Mojahedin -e Khalgh

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #1

    Mojahedin -e Khalgh

    Baghdad, 5 Jan. - The leader of the Iranian mujahadeen, Massoud Rajavi, who was thought to have been in hiding since the American occupation of Iraq, is under house arrest there, according to the Paris-based website, roozonline. Massoud Rajavi and another 27 leaders of the Iranian movement, who were confined in the Ashraf base, after the fall of Saddam Hussein, have reportedly been shifted to US military custody in the Mercury Camp. The Iranian mujahadeen is a militant guerrilla movement seeking to overthrow the government of Iran and was based first in France and then in Iraq.

    The Mujahadeen of the Iranian People is active in Europe under the name of the National Resistance Council, with a declared aim of overthrowing the Islamic republic of Iran. Listed as a terror group by Washington and the European Union, the Muajahadeen were founded in the late 1960s, before the Islamic Revolution in Iran as the armed wing of a religious movement opposing the then monarchy.

    Their first action in that period was the murder of several American military advisors in Tehran to train the troops of the Shah. After briefly cooperating with Ayatollah Khomeini, after the 1979 revolution, the mujahadeen went underground to fight the Islamic regime. During the Iran-Iraq war they transferred their base first to the outs***ts of Paris and then to Baghdad, under the protection of Saddam Hussein.

    Roozonline argues that the arrest of Massoud Rajavi and other senior figures is the result of the first encounter by the American ambassador to Baghdad, Zalmai Khalilzad, who was tasked by the White House with getting Iranian leaders to the negotiation table. "The negotiations are limited to issues regarding Iraq," said the ambassador.

    Iran has for some time been calling for the arrest and the extradition of more than 3,000 Iranian Mujahadeen in Iraq.

    After the American invasion of Iraq in 2003, Iranian mujahadeen camps were bombed by coalition forces and the weaponry seized. The personnel initially placed under armed guard in a camp outside Baghdad. In August 2004, despite considering it a terrorist group, the United States granted the mujahadeen in Iraq Geneva Convention protection, making deportation to Iran illegal.

    The Iranian mujahadeen maintained an information office in Washington DC, until it was designated a terrorist group. This designation has never been fully accepted - in 2003, more than a hundred members of congress signed a letter calling for the lifting of this designation.

    iran
  • mehreyazdan
    Member
    • Aug 2005
    • 218

    #2
    hatman gush konid
    Attached Files
    پاینده ایران .... زنده باد ملت ایران

    Comment

    • IQ
      Senior Member
      • Feb 2005
      • 5035

      #3
      AJAB!!!.................

      Comment

      • IQ
        Senior Member
        • Feb 2005
        • 5035

        #4
        Originally posted by mehreyazdan
        hatman gush konid

        i don't know this group personally but this was funny.

        Comment

        • jjbb
          Senior Member
          • Nov 2005
          • 8813

          #5
          hala shodeh tapesh.com siyasi ke har gorohi tabligh mikoneh mesle thread khanomhaye khoshgek ke hesabi bad shodeh bood........
          hamino kam dashtim.................

          Comment

          • mehreyazdan
            Member
            • Aug 2005
            • 218

            #6
            dorood, jjbb gerami manzuretun be on Ahangiye ke man attach kardam aziz??? age be one ke age ono ba deghat gush konid 100% tanze wa mokhalefe MKO ham hast tabligh nist aziz,,

            Originally posted by jjbb
            hala shodeh tapesh.com siyasi ke har gorohi tabligh mikoneh mesle thread khanomhaye khoshgek ke hesabi bad shodeh bood........
            hamino kam dashtim.................
            پاینده ایران .... زنده باد ملت ایران

            Comment

            • donsaeid
              Senior Member
              • Nov 2005
              • 28300

              #7
              aziz in jjbb halesh khob nabod dishab.... kheili vaght bod nakhabide bood
              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


              «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
              صادق هدايت؛ بوف کور

              Comment

              • ali_shad
                Member
                • Aug 2005
                • 1133

                #8
                Kheili bahal bod, vaghean damet garm. Ba inke tanz bod vali kheili mafhom dasht.
                Originally posted by mehreyazdan
                hatman gush konid

                Comment

                • mehreyazdan
                  Member
                  • Aug 2005
                  • 218

                  #9
                  Inam yeki digeh hatman gush konid,,
                  shad bashid o sar afraz,,,
                  Attached Files
                  پاینده ایران .... زنده باد ملت ایران

                  Comment

                  • donsaeid
                    Senior Member
                    • Nov 2005
                    • 28300

                    #10
                    Monafeghin ( A&Z )

                    گمراه و گمراه كننده‌اند، در ظاهر اظهار اسلام و ايمان كرده، ولى در قلب به هيچ معيارى از اصول اسلام ايمان ندارند. به رنگ‌هاى مختلف در مي‌آيند و به فنون گوناگون دست مى‌زنند. به صورت حزب، گروه، جمعيت متشكل مى‌شوند و در مواقع حساس با جهت گيري‌هاى به اصطلاح عوام‌فريب مردم را فريب مى‌دهند.

                    ويژگى‌هاى منافقين

                    «استحوذ عليهم الشيطان فانساهم ذكر الله اولئك حزب‌الشيطان الا ان حزب‌الشيطان هم الخاسرون»

                    (سوره مجادله، ايه19)



                    شيطان بر آنها چيره شده و ياد خدا را از خاطر آنها برده است، آنها حزب شيطانند بدانيد حزب شيطان زيانكارانند.



                    آيات قبل از اين آيه بخشى از توطئه‌هاى منافقان را بر ملا مى‌سازد و آنها را با نشانه‌هايشان به مسلمانان معرفى مى‌كند. اينك به اوصاف انان توجه كنيم و از شر آنان به خدا پناه ببريم:



                    1. گمراه و گمراه كننده‌اند، در ظاهر اظهار اسلام و ايمان كرده، ولى در قلب به هيچ معيارى از اصول اسلام ايمان ندارند.

                    2. لغزشكار و لغزاننده‌اند، اينان چون در زندگى هدف مشخصى ندارند دچار لغزش و اشتباه مى‌شوند و ديگران را نيز به اشتباه مى‌اندازند.

                    3. به رنگ‌هاى مختلف در مي‌آيند و به فنون گوناگون دست مى‌زنند. به صورت حزب، گروه، جمعيت متشكل مى‌شوند و در مواقع حساس با جهت گيري‌هاى به اصطلاح عوام‌فريب مردم را فريب مى‌دهند.

                    4. در همه جا كمين مى‌كنند تا نقطه ضعفى از رهروان حقيقى اسلام به دست اورند و به وسيله سم پاشى‌هاى خود آنان را از صحنه به در كنند و از پاى دراورند.

                    5. آنان در دل بيمار و در ظاهر آراسته‌اند، در زندگى سياسى ـ اجتماعى آن چنان برخورد مى‌كنند كه در ظاهر اشكالى به آنان نمى‌توان گرفت ولى درونشان پر از كينه رياست‌طلبى، سودجويى و فتنه‌انگيزى است.

