Mojahedin -e Khalgh

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • donsaeid
    Senior Member
    • Nov 2005
    • 28300

    #16


    10. عروة بن يحيى النخاس الدهقان

    دو لقب "قمى" و "بغدادى" نيز براى وى ذكر شده است; از اين رو، برخى از رجاليان احتمال داده اند كه وى قمى الاصل و بغدادى المسكن بوده است.32 طبق قراين موجود، وى وكالت دو امام هادى و عسكرى(عليهما السلام) را بر عهده داشت. در عصر امام هادى(عليه السلام)، گاه توقيعات آن جناب به دست وى خارج مى شد و او سابقه زيادى در انجام امور وكالت و خدمت به امام هادى(عليه السلام)داشت. در فتنه فارس بن حاتم قزوينى، يكى از وكلاى مبرّز امام هادى(عليه السلام)، كه از آن حضرت در اين باره كسب تكليف نمود، همين عروة بن يحيى بود و امام(عليه السلام)نيز طى توقيعى، كه به دست عروة خارج شد، فارس را تكذيب و لعن نمودند.33

    در عصر امام عسكرى(عليه السلام) نيز عروة بن يحيى به عنوان وكيل مبرّز آن جناب در بغداد به كار خود ادامه داد و همچنان توقيعات امام عسكرى(عليه السلام) نيز به دست وى خارج مى شد; از جمله، توقيع آن جناب كه درباره اختلاف بين فضل بن شاذان و ايوب بن ناب، وكيل اعزامى امام عسكرى(عليه السلام) به نيشابور، صادر شده است.34 در توقيع ديگرى، كه از سوى امام عسكرى(عليه السلام)خطاب به اسحاق بن اسماعيل نيشابورى صادر شده، چنين تعبيرى به چشم مى خورد: «فاذا وردت بغداد فاقرءه على الدهقانِ وكيلنا وثقتنا و الذّى يقبض من موالينا.»35 اين تعابير حاكى از وكالت وى در بغداد و نيز وثاقت وى نزد امام عسكرى(عليه السلام)است.

    البته، برخى از رجاليان احتمال داده اند كه مراد از تعبير دهقان، نه عروة بن يحيى، بلكه محمد بن صالح بن محمد همدانى معروف به «دهقان» است.36 ولى به نظر مى رسد كه لقب «دهقان» به آن ميزان كه در مورد عروة بن يحيى مشهور است، در مورد محمد بن صالح شهرت نداشته باشد، به خصوص كه اگر تنها به ذكر لقب اكتفا شده باشد; حمل آن بر عروة بن يحيى آسان تر است تا محمد بن صالح. علاوه بر اين، در توقيع صادرشده از ناحيه مقدسه، كه متضمّن لعن احمد بن هلال است، چنين تعبيرى به چشم مى خورد: «و قد علمتم ما كان من أمر الدهقان 0 عليه لعنة اللّه ـ و خدمته و طول صحبته; فأبد له اللّه بالايمان كفراً حين فعل ما فعل، فعاجله الله بالنقمة، و لم يُمهله; و الحمدلله لا شريك له و صلى اللّه على محمد و آله و سلّم.»37

    و از آن جا كه درباره محمد بن صالح همدانى، سخنى دالّ بر انحراف وى و در نهايت، صدور لعنش از سوى معصومان(عليهم السلام)نقل نشده و اين، عروة بن يحيى بود كه با انحراف و اختلاس، خود را مشمول غضب و نفرين و لعن امام عسكرى(عليه السلام) نمود، چنين نتيجه گرفته مى شود كه تعبير «دهقان» در جملات يادشده، ناظر به عروة بن يحيى است. نتيجه ديگر آن كه هنگام اطلاق اين لقب، مى بايست آن را بر عروة بن يحيى حمل نمود.

    بدين روى، از توقيع امام عسكرى(عليه السلام) خطاب به اسحاق بن اسماعيل نيشابورى مى توان به وكالت و وثاقت عروة بن يحيى نزد آن حضرت پى برد، ولى متأسفانه چنان كه لازمه طبع بشرى است، وى به دليلى كه چندان معلوم نيست، بناى ناسازگارى و مخالفت با امام عسكرى(عليه السلام) نهاد و علاوه بر انتساب سخنان كذب به امام هادى و عسكرى(عليهما السلام)، به اختلاس اموال حضرت پرداخت. امام(عليه السلام) وى را پس از ابوعلى بن راشد مسؤول خزانه اموال امامت نموده بودند، ولى او بخشى از آن اموال را براى خود برداشت و بخشى ديگر را براى به غيظ آوردن امام عسكرى(عليه السلام)، به آتش كشيد! با اين كار، وى نهايت خبث باطن خود را بروز داد. از اين رو، امام عسكرى(عليه السلام) با اعلام لعن وى و امر به لعن و تبرّى از او توسط شيعيان از يك سو، و نفرين عليه او از سوى ديگر، با فتنه وى به مقابله برخاستند. پس از نفرين امام عسكرى(عليه السلام)در همان شب، وى به هلاكت رسيد و راهى دوزخ شد. امام(عليه السلام) در اين باره فرمودند: «امشب را به مناجات با پروردگارم به سر بردم و پيش از آن كه فجر بدمد و پيش از آن كه، آتش ايجاد شده توسط عروة در خزانه اموال ]امام(عليه السلام) [خاموش شود، خداوند دشمنش، عروة، را ـ كه لعنت خدا بر او باد ـ به هلاكت رسانيد.»38


    11. شفيع خادم

    با توجه به روايتى كه كلينى نقل كرده، چنين به دست مى آيد كه وى از جمله وكلاى امام عسكرى(عليه السلام) در مصر بوده است. حاصل اين روايت آن است كه فردى از اهل مصر به نام سيف بن ليث، از مصر به سامرا آمد و قصد داشت تا نزد مهتدى خليفه عباسى رفته، به دليل غصب زمينش توسط شفيع خادم و اخراج وى از آن زمين، اظهار تظلم نمايد ولى، پيش از انجام اين منظور، برخى از اصحاب امام عسكرى(عليه السلام)، از جمله عمر بن ابى مسلم (راوى اين روايت)، وى را از اين كار بازداشته، توصيه كردند كه به امام(عليه السلام)مكتوبى ارسال كند و ماجرا را باز گويد و او نيز پذيرفت. امام(عليه السلام) نيز در پاسخ نوشتند: «زمينت به تو مسترد خواهد شد; به نزد سلطان مرو و با وكيلى كه زمين را در دست دارد ملاقات كن و او را از سلطان اعظم ـ يعنى اللّه رب العالمين ـ بترسان.» سيف بن ليث نيز به اين توصيه امام عسكرى(عليه السلام)عمل نمود و نزد وكيل ياد شده رفت. پس از ملاقات، وكيل به وى گفت: امام(عليه السلام)هنگامى كه تو از مصر خارج شدى، طى مكتوبى از من خواستندكه تو را فرا خوانده، زمين را به تو بازگردانم. بنابراين، با حكم قاضى، ابن ابى الشوارب، و شهادت شهود، زمين مزبور به صاحبش مسترد گشت و نيازى به مراجعه آن فرد به نزد مهتدى حاصل نشد.39

    ظاهر اين روايت، دلالت بر مذموم بودن چهره شفيع خادم به عنوان وكيل امام عسكرى(عليه السلام) در مصر دارد; زيرا تعبير «غصب ضيعة» در روايت، حكايت از امرى غير مشروع دارد و صدور آن از سوى وكيل امام(عليه السلام) ناپسند است. ولى نكته جالب آن است كه امام عسكرى(عليه السلام) با توجه به علم امامت، از سامرا ناظر به اعمال وكيل خود در نقطه دور دستى همچون مصر بودند.

