Zionism

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #1

    Zionism

    Zionism is a political movement and ideology that supports a homeland for the Jewish people in the Land of Israel, where the Jewish nation originated over 3,200 years ago and where Jewish kingdoms and self-governing states have existed up to the 2nd century. While Zionism is based in part upon religious tradition linking the Jewish people to the Land of Israel, the modern movement was originally secular, beginning largely as a response to rampant antisemitism in Europe and many parts of the Muslim world during the 19th Century. After a number of advances and setbacks, and after the Holocaust had destroyed much of the existing Jewish society in Germany, the Zionist movement culminated in the establishment of the State of Israel in 1948. It is however, important to note that the Zionist movement predates the Holocaust by some ninety years, hence the aftermath of the Holocaust did not lead to the creation of the State of Israel.

    Since the founding of the State of Israel, the term Zionism is generally considered to mean support for Israel. However, a variety of different, and sometimes competing, ideologies that support Israel fit under the general category of Zionism, such as Religious Zionism, Revisionist Zionism, and Labor Zionism. Thus, the term is also sometimes used to refer specifically to the programs of these ideologies, such as efforts to encourage Jewish emigration to Israel. The term Zionism is also sometimes used retroactively to describe the millennia-old Biblical connection between the Jewish people and the Land of Israel, which existed long before the birth of the modern Zionist movement. In some cases, the label "Zionist" is also used improperly as a euphemism for Jews in general by those wishing to whitewash anti-Semitism (as in the Polish anti-Zionist campaign).

    The desire of Jews to return to their ancestral homeland has remained a universal Jewish theme ever since the defeat of the Great Jewish Revolt, and the destruction of Jerusalem by the Roman Empire in the year 70, the defeat of Bar Kochba's revolt in 135, and the dispersal of the Jews to other parts of the Empire that followed, although during the Hellenistic Age many Jews had decided to leave Palestine to live in other parts of the of Mediterranean basin by their own free will [1] (famous figures who are the result of these migrations are for example Philo of Alexandria). Due to the disastrous results of the revolt, what was once a human driven movement towards regaining national sovereignty based on religious inspiration, over centuries tradition and broken hopes of one "false messiah" after another took much of the human element out of messianic deliverance and put it all in the hands of God. Although Jewish nationalism in ancient times had always taken on religious connotations, from the Maccabean Revolt to the various Jewish revolts during Roman rule, and even during the Medieval period when intermittently national hopes were incarnated in the "false messianism" of Shabbatai Zvi, among other less known messianists, it was not until the rise of ideological and political Zionism and its renewed belief in human based action toward Jewish national aspirations, did the notion of returning to the homeland become widespread among the Jewish people.

    Jews lived continuously in the Land of Israel even after the Bar Kochba revolt, and indeed there is much historical documentation to show vibrant communities there. For example, the Palestinian Talmud was created in the centuries following that revolt. The inventor of Hebrew vowel-signs in the 5th century lived in a vibrant Jewish community in Palestine; and so forth. The slow and gradual decline of the Palestinian Jews occurred across a period of several centuries, and can be attributed to Hadrian's crushing of Bar Kochba's revolt, the Arab conquest of Palestine in the 600's, the Crusader wars in the 11th century and beyond, and the inefficiencies of the Ottoman empire from the 15th century on, by which time the land had greatly decreased in fertility and its economy was virtually nil. Despite this, several Zionist movements over the centuries saw the revival of particular Jewish communities, such as the middle-ages community of Safed which was bolstered by so many Jews fleeing the persecution following the Christian Reconquista of Al-Andalus, the Muslim name of the Iberian peninsula. In Portugal, they were expelled by Manuel I or forced to convert to Christianity — creating the Marrano Jews, from which Spinoza came — while the Inquisition imposed the limpieza de sangre doctrine, breaking away with the Caliph of Córdoba's tolerance.

    The Haskala of Jews in European countries in the 18th and 19th centuries following the French Revolution, and the spread of western liberal ideas among a section of newly emancipated Jews, created for the first time a class of secular Jews, who absorbed the prevailing ideas of rationalism, romanticism and, most importantly, nationalism. Jews who had abandoned Judaism, at least in its traditional forms, began to develop a new Jewish identity, as a "nation" in the European sense. They were inspired by various national struggles, such as those for German and Italian unification, and for Polish and Hungarian independence. If Italians and Poles were entitled to a homeland, they asked, why were Jews not so entitled?

    A precursor to the Zionist movement of the later 1800s occurred with the 1820 attempt by journalist, playwright and American-born diplomat Mordecai Manuel Noah to establish a Jewish homeland on Grand Island, New York, (north of Buffalo, New York, USA). Noah called it "Ararat" after Mount Ararat, the Biblical resting place of Noah's Ark.

    Before the 1890s there had already been attempts to settle Jews in Palestine, which was in the 19th century a part of the Ottoman Empire, inhabited (in 1890) by about 520,000 people, mostly Muslim and Christian Arabs but including 20-25,000 Jews. Pogroms in Russia led Jewish philanthropists such as the Montefiores and the Rothschilds to sponsor agricultural settlements for Russian Jews in Palestine in the late 1870s, culminating in a small group of immigrants from Russia arriving in the country in 1882. This has become known in Zionist history as the First Aliyah (aliyah is a Hebrew word meaning "ascent," referring to the act of spiritually "ascending" to the Holy Land. In modern Hebrew, this word is used in place of an equivalent to "immigration.").

    Proto-Zionist groups such as Hibbat Zion were active in the 1880s in the Eastern Europe where emancipation had not occurred to the extent it did in Western Europe (or at all). The massive anti-Jewish pogroms following the assassination of Tsar Alexander II made emancipation seem farther than ever and influenced Judah Leib Pinsker to publish the pamphlet Auto-Emancipation in January 1, 1882. The pamphlet became influential for the Political Zionism movement.

    There had also been several Jewish thinkers such as Moses Hess, a comrade of Karl Marx, whose 1862 work Rome and Jerusalem; The Last National Question argued for the Jews to settle in Palestine as a means of settling the national question. Hess proposed a socialist state in which the Jews would become agrarianised through a process of "redemption of the soil" which would transform the Jewish community into a true nation in that Jews would occupy the productive layers of society rather than being an intermediary non-productive merchant class which is how he perceived European Jews. Hess, along with later thinkers such as Nahum Syrkin and Ber Borochov, is considered a founder of Socialist Zionism and Labour Zionism and one of the intellectual forebears of the kibbutz movement.

    iran
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #2
    While Zionism is based heavily upon religious tradition linking the Jewish people to the Land of Israel, the modern movement was originally secular, beginning largely as a response to rampant antisemitism in late 19th century Europe. It was the Jewish answer to the Eastern European, mainly Russian Pogroms.

    In 1883, Nathan Birnbaum, nineteen years old, founded Kadimah, the first Jewish Students Association in Vienna. In 1884 the first issue of Selbstemanzipation or Self Emancipation appeared, completely made by Nathan Birnbaum himself. Kadimah was the first Jewish nationalist orientated organisation; in 1890 he coined the term Zionist and Zionism.

    In 1878 the first Zionist Settlement appeared Petah Tikva, inhabited by former residents of Jerusalem hoping to escape the cramped quarters of Jerusalem's walls.

    Rishon LeZion was founded on 31 July 1882 by a group of 10 members of the Zionist group Hovevei Zion from Kharkov, in modern Ukraine. Led by Zalman David Levontin, they purchased 835 acres (3.4 km&#178 of land south-east of present-day Tel Aviv for this purpose near an Arab village named Uyun Qara. Along with Petah Tikva, it is considered the first Zionist settlement in Israel and its founders were members of the First Aliyah. The land was owned by Tzvi Leventine and was purchased by the "Pioneers of Jewish Settlement Committee" that was formed in Jaffa, the port of arrival for many of the immigrants to the area.

    Theodor Herzl (May 2, 1860 – July 3, 1904) was an Austrian Jewish journalist who became the founder of modern political Zionism. In 1897, he founded Die Welt of Vienna. Then he planned the first Zionist Congress in Basel, together with Nathan Birnbaum. During the congress, the following agreement was reached:

    Zionism seeks to establish a home for the Jewish people in Eretz-Israel secured under public law. The Congress contemplates the following means to the attainment of this end:

    The promotion by appropriate means of the settlement in Eretz-Israel of Jewish farmers, artisans, and manufacturers.
    The organization and uniting of the whole of Jewry by means of appropriate institutions, both local and international, in accordance with the laws of each country.
    The strengthening and fostering of Jewish national sentiment and national consciousness.
    Preparatory steps toward obtaining the consent of governments, where necessary, in order to reach the goals of Zionism.
    After the first Zionist Congress, the first four years they met every year, later they gathered every second year till the Second World War. After the war the Congress met every four years until present time.

    The WZO's initial strategy was to obtain permission of the Ottoman Sultan Abd-ul-Hamid II to allow systematic Jewish settlement in Palestine. The good offices of the German Emperor, Wilhelm II, were sought, but nothing came of this. Instead the WZO pursued a strategy of building a homeland through persistent small-scale immigration, and the founding of such bodies as the Jewish National Fund in 1901 and the Anglo-Palestine Bank in 1903.

    iran

    Comment

    • Rasputin
      Senior Member
      • Jan 2005
      • 63906

      #3
      Before 1917 some Zionist leaders took seriously proposals for Jewish homelands in places other than Palestine. Herzl's Der Judenstaat argued for a Jewish state in either Palestine, "our ever-memorable historic home", or Argentina, "one of the most fertile countries in the world". In 1903 British cabinet ministers suggested the British Uganda Program, land for a Jewish state in "Uganda" (actually in modern Kenya). Herzl initially rejected the idea, preferring Palestine, but after the April 1903 Kishinev pogrom Herzl introduced a controversial proposal to the Sixth Zionist Congress to investigate the offer as a temporary measure for Russian Jews in danger. Notwithstanding its emergency and temporary nature, the proposal still proved very divisive, and widespread opposition to the plan was fueled by a walkout led by the Russian Jewish delegation to the Congress. Nevertheless, a majority voted to establish a committee for the investigation of the possibility, and it was not dismissed until the 7th Zionist Congress in 1905.

      In response to this, the Jewish Territorialist Organization led by Israel Zangwill split off from the main Zionist movement. The territorialists attempted to establish a Jewish homeland wherever possible, but went into decline after 1917 and were dissolved in 1925. From that time Palestine was the sole focus of Zionist aspirations. Few Jews took seriously the establishment by the Soviet Union of a Jewish Autonomous Republic in the Russian Far East.

      One of the major motivations for Zionism was the belief that the Jews needed to return to their historic homeland, not just as a refuge from anti-Semitism, but also to govern themselves as an independent nation. Some Zionists, mainly socialist Zionists, believed that the Jews' centuries of being oppressed in anti-Semitic societies had reduced Jews to a meek, vulnerable, despairing existence which invited further anti-Semitism. They argued that Jews should redeem themselves from their history by becoming farmers, workers, and soldiers in a country of their own. These socialist Zionists generally rejected religion as perpetuating a "Diaspora mentality" among the Jewish people.

      One such Zionist ideologue, Ber Borochov, continuing from the work of Moses Hess, proposed the creation of a socialist society that would correct the "inverted pyramid," of Jewish society. Borochov believed that Jews were forced out of normal occupations by gentile hostility and competition, explaining why there was a relative predominance of Jewish professionals, rather than workers. Jewish society would not be healthy until the inverted pyramid was righted, and the majority of Jews became workers and peasants again. This could only be accomplished by Jews in their own country. Another, A. D. Gordon, was influenced by the völkisch ideas of European romantic nationalism, and proposed establishing a society of Jewish peasants. Gordon made a religion of work. These two thinkers, and others like them, motivated the establishment of the first Jewish collective settlement, or kibbutz, Deganiah, on the southern shore of the Sea of Galilee, in 1909 (the same year that the city of Tel Aviv was established). Deganiah, and many other kibbutzim that were soon to follow, attempted to realise these thinkers' vision by creating a communal villages, where newly arrived European Jews would be taught agriculture and other manual skills.


      Degania was the first kibbutz, the unique communal villages that were a key feature of socialist Zionism. Picture from the 1930s.Another aspect of this strategy was the revival and fostering of an "indigenous" Jewish culture and the Hebrew language. One early Zionist thinker, Asher Ginsberg, better known by his penname Ahad Ha'am ("One of the People") rejected what he regarded as the over-emphasis of political Zionism on statehood, at the expense of the revival of Hebrew culture. Ahad Ha'am recognised that the effort to achieve independence in Palestine would bring Jews into conflict with the native Palestinian Arab population, as well as with the Ottomans and European colonial powers then eying the country. Instead, he proposed that the emphasis of the Zionist movement shift to efforts to revive the Hebrew language and create a new culture, free from Diaspora influences, that would unite Jews and serve as a common denominator between diverse Jewish communities once independence was achieved.

      The most prominent follower of this idea was Eliezer Ben-Yehuda, a linguist intent on reviving Hebrew as a spoken language among Jews (see History of the Hebrew language). Most European Jews in the 19th century spoke Yiddish, a language based on mediaeval German, but as of the 1880s, Ben Yehudah and his supporters began promoting the use and teaching of a modernised form of biblical Hebrew, which had not been a living language for nearly 2,000 years. Despite Herzl's efforts to have German proclaimed the official language of the Zionist movement, the use of Hebrew was adopted as official policy by Zionist organisations in Palestine, and served as an important unifying force among the Jewish settlers, many of whom also took new Hebrew names.


      Tel Aviv, its name taken from a work by Theodor Herzl, was founded by Zionists on empty dunes north of the existing city of Jaffa. This photograph is of the auction of the first lots in 1909.The development of the first Hebrew-speaking city (Tel Aviv), the kibbutz movement, and other Jewish economic institutions, plus the use of Hebrew, began by the 1920s to lay the foundations of a new nationality, which would come into formal existence in 1948. Meanwhile, other cultural Zionists attempted to create new Jewish artforms, including graphic arts. (Boris Schatz, a Bulgarian artist, founded the Bezalel Academy of Arts and Design in Jerusalem in 1906.) Others, such as dancer and artist Baruch Agadati, fostered popular festivals such as the Adloyada carnival on Purim.

      The Zionist leaders always saw Britain as a key potential ally in the struggle for a Jewish homeland. Not only was Britain the world's greatest imperial power; it was also a country where Jews lived in peace and security, among them influential political and cultural leaders, such as Benjamin Disraeli and Walter, Lord Rothschild. There was also a peculiar streak of philo-Semitism among the classically educated British elite to which the Zionist leaders hoped to appeal, just as the Greek independence movement had appealed to British phil-Hellenism during the Greek War of Independence. Chaim Weizmann, who became the leader of the Zionist movement after Herzl's death in 1904, was a professor at a British university, and used his extensive contacts to lobby the British government for a statement in support of Zionist aspirations.