                    6. حركت آنان در خفا بوده و هم چون نفوذ ميكرب در بدن بيمار، در خون جامعه نفوذ مى‌كنند مردم را با صحنه‌سازي‌هاى فريبنده در مقابل مسؤولين قرار مى‌دهند و از راه‌هاى گوناگون ذهن بعضي مسؤولين را نسبت به افراد فعال دلسوز متدين بدبين ساخته سازشكاران و منحرفين را در نظر آنان ارزشمند جلوه مى‌دهند و با از صحنه خارج ساختن افراد صادق، افراد مورد نظر خود را جايگزين مى‌نمايند.

                    7. در پرداختن به مسائل درمان مى‌دهند و سخنانشان شفابخش است ولى عملشان درد درمان‌ناپذير است. در سخنرانى‌ها مشكلات دينى و معيشتى مردم را مطرح مى‌كنند و در جرايد بهترين تحليل‌ها و راه‌حل‌هاى سياسى را ارائه مى‌دهند ولى در عمل دست به كارشكنى، جاسوسى و توطئه مى‌زنند كه قابل جبران نيست.

                    8. نسبت به رفاه مردم حسادت مى‌ورزند و اميد مردم را به نوميدى و ياس تبديل مى‌كنند.

                    9. در هر راهى (مسلمان راستين را) به هلاكت رسانده به هر دلى (جهت القا شيطنت از طريق واسطه‌ها) راهى و براى هر اندوهى اشك تمساح مى‌ريزند.

                    10. از همديگر تمجيد كرده انتظار پاداش دارند. از اين رو مشاهده مى‌كنيم هنگامى كه گروهى توطئه‌اى را به اجرا مى‌گذارند ديگر گروه‌ها به اعلام موضع، اعلام پشتيبانى و مديحه‌سرايى از آن توطئه مى‌پردازند تا دين خود را به آن گروه نفاق‌افكن ادا كرده باشند.

                    11. اگر سوالى را مطرح كردند روى آن اصرار مى‌ورزند و اگر به انتقاد پرداختند پرده‌درى مى‌كنند و اگر در مسئله‌اى قضاوت كنند، ستم روا مى‌دارند.

                    12. آنان در برابر هر حقى باطلى و هر مستقيمى، انحرافى و هر زنده‌اى قاتلى تهيه ديده‌اند.

                    13. براى هر درى كليدى و براى هر شب تاريكى چراغى آماده كرده‌اند.

                    14. با اظهار نوميدى مى‌خواهند به مطامع خود برسند و بازار خود را گرم سازند و كالاى خود را بفروشند.

                    15. در راه مقاصد خود سخن مى‌گويند و بدان پوشش حقيقت داده و بدان آرايش و جلا مى‌دهند، تا از اين راه به فزون‌طلبى اقتصادى و يا قدرت‌طلبى خود برسند.

                    16. اينان راه خود را هموار و آماده مى‌سازند و سپس در تنگناها به بن بست مى‌كشانند.

                    17. اينان پيروان شيطان و زبانه‌هاى اتش جهنم‌اند.

                    18. اينان حزب شيطانند و حزب شيطان زيانكارانند.

                    اولئك حزب الشيطان الا ان حزب الشيطان هم الخاسرون.
                    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                    صادق هدايت؛ بوف کور

                    Comment

                    • donsaeid
                      Senior Member
                      • Nov 2005
                      • 28300

                      #11


                      ‎تلاش های بیهوده لابی منافقين در امریکا

                      فایننشال تایمز در مقاله‎ای به ‎تحلیل تحرکات منافقين و لابی طرفدار آنها در امریکا پرداخته و با اشاره به سوابق مجاهدین یادآور شده: «این گروه به رهبری مریم رجوی و همسرش مسعود، که با نام‎های «ام.کی.او» و «ام.ای.کی» هم شناخته می‎شود، به‎خاطر به قتل رساندن امریکایی‎ها قبل از انقلاب 1979، همکاری با صدام حسین در نسل‎کشی کردها، و حمله به غیرنظامیان در داخل ایران، توسط ایالات متحده ممنوعه اعلام شد.»

                      نویسندۀ این مقاله در ادامه با ذکر تلاش‎های لابی منافقین، به فرافکنی‎های مجاهدین در این رابطه اشاره کرده و از قول آنها می‎نویسد: «مجاهدین خلق اتهامات تروریسم را تکذیب کرده و می‎گوید که توسط کلینتون، در تلاش برای گفت‎وگو با دولت ایران، ممنوعه شده است.»

                      اما بلافاصله با استناد به دیدگاه‎های کارشناسان در این مورد، پوشالی بودن ادعاهای منافقين و خالی بودن دست آنها را به نمایش می‎گذارد: «تحلیل‎گران در واشنگتن شک دارند که این گروه، علی‎رغم جذابیتش برای برخی از برنامه‎ریزان پنتاگون، به‎عنوان یک نیروی مسلح آماده در عراق، بتواند مجدداَ مشروعیت کسب کند.»

                      اما این واقعیت را از نظر دور نمی‎دارد که برخی، حتی در دولت بوش، تلاش می‎کنند تا از این گروه حمایت شود: «اما در حالی که دولت بوش تلاش می‎کند به یک خط مشی منسجم دربارۀ ایران دست یابد، و به قول یک دیپلمات اروپایی گزینه‎های «گفت‎وگو، منزوی کردن یا مختل کردن» را می‎آزماید، لابی توسط منافقين منعکس کنندۀ ناآرامی در داخل دولت بوش است.»

                      مقاله‎نویس فاینشنال تایمز در ادامه می‎نویسد: « استفان هدلی، مشاور امنیت ملی، 10 سند اطلاعاتی که گزینه‎های مختلف در آن‎ها بررسی شده بود را در دست دارد. ماه جاری، بعد از آن‎که یکی از این اسناد که گسترش تماس‎های دیپلماتیک با ایران را پیشنهاد می‎کرد، به وال استریت ژورنال درز کرد، یک نشست شورای امنیت ملی منتفی شد.

                      دیپلمات‎ها و دو مسؤول امریکایی گفتند که انگیزۀ بررسی اخیر، نتیجه‎گیری کاندولیزا رایس (وزیر خارجه) و دیگر افراد مبنی بر این‎که گزینۀ تحریم‎های مؤثر وجود ندارد، بوده.و دیگر این‎که پیش‎بینی‎های نومحافظه‎کاران که می‎گفتند رژیم ایران در آستانۀ سرنگونی توسط مردم ناآرام قرار دارد، آن‎ها را گمراه کرده است.

                      بیانیه‎های اخیر از جانب خانم رایس به تلاش برای گسترش دادن تماس‎های دیپلماتیک با ایران اشاره دارند.

                      دیپلمات‎ها همچنین می‎گویند که تلاش جدیدی برای حل و فصل اختلاف دربارۀ برنامۀ هسته‎ای ایران - از طریق مذاکرات اروپایی - آغاز شده است.»

                      تمامی آنچه تحلیل بالا در پی روشنگری در مورد آن است، این حقیقت است که اطلاعات دروغین در مورد ایران، دولت امریکا را سردرگم نموده است.

