد كرد و آسيب زيادي به شركت*هاي تجاري آن خواهد رسيد.

مبارزه موفقيت*آميز گروه*هاي آمريكايي براي وادار كردن دولت به اعمال تحريم*هاي اقتصادي عليه برمه، نشان از آسيب جدي اقتصادي و استراتژيك به اين كشور و پيامدهاي اخلاقي براي رويكرد جديد آمريكا در سياست خارجي*اش دارد. اين تحريم*ها باعث شد روابط آمريكا با آسيا تضعيف شده، نفوذ اقتصادي و ديپلماتيك آمريكا كاهش يابد و ايجاد توازن مطلوب قدرت در منطقه به تعويق بيفتد.

يكي از قوي*ترين استدلال*ها عليه تحريم*هاي اقتصادي يك*جانبه*گرايانه اين است كه اين تحريم*ها به ندرت كارساز بوده*اند. اين نوع تحريم*ها ذاتاً يك استراتژي اشتباه دارند، زيرا نوع رژيمي كه احتمالاً تبديل به هدف تحريم*هاي آمريكا مي*شود، كمترين حساسيت را نسبت به فشار اقتصادي يك*جانبه*گرايانه آمريكا دارد. در واقع، با كاهش نفوذ شركت*هاي آمريكايي در كشور مورد تحريم و ايجاد شكاف بين آمريكا و متحدانش، تحريم*هاي يك*جانبه*گرايانه نتيجه عكس مي*د

[donsaeid]

پيشينه شكست تحريم*هاي اقتصادي نيز سندي بر اين مدعاست. پيشينه سياست خارجي آمريكا، آكنده از تحريم*هايي است كه تغييرات مطلوب آمريكا را در كشور هدف در پي نداشته است. از سال 1970، 87 درصد مواردي كه آمريكا بر آن*ها تحريم اعمال كرده، با شكست مواجه شده است.

از اين ميان مي*توان به مشهورترين آن*ها اشاره كرد: تحريم عليه شوروي سابق به خاطر حمله 1979 به افغانستان و تحريم*هاي 1982 عليه شركت*هايي كه در ساخت خطوط لوله گاز طبيعي شوروي به اروپاي شرقي شركت كرده بودند.

در هر دو مورد، صادركنندگان و سرمايه*گذاران آمريكا سودهاي كلاني را در رقابت*هاي خارجي از دست دادند. پس از 35 سال تحريم آمريكا عليه كوبا، سياست تحريمي آمريكا براي سرنگوني رژيم كاسترو با شكست روبرو شد و هيچ تأثيري جز فقر و فلاكت مردم دربرنداشت.

هواداران تحريم*ها به مورد هائيتي، عراق و آفريقاي جنوبي به عنوان نمونه*هاي موفق تحريم آمريكا اشاره مي*كنند. اما واقعيت اين است كه تغيير سياسي در هائيتي تنها پس از آن روي داد كه آمريكا خود را براي حمله به اين جزيره آماده كرده بود.

تحريم*هاي سازمان ملل بر عراق نيز منجر به وادار كردن صدام به خروج از كويت نشد، بلكه اين جنگ و يورش آمريكا به بغداد بود كه توانست توجيهي براي شكست سياست*هاي تحريمي*اش پيدا كند. در آفريقاي جنوبي نيز تحريم*ها هيچ تغييري به وجود نياورد و پايان جنگ سرد بود كه پويايي سياسي را در اين كشور به وجود آورد.

علاوه بر اين، اين تحريم*ها توسط ائتلاف گسترده*اي از شركاي تجاري مهم اعمال شد و حكومتي را هدف قرار داده بود كه در قبال بخشي از جمعيت خود، رفتار و پاسخي دموكراتيك داشت. در مورد برمه هم همين*گونه بود.

سياست تحريمي آمريكا در قبال برمه باعث به وجود آمدن تنش ميان اين كشور و متحدانش در آسه*آن شد و واشنگتن را از گزينة اتخاذ سياست كارساز و مؤثر با كشورهاي منطقه براي وارد كردن برمه به نظام منطقه*اي و اقتصاد جهاني و تلاش براي نفوذ بر توازن سياسي قدرت در منطقه محروم كرد و در نهايت، اعتبار و شهرت شركت*هاي آمريكايي را در منطقه تضعيف كرد.

كوبا

سياست ظاهري آمريكا در قبال كوبا تضعيف رژيم كاسترو و تشديد آزادسازي اين جزيره بوده است. بيش از نيم قرن است كه آمريكا تلاش مي*كند با تحريم*هاي اقتصادي، رژيم كوبا را به انزوا كشيده و آن را از دسترسي به منابع محروم كند. از سال 1990، آمريكاييان از تجارت، سرمايه*گذاري و مسافرت به كوبا منع شده*اند.

پيش از سال 1991، يعني زماني كه كاسترو هنوز نماينده شوروي سابق در نيمكره غربي بود، تحريم آمريكا عليه اين كشور، داراي يك عقلانيت امنيت ملي بود. اما با فروپاشي شوروي، همه چيز تغيير يافت. امروزه كوبا با از دست دادن ميلياردها دلار كمك اقتصادي سالانه از حامي سابق*اش تبديل به كشوري فقير شده است و جمعيت يازده ميليوني آن، ديگر نمي*تواند براي آمريكا يا امنيت منطقه*اي، تهديدي به شمار آيد.

گزارش آژانس اطلاعات دفاعي آمريكا در سال 1998 نتيجه*گيري كرد كه كوبا ديگر هيچ تهديد نظامي مهمي براي آمريكا يا كشورهاي ديگر منطقه به شمار نمي*آيد. اين گزارش اعلام كرد كه نيروهاي نظامي كوبا ضعيف شده*اند و تنها شكل دفاعي دارند.

برخي مقامات دولت بوش، حكومت كاسترو را به حمايت از تروريست*ها متهم كردند، ولي شواهد هنوز هم بسيار ضعيف و كم*رنگ است. حتي در صورت درست بودن اين ادعا نيز تداوم تحريم تجاري جامع، باز هم اهرمي ناكارآمد و بي*تأثير براي تغيير اين حكومت بوده است.

تحريم به عنوان يك ابزار سياست خارجي، موجب تقويت جايگاه كوبا شد و بهانه*اي به دست اين رژيم داد تا شكست*هاي نظام سوسياليستي خود را در داخل توجيه كند.

خانواده*هاي كوبايي تنها قربانيان تحريم نيستند. بسياري از دلارهاي كوبا از جيب توريست*هاي آمريكايي تأمين مي*شود كه به ايالات متحده برمي*گردند تا كالاهاي كشاورزي و توليدات آمريكايي بخرند.

كنگره آمريكا در نهايت در سال 2000 با اصلاح در قانون تحريم عليه كوبا موافقت كرد. اصلاح تحريم*هاي تجاري و قانون صادرات 2000 به كوبا اجازه مي*داد توليدات كشاورزي و امكانات پزشكي آمريكا را تهيه كنند. نتيجة اين قانون، حيرت*انگيز بود.

از سال 2000، فروش كلي توليدات كشاورزي به كوبا از صفر به 380 ميليون دلار افزايش پيدا كرد. اين كشور در ميان 228 كشور، تبديل به بيست و هشتمين كشوري شد كه توليدات كشاورزي آمريكا را خريداري مي*كرد.