      This hope was realised in 1917, when the British Foreign Secretary, Arthur Balfour, made his famous Declaration in favour of "the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people". Balfour was motivated partly by philo-Semitic sentiment, partly by a desire to weaken the Ottoman Empire (an ally of Germany during the First World War), and partly by a desire to strengthen support for the Allied cause in the United States, home to the world's most influental Jewish community. In the Declaration, however, Balfour was careful to use the word "home" rather than "state," and also to specify that its establishment must not "prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine."

      iran

      Comment

      • Rasputin
        Senior Member
        • Jan 2005
        • 63906

        #4
        Support for the Zionist movement was not initially a mainstream position in the world Jewish community, and it was actively opposed by many Jewish organizations. While traditional Jewish belief held that Eretz Yisrael (the Land of Israel) was given to the ancient Israelites by God, and that therefore the right of the Jews to that land was permanent and inalienable, most Orthodox groups held that the Messiah must appear before Israel could return to Jewish control, and Reform Judaism (prior to the Holocaust) explicitly rejected Zionism. Still, return to the Land of Israel had remained a recurring theme among generations of diaspora Jews, particularly in Passover and Yom Kippur prayers which traditionally concluded with, "Next year in Jerusalem", and the thrice-daily Amidah (Standing prayer). [3]

        Aliyah, or emigration to Israel, has always been considered by Judaism to be a praiseworthy and mandatory act for Jews according to halakha. Aliyah is included in most versions of the 613 commandments, although not in the widely used version of Maimonides. Maimonides' other writings, however, indicate that he considered return to the Land of Israel a matter of extreme importance for Jews. [4]

        From the Middle Ages and onwards a number of prominent Jews (e.g. Nahmanides) and groups (including the students of the Vilna Gaon, and Menachem Mendel of Vitebsk and 300 of his followers) emigrated to Israel.

        Many Jewish religious leaders were opposed to Zionism before the 1930s. The secular, socialist language used by many pioneer Zionists was contrary to the outlook of most religious Jewish communities, and many religious organisations opposed it, both on the grounds that it was a secular movement, and on the grounds that any attempt to re-establish Jewish rule in Israel by human agency was blasphemous, since (in their view) only the Messiah could accomplish this. There was, however, a small but vocal group of religious Jews that began to develop the concept of Religious Zionism in the 1920s and 1930s under such leaders as Rabbi Abraham Isaac Kook (the Chief Rabbi of Palestine) and his son Zevi Judah, and gained substantial following during the latter half of the 20th century. Only the desperate circumstances of the 1930s and 1940s converted most (though not all) of these communities to Zionism.

        iran

        Comment

        • Rasputin
          Senior Member
          • Jan 2005
          • 63906

          #5
          Religious Zionism

          Religious Zionism, or the Religious Zionist Movement, also called Mizrachi, is an ideology combining Zionism and Judaism, which offers Zionism based on the principles of Jewish religion and heritage.

          In the United States it is often combined with Modern Orthodox Judaism, although they are not synonymous.

          Religious Zionists are a faction within the Zionist movement which justify Zionist efforts to build a Jewish state in the land of Israel on the basis of Judaism. The main ideologist of religious Zionism was Rabbi Abraham Isaac Kook who justified Zionism according to Jewish religion and urged young religious Jews to support Zionist efforts to settle Israel, and the secular Labour Zionists to give more consideration to Judaism.

          Kook saw Zionism as a part of a divine scheme which will finally result in the resettlement of the Jewish people in its homeland. This will bring salvation ("Geula") to Jews, and then to the entire world. After world harmony is achieved because of the refoundation of the Jewish homeland Israel, the Messiah will come.

          Religious Jews believe that since the land of Israel (Eretz Yisrael) was given to the ancient Israelites by God, the right of the Jews to that land is permanent and inalienable. To generations of diaspora Jews, Zion has been a symbol of the Holy Land and of their return to it, as promised by God in Biblical prophecies. (See also Jerusalem, Jews and Judaism)

          Despite this, many religious Jews were not enthusiastic about Zionism before the 1930s, and many religious organisations opposed it on the grounds that an attempt to re-establish Jewish rule in Israel by human agency is blasphemous, since only the Messiah can accomplish this. They considered it religiously forbidden to try to hasten salvation and the coming of the Messiah. They saw Zionism as an expression of disbelief in God's salvation and power, and therefore as a rebellion against God. Rabbi Kook developed a theological answer to that claim, which gave Zionism a religious legitimation.

          Rabbi Kook's answer was the following:

          Zionism was not merely a political movement by secular Jews. It was actually a tool of God to promote his divine scheme and to initiate the return of the Jews to their homeland - the land he promised to Abraham, Isaac and Jacob. God wants the children of Israel to return to their home in order to establish a Jewish sovereign state in which Jews could live according to the laws of Torah and Halakha and commit the Mitzvot of Eretz Israel (these are religious commandments which can be performed only in the land of Israel). Moreover, to cultivate the land of Israel was a Mitzvah by itself and it should be carried out. Therefore, settling Israel is an obligation of the religious Jews and helping Zionism is actually following God's will.
          Another big problem of religious Jews with Zionism is that Zionists were largely secular Jews, and in some cases were atheist in their point of view. The atheism of the early Zionists was imported from Marxism by Socialist Zionism which saw Zionism as an avant-garde effort of building an advanced socialist society in the land of Israel, while solving the antisemitism problem. The Kibbutz is a good example of Socialist Zionism: it was a communal settlement set to fulfill national goals, in which no Jewish law was observed (such as Kosher food). Rabbi Kook had an answer to this as well:

          Secular Zionists may think they do it for political, national or socialist reasons, but in fact - the actual reason for them coming to resettle in Israel is a religious Jewish spark ("Nitzotz") in their soul, planted by God. Without their knowledge, they are contributing to the divine scheme and actually committing a great Mitzvah.
          The role of religious Zionists is to help them to establish a Jewish state and turn the religious spark in them into a great light. They should show them that the real source of Zionism and the longed-for Zion is Judaism and teach them Torah with love and kindness. In the end, they will understand that the laws of Torah are the key to true harmony and a socialist state (not in the Marxist meaning) that will be a light for the goyim and bring salvation to the world.
          Professor Shlomo Avineri explains the last part of Kook's answer:

          וסופם של חלוצים אלה, המגששים בעוורון החילוניות, אך האור הגנוז שבהם מוליכם אל דרך הגאולה - סופם ש"מלא-לשמו" יגיעו "לשמו" -עמוד 222
          Translation:
          "... and the end of those pioneers, who scout into the blindness of secularism and atheism, but the treasured light inside them leads them into the path of salvation - their end is that from doing Mitzva without purpose, they will do Mitzva with a purpose."

          iran

          Comment

          • Rasputin
            Senior Member
            • Jan 2005
            • 63906

            #6
            The first Rabbis who supported Zionism were Rabbi Yehuda Shlomo Alkalai and Rabbi Zvi Hirsch Kalischer. They argued that the change in the status of Western Europe's Jews following emancipation was the first step toward salvation (גאולה) and that therefore one must hasten the messianic salvation by a natural salvation — whose main pillars are the Kibbutz Galuyot ("Gathering of the Exiles"), the return to Eretz Israel, agricultural work (עבודת אדמה) and the revival of the everyday use of the Hebrew language.

            The Mizrachi (acronym for Merkaz Ruchani or "religious centre") is the name of the religious Zionist organization founded in 1902 in Vilna at a world conference of religious Zionists called by Rabbi Yitzchak Yaacov Reines. It operates a youth movement, Bnei Akiva which was founded in 1929.

            Mizrachi believes that the Torah should be at the centre of Zionism and also sees Jewish nationalism as a tool for achieving religious objectives. The Mizrachi party was the first official religious Zionist party and founded the Ministry of Religion in Israel and pushed for laws enforcing kashrut and the observance of Shabbat - the Sabbath. It also played a role prior to the creation of the state of Israel in building a network of religious schools that exist to this day.

            Major figures in the religious Zionist movement include Rabbi Abraham Isaac Kook who became the Ashkenazi Chief Rabbi of Palestine in 1924 and tried to reconcile Zionism with Orthodox Judaism.

            Mizrachi had a separate trade union wing, founded in 1921, called Hapo'el Hamizrachi which represented religious Jews in the Histadrut and tried to attract religious Labour Zionists.

            In 1956, Mizarchi, Hapoel Hamizrachi and other religious Zionists formed the National Religious Party or Mafdal to advance the rights of religious Jews in Israel.

            The flagship religious institution of the religious Zionist movement is "Mercaz haRav" Yeshiva (founded by Rabbi Abraham Isaac Kook), which supplied the religious Zionist movement most of its Rabbis and scholars.

            Religious Zionism today
            Religious Zionists are often called "Kippot Sruggot" because of the knitted skull caps that they wear. In Israel, different factions of Orthodox Judaism can be distinguished by the style of dress of its members (such as Litvish Ashkenazi Haredi, Sephardi Haredi, Ashkenazi Hassidic, Religious Zionist, etc).

            iran

            Comment

            • Rasputin
              Senior Member
              • Jan 2005
              • 63906

              #7
              Politics
              Most religious Zionists are right wing supporters and vote for the Mafdal (National Religious Party), Likud (Conservative party) and National Union (nationalist party). However, there is a small minority of left wing religious Zionists. They are headed by Rabbi Michael Malkior and represented by the Meimad party (ran together with the Israeli Labor party).

              Many of the religious Zionists are settlers in Judea-Samaria, as were almost all the settlers forcibly expelled from the Gaza Strip in August and September 2005. Many others are supporters of the settlers movement Gush Emunim.


              Notable religious Zionist figures
              This is a list of current notable religious Zionist leaders. The list is sorted lexiographicly according to the last name.

              Rabbi Shlomo Aviner - head of Ateret Cohanim Yeshiva and pillar ideolog of the Religious Zionist Movement, part of the Tzohar young rabbinical movement and Ma'aglei Tzedek movement for social justice.
              Rabbi Chaim Druckman - former member of Mafdal
              Rabbi Mordechai Eliyahu - the unofficial spiritual leader of the Mafdal
              Effi Eitam - IDF war hero and the leader of the Mafdal.
              Rabbi Michael Melchior M.K. - leader of former Meimad (left wing religious Zionism), now a faction of the Israel Labor Party.
              Zvulun Orlev - the leader of the Mafdal "pragmatist" faction.
              Rabbi Yuval Sherlo - "pragmatist" religious Zionist Rabbi, part of the Tzohar young rabbinical movement and Ma'aglei Tzedek movement for social justice.
              Rabbi Avraham Shapira - the spiritual leader of the Religious Zionism and the head of Mercaz haRav Yeshiva.

              iran

              Comment

              • donsaeid
                Senior Member
                • Nov 2005
                • 28300

                #8
                صهيونيسم نماد بارز نژادپرستي

                در نظر صهيونيسم همه غيريهوديان حيواناتي هستند كه بايد كشته شوند و از دست آنها خلاص شد.



                روزنامه البعث

                تاريخ جهان شاهد اشكال مختلف نژادپرستي و جنبه هاي فكري و عملي آن بوده، اما نژادپرست تر و خطرناك تر از انديشه و افكار صهيونيسم را مشاهده نكرده است. علت آن هم به نشأت گرفتن نژادپرستي صهيونيسم از اصول ديني باز مي گردد.

                اين كه عرب ها صهيونيست ها را نژادپرست مي نامند، اتهامي بي مورد و ساختگي نيست بلكه آنها عملاً هدف اقدامات نژادپرستانه رژيم صهيونيستي قرار گرفته اند و از آن رنج مي برند و به خوبي با خوي و نگرش نژادپرستانه صهيونيسم آشنايي دارند. شديدترين شيوه هاي نژادپرستي عليه عرب ها اعمال مي شود و حتي در دوره ماقبل و مابعد تاريخ نيز چنين اقداماتي عليه هيچ قومي صورت نگرفته است. همچنين بسياري از ملت هاي جهان به ويژه اروپاييان نيز در اين مسأله با ما هم عقِيده هستند. از سوي ديگر، مردم اروپا نيز در گذشته هدف اعمال نژادپرستانه جنبش صهيونيسم قرار گرفته اند.

                كسي كه كتاب "المفسدون في الأرض" نوشته حسن ناجي را مطالعه كند به جنبه هايي از اين نژادپرستي پي مي برد. تعداد زيادي از نويسندگان و انديشمندان كتاب هاي زيادي در مورد نژادپرستي جنبش صهيونيسم تأليف كرده و تحقيقات گسترده اي نيز در اين زمينه انجام داده اند. اين اشخاص از طريق مطالعه و بررسي افكار، انديشه و اقدامات جنبش صهيونيسم و تأثيرات آن بر جوامع و ملت هايي كه هدف اعمال بي رحمانه صهيونيست ها قرار گرفته اند، به تشريح نژادپرستي اين جنبش پرداخته اند.

                تاريخ شاهد اشكالي از نژادپرستي مكاتب و اقوام مانند نازيسم، فاشيسم و سفيدپوستان در آفريقايي جنوبي و نامبيا عليه سياهان بوده است. اين گونه اقدامات از لحاظ اخلاقي پست ترين اعمال انساني مي باشد كه عقل و وجدان بشري ممكن است، به آن تن دهد. اما همه اين اعمال نژادپرستانه برخاسته از خوي و خصلت رواني و شخصي نژادپرستان است و در راستاي منافع سياسي و اقتصادي صورت مي گيرد. بر عكس آن، نژادپرستي صهيونيسم برخاسته و نشأت گرفته از اصول و عقايد ديني است.

                ابتدا بايد ميان تورات اصلي و تورات و تلمود جنبش صهيونيسم فرق قائل شد. در اين تورات نصوصي مبتني بر كينه و كدورت از همه انسان ها وجود دارد. در نظر صهيونيسم همه غيريهوديان حيواناتي هستند كه بايد كشته شوند و از دست آنها خلاص شد. آنها در اين باره به مطلب ذيل استناد مي كنند كه يهوديان هنگام حمله به فلسطين هفت قوم (كنعانيان، فزري ها، يبوسي ها و جيوشي ها و...) ساكن اين سرزمين را به خاك و خون كشيدند كه برخي ها جان سالم به در بردند و پا به فرار گذاشتند. صهيونيسم معتقد است كه اين تعداد فراري در ديگر مناطق كره زمين زاد و ولد كردند و نسل كنوني انسان ها از آنها هستند و همين علت، بايد تا اندازه ممكن از اين مردم كشته شوند زيرا ممكن است از ساكنان قديمي فلسطيني باشند كه فرار كردند و به قتل نرسيدند.

                صهيونيست ها خود را ملت برگزيده خداوند مي دانند. احبار و علماي يهود به خداوند بلندمرتبه اين دروغ بزرگ را بستند تا اين گونه خوي و خصلت نهفته نژادپرستي خود عليه ديگران را آشكار سازند. يهوديان براي توجيه اين مسأله كه به خداوند نسبت مي دهند، و اين كه خداوند را به علت آفرين ملت هاي غير از آنها به توبه واداشته اند، مطلب ذيل را به دروغ از زبان آفريدگار جهان عنوان مي كنند:"من به خاطر خلقت اقوامي غير از ملت و امتم (يهود) پيشمان هستم اما آنها را تنها به خاطر دو دليل آفريدم: يا اين كه بردگاني براي شما باشند و يا اين كه آنها بسان گوسفنداني و شما نيز گرگان درنده اي باشيد كه هر جا آنها را يافتيد بكشيد." براي تشريح بر اين مطلب سخنان خاخام نژادپرست يوسف عباديا در نشست 9/4/2001م. پارلمان رژيم صهيونيستي را ذكر مي كنيم:"عرب ها اشرا و ملعونند ... آنها را بكشيد و با موشك و جنگ افزارهاي نظامي نسل آنها را از ميان بركنيد، زيرا عرب ها چون افعي هايي هستند كه بايد نيست و نابود شوند."

