Islam Is A Perfect Religion ?

[maryam9]

In response to the title of this thread ("is islam a perfect religion") I would like to put forward an idea.

This is not my own opinon, it is from the Bahai faith.

Every religion that is from God is perfect, because it has come from God.
This means that Christianity, Judaism, the Bahai faith, Islam......etc......ALL religions that are from God are perfect.

Once again, that is not my own opinion, but it is a Baha'i principle.

[donsaeid]

maryam jan in redwine aziz ghablan esme in thread ro gozashte bod "Islam, A False Religion!" taze ye alame bahash bahs kardam ke avaz bekone omran baz avaz kone

but your opinion is very respected

[Rasputin]

Islam And Global Dialogue: Religious Pluralism and the Pursuit of Peace

By Roger Boase


A timely book in which internationally acclaimed scholars and leading religious thinkers respond to contemporary challenges in different ways. Some discuss the idea of a dialogue of civilisations and the concept of a global...


Published 2005

Ashgate Publishing, Ltd.




Somebody read this book ?

[Rasputin]

In response to the title of this thread ("is islam a perfect religion") I would like to put forward an idea.

This is not my own opinon, it is from the Bahai faith.

Every religion that is from God is perfect, because it has come from God.
This means that Christianity, Judaism, the Bahai faith, Islam......etc......ALL religions that are from God are perfect.

Once again, that is not my own opinion, but it is a Baha'i principle.

1-Dear friend, Did you read all of the articles which i put here ?

2-I just believe in God,Not in Angels,Hell or Miracles.I believe Science.

3-I don't believe in any religion ! Thx God,i was born at a family with open mind and my parents gave me the freedom for choosing my real faith !

[maryam9]

1-Dear friend, Did you read all of the articles which i put here ?

2-I just believe in God,Not in Angels,Hell or Miracles.I believe Science.

3-I don't believe in any religion ! Thx God,i was born at a family with open mind and my parents gave me the freedom for choosing my real faith !

siamak! my real screenname should be maryam_rashti_9... i originally posted that comment because of the title of this thread "is islam a perfect religion".
donsaeid replied, saying that this title was not the original title of the thread.
this is what he told me:

maryam jan in redwine aziz ghablan esme in thread ro gozashte bod "Islam, A False Religion!" taze ye alame bahash bahs kardam ke avaz bekone omran baz avaz kone

but your opinion is very respected

i wasnt aware and didnt know. thats the reason why i posted my comment.
shab-bekhair

[Rasputin]

The 15th of Sha‘baan is a very significant date, both to the Ahl as-Sunnah and the Shi‘ah. The Shi‘ah, however, have their own reason for ascribing significance to this night. To them it is the night of the birth of their twelfth Imam, the Hidden Mahdi.

Who is this Mahdi whose return to this world is so eagerly awaited by the Shi‘ah, and belief in whose existence in occultation forms such a integral aspect of the Shi'ite psyche? Before an adequate answer to this question may be given, there is a need to understand certain aspects concerning the Shi'ite doctrine of Imamah.

THE SHI'IA MAHDI Background

The cornerstone of the Shi'ite faith is the belief that the spiritual and temporal leadership of this Ummah after the demise of Rasoolullaah sallallahu ‘alayhi wasallam is vested in the Imam, who is appointed, like the Nabi sallallahu ‘alayhi wasallam himself, by Allah, and who enjoys all the distinctions and privileges of the Nabi sallallahu ‘alayhi wasallam.

However, they believe that Imamah, unlike Nubuwwah, can never come to an end. In this regard there is a well-known Shi'ite ahaadeeth which says that “the world cannot exist without an Imam”, and another which goes that “if the earth were to be without an Imam for a single day it would sink.”

Thus, when it came to pass that the first of those whom they regard as their Imams— Sayyiduna Ali radiyallahu ‘anhu— left this world, a problem arose. Some of those who regarded themselves as his followers claimed that he did not in fact die, but that he will return to establish justice. Others said that he was succeeded as Imam by his son Hasan, who was in turn succeeded by his brother Husayn.

When Husayn died there were some who claimed to follow their other brother Muhammad (known as Ibn al-Hanafiyyah) as their Imam. When he died his followers claimed that he was in reality alive, and that he will return in due time. Others amongst the Shi‘ah took Sayyiduna Husayn’s son, Ali, surnamed Zayn al-‘Abidin, as their Imam, and upon his death transferred their loyalties to his son, Muhammad al-Baqir.

When al-Baqir died there were once again elements from amongst the Shi‘ah who denied his death and claimed that he would return one day, while others took his son Ja‘far as-Sadiq as their Imam.

When he died there was mass confusion amongst the Shi‘ah: each of his sons Isma‘il, Abdullah, Muhammad, Zakariyya, Ishaq and Moosa was claimed by various groups amongst the Shi‘ah to be their Imam. In addition to them there was a group who believed that Jaa‘far did not really die, and that he would return one day.

More or less the same thing happened at the death of his son Moosa. Some of the Shi‘ah denied his death, believing that he will return, and others decided to take as their new Imam one of his sons. Some of these chose his son Ahmad, while others chose his other son Ali ar-Rida.

After him they took as their Imam his son Muhammad al-Jawwad (or at-Taqi), and after him his son Ali al-Hadi (or an-Naqi). At the death of Ali al-Hadi they looked upon his son Hasan al-Askari as their new— and 11th— Imam.

The death of Hasan al-Askari

The above is a very brief synopsis of a tumultuous and confusing history— a history from which a dedicated researcher might extract some very revealing facts about the development of Shiaism.

However, that is not our concern at this moment. We have now arrived at the year 254 AH, the time when a major section of the Shi‘ah accepted as their Imam the 22-year old Hasan, son of Ali al-Hadi, and 10th lineal descendant of Sayyiduna Ali and Sayyidah Fatimah radiyallahu‘anhuma. Six years later, in 260 AH, Hasan al-Askari, at the very young age of 28, is lying on his deathbed, but unlike any of his forefathers he leaves no offspring, no one to whom the Shi‘ah might appropriate as their new Imam.

The Shi‘ah who had been regarding Hasan al-Askari as their Imam were thrown into mass disarray. Does this mean the end of the Imamah? The end of the Imamah would mean the end of Shiaism. Were they prepared for that?

The confusion that reigned amongst the Shi‘ah after the death of Hasan al-Askari is reflected by the Shi'ite writer Hasan ibn Moosa an-Nawbakhti, who counts the emergence of altogether 14 sects amongst the followers of Hasan al-Askari, each one with a different view on the future of the Imamah and the identity of the next Imam. It must be noted that an-Nawbakhti was alive at the time all of this was taking place. Another Shi'ite writer, Sa‘d ibn Abdullah al-Qummi, who also lived during the same time, counts 15 sects, and a century later the historian al-Mas‘udi enumerates altogether 20 separate sects.

Trends

There were four major trends amongst these various sects:

(1) There were those who accepted the death of Hasan al-Askari as a fact, and accepted also the fact that he left no offspring. To them Imamah had thus come to an end, just like Nubuwwah came to an end with the death of Rasoolullaah (s.a.w.s) . However, there were some amongst them who kept hoping for the advent of a new Imam.

(2) The second trend was one to which the student of the history of “succession to the Imamah” would be much more used to. This was the tendency to deny the death of Hasan al-Askari, and to claim that he would return in the future to establish justice upon earth. We have seen this tendency emerge amongst the Shi‘ah at more than one critical juncture in the history of the Imamah of the Shi‘ah; it is therefore only logical to expect it to resurface at a moment as critical as the death of Hasan al-Askari.

(3) The third trend was to extend the chain of Imamah to Hasan’s brother Jaa‘far.

(4) The fourth trend was the claim that Hasan al-Askari did in fact have a son. It is the fourth trend which ultimately became the view of the dominant group in Shiaism.

The missing son

This trend was spearheaded by persons who had set themselves up as the representatives of the Imam, and who were in control of a network covering various parts of the Islamic empire— a network for the purpose of collecting money in the name of the Imams of the Ahl al-Bayt.

All followers of the Imams were obliged to pay one fifth of their income to the representatives of the Imams. (This is a practice which continues up to today.) At the head of this network was a man called Uthmaan ibn Sa‘id al-‘Amri. His manner of resolving the predicament was unique: Hasan al-Askari was dead, he admitted, but he was not childless. He had a 4-year old son, Muhammad, with whom no one but he— Uthmaan ibn Sa‘id— could have contact. And from that point onwards he would act as the representative (wakeel) of the Hidden Imam and collect money in his name.

To the fact that Hasan al-Askari’s own family were completely ignorant of the existence of any child of his, and that his estate had been divided between his brother Jaa‘far and his mother, Uthman ibn Sa‘id and his ilk responded by denouncing Jaa‘far as al-Kadhdhab (the Liar).

In due time a fantastic story was brought into circulation about the union between Hasan al-Askari and a Roman slave-girl, who is variously named as Narjis, Sawsan or Mulaykah. She is mentioned as having been the daughter of Yusha‘ (Joshua), the Roman emperor, who is a direct descendant of the apostle Simon Peter. But history shows that there never was a Roman emperor of that name. The Roman emperor of the time was Basil I, and neither he nor any other emperor is known to have descended from Peter. The story goes on to tell of her capture by the Muslim army, how she eventually came to be sold to Hasan al-Askari, and of her supernatural pregnancy and the secret birth of the son of whom no one— aside from Uthman ibn Sa‘id and his clique— knew anything. Everything about the child is enveloped in a thick and impenetrable cloud of mystery.

The four representatives

Uthman ibn Sa‘id remained the “representative of the Hidden Imam” for a number of years. In all that time he was the only link the Shi‘ah had with their Imam. During that time he supplied the Shi'ite community with tawqi‘at, or written communications, which he claimed was written to them by the Hidden Imam. Many of these communications, which are still preserved in books like at-Tusi’s Kitab al-Ghaybah, had to do with denouncing other claimants to the position of representatives, who had come to realise exactly how lucrative a position Uthmaan ibn Sa‘id had created for himself. The Shi'ite literature dealing with Uthmaan ibn Sa‘id’s tenure as representative is replete with references to money collected from the Shi'ite public.

When Uthmaan ibn Sa‘id died, his son Abu Jaa‘far Muhammad produced a written communication from the Hidden Imam in which he himself is appointed the second representative, a position which he held for about 50 years. He too, like his father, had to deal with several rival claimants to his position, but the tawqi‘at which he regularly produced to denounce them and reinforce his own position ensured the removal of such obstacles and the continuation of support from a credulous Shi'ite public.

He was followed in this position by Abul Qasim ibn Rawh an-Nawbakhti, a scion of the powerful and influential Nawbakhti family of Baghdad. Before succeeding Muhammad ibn Uthmaan, Abul Qasim an-Nawbakhti was his chief aide in the collection of the one-fifth taxes from the Shi‘ah. Like his two predecessors, he too had to deal with rival claimants, one of whom, Muhammad ibn Ali ash-Shalmaghani used to be an accomplice of his. He is reported in Abu Jaa‘far at-Tusi’s book Kitab al-Ghaybah as having stated: “We knew exactly what we were into with Abul Qasim ibn Rawh. We used to fight like dogs over this matter (of being representative).”

[Rasputin]

When Abul Qasim an-Nawbakhti died in 326 AH he bequethed the position of representative to Abul Hasan as-Samarri. Where the first three representatives were shrewd manipulators, Abul Hasan as-Samarri proved to be a more conscientious person. During his three years as representative there was a sudden drop in tawqi‘at. Upon his deathbed he was asked who his successor would be, and answered that Allah would Himself fulfill the matter. Could this perhaps be seen as a refusal on his part to perpetuate a hoax that has gone on for too long? He also produced a tawqi‘ in which the Imam declares that from that day till the day of his reappearance he will never again be seen, and that anyone who claims to see him in that time is a liar.

Thus, after more or less 70 years, the last “door of contact” with the Hidden Imam closed. The Shi‘ah term this period, in which there was contact with their Hidden Imam through his representatives-cum-tax-collectors, the Lesser Occultation (al-Ghaybah as-Sughra), and the period from the death of the last representative onwards the Greater Occultation (al-Ghaybah al-Kubar). The Greater Occultation has already continued for over a thousand years.

Activities of the representatives

When one reads the classical literature of the Shi‘ah in which the activities of the four representatives are outlined, one is struck by the constantly recurring theme of money. They are almost always mentioned in connection with receiving and collecting “the Imam’s money” his loyal Shi'ite followers. There is a shocking lack of any activities of an academic or spiritual nature. Not a single one of the four is credited with having compiled any book, despite the fact that they were in exclusive communion with the last of the Imams, the sole repository of the legacy of Rasoolullaah sallallahu ‘alayhi wasallam.