    از اين رو، پيش از آن كه سيف بن ليث به قصد تظلّم از مصر خارج شود و حضرت در جريان اين امر قرار گيرند، آن جناب نامه اى به وكيل مزبور نوشته، او را مكلف مى سازند كه زمين را به صاحبش بازگرداند. اين بهترين نوع نظارت يك رهبر بر سازمان تحت سرپرستى خود است. البته، پيرامون اصل وكالت شفيع خادم براى امام عسكرى(عليه السلام) و يا نوع وكالت او (وكالت در امور مهمى همچون جمع وجوه شرعى و نامه ها، يا وكالت در امرى جزيى مثل مسؤوليت يك زمين يا موقوفه) مى توان تشكيك نمود; روايت سابق الذكر و ديگر روايات نيز سخن روشنى در اين باره ندارند. گرچه با توجه به نامه امام(عليه السلام) به او، و امتثال امر امام توسط وى و تعبير «وكيل» در روايت، حدس قوى زده شده كه وى وكيل امام(عليه السلام)در مصر بوده است.


    12. وكيل فاسدالاخلاق امام عسكرى(عليه السلام)

    كلينى در روايتى ديگر، ماجراى يكى ديگر از وكلاى امام عسكرى(عليه السلام)را نقل كرده است كه در بيت آن حضرت سكنى داشت و اقدام به عملى غير اخلاقى نمود. از اين رو، از سوى امام(عليه السلام) از كار بركنار و از آن بيت اخراج شد. ماجرا را فردى به نام يحيى بن قشيرى (قسرى يا قنبرى) كه اهل روستاى «قير» بوده (لذا احتمال مى رود لقب وى نيز «قيرى» بوده) چنين نقل كرده است:

    "امام ابومحمد عسكرى(عليه السلام) وكيلى داشت كه در حجره اى در خانه آن حضرت به همراه خادمى سفيدرو، سكنى داشت. وكيل مزبور، خادم را به سوى خود طلبيد، ولى خادم اجابت خواسته وكيل را مشروط به تهيه نبيذ از سوى وكيل نمود و وكيل نيز چنين كرد! سپس خادم را به نزد خود برد و اين در حالى بود كه بين اين حجره و حجره امام عسكرى(عليه السلام) سه درِ بسته وجود داشت. وكيل مزبور، خود براى يحيى بن قشيرى چنين نقل كرده است: «در حالى كه من هنوز بيدار بودم، ناگاه درها يكى پس از ديگرى گشوده شده و امام(عليه السلام) وارد حجره ما شد و در حالى كه بر در حجره ايستاده بود رو به ما كرده، فرمودند: «تقواى الهى پيشه ساخته، از خدا بترسيد! و هنگامى كه صبح دميد، حضرت دستور فروش خادم و اخراج من از خانه را صادر فرمودند.»40
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
    صادق هدايت؛ بوف کور

    Comment

    • donsaeid
      Senior Member
      • Nov 2005
      • 28300

      #17



      13. احمد بن هلال كرخى عبرتائى

      شيخ طوسى در رجالش، در معرفى اصحاب امام هادى(عليه السلام) نام احمد بن هلال عبرتائى، و در مقام معرفى اصحاب امام عسكرى(عليه السلام)، نام احمد بن هلال را ذكر كرده است.41همچنين در فهرست خود، پس از ذكر عنوان احمد بن هلال عبرتائى چنين آورده است: «عبرتا قريةٌ بناحية اسكاف; و هو من بنى جنيد ولد سنة ثمانين و مأة، و مات سنة سبع و ستّين و مأتين; كان غالياً متهماً، و قد روى اكثر اصول اصحابنا.»42 و در كتاب غيبت خود، نام احمد بن هلال عبرتائى را در رديف وكلاى مذموم ائمّه اطهار(عليهم السلام) ذكر كرده و در ادامه، به توقيع صادر شده از ناحيه مقدسه به دست عمرى اشاره نموده كه متضمّن تبرى از ابن هلال و بيان حقيقت حال اوست.43 در همين كتاب، نام احمد بن هلال در رديف اسامى چهل تن از سران شيعه آمده است كه در مجلس معرفى امام عصر(عليه السلام)توسط پدر گرامى شان حضور داشتند.44 بدين سان مشخص مى شود كه احمد بن هلال عبرتائى، كه متولد سال 180 هـ. و از راويان و اصحاب امام هادى(عليه السلام) و امام عسكرى(عليه السلام) بوده، در عصر پيش از غيبت صغرى مقام وكالت را نيز برعهده داشته است; زيرا شيخ طوسى نام وى را در بخشى از كتاب غيبت خود عنوان كرده كه اختصاص به ذكر وكلاى مذموم عصر حضور ائمّه(عليهم السلام)دارد; ولى در اين قسمت، شيخ طوسى اشاره اى به علت مذموم بودن وى و علت صدور توقيع از ناحيه مقدّسه در تبرّى وى ننموده است، همان گونه كه مشخص نكرده وى مقام وكالت را از سوى امامَيْن عسكريَيْن(عليهم السلام) دارا بوده يا يكى از آنان. شيخ طوسى در بخش ديگرى از كتاب غيبت خود، كه اختصاص به معرفى مدّعيان دروغين بابيت دارد، اشاره به نام احمد بن هلال كرخى نموده و در ادامه، به نقل از ابوعلى بن همام ماجراى انكار نيابت دومين سفير ـ يعنى محمد بن عثمان عمرى ـ از سوى احمد بن هلال را آورده است.45