                با توجه به مطالب فوق، يهوديان بنا به خصلت نژادپرستي صهيونيسم تنها افراد پاك و مقدس و ديگران نجس هستند و بايد با آنها جنگيد و نابودشان كرد. اگر كشتن آنها ممكن نباشد، بايد به صورت تحقيرآميزي با آنها رفتار كرد. براي توضيح بيش تر، يك نص از تلمود درباره غيريهوديان را مي آوريم:"اسرائيلي نزد خداوند بهتر از ملائكه است و اگر شخصي يك اسرائيلي را بزند، انگار كه خداوند را زده است."

                آيا افراطي تر، تروريست تر، ستمگرتر و نژادپرست تر از اين نيز وجود دارد؟

                صهيونيست ها در تلمود دروغ هاي زيادي آورده اند. مطالبي در اين كتاب آمده است كه نشانگر اوج نژادپرستي و برخورد تحقير آميز يهوديان با ديگران است. در تلمود آمده است:"سگ بهتر از ديگران (غيريهوديان) است!!" يهوديان دليل برتري سگ از غيريهوديان را اين مطلب تلمود مي دانند:"به يهودي اجازه داده شده است كه در اعياد به سگ ها غذا بدهد اما اطعام ديگران حرام است و حتي اجازه ندارد كه تكه گوشتي به ديگران بدهد، بلكه برعكس بايد آن را به سگ ها بدهد كه آنها بهتر از ديگران (غيريهوديان) هستند."

                آيا معقول است كه خداي عزوجل ديگران را به آدم كشي تشويق كند. بنا به عقايد نژادپرستانه و باطل يهوديان خداوند خطاب به قوم يهود در تلمود گفته است:"شما به هر اندازه كه از ديگران بكشيد به من نزديك مي شويد. هر كس يك انسان در راه من قرباني كند، عمل وي مقبول و بهتر از قرباني كردن حيوان است."

                اصول و احكام نژادپرستانه تلمود از يهوديان مي خواهد كه هر وقت از كنار قبرستان ديگران عبور كردند، تف و آبا و اجداد مردگان را لعن و نفرين كنند. خطرناك تر از همه اين ها، فتواي شيمون وايزر خاخام بخش مركزي فلسطين اشغالي است. سرباز موشي يكي از مريدان خاخام وايزر از وي درباره كساني كه در هنگام جنگ كشته مي شوند، سؤال كرده بود. وايزر در جواب به مطلب زير از كتاب اسرائيل شاحاك استناد كرده بود:"بدان اي فرزندم كه بنا به فتاوي موسي بن ميمون، دماغ شرورترين افاعي را از جا بركن و بهترين اغيار (ديگران) نيز بايد چون افعي ها كشته شوند. اما عرب ها بهترين كاري كه مي شود با آنها كرد اين است كه با آلت جنگيت روده و جگر آنها را پاره پاره كني."

                اين مطالب نمونه هايي از متن هاي نژادپرستانه اي است كه در كتاب هاي ديني تحريف شده يهوديان آمده است و آنها را به نژادپرستي و نفرت از ديگران تشويق مي كند و كشتن و نابودي ديگران را از وظايف ديني و واجب يهوديان عنوان كرده است. بنا به اين دلايل، ادعاهاي صلح طلبانه و آزادي خواهانه رهبران صهيونيسم فريبي بيش نيست. هنوز خيلي ها معتقدند كه محرك اساسي صهيونيست ها همين اوامر و نصوص هستند كه باعث شده اند قاتل و سفاحي چون شارون تصدي رهبري اسرائيل را بر عهده گيرد و علناً مخالفت جدي خود را با صلح اعلام كند.
                نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                صادق هدايت؛ بوف کور

                Comment

                • donsaeid
                  Senior Member
                  • Nov 2005
                  • 28300

                  #9
                  زن و صهيونيسم

                  براي بهره برداري كامل از جاذبه جنسي، موسسات و انجمن هايي در آمريكا و اسرائيل و ديگر محيط هاي صهيونيستي تشكيل شده كه امپراتوري جاذبه جنسي به حساب مي آيند، و با فكر و انديشه و برنامه هاي شيطاني تنظيم شده به بهره برداري از اين جاذبه روي آورده اند، كه بر كاباره ها و اماكن فساد و بيوت دعاره و كازينوها حكومت مي كنند.



                  يهوديان براي آنكه بر مشاعر جوامع نفوذ كنند، متوسل به انواع ابزارها و حيله شده اند، يكي از اين ابزارها، بهرهبرداري از جاذبه جنسي مي باشد، جاذبه اي كه عقل و منطق و دليل و برهان را در هم مي نوردد و بر همه چيز فائق مي آيد.
                  براي بهره برداري كامل از جاذبه جنسي، موسسات و انجمن هايي در آمريكا و اسرائيل و ديگر محيط هاي صهيونيستي تشكيل شده كه امپراتوري جاذبه جنسي به حساب مي آيند، و با فكر و انديشه و برنامه هاي شيطاني تنظيم شده به بهره برداري از اين جاذبه روي آورده اند، كه بر كاباره ها و اماكن فساد و بيوت دعاره و كازينوها حكومت مي كنند.
                  يكي از اين خطرناكترين جمعيت هاي مروج اباحي گري، انجمن سازمان يهود است كه توسط شلومر لشتاين از اعضاء حزب "المابام" تاسيس شده است. "شلومرلشتاين" يهودي خبيث آلماني الاصل تنها به سال 1960 تعداد 3000 دختر جوان را به جهت اشتغال در شغل فاحشه گري استخدام كرد.
                  البته اين دختران جوان با ديگر همكاران خود تفاوت دارند، اينان فاحشه گري را به قصد جاسوسي و نفوذ در رجال سياسي براي خود انتخاب كرده اند. اين دختران در اماكن مختلفه نگهداري و تربيت شده اند، زبان هاي گوناگون را آموخته اند و شغل آنان معاشرت با ديپلمات ها و رجال سياسي و كسب اطلاعات و اسرار محرمانه مي باشد.
                  وزارت خارجه اسرائبل، دختران تربيت شده مخصوص در اختيار دارد كه آنان متخصص بهره برداري از جاذبه جنسي مي باشند و به جهت پذيرايي از ميهمانان و هيات هاي خارجي مي باشند.(1)
                  مساله اشتراك در جنس و شيوعيت جنسي كه در كشورهاي كمونيستي توسط لنين و اخلاف او به اجراء در آمد و به صورت هاي كامل تر در سوئد و نروژ و دانمارك و بسياري از خانواده هاي اروپايي و آمريكايي به اجراء در آمده است و گاهگاهي در جرايد عربي و در كشورهاي اسلامي توسط احزاب دست چپي مطرح مي گردد و به عنوان حقوق زنان مطرح مي شود، يكي ديگر از اختراعات و پيشنهادهاي يهوديان مي باشد، كه با الهام از تورات و تلمود تحريف شده عنوان شده است.(2)
                  مجله "هوليم هازير" در يك تحقيق آماري نتيجه گيري مي كند كه به ندرت يك مقام ارتشي و پليسي و نظامي عرب را مي توان يافت كه يك معشوقه اسرائيلي نداشته باشد، هنگامي كه ياسر عرفات رئيس حرمت آزادي بخش فلسطين به يك جاسوسه اسرائيل به نام سارا الطويل ازدواج مي كند و او را محرم اسرار خود بدارد، تكليف ديگر سران و بزرگان نظامي مصر و سوريسه و اردن معلوم است.(3)
                  جالب است كه جرايد وابسته به صهيونيسن گاهگاهي پرونده برخي از اين رجال را با عكس و تفصيلات انتشار مي دهند و سلطه خود را بر زعماي عرب به نمايش مي گذارند.
                  ضعف الطالب و المطلوب، و لعن الظالم و المظلوم
                  مجله آن سنسزورد فاش مي كند كه در وزارت امور خارجه آمريكا زناني تربيت شده اند كه مخصوص استقبال و پذيرايي از ميهمانان خارجي بوده و وظيفه آنان تخليه اطلاعاتي ميهمان دولتي و سياسي مي باشد.
                  اين انجمن كه به عنوان گروه حب و عشق و انجمن شناخته مي شوند از روزگار تئودور روزولت به سال1908 ميلادي تاسيس شده است.*
                  Last edited by donsaeid; 07-17-2006, 01:44 PM.
                  نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                  «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                  صادق هدايت؛ بوف کور

                  Comment

                  • donsaeid
                    Senior Member
                    • Nov 2005
                    • 28300

                    #10
                    صهيونيسم مسيحي در آمريكا

                    براساس‌ اعتقادات‌ صهيونيسم‌ مسيحي‌ بعد از سال‌ 2000م‌ و قبل‌ از 2007م‌ يهوديان‌ مقيم‌ فلسطين‌ بايد دو مسجد اقصي‌ و صخره‌ رامنهدم‌ كنند و به‌ جاي‌ آنها معبد بزرگ‌ را بنا نمايند. روزي‌ كه‌ يهوديان‌ مسجداقصي‌ و مسجد صخره‌ در بيت‌المقدس‌ را منهدم‌ كنند، "جنگ‌آرماگدون‌" آغاز خواهد شد.


                    رهبران‌ ديني‌ و سياسي‌ پروتستان‌ در انگليس‌ و آمريكا در حقيقت‌ بانيان‌ اصلي‌ صهيونيسم‌ مي‌باشند. بعد از اين‌ كه«‌جان‌ داربي‌» كشيش‌معروف‌ كليساي‌ انگليسي‌، نظريه‌ صهيونيسم‌ مسيحي‌ را كه‌ براي‌ اولين‌ بار به‌ عنوان‌ "عملي‌ نمودن‌ خواسته‌هاي‌ مسيح"‌ و تحقق‌پيشگويي‌هاي‌ انجيل‌ ترويج‌ كرد، دو نفر از كشيشان‌ برجسته‌ ي پروتستان‌ِ مقيم‌ آمريكا به‌ نامهاي‌ "دي‌. ال‌. مودي‌" و "ويليام‌ بلاكستون"‌ صهيونيسم‌مسيحي‌ را در اين‌ كشور تبليغ‌ كردند.
                    بلاكستون‌ در دهه‌ 1880 براي‌ مهاجرت‌ يهوديان‌ از سراسر جهان‌ به‌ سرزمين‌ فلسطين‌ با رهبران‌ سياسي‌ و ديني‌ و سرمايه‌داران‌ بزرگ‌مسيحي‌ در ايالات‌ متحده‌ آمريكا ملاقات‌ كرد و آنها را متقاعد نمود كه‌ از دولت‌ واشنگتن‌ بخواهند براي‌ بوجود آوردن‌ كشور اسرائيل‌ درفلسطين‌ كوشش‌ نمايد.
                    در سال‌ 1891 ويليام‌ بلاكستون‌ نامه‌اي‌ را كه‌ بعداً به‌ نام‌ بلاكستون‌ معروف‌ گرديد تقديم‌ رئيس‌ جمهوري‌ وقت‌ آمريكا "بنجامين‌ هاري‌سون"‌ نمود. در اين‌ نامه‌ 413 نفر از رهبران‌ ارشد سياسي‌ و ديني‌ و سرمايه‌داران‌ بزرگ‌ آن‌ زمان‌ در آمريكا از دولت‌ خود درخواست‌ كرده‌بودند كه‌ دولت‌ واشنيگتن‌ به‌ وظيفه‌ الهي‌ و ملي‌ خود عمل‌ كند و در فلسطين‌ كشوري‌ براي‌ يهوديان‌ بوجود آورد و براي‌ بازگشت‌ يهوديان‌به‌ فلسطين‌ بايد كمكهاي‌ مالي‌، سياسي‌ و نظامي‌ خود را در اختيار نهضت‌ صهيونيسم‌ بگذارد. اين‌ نامه‌ را حتي‌ اسقف‌ اعظم‌ آن‌ زمانِ ‌كاتوليكهاي‌ ايالات‌ متحده‌ "كاردينال‌ گيبن‌" امضا كرده‌ بود.
                    كشيش‌ ويليام‌ بلاكستون‌ به‌ عنوان‌ پدر صهيونيسم‌ مسيحي‌ در ايالات‌ متحده‌ آمريكا معروف‌ گرديد صهيونيسم‌ يهودي‌ بعد از اين‌ جريان‌قوت‌ گرفت‌ و آنها با ترغيب‌ و حمايت‌ رهبران‌ سياسي‌ و ديني‌ مسيحي‌ از انگليس‌ و ايالات‌ متحده‌ آمريكا در سال‌ 1897 ميلادي به‌ رهبري "‌تئودور هرزل"‌ در شهر بال‌ سوئيس، اولين‌ كنگره‌ صهيونيستهاي‌ يهودي‌ را تشكيل‌ دادند و اهداف‌ خود براي‌ بوجود آوردن‌ كشور اسرائيل‌ رادر فلسطين‌ اعلام‌ كردند.
                    در سال‌ 1908م‌. بلاكستون‌ كتابي‌ با عنوان‌ "مسيح‌ مي‌آيد" را تاليف‌ كرد. در اين‌ كتاب‌ نويسنده‌ به‌ مسيحيان‌ جهان‌ وعده‌ داده‌ بود در سالي‌ كه‌در فلسطين‌ كشور صهيونيستي‌ اسرايل‌ تاسيس‌ گردد مسيح‌ دوباره‌ ظهور خواهد كرد. براي‌ رسيدن‌ به‌ اين‌ هدف‌ دولت‌ لندن‌ با تهاجمهاي‌فرهنگي‌ و نظامي، خلافت‌ عثماني‌ تركيه‌ را متلاشي‌ نمود و در جنگ‌ جهاني‌ اول، ارتش‌ انگليس‌ سرزمين‌ فلسطين‌ را تصرف‌ كرد. در سال‌1917م‌. هم‌ "آرتوربالفور" وزير امور خارجه‌ وقت‌ انگليس‌ در بيانيه‌اي‌ تعهد نمود دولت‌ لندن‌ به‌ يهوديان‌ سراسر جهان‌ براي‌ مهاجرت‌ به‌فلسطين‌ كمك‌ كند و در تشكيل‌ كشور اسرائيل‌ در فلسطين‌ فعاليت‌ نمايد.

                    پروتستانيسم‌ در خدمت‌ صهيونيسم‌

                    در سال‌ 1809م‌. در لندن‌ كليساي‌ انگليس‌ «جامعه‌ي خدمات‌ روحاني‌ كليسا براي‌ يهوديان‌» را تاسيس‌ كرد كه‌ اهداف‌ اين‌ جامعه‌ به‌ قرار زيرمي‌باشد:

                    1- تبليغ‌ نمودن‌ ريشه‌هاي‌ يهودي‌ دين‌ مسيحيت‌ در بين‌ مسيحيان‌ جهان‌.
                    2- كوشش‌ براي‌ مهاجرت‌ يهوديان‌ از سراسر جهان‌ به‌ سرزمين‌ فلسطين‌ و تاسيس‌ كشوري‌ به‌ نام‌ اسرائيل‌ در فلسطين‌.