When we look at the major sources upon which the Shi'ite faith is based, we find that most of them were written after the onset of the Greater Occultation. Those works, like al-, which was written during the latter decades of the Lesser Occultation, contain scarcely a reference to any of the four representatives as narrators from the Hidden Imam. Instead it is filled with thousands of reports which go back, via other channels, to the fifth and the sixth Imams. That is indeed strange, considering the fact that a man like Uthmaan ibn Sa‘id al-‘Amri is claimed to have been closely associated with the 10th, the 11th as well as the hidden 12th Imam, and also the fact that his son remained the Shi'ite community’s solitary link to that Imam for half a century. Would it not have been better and more authoritative for an author like al-Kulayni to report the hadith of his Imams from the Hidden Imam via his representatives who lived in Baghdad at the same time as he rather than to trace it all back to the fifth and sixth Imams through a myriad of doubtful channels?

But of course, he could not have done that, because the activities of those representatives did not have as much to do with authentically preserving the legacy of the Ahl al-Bayt as with the collection of wealth in their names.

In light of the fact that the Shi‘ah explain the necessity of Imamah in terms of the need for an infallible guide who serves as the repository of the legacy of Ahl al-Bayt, it appears extremely incongruous that this particular guide has left no sort of legacy of his own whereby the legacy of the Ahl al-Bayt can be known. Despite the fact that an infallible guide supposedly exists, it is upon fallible persons such as Muhammad ibn Ya‘qub al-Kulayni that the Shi‘ah must depend for that legacy.

The only bit of information that has come down to us regarding the Hidden Imam’s authentication of the hadith legacy of the Shi‘ah is what is recorded by Aqa Muhammad Baqir Khwansari in his book Rawdat al-Jannat. He writes that al-Kulayni’s book was presented to the Hidden Imam who looked at it and declared, “Hadha Kaafin li-Shi‘atina” (This is enough for our Shi‘ah). This is incidentally how the book received its name.

A report such as this creates a huge problem. It appears to be a ratification of the contents of the book al-KAAFI by the infallible Imam. Yet, 9 centuries later the Shi'ite muhaddith, Mulla Muhammad Baqir Majlisi, would declare in his commentary on al-, named Mir’at al-‘Uqul, that 9,485 out of the 16,121 narrations in al- are unreliable. What did Majlisi know that the infallible Imam was so unaware of that he would authenticate a book, 60% of whose contents would later be discovered to be unreliable?

Evaluation

The Iraqi Shi'ah scholar, Muhammad Baqir as-Sadr, finds proof for the existence of the Hidden Mahdi in what he calls “the experience of a community”. The existence of the Hidden Imam, he postulates, was experienced by the Shi'ite community as a whole in the written communications that the representatives used supplied them with.

The crux of this argument lies in the fact that an individual experience might be doubted, but never that of experience of an entire community. However, the glaring flaw in this line of reasoning is that it very conveniently overlooks the part of the representatives as the individual go-betweens.

The community never had the privilege of seeing or meeting the person they believed to be the author of the tawqi‘at. Their experience was limited to receiving what the representatives produced. Even the argument of a consistent handwriting in all the various tawqi‘at is at best melancholy. There is no way one can get away from the fact that the existence of the Hidden Imam rests upon nothing other than acceptance of the words of the representatives.

The activities of those representatives furthermore go a long way to show that they were much, much more inspired by the desire to possess than by pious sentiments of any kind.

So when the Shi‘ah commemorate the birth of their twelfth Imam on the 15th night of Sha‘ban, or when they seek to apply ahaadeeth in Sunni sources which speak of twelve khalifahs to their twelve Imams, then let us ask them on what basis do they accept the existence of the twelfth one?

History bears witness to the existence of eleven persons in that specific line of descent, but when we come to the twelfth one, all we have is claims made by persons whose activities in the name of their Hidden Imam give us all the reason in the world to suspect their honesty and integrity.

[Rasputin]

The 12th Imaam of the Shiites
is the Jewish Anti Christ (Dajjaal)

1)Mahdi of the Rawafidees will rule according to the Laws of David and the family of David:
Al-Kulyani reports in his work al-Kafi, volume no.1, p.397-398:
a)Narrated Ali ibn Ibraheem -from his father-from ibn Abi Umair-from Mansour-from Fadhl al Aour-from Abi Ubaidah who reported: “During the times of Imam Jaffar[as] we used to go around like herds without a caretaker. We met with Salim ibn Abi Hafs who asked me: ”Oh Abu Ubaidullah, who is your Imam?” I replied:” My Imams are from the household of the prophet”. He then stated: “You have perished and so have I for both of us have heared Abu Jafar[as] saying: “One who dies without recognizing his Imam, he dies a death of Jahiliyyah.” Then I affirmed what he said. It was before that three or somewhat close to it(time span) when I entered upon Abu Abdullah[as] and God granted me knowledge. Then I said to Abu Abdullah[as]: “Salim said such and such.” He replied: “Oh Abu Obaidah nobody here will die until he is succeeded by some one who does the same thing as his, and adopts the similar manners of his predecessor, and calls to the same thing as his predecessor did. Oh Abu Ubaidah, it was permitted that whatever was given to David was also provided for Sulaiman.” Then he added: “Oh Abu Ubaidah when the Qaem of the household of the prophet appears, he will rule according to rule of David and Solomon.”

b) Muhammad ibn Yahya-Ahmad ibn Muhammad-Muhammad ibn Sinaan-Abaan who reported: “I heard Abu Abdullah[as] saying: “The world will not fade away unless a person from us appears who will rule according to the rule of the family of David and he will not ask his house. He will give every one his right.

c) Ahmad--Ahmad ibn Muhammad--Ibn Mahboob--Hisham ibn Salim--Ammar as Saabati who reported: “I asked Abu Abdullah [as] : “On what will you rule if you are made the rulers.” He replied: “By the rule of Allah and the rule of David. And if we are confronted by a situation which we cannot solve, Gabriel (Ruh al Quds) will reveal it to us.”

d) Muhammad ibn Ahmad--Muhammad ibn Khalid--Nazr ibn Suwaid--Yahya al Halabi--Imran ibn Oueiyn--Jaeed al Hamdani--Ali ibn al-Hussein[as] said: “I asked him by which law will you rule?” He said: “By the rule of David, and if there is something which we are unaware of, Gabriel(Ruh al Quds) will reveal it to us.”

e) Ahmad ibn Mahran[ra]--Muhammad ibn Ali--Ibn Mahboob--Hishaam bin Salim--Ammar as Saabati reported: I asked Imam Abu Abdullah[as] :“What is the status of the Aimmah.” He replied : “It is similar to the status of Dhul Qarnain, Ushegh, and Asef the companion of prophet Sulaiman.” Then I asked: “By what will you rule?” He replied: “By the rule of God, by the rule of David, and by the rule of the Prophet Muhammad[saw] and by the revealation of Gabriel.

2)Mahdi Al-Muntazar will speak in Hebrew:
Reported to us Ahmad ibn Muhammad ibn Saeed al Uqdah who said: Narrated to us Ali ibn al-Hasan at-Taymali who said: narrated to us al-Hasan and Muhammad the sons of Ali ibnu Yusuf, from Sa’daan ibnu Muslim, from rajaal, from alMufadhaal ibn Umar who said:
Abu Abdullah[as] reported: “When the Imam Mahdi calls out, he will supplicate to God in Hebrew.”[ Shiite source: Al-Ghaybaa of an Numani, p.326]

3)The Jews will be the followers of Imam Mahdi:
Sheikh alMufeed has reported in his Al-Irshaad from alMufadhaal ibnu Umar that Imam Abu Abdullah[as] has reported: “There will appear along with Imam Mahdi in Kufa, 27 people from the tribe of Moses, and seven from the people of the cave, and Yushegh ibn Nun, and Sulaiman, and Abu Dujjana al-Ansari, and Miqdad, and Malik Usthur who all be his(imam Mahdi’s helpers).” [Al-Irshaad of al-mufeed at Tusi p.402]

And with this we summarize that the Mahdi of the Shiites:

---Will rule according to the system of the family of David, and by a new Quran that is unavailable in our hands. And if someone asks where is the Laws of David, he will find the answer to be the Talmud without any doubt. And for this reason the Mahdi of the Rafidhis will take an oath on a new book as it is stated by an-Nu’mani in his work al-Ghayba, p.107: “Abu Jafar[as] said: “ By God, as if I am seeing him between the Rukn and Maqaam taking an oath of allegiance with a new order, with a new book, and a new leadership from the heavens.”

---His language will be Hebrew

---His followers will be of the Jews, for he is the king of the Jews and he himself is the Dajjal or the Jewish Anti Christ about whom the Prophet has described.
More strong Proofs that show Mahdi of the Shiites is the Jewish Dajjal:

---When the Dajjal appears the Diaspora of the Jews will flock and gather in Jewish holy city of Jerusalem. Similarly when the Mahdi of the Shiites appear , all the Shiites any where will flock to him and gather in the Shiite holy city of Kufa.

---When the Dajjal appears the dead Jews will be resurrected from their graves by him and they would join the ranks of the Dajjal. Similarly when the Mahdi of the Rafidhis appears he will resurrect the dead of the Shiites and they would join his ranks.

---When the Dajjal appears he will resurrect the enemies of the Jews and will punish them. When the Mahdi of the Shiites appear he will resurrect the prophet’s companions and will punish them.

---The Dajjal will place on trial every one who oppressed the Jews. The Mahdi of the Shiites will place on trial every one who oppressed the Shiites.

---The Dajjal will kill 1/3 of the world population. Likewise the Mahdi of the Shiites will kill 1/3 of the world population.

---During the time of the Jewish Dajjal the earth will be filled with bounties for the Jews, the mountains will turn into milk and honey for the Jews. When the Mahdi of the Rafidhis appear a river of milk and a river of water will burst for the Shiites.

And the points that prove the association of Mahdi with the Jews is:
a)When the Mahdi appears he will call out to God in Hebrew.
b)He will rule by the system of the family of David.

Here are the evidences:

---It has been reported in Bihaarul Anwar that one of the Muwali of Abul Hassan[as] stated: I asked Abul Hassan about the verse : “Ayna ma takunu Ya’ti bikumullahu Jamee’aan”. He said: “This is verse is pointing out to our Qaem when he appears, God will gather our Shiites from different corners of the world.”

---Al-Amaali has reported from Abu Abdullah[as] that he was asked for how long will the Qaem rule? He replied : “Seven years who days will be stretched.....during this period God will raise the flesh and bodies of the believers(Shiites) from the graves.” almufadhaal ibnu Umar has reported: “we were discussing about Qaem, and whoever dies he is awaited by our fellows. Abu Abdullah[as] has said to us: “When he (Qaem) appears a believer will be approached in his grave and will be told: oh so and so, your fellow (the Qaem) has appeared, if you wish to join his ranks then do so, and if you wish you can remain in the mercy of your lord(in other words you can remain in your grave).”

---Al-Majlisi has reported from Abu Abdullah[as] who stated: “do you know with whom will the Qaem start with?” the answer was negative. Then he replied: “He will dig out the two culprits(Abu Bakr and Umar) burn their bodies and then let the wind to blow their ashes.

---Al-Mufeed reports from Abu Abdullah[as] that he said: “When the Qaem of the household of the Prophet appears he will grab hold of 500 members of the Quraish and will chop their necks off. He will do the same procedure with another 500. this action will be repeated 7 times.

---al-Majlisi has stated a narration reported from Jaffar ibn Muhammad who reported from his father who heard from his grandfather that : “when the Mahdi appears in Makkah and intends to go to Kufa, an announcer will call out: “That none of you should carry with himself food or drink and should carry only the stone of Moses...when they place the front side of the stone on the ground, it will let go an ever flowing river of milk and water, which will quench the thirst and hunger.

---Al-Ihsaaii has reported that Abu Abdullah[as] said : “The matter will not happen(victory of Qaem) until a third of the people are gone.” He was asked: “when a third of humanity is gone then what will be left?” Abu Abdullah[as] answered: “Arent you pleased that the remainder are you?”

Authentic Ahaadeeth of the Prophet about the Dajjaal

---The Prophet (saw) said that the Dajjaal will descend in Marqand .......then Allah will grant the Muslims victory on him who will kill him and his SHIA in so much that when the Jew hides behind a tree or a stone, then the tree and the stone will say to the Muslim that there is a Jew behind me come and kill him, (Musnad Imam Ahmad #5099)

the question arises here: Why didnt the prophet not say “Itib’aa” or followers instead of “SHIA” or partisans? they were actually called rawafids in the past but now they are called Shiites, and the Prophet doesn't speak of his own!