      اگر ما معتقد باشيم كه احمد بن هلال كرخى كه در اين قسمت ذكر شده، همان احمد بن هلال عبرتائى ذكر شده در قسمت پيشين است، مى توان علت مذموم بودن وى را، كه همان دعوى دروغين نيابت و بابيت و انكار نيابت و بابيت دومين سفير است، استنباط نمود. گرچه برخى از محققان سعى بر آن داشته اند كه تعدّد اين دو شخصيت را اثبات كنند و دليلشان نيز تعدّد ذكر نام اين دو شخصيت از سوى شيخ طوسى و در دو قسمت متفاوت از كتاب غيبت است.46 ولى در مقابل، مى توان معتقد شد كه احمد بن هلال كرخى، كه بنا به نقل شيخ طوسى، از مدّعيان دروغين بابيت در عصر غيبت صغرى بوده، همان احمد بن هلال عبرتائى است كه از وكلاى عصر پيش از غيبت صغرى بوده و در 180 هـ. متولد و در 267 هـ. درگذشته است; و بُعدى ندارد كه وى با سابقه وكالت، در سرانجام كار خويش با انكار نيابت سفير دوم و دعوى نيابت براى خود، خود را مشمول لعن و غضب ناحيه مقدسه نموده باشد. به خصوص كه طبق آنچه گذشت، احمد بن هلال عبرتائى هفت سال از دوران غيبت صغرى را درك كرده و در اين دوره، رو به انحراف نهاده است. علاوه بر اين، بسيار بعيد است كه دو شخصيت متمايز از هم، كه هر دو در نام (احمد) و در نام پدر (هلال) و در دوره حيات، مشترك بوده اند، هر دو نيز به معارضه با امام معصوم(عليه السلام)يا نايب وى برخاسته باشند! نكته ديگر آن كه لقب «كرخى» و «عبرتائى» بُعد زيادى با يكديگر ندارند; زيرا «كرخ» ناحيه اى از بغداد و «عبرتا» نيز ناحيه اى در نزديكى بغداد است.47 و بعيد نيست احمد بن هلال مدتى در كرخ و مدتى نيز در عبرتا زيسته باشد; از اين رو، منسوب به هر دو موضع شده است. گذشته از اين موارد، معمول رجاليان و برخى محققان نيز وحدت اين دو شخصيت را استنباط كرده اند و معمولاً حتى متعرّض احتمال تعدّد آن دو نيز نشده اند.48 بدين سان، نتيجه آن مى شود كه احمد بن هلال كرخى عبرتائى، كه در فاصله زمانى 180 هـ. تا 267 هـ. مى زيسته و سابقه وكالت در عصر پيش از غيبت صغرا داشته، در اوايل عصر غيبت صغرا با انكار نيابت سفير دوم و انحراف از مسير صحيح و دعوى دروغين بابيت، خود را مشمول لعن و تبرّى امام معصوم(عليه السلام) ساخت و شيعيان نيز او را لعن كرده، از وى دورى جستند.

      ولى قرائنى در دست است كه نشانگر جايگاه مقبول وى نزد راويان شيعى است; چرا كه نام او در سند بسيارى از روايات آمده49 و حتى برخى از بزرگان محدّثان قم همچون سعد بن عبدالله اشعرى و يا محمد بن احمد بن يحيى العطّار، كه به اجتناب از اخبار ضعيف شهره هستند، اخبار خود را از طريق احمد بن هلال نقل كرده اند.50 علاوه بر اين، بنا به نقل كشى، احمد بن هلال فردى عابد بود و تعداد 54 حج، كه بيست سفر آن با پاى پياده بوده، در شرح حالش گزارش شده است!51 اين امر مى تواند منشأ پيدايش ديد مثبت شيعيان درباره وى بوده باشد. چنان كه گذشت، پس از شروع عصر غيبت صغرا، احمد بن هلال در مقابل سفير اول واكنشى نشان نداد ولى پس از انتقال سفارت به سفير دوم، به مخالفت با وى برخاست و هنگامى كه به وى گفتند: چرا در حالى كه امام مفترض الطاعة تنصيص بر وكالت أبى جعفر محمد بن عثمان نموده، وكالت وى را نمى پذيرى و به او رجوع نمى كنى؟ پاسخ داد: من نشنيده ام كه امام(عليه السلام) تنصيص بر وكالت او نموده باشد; ولى پدرش عثمان بن سعيد را منكر نيستم. اما اين كه با قاطعيت بگويم: ابا جفعر محمد بن عثمان وكيل صاحب الزمان ـ عجل الله تعالى فرجه ـ است چنين جسارتى بر آن حضرت نمى كنم! به او گفتند: غير تو، اين تنصيص را شنيده اند; پاسخ داد: شما مى دانيد و آنچه شنيده ايد! و بدين صورت، متوقف در وكالت ابى جعفر محمد بن عثمان شد. از اين رو، شيعيان از او تبرّى جسته، او را لعن كردند.52 در پى اين امر، توقيعى از ناحيه مقدسه بدين مضمون براى وكلاى عراق صادر شد: «از صوفى رياكار بپرهيزيد.»53 و در پى اين توقيع نيز، بنا به درخواست جمعى از شيعيان، و حتى برخى از وكلاى ناحيه مقدسه، توقيع مفصلى درباره او صادر شد. ولى با وجود خروج توقيعى به اين تفصيل، گروهى منكر صحّت اين توقيعات بودند و نسبت به ابن هلال همان ديد پيش از انحراف را داشتند! بدين روى، مجدّداً نزد قاسم بن علاء رفتند و خواستار توضيح در اين باره شدند. بر اين اساس، توقيع سوم به اين مضمون صادر شد: خداوند جزاى خير به وى (ابن هلال) ندهد! اين مرد از خدا نخواست كه قلبش را پس از هدايت دچار زيغ و انحراف نسازد و آنچه را خداى بدان سبب، بر او منّت نهاده (يعنى نعمت ايمان) آن را پاى برجا و ثابت و مستقر سازد و آن را مستودع و زوال پذير نسازد. و همانا نسبت به امر دهقان ـ كه نعمت خداى بر او باد ـ و خدمات وى و طول مصاحبتش با امامين عسكريين(عليهم السلام) آگاهيد; ولى خداوند پس از انجام آنچه كرد، ايمان او را تبديل به كفر ساخت. و او را با شتاب به سمت عذاب و نقمت برد و به وى مهلت نداد و حمد از آن خدايى است كه او را شريكى نيست. و درود و سلام خداوند بر محمّد و آل او.»54 البته همان گونه كه اشاره شد، علت تشكيك برخى شيعيان در توقيعات مربوط به احمد بن هلال، سابقه نيك و روش زاهدانه و عابدانه او بود; و همين امر موجب آن شد كه توقيعات متعددى براى تبيين انحراف وى صادر شود و جريان صدور اين گونه توقيعات تا عصر سومين سفير نيز ادامه داشت.


      14. ابوطاهر محمد بن على بن بلال

      شيخ طوسى در رجالش، وى را در زمره اصحاب امام عسكرى(عليه السلام)ذكر كرده، او را توثيق نموده است.55 ابن شهرآشوب نيز او را از جمله ثقات امام عسكرى(عليه السلام) برشمرده است.56يكى از دلايل وكالت وى براى امام عسكرى(عليه السلام) و نيز در اوايل عصر غيبت، آن است كه شيخ طوسى نام وى را در رديف وكلاى مذموم ائمّه(عليهم السلام)عنوان كرده است.57 و چون در اين باب، شيخ طوسى به ذكر اسامى وكلاى پيش از عصر غيبت پرداخته، از اين رو، وكالت وى براى امام عسكرى(عليه السلام)قابل استنتاج است. از سوى ديگر، در عبارت منسوب به ابن طاووس، نام وى نيز جزو نُه نفرى است كه به عنوان وكلاى عصر غيبت معرفى شده اند.58 بدين سان، چنين به دست مى آيد كه وكالت وى تا عصر غيبت ادامه داشته است.