كوبا اكنون پنجمين صادركنندة بزرگ صادرات كشاورزي آمريكا در آمريكاي لاتين است. كشاورزان آمريكايي در سال گذشته بيشتر از برزيل به كوبا كالا فروختند. از جمله اين توليدات مي*توان به گوشت، برنج، گندم، ذرت و دانه سويا اشاره كرد.

بر اساس بررسي كميسيون تجاري بين*المللي آمريكا، تحريم آمريكا عليه كوبا سالانه از 700 ميليون دلار تا 2/*1 ميليارد دلار به كارخانه*هاي آمريكا ضرر مي*زد. كشاورزان تگزاس و ايالت هاي همساية آن، تنها برندگان و سودكنندگان اين تحريم بودند. بر اساس بررسي دانشگاه تگزاس، اين ايالت پنجمين رتبه را در صادرات توليدات كشاورزي به كوبا كسب كرده بود.

تحريم*هاي اقتصادي در مورد كوبا نيز كارساز نبود؛ دقيقاً همان*طور كه تحريم*هاي تجاري و سرمايه*گذاري عليه برمه، ايران و كره شمالي با شكست مواجه شد و هيچ تغييري در رفتار اين كشورها به وجود نيامد. تحريم*ها فقط محروميت مردمي را كه آمريكا ادعاي كمك به آن*ها را دارد، بيشتر كرده است. تحقيق*ها و پژوهش*ها در مؤسسه كاتو نشان داد كه جهاني شدن و تجارت، راه دموكراسي را هموار مي*كند.

تجارت نه*تنها جريان كالاها و خدمات را افزايش داده، بلكه راه آزادي انديشه و آزادي مردم را نيز هموار مي*سازد. به نظر مي*رسد بوش نيز به اهميت رابطه محكم تجارت و دموكراسي پي برده است و اين امر در سخنراني وي در خصوص چين و خاورميانه آشكار است. بوش همواره با تلاش*هاي كنگره آمريكا براي تحريم*هاي تجاري عليه چين به خاطر ضعف پيشينة حقوق بشر در اين كشور مخالفت كرده است.

اين در حالي است كه چين بيشتر از كوبا ناراضيان و مخالفان ديني و سياسي را زنداني كرده و كشته است. به عبارتي، چين بيشتر از كارگران فقير كوبا براي آمريكا نگراني امنيت ملي به شمار مي*رود. اما سخن اينجاست كه چين سومين شريك تجاري آمريكا است و اين در حالي است كه تحريم*هاي تجاري عليه كوبا صورت مي*گيرد.

به اين ترتيب به دلايل مذكور، فشارها بر كنگره باعث شد تا سياست جديدي در قبال كوبا اتخاذ شود. تحريم*هاي آمريكا جواب نداده بود و كنگره به برداشتن منع مسافرت به كوبا و برداشتن بسياري از تحريم*ها عليه اين كشور رأي مثبت داد. اگرچه بوش و جمهوري*خواهان طبق معمول با رأي كنگره مخالفت كردند، اما بسياري از فعالان آمريكايي كوبايي*الاصل در فلوريداي جنوبي، از رأي كنگره حمايت كردند.

در نتيجه، آمريكا به اين نتيجه رسيد كه براي توسعه نفوذ سياسي و اقتصادي در كوبا بايد از تحريم*هاي خود عليه اين كشور دست بردارد. قانون هلمز – بورتون نيز همچون ديگر قوانين تحريم آمريكا، در تحقق اهداف سياست خارجي آن*ها با شكست مواجه شد و نفوذ آمريكا در كوبا كاهش پيدا كرد و متحدانش را در منطقه از وي بيزار كرد.

در نهايت ديده*بان حقوق بشر و اعضاي مجمع عمومي سازمان ملل متحد با انتقاد از تحريم*هاي آمريكا عليه كوبا اعلام كردند كه اين تحريم*ها جز نتيجة عكس، حاصلي نداشته است و به جاي تضعيف حكومت كاسترو، بيشتر به مردم كوبا آسيب زده است.

[donsaeid]

هند و پاكستان

استفاده از تحريم*ها به عنوان ابزار سياست خارجي و بين*المللي در مورد هند و پاكستان نيز اعمال شد. اما آمريكا در اين موارد نيز با شكست مواجه شد. تحريم*ها در سال 1998 عليه پاكستان و هند كاملاً آشكار بود، زيرا هر دو از آستانه هسته*اي عبور كرده بودند و مهلت قانوني يك*جانبه خود را براي آزمايش هسته*اي اعلام كرده بودند.

واشنگتن در تحريم هند و پاكستان نيز خود را وارد گردابي كرد كه راهي جز لغو تحريم نداشت: چگونه مي*توانست تحريم*ها را به نشانة حمايت بردارد و از طرف ديگر براي رفتار بد مجازات نكند؟ هند نيز دليلي نمي*ديد به خاطر امضاي پيمان منع آزمايش*هاي جامع هسته*اي، به وضع موجود قبلي برگردد و از تكنولوژي پيشرفته خود دست بردارد. هر چقدر واشنگتن بيشتر مردد و متزلزل مي*شد، زمان بيشتري در اختيار كشورهاي ديگر قرار مي*گرفت تا فضاي تهي خود را پر كنند.

اعمال تحريم*ها عليه هند و پاكستان در سال 1998 به خاطر آزمايش*هاي هسته*اي، اعتبار اخلاقي آمريكا را زير سؤال برد. هند و پاكستان، هيچ پيمان بين*المللي، معاهده يا قانون بين*المللي را نقض نكرده بودند و تحريم براي چنين كشورهايي به منزله بي*احترامي به خود آمريكا بود. از اين*رو، زماني كه اين دو كشور در سال 1998 دست به آزمايش هسته*اي زدند، آمريكا ناگزير تحريم*هايي را عليه آن*ها اعلام كرد.

اما اين تحريم*ها فقط براي مدت كوتاهي بود و هيچ تأثيري در تغيير رفتار آن*ها در پي نداشت. زيرا اين اعمال تحريم*، با ديگر سياست*هاي آمريكا در منطقه نظير مشاركت*هاي تجاري و استراتژيك با هند و پاكستان در تضاد بود. از اين*رو، چون آمريكا منافع زيادي در منطقه آسياي جنوبي داشت، هرگونه اعمال تحريم از سوي او، جز افزوني مشكلات خودش را در پي نداشت.

به اين ترتيب، كنگره نيز در تصويب هرگونه تحريم عليه اين دو كشور، بي*ميلي از خود نشان داد و در نتيجه، تلاش*هاي واشنگتن براي جلوگيري از دستيابي اين كشورها به سلاح*هاي هسته*اي بي*نتيجه ماند. در نهايت، اين تحريم*ها نه*تنها باعث شد هند و پاكستان سلاح*هاي هسته*اي خود را توسعه دهند و آزمايش كنند، بلكه خود آمريكا نيز چاره*اي جز مشاركت استراتژيك حتي در موضوعات هسته*اي با اين كشورها پيدا نكرد.