                      در رأس این جعلیات، پیش‎بینی‎های باطل جمهوری‎خواهان در مورد قرار داشتن ایران در آستانۀ سرنگونی است.

                      این اتفاق که جمهوری‎خواهان نیز همانند مجاهدین، پیش‎بینی‎های یک ماه و دو ماه در مورد سرنگون شدن حکومت ایران دارند، به‎طرز مضحکی، نشان‎گر پیروی آنان از هوس‎ها و آرزوهایشان می‎باشد. همانگونه که منافقین نیز به این درد مبتلا بوده و هستند، و یکی از بارزترین ویژگی‎های آنان در دهۀ 80 میلادی این بود که هر روز خبر از سرنگون شدن حکومت ایران می‎دادند و در این مورد به خیال‎پردازی می‎پرداختند. اما با گذشت زمان و برخورد رهبری این گروه با واقعیت سرسخت و متفاوت با آنچه آنها مدعی بودند، رهبر فراری این گروه تلویحاً حرف‎هایش را پس گرفت و در جلساتی همراه با همسرش و اعضای مؤثر گروه، زمان نامعلومی را برای این امر تعیین کرد!

                      عجیب است که جمهوری‎خواهان، پا جای پای این گروه در دهۀ هشتاد گذاشته‎اند و حاضر نیستند واقعیت جامعۀ ایران را بپذیرند!

                      اما دولت امریکا، خصوصاً وزارت خارجۀ این کشور با اتکاء به نظریات کارشناسان مسایل ایران، از عمق غیرواقعی بودن چنین دیدگاهی مطلع است و به‎نظر می‎رسد که موضع‎گیری‎های چند روز گذشتۀ دولت امریکا نیز بر نفی این پیش‎بینی‎های ساده‎لوحانه استوار شده و سیاست متوازن‎تری در قبال ایران اتخاذ کرده است.

                      از این گذشته، آنچه دارای اهمیت است، پیام روشنی است که سیاست دولت ایالات متحده به این گروه می‎دهد. این‎که آنها هم‎چنان در لیست گروه‎های تروریستی خواهند ماند و دست و پا زدن‎های آنها در امریکا و دخیل بستن به کسانی که خود اکنون در امریکا زیر سؤال هستند، هیچ سودی برای این گروه در بر نخواهد داشت.
                      نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                      «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                      صادق هدايت؛ بوف کور

                      Comment

                      • donsaeid
                        Senior Member
                        • Nov 2005
                        • 28300

                        #12
                        نامه به کوفی عنان در اعتراض به لغو محدوديت از فعاليت مريم رجوی

                        نماينده ايران در سازمان ملل متحد طی نامه ای به دبيرکل و همچنين رئيس شورای امنيت اين سازمان به حکم دادگاهی در فرانسه که محدوديت فعاليت مريم رجوی، رئيس شاخه سياسی سازمان مجاهدين خلق را در اين کشور لغو کرده است اعتراض کرد.
                        محمدجواد ظريف، نماينده ايران در سازمان ملل در نامه خود، حکم دادگاه فرانسوی را بر خلاف تعهدات بين ‌المللی دولت فرانسه در مبارزه با تروريسم و مغاير با تصميم اتحاديه اروپا دانسته که سازمان مجاهدين خلق را در فهرست گروههای تروريستی قرار داده است.

                        شانزدهم ژوئن (26 خرداد) گذشته درست يک روز پيش از سومين سالگرد روزی که پليس فرانسه با حمله به سيزده مقر شورای ملی مقاومت، شاخه سياسی سازمان مجاهدين خلق در پاريس مريم رجوی و شماری ديگر از اعضای سازمان مجاهدين را بازداشت کرد، دادگاه تجديدنظر پاريس محدوديتی را که طی سه سال گذشته بر فعاليت و تحرکات خانم رجوی و شانزده تن ديگر از اعضای سازمان مجاهدين خلق ايران اعمال شده بود لغو کرد.

                        صدور اين حکم در همان زمان واکنش سخنگوی وزارت امورخارجه ايران را به همراه داشت و اکنون نماينده ايران در سازمان ملل در نامه ای که برای دبيرکل اين سازمان نوشته به تمام کشورهايی که اعضای سازمان مجاهدين خلق در خاک آنها حضور دارند بويژه فرانسه خواسته است فوراً تصميمات لازم را برای کنترل فعاليت اين گروه و نهادهايی که تحت پوشش سازمانهای خيريه برای حمايت از اين سازمان پول جمع آوری می کنند اتخاذ کنند.

                        سازمان مجاهدين خلق که برای سرنگونی حکومت جمهوری اسلامی در ايران به صورت مسلحانه مبارزه می کند در اتحاديه اروپا سازمانی تروريستی به شمار می رود اما شورای ملی مقاومت که خود را نهادی در برگيرنده گروهها و شخصيتها مختلف مخالف حکومت ايران معرفی می کند در اين کشورهای اروپايی آزادانه فعاليت می کند.

                        از سوی ديگر در حالی که آمريکا نيز سازمان مجاهدين خلق را سازمانی تروريستی می داند، اعضای اين سازمان با وجود گذشت سه سال از حضور نظامی آمريکا در عراق، همچنان در پايگاه خود در خاک عراق به سر می برند.

                        ايران تلاش زيادی برای پايان دادن به حضور بيست ساله مجاهدين خلق در عراق کرده و با اينکه برخی مقامات عراقی نيز در اين زمينه از ايران حمايت کرده اند، آمريکا تاکنون مانع انحلال پايگاه اين گروه در خاک عراق شده است.
                        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                        «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                        صادق هدايت؛ بوف کور

                        Comment

                        • donsaeid
                          Senior Member
                          • Nov 2005
                          • 28300

                          #13
                          نگاهى به انحرافات برخى از كارگزاران ائمّه اطهار(عليهم السلام

                          نكته مهم در اين بررسى، توجه به انگيزه ها و علل بروز اين انحرافات و خيانت هاست. ترديدى نيست كه ريشه اصلى اين امر، فقدان قلب سليم و عدم تهذيب نفس است. در چنين صورتى است كه با تحقق شرايط مساعد، صفات رذيله بروز كرده، ضربه اصلى را بر صاحب خود وارد مى سازند.


                          مقدمه

                          با آن كه امامان معصوم(عليهم السلام) در تعيين و نصب وكيل و يا نماينده، احراز شرايطى همچون وثاقت، عدالت، رازدارى و غير آن را لازم مى ديدند، ولى چنان كه لازمه طبع ذلّت پذير آدمى است، برخى از اين وكلا در صحنه امتحانات الهى شكست خورده، راه خيانت و انحراف پيشه خود ساختند; و گاه آن چنان بر انحراف و فساد خود اصرار مىورزيدند كه مشمول لعن و نفرين ائمّه اطهار(عليهم السلام) واقع شدند و يا حتى در مواردى به دستور آنان به هلاكت رسيدند! معرفى اين گونه افراد، و آغاز و انجام كارشان مى تواند بسيار آموزنده باشد. كم ترين ثمره اين بررسى، به ويژه در عصر كنونى، اين است كه سوابق نيك افراد را به تنهايى نمى توان دليل بر حقّانيّت مسيرشان قلمداد كرد; چنان كه امام راحل(قدس سره)نيز فرمودند: «ميزان، حال فعلى افراد است.»