[Rasputin]

---The Prophet (saw) said, “To every Ummah there is a magian and the magian of this ummah are those who reject the Qadr or predestination. If anyone amongst them dies do not attend their funeral, and if anyone amongst them becomes sick don’t visit them AND THEY ARE SHIATUL DAJJAAL OR PARTISANS OF THE DAJJAL and it is the right of God to join them with the Dajjaal (Sunan Abi Dawoud #4072)
So the Shiites are the magians of this ummah and their Iranian nation. Khomeini has clearly stated that he rejected predestination( Tahreer al-Waseela vol.1, p.79)

---the Prophet (saw) has stated : “The Dajjaal will be followed by 70,000 Jews of Isfahan, having on themselves persian shawls.” [Sahih Muslim #5227]

Question: What makes the Dajjaal to go to Isfahan as it is a Shiite land and why is the involvement of the Jews in a Shiite city? Is this a coincidence?

We all know the that the Shiites say that may God hasten the coming of their locked Qaem and we all know that the one who is locked and made hidden is the Dajjaal as reported in the narration of Tamim ad-Darri in Sahih Bukhari, so there is no place for the Shiites to err, oops I mean to show Taqiyyah .

[Rasputin]

ريشه های دشمنی اسلام با ايران

اسماعيل نوری علا

15 قرن پيش، شبه جزيرهء عربستان منزلگاه و موطن قبايل عرب پراکنده ای بود که با سختی، در چادرهای بدوی، يا زير سقف آسمان، زندگی شبانه ای به دور از تابش جانکاه خورشيد استوائی داشتند و به آبگيرها و واحه های کم آب خويش دلخوش بودند. هر قبيله «اله / بت» ويژه ای داشت و اين اله در بتخانه ای، که «کعبه» (به معنی مکعب يا فضای شش ضلعی) نام داشت، در شهری موسوم به «مکه»، نگاهداری می شد. در بين اعراب، اين «بتخانه» محلی برای زيارت ها و گردهمائی های ساليانه ای بود که «حج» خوانده می شد. زائران اين «خانهء خدايان» در موسم حج به مکه می رفتند، به دور «بتخانه» طواف می کردند، و مراسم خاص بجا می آوردند. شاعران بهترين اشعار خود را می خواندند و بهترين هاشان، که بر پوستی يا برگ پهن و خشکيدهء گياهی نوشته شده بودند، بر ديوار «یتخانهء مکه» آويزان می شدند و «معلقه» (به معنی «آويخته شده») نام می گرفتند.

روشن است که شغل «توليت» يا «پرده داری کعبه» شغلی محترم، قدرتمدار و ثروت آفرين بود. پانصد سالی پس از تولد عيسای ناصری، اين شغل به يک عرب قدرتمند به نام «عبد مناف» رسيد. او دو پسر داشت که «هاشم» و «اميه» نام داشتند و فرزندان آنها به نام های «بنی هاشم» و «بنی اميه» در تاريخ شهرت يافتند. با مرگ عبدمناف، و در شرايطی پيچيده و هنوز در خور بررسی، پرده داری کعبه به بنی اميه رسيد و سر بنی هاشم بی کلاه ماند. بنی اميه زمامداران و (در مقياس آن روز شبه جزيره) ثروتمندان مکه شدند و بنی هاشم به کار گل کردن و چوپانی و نظاير آن افتادند.

در پنج قرنی که بين دوران عيسای ناصری و دوران عبدمناف می گذشت، حوادث مهمی در سرزمين های شمالی خاورميانه کنونی (شامل عراق و سوريه و ترکيه و فلسطين و اسرائيل و لبنان امروز)، يعنی در جهان متمدن بالای مدار 20 درجه، اتفاق افتاد که ساختار و چهرهء شهر مکه و، اندکی بعد، کل شبه جزيرهء بی آب و علف عربستان را تغيير داد.

مختصر اينکه دويست سالی پس از اخراج جانشينان اسکندر از ايران، و بازسازی شاهنشاهی کشور، و استقرار نيروهای اشکانی مهری مذهب در منطقهء خاورميانه کنونی، در 60 سال قبل از ميلاد عيسی، سرو کلهء سربازان «جمهوری روم» در اين منطقه پيدا شده و آنها توانسته بودند حاکميت بخش های غربی سوريه و عراق، تا کناره های دريای مديترانه، را از چنگ ايرانيان خارج کنند و يکی از فرماندهان نظامی خود را به حکومت آن منصوب نمايند. و سی سالی مانده به ميلاد مسيح «جمهوری روم»، در پی کشورگشائی های جوليوس قيصر، به «امپراطوری روم» تبديل شده، مجلس سنای روم قدرت های عمدهء خود را از دست داده، و فرماندهان نظامی، بخصوص با تکيه بر توارث خونی، به نام «ديکتاتور دائمی» و «امپراتور»، بر سراسر اروپای زير مدار 60 درجه حکومت آغاز کرده بودند.

در طی دو قرن تسلط بلامنازع ايرانيان بر خاورميانهء کنونی، اروپا به کمک شاهراهی که «جاده ابريشم» خوانده می شد به شرق «عالم مسکون» (چين و ماچين) وصل می شد و بازرگانان مختلف در اين شاهراه ـ که بخش عمده ای از آن هم از خاک ايران اشکانی و هم از خليج فارس می گذشت، بين چين و روم در رفت و آمد بودند. از آنجا که هر شاهراهی با خود رونق اقتصادی و رفاه مادی می آورد، «جادهء ابريشم» نيز شاهرگی اقتصادی محسوب می شد که شرق و غرب ايران را به چين و اروپا وصل می کرد و در سراسر مسير خود شکوفائی و رونق می آفريد.

اما با حضور نيروهای رومی در غرب خاورميانه، عيسای ناصری در عمر سی سالهء خود شاهد آغاز جنگ هائی بين ايران و روم شد که تا ششصد سال پس از به صليب کشيدن او ادامه می يافت. حتی اگرچه 220 سال پس از مرگ او حکومت ايران دست به دست گشت و «ساسانيان» جانشين «اشکانيان» شدند و تا 430 سال بعد بر شاهنشاهی ايران حکومت کردند، اما جنگ های ايران و روم همواره بر سر تملک خاورميانه، بصورتی نامرتب اما مستمر، شعله ور می شد و گاهی اين و گاهی آن به پيروزی می رسيدند.

دوران زندگی عبدمناف، پرده دار بزرگ مکه، مصادف بود با پادشاهی خسرو ساسانی ملقب به انوشيروان (جلوس 531 ـ مرگ 579) که قدرتمندترين شاه اين سلسله محسوب می شد و با مرگ او و آغاز پادشاهی فرزندش، «هرمزد چهارم» (تا 590)، بار ديگر شعلهء جنگ بين ايران و روم بالا گرفته بود.

نتيجهء مهم جنگ های دو امپراتوری شرقی و غربی از رونق افتادن «جادهء ابريشم» بود. در واقع، در صد وپنجاه سالهء آخر شاهنشاهی ساسانی، جبههء جنگ، همچون خطی شمالی ـ جنوبی، از ميان سوريه و عراق گذشته و شاهراه شرقی ـ غربی ابريشم را،بيشتر بنا به تصميم ايرانيان، بسته بود. و بسته شدن اين راه روميان را واداشته بود تا به جستجوی راهی تازه برآيند و به کشف مسيری تازه نائل شوند: بارهای امتعهء آنان را کشتی ها در اوقيانوس هند به بندر «یمن»، در منتهی عليه جنوب غربی شبه جزيرهء عربستان، می رساندند و در آنجا آنها را بار شتر می کردند و کاروان های شتر در کنارهء دريای سرخ به سوی شمال می رفتند، از شهرهای طائف و مکه و يثرب می گذشتند، و به اورشليم و بنادر لبنان در شرق مديترانه می رسيدند. در آنجا بارها ديگرباره به کشتی ها منتقل می شدند و به اروپا می رسيدند. بدينسان، رومی ها، بدون اينکه قدم در قلمرو شاهنشاهی ساسانی بگذارند، به شرق دور وصل می شدند.

ايجاد راه «يمن ـ اورشليم» يکباره شهرک های سر راهی متعددی همچون مکه را بر روی نقشهء دنيا نشاند، و از آنجا که روميان مجبور بودند برای انجام کارهای خود بر نيروی کار محلی حساب کنند، اعرابی که به استخدام روميان در می آمدند معيشت اقتصادی نوينی را تجربه می کردند که تا آن زمان در شبه جزيره عربستان سابقه نداشت. در عين حال، مثل هر تحول اقتصادی نوينی، نخستين اقشار جامعه که بکار در فعاليت جديد مشغول می شوند از جمله قشرهای فرو دست جامعه بودند. از لحاظ ضوابط سنتی، طبيعی بود که بنی اميه کاروان داری را دون شأن اشرافيت مکه بدانند؛ بخصوص که اين کار در پيوند با نيازهای روميان انجام می شد حال آنکه اشرافيت مکه خود را دست نشاندهء شاهنشاهی ايران می دانست و از اين هراس داشت که همکاری با روميان خشم ايران را برانگيزد.

در مقابل اما، خاندان های ثروتمند ديگری دست بکار «حمله داری» (يا حمل و نقل کالا) برای روميان شدند و به ثروت های باد آورده ای رسيدند. از جملهء اين خانواده ها يکی هم خاندانی بود که خديجه (دخت خويلد بن اسد) از آن می آمد. او را بخاطر ثروت و قدرتی که بهم زده بود «اميرة القريش» می خواندند و نقل است که تعداد شتران کاروان های او از مجموع شتران کاروان داران ديگر بيشتر بود. بدين سان اعراب ثروتمند مکه، بعنوان مقاطعه کار روميان، برای آنها کار می کردند و دستمزد دريافت می داشتند.

در عين حال، گسترش کار ايجاب می کرد که اشخاص جديدی به استخدام کاروان داران در آيند و اينجا بود که مردان خاندان بنی هاشم نيز تصميم گرفتند اشرافيت فقرزدهء خود را کناری نهاده و به کار کاروانسالاری برای روميان مشغول شوند. عبدالله، يکی از ده پسر عبدالمطلب بن هاشم، از اعضاء اين خاندان بود که بکار در کاروان های اعراب ثروتمند مشغول شد و در سال 570 ميلادی (9 سال مانده به مرگ انوشيروان ساسانی) در بين راه اورشليم و مکه جان سپرد، در حالی که همسرش، آمنه، فرزندی را در شکم داشت.

اين فرزند محمد بن عبدالله نام داشت که شش ماه پس از مرگ پدر ديده به جهان گشود و به دست پدر بزرگش عبدالمطلب بن هاشم سپرده شد. اما پدر بزرگ نيز چندان نپائيد و آنگاه محمد را به دست عمويش، ابيطالب، سپردند که از راه کاروانسالاری آب باريکه ای نصيب می داشت. محمد که کودکی را در کار چوپانی گذرانده بود، از نوجوانی به کار برای عمويش پرداخت و در کار حمل و نقل تجربه آموخت. شايد از همان سنين باشد که با کاروان عمويش سفرهای متعدد خود را به سوريه و اورشليم آغاز کرده و با کارفرمايان رومی و تهديد دائم ايران برای بازگيری سرزمين های افتاده به دست روميان، و جهان شگفتی آور قرن ششم ميلادی آشنا شده باشد. بسياری از منابع موجود سال 583 (يعنی 13 سالگی او) را زمان نخستين سفرش به سوريه می دانند

اما امر قطعی آن است که به هنگام 22 سالگی، بوسيلهء عمو و سرپرست اش، به خديجه معرفی می شود و بعنوان جوانی قابل اعتماد به استخدام اين بانوی ثروتمند، که در آن زمان 37 ساله بوده و مرگ سه شوهر را بچشم ديده بود، در می آيد. محمد بن عبدالله، بعنوان يکی از مسئولان کاروان های خديجه بکار می پردازد و بزودی رهسپار شامات (سوريه کنونی) و اروشليم در شمال و يمن در جنوب مکه می شود.

هيچکس نمی داند که در اين سفرها، که از بيست و دو تا سی و هشت سالگی اش مرتباً ادامه داشت، او با چه کسانی آشنا شده و، در اواخر قرن ششم و اوائل قرن هفتم ميلادی، در جهان پيچاپيچ خاورميانه چه می کرده است. اما بر حسب برخی از اسناد، می دانيم که او در اين سفرها هم به اهميت حياتی پيوند اقتصادی کاروانداران عرب شبه جزيره با رومی ها پی برده، هم خطر ايرانی ها را (چه به هنگام جنگ با روم و چه در صورت صلح طرفين و گشوده شدن ديگربارهء جادهء ابريشم) برای کار خود و همهء اعراب در گير در کار حمل و نقل امتعهء رومی ها دريافته، و هم با کشيش ها و خاخام های سوريه و فلسطين و «يهوديه» آشنائی و گفتگو داشته ، و هم با تورات و انجيل آشنا بوده است.