عراق

زماني كه عراق در مارس 1991 به كويت حمله كرد، اقدامات تحريمي عليه اين كشور آغاز شد. پس از اين حمله، تحريم*ها هدف جديدي را مدنظر قرار دادند: تن دادن عراق به آتش*بس بر اساس قطعنامه 687 سازمان ملل كه شامل نابودي سلاح*هاي كشتار جمعي و به رسميت شناختن حاكميت كويت بود.

با اين حال، در تمام طول تحريم*ها، مقامات آمريكا بارها اعلام كردند تا زماني كه رژيم صدام حسين بر كنار نشود، تحريم*ها ادامه پيدا خواهد كرد. در واقع، سال*ها بود كه گروه*هاي فعال حقوق بشر و حتي مقامات سازمان ملل به خاطر آسيب ديدن مردم عادي از اين تحريم*ها با اين سياست مخالفت مي*كردند، ولي نفوذ آمريكا در شوراي امنيت، مانع اين كار بود.

در 23 ماه مي 2003، شوراي امنيت به برداشتن تحريم*هاي عراق رأي مثبت داد به شرطي كه صدام حسين از قدرت بركنار شود. اما تصويب اين قطعنامه كه به استثناي روسيه، چهارده عضو ديگر به آن رأي دادند، مناقشه و بحث برانگيز بود:

آمريكا و انگليس در گذشته بر تداوم تحريم*ها عليه عراق پافشاري مي*كردند، اما اكنون خواهان برداشتن آن هستند و اين نشانگر قدرت سياسي اين دو كشور در صحنه بين*المللي بود.
موضوعات سياسي اين قطعنامه در رسانه*هاي انگليس به ندرت مطرح مي*شد. براي مثال 1500 سازمان صلح و سازمان غيردولتي در سراسر دنيا نسبت به اين قطعنامه اعتراض شديد كرده بودند.
گروه مزبور (150 سازمان صلح) تصويب اين قطعنامه را به منزله رشوه*ها و تهديدهاي آمريكا براي ديگر اعضاي شوراي امنيت توصيف كردند.
اين قطعنامه راه مشروعيت سياسي آمريكا را براي دوران كنوني در عراق هموار كرد.
نكته نهايي نيز اين كه قطعنامه مزبور به نقش آژانس انرژي اتمي بين*المللي هيچ اشاره*اي نكرد.
اگرچه تحريم*هاي عراق برداشته شد، اما آينده عراق هنوز در هاله*اي از ابهام قرار دارد. تاريخ تحريم اين رژيم و مرگ هزاران نفر از مردم عادي بسيار ويران*كننده و درخور توجه است.

گزارش يونيسف از آثار ويران*كننده اين تحريم*ها بسيار تكان*دهنده بود. يونيسف در گزارش خود در سال 1998 اعلام كرد كه نزديك به يك ميليون نفر بر اثر كمبود غذا و بيماري*هاي سوءتغذيه جان خود را در عراق از دست داده*اند و نيمي از آن*ها نيز كودك بوده*اند. در واقع، اعلام برداشتن تحريم*هاي عراق در سال 2003، نتيجه*اي جز شكست اعتبار آمريكا و سازمان ملل متحد نداشت.

نتيجه*گيري

كشورهاي برمه، كوبا، هند و پاكستان و عراق نمونه*هايي هستند كه نشان مي*دهند سياست*هاي تحريمي آمريكا پاسخ و جوابي درخور و مورد انتظار سياست خارجي آمريكا نداده است. آمريكا در تمامي موارد مجبور بوده به خاطر تحمل ضررهاي اقتصادي، از سياست خود عقب*نشيني كند.

به*رغم آن كه منشور سازمان ملل متحد تحريم*ها را ابزاري مؤثر و صلح*آميز براي تغيير رفتار رژيم*ها توصيف كرده و آن را ابزار اجراي حقوق بين*الملل اعلام كرده است، اما هيچ معياري براي جلوگيري از ويراني*ها و مصيبت*هايي كه اين تحريم*ها به بار آورده*اند ارائه نداده است.

از اين*رو گرچه تحريم*ها ابزار حقوق بين*الملل هستند، ولي خود، ناقض حقوق بين*الملل*اند. طوري كه حتي ديده*بان حقوق بشر، خود بارها اعمال تحريم*ها و پيامدهاي آن*ها را [در مواردي همچون عراق، كوبا و غيره] نقض حقوق بشر اعلام كرده است.

بسياري از كشورهاي عضو سازمان ملل، بارها قوانيني را براي تصميم*هاي شوراي امنيت در خصوص اصلاح سياست*هاي تحريم پيشنهاد داده*اند، اما آمريكا از اين تلاش*ها جلوگيري كرده است. اين امر، دال بر آن است كه اين سياست*ها همواره با شكست روبرو بوده*اند و نتوانسته*اند اهداف سياست خارجي كشورها را محقق سازند.

چه بسا خود مقامات سازمان ملل متحد و حتي خود دولت ايالات متحده نيز به آن اعتراف كرده*اند. با اين حال، آمريكا همواره تلاش كرده است از اين سياست*ها به منزله ابزاري سياسي براي تحت فشار قرار دادن كشورها بهره جويد و در اين ميان، اين مردم عادي بوده*اند كه دود اين تحريم*ها به چشمشان رفته است نه دولتمردان. چرا 500 هزار كودك بر اثر سوءتغذيه در عراق جان خود را از دست دادند، ولي به خانوادة صدام هيچ آسيبي نرسيد.

[donsaeid]

راه*هاي مقابله با قطعنامه تحريم شوراي امنيت عليه ايران





پيش*نويس قطعنامه پيشنهادي سه كشور انگليس، آلمان و فرانسه در خصوص برنامه هسته*اي كشورمان به نظر مي*رسد موجب شكل*گيري مباحث تندي بين اعضاي دائم شوراي امنيت سازمان ملل متحد يا در تعريفي مشخص*تر بين كشورهاي 1+5 شده است.

به*گونه*اي كه در وهله اول به نظر مي*رسد شكاف بزرگي بين اعضاي 1+5 به وجود آمده است.

اما با كمي دقت بيشتر در مباحث مطرح شده بين كشورها مي*توان به اين جمع*بندي رسيد كه اختلافات موجود بين اين كشورها نه قطعنامه بلكه در دامنة قطعنامه است.

به عبارت ديگر مي*توان گفت كه مجموعه كشورهاي 1+5 در صدور قطعنامه جديد عليه ايران توافق ضمني دارند، اما در دامنه و ميزان خواسته*هاي قطعنامه از جمهوري اسلامي به توافق نرسيده*اند و بحث*هاي جاري، مباحثي در اصل نيست بلكه در فروع است.
در چنين تحليلي ابتدا لازم است قبل از آن كه موضوع را ساده تصور كنيم و فكر كنيم كه اختلافات مطرح شده بين چين و روسيه از يك طرف و سه كشور اروپايي انگليس، فرانسه و آلمان از طرف ديگر، در خصوص موضوع هسته*اي كشورمان مي*تواند مانع از صدور قطعنامه جديدي عليه جمهوري اسلامي ايران شود، ضرورت دارد كه يك بار ديگر به مفاد قطعنامه 1696 توجه كنيم و به ياد بياوريم كه اين قطعنامه با توافق كامل كشورهاي 1+5 به دست آمده است و در آن مواردي را از ايران خواسته بودند كه مورد موافقت كشورمان قرار نگرفته است.
بنابراين كشورهاي ياد شده نمي*توانند قطعنامه*اي را كه با توجه به قطعنامه قبلي و خواسته*هاي مطروحه در آن تهيه شده است، ناديده بگيرند و با اقدامات خود در مسيري گام زنند كه موجبات ضعف تصميم*گيري اعضاي دائم شوراي امنيت را فراهم سازند.