                          عوامل انحراف و فساد

                          نكته مهم در اين بررسى، توجه به انگيزه ها و علل بروز اين انحرافات و خيانت هاست. ترديدى نيست كه ريشه اصلى اين امر، فقدان قلب سليم و عدم تهذيب نفس است. در چنين صورتى است كه با تحقق شرايط مساعد، صفات رذيله بروز كرده، ضربه اصلى را بر صاحب خود وارد مى سازند. با صرف نظر از ريشه اصلى انحرافات وكلا و نمايندگان ائمه اطهار(عليهم السلام)، عواملى را مى توان به عنوان عينيت بخش انحراف و خيانت و فساد در اين افراد برشمرد:

                          اول. دنياطلبى و مال دوستى

                          يكى از كارهاى اصلى وكلا و نمايندگان ائمه اطهار(عليهم السلام)جمع آورى وجوه شرعى و اموال اهدايى شيعيان ايشان بود. بدين روى، تجمع اين اموال نزد وكلا، كه گاه به مبالغ هنگفتى مى رسيد، موجب تحريك صفت مال دوستى و دنياطلبى برخى از آنان مى شد و با اختلاس و دزدى اين اموال، خود را مشمول خسران ابدى مى ساختند. از نمونه هاى مثال زدنى براى اين مورد، مى توان به گروه واقفيه و همچنين فارس بن حاتم قزوينى و عروة بن يحيى الدهقان اشاره كرد.1


                          دوم. انحرافات فكرى و اعتقادى

                          در برخى موارد، وكيل به سبب گرايش به افكار غلط يا غلوّآميز و باطل، رفته رفته در مسيرى مباين با مسير ائمه اهل بيت(عليهم السلام) و شيعيان راستين آنان قرار مى گرفت و بر اثر اصرار بر ادامه انحراف، از سوى ايشان طرد و عزل مى شد. سردمداران گروه واقفيه بعضاً در اثر اعتقاد باطل مهدويت براى امام كاظم(عليه السلام)، گرفتار اين مسير شدند. به عنوان نمونه اى ديگر، مى توان به محمد بن ابى العزاقر، معروف به «شلمغانى» اشاره نمود كه با طرح افكار غلوّآميز و فاسد و حلول گرايانه نسبت به معصومان و بعضى از اصحاب آنان و خودش، گرفتار سرنوشت شومى شد.2


                          سوم. حسادت نسبت به همگنان

                          در مواردى، ارتقاى رتبه برخى از نمايندگان ائمّه(عليهم السلام) موجب تحريك روحيه حسادت در برخى از همگنانشان شده، با مخالفت و كارشكنى، كينه و حسادت درونى خود نسبت به اين دسته از وكلا، و اعتراضشان نسبت به امام معصوم(عليهم السلام) را بروز مى دادند. نمونه قابل ذكر در اين زمينه، احمد بن هلال كرخى است كه پس از عمرى زندگى صوفيانه و مدتى وكالت براى امام يازدهم(عليه السلام)سرانجام، با انكار سفارت سفير دوم و مخالفت با او، خود را مشمول لعن ناحيه مقدّسه نمود. چنان كه در مورد شلمغانى نيز چنين نقل شده كه حسادت نسبت به حسين بن روح نوبختى، وى را به مخالفت با او برانگيخت!3


                          چهارم. وابستگى به دربار عباسى

                          درباره هشام بن ابراهيم عباسى، كه مدتى وكيل ارشد امام رضا(عليه السلام)در مدينه بود، نقل شده است كه پس از انتقال آن حضرت به مرو، به جاسوس مأمون در بيت آن حضرت تبديل شد و تمامى ماوقع بيت امام(عليه السلام) را به مأمون گزارش مى داد.4


                          پنجم. فساد اخلاقى

                          درباره يكى از وكلاى امام عسكرى(عليه السلام) ـ چنان كه خواهد آمد ـ نقل شده است كه گرفتار مفاسد اخلاقى شده بود و همين موجب گرديد آن حضرت وى را از وكالت عزل و از منزل خود اخراج نمايند. البته، معلوم نيست اين شخص وكيل مالى و تام الاختيار حضرت (همچون ديگر وكلاى مورد بحث در مبحث وكلاى ائمّه(عليهم السلام)) بوده باشد. اين احتمال نيز منتفى نيست كه وى وكيل در امرى از امور شخصى و جزئى حضرت بوده است.

                          با مقدّمه اى كه گذشت، اكنون آن دسته از نمايندگان و وكلاى ائمه اطهار(عليهم السلام) كه پس از مدتى درست كارى، دچار انحراف، خيانت و فساد شدند، معرفى مى شوند و با شرح فعاليت آنان، به سرانجام كارشان نيز اشاره خواهد شد:


                          1. على بن ابى حمزه بطائنى
                          2. زياد بن مروان قندى
                          3. عثمان بن عيسى رواسى عامرى
                          4. احمد بن ابى بشر سرّاج
                          5. منصور بن يونس بزُرُج
                          6. حيّان سرّاج

                          اينان سران مذهب واقفيه هستند كه در دوران حيات امام كاظم(عليه السلام)، به عنوان وكلاى آن حضرت مشغول به كار بودند، ولى پس از شهادت آن جناب، با انكار اين امر، مدّعى قائم بودن و مهدويت امام كاظم(عليه السلام)شده، گفتند كه آن حضرت نمرده و زنده است و روزى ظهور خواهد كرد، و قائم آل محمد(صلى الله عليه وآله)هموست! و به اين صورت، امامت امام رضا(عليه السلام) را منكر شدند و گروهى از شيعيان و حتى برخى از اصحاب مبرّز و برجسته امام كاظم(عليه السلام)را به سوى خود جذب كردند. گرچه پس از مدتى، با ظهور شواهد صدق امامت امام هشتم(عليه السلام)بسيارى از پيروان مذهب وقف، دست از اين عقيده برداشتند، ولى سران اين مذهب، غالباً تا لحظه مرگ بر شيوه منحرف خود اصرار ورزيدند. اگر در مورد پيروان اين مذهب بتوانيم معتقد شويم كه به واقع، اعتقاد به قائميت امام كاظم(عليه السلام) داشتند و منشأ گرايش آنان به مذهب وقف، ديدگاه باطل فكرى بود،5 ولى در مورد سران اين مذهب، با توجه به قراين موجود، نمى توان چنين عقيده اى داشت; آن سان كه در برخى از روايات تصريح شده، طمع در اموال كلانى كه در نتيجه وكالت امام كاظم(عليه السلام) در دست آنان جمع شده بود، سبب گرديد تا براى تصرّف در اين اموال، بدين روش روى آورند.6

                          بنا بر برخى روايات، امام كاظم(عليه السلام) از اين كه پس از شهادتشان عده اى از اصحاب نزديكشان امامت فرزندشان را منكر خواهند شد، مطلّع بوده و گاه از اين امر خبر مى داد. بنابر بعضى روايات، آن جناب، روزى به على بن ابى حمزه رو كرده، فرمودند: «يا علىّ، انت واصحابك اشباه الحمير!»7 و شايد به همين سبب امام كاظم(عليه السلام)تأكيد زيادى بر معرفى فرزندشان، امام رضا(عليه السلام) به عنوان امام پس از خود داشتند.8