      به هر حال، ترديدى نيست كه وى يكى از وكلا و اصحاب برجسته امام عسكرى(عليه السلام) و مورد اعتماد و توجه آن حضرت و شيعيانش بوده و وجود نام وى در سند برخى از روايات، حاكى از چنين جايگاهى است. براى نمونه، در روايتى كه در سند آن تعدادى از اهل قم همچون محمد بن حسين بن بندار قّمى و محمد بن يحيى العطّار و محمد بن احمد بن يحيى حضور دارند، نقل شده كه محمد بن على بن بلال بر سر قبر محمد بن اسماعيل بن بزيع براى زيارت آن، حاضر شد و بر بالاى سر او رو به قبله نشست و از صاحب قبر از امام جواد(عليه السلام) نقل كرد كه: هر كس قبر برادر مؤمنش را زيارت كند و بر بالاى سرش رو به قبله بنشيند و دست را بر روى قبر بگذارد و سوره «انا انزلناه» را هفت مرتبه بخواند، از فزع اكبر در امان است.59 و بنا به روايت كشى، ابوطاهر محمد بن على بن بلال بسيارى از كتب احمد بن عبدالله كرخى را روايت كرده است.60

      جايگاه والاى او نزد امام عسكرى(عليه السلام)، از تأمّل در توقيع مفصّل آن حضرت خطاب به اسحاق بن اسماعيل نيشابورى قابل استفاده است. در بخشى از اين توقيع آمده است: «و يا اسحاق، اقرأ كتابنا على البلالى ـ رضى الله عنه ـ فانّه الثقة المأمون العارف بما يجب عليه...».61 اين تعابير به خوبى حكايت از اعتماد امام(عليه السلام)بر وى دارد; و مؤيّد آنچه گذشت، روايت كلينى، شيخ صدوق، شيخ مفيد و شيخ طوسى است مبنى بر ارائه حضرت مهدى(عليه السلام) به بلالى و آگاه ساختن وى از جانشينى آن حضرت. بنا به روايت كلينى، شيخ صدوق و شيخ مفيد، دو سال پيش از شهادت امام عسكرى(عليه السلام)، آن جناب طى توقيعى، ابوطاهر بلالى را از وجود جانشين آگاه ساختند; سه روز پيش از وفات نيز طى توقيعى ديگر، اين امر را مورد تأكيد قرار دادند و در ادامه فرمودند: «پس لعنت خدا بر آن كه منكر حقوق اولياء الله شود و مردم را عليه آنان تحريك كند.»62 بنا به نقل شيخ طوسى، محمد بن على بن بلال در زمره چهل تن از سران شيعه بود كه در مجلس معرفى حضرت مهدى(عليه السلام)توسط امام عسكرى(عليه السلام)حضور داشتند.63

      البته آنچه در اين زمينه نقل شد، علاوه بر اين كه مى تواند بر عُلُوّ جايگاه محمد بن على بن بلال نزد امام عسكرى(عليه السلام)دلالت داشته باشد، مى تواند حاكى از آن باشد كه امام عسكرى(عليه السلام) دلالت داشته باشد، مى تواند حاكى از آن باشد كه امام عسكرى(عليه السلام) با توجه به علم امامت، از آينده خطرناك بلالى مطلّع بوده اند. بنابراين، براى اتمام حجت، به طرق گوناگون، حجيّت و حقّانيت امامت حضرت مهدى(عليه السلام) را به وى گوشزد مى كرده اند، تا از خلال تصديق امامت آن جناب، تعبّد نسبت به اوامر او، از جمله سفير منسوب و انتخاب شده توسط آن حضرت نيز حاصل شود.

      با وجود آنچه در مورد بلالى ذكر شد، وى گاه با برخى رفتارها، زمينه ملامت هايى را نيز براى خود فراهم مى كرده است. بنا به نقل شيخ طوسى، در سفر حجّى، بلالى با وكيل مبرّز امام عسكرى(عليه السلام)ـ يعنى على بن جعفر همانى ـ همسفر بود و از آنجا كه على بن جعفر اموال بسيارى را انفاق مى نمود. بلالى پس از بازگشت، نسبت به اين گشاده دستى وى، به امام عسكرى(عليه السلام) شكايت كرد. ولى آن حضرت در پاسخ فرمودند: «ما او را به انفاق صدهزار دينار امر كرديم، و سپس وى را به مثل آن امر كرديم ولى او براى رعايت جانب ما، نپذيرفت! مردم را چه كار كه در آنچه بدانان مربوط نيست، دخالت مى كنند؟!...»64

      نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


      «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
      صادق هدايت؛ بوف کور

      Comment

      • donsaeid
        Senior Member
        • Nov 2005
        • 28300

        #18

        در برهه اى از عصر غيبت صغرا نيز وى همچنان شخصيت مقبولى نزد شيعيان داشت. بنا به نقل شيخ طوسى، روزى حسين بن روح به ابوعبدالله بزوفرى گفت: هنگامى كه شيعيان در مسأله تفويض و غير آن، دچار اختلاف بودند، نزد ابو طاهر بن بلال رفتم و او را از اختلاف كلمه شيعيان مطلّع كردم و اين در زمان استقامت وى و پيش از انحرافش بود. وى براى پاسخ، چند روز مهلت خواست و سرانجام، روايتى منصوب به امام صادق(عليه السلام) با اين مضمون خارج كرد: «اگر خداوند قصد امرى را بكند، آن را يك به يك بر پيامبر(صلى الله عليه وآله)، سپس اميرالمومنين و ساير ائمّه اطهار(عليهم السلام)تا صاحب الزمان(عليه السلام)عرضه مى كند و سپس به دنيا مى فرستد و هنگامى كه ملائكه بخواهند عملى را به سوى خد بالا ببرند، ابتدا بر صاحب الزمان(عليه السلام) عرضه مى كنند و سپس بر هر يك از ائمّه(عليهم السلام)تا برسد به پيامبراكر(صلى الله عليه وآله) و سپس بر خداوند عرضه مى شود. پس آنچه از جانب خدا نازل مى شود و آنچه به سوى او بالا مى رود، به واسطه معصومان(عليهم السلام) است و آنان نيز طرفة العينى از خدا بى نياز نيستند.»65

        اين روايت نشانگر آن است كه محمد بن على بن بلال در دوره پيش از انحرافش، مورد عنايت و توجه بزرگان و خواص شيعه و حتى شخصيتى همچون حسين بن روح بوده است; نكته قابل ذكر در مورد اين روايت آن كه اين ارتباط ابن روح و بلالى مربوط به دوره سفير دوم است; يعنى زمانى كه ابن روح نقش دست يار براى سفير دوم داشت و خود به مقام سفارت نرسيده بود; زيرا انحراف بلالى در دوره سفير دوم و در معارضه با وى بروز كرد.