بايد اين واقعيت تلخ را مدنظر قرار داد كه متأسفانه در شرايط حاضر، مجموعه كشورهاي 1+5 كه قدرت اصلي را در شوراي امنيت سازمان ملل در اختيار دارند، در اين نكته به توافق رسيده*اند كه تلاش كنند جمهوري اسلامي ايران را در رسيدن به فناوري هسته*اي متوقف كنند.

تا زماني هم كه معادله جديدي در شرايط جاري شكل نگيرد، ساده*انديشي خواهد بود كه تصور كنيم كشورهاي 1+5 در اين نكته*ها به اجماع رسيده تجديدنظر كنند.

اين معادلة جديد يا بايد به دنبال حادثه*اي بزرگ در عرصه بين*المللي نظير فروپاشي شوروي يا واقعه 11 سپتامبر شكل بگيرد و يا آن كه جمهوري اسلامي ايران و شرايط سخت كنوني، گامي مشخص در مسير فناوري هسته*اي از خود به نمايش گذارد.

در پيش*نويس قطعنامه*هاي مورد اشاره، ابتدا اعلام مي*شود كه اعضاي شوراي امنيت، تعهد خود را نسبت به معاهده عمومي عدم اشاعه تسليحات هسته*اي (NPT) اعلام مي*كنند و حق كشورهاي عضو اين معاهده را براي توسعه تحقيقات توليد و به*كارگيري انرژي هسته*اي براي مقاصد صلح*آميز و بدون تبعيض طبق مواد 1 و 2 معاهده به رسميت مي*شناسند.

اما واقعيت آن است كه اين نوع به رسميت شناختن، بحثي صرفاً كلامي و بر روي كاغذ است و هيچ*گونه ضمانت اجرايي ندارد. مهم*ترين دليل اين مدعا، آن است كه در مفاد طولاني اين پيش*نويس، هر آن چه كه تصور بشود مي*تواند مانع پيشرفت فناوري صلح*آميز هسته*اي شود، آورده شده است.

اما در اين متن طولاني، هيچ بندي كه به مردم ايران اطميناني بدهد كه شوراي امنيت تمايل دارد گامي در جهت احقاق حق ملي مردم ايران بردارد، وجود ندارد.

به نظر مي*رسد پيش*نويس قطعنامه شوراي امنيت، بيش از آن كه متني حقوقي باشد و به جامعه جهاني اين اطمينان را بدهد كه نگراني اصلي شوراي امنيت، مسأله تهديد عليه صلح و امنيت جهاني است، متني سياسي و تبليغي است كه براي تهديد جمهوري اسلامي تهيه شده است.

اين متن، بيش از آن كه به واقعيت*هاي فني – سياسي و فناوري هسته*اي ايران بپردازد و تلاش كند تا به حقيقت برنامه هسته*اي ايران برسد، بيشتر در اين راستا وقت مي*كند كه در قالب اين قطعنامه، ضربه*اي حيثيتي و اعتباري به جمهوري اسلامي ايران وارد سازد.

در تحليل واقع*گرايانه از اين پيش*نويس مي*توان به اين موضوع پي برد كه در عمل، اقدامات به اصطلاح تنبيهي پيش*نويس، تأثيري بر روند امور و ساختارهاي فني و فناوري هسته*اي جمهوري اسلامي ايران ندارد. اما به لحاظ حيثيتي، مي*تواند براي كشور، آثاري منفي در پي داشته باشد.

فناوري هسته*اي جمهوري اسلامي ايران بدون اتكا به هرگونه منبع خارجي شكل گرفته است و در شرايطي كه با تحريم*هاي كنوني هيچ فرقي ندارد، پيشرفت نموده است. بنابر اين تحريم*هاي ياد شده در پيش*نويس، تأثيري در پيشرفت فناوري بومي هسته*اي ندارد.

اما پيش*نويس قطعنامه به*گونه*اي تنظيم شده كه از ابتدا راه*هاي رسيدن به توافق با جمهوري اسلامي را ببندد و راه را براي قطعنامه*ها و اقدامات احتمالي آينده باز كند.

متن پيشنهادي قطعنامة شوراي امنيت، با شناخت روحيه ملي مردم ايران كه تحقير را نمي*پذيرند تهيه شده است و در مسيري گام برمي*دارد كه از قبل محكوم به شكست است.

چگونه مردم ايران مي*توانند قطعنامه*اي را بپذيرند كه عملاً آن*ها را حتي از آموزش دانش هسته*اي محروم مي*كند.

متن طولاني پيش*نويسِ تهيه شده، با تكرار نگراني*هاي اعضاي شوراي امنيت از برنامه هسته*اي ايران آغاز مي*شود و به موضوعاتي چون گزارش*هاي مديركل آژانس بين*المللي انرژي اتمي در خصوص عدم توانايي آژانس بين*المللي انرژي اتمي در تأييد ماهيتِ صرفاً صلح*آميز هسته*اي و شكاف*هاي اطلاعاتي موجود در دانش آژانس و عدم توانايي آژانس در تضمين فقدان برنامه*هاي هسته*اي اظهار نشده اشاره مي*كند.

سپس از ايران مي*خواهد كه بدون تأخير بيشتر، اقدامات مقرر شده در قطعنامه*هاي شوراي حكام را بپذيرد و ضمن اجراي كامل مفاد پروتكل الحاقي (2+93) آن را فوراً در پارلمان ايران تصويب كند.

همچنين از ايران مي*خواهد، اقدامات فراتر از الزامات رسمي مندرج در موافقنامه آژانس و پروتكل الحاقي را به انجام برساند و كليه فعاليت*هاي خود در زمينه غني*سازي و بازفراوري تحقيق و توسعه را به حالت تعليق درآورد و بالاخره كليه فعاليت*هاي خود را در امور مربوط به آب سنگين حتي ساخت راكتور تحقيقاتي متوقف كند.

اين پيش*نويس پس از طرح خواسته*هاي فوق، شروع به برشمردن اقدامات تنبيهي در زمينه*هاي مختلف مي*كند و تلاش دارد تا تمامي راه*هايي را كه مي*تواند كمكي به پيشرفت برنامه*هاي هسته*اي و موشكي جمهوري اسلامي ايران بكند، مسدود سازد.

همچنين از كشورهاي عضو سازمان ملل درخواست مي*كند تا اقداماتي را در خصوص جلوگيري از مشاركت فني يا آموزشي، كمك مالي، سرمايه*گذاري، واسطه*گري، انتقال منابع ملي و خدمات مرتبط با برنامه*هاي موشكي بالستيك و يا هسته*اي شدن ايران به اجرا گذارد.