                          در اين جا، ممكن است اين سؤال مطرح شود كه اگر امام كاظم(عليه السلام)نسبت به انحراف اين گروه در آينده علم داشتند، چرا اقدام به عزل آنان از وكالت و سپس طردشان ننمودند؟! در پاسخ بايد گفت:

                          اولاً، سيره معصومان(عليهم السلام) بر اين قرار گرفته كه تا وقتى خطا و گناه از كسى بروز نكرده است، به صرف علم الهى خود مبنى بر انحراف او در آينده، وى را مورد توبيخ، طرد يا مجازات قرار نمى دادند، و تنها زمانى اقدام به اين كار مى كردند كه خطايى از او سر مى زد. تبيين كامل اين مسأله با تكيه بر شواهد تاريخى، فرصتى غير از اين مى طلبد، ولى به عنوان يكى از بارزترين نمونه ها، مى توان به برخورد اميرالمؤمنين على بن ابى طالب(عليه السلام)با ابن ملجم اشاره نمود.

                          ثانياً، شرايط خاص سياسى و اجتماعى حاكم بر عصر امام كاظم(عليه السلام)مانع آن بود كه حضرت به طرد كسانى بپردازند كه در رديف خصيصين از اصحاب ايشان به شمار مى آمدند و بر بسيارى از اسرار و مسائل درونى سازمان نوپاى وكالت آشنا بودند و نسبت به وضعيت شيعيان آگاهى داشتند. طرد اينان چه بسا موجب جذب آنان به سمت دربار عباسى و تبديل شدنشان به عواملى ضد شيعى، و در خدمت عباسيان مى شد.

                          پس از شهادت امام كاظم(عليه السلام)، اين وكلا، كه به شهادت نصوص تاريخى و روايى، اموال كلانى از وجوه شرعى متعلّق به امام كاظم(عليه السلام)در اختيار داشتند، شهادت حضرت را منكر شدند و براى آن كه كار خود را به پيش ببرند و يا موانع قوى را از سر راه بردارند، با وعده پرداخت مبالغى هنگفت به برخى از سران شيعه، سعى در اغواى آن ها داشتند. از جمله اين افراد، يونس بن عبدالرحمن قمى بود. جايگاه وى نزد امام كاظم و رضا(عليهما السلام)بس رفيع بود. بنا بر روايت كشى، هنگامى كه امر واقفيه آشكار گشت، وى به افشاگرى عليه آنان پرداخت و مردم را به قبول امامت امام هشتم فرا خواند. با توجه به موقعيت ممتاز علمى و سوابق يونس بن عبدالرحمن، تبليغات وى عليه واقفيه مى توانست به زيان آنان تمام شود; از اين رو، على بن ابى حمزه بطائنى و زياد بن مروان قندى نزد وى رفته، با دادن وعده پرداخت ده هزار دينار، از وى خواستند كه دست از مخالفت و تبليغات بر ضد واقفيه بردارد! او در پاسخ گفت: «از ائمه صادقين(عليهم السلام)به ما روايت شده كه پس از ظهور بدعت ها، بر عالم لازم است علمش را آشكار كند; و اگر چنين نكرد، خداوند نور ايمان را از او سلب مى كند و من در هيچ حالى، جهاد و امر الهى را ترك نمى كنم.» آنان پس از شنيدن اين پاسخ، وى را ترك كرده، در طريق دشمنى و دشنام با او درآمدند. در اين روايت، ميزان اموال موجود در دست على بن حمزه بطائنى سى هزار دينار و اموال موجود نزد زياد بن مروان قندى هفتاد هزار دينار ذكر شده است.9

                          درباره على بن ابى حمزه رواياتى در دست است كه حكايت از ادامه سير انحرافى وى تا آخر عمرش دارد. بنا به نقل شيخ طوسى، وى در مقابل طلب اموال توسط امام رضا(عليه السلام)، وجود اموال را منكر شد.

                          بنابر روايت ديگر، روزى امام رضا(عليه السلام) سخن از على بن ابى حمزه به ميان آورده و ضمن لعن او فرمودند: «او قصد داشت كه خداوند در آسمان و زمين معبود واقع نشود! و خداوند نيز على رغم ميل مشركان، نورش را تمام كرده است و چنين مى كند.»10
                          نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                          «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                          صادق هدايت؛ بوف کور

                          Comment

                          • donsaeid
                            Senior Member
                            • Nov 2005
                            • 28300

                            #14

                            درباره زياد بن مروان قندى نيز روايتى توسط شيخ طوسى نقل شده كه حكايت از پيش بينى انحراف او و دوستانش توسط امام كاظم(عليه السلام)دارد. بنابراين روايت، هنگامى كه زياد بن مروان و ابن مُسكان (يكى ديگر از واقفه) نزد امام كاظم(عليه السلام)بودند، آن حضرت فرمود: «اكنون بهترين اهل زمين وارد مى شود.» و در همان هنگام، امام رضا(عليه السلام)وارد مجلس شدند و امام كاظم(عليه السلام) ايشان را به سينه چسبانده، بوسيدند و سپس رو به آن دو نفر كرده، فرمودند: «اگر حق وى (امام رضا(عليه السلام)) را انكار كنيد، بر شما باد لعنت خدا و ملائكه و همه مردم. اى زياد ـ تو و اصحابت هرگز عزيز و گرامى نخواهيد بود.» پس از شهادت امام كاظم(عليه السلام)، روزى يكى از شيعيان به نام على بن رئاب، به زياد برخورد كرد و كلام امام كاظم(عليه السلام) به وى را به او گوشزد نمود، ولى زياد در پاسخ گفت: «به نظرم، مجنون شده اى!»11

                            بنا به روايت صدوق، روزى امام كاظم(عليه السلام) در حالى كه امام رضا(عليه السلام)نيز حضور داشتند، به زياد بن مروان فرمود: «اى زياد، اين (امام رضا(عليه السلام)) نامه اش همچون نامه من و فرستاده اش همچون فرستاده من و كلامش همچون كلام من است»; ولى زياد بن مروان پس از شهادت آن حضرت، اين روايت را منكر شد و قايل به وقف گرديد و اموال امام(عليه السلام) را نزد خود نگه داشت.12

                            همان گونه كه از اين روايات و غير آن ها به دست مى آيد، زياد بن مروان نيز همچون على بن ابى حمزة تا آخر عمر بر طريقه وقف قرار داشت و هيچ گاه حاضر به استرداد اموال امام(عليه السلام)نشد و در مقابل طلب اموال از سوى امام رضا(عليه السلام)، همچون على بن ابى حمزه اقدام به انكار آن ها نمود.13