                    يكي‌ ديگر از موسسات‌ فعال‌ پروتستانها كه‌ براي‌ مهاجرت‌ يهوديان‌ به‌ فلسطين‌ فعاليت‌ گسترده‌ انجام‌ مي‌دهد سفارت‌ بين‌المللي‌مسيحيت‌ در بيت‌المقدس‌ مي‌باشد. در اين‌ موسسه‌ تمام‌ كليساهاي‌ پروتستانها عضويت‌ دارند و براي‌ انتقال‌ يهوديان‌ به‌ فلسطين‌ كمكهاي‌مالي‌ زيادي‌ به‌ يهوديان‌ و دولت‌ اسرائيل‌ مي‌نمايند.

                    ديگر موسسات‌ فعال‌ پروتستانها كه‌ براي‌ انتقال‌ يهوديان‌ به‌ فلسطين‌ كوشش‌ مي‌نمايند از اين‌ قرار مي‌باشند:

                    1-دوستان‌ مسيحي‌ اسرائيل.
                    2-دوستان‌ نيايش‌ مسيحيت‌ براي‌ اسرائيل‌.
                    3-پل هاي‌ صلح‌

                    اين‌ موسسات‌ با دريافت‌ كمكهاي‌ مالي‌ از دولتهاي‌ مسيحي‌ آمريكا و اروپا و مسيحيان‌ سراسر جهان‌ هزينه‌ مهاجرت‌ يهوديان‌ به‌سرزمين‌هاي‌ فلسطين‌ اشغالي‌ را مي‌پردازند.
                    برنامه‌ كنوني‌ اين‌ موسسات‌ انتقال‌ بيش‌ از يك‌ ميليون‌ يهودي‌ از كشورهاي‌ مختلف‌ مخصوصاً از شوروي‌ سابق‌ و اروپاي‌ شرقي‌ به‌ فلسطين‌است‌ و اخيراً نخست‌وزير اسرائيل‌ نيز طرحهاي‌ عملي‌ براي‌ اجراي‌ اين‌ طرح‌ را رسماً اعلام‌ داشته‌ است‌.


                    احداث‌ معبد بزرگ‌ در بيت‌المقدس‌

                    براساس‌ اعتقادات‌ صهيونيسم‌ مسيحي‌ بعد از سال‌ 2000م‌ و قبل‌ از 2007م‌ يهوديان‌ مقيم‌ فلسطين‌ بايد دو مسجد اقصي‌ و صخره‌ رامنهدم‌ كنند و به‌ جاي‌ آنها معبد بزرگ‌ را بنا نمايند. روزي‌ كه‌ يهوديان‌ مسجداقصي‌ و مسجد صخره‌ در بيت‌المقدس‌ را منهدم‌ كنند، "جنگ‌آرماگدون‌" آغاز خواهد شد. در اين‌ زمينه‌ رهبران‌ و نويسندگان‌ پيرو مكتب‌ صهيونيسم‌ مسيحي‌ كتابهاي‌ متعددي‌ به‌ چاپ‌ رسانده‌ و نام‌ آنهارا "كتابهاي‌ آرماگدون"‌ گذشته‌اند. عناوين‌ اين‌ كتابها درباره‌ انهدام‌ مسجد اقصي‌ و مسجد صخره‌ و احداث‌ معبد بزرك‌ به‌ جاي‌ آن‌ به‌ اين‌ قرارمي‌باشد:

                    1-جنگ‌ براي‌ بيت‌المقدس، نوشته‌ جان‌ هاگي.
                    2- معبد روزهاي‌ آخرالزمان‌.
                    3-معبد مسيح‌ كه‌ مي‌آيد، نوشته‌ جان‌ شيمت‌ و كارل‌ لاني‌.



                    يك‌ نويسنده‌ آمريكايي‌ در سال‌ 1997 كتابي‌ با عنوان‌ "خيانت‌ به‌ بيت‌المقدس‌" را تاليف‌ نمود كه‌ در آن‌ هر نوع‌ مذاكره‌ صلح‌ با فلسطينيان‌ راخيانت‌ به‌ تعليمات‌ انجيل‌ و خواسته‌هاي‌ مسيح‌ مي‌داند و اين‌ مطلب‌ را به‌ خوانندگان‌ القا مي‌نمايد كه‌ مسيح‌ با آغاز هزاره‌ سوم‌ و قبل‌ ازسال‌ 2007م‌ ظهور خواهد كرد و اسرائيل‌ بزرگ‌ را از نيل‌ تا فرات‌ به‌ وجود خواهد آورد.

                    در اين‌ كتابها تبليغ‌ مي‌گردد كه‌ براي‌ تعجيل‌ ظهور مسيح‌ مسيحيان‌ بايد كشور بابل‌ را كه‌ عراق‌ كنوني‌ مي‌باشد - نابود كنند و رودخانه‌فرات‌ بايد كاملاً خشك‌ گردد گفتني‌ است‌ كه‌ آنها جنگ‌ آرماگدون‌ را جنگ‌ فرات‌ نيز مي‌نامند.

                    پيروان‌ اين‌ مكتب‌ اعلام‌ كرده‌اند كه‌ در آزمايشگاه‌ دامپزشكي‌ شهر تگزاس‌ گوساله‌ ماده‌ با كره‌ سرخ‌ رنگ‌ بدون‌ لكه‌اي‌ را دارند پرورش‌مي‌دهند و آن‌ را در معبد بزرگ‌ كه‌ در جاي‌ مسجد اقصي‌ و مسجد صخره‌ ساخته‌ خواهد شد قرباني‌ خواهند كرد.

                    رهبران‌ ديني‌ صهيونيسم‌ مسيحي‌ تبليغات‌ گسترده‌اي‌ در اين‌ باره‌ انجام‌ داده‌اند در يك‌ نظرسنجي‌ كه‌ توسط‌ خبرگزاري‌ آسوشيتدپرس‌ درسال‌ 1997 انجام‌ شد، اعلام‌ گرديد 25 درصد جمعيت‌ آمريكا اعتقاد راسخ‌ دارند كه‌ با آغاز هزاره‌ سوم‌ جنگ‌ نهايي‌ آرماگدون‌ در محل‌فلسطين‌ آغاز خواهد شد و اين‌ جنگ‌ تا مدت‌ هفت‌ سال‌ ادامه‌ خواهد داشت‌.

                    در اثر اين‌ جنگ‌ دنيا نابود مي‌شود و در پايان‌ اين‌ جنگ‌ هفت‌ ساله‌ كه‌ آنها آن‌ را "مصيبت‌ بزرگ‌ براي‌ كليسا و مسيحيان"‌ مي‌دانند مسيح‌همراه‌ "مسيحيان‌ دوباره‌ تولد يافته"‌ ظهور خواهد كرد و دجال‌ را شكست‌ مي‌دهد و حكومت‌ جهاني‌ خود را با مركزيت‌ بيت‌المقدس‌ تشكيل‌خواهد داد. به همين منظور آنها معبد بزرگ را كه موجب جنگ آرماگدون مي شود، "معبد مصيبت بزرگ" مي نامند.مطابق اعتقادات صهيونيسم مسيحي، غير از معتقدان به "خواسته هاي مسيح"، تمامي مردم جهان، چه مسيحي و چه غير مسيحي، به دست دجال كشته خواهند شد.

                    ارتش صهيونيستي در سال 1967 بخش شرقي ِ بيت المقدس را تصرف كرد و مسجد اقصي و مسجد صخره به دست صهيونيستها ي يهودي اشغال گرديد. بعد از آن، رژيم تل آويو همواره اعلام كرد كه بيت المقدس پايتخت ابدي اسرائيل است.به‌ همين‌ منظور صهيونيستها 87 درصد بخش‌ شرقي‌ بيت‌المقدس‌ را تصرف‌ كرده‌اند و مردم‌ فلسطين‌ حق‌ ندارند در بخش‌ شرقي‌ اين‌ شهر خانه‌ سازي‌ كنند و حتي‌ خانه‌هاي‌ فلسطيني‌ها در اين‌ بخش‌ شهر، مرتب‌ تخريب‌ مي‌گردد و يهوديان‌ در آنجا ساكن‌ مي‌شوند. صهيونيستها زير محوطه‌ مسجداقصي‌ و مسجد صخره‌ را كاملاً حفاري‌ كرده‌اند. صهيونيستهاي‌ مسيحي‌ و يهودي‌ ِ مقيم‌ فلسطين‌ اشغالي‌ و آمريكا اعلام‌نموده‌اند كه‌ آنها سقف‌ و ستونهاي‌ معبد بزرگ‌ را آماده‌ كرده‌اند و مي‌توانند در كوتاهترين‌ مدت‌ معبد بزرگ‌ را در جاي‌ مسجد اقصي‌ ومسجد صخره‌ احداث‌ نمايد. آنها نقشه‌ معبد بزرگ‌ را در روي‌ جلد كتابهايي‌ كه‌ در اين‌ موضوع‌ نوشته‌ شده‌ است‌، چاپ‌ كرده‌اند. رهبران ‌صهيونيسم‌ مسيحي‌ و يهودي‌، خود اعلام‌ كرده‌اند؛ مطابق‌ تفسير "مكاشفه‌ يوحنا" در انجيل‌، صهيونيسم‌، رسالت‌ الهي‌ دارد و براي‌ تاسيس‌دولت‌ اسرائيل‌ بزرگ‌ حق‌ دارند علاوه‌ بر سلب‌ مالكيت‌ فلسطينيان‌ حتي‌ نسل‌ كشي‌ فلسطينيان‌ و اعراب‌ را انجام‌ دهند.

                    خلسه‌ روحاني‌

                    پروتستانها اعتقاد دارند قبل‌ از آغاز جنگ‌ آرماگدون، مسيح‌ خود را مقابل‌ مسيحيان‌ دوباره‌ تولد يافته‌ ظاهر خواهد كرد و آنها با ديدارمسيح‌، خلسه‌ روحاني‌ را تجربه‌ خواهند كرد و از ميان‌ صهيونيستهاي‌ يهودي‌ كه‌ معبد بزرگ‌ را بنا خواهند نمود، 144000 يهودي‌ با زيارت‌مسيح‌ و خلسه‌ روحاني‌ به‌ مسيح‌ ايمان‌ خواهند آورد و آنگاه‌ همراه‌ مسيحيان‌ دوباره‌ تولد يافته‌ بوسيله‌ يك‌ سفينه‌ از دنيا به‌ بهشت‌ منتقل‌خواهند شد و از آنجا نظاره‌گر نابودي‌ جهان‌ به‌ دست‌ دجال‌ خواهند بود سپس‌ مسيح‌ همراه‌ پيروانش‌ دوباره‌ به‌ زمين‌ باز خواهند گشت‌ ودر پايان‌ جنگ‌ آرماگدون‌ دجال‌ شكست‌ خواهد خورد و حكومت‌ يك‌ هزار سال‌ مسيح‌ آغاز مي‌شود.

                    رهبران‌ ديني‌ پروتستان‌ مبلغان‌ انجيل‌ را از مسيحي‌ كردن‌ يهوديان‌ منع‌ مي‌كنند چرا كه‌ مطابق‌ اعتقادات‌ آنان‌ يهوديان‌ از سراسر جهان‌ بايدبه‌ فلسطين‌ مهاجرت‌ نمايند و اسرائيل‌ بزرگ‌ را تشكيل‌ دهند و اقدام‌ به‌ ساخت‌ معبد بزرگ‌ نمايند. بيشتر مطلق‌ يهوديان‌ در جنگ‌آرماگدون‌ توسط‌ ضد مسيح‌ كشته‌ خواهد شد و تعداد اندكي‌ زنده‌ خواهند ماند و با ظهور حضرت‌ مسيح‌ به‌ وي‌ ايمان‌ خواهند آورد.

                    تروريسم‌ مقدس‌ و مبلغان‌ جنگجوي‌ انجيل‌

                    مكتب‌ صهيونيسم‌ مسيحي‌ در كشورهاي‌ پروتستان‌ مخصوصاً در ايالات‌ متحده‌ آمريكا و انگليس‌ توسط‌ مبلغات‌ انجيل‌ در سطح‌ گسترده‌ ترويج‌ مي‌شود. مبلغان‌ انجيل‌ با عنوان‌ "ايوانجيليست‌" معروف‌ هستند و تبليغ‌ انجيل‌ در سراسر جهان‌ را به‌ عنوان‌ جنگ‌ صليبي‌ انجام‌مي‌دهند. تبليغ‌ كردن‌ انجيل‌ با روحيه‌ جنگهاي‌ صليبي‌، از خصوصيات‌ ممتاز مبلغان‌ انجيل‌ در آمريكا و انگليس‌ مي‌باشد. آنها در دهه‌ ي گذشته‌ با دامن‌ زدن‌ به‌ تبليغات‌ گسترده‌ درباره‌ تفاسيري‌ از پيشگوئي‌هاي‌ انجيل‌ و تبليغ‌ نابودي‌ حتمي‌ جهان‌ در آغاز هزاره‌ سوم‌ توسط ‌شبكه‌ گسترده‌ تلويزيون‌ و روزنامه‌هاي‌ خود وحشت‌ و اضطراب‌ را در ميان‌ مردم‌ آمريكا گستردند. آنها همچنين‌ با فروش‌ كتاب‌، نوار ويديو و وسايل‌ نجات‌ ِدوران‌ جنگ‌ آرماگدون‌، بازار يك‌ ميليارد دلاري‌ در اين‌ باره‌ در آمريكا بوجود آورند. آنها تفسير انجيل‌ از سوي‌ "سايرس‌اسكوفيلد" را با عنوان‌ "انجيل‌ آخرالزمان"‌ تبليغ‌ مي‌نمايند. آنها مجموعه‌اي‌ را تحت‌ عنوان‌ "دايرة‌المعارف‌ پيشگويي‌هاي‌ انجيل‌ درباره‌آخرالزمان"‌ در سه‌ جلد در سال‌ 1999 بچاپ‌ رسانده‌اند.
                    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                    صادق هدايت؛ بوف کور

                    Comment

                    • donsaeid
                      Senior Member
                      • Nov 2005
                      • 28300

                      #11
                      يكي‌ از دانشمندان‌ مسيحي‌ آمريكا به‌ نام‌ "ام‌. ماك.‌ آيور" در سال‌ 1999 "كتابشناسي‌توصيفي"‌ را درباره‌ 3500 كتاب‌ كه‌ درباره‌ مسائل‌ و حوادث‌ آخرالزمان‌ در جهان‌ غرب‌ به‌ چاپ‌ رسيده‌ است، منتشر كرد. در آمريكا 8 حوزه‌ ي علوم‌ ديني‌ بزرگ‌، متعلق‌ به‌ پروتستانها فعاليت‌ دارد كه‌ مسائل‌ مربوط‌ به‌ آغاز جنگ‌ آرماگدون‌ و حوادث‌ آخرالزمان‌ را به‌ دانشجويان‌ علوم‌ديني‌ آموزش‌ مي‌دهند و اين‌ مراكز در آمريكا به‌ "مراكز آموزش‌ ديني‌ خواسته‌هاي‌ مسيح"‌ معروف‌ مي‌باشند.