        همان گونه كه گفته شد، شيخ طوسى در كتاب غيبت، در قسمت مربوط به وكلاى مذموم، نام محمد بن على بن بلال را آورده و توضيحى نداده است، ولى در قسمت مربوط به مدّعيان دروغين بابيت در عصرغيبت صغرا، مجدّداً متعرّض نام وى شده و به دليل انحراف وى نيز اشاره كرده و در ادامه، جريان برخورد سفير دوم با بلالى براى استرداد اموال امام(عليه السلام) و استخلاص آن از دست وى را ذكر كرده است. آن سان كه از نقل شيخ طوسى استفاده مى شود، در عصر سفارت محمد بن عثمان بن سعيد، سفير دوم ناحيه مقدسه، ابوطاهر بلالى نيز همچنان نقش وكالت را عهده دار بود، ولى رفته رفته مشخص شد كه وى اموالى را كه به عنوان وكيل امام(عليه السلام)از شيعيان دريافت مى كند تا به سفير ناحيه مقدسه تحويل دهد، نزد خود نگاه مى دارد! و سرانجام، مدعى شد كه نايب و باب حضرت مهدى(عليه السلام)خود اوست! اين دعوى باطل تا حدّ رسوايى وى نزد شيعيان پيش رفت، تا جايى كه وى مطرود و ملعون امام(عليه السلام)، سفير او و شيعيان واقع شد. سفير دوم نيز اقداماتى را كه لازم مى دانست براى مقابله با وى انجام مى داد.

        شيخ طوسى در اين زمينه به ماجراى جالبى به نقل يكى از پيروان و هواداران بلالى اشاره كرده است كه حكايت از زيركى و تبحّر سفير ناحيه مقدسه در برخورد با اين جريانات و نيز اشراف ناحيه مقدسه بر دعاوى دروغين بابيت و مدعيان آن دارد. در اين نقل، فرد مزبور مى گويد: «روزى نزد ابوطاهر بن بلال بودم و برادرش، ابوالطيب و ابن حرز و گروهى از اصحاب و پيروانش نيز حضور داشتند كه غلام وى داخل شد و گفت: ابو جعفر عمرى بر در خانه است. با شنيدن اين سخن، جماعت حاضر در جلسه به نحوى غيرمعمول و تعجب برانگيز به دست و پا افتاده و در فزع شدند! و پس از لحظاتى، ابوطاهر بلالى به غلام گفت: بگو داخل شود. پس ابوجعفر ـ رضى اللّه عنه ـ داخل شد و ابوطاهر و جماعت حاضر به احترامش به پا خاستند و او در صدر مجلس نشست; و ابوطاهر نيز همچون فردى ذليل در مقابلش نشست! پس از لحظاتى كه سكوت جلسه را فرا گرفت، ابوجعفر عمرى رو به ابو طاهر كرد و فرمود: اى ابا طاهر، تو را به خدا قسم مى دهم بگو كه آيا صاحب الزمان(عليه السلام) به تو فرمان نداد كه اموالى كه در نزد توست به من تحويل دهى؟ و ابوطاهر در پاسخ گفت: بله و با شنيدن اين پاسخ، ابوجعفر عمرى برخاست و در حالى كه سكوت مرگ بارى جلسه را فرا گرفته بود، آن جا را ترك كرد. هنگامى كه اهل مجلس به خود آمدند، برادرش، ابوالطيب، رو به وى كرد و گفت: تو صاحب الزمان(عليه السلام) را كجا ديده اى؟ و ابوطاهر در پاسخ گفت: ابو جعفر ـ رضى الله عنه ـ مرا به خانه اى داخل كرد و صاحب الزمان(عليه السلام) از جايى كه بر من اشراف داشت، به من امر فرمود كه آنچه را از اموال در نزدم است به عمرى تحويل دهم! ابوالطيب پرسيد: تو از كجا فهميدى كه او صاحب الزمان(عليه السلام)است؟ و بلالى پاسخ داد: آن چنان هيبت و رعبى با ديدنش بر وجودم، مستولى گشت كه يقين كردم او كسى جز صاحب الزمان(عليه السلام) نيست!» وى (كه خود از پيروان ابوطاهر بلالى بوده) گويد: همين ماجرا سبب انقطاع من از ابوطاهر بلالى شد.66

        پس از آن كه بلالى بر شيوه منحرفانه خويش اصرار ورزيد، برخوردهاى صريح ناحيه مقدسه به وسيله صدور توقيع در لعن وى و همچنين اقدامات سفير دوم در دور كردن شيعيان از او و بيان ماهيت وى رو به فزونى نهاد، ولى تنها شاهد موجود، جمله اى است كه در انتهاى توقيع مربوط به شلمغانى بدين مضمون درباره بلالى و امثال او در عصر سفير سوم و به دست وى صادر شده است: «و اعلمهم ـ توّلاكم الله ـ أنّنا فى التوّقى و المحاذرة منه ـ يعنى الشلمغانى ـ على مثل ما كنّا عليه ممّن تقدّمه من نظرائه من الشريعى و النميرى و الهلالى و البلالى و غيرهم.»67


        15. ابوجعفر محمد بن على الشلمغانى، ابن ابى العزاقر

        وى متولد روستاى «شلمغان» در حومه «واسط» و يكى از قاريان قرآن بود. پس از مدتى به بغداد رفت و به دستگاه عباسيان پيوست و به عنوان دبير و كاتب به خدمت مشغول گشت.68وى از فقهاى اماميه بود، و هجده اثر درباره عقايد و فقه شيعه به رشته تحرير درآورد. آثار او پيش از انحرافش مورد احترام فراوان اماميه بودند.69 شيخ طوسى در رجالش نام وى را در رديف غير راويان از ائمّه(عليهم السلام) ذكر كرده و نسبت غلوّ به وى داده70و در فهرست خود، درباره اش چنين گفته است: وى داراى كُتُب و رواياتى بود و ابتدا در طريق مستقيم قرار داشت، ولى به انحراف گراييد و سخنان عجيب و ناپسندى از وى صادر شد، تا اين كه سلطان وى را دستگير كرد و در بغداد به دار آويخت. از جمله كتبى كه وى در حال سلامت عقيده نگاشته، كتاب التكليف است.71