                            از ديگر سران وقف، يكى از وكلاى امام كاظم(عليه السلام) در مصر بود به نام عثمان بن عيسى رواسى. بنا به نقل كشى، وى اموال بسيارى از وجوه شرعى متعلّق به امام كاظم(عليه السلام)، به علاوه شش كنيز در اختيار داشت. پس از شهادت امام كاظم(عليه السلام)، امام رضا(عليه السلام)ضمن نامه اى به وى چنين نگاشتند: «همانا پدرم رحلت نموده و ميراثش را تقسيم كرده ايم و اخبار مربوط به رحلت او صحيح است.» امام(عليه السلام)بدينوسيله اموال را از او طلب نمودند، ولى او در پاسخ نوشت: «اگر پدرت نمرده كه چيزى از اين اموال تعلق به تو ندارد و اگر ـ چنان كه گفته مى شود ـ مرده باشد نيز به همين ترتيب! زيرا او مرا به دادن اموال به تو امر نكرده و كنيزان را نيز آزاد كرده و با آنان ازدواج كرده ام!»14

                            بنا بر برخى روايات، وى سرانجام موفق به توبه شد و اموال را به نزد امام رضا(عليه السلام) ارسال داشت و بنا بر خوابى كه ديده بود، به همراه دو پسرش از كوفه خارج و به حير (كربلا) رفت و تا آخر عمر در آن جا به عبادت مشغول بود و همان جا مرد و دفن شد و فرزندانش به كوفه بازگشتند.15

                            از سران ديگر واقفيه، كه جزء وكلاى امام كاظم(عليه السلام) نيز بود، احمد بن ابى بشر سراج است. آنچه مى تواند به عنوان دليلى بر وكالت وى براى امام كاظم(عليه السلام) تلقّى شود، گرچه مفيد يقين نيست، روايت شيخ طوسى از حسين بن احمد بن حسن بن على بن فضال است. وى نقل كرده كه شيخى از اهل بغداد نزد عمويم، على بن حسين بن فضّال، آمد و با او گفتوگو و مزاح مى كرد. روزى به او گفت: در دنيا بدتر از شما شيعيان يافت نمى شود! عمويم گفت: چرا! خدا تو را لعنت كند! گفت: من همسر دختر احمد بن ابى بشر سراج هستم. وى هنگام وفات به من گفت: ده هزار دينار از اموال موسى بن جعفر(عليه السلام)نزد من بود و پس از رحلت آن حضرت، از دادن آن اموال به پسرش، على بن موسى(عليه السلام)، خوددارى كردم، با اين ادّعا كه موسى بن جعفر(عليه السلام)نمرده است. شما را به خدا مرا از آتش خلاص كنيد و آن اموال را به على بن موسى(عليه السلام)بازگردانيد. ولى ما حتى حبّه اى نيز از آن اموال را به على بن موسى(عليه السلام)تحويل نداديم و او را رها كرديم تا به آتش دوزخ در افتد. و وقتى در اصل اين مذهب، امثال اويند، چگونه مى توان بر روايات اينان اعتماد كرد؟!16

                            اين روايت، گرچه صريح در وكالت وى نيست، ولى از آن جا كه سران واقفيه معمولاً جزء وكلاى امام كاظم(عليه السلام) بوده اند، وجود اموال در دست احمد بن ابى بشر قرينه بزرگى بر وكالت او مى تواند باشد; به خصوص كه وى تصريح مى كند كه اين اموال از آنِ امام كاظم(عليه السلام)و به عنوان وديعه در دست او بوده است. نكته ديگرى كه از اين روايت استفاده مى شود آن كه وى پيش از وفاتش، از كرده اش پشيمان شد و در صدد توبه برآمد.

                            منصور بن يونس بزرج نيز ديگر وكيل امام كاظم(عليه السلام)بود كه بنا به نقل كشى، به دليل اموالى كه در دست داشت، رحلت امام كاظم(عليه السلام) را منكر شد و از تحويل آن ها به امام رضا(عليه السلام)امتناع نمود. وى كسى بود كه امام كاظم(عليه السلام) روزى به او فرمود: «امروز فرزندم، على، را وصىّ و جانشين پس از خودم قرار دادم. برو و او را بر اين امر تهنيت بگو و به او بگو كه من تو را به اين كار امر نمودم.» منصور نيز بر امام رضا(عليه السلام) وارد شد و حضرت را بر اين امر تهنيت گفت، ولى پس از رحلت امام كاظم(عليه السلام)، اين ماجرا را انكار كرد!17

                            حيّان سراج نيز وكيل ديگر امام كاظم(عليه السلام) بود كه با انكار رحلت آن حضرت و حبس اموال متعلّق به آن جناب، از پايه گذاران مذهب وقف گرديد. وكالت وى براى آن حضرت در روايات كشى مورد تصريح قرار گرفته است. بنا به نقل كشى، شروع مذهب واقفيه از آن جا بود كه سى هزار دينار از زكات و وجوه شرعى اشاعثه (بنى اشعث)، توسط آنان به نزد دو وكيل امام كاظم(عليه السلام) در كوفه فرستاده شده كه يكى از آن دو، حيّان سراج بود; و اين در زمانى انجام شد كه امام كاظم(عليه السلام)در حبس بود. اين دو وكيل به جاى حفظ آن اموال، آن را صرف خريد خانه ها و غلّات و انجام معاملات نمودند! و پس از شهادت امام كاظم(عليه السلام) در ميان شيعه شايع كردند كه امام كاظم(عليه السلام) «قائم» است و نمرده! ولى به هنگام مرگ، اين دو وكيل از فعل خود پشيمان شده، وصيت كردند كه اموال موجود، در دستشان به ورثه امام كاظم(عليه السلام) باز گردانده شود و از اين رو، بر شيعه معلوم گشت كه انكار رحلت امام كاظم(عليه السلام) توسط آن دو، به سبب حرص به اين اموال بوده است.18

                            اين شش نفر، مجموعه كسانى هستند كه از پايه گذاران فرقه انحرافى واقفيه بوده و منصب وكالت از جانب امام كاظم(عليه السلام) را نيز دارا بوده اند. غير از اينان، كسان ديگرى نيز به تدريج، گرايش به اين مذهب پيدا كردند كه در ميانشان، برخى از بزرگان شيعه همچون عبدالرحمن بن حجاج نيز به چشم مى خورد. ولى تعداد زيادى از اين گروندگان به وقف، از جمله شخصيت ياد شده، به زودى به بطلان دعوى سران اين مذهب پى برده، امامت امام رضا(عليه السلام) را پذيرفتند. افرادى كه به عنوان وكلاى پايه گذار مذهب واقفيه از آنان نام برده شده، آن هايى هستند كه وكالتشان از منابع موجود قابل استفاده است. ولى بعيد نيست در ميان ديگر گروندگان و سران واقفيه نيز وكلايى باشند كه تصريحى نسبت به وكالتشان صورت نگرفته است.