                      مركز سينمايي‌ هاليوود در اين‌ زمينه‌ نقش‌ خود را ايفا كرده‌ است‌. در سال‌ 1998 هم‌ هاليوود فيلمي‌ سينمايي‌ با عنوان‌ "آرماگدون"‌ را توليدكرد كه‌ در آن‌ ارتش‌ ايالات‌ متحده‌ آمريكا حملات‌ سفينه‌هاي‌ هوايي‌ ديگر سيارات‌ را شكست‌ مي‌دهند. در همين‌ سال‌ از سوي‌ هاليوود فيلم‌ سينمايي‌ ديگري‌ با عنوان‌ "محاصره‌" ساخته‌ شد كه‌ در آن‌ نيروهاي‌ امنيتي‌ سازمان‌ اف‌. بي‌. آي‌ در مقابله‌ و پيشگيري‌ از حملات ‌تروريستي‌ اعراب‌ ِمقيم‌ آمريكا به‌ مراكز حساس‌ شهر نيويورك‌ پيروز مي‌شوند. نمايش‌ اين‌ فيلم‌ با اعتراض‌ شديد مسلمانان‌ مقيم‌ آمريكاروبرو شد.
                      ‌
                      نويسنده‌ معروف‌ آمريكايي‌ به‌ نام‌" گريس‌ هالسل‌" در دو كتاب‌ معروف‌ خود برنامه‌هاي‌ مبلغان‌ جنگجوي‌ انجيل‌ مقيم‌ آمريكا را به‌ خوبي‌افشا كرده‌ بود. نويسنده‌ در اين‌ دو كتاب‌ با عنوان‌ "پيشگويي‌ و سياست‌" و "مبلغان‌ جنگجوي‌ انجيل در بستر جنگ‌ هسته‌اي"‌، برنامه‌هاي‌مشترك‌ دولت‌ آمريكا، انگلستان‌ و اسرائيل‌ با همكاري‌ مبلغان‌ انجيل‌ را براي‌ بوجود آوردن‌ اسرائيل‌ بزرگ‌ تشريح‌ مي‌كند.

                      هالسل‌ كه‌ از كارمندان‌ برجسته‌ دفتر رياست‌ جمهوري‌ آمريكا بود، اتحاد محرمانه‌ بين‌ مبلغان‌ انجيل‌ در آمريكا و انگليس‌ با اسرايل‌ راآشكار مي‌نمايد.

                      تاثير تبليغات‌ گسترده‌ دستگاههاي‌ ارتباط‌ جمعي‌ آمريكا كه‌ كاملاً تحت‌ كنترل‌ صهيونيستها مي‌باشند، مردم‌ آمريكا را به‌ زودباورترين‌ مردم‌جهان‌ تبديل‌ كرده‌ و حادثه‌ 11 سپتامبر هم‌ كينه‌ و نفرت‌ مردم‌ آمريكا و جهان‌ غرب‌ را به‌ خاطر تبليغات‌ هدايت‌ شده‌ عليه‌ اعراب‌ ومسلمانان‌ برانگيخته‌ است‌.

                      صهيونيستها و طرفداران‌ آنها كه‌ سالها يك‌ سلسله‌ برنامه‌هاي‌ ديني‌ فرهنگي‌ اجتماعي‌ و سياسي‌ خود را تبليغ‌ مي‌كردند با حادثه‌ 11سپتامبر 2001 بهترين‌ فرصت‌ را به‌ دست‌ آوردند تا برنامه‌هايشان‌ را با سرعت‌ بيشتري‌ به‌ مردم‌ آمريكا و اروپا بقبولانند و در حال‌ حاضرمي‌كوشند برنامه‌هاي‌ خود را عملي‌ نمايند. در دوران‌ جنگ‌ سرد آمريكا اتحاد جماهير شوروي‌ سابق‌ را "امپراطوري‌ شر" معرفي‌ مي‌كرد وبعد از جنگ‌ سرد دستگاههاي‌ ارتباط‌ جمعي‌ آمريكا ترس‌ از مسلمانان‌ را تبليغ‌ كردند و بعد از حادثه‌ 11 سپتامبر اين‌ تبليغات‌ عليه‌ اسلام‌ و مسلمانان‌ جهان‌ در دنياي‌ غرب‌ به‌ اوج‌ خود رسيده‌ است‌.

                      گروههاي‌ مسيحي‌ پيرو اعتقاد خواسته‌هاي‌ مسيح‌ در آمريكا 100 ميليون‌ پيرو دارند و آنها در هر دو حزب‌ بزرگ‌ آمريكا يعني‌ جمهوري‌خواه‌ و دمكرات‌ صاحب‌ نفوذ مي‌باشند و همراه‌ صهيونيستهاي‌ يهودي‌ دولت‌ واشنگتن‌ را كاملاً در اختيار دارند.

                      آمريكا و ديگر كشورهاي‌ پروتستان‌ در جهان‌ 1500 فرقه‌ مسيحي‌ حامل‌ اين‌ اعتقاد در سطح‌ جهان‌، براي‌ جنگ‌ آرماگدون‌ تبليغات‌ گسترده‌انجام‌ مي‌دهند و براي‌ تسريع‌ در ظهور مسيح‌ كوشش‌ مي‌نمايند وضعيتي‌ را پيش‌ آورند كه‌ سراسر جهان‌ نابود شود.
                      نويسندگان‌ غربي‌ اين‌ اعتقادات‌ را به‌ عنوان‌ "تروريسم‌ مقدس"‌ معرفي‌ مي‌كنند. اين‌ گروههاي‌ مسلح‌ مسيحي‌ در آمريكا بعد از حادثه‌ 11سپتامبر از سوي‌ اف‌. بي‌. آي‌ متهم‌ شده‌اند كه‌ در پخش‌ سياه‌ زخم‌ كه‌ يك‌ اسلحه‌ بيولوژيكي‌ مي‌باشد در آمريكا نقش‌ داشته‌اند.

                      سياست‌ دولت‌ آمريكا نيز بر نبرد تمدنها استوار است‌ و آنها خود را كدخداي‌ دهكده‌ جهاني‌ اعلام‌ كرده‌اند و به‌ بهانه‌ مبارزه‌ با تروريسم‌مي‌كوشند سلطه‌ خود را بر سراسر جهان‌ گسترش‌ دهند ولي‌ آمريكا در حال‌ فروپاشي‌ از داخل‌ مي‌باشد و ريشه‌ حوادث‌ 11 سپتامبر درداخل‌ خود آمريكا وجود دارد. گروههاي‌ صهيونيست‌ مسيحي‌ و يهودي‌ در داخل‌ آمريكا روز بروز قدرتمندتر مي‌شوند و اكنون‌ در واقع‌دولت‌ و مردم‌ ايالات‌ متحده‌ آمريكا در دست‌ اين‌ گروهها گروگان‌ مي‌باشند.
                      به‌ نظر مي‌رسد دولت‌ واشنگتن‌ در حال‌ حاضر به‌ بيماري‌ جنون‌ و سوءظن‌ شديد همراه‌ با هذيان‌گويي‌ و اختلال‌ در رفتار دچار شده‌است‌.
                      آمريكا تنها كشور جهان‌ است‌ كه‌ براي‌ خود اسم‌ ندارد و تعصبهاي‌ مذهبي‌، نژادي‌ و اختلافات‌ تاريخي‌ بين‌ ايالات‌ شمال‌ و جنوب‌ اين‌كشور رو به‌ گسترش‌ است‌. تبعيض‌ها و ناهنجاريهاي‌ اجتماعي‌ در اين‌ كشور به‌ اوج‌ خود رسيده‌ است‌ و اين‌ ناهنجاريهاي‌ اجتماعي‌ براي‌اين‌ كشور عذاب‌ شديد محسوب‌ مي‌شود. در اين‌ كشور 65 درصد ازدواج‌ها قبل‌ از پايان‌ يكسال‌ به‌ طلاق‌ مي‌انجامد و ساليانه‌ در اين‌كشور 40 ميليون‌ سقط‌ جنين‌ انجام‌ مي‌شود ايالات‌ متحده‌ آمريكا در ارتكاب‌ همجنس‌بازي‌، تجاوز به‌ عنف‌، كودك‌ آزاري‌، كتك‌ زدن‌زنها، قتل‌، دزدي‌ و استعمال‌ مواد مخدر صاحب‌ مقام‌ اول‌ در جهان‌ مي‌باشد. امروز كشور آمريكا در عمل‌ به‌ سوي‌ مرگ‌ طبيعي‌ و تدريجي‌و حتمي‌ خود گام‌ بر مي‌دارد و در آينده‌ نزديك‌، جهان، فروپاشي‌ ايالات‌ متحده‌ آمريكا را نظاره‌ خواهد كرد چرا كه‌ اين‌ يك‌ سنت‌ الهي‌ است‌و خالق‌ كائنات‌ در طول‌ تاريخ‌ قدرتهاي‌ مستكبر را هميشه‌ نابود كرده‌ است
                      نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                      «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                      صادق هدايت؛ بوف کور

                      Comment

                      • donsaeid
                        Senior Member
                        • Nov 2005
                        • 28300

                        #12
                        صهيونيسم ؛بسترها و زمينه هاى پيدايش

                        انديشه صهيونيسم به فوريت و سرعت زاده نشد، بلكه همانند هر پديده اجتماعى ديگر، در بستر زمان و بر اثر شكل گيرى حوادث گوناگون تولد يافت. زمينه هايى كه به زايش صهيونيسم انجاميد، در گوشه و كنار جهان روى داده، و پيش از آن كه به شكل اسرائيل غاصب (= رژيم اشغال گر قدس) ظهور كند، در خارج از فلسطين اشغالى قوام يافت.


                        اشاره

                        انديشه صهيونيسم به فوريت و سرعت زاده نشد، بلكه همانند هر پديده اجتماعى ديگر، در بستر زمان و بر اثر شكل گيرى حوادث گوناگون تولد يافت. زمينه هايى كه به زايش صهيونيسم انجاميد، در گوشه و كنار جهان روى داده، و پيش از آن كه به شكل اسرائيل غاصب (= رژيم اشغال گر قدس) ظهور كند، در خارج از فلسطين اشغالى قوام يافت. ممكن است به ظاهر سهم هر يك از اين حوادث شكل دهنده، يكسان به نظر رسد، ولى بى شك سهم برخى از برخى ديگر افزون تر است. با اين وصف، در مقاله حاضر، هيچ گونه ترتيب زمانى و مكانى كه حاكى از سهم بيش تر يكى بر ديگرى باشد، مدنظر نيست. مضافاً اين كه تنها به برخى از مهم ترين علل و عوامل شكل دهنده صهيونيسم اشاره شده است.همچنين علاوه بر عواملى كه در پيدايش صهيونيسم سهيمند، عوامل ديگر هم در زايش اسرائيل غاصب دخالت دارند كه پرداختن به آن ها مجال ديگرى مى طلبد.2

                        تعريف و انواع صهيونيسم

                        «صهيون» در زبان عبرى، به معناى پُر آفتاب و نيز نام كوهى در جنوب غربى بيت المقدس است. كوه صهيون زادگاه و آرامگاه داوود پيامبر(صلى الله عليه وآله) و جايگاه سليمان(عليه السلام)بود. گاه اين واژه نزد يهوديان به معناى شهر قدس، شهر بزگزيده و شهر مقدس آسمانى به كار مى رود، ولى در متون دينى يهود، صهيون، اشاره به آرمان و آرزوى ملت يهود براى بازگشت به سرزمين داوود(عليه السلام)و سليمان(عليه السلام)و تجديد دولت يهود دارد. به ديگر سخن، صهيون براى يهود، سمبل رهايى از ظلم، تشكيل حكومت مستقل و فرمان روايى بر جهان است و از اين رو، يهوديان خود را فرزندان صهيون مى دانند.3
                        صهيونيسم به جنبشى گفته مى شود كه خواهان مهاجرت و بازگشت يهوديان به سرزمين فلسطين و تشكيل دولت يهود است. صهيونيسم، همانندِ شووينيسم (= ناسيوناليسم افراطى) است كه با خوار شمردن ملت ها و نژادهاى ديگر و با غلوّ در برترى خود، در پى نيل به قدرت سياسى است. اين جنبش در نيمه اوّل قرن 13 شمسى / نيمه دوم قرن 19 ميلادى در اروپا پا به عرصه حيات گذاشت، ولى واژه صهيونيسم، نخستين بار توسط تئودور هرتصل4 به كار رفت و سپس ناحوم ساكوكو5 ـ مورخ صهيونيست ـ در كتاب «تاريخ صهيونيسم» از آن سخن گفت.6
                        صهيونيسم تنها داراى ابعاد و معانى سياسى (= صهيونيسم سياسى) نيست، بلكه ابعاد و معانى ديگرى همچون: صهيونيسم كارگرى، فرهنگى، دمكراتيك، راديكال و توسعه طلب را نيز در برمى گيرد. مشهورترين تقسيم صهيونيسم، طبقه بندى آن به دو بخش سياسى و فرهنگى (= دينى) است. صهيونيسم سياسى، خواهان بازگشتِ يهوديان به فلسطين است كه با تدوين كتاب «دولت يهود» توسط هرتصل در 1263 ش / 1894 م زاده شد. اما صهيونيسم فرهنگى، مخالف مهاجرت يهوديان در قرن 14 شمسى / 20 ميلادى به فلسطين است; زيرا در انتظار انسان رهايى بخش7 در آخر زمان نشسته كه يهوديان و تمام آدميان را به سرزمين ابراهيم و موسى(عليهما السلام) يا سرزمين نجات بازگرداند.8
                        صهيونيسم به دينى و غيردينى هم تقسيم مى گردد. صهيونيسم دينى، انديشه اى است كه اعتقاد دارد بازگشت به سرزمين موعود، در زمانى كه پروردگار مشخص نموده و به شيوه اى كه او تعيين مى كند، انجام خواهد شد و اين كار به دست بشر انجام پذير نيست. پيروان اين انديشه، گروهى يهودى (= صهيونيسم) و شمارى عيسوى (= صهيونيسم مسيحى)9 هستند. در مقابل، در صهيونيسم غيردينى و غيريهودى، كسانى جاى دارند كه با تكيه بر استدلال هاى تاريخى، سياسى و علمى به اسكان يهوديان در فلسطين مشروعيت مى بخشند. اين همان صهيونيسم لائيك (= غيردينى) است كه تنها مفاهيم سياسى خويش را به زبان دين بيان مى كند. بنابراين، صهيونيسم همواره به معناى يهوديت نيست، بلكه گاه به مفهوم حركتى براى غير يهودى كردن يهوديت نيز، به كار مى رود.10