        هر چند شيخ طوسى نام وى را در رديف وكلاى مذموم ذكر نكرده و در بخش مربوط به مدّعيان دروغين وكالت و بابيت، به ذكر نام وى و تفصيل جريانش پرداخته است،72 ولى از تأمّل در روايات مربوط به او، چنين نتيجه مى گيريم كه وى در عصر سومين سفير، يعنى حسين بن روح نوبختى ـ به عنوان دست يار وى، امور وكالت را عهده دار بوده است. از جمله قراين دالّ بر وكالت و اشتغال وى به عنوان دست يار حسين بن روح، روايت شيخ طوسى از ابوغالب زرارى است. در اين روايت، ابوغالب زرارى تصريح به آن دارد كه در دوره استتار و اختفاى حسين بن روح، او محمد بن على الشلمغانى را به جاى خود نصب كرده بود و مردم براى انجام امور مربوط به سفير ناحيه مقدّسه نزد شلمغانى مراجعه مى كردند; زيرا سفير و واسطه بين شيعيان و ابن روح در اين دوره، شلمغانى بود. البته، اين امر مربوط به پيش از زمان انحراف و كفر و الحاد شلمغانى بود. بنابراين روايت، ابوغالب زرارى به همراه يكى از دوستانش وارد بغداد مى شود و به اين اعتبار كه شلمغانى نايب مناب حسين بن روح بوده، نزد وى مى روند و دوست زرارى از شلمغانى تقاضا مى كند كه به وسيله مكتوبى از ناحيه مقدسه طلب دعا كند. زرارى نيز به همين صورت، طلب دعا مى كند، ولى فاش نمى كند كه دعا را براى رفع چه مشكلى مى خواهد، در حالى كه در نيت داشته كه حضرت براى رفع اختلاف وى با همسرش دعا كند. شلمغانى نيز در برگه اى، درخواست اين دو نفر را مى نويسد و آن را مى پيچد. پس از چند روز، هنگامى كه آن دو تن براى دريافت پاسخ نزد شلمغانى مى روند، وى برگه اى را كه حاوى مسائل بسيار و پاسخ هايى در لابهلاى مسائل بود، خارج مى كند و پس از آن كه پاسخ درخواست دوست ابوغالب زرارى را به وى عرضه مى كند، رو به زرارى كرده، پاسخ درخواست وى را به اين صورت قرائت مى كند: "و اما الزرارى و حال الزوج و الزوجته فأصلح اللّهُ ذات بينهما.» پس از آن زرارى به ديارش ـ يعنى كوفه ـ بازمى گردد و همسرش، كه به قهر نزد فاميلش رفته بود، نزد او مى آيد، طلب رضايت مى كند و تا آخر عمر بدون كم ترين اختلافى با وى زندگى مى كند! بنا به نقلى ديگر، كسى كه ابوغالب زرارى را نزد شلمغانى راهنمايى مى كند ابوجعفر محمد بن احمد زجوزجى، وكيل منطقه كوفه، در اين زمان بوده است.73

        در روايت شيخ طوسى از ام كلثوم، دختر ابوجعفر عمرى، نيز آمده كه علت اشتهار و جلالت قدر شلمغانى نزد شيعيان آن بود كه ابن روح براى وى چنين مرتبتى قرار داده بود.74 اين روايت نيز مى تواند از جمله مؤيدّات وكالت و جانشينى وى نسبت به ابن روح باشد.

        در مقابل آنچه گذشت، روايتى قرار دارد كه شيخ طوسى از ابوعلى محمد بن همام نقل كرده مبنى بر اين كه محمد بن على شلمغانى هرگز باب ابن روح و واسطه و طريق بين او و شيعيان نبوده و ابن روح هرگز او را براى اين امور نصب نكرده است و هر آن كس كه چنين ادعايى كند، ره به باطل پيموده است. شلمغانى در واقع، فقيهى از ميان فقها بود كه ره انحراف و كفر و الحاد پيمود و سرانجام، با توقيعى كه به دست ابن روح خارج شد، ملعون و مطرود گشت.75 اين روايت در تعارض با روايت پيشين قرار دارد كه تصريح به آن داشت كه شلمغانى در دوره استتار ابن روح از سوى وى به عنوان واسطه بين شيعيان و ابن روح منصوب گشت.

        در مقام رفع اين تعارض، مى توان چنين گفت كه نصب شلمغانى از سوى ابن روح به عنوان جانشين، نه تنها بُعدى ندارد، بلكه با توجه به جايگاه ممتاز علمى و فقهى شلمغانى نزد شيعه، بسيار محتمل است. از اين رو، روايت مزبور را مى توان چنين توجيه كرد كه با توجه به اين كه شلمغانى سرانجام سر از دعوى بابيت درآورد و به معارضه با ابن روح برخاست و عقايد خطرناكى از خود بروز داد، از اين رو، ابو على بن همام، كه يكى از دست ياران مبرّز سفير دوم و سوم بود، براى اين كه به مقابله با شلمغانى برخيزد، درصدد انكار هرگونه جايگاهى براى شلمغانى، كه وى با تمسّك به آن بتواند بابيت خود را به جاى ابن روح اثبات كند، برآمد.

        به هر حال شلمغانى با اين سابقه، در جامعه شيعه حضور داشت تا آن كه كم كم انحراف درونى خويش را به منصّه ظهور رساند. سير انحراف و عملكرد شلمغانى تا لحظه مرگ را دكتر جاسم حسين76 چنين تصوير كرده است: بنا به نقل ابن حوقل، وى مدتى گرايش اسماعيلى پيدا كرده و حتى با اسماعيل مهدى نيز بيعت كرد.77 البته، ابن حوقل تنها موّرخى است كه به ذكر اين رويداد مى پردازد و از تاريخ انحراف شلمغانى و دليل اين كه چرا بعداً تعهدّات اسماعيلى خود را ترگ گفته، ذكرى به ميان نمى آورد. بسيار محتمل است كه وى از اسماعيليه برگشته و به حركت غلات پيوسته باشد; زيرا در عقايد ايشان، حلول خدا در انسان را بهترين ابزارى مى توان يافت كه با آن، جاه طلبى هاى سياسى و اقتصادى فرد به مرحله عمل درآيد.

        به اعتقاد شلمغانى، خداوند در طول تاريخ، در شكل بشر حلول مى كند! يعنى ابتدا در جسم آدم حلول كرد، آن گاه در ابدان انبيا(عليهم السلام)تجسّم يافت و پس از پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله)در ابدان ائمّه اطهار(عليهم السلام)مجسّم شد و تا زمان امام دوازدهم ـ عجل اللّه تعالى فرجه ـ و سپس در جسم خود او (شلمغانى) حلول كرد. در همان حال، خداوند دشمن خود، ابليس را خلق كرد كه او نيز در انسان هاى شرور در سراسر تاريخ حلول مى كند و در تن آن ها مجسّم مى شود. به گفته شلمغانى، هدف خداوند از حلول و تجسّم، اثبات وجود و تعالى خويش است.78
        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


        «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
        صادق هدايت؛ بوف کور

        Comment

        • donsaeid
          Senior Member
          • Nov 2005
          • 28300

          #19

          شلمغانى پس از انحراف، بلافاصله انحراف خود را بروز نداد و از عنوان جانشينى ابن روح براى تسرّى دادن عقايدش به ديگران، به خصوص وكلاى ديگر، سوء استفاده مى كرد. ابو على بن همام، يكى از وكلا و دست ياران سفير دوم و سوم، روايت مى كند كه خود از شلمغانى شنيده است كه مى گفت: حقيقت خدا يكى است، ولى اشكال و الوان گوناگون دارد! روزى به رنگ سفيد در مى آيد، ديگر روز سرخ و بالاخره آبى! ابن همام گويد: اين نخستين جمله اى بود كه موجب شد شلمغانى را رد كنيم; زيرا داراى آئين «حلوليّه» بود.79