                            7. هشام بن ابراهيم راشدى همدانى عباسى

                            وى بنا به نقل شيخ صدوق، پيش از انتقال امام رضا(عليه السلام) از مدينه به مرو، از نزديك ترين افراد به آن حضرت محسوب مى شد و فردى عالم و اديب بود، و انجام امور مربوط به حضرت را عهده دار گرديد. اموالى كه از نواحى گوناگون براى آن جناب گسيل مى شد توسط وى دريافت مى شد و به مصرف مى رسيد يا به امام تحويل مى گرديد. از اين رو، مى توان گفت كه وى در مدينه، وكيل ارشد امام رضا(عليه السلام)بود. ولى پس از انتقال آن جناب به مرو، هشام بن ابراهيم رو به فضل بن سهل ذوالرياستين نمود و كم كم به او نزديك تر شد تا كار به جايى رسيد كه اخبار مربوط به امام رضا(عليه السلام) را براى ذوالرياستين و مأمون نقل مى كرد. از اين رو، نزد آنان مقامى يافت و تا آن جا پيش رفت كه از گزارش هيچ خبرى از اخبار بيت امام(عليه السلام) به آنان فروگذار نمى كرد. بدين روى، مأمون وى را به عنوان حاجب خانه حضرت نصب نمود و او مانع آن مى شد كه شيعيان آن گونه كه مطلوب حضرت بود، به محضر آن جناب شرفياب شوند. ميزان قرب وى به دربار عباسى بدان حد رسيده بود كه مأمون فرزندش، عباس، را بدو سپرد تا تعليم نمايد و بدين سبب، وى را ملقب به هشام عباسى نمودند! كار انحراف وى بدان جا رسيد كه اظهار عداوت و حسادت شديد نسبت به امام رضا(عليه السلام)مى نمود و از جمله توطئه هاى وى عليه آن حضرت، پيشنهاد منافقانه وى به همراه فضل بن سهل مبنى بر قتل مأمون بود كه با هوشيارى حضرت خنثى گرديد. امام(عليه السلام) پس از ردّ اين پيشنهاد، همچون آن دو نفر (!) نزد مأمون رفتند و وى را از جريان آگاه ساختند و بدين وسيله، مأمون نسبت به انتفاى هرگونه توطئه اى از جانب آن حضرت مطمئن گشت.19
                            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                            «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                            صادق هدايت؛ بوف کور

                            Comment

                            • donsaeid
                              Senior Member
                              • Nov 2005
                              • 28300

                              #15

                              8. صالح بن محمد بن سهل

                              روايت كلينى و شيخ طوسى حاكى از آن است كه وى وكيل امام جواد(عليه السلام) در امور اوقاف قم بوده است. بنا به نقل على بن ابراهيم قمى از پدرش، روزى صالح بن محمد به محضر امام جواد(عليه السلام)وارد شد و عرضه داشت: «اى آقاى من نسبت به ده هزار درهم (از اموالتان) مرا حلال كنيد; زيرا آن ها را مصرف كرده ام!» امام(عليه السلام) نيز فرمود: "حلال باد!" ولى هنگامى كه او از نزد حضرت خارج شد، آن جناب چنين فرمود: «اينان حقوق و اموال آل محمد(صلى الله عليه وآله)و يتيمان و مساكين و فقرا و ابناء السبيل آنان را اخذ كرده مصرف مى كنند، سپس نزد من آمده مى خواهند كه آن ها را حلال كنم. آيا مى پندارى كه من در پاسخ ايشان مى گويم: حلال نمى كنم؟ به خدا قسم كه خداوند در روز قيامت، آنان را به سختى بازخواست خواهد نمود.»20

                              البته موضع دوگانه امام(عليه السلام) در اين روايت، خود سؤال برانگيز است; اما مى توان آن را بدين گونه توجيه كرد كه امام(عليه السلام) پاسخ منفى در برابر درخواست حلّيّت را خلاف منش كريمانه خود مى ديده اند. و يا آن كه، خوف فتنه اى از سوى وكيلِ خائنِ يادشده ـ در صورت مخالفت امام(عليه السلام) با درخواست حلّيت ـ در ميان بوده است. توجيه ديگر اين است كه حضرت از حق خودشان صرف نظر كرده اند و اين به معناى اسقاط حق اللّه نبوده است. البته، دليلى نيز در دست نيست كه وى پس از اين ماجرا وكالت در امور اوقاف قم را ادامه داده باشد.


                              9. فارس بن حاتم بن ماهويه قزوينى

                              وى از جمله وكلاى مبرّز و شناخته شده امام هادى(عليه السلام) در سامرا و واسطه بين آن جناب و شيعيان مناطق جبال ـ از جمله قزوين ـ بود. يكى از دلايل وكالت وى، آن است كه شيخ طوسى نامش را در رديف وكلاى مذموم ائمّه(عليهم السلام) ذكر كرده و در ادامه، توقيع امام هادى(عليه السلام)را نيز كه مشتمل بر ذمّ و لعن فارس است، نقل نموده است.21 او به همراه على بن جعفر همانى ـ ديگر وكيل مبرّز امام هادى(عليه السلام) ـ و با نظارت عثمان بن سعيد عمرى وكيل ارشد و باب امام هادى(عليه السلام)در سامرا، به فعاليت مشغول بود و شيعيان مناطق جبال ايران، اموال و وجوه شرعى و نامه هاى خود را از طريق او به محضر امام هادى(عليه السلام)مى رساندند. ولى فارس به تدريج رو به انحراف نهاد و انحراف خود را با اختلاس و سرقت اموال ياد شده و درگيرى با وكيل درست كردار امام هادى(عليه السلام)، على بن جعفر همانى، آشكار نمود.

                              نصوص مربوط به فارس، گوياى آن است كه وى علاوه بر فساد مالى، گرفتار فساد اعتقادى نيز شده بود; ولى توضيح زيادى در اين زمينه، در نصوص مربوط ديده نمى شود; تنها در يك روايت، امام هادى(عليه السلام) به يكى از پيروان خود فرمودند: «فارس سخنى پليد گفته بود.»22

                              چنان كه گفته شد، فارس پس از انحراف، به درگيرى با وكيل ديگر امام هادى(عليه السلام)، على بن جعفر همانى پرداخت. كار اين درگيرى بين دو وكيل اصلى امام(عليه السلام) آن چنان بالا گرفت كه به دشنام گويى و دشمنى سخت انجاميد; و به نوبه خود، موجب ايجاد تنش ها و دل سردى و ناراحتى در جامعه شيعه شد كه چرا دو تن از دستياران نزديك امام، خود را چنين در تخاصم و عداوت با يكديگر انداخته اند! برخى از شيعيان به اين دليل، از پرداخت وجوه شرعى مقرّر به پيشگاه امامت، موقتاً خوددارى كردند. علاوه بر اين، وكلاى مناطق گوناگون كه تا آن زمان مبالغ جمع شده را از راه يكى از آن دو تن، به محضر امام ارسال مى داشتند، ديگر نمى دانستند چه كنند. از اين رو، برخى از آنان طى نامه هايى، از امام هادى(عليه السلام)درباره اين مشكل چاره جويى نمودند. يكى از اين وكلا ابراهيم بن محمد همدانى، وكيل برجسته امام هادى(عليه السلام) در منطقه همدان بود.