                        يهودستيزى[11

                        صهيونيست ها مدّعى اند كه صهيونيسم، پاسخى به يهود آزارى است. به عقيده آن ها، دولت ها و ملت ها به بيمارى علاج ناپذير يهودستيزى دچار شده اند. بنابراين، يهوديان را، در هر كجا باشند، عنصر بيگانه به حساب مى آورند و آنان را در آشكار و پنهان آزار مى دهند. حيم وايزمن12 (متوفى 1331 ش / 1952 م) در اين باره مى گويد: «ضديت با يهود، ميكروبى است ]كه[ هر غيريهودى هر كجا... باشد و هرچند كه خود منكر باشد، بدان آلوده است.» به بيان ديگر،آنان يهودستيزى را بلايى ازلى و ابدى مى دانند،كه تنها در پناه يك دولت يهودى مى توان از آن رهايى يافت.13
                        صهيونيست ها، به نمونه هايى بسيار از يهودآزارى در طول تاريخ اشاره مى كنند. از نظر آنان، يهود آزارى با شكست دولت يهودى اسرائيل و جهودا (= يهودا)14، به ترتيب در 721 و 586 ق. م توسط آشوريان و بابليان آغاز، و در نتيجه با پراكنده شدن يهوديان به نقاط ديگر جهان ادامه يافت و به تدريج، روند روبه رشدى به خود گرفت، به گونه اى كه نقطه اوج آن در آلمان هيتلرى به چشم مى خورد. در اين دوره طولانى، يهوديان در امپراتورى روم، كشور لهستان، روسيه تزارى و... بارها سركوب و شكنجه شدند و تنها در سال 770 ش / 1391 م. هفتاد هزار يهودى به دليل نپذيرفتن دين مسيح(عليه السلام) در اسپانيا جان خود را از دست دادند. افزون بر آن، يهوديان همواره از حق مالكيت در برخى از مناطق جهان، و نيز اشتغال در برخى حرفه ها محروم بوده و اغلب در «گتو»ها15 به سر برده اند.16
                        البته اين ادعاهاى صهيونيسم، به هيچ وجه قابل اثبات نيست; زيرا اولاً، برخى از نمونه هاى تاريخى يهودآزارى، مانند آنچه صهيونيست ها درباره يهودسوزى در آلمان مطرح مى كنند، بيش از حد بزرگ شده اند. صهيونيست ها در اين مورد، با سلطه اى كه بر ابزارهاى تبليغى جهان و به كارگيرى آن دارند، به مظلوم نمايى پرداخته اند. ثانياً، برخى قصه هاى يهودآزارى، ساخته و پرداخته يهوديان و صهيونيست هاست، با اين هدف كه به روند مهاجرت يهوديان به فلسطين و تأسيس يك دولت يهودى شتاب بخشند. ديويد بن گوريون17 (متوفى 1352 ش / 1972 م) اعتراف مى كند: «اگر قدرت داشتم عده اى يهودى را به كشورهاى مختلف مى فرستادم تا يهودآزارى راتعمّداً به وجود آورند.»18

                        شواهد ديگرى بر نادرستى ادعاهاى صهيونيسم در اين باره وجود دارد، از جمله:

                        1. مهاجرت و پراكندگى يهوديان، اغلب به دلخواه آنان و با هدف اقتصادى به سوى پر رونق ترين سرزمين ها صورت گرفت.
                        2. يهوديان همواره در پهنه اى گسترده از خاك امپراتورى عثمانى، در صلح و آرامش مى زيسته اند.
                        3. يهوديان در بريتانيا، فرانسه و آلمان قرون وسطى، تحت آزار نبوده اند و حتى پس از عصرنوزايى، وضع اجتماعى آنان بهبود يافت.
                        4. رنج و دردى كه ميليون ها برده آفريقايى سياه پوست، در انتقال و اسكان اجبارى به غرب متحمل شده اند، بيش از رنج و دردى است كه بر يهوديان وارد آمده است. جالب اين كه، صاحبان برخى از كشتى هاى حاملِ بردگان، سوداگران و بانك داران يهودى بوده اند.
                        5. وقوع يهودآزارى را در حد پايينى مى توان پذيرفت كه آن هم به ويژگى هاى فردى و اجتماعى يهوديان، مانند جمع گريزى و اشتغال در مشاغل غيرمولد، چون رباخوارى باز مى گردد19 و نيز ريشه در منازعه دائمى كليسا و كنيسه دارد. به هر روى، نقش يهودآزارى ساختگى در تولد صهيونيسم آنچنان بزرگ بود كه هرتصل آن را موهبت الهى ناميد. اگر صهيونيسم محصول يهودآزارى است، پس چرا صهيونيسم به نوعى يهود آزارى از طريق تبعيض بين يهوديان سفاردى و اشكنازى20 مبدل شده است; سؤالى كه صهيونيست همچنان آن را بى پاسخ گذاشته اند.21

                        نقش امپرياليسم نوين در پديدآيى صهيونيسم

                        صهيونيسم، مولود دوران تحول و انتقال سرمايه دارى غرب به مرحله امپرياليسم نيز به شمار مى رود. در اين دوره، همه قدرت هاى بزرگ براى تأمين منافع استعمارى، فعالانه در پى يافتن جاى پايى محكم، در خاورميانه شدند. براى دستيابى به اين هدف، نخستين بار ناپلئون بناپارت (امپراتور فرانسه)، به جلب همكارى يهوديان عليه امپراتورى عثمانى دست زد كه البته در اين كار توفيقى به دست نياورد. سپس، بيسمارك (صدراعظم سابق آلمان) براى پاسدارى از خط راه آهنى كه قرار بود از برن ـ شهرى در آلمان ـ به بغداد كشيده شود، به جذب و به كارگيرى يهوديان پرداخت.22 اما سرانجام، اين انگليس بود كه به آرزوى ديرينه اش، يعنى خلق انديشه صهيونيسم و ترغيب يهوديان اروپاى شرقى، روسيه و غرب، براى مهاجرت به فلسطين و تشكيل يك دولت يهودى كه حافظ منافع آن كشور باشد، دست يافت.23
                        دلايل بسيار در تأييد نقش قدرت هاى بزرگِ استعمارى، به ويژه انگليس، در پديد آمدن صهيونيسم و رژيم اشغال گر قدس در دست است. به عنوان مثال، در 1219 ش / 1840 م روزنامه تايمز لندن اعتراف كرد كه پيشنهاد استقرار يهوديان در سرزمين فلسطين، مورد حمايت پنج قدرت بزرگ جهانى است. سپس هرتصل فاش كرد: «بازگشت به سرزمين پدرانمان... از بزرگ ترين مسائل سياسى مورد علاقه قدرت هايى است كه در آسيا چيزى مى جويند.» اما همان گونه كه گذشت، انگليس گوى سبقت را از قدرت هاى ديگر اروپايى ربود و با ابداع انديشه صهيونيسم24 زمينه تأسيس رژيم غاصب اسرائيل را فراهم آورد. به بيان ديگر، پس از يك منازعه طولانى ميان صهيونيست ها، سرانجام صهيونيست هاى انگلوفيل25، جناح وابسته به وايزمن، موفق به تثبيت فلسطين ـ مكان موردنظر انگليس ـ به عنوان جايگاه نهايى استقرار يهوديان گشتند.26
                        يهوديان تنها نامزد تشكيل دولتى حافظ منافع غرب در منطقه حساس و استراتژيك خاورميانه بودند; زيرا به عقيده لرد ارل شافتسبُرى هفتم27، كه از رجال سياسى بريتانيا و نيز يك صهيونيست مسيحى بود، اسكان يهوديان در فلسطين، نه تنها براى انگلستان كه براى سراسر دنياى متمدن (= غرب) سودمند خواهد بود. هرتصل نيز بر آن بود كه يهوديان مى توانند حلّال مشكل غرب در خاورميانه باشند.
                        ماكس نوردو، از صهيونيست هاى معروف، معتقد بود كه "ما فرهنگ اروپايى را... همچنان حفظ خواهيم كرد... ما به اين فكر كه بايد آسيايى شويم مى خنديم." پيش تر نيز يك كشيش مسيحى پيشنهاد كرده بود، كه براى حفاظت از هندوستان زير سلطه انگليس، لازم است يهوديان در فلسطين ساكن شوند. به هرحال، صهيونيست هاخود را مشعل دار تمدن غرب مى دانند كه در تلاش است دموكراسى رادرخاورميانه وقلب آن حاكم كند.28
                        نتيجه اين كه نيازهاى فرهنگى، سياسى، اقتصادى و نظامى غرب، به ويژه انگليس، موجب پديدآمدن جريان فكرى صهيونيسم و اسكان يهوديان در فلسطين گرديد; جريانى كه با غير دينى (= سياسى كردن) يهوديت، در پى تحقق و حفظ منافع استعمارى در خاورميانه برآمد، در حالى كه يهوديت ديندار ممكن بود براى غرب خطرآفرين باشد.29
                        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                        «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                        صادق هدايت؛ بوف کور

                        Comment

                        • donsaeid
                          Senior Member
                          • Nov 2005
                          • 28300

                          #13

                          طبقه سرمايه دار يهود30

                          از اواخر قرن دهم شمسى / شانزدهم ميلادى، يهوديان سفاردى از اسپانيا و پرتغال طرد شدند و در كشورهاى عثمانى، هلند و فرانسه سكونت گزيدند. آنان به دليل مهارت در بانك دارى و با بهره مندى از روابط تنگاتنگى كه با سفاردى هاى عثمانى داشتند، به آسانى به عرصه تجارت جهانى وارد شدند و بدين سان، نخستين گام را در شكل دهى به بورژوازى يهود برداشتند.31 در قرن يازده شمسى / هجدهم ميلادى نيز با ارتقاى وضع اجتماعى اروپاييان، موقعيت يهوديان، به ويژه در عرصه اقتصادى، بهبود يافت. اين امر منجر به تلاش بيش تر بخشى از يهوديان براى رهايى از نظام گيتو و ادغام در جوامع غربى و روى آوردن به مشاغل مولد و در نتيجه، گسترش و تثبيت قشر بورژوازى يهود گرديد.32بورژوازى يهود به صورت هاى گوناگون در پديد آوردن صهيونيسم مؤثر افتاد، كه مهم ترين آن ها عبارتند از:

                          1. بورژوازى يهود، همگام و همراه با رشد و تكامل سرمايه دارى غرب، و همانند آن، همه جهان را بازار مصرف خود مى پندارد. در آن زمان، هرچند امپراتورى عثمانى از ضعف اقتصادى رنج مى برد، اما به دست آوردن بازار داخلى آن به سادگى امكان پذير نبود، اين امكان با مهاجرت بيش تر يهوديان به عثمانى ـ سرزمينى كه از نيروى كار ارزان عرب بهره مند بود ـ فراهم مى آمد. افزون بر اين، چنين اقدامى يهوديان غيرفعال اقتصادى و بى علاقه به سرمايه گذارى را به عناصر فعال اقتصادى، در امپراتورى عثمانى تبديل مى كرد و يهوديان باقى مانده در غرب را نيز به سوى فعاليت هاى اقتصادى و سودآور33 سوق مى داد.34
                          2. سرمايه دارى يهود، براى جلوگيرى از افزايش تقاضاى مالى يهوديان فقير، كه به كاهش ثروت آنان مى انجاميد، خواهان طرد آن ها بود، از اين رو، با تشكيل دولت اسرائيل، اداره دولت يهودى را در دست گرفتند. بنابراين، بورژوازى يهود، هم در راندن يهوديان از اروپا و هم در اداره كردن آنان در فلسطين اشغالى، نقش اساسى داشته است.
                          3. بورژوازى يهود در آغاز خواهان مهاجرت يهوديان به فلسطين نبود، بلكه به اعتراف حيم وايزمن، اوگاندا بيش تر مورد علاقه بازرگانان يهودى بود. در مرحله بعد نيز بورژوازى يهود در پى مهاجرت همه يهوديان به فلسطين نبود، بلكه خواهان آن بود كه شمار يهوديان به اندازه اى كاهش يابد كه به رفاه اقتصادى آنان در غرب لطمه اى وارد نسازد. ناحوم ساكولو در اين باره اعتراف مى كند كه صهيونيسم نه به عنوان يك نهضت، بلكه به عنوان يك اقدام مالى و سرمايه دارى ظهور كرده است. البته، يافتن مكانى براى خوش گذرانى و نيز دستيابى به كنترل مجدد يهوديان، از ديگر هدف هاى بورژوازى يهود در خلق صهيونيسم شمرده شده است.35


                          صهيونيسم و نقش ادبيات سياسى

                          پيش از تولد صهيونيسم سياسى، صهيونيسم ادبى پديد آمد و نخستين جرقه هاى سياسى كردن دين يهود را برافروخت. به ديگر سخن، صهيونيسم، نخست در عرصه زبان، گفتار و انديشه و آن گاه در عرصه سياست قد برافراشت. در اين روند، صهيونيسم ادبى، زبان عبرى را به خدمت گرفت و در گسترش آن كوشيد و يهوديان عبرى زبان را مورد تشويق و پاداش قرار داد. به دنبال اين تلاش چند صدساله، زبان عبرى كه به گفته بن گوريون، يك زبان ناگويا بود و در قلب ها مى زيست و به نماز و شعر و ادبيات مذهبى اختصاص داشت، به جايگاهى دست يافت كه ديگر تنها زبان زمان گذشته نبود، بلكه زبان آينده، زبان رستاخيز و زبانى بود كه مى توانست يهوديان را به عنوان يك ملت يگانه در زير بيرق خويش گرد آورد.36
                          در عرصه قلم، انديشه و هنر، داستان، رمان و نمايش هاى بسيار پديد آمد، كه به ايفاى نقش در تولد صهيونيسم پرداختند. از جمله، اشعار مذهبى يهود ابن هاله وى (متوفى 519 ش / 1140 م) به سود مقاصد صهيونيستى به كار رفت. كتاب «تلمود»371750 م) انديشه بازگشت به ارض موعود را رواج داد. بنجامين ديزرائيلى (Benjamin Disraeli)در رُمان «ديويد آلروى» (تأليف 1212 ش / 1833 م) شكلى از نژادپرستى افراطى يهودى را به تصوير كشيد. زيگموند فرويد (متولد 1235 ش / 1856 م) بر لزوم اجراى تربيت صهيونيستى تأكيد ورزيد. جورج اليوت (Georg Eliot) در رمان «دانيل دروندا»38 (تدوين 1255 ش / 1876 م) كه مهم ترين سند ادبى صهيونيسم به شمار مى رود، ناممكن بودن ادغام يهوديان در تمدن هاى ديگر را گوشزد كرد. افزون بر اين تلاش ها، نگارش «دائرة المعارف صهيونيسم و اسرائيل» (تأليف 1259 ش / 1880 م) به سهم خويش، زمينه ساز صدور اعلاميه بالفور39 گرديد و آن نيز از زمينه هاى اساسى تأسيس اسرائيل به شمار مى رود.40
                          برخى از افسانه ها نيز در پديدآوردن صهيونيسم دخيل بوده اند. مهم ترين اين افسانه ها، افسانه «يهودى سرگردان» يا «يهودى دوره گرد» است. اين افسانه براى نماياندن زندگى سراسر آميخته با رنج و محنت و سرگردانى و بى پناهى يهوديان به كار رفت و به تدريج زمينه ذهنى ضرورت تلاش براى رهايى يهوديان صهيونيست را در اواخر قرن دوازدهم شمسى / نوزدهم ميلادى فراهم آورد.41

                          ادبيات صهيونيستى تنها به ترسيم چهره يهودى يا يهوديان ناراضى نپرداخته، بلكه گاه كوشيده است چهره اى نيك و انسانى از يهوديان به دست دهد، تا آنان راه كسب امتيازات اجتماعى بيش ترى را بازيابند و آن را براى ظهور صهيونيسم به كار گيرند. در مجموع، ادبيات صهيونيستى كوشيده اند، با رواج همبستگى يهوديان جهان و مبارزه با تبليغات ضدصهيونيستى، رنج و ستمديدگى يهوديت را به تصوير كشند و به پندار خود، وحشى گرى اعراب عليه يهوديان را نمايان سازند و به ترويج انديشه برترى قوم يهود بپردازند.42