          چنان كه گذشت، تاريخ دقيق شروع انحراف شلمغانى معلوم نيست، ولى به گفته ابن اثير، انحراف وى در زمان وزارت حامد بن عباس بين سال هاى 306 ـ 311 هـ. شروع شده است.80 اين روايت با گزارش شيخ طوسى، كه حاكى از انحراف شلمغانى پيش از سال 312 هـ. مى باشد، منطبق است.81

          ابن روح پس از كشف عقايد الحادى شلمغانى، وى را از سمت خود بركنار كرد، و الحادى بودن عقايد او و لعن و تبرّى از وى را به صورت مكتوب در همه جا منتشر ساخت; نخست در ميان خاندان «بنى نوبخت» و آن گاه در ميان ديگران به ويژه «بنوبسطام»; و به وكلا نيز دستور داد تا روابطشان را با وى قطع كنند.82

          با وجود فرمان ابن روح، بنوبسطام همچنان در پيروى از شلمغانى ايستادگى مى كردند. بنابراين، ابن روح به تبيين چهره شلمغانى در ميان اماميه همّت گماشت و او و تمام پيروانش را طرد كرد. اين حركت وسيع ابن روح، نشانگر تأثير وسيع شلمغانى در ميان شيعيان بغداد و برخى مناطق ديگر است. البته امر ديگرى كه در ادامه پيروى آنان از شلمغانى تأثير داشت، فريب كارى هاى وى بود. براى نمونه، پس از آن كه ابن روح، شلمغانى را لعن كرد و از او تبرّى جست، وى چنين گفت: «از آن جا كه اين امر، بسيار عظيم است و جز ملك مقرّب يابنده مؤمن، از پس آن برنمى آيد، و من اين سرّ را فاش كردم، در حالى كه موظّف به كتمان بودم، لذا، مرا از جمع خود رانده اند!» او پس از لعن و تبرّى مجدّد ابن روح از وى نيز چنين گفت: «اين لعن، باطنى عظيم دارد! چرا كه لعنت يعنى «ابعاد» و مراد ابن روح از اين كه گفته: خدا شلمغانى را لعنت كند، آن است كه خدا او را از عذاب و آتش دور كند; و اكنون به منزلت و جايگاه خود پى بردم! و سپس بر خاك افتاده، صورت به خاك ماليد و به «بنوبسطام» سفارش كرد كه اين امر، و عقايد او را كتمان كنند!»83

          شلمغانى پس از آن كه از جانب ابن روح طرد شد، دعوى بابيت خويش را مطرح ساخت و از روى حسد، اين عقيده را تبليغ مى كرد كه او، و نه ابن روح، نماينده و سفير راستين امام دوازدهم(عليه السلام)است!84 حتى با كمال گستاخى، جدال خود با ابن روح بر سر بابيت را به جدال سگان بر سر جيفه تشبيه نمود!85 وى با اين ادعا و اعتقاد به حلول خداوند در اجسام پيامبران و امامان(عليهم السلام)كوشيد تا موقعيت هاى سياسى و اقتصادى سازمان وكالت را به خود اختصاص دهد و از آن پس، حتى مدّعى شد كه اللّه در جسم خود او حلول كرده و ابليس (نعوذ باللّه) در جسم امام دوازدهم(عليه السلام) تجسّم يافته است! زيرا امام دوازدهم(عليه السلام) به «قائم» شناخته مى شود. در اين جا شلمغانى مدعى شد كه «قائم» به معناى ابليس است; زيرا ابليس از سجده بر آدم سرباز زد و در حال قيام ماند، به خلاف فرشتگان كه سجده كردند!86

          شلمغانى همچنين مدعى شد كه على بن ابى طالب(عليه السلام)، اللّه است و محمد(صلى الله عليه وآله) را به پيامبرى فرستاده، ولى محمد(صلى الله عليه وآله) به او خيانت كرده است! بنابراين، على(عليه السلام) به محمد(صلى الله عليه وآله)مهلت قريب 350 سال داد كه در آخر آن، قوانين اسلامى تغيير مى كند، سپس فقه اسلامى تفسير جديدى مى يابد; يعنى بهشت معادل قبول آيين شلمغانى و بيعت با او، و جهنم معادل ردّ آيين او نتيجه مى دهد!

          علاوه بر اين، هدف شلمغانى اين بود كه مدعيان خلافت، به ويژه علويان و عباسيان را نابود سازد و بدين روى خود را مدّعى راستين مقام مذهبى و سياسى قلمداد كرد!87

          جاه طلبى سياسى شلمغانى در تفسير مادّى وى از آيات قرآن كريم در زمينه بهشت و جهنم محرز است. اين جاه طلبى، به ويژه با توجه به دو نكته آشكار مى شود:

          نخست، آن كه وى تاريخ تغيير شريعت اسلامى را سال 350 هـ. مشخص مى كند و با اين پيش گويى، مى كوشد تا مردم را به حمايت از خود و آماده سازى در وصول به زمان موعود بسيج كند!

          دوم، آن كه تبليغات خود را در ميان مقامات بالاى دستگاه ادارى و ارتش عباسيان متمركز ساخت و تعداد قابل توجهى هوادار به دست آورد. در بين آنان احمد بن محمد بن عبدوس، ابراهيم بن ابى عون (مصنّف كتاب التشبيهات)، ابن شبيب زيّات، ابو جعفر بن بسطام و ابوعلى بن بسطام به چشم مى خورند، كه همگى از دبيران (كُتّاب) حكومتى بودند.88

          در سال 312 هـ. حسين بن فرات فرزند ابن فرات وزير، نيز به او پيوست و پيروانش بدينوسيله، زمينه نفوذ در محافل ادارى عباسيان را يافتند.89 همچنين حسين بن قاسم بن عبدالله بن وهب كه در سال هاى 319 ـ 320 هـ. مقام وزارت را عهده دار بود، از هواداران شلمغانى به شمار مى آيد.90

          در سال 312 هـ. ابن روح زندانى شد. اين فرصت خوبى براى شلمغانى بود تا فعاليت هاى خود را در غياب سفير گسترش دهد. بنابراين، امام عصر(عليه السلام)از طريق ابن روح در ذى الحجه سال 312 هـ. توقيع ذيل را درباره شلمغانى صادر نمودند:

          «محمد بن على، معروف به شلمغانى، از كسانى است كه خداوند كيفرش را تعجيل كند و مهلتى به او ندهد. او از اسلام منحرف شده و خود را از آن جدا ساخته است. وى از دين خدا بازگشته و ادّعايى مى كند كه دلالت بر انكار ذات خداى متعال دارد; دروغ پردازى و دروغ گويى مى كند; باطل ها را بر زبان مى آورد، متخلّف بزرگى است. آنان كه به خدا نسبتى باطل مى دهند، در خطاى محض بوده و مسلّماً در خسرانند. ما در حقيقت در محضر خداوند متعال و پيامبر(صلى الله عليه وآله) و خاندان گراميش ـ صلوات الله و سلامه عليهم اجمعين ـ برائت خود را از هرگونه رابطه با شلمغانى اعلام مى داريم; به او (شلمغانى) لعن مى فرستيم و لعنت خدا بر او باد، در آشكار و نهان، در هر زمان و مكان. و لعنت خداوندى بر موافقان و پيروان او باد، و نيز بر آنان كه با شنيدن اين اعلام، پيوند خود را با او ادامه دهند. بنابراين، به اطلاع آنان (شيعيان و وكلاء) برسان كه ما نسبت به او، همچون پيشينيانش، نظير شريعى، نميرى، هلالى، بلالى و ديگران در اجتناب و احتياط و پرهيز و دورى هستم. ما راضى به سنن الهى هستيم، و خداوند ما را در تمام امور كفايت مى كند و بهترين نگهبان است.»91