و سه سال پس از استخدام شدن در کاروانداری خديجه، اين زن ثروتمند عرب دل به محمد 25 ساله می بندد و به او پيشنهاد ازدواج می دهد. در پی اين وصلت محمد جزئی از پايگاه اجتماعی خديجه و ديگر کاروانداران ثروتمند مکه می شود.

آنچه در خاندان خديجه و پسرعموهايش می گذشته چندان روشن نيست اما، بر اساس دانسته های اندکی که در اين مورد در دست است، می توان گفت که بنظر می رسد اينان نمايندگان و خواستاران برقراری نظم نوينی بوده اند، برخاسته از واقعيت پيدايش قشر کارواندار، که با نظم سنتی و قبيله ای اعراب باديه شبه جزيره و اشرافيت مکه (به رياست بنی اميه) همخوانی نداشته است. حتی گفته شده افرادی از خاندان خديجه به بتخانهء کعبه بی اعتنائی کرده و پيرو دينی يکتاپرستانه به نام «حنيف» بوده اند و خود را از اعقاب ابراهيم پيامبر می دانستند. نيز بنظر می رسد که اشتراک منافع بنی هاشم با اين قشر نوخواسته از يکسو، و دشمنی ديرينهء آنها با بنی اميه، از سوی ديگر، موجب آن بوده است که بين کاروانداران مکه و کاروانسالاران هاشمی مکه نوعی اشتراک منافع و نياز بوجود آمده باشد. بهر حال اشرافيت سنتی مکه دل با ايرانيان داشت و، هراسان و مراقب، حرکات ثروتمندان نوکيسهء کارواندار را می نگريست که در خدمت روميان در آمده بودند.

[Rasputin]

باری، محمد بن عبدالله، در اواخر دههء سوم عمرش رفته رفته دست از کار می کشد و خلوت گزين و اهل رياضت و مراقبه می شود و روزهائی طولانی را در غاری به نام «حرا» در کوه های کوتاه قد اطراف مکه به تنهائی می گذراند. خبرهای بازمانده از آن روزگار ـ که نمی توان درست و غلط شان را به آسانی ارزيابی کرد ـ چنين می گويند که محمد چهل ساله است (در سال 610 ميلادی، نوزدهمين سال پادشاهی خسرو پرويز ساسانی) که روزی لرزان و عرق کرده از کوهستان به خانه باز می گردد و به خديجه خبر می دهد که جبرائيل، فرشتهء اعظم الله، بر او ظاهر شده و اطلاع داده است که الله او را به رسالت خود برگزيده است. در آن زمان الله يکی از بت های مهم بتکدهء مکه محسوب می شد و از همين رو نام پدر محمد را نيز «عبدالله» نهاده بودند. اما چگونگی تبديل اين بت اعظم به الله مجرد و يکتای قرآنی در ذهن محمد، مسئله ای است که می تواند نقش سفرهای او و تلقينات «حنيفيان» را در او آشکار سازد.

احاديث می گويند که خديجه بلافاصله از اين خبر استقبال می کند و نخستين کس می شود که به اسلام (که معلوم نيست در آن روز چه معنائی می توانسته داشته باشد، چرا که تازه بيش از آن دو سه آيه های نخستين چيزی بر محمد نازل نشده بود) می گرود و بعد از او هم پسر عموی پيامبر ـ علی پسر ابيطالب ـ که ده ساله است پيامبری او را می پذيرد. در هر حال بنظر نمی رسد که اين گزين شدگی برای پيامبری، در حلقهء کوچک خاندان خديجه و ابيطالب امر شگفت انگيز بشمار آمده باشد.

آنها تا سه سال اين موضوع را بر ملا نمی کنند و در واقع بصورت زير زمينی یارگيری کرده و اشخاص مناسب را به پذيرش پيامبری محمد ابن عبدالله فرا می خوانند. اما در سال چهارم که اين دعوت علنی می شود بلافاصلهء واکنش بنی اميه را ـ که پرده داران کعبه و رؤسای مکه بودند ـ بر می انگيزد.

علل اين واکنش روشن است: کافی است به جملهء مشهور «لا اله الا الله» توجه کنيم که، در واقع، شعارمايهء جنگ «قشر اقتصادی کاروانداران و کاروانسالاران» با اشراف سنتی مکه محسوب می شود. اشرافيت مکه حافظ «وضع موجود» ی است که بر محور «بتخانه» يا «اله کده» ی مکه می گردد، و اکنون يکی از اعضاء بنی هاشم و همسر بزرگترين کارواندار مکه همهء «اله» ها را رد می کند تا «الله» خود را جانشين آنها کند. آيا اشراف مکه در اين ماجرا به وجود توطئه ای رومی ظنين شده بودند و در عين حال فکر می کردند خاندان بنی هاشم، با اعلام پيامبری يکی از اعضاء خود، قصد دارد رشتهء امور را از دست آنها بگيرد؟ هرچه بود چنين شد که، بزودی، دودمان و خانواده محمد و معدودی از مکيان که به پيامبری او ايمان آورده بودند به محلی خارج از مکه به نام «شعب ابيطالب» تبعيد می شوند و اجازه رفت و آمد به مکه از آنان سلب می گردد.

محمد اما، پس از نوميدی از تبليغ دين خود در مکه، مسلمانان را به مهاجرت به مناطق مختلف اطراف و تبليغ اسلام در آن مناطق تشويق می کند و، بدينسان، تعداد مسلمانان غير مکی رو به فزونی می گيرد. او، از جمله، می تواند برخی از اعضاء دو قبيلهء عرب را، که در شهرک «يثرب» (مکانی که بعدها به «مدينه» شهرت يافت) ساکن بودند، مسلمان کند.

اما دوران تبعيد مصادف بود با پيروزی های پی در پی ارتش ايران در خاور ميانه. شهرهای سوريه و آناتولی و فلسطين يکی پس از ديگری سقوط می کردند و در سال 618 خبر می رسد که روميان از ايران شکست سختی خورده و راه های رفت و آمد به سوی شمال بسته شده است. براحتی می توان هراس و اندوهی را که بر شعب ابيطالب حکمفرما شده بود مجسم کرد. آنگاه، در «شعب» خبری می پيچد مبنی بر اينکه فرشتهء الله به ديدار محمد بن عبدالله آمده و مژده آور خبری خوش شده است. در قرآن تدوين شده در 40 سال بعد اين آيات را در ابتدای سوره ای که «الروم» نام دارد و سورهء شمارهء 30 قرآن است آورده اند:

«روميان در جنگی که در سرزمين های نزديک انجام شده در هم شکسته اند، اما اين شکست چندان نمی پايد و بزودی روميان پيروز خواهند شد. اين پيروزی، به ياری الله، در اندک زمانی به دست خواهد آمد، چرا که همهء امور به فرمان اوست. و در آن روز قلوب مؤمنين از اين پيروزی شادمان خواهد شد. الله هرکس را بخواهد پيروزی می بخشد و اوست که مهربان و گرامی است. اين وعده ای است که الله می دهد و او هرگز خلف وعده نمی کند».

از شرح و بسط افسانه هائی که در اطراف اين «پيشگوئی» بافته شده می گذرم تا به اين نکته بپردازم که آيات نخستين سورهء «روم» بخوبی نکات زير را روشن می کنند:

1. پيامبر اسلام، اعضاء خانواده اش، و مريدانش، همگی، خود را هم پيوند با روميان و در نتيجه مخالف ايرانيان می دانستند.

2. آنها اخبار جنگ را به دقت تعقيب می کردند و می دانستند که شکست روميان به معنی شکست کار تجاری همهء مکيان نيز هست.

3. سوره روم به صراحت می گويد که الله پشتيبان روميان است و به آنها کمک خواهد کرد تا ايرانيان را شکست دهند. و اين شکست ناشی از وعدهء تخلف ناپذير الله است.

4. همچنين، در اين آيات، قرآن به صراحت می گويد که شکست ايرانيان و پيروزی روميان قلوب مؤمنان (در قرآن دو واژهء «مؤمن» و «مسلمان» به يک معنی است) را شادمان خواهد کرد.

5. بدين سان روشن است که در ديد مسلمانان خداوندشان دوست روميان و دشمن ايرانيان بوده است.

تمام اين مطالب استنساخ شده از سورهء روم را «تاريخ طبری» به سادگی و وضوح تمام، اما با شاخ و برگ های معمول تواريخ اسلامی، چنين باز می گويد:

«...روميان و ايرانيان به سرزمين نزديک پيکار کردند... و روميان منهزم شدند. اين خبر به پيغمبر (ص) و اصحاب وی رسيد... حادثه بر آنان سخت بود که غلبهء گبران را بر روميان اهل کتاب خوش نداشتند. و کافران مکه خوشدل شدند و ياران پيغمبر را شماتت کردند و گفتند: "شما اهل کتاب ايد و نصاری نيز اهل کتاب اند... و برادران ايرانی ما بر برادران کتابی شما ظفر يافتند..." و آيات (نخستين سورهء روم) نزول يافت. و ابوبکر سوی کفار شد و گفت: "از غلبهء برادرانتان بر برادران ما خوشدلی می کنيد؟ به الله قسم که روميان بر ايرانيان غلبه خواهند يافت. و اين گفتهء پيغمبر ماست"...»

باری، زمانی که محمد و يارانش اجازهء بازگشت به مکه را به دست می آورند می بينند که بشدت تحت نظرند، اجازهء خروج از مکه را ندارند، و کار و بارشان را هم از دست داده اند، عدهء مسلمانان هم رو به فزونی ندارد، و حتی کوشش محمد برای خروج از مکه و ديدار با سران شهر «طائف» در جنوب به ناکامی و زخمی شدن او می انجامد و او با زحمت بسيار موفق می شود به مکه باز گردد.

در عين حال امر ديگری هم پيش آمده است: بنظر می رسد که اشراف مکه، با ديدن پيروزی حکومت ايران در اواخر عهد خسرو پرويز و ثروتی که کاروانداری با خود دارد، رفته رفته خود جانشين کسانی شده اند که قشر جديد اجتماعی و اقتصادی را بوجود آورده و به بهانهء جسارت به بتکدهء مکه به تبعيد رفته بوده اند. به عبارت ديگر، دعوائی که به زبان مذهبی انجام می شد در حقيقت ماهيتی کلاً اقتصادی ـ اجتماعی داشت. به همين دليل هم توجه به اين نکته جالب است که قيد «تبعيد مسلمانان به شعب ابيطالب» زمانی برداشته می شود که خديجه و ابيطالب هر دو در سال 520 ديده از جهان فرو می بندند. اين سالی است که محمد بدان نام «سال اندوه» داده است. تقارن مرگ اين دو نفر و اتمام ايام تبعيد خود نشان می دهد که دعوای اصلی اشرافيت مکه ـ به رهبری بنی اميه ـ با کاروانداران اصلی بوده است و نه با محمد. چرا که گمان می رفت، بدون پشتيبانی مهره های اصلی، کار خاصی از محمد بر نمی آيد.

اما درست در زمانی که بنظر می رسيد مسلمانان بازی را باخته اند، محمد تصميم بزرگی می گيرد: حال که ايرانيان با رقيبان مسلمانان کار می کنند، بايد از مکه به سوی شمال بيرون رفت، و بر کمين کاروان هائی که به سوريه می روند نشست و راه آنها را قطع کرد. شاهرگ حياتی که قطع شد پيروزی آسان به دست خواهد آمد.

در سال 621 برخی از مسلمانان يثرب، که دين خود را پوشيده می داشتند، به بهانهء زيارت سالانهء بتکدهء کعبه به مکه می آيند و در ديداری محرمانه با محمد پيمان می بندند که ـ اگر بتواند خود را به يثرب برساند ـ او را پذيرا خواهند شد، سروری او را خواهند پذيرفت، از او محافظت خواهند کرد، به نامش شمشير خواهند زد، و در عوض محمد ورود آنها به بهشت الله را تضمين خواهد کرد. اين پيمان به «پيمان عقبه» مشهور است و اين اعراب در تاريخ اسلام به «انصار» (ياری کنندگان) شهرت يافته اند. دربارهء چرائی و چگونگی آماده شدن آنها برای جنگيدن بخاطر محمد ملاحظات بسياری در کار بوده است که پرداختن به آنها را به فرصتی ديگر موکول می کنم.