                          پيشگامان صهيونيسم

                          شخصيت ها و نخبگانى بسيار، در پديد آمدن صهيونيسم نقش داشته اند. در ذيل به نام برخى از شخصيت هاى سياسى كه در اين زمينه سهم بيش ترى از ديگران داشته اند و نيز عمده فعاليت آن ها اشاره شده است:
                          1. تئودور هرتصل: وى كه بنيان گذار سازمان جهانى صهيونيسم و پدر صهيونيسم به شمار مى رود، در بوداپستِ مجارستان به دنيا آمد و در ادلاخ اتريش جان سپرد. هرتصل در هجده سالگى به وين رفت و به تحصيل حقوق پرداخت. وى پس از پايان تحصيلات، به جاى كار وكالت، پا به دنياى ادبيات و مطبوعات گذارد. در اين دوره، او به تأثير از موج تازه يهودستيزى در روسيه، لهستان و برخى از كشورهاى اروپايى در پى مطالعه كتاب «مسأله يهودى» و نيز به دنبال مشاهده قضيه دريفوس43 به اين نتيجه رسيد كه تنها راه حل پايان يافتن يهودآزارى، گردآوردن يهوديان جهان در يك سرزمين است. هرتصل، اين نظريه را در كتاب دولت يهود (چاپ 1275 ش / 1896 م)، كه در اصل نامه اى به خاندان روچيلدهاست،44 مطرح ساخت و يك سال بعد، نخستين كنگره جهانى صهيونيسم را در شهر بال سوئيس تشكيل داد45 كه هدف آن، ايجاد موطنى براى يهوديان در فلسطين بود،46 در حالى كه خود او به يهوديت ايمان نداشت، به شعاير مذهبى بى اعتنا بود، زبان عبرى نمى دانست و به فرهنگ غربى خويش47 مباهات مى كرد.48
                          2. بارون ادموند روچيلد:49 اعلاميه 1296 ش / 1917 م دولت انگليس، درباره لزوم تأسيس دولت يهودى در فلسطين (= اعلاميه بالفور) با عبارت "لرد روچيلد، عزيزم!" آغاز مى شود كه خود نشان از سهم ويژه و مؤثر بارون ادموند روچيلد (متوفى 1313 ش / 1934 م) در تولد و حيات صهيونيسم دارد. او همچنين مشهور به "پدر اسكان يهوديان در فلسطين" است. اين عنوان، به پاس تلاش مستمر وى در خريد زمين و املاك اعراب فلسطينى و هزينه كردن يك ميليون و شش صد هزار ليره استرلينگ براى احداث دهكده هاى مهاجرنشين در فلسطين، به او داده شد. ادموند روچيلد به خانواده اى ثروتمند و يهودى الاصل تعلق داشت كه از راه صرافى و بانك دارى به ثروتى افسانه اى دست يافت. از اين رو، اعضاى خانواده روچيلدها به سلاطين مالى مشهورند. اين خانواده ثروتمند، به پاس خدمات مالى شان به دولت اتريش، از سوى آن دولت به لقب بارون50 مفتخر شدند. سهم ادموند روچيلد در شكل گيرى اسرائيل نيز بسيار است. خود او در اين باره اعتراف مى كند «بدون من صهيونيست ها هيچ كارى نمى توانستند انجام دهند.»51 دولت اسرائيل نيز به منظور قدردانى از خدمات وى، نام او را بر يكى از بلوارهاى تل آويو52 نهاده است.53
                          3. حيم وايزمن: وى برجسته ترين رهبر صهيونيستى پس از هرتصل است. خدمات او به نيروى دريايى بريتانيا54، زمينه را براى پذيرش نظريه هايش درباره لزوم تأسيس يك دولت يهودى در فلسطين، نزد مقام هاى انگليسى و نيز براى صدور اعلاميه بالفور، فراهم آورد. وى پس از هرتصل، به رهبرى سازمان جهانى صهيونيسم و سپس به رياست آژانس يهود55 در فلسطين و سرانجام به رياست جمهورى اسرائيل (= اولين رئيس جمهور اسرائيل) برگزيده شد.56
                          4. لرد ارل شافتسبرى هفتم: وى يكى از برجسته ترين رجال سياسى بريتانيا و نيز برادرِ همسر پالمرستون، نخستوزير اسبق انگليس بود. وى رياست صندوق كشف فلسطين را بر عهده داشت و به پيشنهاد او نخستين كنسول گرى انگليس در بيت المقدس تأسيس شد. شافتسبرى بر پايه اين استدلال كه هر ملت بايد داراى وطن باشد و سرزمين كهن از آن ملت كهن است، مشوّق نظرى و عملى مهاجرت يهوديان به فلسطين گرديد.57
                          5. بنجامين ديزرائيلى: اين سياستمدار و نويسنده يهودى الاصل انگليسى در 1216 ش / 1837 م به عضويت پارلمان و سپس به رهبرى مجلس عوام و حزب محافظه كار انگليس درآمد و آن گاه به نخستوزيرى رسيد. ديرزائيلى، بار دومى كه به نخستوزيرى بريتانيا رسيد، ورود يهوديان به پارلمان آن كشور، در كسوت نمايندگى را قانونى ساخت و مهم تر از آن، به ابتكار شخصى، سهام ترعه (= كانال) سوئز58 را پس از اخذ و دريافت وام چهار ميليون ليره اى از بارون ادموند روچيلد، از خديو مصر خريد و آن را در اختيار دولت انگليس قرار داد و بدين سان، سلطه انگليس را بر مصر، فلسطين و صحراى سينا فراهم كرد. چهل سال بعد، دولت بريتانيا به پاس قدردانى از زحمات او و ديگر صهيونيست ها، فلسطين را به عنوان سرزمين يهوديان در نظر گرفت. بنابراين، تأثير ديزرائيلى در شكل گيرى دولت يهود غيرمستقيم، ولى اساسى بود.59

                          6. اسرائيل بيرIsrael Beer) وى كه در سال 1223 ش / 1844 م. به پل جوليوس رويتر60 تغييرنام داد، در 1195 ش / 1816 م به دنيا آمد و در سيزده سالگى از آلمان به انگليس مهاجرت كرد. او به تدريج به فعاليت هاى خبرى علاقه مند شد و سرانجام در 1228 ش / 1849 م مؤسسه اى براى گرداورى خبر در فرانسه و بلژيك تأسيس كرد تا آلمان را به خطوط تلگراف آن دو كشور متصل كند. بيست و پنج سال بعد، اين مؤسسه به يك خبرگزارى بى رقيب تبديل شد و به اين گونه، رويتر به ثروت و شهرتى فراوان دست يافت. وى از اولين كسانى است كه در اواسط قرن دوازدهم شمسى / نوزدهم ميلادى با خريد زمين در فلسطين، سنگ بناى دولت غاصب و اشغالگر اسرائيل را گذارد. و همچنين، با در اختيار داشتن سازمان عظيم خبرى رويتر، بيش ازهريهودى ديگربه شكل دهى صهيونيسم كمك كرد.61
                          نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                          «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                          صادق هدايت؛ بوف کور

                          Comment

                          • donsaeid
                            Senior Member
                            • Nov 2005
                            • 28300

                            #14
                            صهيونيسم و ماركسيسم

                            يكى ديگر از عوامل شكل گيرى صهيونيسم، ماركسيسم62 و كمونيسم است. برخى از شواهدى كه در اين زمينه مورد استفاده قرار مى گيرند، عبارتند از:
                            الف. در عقايد كارل ماركس (متوفى 1262 ش / 1882 م) كه يك يهودى بوده است، آلمان كشورى به شمار مى رود كه گرفتار انقلاب كارگرى خواهد شد و يهوديان در آن انقلاب، همانند انقلاب هاى گذشته بشرى، نيروى پيشرو خواهند بود. صهيونيست ها به تأثير از ماركس، ملت برگزيده خداوند، يعنى يهوديان، را همواره عامل هر حركت پيشروانه و مترقيانه به حساب مى آورند. به عقيده آنان، اين نقش پيشتازى در جريان تولد و رشد كمونيسم و نيز در فرايند برپايى و پيروزى انقلاب كمونيستى روسيه وجود داشته است; زيرا بيش تر اعضاى كادر مركزى حزب كمونيست شوروى سابق مانند تروتسكى63، يهودى بوده اند. مضافاً اين كه بسيارى از رهبران صهيونيستى چون بن گوريون از روسيه تزارى كه نخستين كشور كمونيستى جهان بوده است، برخاسته اند.64
                            ب. صهيونيست ها، همانند كمونيست ها، از ماترياليسم65 تاريخى ماركس در تحليل گذشته و آينده خود سود مى جويند. به گمان صهيونيست ها، دوران كمون اوليه66، جلوه روزگار يهوديان پيش از حضرت يعقوب(عليه السلام)است. در دوره برده دارى، برده دارانى غيريهودى مانند فروعون، يهوديان را به بردگى گرفتند. در دوران فئوداليسم67و سرمايه دارى، زمين داران و سرمايه داران غيريهودى بر مسند قدرت باقى ماندند و يهوديان را به سوى كارهاى كم ارزش و پستى چون صرافى سوق دادند. «در اين جا بود كه يهود لازم... ]ديد [كه با انقلاب كمونيستى رقبا را از ميدان به در كرده و با ايجاد يك حزب نيرومند... تمامى قدرت اقتصادى و سياسى و اجتماعى را به دست گيرد.»68 به هر روى، كمونيسم، جهان را با ديدگاه مادى محض تفسيرمى كند، دين راافيون توده ها مى داند، عواطف و احساسات و اخلاق را روبنا مى شمارد، حركت تاريخ را براساس جبر تشريح مى نمايد، شيرازه جامعه را بر اقتصاد قرار مى دهد، براى نيل به هدف از هر وسيله اى بهره مى برد و طبقات و نه شخصيت ها را تاريخ ساز مى داند، صهيونيسم نيز معتقد است:

                            1. ثروت، پايه و اساس حكومت هاست. در نتيجه، جهان را بايد از دريچه سكه و سرمايه ديد.
                            2. ايمان مذهبى را بايد ريشه كن كرد و به جاى آن ارقام و اعداد را جايگزين نمود.
                            3. سياست هيچ وجه مشتركى با اخلاق ندارد و حكومت اخلاقى محكوم به شكست است.
                            4. بى گمان، يهوديان براساس مشيّت الهى به آقايى و سرورى جهان مى رسند.
                            5. طلا، برترين نيروى محرّك جهانى، در دست يهوديان است.
                            6. از مكر، تزوير و خيانت براى نيل يا نزديك شدن به هدف مى توان سود برد.
                            7. هيچ تحولى بدون دخالت و نظارت پر قدرت و نفوذ وافر يهوديان انجام نمى شود.69

                            2. ملى گرايى

                            ناسيوناليسم يا ملى گرايى جديد، محصول انقلاب كبير فرانسه و يكى از آثار تمدن نوين غرب است. پس از انقلاب كبير فرانسه، ميل به وطن خواهى و آرمان هاى قومى در مليّت ها و اقليت هاى دينى، چون يهوديت، افزايش يافت. از اين رو، صهيونيسم را نمى توان فرزند درد و رنج يهوديان دانست، بلكه اگر به يهوديان آزار و آسيبى نيز نمى رسيد، باز هم، تولد صهيونيسم برپايه رشد ناسيوناليسم غربى اجتناب ناپذير بود. هرتصل هم با بيان اين كه "مسأله تشكيل حكومت يهودى بيش از آن كه مسأله اى مذهبى يا اجتماعى باشد، مسأله اى ملى است." بر تأثير فزاينده ملى گرايى در خلق صهيونيسم تأكيد مىورزد. همچنين مارتين بوبر، يكى از بزرگ ترين مناديان يهود در قرن حاضر، بر ويژگى ناسيوناليستى صهيونيسم تأكيد مى كند. افزون بر اين، آلبرت اينشتين اززيان هاى گسترش ناسيوناليسم بر يهود، بيمناك بود.70
                            اين اعتقاد كه يهوديت ريشه در روح جمعى و گروهى، زبان و دشمن و سرزمين مشترك دارد، همواره ميان يهوديان وجود داشته است. ولى يهوديان در گذشته، قادر به بهره گيرى از اين عناصر براى خلق دولت يهود نبوده اند. سرانجام گروهى با تأكيد بسيار بر عناصر ناسيوناليستى يهود، زمينه هاى ظهور صهيونيسم و تأسيس دولت يهودى را فراهم آوردند. البته ظهور ليبراليسم كه ميل به آزادى و برابرى را شدت مى بخشد، در بهبود وضع عمومى، اجتماعىوسياسى يهود و ظهور ناسيوناليسم يهودى (= صهيونيسم) تأثير بسزايى داشته است.71
                            امروزه برخى انديشمندان، عناصرى را كه يهوديان افراطى يا صهيونيسم، به عنوان عناصر تكشيل دهنده دولت يهود مطرح مى كنند، مورد ترديد جدى قرار داده اند; زيرا:

                            اولاً، صهيونيسم، جريانى غير دينى است و از اين رو، نمى تواند با تكيه بر عناصر سازنده دين، به حيات خود مشروعيت بخشد.
                            ثانياً، يهود، يك نژاد نيست، بلكه يك دين است، آن هم دينى كه پيروان پراكنده اش در هيچ نقطه جهان داراى اكثريت جمعيتى نبوده اند.
                            ثالثاً، يهود يك ملت نيست; زيرا يهوديان از عناصر تشكيل دهنده ملت، چون زبان و دشمن مشترك برخوردار نيستند.
                            رابعاً، صهيونيسم با طرح قوم برگزيده بودن يهود، در پى سلطه بر جهان است، در حالى كه برترى و برگزيدگى راستين نيز نمى تواند وسيله اى برمشروعيت بخشيدن به رفتارسلطه گرايانه باشد.
                            خامساً، اگر فلسطين قبله گاه ويژه يهوديان است، پس چرا بيش تر يهوديان آن را نمى شناخته و حتى درباره موقعيت جغرافيايى آن نيز بى اطلاع بوده اند؟
                            سادساً، ناسيوناليسم صهيونيستى به شكلى افراطى درآمده و بشر امروز به هيچ رو پذيراى تحمل ناسيوناليستى نيست كه براى تحقق هدف هاى خويش، به كشتار، خشونت، ازدواج قومى و رفتار ناپسند دست مى زند.72


                            قوم برگزيده

                            تفسير و نگرش خاص صهيونيست ها از ايده قوم برگزيده به شكل هاى زير در پديد آمدن صهيونيسم دخالت داشته است:

                            1. براساس متون دينى يهودى، يهود قوم برگزيده خداوند است; چرا كه خدا به بنى اسرائيل وعده حكومت از نيل تا فرات را داده است. اين آموزه، تفسير كلام خداوند به حضرت ابراهيم(عليه السلام)است كه فرمود: "به اخلاف تو، اين سرزمين، از رود مصر تا شط بزرگ ]يعنى[ شط فرات را عطا مى كنم." در واقع، كتاب مقدس يهوديان، آنان را "قومى كه خداوند كيفرشان داده و در همان حال برگزيده است" معرفى مى كند. به ديگر سخن، براساس متون دينى يهوديان، آنان عطيّه الهى اند، و خداوند آنان را دوست مى دارد و از اين رو، آنان را از ميان مردم زمين براى اداره حكومت جهانى برگزيده است.73

                            انديشه مذكور در شرايط عادى و در وضعيت طبيعى به پديدآمدن صهيونيسم منجر نشده است، بلكه بزرگ نمايى و سياسى كردن آن، زاينده صهيونيسم است; زيرا:

                            الف. هرتصل بنيان گذار صهيونيسم، فردى غيرمذهبى بود، وى اعتراف كرد كه آرا و عقايدش متأثر از مذهب يهودى نيست، بلكه او انسان بى دينى است. در تأييد اين اعتراف، يورى اونرى Uri Avnery)) عضو سابق مجلس اسرائيل، بر اين نكته پاى فشرد كه اكثريت جمعيت اسرائيل، بى مذهب و حتى ضد مذهب اند.74

                            ب. درتفسيربرگزيده شدن قوم بنى اسرائيلواعطاى حكومت نيل تا فرات به آنان از سوى خداوند، دو نظريه مطرح است:

                            اول. وعده فوق كه به بنى اسرائيل داده شده، مربوط به زمان هاى گذشته است كه خانه به دوش بوده اند، و پس از مدتى اين وعده (تشكيل دولت يهود) تحقق يافته است.