اين پيش*نويس كه بيشتر با هدف وارد ساختن ضربه حيثيتي به جمهوري اسلامي ايران تهيه شده است، در درون خود با تناقضات و تضادهاي زيادي مواجه است. به عنوان مثال، در يك سو اين پيش*نويس بر ادامه تلاش*هاي سياسي و ديپلماتيك براي يافتن راه*حلي سياسي و مذاكراتي تأكيد مي*كند، اما همزمان با درخواست براي ممنوع ساختن سفر مقاماتي كه در برنامه*هاي هسته*اي ايران فعاليت دارند، امكان هرگونه انجام مذاكره يا ادامه مذاكره را سد مي*كنند.

بيشتر مفاد اين پيش*نويس در اين راستا تهيه شده است كه از يك سو الزامات تنبيهي خاصي را عليه ايران به مرحله اجرا گذارد و از سوي ديگر، به*گونه*اي اين اقدامات تعريف و تشريح مي*شود كه بر منافع كشورهاي طرف قرارداد با ايران تأثير منفي نداشته باشد.

در يك مورد كاملاً مشخص، پيشرفت طرح*هاي مربوط به نيروگاه اتمي بوشهر، از شامل شدن در طرح*هاي تحريم مستثنا مي*شود.

معني ديگر اين گونه تنظيم قطعنامه، آن است كه كشورهاي غربي، كف و سقف خواسته*هاي روسيه را تعيين مي*كنند و مي*خواهند سهم روسيه را در آيندة برنامه هسته*اي ايران از قبل مشخص كرده باشند و بتوانند در اين معامله، نظر مثبت روسيه را نسبت به قطعنامه به دست آورند.

در اين جا لازم است كه تحليلگران مسائل سياسي و استراتژيك، اختلاف نظرات تاكتيكي موجود بين روسيه و چين با كشورهاي اروپايي را در خصوص چگونگي برخورد با برنامه هسته*اي جمهوري اسلامي، به معني اختلاف نظر استراتژيكي بين اين دو گروه تصور نكنند.

همچنين به اين موضوع توجه داشته اند كه مذاكرات موجود بين اين دو گروه از كشورها، چانه*زني براي تعيين منافع و ميزان آن براي خود است.

هر چند ادامة اين اختلافات مي*تواند تا حدودي مانع از برخوردهاي تند و افراطي با جمهوري اسلامي ايران شود، اما به هيچ عنوان نبايد تصور شود كه دامنه و ماهيت اين اختلافات به*گونه*اي است كه مي*تواند مانع از تصويب قطعنامه عليه ايران شود.

در مرحله حاضر به نظر مي*رسد مسيري كه شوراي امنيت در حال پيمودن است، مسيري يك*طرفه و بدون توجه به منافع ملي ايران و نگراني*هاي امنيتي جمهوري اسلامي است. تا زماني هم كه شوراي امنيت در اين مسير حركت مي*كند، به نظر نمي*رسد ظرفيت*هاي موجود در نظام تصميم*گيري كشور ما توان تصميم*گيري به سود چنين قطعنامه*اي را داشته باشد.

بنابر اين مسير پيش*روي كشور، چيزي جز ضرورت آمادگي براي مقابلة هوشمند با قطعنامة شوراي امنيت كه هدف اصلي خود را تخريب چهره، حيثيت و اعتبار جمهوري اسلامي قرار داده، نيست.

بانيان اين پيش*نويس مي*دانند كه مردم ايران در مباحثي كه به غرور ملي آنان بازمي*گردد، ايستادگي مي*كنند. بنابر اين، غربي*ها با آگاهي به اين موضوع به صحنة تقابل با غرور ملي ايرانيان آمده*اند.

آنان اميد دارند كه از طريق دستگاه*هاي تبليغاتي خود، اين موضوع را القا كنند كه منطقي نيست به خاطر مسأله هسته*اي، اصل حيثيت ملي زير سؤال برود. اما به اين نكته توجه ندارند كه در حال حاضر، مسأله هسته*اي، خود يك بحث مربوط به حيثيت ملي شده است.

واقعيت آن است كه مقاومت در مقابل اين قطعنامه، نه به جهت سختي اقدامات تنبيهي آن است، بلكه به اين جهت است كه اين قطعنامه علي*رغم آن كه اقدامات تنبيهي براي ايران در صورت عدم پذيرش قطعنامه در نظر گرفته، اما مسألة مهم آن است كه تصويب قطعنامه، جمهوري اسلامي را در مسيري قرار مي*دهد كه تمايلي به وارد شدن به آن ندارد.

شوراي امنيت، هيچ توجهي به مهم*ترين بخش گزارش آژانس بين*المللي انرژي اتمي ندارد كه صراحتاً اعلام مي*كند هيچ سندي كه نشان دهد در برنامه هسته*اي ايران، اهداف به سمت فعاليت هسته*اي نظامي باشد، پيدا نكرده است.

شوراي امنيت به صورت گزينشي صرفاً به آن بخش از گزارش*هاي آژانس اشاره مي*كند كه مبين عدم توانايي آژانس در نتيجه*گيري نهايي از فعاليت*هاست.

مجموعه شرايط كنوني به نظر مي*رسد هيچ چاره*اي براي جمهوري اسلامي ايران جز انتخاب استراتژي مقاومت هوشمند در مقابل اين قطعنامة احتمالي نيست.

مقاومت هوشمند در مقابل قطعنامه در پنج زمينه صورت مي*گيرد:

مقاومت در عرصه نظامي با انتخاب استراتژي بازدارندگي: جمهوري اسلامي ايران بايد به صورت آشكار و صريح از جمله از طريق برگزاري رزمايش*هاي مختلف، اين نكته را نشان دهد كه جمهوري اسلامي ايران آمادگي كامل دفاع از خاك ميهن اسلامي را دارد.
مقاومت در عرصه ديپلماسي: جمهوري اسلامي ايران بايد نشان دهد كه توان و ظرفيت حل و فصل مناقشه را از طريق ديپلماتيك دارد و اين ظرفيت را دارد كه علي*رغم فشارهاي شوراي امنيت به عنوان يك كشور عضو ان*پي*تي فعاليت*هاي قانوني خود را ادامه دهد.
مقاومت در عرصه اقتصادي: آمادگي كليه دستگاه*هاي كشور براي گذر از دوره تحريم بايد با برنامه*ريزي صورت گيرد و مردم به توان برنامه*ريزي دستگاه*هاي اجرايي اطمينان يابند.
مقاومت در عرصه اجتماعي – فرهنگي: توجيه كامل مردم و توجه دادن آنان به اين بحث كه اساس قطعنامه براي تخريب روحيه ملي و اعتماد ملي آنان است.
مقاومت در عرصه فناوري: نشان دادن ظرفيت*هاي علمي و فني كشور علي*رغم آن كه اصلي*ترين هدف قطعنامه بر اين بخش متمركز است.

[donsaeid]

امام جمعه چابكسر:

از تحريم*هاي استكبار جهاني هراس نداريم


امام جمعه چابكسر گفت: از تحريم*هاي استكبار جهاني هراس نداريم و به پشتيباني ملت و رهبري در مقابل دشمنان مي*ايستيم.