محمد در سال 623 (هنگامی که 53 سال داشت) همراه با يکی از نخستين مسلمانان مکه، ابوبکر، که دختر شش سالهء خود ـ عايشه ـ را، در همان سال مرگ خديجه، به عقد رسول الله در آورده بود و پس از مرگ رسول هم جانشين او می شد، شبانه و مخفيانه، از مکه خارج شد. ماهيت اين کار چه بود؟ فرار؟ سفر؟... هرچه بود، مسلمانان آن را همچون مهاجرت پيامبرشان از مکه به مدينه ديده و آن را «هجرت» خوانده اند. آنها سال 623 را مبداء تقويم خويش قرار دادند ـ سال صفری که با ورود محمد به يثرب کليد خورد و اکنون 1385 سال خورشيدی و 1428 سال قمری از آن می گذرد.

داستان محمد و ايرانيان، در ده سال اقامت او در يثرب، خود فرصت و حوصله ای ديگر می خواهد که اگر عمری بود به آن نيز خواهم پرداخت. اما بهر حال می دانيم که در آن شبانهء تف زدهء سال صفر، محمد، با دلی آکنده از دشمنی با ايرانيان و آزرده از شکست روميان و خشم از مکيان و بنی اميه، بر جادهء سنگلاخ مکه به يثرب گام بر می داشت و می رفت تا سرنوشت شبه جزيره و ايران و بخش های عمده ای از جهان را برای هميشه تغيير دهد.

[Rasputin]

هر کس آزاد زاییده شده است. ولی، همه کسان آزاد بودن خود را نمی*شناسند. بلکه بیشترین کسان آزادی-ی انسان را از پندار یا گفتار دیگران برداشت می*کنند. آزادی-ی انسان، در آزاد بودن، برای برگزیدن برده-*دار یا درازای زنجیر آنها نیست. پدیده-ی آزادی به میزان دیه یا به شماره تازیانه و شمار سنگ*های قاضی-ی شرع بستگی ندارد.
انسان آزاده بندگی و احکام هیچ الاهی را نمی*پذیرد و خود را گوسپند هیچ رسولی یا پیامبری نمی*داند. انسان خردمند برآمده از پدیده*های هستی است و بر اندیشه*ی خود فرمانروا ست. ایمان، بر اندیشه*-ی خردمند حاکم نیست.
مردمان جهان، در هر دوره-ای از زمان، بر اساس بینش خود برای برآوردن نیازهای اجتماعی تلاش می*کرده-اند. انسان در جستجوی آرامش، آسایش و همزیستن در اجتماع است تا بتواند بدون ترس خانواده-*ی خود را در آن اجتماع سامان دهد.
مردمان امروز به این برآیند رسیده-اند که آرامش و آسایش تنها در جامعه*-ای پدیدار می*شود که در آن آزادی وجود داشته باشند. آزادی پدیده-ای نیست که بتوان آنرا از بازاری خرید یا از جایی رونوشت برداری کرد. آزادی، مانند دیگر ارزش*های فرهنگی، تخمی است که، در زمینه-*ی آگاه مردمان کاشته می*شود و با بینش و کوشش آنها پرورش می*یابد. درخت آزادی زمانی پایدار می*شود که شهد میوه*های آن در بینش مردمان آمیخته شود. یعنی رشته*های اندیشه*ی آنها از بافت*های آزادی تنیده شده باشند.

مردمی که هزاران سال سرگردان و از خود بیگانه زیسته-اند آنها مزه-*ی آزادی را نچشیده-اند و تنها بر گمان خود آن پدیده را می*نگارند. این است که چنین مردمی بیشتر به دنبال باغی یا باغبانی می*گردند که بتوانند میوه-ی آزادی را، که خودشان نمی*شناسند، برای آنها به بار آورد.

از آنجا که زمینه-*ی بینش ما به پلیدی*ها آلوده شده است، از سویی تخم اندیشه تنها در زمینه-ای آزاد رُشد می*کند، پس تا زمانی که نتوانیم جهان*بینی-ی خود را از آلودگی*های هزاره-ها پاک کنیم نهال آزادی در جامعه*-ی ایرانیان نمی*روید.
ما خود آزاد نیستیم و نمی*توانیم آزادانه بیندیشیم، پدیده-ی آزادی را نمی*شناسیم، چگونه باید پدیده-ای را که نمی*شناسیم بیآفرینیم. پدیده-ای که بیشترین شمار مردم آن را سزاور خود نمی*دانند. چون خود را عبد الله می*دانند. می*بینیم که مسلمانان با ایمان در مهد آزادی هم آزاد نیستند حتا آنها با آزادی و آزادگان در ستیز هستند.

هر آموزگاری، اندیشمندی، دانشمندی، سخندانی، دانشدانی، نیک اندیشی، بزهکاری، شیادی می*تواند پدیده-ی آزادی را برای ما بنگارد ولی ما، تا مفهوم خودبودن، مفهوم خرد، مفهوم اندیشیدن را ندانیم، هرگز نمی*توانیم درخت آزادی را پرورش دهیم. آنگاه کسی می*تواند با خرد خودش درآمیزد و پدیده-*های هستی را آزمون کند که او از درون خود آلودگی*های هزاره*ها را بیرون بریزد و زمینه*ی اندیشه*ی خود را با شک*ورزی، گستاخی و خودآزمایی بارور سازد.

در سامان اجتماعی، انسان، برای گذراندن زندگی نیاز به آگاهی*های اندکی دارد که آنها را از راه آموزش یا همزیستی فرامی*گیرد. هر آگاهی* برآیند دانشی است که از گذشت*های دور برآمده و در بی*کرانه-ی آینده روان می*شود؛ ولی ما تنها به بخشی از آن گستره نیاز داریم تا بتوانیم با مردم جامعه همآهنگ بشویم.

از این روی ما کاربرد ابزارها را از کتاب*ها می*آموزیم، بر این روند هم، می*پنداریم که هر آگاهی را می*توان از کتابی برداشت کرد. این است که خویشتن خود را هم در کتاب*ها جستجو می*کنیم. همانگونه که بدون پیشدانشی شیوه-*ی رانندگی را آموخته*ایم، گمان می*بریم، که از راه شناختن چند دستور از سوی پیشوایی، خودمان را هم بازشناسی خواهیم کرد و پدیده-*ی "راستی" را که در زیر خاشاک هزاره*ها پنهان شده است به دست می*آوریم.

هر کس می*تواند، از دانشی که با هستی-ی او آمیخته شده است، توان درون خودش را، بگوارد، بسنجد، بیآزماید و بداند که " دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می*کرد".

هر کس می*تواند در مورد گفتار یا عقیده-ی آخوندی یا موبدی اندیشه کند. اوست که می*تواند، با خرد و نیروی اندیشه، درستی یا کاستی*های گفتار و عقیده-های دیگران را ارزیابی *کند. نه این که او بخواهد راستی و درستی را از گفتار آخوندی یا موبدی برداشت کند. آخوند نمی*تواند پدیده-ای را در ورای ایمانش شناسایی کند. زیرا آسمان پرواز اندیشه-ی انسان بی*کرانه است ولی عقیده-ی آخوند بسان عقیده-ی موبد در تنگنای ایمانش گرفتار است.

باید بپذیریم که ایرانیان نمی*توانند آلودگی*های هزاره*-ها را به آسانی از جهان-*بینی خود بزدایند ولی می*توانیم امیدوار باشیم که جویندگان آزادی، با شک*ورزی و آزمون، در این راه گام بگذارند. شناسایی کردن و ارزشیابی کردن، بینش و راستای نگرشی که امروز بر ما فرمانروا شده است، نخستین گامی است که می*تواند ما را با آنچه که هستیم و آنچه می*توانیم باشیم آشنا کند.

بیش از دوهزار سال است که والیان مذهب*ها با شیوه-های برده-سازی بر جامعه*-ی ایران حکمرانی کرده-اند. حکومت اسلامی، که اندیشه*-ی مردم را در سیاهچال ستم زندانی کرده است، زاییده و پروانده شده-*ی بینشی است که در درون همین مردم فرو رفته و بر اندیشه-ی آنها حاکم شده است.

معیارهای سنجش ما، که راستای نگرش ما را نشان می*دهند، از دروغ*های ستمکارانی برداشت شده است که ما از کردار آنها بی*زار و آزرده هستیم. ولی چون ما برده منش پروده شده-ایم، آزادمنشی را نمی*شناسیم، به دنبال برده-داری مهربان می*گردیم تا زنجیر بردگی او را، که می*پنداریم سبک*تر است، به گردن بگذاریم.

شوربختی در این است که ما حتا برده-دارنی تازه و نواندیش جستجو نمی*کنیم بلکه ما برده-دارانی فرسودتر و پسمانده-*تر از آنچه که داریم خواهان هستیم. چون از خشم ستمکاران پیشین، که امروز فرونشسته است، رنج نمی*بریم. از این روی آنها را مهربان و راستکار می*پنداریم.

از آنجا که از خودبیگانه پرورده شده-ایم، خود را نادان می*دانیم به تضادهایی که، در گفتار و کردار برده-پروران کهن، هست برخورد نمی*کنیم. حتا دیدن تضادها را نشان نادانی و ناآگاهی خود می*پنداریم. جویندگی و گستاخی ، که در سرشت هر انسانی نهفته است، در وجود ما گرفتار تن*پروری و ترس از ناشناخته*ها شده است و ما خود را با ورد دروغوندان فریب می*دهیم.

سخن از ایرانیانی است، که پسماندگی و بی*دادگری را در احکام اسلامی شناسایی کرده-اند، و برآنند که خود را از چنگال این عقیده، که تا مغز استخوان آنها رخنه کرده است، رها سازند. ولی این کسان به خویشتن بازنگشته و بیدار نشده-اند که به جستجوی راستی و شناختن هویت خود به پردازند.

آن کس که فرهنگ خود را نمی*شناسد، او هویت خود را نمی*داند، او خود را مخلوقی نادان و ناتوان می*پندارد، او به دنبال کسی می*گردد که با خالق او پیوند داشته باشد تا او را رهبری کند. با این وجود این کسان در آغاز راه جویندگی و خودآگاهی گام نهاده-اند. آنها دریافته-*اند که پیروی از اسلام برآیند نادانی و گمراهی است و نیز گمان می*برند که هویت آنها در بنمایه-*های فرهنگ ایران روان است.

هویت انسان از بینش فرهنگی و اندیشه-ی خود او ست. اگر انسان از دیدگاه آزمون شده-ی خودش به هستی بنگرد، خود را آزاد و آراسته به خرد می*داند. هویت او به خویشتن، به آنچه که از درون خودش جوشیده است، پیوند دارد. از دیدگاه اسلامی انسان مخلوق الله است پس ایماندار خود را بنده-ی الاهی می*پندارد او هویت خود را در بندگی می*شناسد نه در آزادی.

گرچه ریشه-*ی این جهان*بینی هنوز در درون ایرانیان نخشکیده است ولی بن-نهاد این فرهنگ شکسته و پاره پاره شده و در زیر خاشاک ستم زورمندان دوران پراکنده است. فرهنگ ایرانی، که هویت انسان را برترین نماد هستی می*داند، در لابلای واژه*ها، افسانه*ها، اسطوره*ها و بنداده*هایی است که در دیدگاه ما واژگون جلوه می*کنند. شناختن پیوند این پاره-*ها و ریزه-هایی، که هسته-*ی این فرهنگ را در بر دارند، راهی است دراز و زنجی است فرساینده. از این روی تا کنون کمتر اندیشمندی در این راه گام گذاره است.

بی گمان پرُفسور منوچهر جمالی نخستین پژوهنده ایست که پاره-ها و ریزه-های این جهان-بینی را از ژرفای بنداده*ها بیرون می*کشد. او، از راه شناسایی بافت*های این فرهنگ، ریزه-های پراکنده-ی آن را گردآوری و سیمای سیاه شده-*ی فرهنگ ایران را بازسازی می*کند.

به هر روی سخن از کسانی است که، هنوز بندهای ایمان به خالقی را از اندیشه-ی خود نگسسته-اند، در خودباختگی خویشتن را جستجو می*کنند. برخی از آنها در این راه، به جای رهایی از دام آخوندها، گرفتار افیون موبدان زرتشتی شده یا می*شوند.

موبدان، که خود را والیان زرتشت و انباردار فرهنگ ایران می*خوانند، این جویندگان را از هر جنبشی بازمی*دارند. زیرا موبدان فرسودتر از آخوندها هستند و آرمانی تازه ندارند که جوانان شوریده به خودآگاهی را برانگیزد. این است که این کسان، در تاریخانه-*ی اندیشه*-ی موبدان، به بن بست آرزوهای سنگ شده برخورد می*کنند. این جویندگان بیش از پیش از خویشتن بیزار و از فرهنگ ایران دور می*شوند.

