**Nice Statements**

[Parinaz_M]

نيمه شب آواره و بي حس و حال

در سرم سوداي جامي بي زوال

پرسه اي آغاز کرديم در خيال

دل به ياد آورد ايام وصال

از جدايي يک دو سالي مي گذشت

يک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به ياد آورد اول بار را

خاطرات اولين ديدار را

آن نظر بازي آن اسرار را

آن دو چشم مست آهو وار را

هم چون رازي مبهم و سر بسته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود

آمدو هم آشيان شد با من او

همنشين و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

نا توان بود و توان شد با من او

دامنش شد خواب گاه خستگي اينچنين آغاز شد دلبستگي

واي ازآن شب زنده داري تا سحر

واي از آن عمري که با او شد بسر

مست او بودم ز دنيا بي خبر

دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

آمدو در خلوتم دم ساز شد

گفتگو ها بين ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا برجاست دل

گر گشايي چشم دل زيباست دل

گر تو زورق وان شوي درياست دل

بي تو شام بي فرداست دل

[donsaeid]

vay pari... merci alot... kheili ghashang bodan

[Parinaz_M]

دنيا را بد ساخته اند

كسي را كه دوست داري،تورادوست نمي دارد

كسي كه تورا دوست دارد ،تو دوستش نمي داري

اما كسي كه تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد

به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند

و اين رنج است زندگي يعني اين

[Parinaz_M]

زندگي ساختن را ياد گرفته ايم اما نه زندگي کردن را

تنها به زندگي سالهاي عمر را افزوده ايم

و نه زندگي را به سالهاي عمرمان

بيشتر خرج مي کنيم اما کمتر داريم

، بيشتر مي خريم اما کمتر لذت مي بريم

فضای بيرون را فتح کرده ايم اما نه فضا درون را

، ما اتم را شکافته ايم اما نه تعصب خود را

بيشتر مي نويسيم اما کمتر ياد مي گيريم

، بيشتر برنامه مي ريزيم اما کمتر به انجام مي رسانيم

عجله کردن را آموخته ايم و نه صبر کردن

، درآمدهاي بالاتري داريم اما اصول اخلاقي پايينتر

کامپيوترهاي بيشتري مي سازيم تا اطلاعات بيشتري نگهداري کنيم

تا رونوشت هاي بيشتري توليد کنيم

، اما ارتباطات کمتري داريم

ما کميت بيشتر اما کيفيت کمتري داريم

اکنون زمان غذاهاي آماده اما دير هضم است

، مردان بلند قامت اما شخصيت هاي پست

، سودهاي کلان اما روابط سطحي

فرصت بيشتر اما تفريح کمتر

، تنوع غذاي بيشتر اما تغذيه ناسالم تر

؛ درآمد بيشتر اما طلاق بيشتر

منازل رويايي اما خانواده هاي از هم پاشيده

بدين دليل است که پيشنهاد مي کنم

از امروز شما هيچ چيز را براي موقعيتهاي خاص نگذاريد

، زيرا هر روز زندگي يک موقعيت خاص است

در جستجوی دانش باشيد، بيشتر بخوانيد،

[Parinaz_M]

گاهي اوقات چيزي درون من مي رقصد و پاي کوبي مي کند

من روحم را حبس نکرده ام.

به اينکه انسان عجيبي هستم اعتراف مي کنم !

من خدا را در آغوش کشيده ام.

خدا زياد هم بزرگ نيست.

خدا در آغوش من جا مي شود،

شايد هم آغوش من خيلي بزرگ است.

خدا را که در آغوش مي کشم دچار لرز هاي مقطعي مي شوم .

تب مي کنم و هذيان مي گويم.

خدا پيشاني مرا مي بوسد و من از لذت اين بوسه دچار مستي مي شوم.

خدا يکبار به من گفت تو گناهکار مهرباني هستي.

و من خوب مي دانم که گناهان من چقدر غير قابل بخششند.

مي دانم زياد مهمان نخوام بود.

اين را نه از خود که پدر آسماني به من گفته است.

زمان مي گذرد.

[Parinaz_M]

در ميان گنگي لحظاتم

، حس مي كنم كه نياز به يك هم صحبت دارم

، كسي كه با صحبتهايش برايم آرامشي به ارمغان بياورد

ولي كجا ميتوان او را يافت ؟

آيا فكر مي كني كه روزگار آنقدر جوانمرد است كه با من سازش داشته باشد ؟

گاهي براي فرار از اين سكوت خوف انگيز به بازي بادبادكها مي روم

و گاهي به سكوت گياه چنگ مي اندازم

زماني قاصدك را به آسمان آبي سوق مي دهم

و زماني ديگر به تاراج غنچه هاي بيگناه

يك گياه درحال شكوفا شدن مي روم

و چه احمقانه است بازي سرنوشت با ما !!