محسن باقري امروز در نماز جمعه اين هفته چابكسر به مسئله امر به معروف و نهي از منكر اشاره كرد و افزود: مسئله امر به معروف و نهي از منكر در كشور كمرنگ شده و آن گونه كه بايد توجه نمي*شود.
وي تصريح كرد: كساني هستند كه از اين مسئله سوء استفاده مي*كنند و بايد مسئله امر به معروف و نهي از منكر در جامعه جايگاه خود را داشته باشد.
وي به شايعه رحلت آيت*الله ميرزا جواد آقا تبريزي اشاره كرد و گفت: مرگ يك عالم عظيم الشان تاسف انگيز است و حضور مردم در سوگواري آن عالم جليل القدر درسي بود براي كساني كه از مرجعيت اطلاعي ندارند.
وي در خصوص هفته بسيج و نقش آن در طول هشت سال دفاع مقدس و ترفندهاي دشمنان افزود: بسيج همواره در كنار مردم است و در تمام صحنه*هاي انقلاب حضوري فعال دارد.
امام جمعه چابكسر در بحث انرژي هسته*اي تصريح كرد: فن آوري هسته*اي حق ملت ايران است و ما از تحريم*هاي استكبار جهاني بويژه امريكا هراسي نداريم و به پشتيباني اين ملت و رهبر در مقابل دشمنان مي*ايستيم.

[donsaeid]

حاج علي اكبري:

در دنياي امروز كسي قدرت تحريم ندارد


نماينده مقام معظم رهبري در اتحاديه انجمن*هاي اسلامي دانش آموزان تاكيد كرد: در دنياي امروز كسي قدرت تحريم ندارد.



به نقل از روابط عمومي و امور بين الملل دفترمركزي اتحاديه انجمن*هاي اسلامي دانش آموزان، محمد جواد علي اكبري در جمع اعضاي انجمن*هاي اسلامي دانش آموزان گفت: ما اميدواريم با خط مشي ترسيم شده در چشم انداز 20 ساله نظام و در تاكيدي كه مقام معظم رهبري بر بافت خاص جامعه به دليل موقعيت خاص ايران و ريشه ايران كه اين ملت شرف انتساب به اهل بيت را دارد، ما ايرانيان كانون جوشش معنوي هستيم و مي*توانيم با سرعت زياد عقب ماندگي علمي خودمان را جبران كنيم.

وي با اشاره به رزمايش پيامبر اعظم (ص) كه در موقعيت حساس فعلي در آبهاي خليج فارس انجام شد، تصريح كرد: محصولات توليد شده و فن آوري*هايي كه همه ديديم با دستان پر توان فرزندان ملت توليد شده و اينها يك فن آوري بومي است. ما خودمان توليد كننده*ايم و تحريم*هايي كه در سطح بين المللي براي ما بوجود مي آورند شوخي است و ارزشي ندارد، اين تحريم*ها پوشالي است. در دنياي امروز كسي قدرت تحريم ندارد بخصوص براي ملتي كه خودش بيدار شده و عزم خود را براي فتح قله*هاي علم و سعادت جزم كرده است.
حاج علي اكبري افزود: انقلاب اسلامي ما در بازگشت به فرهنگ ناب اسلامي تلاش علمي را از محورهاي جدي خود قرار داده بويژه در سالهاي اخير كه نظام تثبيت شده و موقعيت فراهم شده، حركت علمي پرشتابي را در جامعه بوجود آورده كه پرچم اين كار بزرگ علمي به دست مقام معظم رهبري است در فراخواني كه به جنبش نرم افزاري و كار گسترده علمي و تزريق روح اميد در جامعه با دقت و اسرار دنبال مي*شود.
نماينده مقام معظم رهبري در اتحاديه انجمن*هاي اسلامي دانش آموزان در ادامه از دانش آموزان خواست تا با نيروي جديد به سراغ كار علمي بروند و نهضت بزرگ علمي كه در كشور آغاز شده با به صحنه آمدن نسل جوان ادامه يابد.
وي در پايان خاطرنشان كرد: ما بايد به سرعت از مرزهاي دانش خصوصاً در فن آوري نوين عبور كنيم. در تكنولوژي*هاي جديد مي*توانيم حرف*هايي براي گفتن داشته باشي

[donsaeid]

آمريکا بانک سپه را تحريم کرد

وزارت خزانه داری آمريکا بانک سپه ايران را به خاطر همکاری با صنايع موشکی اين کشور مورد تحريم قرار داده است.

استوارت لوی معاون وزارت خزانه داری آمريکا در امور مبارزه با تروريسم و اطلاعات مالی با اعلام اين خبر گفت که اين تحريم بر اساس فرمان اجرايی رياست جمهوری آمريکا برای منع ارتباط شهروندان ايالات متحده و مؤسسات اين کشور با بانک ها و سازمان های مرتبط با توليد سلاح های کشتار جمعی انجام شده است.

به گفته او شعبه بانک سپه در لندن در نقل و انتقال های مالی سازمان صنايع هوا و فضای ايران و دو گروه صنعتی شهيد همت و شهيد باکری که از واحدهای تابع اين سازمان هستند و در برنامه موشکی نظامی ايران نقش مهمی دارند، دست داشته است.

بر اين اساس، سازمان صنايع هوا و فضای ايران که زير نظر وزارت دفاع و پشتيبانی نيروهای مسلح اين کشور فعاليت می کند از سازمان های ايرانی فهرست شده در قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنيت عليه برنامه هسته ای اين کشور است.



شورای امنيت در ماه دسامبر قطعنامه شماره ۱۷۳۷ را با هدف وادار ساختن ايران به کنار گذاشتن بخشی از برنامه های هسته ای اين کشور تصويب کرد.

اين قطعنامه تحريم های تجاری و مالی بين المللی را در مورد تعدادی از موسسات و اشخاص مرتبط با فعاليت های هسته ای و موشکی ايران مقرر کرده است.

سپتامبر سال گذشته نيز وزارت خزانه داری آمريکا بانک صادرات ايران را به خاطر انتقال پول به حزب الله لبنان، جنبش حماس و سازمان جهاد اسلامی فلسطين تحريم کرده بود.

در اين حال به گفته آقای لوی تحريم بانک سپه شامل حساب های شخصی مديرعامل اين بانک نيز می شود.

بانک سپه پنجمين بانک دولتی ايران و نخستين بانک ايرانی است که در سال ۱۹۲۵ تاسيس شد.
اين بانک در فرانکفورت، رم و پاريس شعبه دارد و در لندن نيز از طريق بانک سپه بين المللی فعاليت می کند.

ايالات متحده بر کشورهای غربی فشار آورده است تا اقدامات مشابهی را برای جلوگيری از فعاليت بانک های ايران به عمل آورند.

[donsaeid]

اعضای شورای امنيت سازمان ملل متحد به اتفاق آرا قطعنامه ای را تصويب کردند که به موجب آن صدور مواد و تجهيزاتی به ايران که با فعاليتهای اتمی مستقيم ارتباط داشته باشند، ممنوع می شود.

بر اساس اين قطعنامه که به دنبال خودداری ايران از توقف غنی سازی اورانيوم در قطعنامه های پيشين شورای امنيت به تصويب رسيده، دارايی های برخی موسسات و افراد مرتبط با برنامه های هسته ای ايران در خارج از اين کشور مسدود می شود.