درست است که نوشته*های تاریخ به دروغ آلوده هستند و حتا یک برگ از آن یافت نمی*شود که بر راستی نگاشته شده باشد. ولی درلابلای داستان*ها، افسانه*ها، اسطوره*ها، که آنها هم پاکیزه نمانده-اند، می*توان تضادها و دروغ*های نوشتارهای تاریخی را شناسایی کرد. گرچه این شیوه هم ما را به خودآگاهی و خویشتن یابی راهنمایی نمی*کند ولی ما را به شک*ورزی و جویندگی و راز گشایی برمی*انگیزد. رویدادهایی که ما را با کردار موبدان دروغوند آشنا می*سازد برگ*هایی هستند که نوشته نشده- اند یا در درازای زمان نابود گشته-اند.

آنچه، که در پندارمان به نام پیشینه-ی فرهنگ ایران می*شناسیم، سیمای حکومت موبدان زرتشتی است که بر شاهان ساسانی فرمانروایی می*کرده-اند. این پندار نادرست نه تنها ما را از شناختن فرهنگ ایران دور می*سازد بلکه فرهنگ ایران به آن اندازه زشت نشان می*دهد که زشتی*های اسلام را فراموش می*کنیم.

همانگونه که دشمنان اندیشه، یعنی حکومت اسلامی، بزرگداشت فردوسی و مولوی و حافظ را برپا می*کنند تا زشتی*های اسلام را بپوشانند. آنها بر پیکر این کافران قبای اسلامی می*پوشانند تا از پوشش اندیشه*ی کافران دام بسازند و خامباوران و رمیده شدگان را به دام بیندازند. به همین روش هم موبدان، از نام و آموزه*ی زرتشت، ابزاری ساخته بوده-اند، که ریشه*ی نواندیشی را در مردمان بسوزانند، تا بتوانند به نام دین زرتشتی بر اندیشه*ی جامعه حکومت کنند.

اشاره-ای به تضادهای گاتاها با کردار موبدان:
آموزه-*ی زرتشت را می*توان شاخه-ای از فرهنگ ایران شمرد. راستای این آموزه را می*توان خردورزی، راستکاری، به زیستی و فرشکرد(نوشوندگی) جهان دانست.

ارزش و شکوه این اندیشه یا آموزه بیشتر بر مفهوم دو واژه* آشگار می*شود. مفهوم پدیده-ی" راست" و مفهوم پدیده-ی"دروغ". البته گوهر معنای این دو واژه از بینش ما ایرانیان گم شده است. در این اندیشه، سامان و آسایش اجتماعی را بر بنیاد "راستی" استوار است. ترس و ستمکاری و بدبختی به همراه "دروغ" پیدایش می*یابند.

یعنی اگر به ارزش سرود*های گاتا برخورد کنیم می*توان برداشت کرد که زرتشت آزادی، دادگستری، پیشرفت، آسایش، شادی، مهر، بزرگی، دانش و ساماندهی کشور را تنها در پرتوّ راستی امکان پذیر می*داند. نیز به ژرفی دیده می*شود که زور، ستمکاری، پسماندگی، بدبختی، رنج، پستی، نادانی ، نابسامانی کشور در زهر دروغ گسترش می*یابند.
>> از آن دو مینو، دروغوند، ورزیدن به بد ترین کارها را برگزیده است.

[Rasputin]

استاد بزرگ، پورداوود، که یشت*ها را به فارسی ترجمه کرده است، بی گمان با این کار به ارزش*های فرهنگی ایران افزوده است، می*فرماید که هیچ گاه ایرانیان پدیده-*های طبیعی، بسان ماه و خورشید و ستارگان، را پرستش نمی*کرده-اند بلکه آنان آهورامزدا، خدای یکتا، را می*پرستیدند.
سپس همین باورمند، ماه یشت، مهر یشت، رام یشت، ارت یشت، رام یشت، بهمن یشت و...یشت*های دیگر را از پهلوی به فارسی برگردانده است. آیا این استاد نمی*داند که ماه و خورشید و زمین و باد و آب و ستارگان از پدیده*های طبیعی هستند. آیا به درستی نمی*شناسد که خود آهورامزدا از همین پدیده-ها در شگفت است و آنها را به نام خدایان ستایش می*کند.
البته استاد این خدایان را "موکلین" اهورامزدا تفسیر می*کند. آیا او که چندین زبان به ویژه زبان عربی را به خوبی می*داند مفهوم کلمه*ی "موکل" را نمی*فهمد یا از دینداری به ویژه از ایمان به تورات به کژپنداری می*گراید. در همین یشت*ها آمده است که جمشید برای پرپاساختن بهشت در روی زمین همکاری با آهورامزدا را نمی*پذیرد. او با خدایان دیگر پیمان می*بندد که بیماری و پیری را از انسان دور بدارند.
اگر کسی راستکاری را از زرتشت یاد بگیرد می*بیند که حتا نام "آهورامزدا" آمیخته*ی نام خدایانی دیگر است. آهورا = ابر- یا خورشید جان-بخش، مزدا = ماه دانا است، که هور = خور = خورست و مَز = مَس = ماه، خود پیش از آهورامزدا خدایان افشاننده*ی جان و - خرد بوده-اند. آثر یا آذر که فرزند( پسر شاید هم دختر) آهورامزدا باشد هنجار ناهنجاری*ها بوده است.
از ویژگی*های این خدایان این است که هیچکدام از آنها همه چیز را نمی*داند حتا پیشدان هم نیستند و هیچکدام بر دیگری فرمانروایی نمی*کند و به ویژه هیچ یک از آنها برای انسان پیامبر یا احکامی را نفرستاده است. پیامبران و فرشته*ها و احکام، از یافته*های دین*فروشان، زنجیرهایی هستند که آنها را برای بردگی-*ی انسان بافته*اند.
(***) بیشتر پژوهشگران فرهنگی زرتشت را اندیشمند تاریخی نه اسطوره-ای می*دانند. آنها بخش*هایی از سرودهای گاتا را نیز برآمده از اندیشه*ی زرتشت می*شمارند. این پژوهشگران زمان زاده شده و زیستن زرتشت را پیدا نکرده-اند و آنرا با تفاوت بیش از هزار سال گمان می*زنند. ولی همه*ی آنها بر این باورند که هماندیشان و یاران زرتشت، در زمان زیستن او، در شمار اندک بوده-*اند.
آنچه که ما امروز از دین زرتشتی می*شنویم برآینده روندی است که، دستکم ۷۰۰ سال پس از زرتشت، در دوران ساسانی، آن هم با زور، در برخی از بخش*های ایران گسترش یافته است. البته اوستا و حتا گاتاها چند بار نابود و هر بار پس از چندسد سال بازنویسی شده است. این نوشتارها یادگارهای فرهنگ ایران هستند و موبدان زرتشتی آنها را نگه دار کرده-اند. از این دیدگاه به راستی سپاس و آفرین مردم ایران شایسته-ی آنهاست؛ ولی آنها وارث و فرمانروای فرهنگ ایران نیستند.
به هر روی نشانه*های فرهنگ ایران در این نوشتارها و نیز در شاهنامه و در سرده*های مولوی نهفته شده-اند. هر انسانی که زمینه*-ی خرد و اندیشه-*ی خود را از آلودگی*های اسلامی پاک کند می*تواند راهی به سرچشمه*-ی این فرهنگ پیدا کند. آموزه*-ی زرتشت در خون موبدان ریخته نشد است که تنها آنها بتوانند اندیشه*-ی زرتشت را بفهمد و تفسیر کند.
کسی نمی*تواند امید داشته باشد که آخوندی پسماندگی*-ی اسلام را برای او آشگار سازد. چون آخوند اسلام فروش است نه اسلام شناس. موبدان زرتشتی هم بیشتر از دیگران چیزی در دست ندارند که بیشتر از دیگران بدانند. دانستن از پیوند عمامه، دستار، کُستی و خرقه به درون کسی فرو نمی*رود.
پیشوایان مذهبی اگر نادان نباشند بی گمان دروغ پردازند. براین اساس هم شایسته نیست که کسی، برای دانستن، دیدگاه زرتشت از موبدی بیاموزد. هر کس می*تواند خردمندانه خودش به کاستی*ها و زشتی*های گفتار ایمان*داران پی*ببرد.
در بازار دین*فروشان زنجیر و ریسمان و احکام بردگی می*فروشند. دانایی، خوداندیشی، خردورزی، آزادی از پدیده*های نیستند که بتوان آنها را خریداری کرد. آخوند دکاندار اسلام است، اسلام دین رسول الله است. اسلام از اوامر الله سخن می*راند و این احکام با فرهنگ ایران، که بر خرد انسان استور است، سازگاری ندارد.
شور بختی ایرانیان در این است که موبدان از بازماندگان اسفندیار، از تخم تور، پسر نابکار فریدون هستند و دشمنی آنها با ایرج (فرهنگ ایران) پنهان مانده است. زیرا آنها اشکانیان را سرکوب کرده و دینی را به نام زرتشت بر ایرانیان افکنده-اند. در زیر این ستم ایرانیان از خویشتن بیگانه شده و به بندگی-ی آهورامزدا درآمده-اند. این بود که مجاهدین اسلام هم به آسانی توانستند بیشتر ارزش*های فرهنگی را نابود سازند یا به غنیمت بگیرد و آنها را به رنگ و فریب اسلامی آلوده سازند.
آهورامزدا یکی از نامهای پُر ارزشی است که به غنیمت الله در نیامده است. اکنون اسلامزدگان و موبدان سیمای "آهورامزدا" همانند الله می*نگارند. با این دروغ آهورامزدا را با الله همانی می*بخشند و از زرتشت هم یک رسولی از رسولان الله. کسی که با شمشیر که به جنگ فرهنگ نمی*رود. واژگون ساختن ارزش*ها، دروغ پردازی در بنداده-ها، تحریف و تفسیر بینش مردمان از ابزارهایی هستند که با آنها می*توان بینش آزادگان را کشتار کرد.

[Rasputin]

چرا کشورهای اسلامی در دانش و پژوهش، در صنعت و تکنولوژی چنين از کشورهای ديگر عقب مانده*اند؟ آيا ساختار استبدادی و حکومت*های فاسد از پيشرفت علمی و فنی جلوگيری می*کنند؟ ولی مگر روشنگری و خرد و جامعه صنعتی در غرب از درون قرون وسطا و حکومت*های مستبد سر بر نياورد؟ گزارش اشپيگل آنلاين (۱۳ نوامبر) را با تکيه بر آمار منابع بين* المللی می*خوانيد:

از هر پنج نفر در جهان، يک نفر مسلمان است. کشورهای اسلامی اما در مسائل پژوهشی آخر از همه*اند. دليل: دانش در کشورهای اسلامی از نظر بين*المللی بی*اهميت است زيرا تنها وسيله*ای برای رسيدن به هدف به شمار می*رود.
روزی روزگاری دانشمندان اسلامی در صدر جهان قرار داشتند اگرچه اين هزار سال پيش بود. زمانی که اروپای قرون وسطا سخت در چنگ کليسا قرار داشت، اين عالمان اسلامی بودند که ارثيه علمی کهن يونان را دوباره کشف کرده، حفظ نموده و رشد دادند. از قرن نهم تا قرن سيزدهم ميلادی اسلام دوران شکوفايی علم را از سر می*گذراند. ليکن ورق برگشت: در حالی که اروپا به دنبال دوران روشنگری خود را از قيد کليسا رها می*ساخت، جريانات بينادگرا در جهان اسلام قدرت يافتند. اسلام منجمدتر و جوامع متکی بر حقوق اسلامی بيشتر در بند شدند. روندی که تا به امروز ادامه دارد. در عربستان سعودی اصول محافظه*کارانه و خشک اسلام وهابی دکترين حکومتی است.
عدم اهميت علمی کشورهای اسلامی را که تقريبا يک پنجم کل جمعيت جهان را در خود جای داده*اند، می*توان از آمار بانک جهانی، يونسکو و بنياد ناشنال ساينس آمريکا در مورد سازمان کنفرانس اسلامی که ۵۷ کشور عضو آن هستند، دريافت.
بيست کشور از اين ۵۷ کشور از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۳ بطور متوسط فقط سی و چهار صدم درصد از درآمد سرانه ملی را برای رشد و پژوهش تخصيص داده*اند. در حالی که نرخ متوسط جهانی حدود دو ممیز سی و شش صدم درصد است. آثار منتشر شده علمی در کشورهای سازمان کنفرانس اسلامی بطور متوسط ۱۳ اثر برای يک ميليون نفر در سال ۲۰۰۳ بود. نرخ متوسط جهانی انتشارات علمی ۱۳۷ اثر برای يک ميليون نفر است. در آمريکا اين رقم بالغ بر ۶۶۶ اثر برای يک ميليون نفر است. از دويست هزار مقاله علمی منتشر شده در سال ۲۰۰۳ نيمی از آنها از آمريکا، يک سوم از کشورهای اتحاديه اروپا و تقريبا هفت درصد از ژاپن بود.
تنها ۳۱۲ دانشگاه از ۱۸۰۰ دانشگاه کشورهای عضو کنفرانس اسلامی مقالات علمی منتشر کرده*اند که ۲۶ اثر از ترکيه و ۹ اثر از ايران بوده است. ۱۴ کشور از ۲۸ کشور جهان که کمترين انتشارات علمی را دارند، از اعضای سازمان کنفرانس اسلامی هستند.
شمار دانشمندان در کشورهای عضو کنفرانس اسلامی در هر يک ميليون نفر پانصد نفر است. در ژاپن و سوئد اين رقم بيش از پنج هزار نفر است. در ۲۱ کشور فقير عضو سازمان کنفرانس اسلامی که در جنوب صحرا قرار دارند اين رقم تنها ۲۰ دانشمند برای هر يک ميليون نفر است.
تا کنون تنها دو نفر از کشورهای اسلامی برنده جايزه نوبل شده*اند: عبدوس سلام از پاکستان که در سال ۱۹۷۹ جايزه نوبل فيزيک و احمد زوائيل از مصر که در سال ۱۹۹۹ جايزه نوبل شيمی را دريافت کردند.
در برخی از کشورها گامهايی به جلو برداشته می*شود. ترکيه در ده سال اخير انتشارات علمی خود را ده برابر و ايران حتی بيست برابر افزايش داده است. ترکيه با انتشار شش هزار اثر علمی در سال ۲۰۰۳ در صدر سازمان کنفرانس کشورهای اسلامی قرار گرفت. روند آموزش نيز بهبود می*يابد. در دانشگاه*های پاکستان در سال ۲۰۰۴ بيش از چهارصد هزار نفر در دانشگاه تحصيل می کردند که تقريبا دو برابر سال ۲۰۰۱ است. در سال ۱۹۷۹ در ايران صد هزار دانشجو وجود داشت و امروز شمار آنها به دو ميليون نفر می*رسد. شمار زنان در اين ميان بطور شگفت*انگيزی افزايش يافته است. در سودان و پاکستان شمار زنان دانشجو پنجاه درصد کل دانشجويان، در ايران به ويژه در رشته*های علمی و مهندسی حتی هفتاد درصد است. در دانشگاه*های مصر ۳۵ درصد و در کويت ۶۷ درصد و در عربستان سعودی ۲۷ درصد دانشجويان زن هستند. با اين همه برای اکثر زنان دانشگاه نقطه پايان است و اغلب آنها از آزادی اجتماعی برخوردار نيستند تا بتوانند آموزش دانشگاهی خود را به صورت شغلی نيز به کار گيرند.

علم وسيله رسيدن به هدف
چگونه است که مشارکت علمی کشورهای اسلامی با وجود امکانات نسبتا خوب آموزشی، دست کم در کشورهای اسلامی ثروتمند، تا اين اندازه پايين است؟
نادر فرغانی رييس مرکز پژوهشی المشکات در قاهره و يکی از نويسندگان گزارش توسعه انسانی عرب مشکل را در روحيه جهان اسلام می*داند. به نظر او علم در کشورهای اسلامی به مثابه اساس رفاه ارزيابی نمی*شود. از همين رو «کشورهای بسيار ثروتمند اسلامی کمتر نگرانند زيرا آسوده روی ذخاير نفتی*شان لم داده*اند» و مجبور نيستند نوآوری را خود توليد کنند، بلکه خيلی راحت آن را می*خرند! حتی نوسازی*های علمی که برای کشورهای نفتی بسيار مفيد هستند، برای مثال تکنولوژی فرآورده*های نفتی، توسط کشورهايی که در خليج فارس قرار ندارند، توليد می*شود.
و دليل ديگر اينکه، علم در کشورهای اسلامی آزاد نيست. و اين در حاليست که برای آزادی علم الزاما آزادی سياسی نبايد وجود داشته باشد. برای نمونه می*توان از ايران و پاکستان نام برد و يا چين و مثال تاريخی آلمان نازی و يا اتحاد شوروی را در نظر گرفت. در ايران و پاکستان اسلام بطور برجسته در سياست حضور دارد. با اين همه توليدات علمی ايران در سالهای اخير به شدت افزايش يافته است. حتی در زمينه*هايی که علم و اخلاق با يکديگر در تقابل قرار می*گيرند، ايران پيشرو است و به عنوان نخستين کشور خاورميانه سلول اوليه نطفه انسان را از مازاد نطفه در لقاح مصنوعی توليد کرد. در پاکستان پرويز مشرف ساختار آموزشی را بازسازی و دانشگاه*های بسياری تأسيس کرد و شمار زيادی دانشجو به خارج فرستاد و دانشمندان خارجی را به خدمت دعوت کرد.
علم در کشورهای اسلامی به اين دليل آزاد نيست که بيش از پيش به عنوان وسيله*ای برای رسيدن به هدف به کار گرفته می*شود. در اين کشورها علم بايد بتواند خودکفايی و استقلال از غرب را تأمين کند. به عقيده رضا منصوری فيزيکدان ايرانی، توليد اسلحه و به ويژه تکنولوژی هسته*ای به عنوان عالی*ترين دستاورد علمی به شمار می*رود. بطور کلی بودجه نظامی کشورهای اسلامی چندين برابر بودجه پژوهش و توليد علمی است. در سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۳ سهم بودجه نظامی در کويت هفت ممیز نود و پنج صدم درصد، در عربستان سعودی ده ممیز هفتاد و سه صدم درصد، در سودان دو ممیز هفتاد و پنج صدم درصد و در ايران چهار ممیز یک صدم از درآمد سرانه ملی بوده است.
علم هم چنين وسيله*ای در خدمت مسائل عقيدتی است. توماس آيش کارشناس اسلام در دانشگاه بوخوم می*گويد بنا بر عقايد اسلامی «تمامی علوم پيش از اين در قرآن آمده است و علم را بايد با معيار قرآن سنجيد. در جايی که علم با قرآن تطبيق نمی*کند، خود به خود غلط است». وظيفه علم نهايتا تأييد قرآن است. علم، نه برای توليد علم، بلکه برای حفظ علم موجود است. اين نظريست که نادر منصوری، فيزيکدان ايرانی، نيز تأييد می*کند. به نظر او اين عقيده سبب می*شود که پول بيشتری خرج تهيه کتاب شود تا فراهم آوردن آزمايشگاه و کامپيوتر و وسايل آزمايشگاهی و تجربه.
در واقع جدايی قاطعانه علم و عقيده در جهان اسلام وجود ندارد. در کشورهای اسلامی علم عرفی [سکولار] وجود ندارد. حتی مفهوم «علم» در زبان عربی که برای دانش به کار می*رود، بنا به گفته منصوری به معنای درک عميق اسلام يا علم به اسلام است. به عقيده او از همين رو جدايی عميقی بين دانش و دين وجود ندارد. برخی از روشنفکران ايرانی مانند سيد حسين نصر، که در دانشگاه جرج واشنگتن تدريس می*کند، حتی به يک سنت علمی اسلامی مختص به خود معتقد هستند که «نبايد به عنوان بخشی از تاريخ دانش غربی» آن را ارزيابی کرد. به عقيده نصر، دانشمندان اسلامی هرگز راه دکارت و نيوتن را نرفته*اند تا جهان طبيعی را به وجوه مادی و ماشينی خود تقليل دهند. به گفته او، مسلمانان نمی*توانستند بپذيرند که انسان می*تواند اين جهان را تنها از راه تجربه درک کند. برعکس، دانشمندان اسلامی معتقد بودند که يک نيروی کامل طبيعی طلب می*کند که اجزای آن را به مثابه نشانه يک هدف عالی ديد. به عقيده نصر، به دنبال استعمار بود که روشهای علمی غرب کشورهای اسلامی را مجبور به تمکين کرد و به همين دليل هرگز نتوانست در فرهنگ اسلامی جای خود را بيابد.

تئوری خلقت و مسيحيان
اصلا «يک» اسلام وجود ندارد. در همه کشورهای اسلامی به پرسش*های اخلاق زيست*شناسی به اشکال مختلف پاسخ داده می*شود. در عربستان سعودی توليد گياهانی که ژن آنها تغيير کرده است، اشکالی ندارد ولی معاينه نطفه و جنين انسان [برای تشخيص بيماری*های ارثی و عقب*ماندگی ذهنی و جسمی] ممنوع است چرا که با اراده خداوند تناقض دارد. در پاکستان به عنوان تنها کشور اسلامی، بخشيدن اعضای بدن [مرده] ممنوع است. تئوری انفجار اوليه و تئوری تکامل از موضوعات به شدت بحث برانگيز هستند زيرا اسلام، درست مانند مسيحيت، يک دين متکی به تئوری خلقت است و با اين تئوريها در تناقض مستقيم قرار دارد. در مدارس مصر اما تئوری تکامل تدريس می*شود در حاليکه در عربستان و سودان ممنوع است. طاهر اديس، فيزيکدان و نويسنده کتاب «رؤيای هماهنگی: دانش و دين در اسلام» در روزنامه نيويورک تايمز گفته است: «قرآن يک متن متکی بر خلفت است» از همين رو مشکل بتوان [بر عکس مسيحيان] يک عالم اسلامی را پيدا کرد که در عين حال طرفدار متعصب نيوتن هم باشد!
با اين همه بين طرفداران مسيحيت و اسلام هم گاه پيمان اتحاد بسته می*شود. هر اندازه هم که اسلاميست*های بنيادگرا، غرب و مسيحيت را در جايی که به تئوری خلقت جهان مربوط می*شود، رد کنند، اما هر جا که لازم باشد از مسيحيان بنيادگرا تقليد می*کنند. عدنان اوتکار، نويسنده ترک، يکی از توليدکنندگان خستگی ناپذير کتابهای مربوط به خلقت است. او بدون اينکه کسی از او بخواهد و به رايگان برای پژوهشگران و ژورناليست*های سراسر جهان کتاب هشتصد صفحه*ای خود را به نام «اطلس خلقت» فرستاده است. وی در اين کتاب عليه تئوری تکامل داروين به نبرد برخاسته است. در گزارش سازمان امنيت ايالت بادن وورتنبرگ در آلمان در سال ۲۰۰۳ آمده است: خلقت گرايی فردی به نام عدنان اوتکار «از تئوری خلقت مسيحيان بينادگرا تغذيه می*کند به ويژه توليدات فکری «انستيتو پژوهش خلقت» در سان ديه گو کاليفرنيا که وی تلاش می*کند آن را به متون اسلامی تبديل کند». توماس آيش، کارشناس اسلام در دانشگاه بوخوم نيز تأييد می*کند که «تئوری خلقت اسلام به شدت متأثر از منابع غيراسلامی است» آن هم به اين دليل که بسياری از روشنفکران اسلامی در کشورهای خارجی آموزش ديده*اند.
دانش عبارتست از آزمون مداوم تزهای مختلف، بدون توجه به هر گونه قدرت، اعم از سياسی يا روحانی. پرويز اميرعلی دانشمند پاکستانی مشکل دانش در جهان اسلام را اينگونه جمع*بندی می*کند: «اگر روش علمی کنار گذاشته شود، آنگاه جای خالی آن را نمی*توان با منابع [دينی] يا وعده*های توخالی درباره توليد علم پر کرد».
به اين ترتيب ولتر اسلام هنوز بايد بيايد. شايد هم در دانشگاه علم و صنعت دانشگاه ملک عبدالله درس خواهد خواند؟

[Rasputin]