                              بنابر نقل كشّى، وى طى نامه اى كه در سال 248 هـ. توسط پسرش، جعفر، به حضرت هادى(عليه السلام) ارسال نمود، درباره اختلاف بين عليل (لقب على بن جعفر همانى) و قزوينى (فارس بن حاتم) و اين كه اختلاف آنان موجب اضطراب مردم و تبرّى برخى از آنان از برخى ديگر شده و نهايتاً اين كه شيعيان مى بايست به كدام يك از آن دو تن اعتماد كرده، اموال و وجوه شرعى و نامه هايشان را بدو بسپارند، سؤال كردند. امام هادى(عليه السلام) نيز در پاسخ، چنين نگاشتند: «اين مسأله اى نيست كه جاى سؤال و ترديد داشته باشد; و خداوند جايگاه و حرمت عليل (على بن جعفر) را برتر از آن قرار داده كه با مثل قزوينى (فارس بن حاتم) قابل مقايسه باشد. در حوايجت به نزد عليل مراجعه كن و پيروانت از اهالى ناحيه ات نيز مى بايست به او مراجعه داشته باشند. و از قزوينى اجتناب و دورى كنيد و او را در امورتان داخل مكنيد; چرا كه فريب كارى وى براى من محرز شده و توجهى بدو نداشته باشيد.»23 اين نامه در سال 248 هـ. نگاشته شده; و از اين رو، مى توان حدس زد كه تاريخ انحراف فارس بن حاتم و درگيرى وى با على بن جعفر اندكى پيش از اين تاريخ بوده است.

                              اين پاسخ حاكى از آن است كه امام(عليه السلام) در ابتداى امر، در مواجهه با انحراف و افساد فارس بن حاتم، محتاطانه گام برمى داشتند و از اين كه برخورد با وى موجب پيدايش يك فتنه عمومى در جامعه شيعه شود ابا داشتند. مهم ترين دليل اين امر مى توانست اين باشد كه هر برخورد حساب نشده اى با شخص منحرف و فاسدى همچون فارس، كه تا اين زمان در نقش وكيل ارشد امام هادى(عليه السلام)داراى جايگاه ممتازى در جامعه شيعه بود، پيش از آن كه چهره حقيقى اش براى شيعيان روشن شود، موجب بروز تنش هاى بيش تر مى شد. علاوه بر آن كه، نمى بايست خطر بنى عباس و تحريك آنان عليه امام(عليه السلام) و شيعيان توسط فارس بن حاتم يا در اثر برخورد امام و شيعيان با فارس بن حاتم را از نظر دور داشت.

                              طى برخى اقدامات پنهانى و محتاطانه امام(عليه السلام) و كارگزاران سازمان وكالت عليه فارس بن حاتم، شيعيانى كه نادانسته، همچنان اموال و وجوه شرعى را در سامرا به فارس تحويل مى دادند، شناسايى و با ايجاد ارتباط مخفى توسط وكلاى امام(عليه السلام)با آنان، حقيقت ماجراى فارس براى ايشان تبيين مى شد. يكى از اين شيعيان على بن عمرو عطّار بود كه احتمالاً از وكلاى امام(عليه السلام)در ناحيه قزوين بوده است. او معمولاً اموال و وجوه شرعى را از طريق فارس به امام هادى(عليه السلام)مى رساند. وى در سفرى كه بدين منظور، پس از انحراف فارس، به سامرا انجام داد، به نزد فارس رفت و تصميم به تحويل اموال به او داشت كه با روشنگرى وكلاى مبرّز امام(عليه السلام)، از اين كار منصرف شد.24

                              با استمرار انحراف و فساد فارس بن حاتم، امام هادى(عليه السلام)طى دو مكتوب، كه يكى از آن دو، تاريخ شب سه شنبه 9 ربيع الاول سال 250 هـ . دارد، فارس را لعن و طرد نمودند. اين مكتوب خطاب به على بن عمرو قزوينى (سابق الذكر) است و به دست خط مبارك خود امام(عليه السلام) نگاشته شد و متن آن بنا به نقل شيخ طوسى چنين است: «بدان، حقيقت امر در مورد فارس ـ كه لعنت خدا بر او باد ـ نزد من همان است كه براى تو آشكار كردم و آنچه بر تو لازم است جز سعى بر لعن وى و نهايت دشمنى و بى زارى از او نيست. من كسى نيستم كه در مورد تديّن به دين الهى، فرمان به امرى غيرصحيح بدهم. پس با جديّت و شدّت در لعن و هتك و قطع اسباب وى و ابطال امرش بكوش و ياران ما را نيز از او بدور دار; و پيام من در مورد فارس را بدانان برسان كه من در پيشگاه خدا درباره اين امر مؤكّد از شما بازخواست خواهم نمود. پس واى بر عصيانگر و منكر. و به خط خويش نگاشتم در تاريخ شب سه شنبه نهم ربيع الاول سال 250 هـ. و توكّل بر خدا نموده، او را حمد بسيار مى نمايم.»25 البته، دستور عمل هايى به همين مضمون خطاب به ايّوب بن نوح، وكيل امام هادى(عليه السلام) در كوفه و نواحى اطراف آن، و همين طور، خطاب به فردى به نام سهيل بن محمد در دست است.26

                              پس از صدور توقيعات و دستور عمل هاى رسمى امام هادى(عليه السلام)درباره لعن و طرد فارس بن حاتم، وى به طور علنى، شروع به مبارزه عليه امام(عليه السلام)كرد. منابع موجود چيزى از جزئيات عمليات و اقدامات او به دست نمى دهند، جز آن كه او به فسادانگيزى مى پرداخته و شيعيان را به بدعت فرا مى خوانده و مى كوشيده است كه آنان را به گرد خود جمع كند. در پيامى كه امام(عليه السلام) به يكى از شيعيانشان فرستاده اند، آمده است: «اما القزوينى، فارس، فإنّه فاسقٌ منحرفٌ و تكلّم بكلام خبيث ـ لعنه الله»27

                              شدت حساسيت و اهميت مسأله فارس بن حاتم از تصميم بعدى امام هادى(عليه السلام)دانسته مى شود كه خونش را هدر اعلام كرده، قتلش را موجب رضايت خود دانسته، دستور دادند كه وى به قتل رسانده شود و براى قاتل وى نيز بهشت را تضمين نمودند. چنين دستورى از ناحيه ائمّه طاهرين(عليهم السلام)در موارد استثنايى مسبوق به سابقه بوده است.28

                              اين دستور آن حضرت، به وسيله يكى از شيعيان مخلص و فداكار، به نام جنيد انجام پذيرفت و فارس به دست وى به هلاكت رسيد و راهى دركات حجيم شد.29

                              از بررسى منابع رجالى، چنين به دست مى آيد كه فارس بن حاتم داراى دو برادر به نام هاى على و طاهر بوده است. ابوالحسن على بن حاتم قزوينى فردى ثقه و داراى كتب بسيار و مورد اعتماد بوده و شيخ طوسى تعداد كتب او را قريب سى كتاب عنوان كرده است.30 ولى طاهر بن حاتم قزوينى، ابتدا مستقيم العقيده بود، ولى بعدها سخنان و عقايد منحرفانه و غلوّآميزى بر زبان راند.31)
                              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                              «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                              صادق هدايت؛ بوف کور

                              Comment

                              Working...