الخاندرو ولف، نماينده آمريکا در سازمان ملل، ايران را به تلاش برای دستيابی به سلاح هسته ای متهم کرد و خواستار اجرای هرچه سريعتر تحريم های تصويب شده عليه برنامه اتمی جمهوری اسلامی شد.

وزارت امور خارجه ايران قطعنامه تصويب شده عليه ايران در شورای امنيت را 'مغاير رويه قانونی و برخلاف مقررات صريح منشور ملل متحد' دانسته است.

مقام های آمريکايی از تصويت قطعنامه شورای امنيت عليه ايران استقبال کردند و آن را باعث تحقير دولت ايران دانستند.

با اين همه آنها می گويند اين قطعنامه به تنهايی برای تغيير موضع ايران کافی نيست و هشدار می دهند آماده اند در صورت عدم همکاری تهران دوباره به شورای امنيت مراجعه کنند.

اعضای شورای امنيت خواستار اجرای هرچه سريعتر قطعنامه شده و بار ديگر از ايران خواسته اند فعاليت های مربوط به غنی سازی اورانيوم را متوقف کند و امکان از سرگيری مذاکرات را فراهم سازد.

اما دولت ايران اعلام کرده است برنامه هسته ای خود را به رغم تصويب اين قطعنامه پی خواهد گرفت و علاوه بر اين از تصميم به راه اندازی سه هزار سانتريفوژ جديد در تاسيسات هسته ای نظنز خبر داده است.

محمد جواد ظريف، نماينده ايران در سازمان ملل متحد، پس از رای گيری در شورای امنيت از آنچه 'اقدامات بی پايه و غيرقانونی' خواند، انتقاد کرد و گفت: "امروز برای نظام منع گسترش [سلاح های هسته ای] روزی غم انگيز بود."

او ضمن انتقاد از اعضای دايمی شورای امنيت قطعنامه را غيرعادلانه دانست که از برخورد دوگانه شورای امنيت حکايت دارد.

وزارت امور خارجه ايران اندک زمانی پس از تصويب قطعنامه بيانيه ای منتشر کرد که در آن آمده است: "انجام اينگونه اقدامات سياسی و غيرقانونی شورای امنيت، نمی* تواند حقوق حقه و مسلم کشورها را محدود و يا در اجرا و اعمال آنها مانع *تراشی کند، بلکه صرفا بی *اعتبار شدن تصميمات شورای امنيت را در پی خواهد داشت."

دولت ايران اعلام کرده است که عليرغم قطعنامه شورای امنيت به فعاليت هسته ای خود ادامه خواهد داد.

پيش نويس قطعنامه تحريم ايران را ابتدا بريتانيا و فرانسه با همراهی آلمان که عضو شورای امنيت نيست تنظيم کردند و آمريکا نيز موافقت خود را با آن اعلام کرد اما به دليل مخالفت روسيه و چين، اين پيش نويس چند بار اصلاح شد تا اينکه سرانجام به تصويب رسيد.

رئيس جمهور ايران پيشتر تهديد کرده بود که مناسبات خود را با کشورهايی که از تحريم اين کشور حمايت کنند مورد بازبينی قرار خواهد داد.

همچنين روز شنبه، ساعاتی پيش از آغاز جلسه شورای امنيت، غلامعلی حداد عادل، رئيس مجلس ايران، هشدار داده بود که در صورت تصويب قطعنامه عليه ايران، اين کشور در همکاری خود با آژانس بين المللی انرژی اتمی تجديد نظر می کند.

در حالی که کشورهای طرفدار تحريم ايران، نسبت به اهداف فعاليت اتمی اين کشور ابراز نگرانی می کنند ايران برنامه هسته ای خود را کاملاً صلح آميز می داند و اعلام کرده که حتی با وجود تحريم اين برنامه را ادامه خواهد داد.

[donsaeid]

در پاسخ به اقدام تحريم آمريكا اعلام شد

اندك خللي در ارائه خدمات بانك سپه در عرصه بين المللي ايجاد نخواهد شد


بانك سپه در ارائه كليه خدمات بانكي درون مرزي و فرامرزي بدون اندك خللي كماكان پيشتاز و پيشقدم عمل خواهد نمود.



پايگاه اطلاع رساني بانك سپه در پاسخ به اقدام آمريكا مبني بر تحريم اين بانك طي اطلاعيه اي آورده است:به استحضار مي*رساند برپايه تصميمات اخير غيرقابل توجيه اداره خزانه*داري آمريكا مبني بر اعمال محدوديت در زمينه*هاي امكان انجام تراكنش*هاي دلاري بر عليه بانك سپه تحت بهانه*هاي واهي، بدينوسيله لازم مي*داند مطالب زير را به منظور تنوير افكار عمومي و كليه بانكهاي كارگزار به اطلاع برساند.

در ادامه اين اطلاعيه آمده است:بانك سپه اولين بانك ايراني است كه در سال 1925 تأسيس گرديده است. اين بانك از ابتداي تأسيس و طي دوره بيش از 80 سال سابقه درخشان خود، همواره برپايه اصول و موازين بانكي پذيرفته شده بين*المللي، در ارائه خدمات شفاف بانكي درون مرزي و برون*مرزي بطور موفق عمل نموده است. بي*ترديد هيچگونه وقفه*اي غير معقول نمي*تواند مانع از اين شود كه بانك چون هميشه با ارائه خدمات و فعاليت*هاي مالي و بانكي خود در كليتي فراگير ادامه دهد. قطعاً تصميم متخذه توسط مقامات آمريكايي كه صبغه*اي سياسي دارد. واقعه*اي ضمني از يك سناريوي كلي است كه بر عليه منافع ملي يك كشور مستقل طرح و برنامه**ريزي گرديده است. بديهي است اين تصميم هيچگونه تأثير و محدوديتي در مراودات موجود و هيچگونه خللي در ماهيت ايفاي تعهدات مالي فعلي و آتي اين بانك در قبال مشتريان و بانكهاي كارگزار نخواهد گذاشت كما اينكه در ماههاي اخير سيستم بانكي كشور و از جمله اين بانك در زمينه كاهش مراودات دلاري راساً اقدامات همه جانبه*اي را آغاز نموده بودند.
در بخش ديگري از اين اطلاعيه تاكيد شده است:بانك سپه در طي حيات پربار خود ثابت نموده است كه عملكرد شفافش همواره با رعايت قواعد و مقررات داخلي و بين*المللي توأم بوده و در آينده نيز به همان رويه سالم عمل خواهد نمود. بانك سپه ضمن رد اكاذيب و اتهامات بي*اساس، اين حق را براي خود قائل است كه در آينده نزديك نسبت به پيگيري اقدامات رهگشايانه حقوقي اقدام نمايد.
در بخش پاياني اين اطلاعيه تاكيد شده است:بانك سپه اطمينان خاطر مي*دهد در ارائه كليه خدمات بانكي درون مرزي و فرامرزي بدون اندك خللي كماكان پيشتاز و پيشقدم عمل نمايد.

[donsaeid]

توقف مبادلات ارزي دومين بانك آلمان با ايران


كامرز بانك، دومين بانك آلمان اعلام كرد از 31 ژانويه بعد هيچ مبادله*اي بر پايه دلار براي ايران انجام نخواهد داد.