سروش میگوید برآمددینی بمثابه یک واقعیت برجسته بیان شکست سکولاریسم است. این درست است که ما شاهد یک برآمد دینی هستیم ولی صحبت از شکست سکولاریسم بعنوان یک قاعده جهانی و عام شتابزده است. از نظر ما سکولاریسم را میتوان انطباق با زمانه، سازگاری با روزگار این جهانی ود نیوی تعریف کرد. این زمانی شدن زندگی اجتماعی و روند خروج از سلطه دین و به بیان دیگر خود مختار شدن انسان از قیمومیت مذهب هسته اصلی این تعریف است. این جهانی شدن مذهب، به هیچ رو بمعنای راسیونالیسم و عقل گرائی مطلق، علم گرائی یکجانبه و محض و دین زدائی از جامعه نیست. مارکسیسم و ماتریالیسم در جستجوی تحقق نابودی دین افراد در جامعه بوده اند، در صورتیکه سکولاریسم یک ایدئولوژی نیست بلکه توضیح روند کسب خود مختاری فرد و انکشاف شخصیت اوست. این پدیده ائی است که در برخی جوامع تحقق پذیرفته است، گو اینکه گاه امکان روند های بازگشتی نیزبنحوی میتواند موجود باشد. در ایران در چند دهه اخیر با هجوم مجدد ایدئولوژی اسلامی و قدرت استبدادی و تبلیغاتی مربوط به آن، روند بطئی سکولاریسم شدیدا ضربه خورد. البته پیشرفت این پدیده در این جامعه بسیار کند و مشکل بود زیرا تاریخ و فرهنگ مذهبی و دستگاه دینی و ناتوانی استبداد پهلوی نمی توانست به تسریع این امرحیاتی بپردازد. ناگفته نماند که حمایتهای برخی از قدرتهای جهانی مانند آمریکا از جریانات و سیاستمداران مذهبی در تناقض با رشد سکولاریسم بوده است. پشتیبانی پنهان وآشکار محافل غربی از روی کار آمدن خمینی ویا حمایت آمریکا از رژیم هائی مانند عربستان سعودی و طالبان ویا بسیاری از جریانات بنیادگرادر جهان بیان این واقعیت است.
اگر شما خواهان انسانهائی هستید که در گردانه دین گیج و بیهوش شده واز خود استقلالی نداشته و در بست زندگی اجتماعی و روزمره خودرا به تقدیرمذهبی آسمانی سپرده اند در چنین حالتی میتوانید علیه سکولاریسم قد علم کنید و علیه آن نبرد کنید، ولی اگر بدون آنکه ضد ایمانگرائی فرد باشید، موافق رشد استقلال روحی و فکری و طرفدار فردی هستید که روی پای خودو هوش ومنطق خود بایستد و خود مختارباشد با سکولاریسم سر جنگ ندارید. سکولاریسم جای مذهب را نمیگیرد، توسعه سکولاریسم به آزادی و خودمختاری فرد غنا میبخشد و یک روشنفکردمکرات که خواهان گسترش مسئولیت افراد و عمل آگاهانه آنهاست نمی تواند ضد سکولاریسم باشد.
سروش در گفته خود ازسکولاریسم بمعنای ضعف دین و جدائی از سیاست صحبت میکند. منظور از ضعف دین چیست؟ از نظر سروش کسانی که سکولاریسم را مساعد میدانند، هدف آنرا کنار زدن قطعی دین وازبین رفتن آن میدانند. سروش در جائی دیگر میگوید سکولاریسم" بمعنای کنار گذاشتن آگاهانهء دین از صحنه معیشت و سیاست" است، "توجه کردن به این عالم ماده وچشم بر گرفتن از مراتبی که ورای این حیات تنگ مادی ما قرار دارد." و اضافه میکند که سکولاریسم "رقیب و جانشین مذهب است." ( ٢ )
دکترسروش برای اینکه سکولاریسم را از صحنه خارج نموده و آنرا بی اعتبار کند، غلو میکند ودر قضاوت خود دقت ظریف و علمی در کلمات را از بین میبرد. روند سکولاریسم منجر به خروج جامعه و فرد ازسلطه اطاعت آورو یکجانبه دین در عملکرد اجتماع است. ایمان و اعتقادات قلبی افراد مورد برخورد سکولاریسم نیست. "خروج از مذهب بمعنای خروج از اعتقادات مذهبی نیست، بلکه خروج از دنیائی است که مذهب تعین کننده ساختار آنست، بر شکل سیاسی جوامع حکمروائی میکند و شکل دهنده مناسبات اقتصادی در روابط اجتماعی است." (٣ ) به بیان دیگر باید از شکل مذهبی جامعه و دترمینیسم دینی مسلط بر جامعه خارج شد تا فرد بتواند آزادی عمل و اندیشه پیدا کند و بالغ شود.
چرا دکتر سروش با رشد موانع سکولاریسم در جامعه ایران احساس پیروزی و شادمانی میکند؟ آیا ایران احتیاج به "مخلوقاتی" دارد که فاقد شخصیت وذهنیت مستقل باشند؟ آیا آدمهائی که مدام مشغول دعا کردن ونذری دادن وگریه کردن درپای حرم فلان امامزاده ویا پای منبر آخوندسوداگر میباشند، مورد نظر است؟ آیا جنون جمعی جمعیت و اطاعت مقدس از زمان آسمانی بنفع پیشرفت رفتار آزاد فرد و توسعه روح قانونگرا و تقویت جامعه مدنی است؟
سکولاریسم بمعنای نابودی دین و ریشه کن کردن آن نیست. سکولاریسم عرفی میکند، زمینی میکند و زندگی اجتماعی رادر ارتباط با خود مختاری و اراده انسانی قرار میدهد. امری که الزاما در تناقض با ایمان واعتقاد مذهبی فرد نیست. برخلاف نظر سروش، مسئله سکولاریسم توجه به عالم ماده نیست و با انگیزه های روحانی افراد دشمنی ندارد. آقای سروش، شما سکولاریسم را با ماتریالیسم اشتباه گرفته اید. سکولاریسم مخالف تسلط دینی بر روح و پیکرفرد در جامعه و موافق استفاده از عقلانیت در مناسبات زندگی زمینی است. آخوندهاومذهبیون متعصب وطرفداران اسلام سیاسی موافق این تسلط خفه کننده هستند، حال شما بطور مشخص بگوید برای یک جامعه مدنی و آزادی فرد و ضوابط قانونی هستید ویا طرفدار جامعه تحت سلطه مطلقه دینی وقانون الهی؟
دکتر سروش سپس ازوقوع نیافتن "جدائی دین از سیاست" صحبت میکند و آنرا بیان دیگری از شکست سکولاریسم میداند. میدانیم که جدائی دین از دولت در بسیاری از جوامع وجود دارد. البته در همه جا الزاما مدل لائیسیته فرانسوی نیست، ولی این تفکیک با سایه روشن های مختلف بوجود آمده است. لائیسیته معتقد به دترمینیسم تاریخی نیست که بگوید جهان بناگزیر بسوی جدائی دولت و مذهب میرود. لائسیته به بیان ساده از یک سو بمعنای جدائی دولت از نهاد دین واز سوی دیگر تضمین و تامین آزادی از جانب دولت لائیک برای همه اعتقادات اعم از مذهبی و غیر مذهبی است.( ٤ ) بحث این نیست که جهان وایران خودبخود بسمت "جدائی از سیاست" میرود. لائیسیته یک سیاست است، یک خواست است، یک مبارزه است. لائیسیته قاعده ای برای صلح در جامعه است، تضمینی برای وجود و بیان اعتقادات مذهبی و غیر و یا ضد مذهبی میباشد. لائیسیته ضد مذهب نیست، ولی مخالف تسلط وحضور مذهب در دولت و دستگاه های عمومی کشور است. در رابطه با وضعیت ایران خواست این تفکیک یکی از مطالبات اساسی جامعه میتواند باشد. حضور دین وقرآن وآخوندومسئول سیاسی مسلمان بر دولت ، دستگاههای دولتی و قوانین جاری مملکت جامعه را خفه کرده است. آقای سروش ، بگذارید جامعه ایران نفس بکشد. مخالفت شما با لائیسیته جز به تقویت باند های آخوندی و تسلط مطلق مذهب نتیجه دیگری ندارد. مخالفت با این تفکیک عطش شما و یا مذهبیون مسلمان دیگر برای کسب ویا حفظ قدرت را به نمایش میگذارد. من بر خلاف شما فکر میکنم که در زمان برآمد دینی اتفاقا باید بر این اصول تاکید کرد و راه را برای سکولاریسم و لائیسیته هموار نمود.هدف نباید نجات ایدئولوژی، بلکه سلامت جامعه باشد.

خشونت در اسلام
اختلاف نظر اساسی دیگر مسئله خشونت در اسلام است. دکتر سروش برای اینکه بحث خشونت که ذاتی قرآن است باز نشود، بلافاصله مبارزه فکری را جدال علیه اعتقاد و احساسات مردم نشان میدهد. این شیوه پسندیده ای نیست و به روشنی نظرها کمکی نمیکند. در اینجا بحث بر سر دیانت و اعتقاد مردم نیست، قبل از هر چیز بحث میان روشنفکران است و بر سر بینش اسلامی و عملکرد آنست. روشنفکران دینی نظرات خود را روشن نمیگویند و پیوسته در جستجوی نجات ایدئولوژی مذهبی خود و پوشاندن بن بستهاو تناقضات فکری خود هستند. طفره نباید رفت، نمی توان نفی کرد که اسلام خشن است. از آنجا که روشنفکران دینی به این امر اعتراف ندارند، دلایلم بشرح زیر است.
در قرآن آیات متعددی وجود دارد (٥ ) که دستور به کشتن وجنگ میدهد و در تضاد با بردباری در مناسبات و صلح طلبی میباشد. قرآن محصول جامعه اش است و البته ویژه گی این دوران جنگ و جدال میان قبایل ورونداستیلا جوئی محمد و قریش میباشد و هرگونه صلح طلبی و نرمش در ارتباط با تناسب قوا و تابع استراتژی کسب سلطه و قدرت است. قرآن در سوره نساء بارها مخالفین خود، منافقین و کافران را مورد حمله قرارداده و به طرفداران خود میگوید:" آنهارا هرکجایافتید به قتل رسانید واز آنها یاور و دوستی نباید اختیار کنید"( آیه ٨٨) در قرآن به کرات به مخالفین خود وعده عذاب و جهنم میدهدو هرکس را که طبق خواست او فکر نکندمورد انتقاد و تعرض قرارمیدهد. در سوره بقره آمده است : "لا اکراه فی الدین"، "کار دین به اجبار نیست"( آیه ٢٥٦ ). ظاهرا پذیرفته میشود که میتوان مسلمان نبود و زندگی بدون تشویش و بدون خطری داشت، ولی متاسفانه این مطلب قرآنی هنوز کامل نیست و بلافاصله در همان سوره و در آیه بعدی میگوید: آنهائی که در جهل هستند و راه کفر گزیدند یار شیطان و دیو میباشند و اینان " اهل دوزخند و در آن همیشه خواهند بود". و یا در سوره نساء از جمله میگوید: " آنان که به آیات ما کافر شدند بزودی در آتش دوزخشان درافکنیم که هرچه پوست تن آنهابسوزد بپوست دیگرش مبدل سازیم تا سختی عذاب را بچشند که همانا خدا مقتدر و کارش از روی حکمت است"( آیه ٥٦). نظر قرآن روشن است. اگر دین نداری آتش دوزخ در انتظارت است واز آنجا که تقدیرت اینچنین است ودر کفر هستی، پس مرگ میتواند روا باشد و بی سبب نیست که سلمان رشدی با یک فتوا به مرگ محکوم میگردد. بعلاوه خشونت قرآنی بمسائل اخروی ختم نمیشود بلکه در قضاوت و عملکرد اجتماعی و روزمره خود تجلی پیدا میکند. در سوره مائده میاید: " همانا کیفر آنانکه با خدا ورسول او به جنگ برخیزند و در زمین به فساد کوشند جز این نباشد که آنها را بقتل رسانده یا به دار کشند و یا دست وپایشان به خلاف ببرند، یا با نفی و تبعید از سرزمین صالحان دور کنند، این ذلت و خواری عذاب دنیوی آنهاست." (آیه ٣٣ ) و یا میگوید:"دست زن ومرد دزد را به کیفر اعمالشان ببرید" (آیه ٣٨ ) و یا در آیه دیگر قواعد قصاص را مطرح میکند:"نفس را در مقابل نفس قصاص کنید و چشم را به مقابل چشم و بینی را به بینی و گوش را به گوش و دندان را به دندان و هر زخمی را قصاص خواهد بود."(آیه ٤٥ ) و در باره زنان نیز در سوره نساء میگوید اگر زنها مطیع نشدند "آنان را به زدن تنبیه کنید"(آیه ٣٤). دکترین خشونت ورزی قرآن هم به زندگی دنیوی انسانها و هم به "زندگی اخروی" آنها نظر دارد و پایه سیاست و احکام حاکمان جامعه اسلامی بشمار میاید. جامعه و مناسبات مورد نظر اسلام متکی به زور است و قهر وکینه جوئی و انتقام طلبی جهت دهنده رفتار انسانی میگردند. قرآن خشونت افسارگسیحته موجود در جامعه عرب آنزمان را قانونمند مینماید و خط حکمرانی ورفتاری در مرحله بعد را روشن میسازد.