راستي چرا اينگونه بايدزيست ؟

يعني ديگر گونه اي نيست؟

آيا دستهايم خود سازنده ي اين گونه بودن است چه نامرادانه ؟

كاش مي توانستم با لمس شاپركها

يا روياي پائيز جنگل

يا غروب درياي شمال

به خود اميدواريهايي بدهم

اما افسوس كه رويا هم در من مرده است

من مانده ام و شش برگ كاغذ و هزار سخن ناگفته .

لعنت به من

لعنت به هزار ديگر

هم چون ما كه دل خوش نموده اند

به روياي آينده

در حاليكه در نيمه راه رويا هم تركمان مي گويد

پنجه هاي ناتوانم به دنبال يك عشق آتشين روانه شدند

و آنچه در سراب زندگيم به آن رسيدم

دستهاي قطع شده ي خودم بود :

كه اي ابري باران چرا به

[Parinaz_M]

goft midooni refaghat ba hemaghat kheili nazdike?

goftam ba sedaghat chetor?

goft sedaghat ein hemaghate.

goftam man hazeram refaghatet ro ba tamoom hemaghatam be joon bekharam be shart inke ye zare sedaghat toosh bashe

[BehnazNaNaz]

baba to dige ki hasti
be ghole shaer daste sheitoon ro basti

[Parinaz_M]

ma enim dige

[Parinaz_M]

من می گم

انسانها مجموعه ای از خوبيها و بديها هستند

مهم اينه كه تو كدوم قسمت از وجودشون رو فعال می كنی

پس نگو

ديگران آدمهای بدی هستن

بگو

من بد برخورد كردم

[Parinaz_M]

سلامم را تو پاسخ گوی با آنچه تو را دادم

كه اينجا آدمك بسيار اما باز

تويی در شهر خاموشی

همه معنای فريادم

سلامم را تو پاسخ گوي با لبخند بی تزوير

بپرس احوال تنهايی من را

حال اينجايم

مپرس از اتفاق ياُس فرداها

مگو با ما چه خواهد كرد اين تقدير

سلامم را تو پاسخ گوی ای دنيای پاكی ها

غبارم من ، تو باران باش

جدايم كن ز اين و آن

رها از منت بی مهر خاكی ها

سلام من صدای وسعت تنهايی ام

از انتهای غربتم در شب

سلام من همان اميد تا صبح است

سلامم را تو پاسخ گوی

گر دست تمنای مرا خواهی كه نگذاری

اگر خواهی كه ننشينم تك و تنها

در اين اندوه و حسرت های تكراری

سلامم را تو پاسخ گوی

[Parinaz_M]

چقدر خوبه که آدم يه نفر همدم خوب و مهربون داشته باشه که بهش اميد بده، شادش کنه و چقدر سخته که اون همدم رو از دست بده

[Parinaz_M]

بمون که من بی تو آروم نمی گیرم
نگیر نگیر از من گرمی دستاتو
قسمت بکن با من امروز و فرداتو

منو با یه بوسه
اسیر و رامم کن
منو تو آغوشت
بگیر و خوابم کن

همیشه با من باش
همراه و هم خونه
که با تو شب هرگز
با من نمی مونه

تویی یه خواب خوش رویای رنگینم
بمون بمون با من که از تو شیرینم

فصلی بساز از نو یه فصل گل بارون
فصلی پر از عطر و ترانهء بارون
آسمون چشمام ابریه می باره
بمون که بی تو غم تنهام نمی ذاره

[Parinaz_M]

من آن ناخوانده آوازم...صدای زخمی سازم

به دنبال صدايم باش...برای تو اگر رازم

من آواز بيابانم...صدای بغض بارانم

بريده از نيستانم...غمی دارم که می خوانم

من آن دريای دل بازم...که با ساحل نمی سازم

دل آيينه پردازم...ميان دست و آوازم

مرا از بودنم بشناس...که قسمت کرده ام با تو

مرا که خود نمی دانم در آيينه منم يا تو

به من از من شکايت کن...مرا از من حکايت کن

از اين دريای دل تنگی ... به يک جرعه قناعت کن

صدای زخمی سازم ... نه پايانم نه آغازم

برای گم شدن در عشق ... تورا کم دارد آوازم

هوای ابر پاييزم ... به آسانی نمی بارم

ولی با تو فقط با تو ... هزاران گفتنی دارم

مرا قصه ام بشناس ... که با تو قصه ها دارم

صدای بغض بارانم ... مرا بشنو که می بارم

[Parinaz_M]

تنهائی جای پایش را عمیق تر

و ماندن در این غربت

لحظه های غرق در مرداب را

شدت بخشیده

مانند شاخه ای خشک شکننده

و چون عمر یک حباب

لحظه های شیرین، کوتاه

کوره راه خوشبختی، تاریک و متروک

زمان در تسخیر پائیز

و من

همچنان در انتظار بهار