به نقل از وال استريت ژورنال، دولت امريكا تلاش*هاي گسترده*اي را براي متقاعد كردن نهادهاي مالي اروپايي جهت قطع روابط خود با ايران آغاز كرده است.

بانك آلماني كامرز بانك كه دومين بانك بزرگ آلمان است اعلام كرد از 31 ژانويه به بعد مبادلات دلاري براي ايران انجام نخواهد داد.

از سال گذشته تاكنون بسياري از بانك*هاي اروپايي در برابر فشارهاي آمريكا براي قطع روابط خود با ايران سرتسليم فرود آورده*اند.

كامرز بانك روابط گسترده*اي با ايران داشته است.

بخش عمده*اي از مبادلات دلاري ايران توسط اين بانك انجام مي*شد.

بر اساس اين گزارش بانك سپه كه پنجمين بانك بزرگ ايران محسوب مي*شود از سوي دولت آمريكا تحريم شد. در حال حاضر هيچ نهاد مالي در آمريكا نمي*تواند از طرف اين بانك يا در ارتباط با آن به مبادله ارز بپردازد.

تسليم نهادهاي مالي در قبال فشارهاي امريكا در حالي انجام مي*شود كه اتحاديه اروپا بزرگترين شريك تجاري ايران محسوب مي*شود. حجم مبادلات تجاري دو طرف در سال گذشته به 25 ميليون دلار رسيد.

[donsaeid]

شوراي امنيت سازمان ملل تعيين كرد

بلژيك، ناظر كميته مجازات*ها عليه ايران شد


شوراي امنيت سازمان ملل با انتخاب بلژيك به رياست كميته نظارت بر مجازات*ها عليه ايران موافقت كرد.



به نقل از خبرگزاري كويت(كونا) شوراي امنيت سازمان ملل روز گذشته با انتخاب بلژيك به رياست كميته ويژه نظارت بر مجازات*ها عليه ايران موافقت كرد.

شوراي امنيت سازمان ملل براي جلوگيري از فعاليت*هاي غني سازي و فرآوري اورانيوم، مجازات*هاي محدودي را عليه ايران اعمال كرده است.

كميته نظارت بر مجازت*ها عليه ايران بر اساس قطعنامه 1737 كه ماه گذشته صادر شد و مجازات*هاي محدودي را عليه ايران اعمال كرد، تاسيس شد.

بلژيك اوايل سال جديد براي دو سال به عضويت غيردائم شوراي امنيت سازمان ملل در آمد.

اين تصميم شوراي امنيت به توصيه پنج عضو دائم اين شورا شامل آمريكا، روسيه، چين، فرانسه و انگليس گرفته شد.

[donsaeid]

اتحاديه عرب با منزوي كردن ايران و سوريه مخالف است


اتحاديه عرب با تلاش آمريكا براي منزوي كردن ايران و سوريه مخالفت كرد.



احمد *بن حلي معاون دبيركل اتحاديه عرب در گفت و گو با روزنامه سعودي الوطن با رد تلاش براي به حاشيه راندن ايران و سوريه گفت: اين دو كشور از كشورهاي همسايه عراقند كه مانند ديگر كشورها به اين مسئله توجه دارند.

وي همچنين در واكنش به طرح جرج بوش براي افزايش شمار نيروهاي آمريكايي در عراق افزود: ما از رئيس جمهوري آمريكا انتظار داشتيم كه به جاي افزايش شمار نيروهاي خود در عراق، نسبت به سياست كشورش در عراق بازنگري كند و جدول زمان بندي براي خروج اين نيروها تعيين نمايد.

معاون عمروموسي تاكيد كرد، تنها حضور نظامي صرف براي بازگردان ثبات و امنيت به مناطق مختلف عراق كافي نيست.
وي گفت: موضع اين اتحاديه در تعامل با پرونده عراق روشن است و هيچ تفاوتي ميان سني، شيعه و اكراد قائل نيست و موضعي واحد در قبال تمامي جريان*هاي سياسي اين كشور دارد.

بن حلي مسائل داخلي عراق را با برگزاري كنفرانس آشتي ملي قابل حل فصل دانست و از درخواست بوش از عربستان، مصر، اردن و ديگر كشورهاي خليج فارس براي كمك به رويكردهاي آمريكا در عراق ابراز تعجب كرد.

وي افزود: اين كشورها و اتحاديه عرب موضعي روشن در تعامل با مسئله عراق دارند و پيش از اين به دولت آمريكا نسبت به پيامدهاي اشغال عراق و استفاده از مكانيزم نظامي در اين كشور، هشدار داده*اند.

بن حلي با بيان اينكه اتحاديه عرب و كشورهاي عربي تمايل به وحدت و حفظ* تماميت ارضي عراق دارند، گفت: تحقق اين امر با به كار گيري تلاش تمامي عراقي*ها و نيز كشورهاي همسايه ميسر است

[donsaeid]

فايننشال تايمز: تحريم بانك سپه اثر منفي بر ايران ندارد


روزنامه فايننشال تايمز با اشاره به تحريم رسمي بانك سپه ايران از سوي آمريكا اعلام كرد، باتوجه به روابط تجاري محدود ايران با آمريكا اين تصميم از نظر اقتصادي تأثير و اهميت چنداني براي تهران نخواهد داشت.



به نقل از فايننشال تايمز، معاون وزارت دارايي آمريكا در مبارزه با تروريسم طي كنفرانسي در روز سه شنبه رسما اعلام كرد بانك سپه ايران پس از بانك صادرات به عنوان دومين بانك ايراني از سوي دولت آمريكا تحريم شده است.

اين تصميم با ادعاي ارتباط بانك سپه با فعاليت هاي موشكي ايران اتخاذ شده است.

بانك سپه اينترنشنال كه در انگليس واقع است در نقطه كانوني اين تصميم قرار دارد. تمامي شهروندان آمريكا از معامله با اين بانك منع شده اند و مقرر گرديده است دارايي هاي اين بانك و مديرعامل بلوكه شود.

استوارت لوي، معاون وزير دارائي آمريكا با اعلام اين خبر ادعا كرد،بانك سپه تأمين كننده مالي فعاليت هاي موشكي ايران است و به پيشبرد فعاليت هاي موشكي و سلاح هاي كشتار جمعي ايران كمك كرده است.

لوي ابراز اميدواري كرد تصميم مذكور بتواند ساير اعضاي شوراي امنيت را به اتخاذ تصميمات مشابه و همراهي با آمريكا در اين خصوص ترغيب كند.

براساس گزارش فايننشال تايمز، در حالي بانك سپه ايران به اتهام كمك به فعاليت هاي موشكي اين كشور از سوي آمريكا تحريم مي شود كه بر اساس قوانين بين المللي ايران و هر كشور ديگر مي تواند به توسعه صنعت موشكي خود اقدام كند.

فايننشال تايمز در پايان به حجم اندك روابط ايران با آمريكا اشاره كرد و با توجه به اين موضوع آثار منفي تصميم جديد آمريكا عليه ايران را بسيار اندك دانسته است.

در عين حال كارشناسان از تلاش آمريكا براي متقاعد كردن ساير كشورها جهت تحريم مالي ايران در سطح بين المللي خبر مي دهند.