                            دوم. اين وعده مربوط به آينده است، بدين گونه كه يك منجى ظهور مى كند و يهوديان را به ارض موعود مى برد. و البته، هنوز آن منجى ظهور نكرده است.75

                            2. يكى از ديگر دلايل يهوديان براى اثبات برگزيده بودن خويش، ويژگى هايى است كه به گمان آنان تنها در يهوديان وجود دارد. يهوديان گمان مى كنند كه شباهتى به ملل ديگر ندارند و نژادشان پاك ترين و خالص ترين نژادهاست، و به اين دليل، در سراسر تاريخ از پذيرش حاكميت و سلطه هر سلطانى جز پروردگار عالم سرباز زده اند. همچنين يهوديان برآنند كه قوم يهود، ملّتى است بى مانند و آنان، نخستين مورّخان دنيا، تنها دارندگان فرهنگ مستقل در خاورميانه و جهان، گل سر سبد آفرينش، مردمى كوشا و توانا، اولين كاشفان حكومت جهانى خدا، نژاد برتر و ملت مقدس اند و به دليل برخوردارى از اين ويژگى ها، بر ديگران مى بالند و خود را شايسته حكومت مستقل و يا مسلط بر جهانيان مى دانند.76

                            اگر هم بر فرض، اين گمان و اعتقاد آنان درست باشد، به هيچ روى موجب پديد آمدن حقى براى تشكيل دولت يهود و سلطه بر جهان نمى شود. افزون بر اين، تحقيقات نوين، اولاً، برخوردارى يهوديان از ويژگى هاى مذكور را رد مى كند و ثانياً، اگر فرض شود كه اين ويژگى ها در يهود هست، اثبات وجود آن ها در همه يهوديان ممكن نخواهد بود. چنان كه ساكولو مى گويد: «خلوص و ناآلودگى مطلق]دريهود[وجودندارد.»77 چگونه مى توان پذيرفت كه آلودگى دريهودنيست، درحالى كه يكى از زمينه هاى پديد آمدن صهيونيسم، نجات يهود از آلودگى نژادى است؟ از اين رو، ساكولو به عنوان يك صهيونيست، يهوديانى را كه زنان غيريهودى مى گيرند، سرزنش و نفرين مى كندو مى كوشد آنان راازاين كارِگناه آلود باز دارد.78


                            آرمان مذهبى

                            يهوديان مدعى اند كه خداوند در كتب دينى به آنان وعده داده است كه روزى فرزندان و بازماندگان قوم برگزيده و در همان حال پراكنده يهود از سراسر جهان به دور كوه صهيونِ اورشليم گرد مى آورد و آنان رابراى هميشه از آوارگى نجات مى دهد و در فلسطين ساكن مى كند. خداوند اين وعده را توسط يك منجى الهى محقق مى سازد. بنابراين، نتيجه مى گيرند، بازگشت يهوديان به ارض موعود، يك آرمان مذهبى و حاكى از علاقه آنان به فلسطين و نيز نمايان گر تلاش يهوديان در همسان سازى سرنوشت هم كيشان است.79

                            در اين زمينه، صهيونيست ها جايگاه مذهبى فلسطين يا سرزمين موعود را بسيار بالاتر از آنچه هست، نشان مى دهند و از آن بهره بردارى سياسى مى كنند، به گونه اى كه ژنرال موشه دايان مى گويد: «اگر كتاب مقدس به ما تعلق دارد و اگر خود را به عنوان امت دينى كتاب ]مقدس[ تلقى مى كنيم، بايستى تمامى سرزمين هاى كتاب مقدس را در تملك خويش داشته باشيم.» و به عقيده روژه گارودى، ايگال امير به امر خداوند و گروه خود، يعنى جنگاوران اسرائيل، اسحاق رابين را ترور مى كند; زيرا رابين برخلاف عقايد دينى، در پى آن بود كه بخشى از سرزمين موعود (= كرانه غربى رود اردن) را به اعراب تسليم كند.80

                            در نقد اين عقيده مى توان گفت: اگر وعده بازگشت به سرزمين موعود، كلام وحى باشد، آن به معناى سرزمين جغرافيايى نيست، بلكه اعاده صهيون به يهود اشاره به انعقاد نوعى پيمان با خداوند است. از اين رو، به نظر مى رسد فلسطين هيچ گاه سرزمين موعود يهودى نبوده است. شايد از اين روست كه مجمع اصلاح يهوديت در 1264 ش / 1885 م اعلام نمود كه انتظار بازگشت به فلسطين را ندارد، يا برخى از آنان گفته اند: آمريكا و آلمان، صهيون يهوديان است. البته حذف كلمه صهيون در ادعيه مذهبى نيز نشان از بى پايگى اين عقيده دارد كه صهيون در فلسطين است.81

                            بنابراين، ادعاى صهيونيسم مبنى بر اين كه صهيون در فلسطين است، درست نيست; زيرا صهيونيست ها در اواخر قرن سيزده شمسى / اوايل قرن بيستم ميلادى، فلسطين را پس از بررسى و رد مناطقى چون سورينام، كنيا، اوگاندا، قبرس، موزامبيك، آرژانتين، كنگو، آنگولا، طرابلس (= ليبى) و صحراى سينا82 به عنوان مكانى براى تأسيس حكومت يهود برگزيده اند. نتيجه اين كه آنان حتى به اندازه يهوديان در انديشه فلسطين نبوده اند و اين واقعيت كه صهيون براى صهيونيست ها مهم نيست، با اعتراف لئوپنسكر Leo pinsker))، صهيونيست مشهور به اين كه "ما فقط به قطعه زمينى نياز داريم كه... اعتقاد به خدا و كتاب مقدس... را به آن جا ببريم» و نيز با اين اعتراف هرتصل كه تلاش او براى تأسيس دولت يهودى، يك برنامه استعمارى است، روشن تر مى گردد.83
                            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                            «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                            صادق هدايت؛ بوف کور

                            Comment

                            • donsaeid
                              Senior Member
                              • Nov 2005
                              • 28300

                              #15

                              افزون بر آنچه گذشت، زمينه هاى ديگرى نيز در زايش صهيونيسم دخيل بوده اند، كه در ذيل به برخى از آن ها اشاره مى شود.

                              الف. ماجراى آلفرد دريفوس: وى (متوفى 1314 ش / 1935 م) افسر يهودى ارتش فرانسه بود كه در 1273 ش / 1894 م متهم به تحويل مدارك نظامى محرمانه و مهمى به آلمان شد. او در همين سال دستگير، محاكمه و به حبس ابد محكوم گشت، ولى در 1278 ش / 1899 م تبرئه و در 1285 ش / 1906 م به خدمت فراخوانده شد. اين ماجرا از يك سو، موج تازه اى از يهودآزارى و از سوى ديگر، يهودگرايى را در اروپا شدت بخشيد. اگر چه ماجراى دريفوس نزاعى ميان گروه هاى چپ و راست فرانسه تلقى مى شد، اما صهيونيسم، آن را به عنوان يكى از مظاهر آزار و ستم بر يهوديان مطرح ساخت. همين ماجرا، اثرى عميق بر افكار هرتصل گذاشت، چونان كه وى را به يافتن يك راه حل اساسى براى رهانيدن و نجات يهوديان از ظلم و ستم كشاند. در پى آن، وى طرح تأسيس يك كشور يهودى را به عنوان راه حلى براى نجات يهوديان از يهودآزارى، در كتاب «يهود و دولت» خويش به دست داد.84

                              ب. جنبش ها و گروه هاى صهيونى: از ديگر زمينه هاى ظهور صهيونيسم، تأسيس و تداوم فعاليت ها و جنبش هاى صهيونى است. از مهم ترين اين گروه ها و جنبش ها، گروه عشّاق صهيون و جنبش بيلو85 بودند كه در نخستين سال هاى دهه 1260 ش / 18890 م در روسيه پديد آمدند و به سرعت در كشورهاى ديگر گسترش يافتند. جنبش بيلو، متأثر از آرا و نظريه هاى پنسكر، رهبر عشاق صهيون بود، اما رنگ صهيونيستى بيش ترى نسبت به عشاق صهيون داشت، به گونه اى كه نخستين مهاجرت گروهى به فلسطين از ابتكارات اين جنبش است. در مجموع، نتيجه تلاش هاى حدود پانزده ساله گروه عشاق صهيون و جنبش بيلو، ظهور هرتصل و نگارش كتاب «دولت يهود» است. هرتصل براى نيل به هدف تأسيس كشور يهودى، جنبش ها و سازمان هاى پراكنده صهيونيستى را در كنفرانس بال، زير چتر سازمانى واحد (= سازمانى جهانى صهيونيسم) گرد آورد.86

                              ج. نگاه منفى اروپا به يهود: اروپاييان با نگاهى منفى به يهوديان مى نگريستند. از نظر آنان، يهوديان موجوداتى پست، ملتى فرومايه، استثمارگران اصلى اقتصاد اروپا، ناتوان در همسانى با ديگران، نژادى با زاد و ولد فراوان و عناصرى فقير و انگل بودند و به عقيده بالفور، آنان دشمنانى بودند كه حضورشان در تمدن غرب به فلاكت آن مى انجاميد. بنابراين، اروپاييان، تاب تحمل آن ها را نداشتند و بر آن شدند تايهوديان را از اروپا اخراج و در يك سرزمين خارجى، مانند فلسطين، ساكن كنند. در اين صورت، يهوديان فقير و انگل با حراست از كانال استراتژيك سوئز به ابزار سودمند براى غرب مبدل مى شدند.87

                              د. ناتوانى يهود در همسانى اجتماعى: زندگى اجتماعى يهوديان در اروپا، همراه با مشكلات و موانعى بود، يكى از اين مشكلات و موانع اين بود كه يهوديان توانايى هماهنگى و همسانى با جامعه غرب را نداشته و براى پاسدارى از آداب، سنن و عقايد يهودى، علاقه اى به ادغام از خود نشان نمى دادند و چون ناچار بودند توان و نيروى خويش را در بهسازى، عمران و آبادانى تمدن غرب ـ تمدنى كه در آن عنصرى بيگانه بودند ـ به كار گيرند، هيچ گاه خشنود نبوده اند. از اين رو، به سوى نظريه تأسيس دولت مستقل يهودى كه مى توانست آنان را از شرّ غرب رهايى بخشد، گرايش يافتند.88

                              هـ. ادعاى پاسدارى از دين: در دوره رنسانس89 و انقلاب صنعتى غرب، حصار زندگى گيتويى يهوديان فرو ريخت. اين امر مواجهه و برخورد يهوديان با فرهنگ غيرخودى و تضعيف عقايد دينى را در پى داشت و از قدرت پاسخ گويى يهوديت به نيازهاى نوين مردم يهودى كاست. در نتيجه، گروهى كه به ظاهر در پى حفظ هويت ملى و مذهبى يهود بودند، تحت تأثير عوامل گوناگون و به ويژه نفوذ استعمارگران، به سياسى كردن يهوديت، يعنى آفرينش صهيونيسم پرداختند. در دستيابى به اين هدف، حفظ انسجام نسبى يهوديان و ممانعت از تفرقه آن ها ضرورى بود.90

                              و. حقوق و آزادى هاى مدنى: تحولات اجتماعى در غرب پس از عصر نوزايى، به گسترش حقوق مدنى و ترويج آزادى هاى سياسى و توسعه شعارهاى برابرى و برادرى همگانى انجاميد. اين موضوع به يهوديان امكان داد تا در پرتو فضاى ايجاد شده، به تقويت عناصر ناسيوناليستى يهوديت، همچون نژاد، خون، مذهب، وطن و زبان بپردازند. به عنوان مثال، بسط و رشد آزادى سياسى، موجب دست كشيدن يهوديان آلمانى از زبان محلى «يديش» و روى آوردن به زبان عبرى گرديد. خلاصه اين كه بهره گيرى از عناصر ناسيوناليستى براى خلق صهيونيسم در پرتو گسترش حقوق مدنى غربى به وقوع پيوست.91

                              ز. شكست دادن عثمانى ها: تجزيه و نابودسازى امپراتورى عثمانى از اهداف استعمارگران بود; زيرا تجزيه يك امپراتورى مسلمان افزون بر اين كه شكست دشمن و حريفى ديرينه به شمار مى رفت، بازار مصرف، مواد اوليه و موقعيت اقتصادى نوينى را براى يكايك استعمارگران، به ويژه بريتانيا به عنوان بزرگ ترين دولت استعمارى، فراهم مى آورد. به اعتراف سرهنگ جورج گاولر (GeorgeGauler) ـ حاكم انگليسى استرالياى جنوبى ـ فلسطين به عنوان محور، مركز عصب و قلب دنياست. بنابراين، تصرف و تصاحب آن توسط هر يك از كشورهاى رقيب، ضربه اى هولناك بر پيكر بريتانيا وارد مى ساخت.92

                              ح. انديشه ملت واحد: ترويج انديشه ملت واحد، در بارورى صهيونيسم سهيم بوده است. در ترويج و ترزيق اين انديشه، كسانى چون اسحاق نيوتن93 و روسو94 داراى سهمى بزرگ اند. در نوشته هاى كانت95 و فيخته96 نيز يهوديان به عنوان يك ملت انداموار (ارگانيك) يا واحد معرفى شده اند. كوشش هاى آنان منجر به نگارش كتاب سرزمين جلعاد (چاپ 1259 ش / 1890 م) و تولد سرود هاتيكوه97به معناى اميد شد كه اولى بر لزوم اسكان يهوديان در يك سرزمين معين پاى مى فشرد98 و دومى برحركت صهيونيسم به سوى فلسطين.99

                              بديهى است پرداختن به عوامل ديگرى همچون: نقش مهاجرت هاى يهوديان به نقاط گوناگون جهان، تحريف متون دينى و سكوت روحانيان مذهبى و نيز خاموشى و بى تفاوتى مسلمانان و حكومت هاى اسلامى در پديدآمدن صهيونيسم، مجال و فرصت ديگرى را مى طلبد.
                              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                              «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                              صادق هدايت؛ بوف کور

                              Comment

                              Working...