          بنا به روايت شيخ طوسى، محمد بن همام، دست يار ابن روح، اين توقيع را در زندان از وى دريافت داشت و شخصاً در بين تمام وكلاى بغداد منتشر ساخت و براى وكلاى ديگر شهرها فرستاد تا در ميان عامّه اماميّه شهرت يافت. البته اين كه وى چگونه موفق شده در زندان با ابن روح تماس بگيرد، معلوم نيست، اما همين روايت حاكى از جايگاه باب در عصر غيبت صغراست كه حتى در صورت حبس نيز واسطه بر صدور توقيعات است.
          نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


          «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
          صادق هدايت؛ بوف کور

          Comment

          • donsaeid
            Senior Member
            • Nov 2005
            • 28300

            #20


            شلمغانى در سال 316 هـ. مخفيانه به بغداد بازگشت تا با پيروان خود تماس مستقيم داشته باشد.92 فعاليت هاى او در بين مقامات حكومت عباسيان نشر يافته بود و اين پيشرفت احتمالاً گامى به سوى قدرت طلبى وى تلّقى مى شد. در سال 319 هـ. حسين بن قاسم بن عبيدالله بن وهب (از هواداران شلمغانى) به وزارت رسيد و نامش در كنار نام خليفه المقتدر بالله بر سكّه ضرب شد.93

            ابن وهب با استفاده از مقام وزارت خود، هواداران خويش را به مقامات بالا رساند، ولى پس از آن، خليفه القاهر بالله (322 ـ 320 هـ.) او را با دليل پيوندش يا شلمغانى به «رقاه» در سوريه تبعيد نمود. وى همچنين رفقاى او، به ويژه «بنوبسطام» را دستگير كرد و اموالشان را مصادره نمود.94 اين دستگيرى تا زمان خلافت الراضى عن الله ادامه يافت تا آن كه در سال 323 هـ. خود شلمغانى نيز دستگير شد.

            شيخ طوسى سبب دستگيرى شلمغانى توسط راضى را چنين نقل كرده است: شلمغانى در مجلسى كه سران شيعه نيز در آن حضور داشتند، در حالى كه همه اهل مجلس از قول ابن روح لعن و تبرّى از شلمغانى را نقل مى كردند، اظهار داشت كه بين من و او (ابن روح) را جمع كنيد تا دست هم ديگر را گرفته و عليه يكديگر نفرين كنيم (مباهله); اگر آتشى از آسمان بر وى نازل نشد، تمام آنچه درباره من گفته، حق است! و از آن جا كه اين مجلس، در خانه ابن مقله وزير منعقد شده بود، خبر به گوش راضى، خليفه وقت، رسيد و ترتيب دستگيرى و قتل وى و راحتى شيعه از شرّش را صادر كرد.95 اين كه چرا راضى بلافاصله پس از صدور اين سخن از شلمغانى اقدام به قتل وى كرد، تأمّل برانگيز است. البته اين احتمال قوى وجود دارد كه خليفه از خوف تحقّق جريان مباهله و هلاكت شلمغانى به دعاى ابن روح و تقويت امر ابن روح اقدام به اين كار كرده باشد. وى همراه با چند تن ديگر از شخصيت هاى رهبرى كننده حركت، همچون ابن ابى عون تحت شكنجه قرار گرفته، اعدام شدند و اجساد آن ها در سمت غربى بغداد، در مقرّ دارالشرطه سوزانده شد.96 از آن جا كه شلمغانى، دشمن مشترك ابن روح و بنى عباس به شمار مى آمد و با توجه به نفوذ بنى نوبخت در مناصب حكومت عباسى، مقابله ابن روح با شلمغانى تا حدّ كشاندن وى به پاى دار، قرين توفيق گشت.
            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


            «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
            صادق هدايت؛ بوف کور

            Comment

            • donsaeid
              Senior Member
              • Nov 2005
              • 28300

              #21

              وزير خارجه انگليس:

              انگليس مجاهدين را تشكيلاتي تروريستي و غير قانوني مي*داند


              وزير خارجه انگليس تاكيد كرد لندن مجاهدين خلق (گروهك منافقين) را تشكيلاتي تروريستي و همكاري با آن را غير قانوني مي داند.



              از لندن، مارگارت بكت چهارشنبه شب در نخستين كنفرانس مطبوعاتي خود پس از تصدي سمت وزرات خارجه انگليس در لندن در پاسخ به اين پرسش كه چگونه يكي از سران گروهك منافقين به راحتي از عراق به اردن و از آنجا به آمريكا سفر كرده است، گفت:« انگليس مجاهدين را تشكيلاتي تروريستي مي داند.»
              به گزارش خبرنگار ما ، عموما دولتمردان آمريكا و انگليس در پاسخ به اين پرسش، چنين جوابي مي دهند . از سوي ديگر از زمان اشغال عراق، لندن و واشنگتن اعضاي گروهك منافقين را در عراق، تحت محافظت ويژه قرار داده اند.
              بكت همچنين با اشاره به موضع ايران در قبال بسته پيشنهادي غرب در زمينه هسته*اي گفت:*«ما متاسفيم كه ايران بسته پيشنهادي را كه خالصاله عرضه شده بود، ناديده گرفت و از اين فرصت استفاده نكرد.»
              وي در پاسخ به پرسشي درباره وضعيت اقليت*هاي مذهبي در ايران گفت: «ما همواره درباره مسايل حقوق بشر با دولت ايران در ارتباط بوده ايم و به اين تماس ها ادامه مي دهيم.»
              خبرنگار صداي آمريكا ادعا كرد اقليت*هاي مذهبي در ايران تحت فشارند چرا دولت هاي غربي در كنار مسايل هسته اي به حقوق بشر توجه نمي كنند ؟ ، كه وزيرخارجه انگليس پاسخ داد: «ما اين مساله را جدي مي گيرم ، كار يك شبه نيست و از كنار آن بي تفاوت نمي گذريم.»
              وي همچنين با اشاره به بحران عراق افزود: «لندن معتقد است بايد دولت عراق تقويت شده و به جاي آن كه ما براي آنها تصميم بگيريم، خودشان بايد بتوانند درباره اين موضوعات تصميم گيري كنند.»
              خانم بكت در پاسخ به پرسشي مبني بر اين كه از چه رو چهره انگليس نزد مردم خاورميانه نامطلوب است؟، گفت:« پاسخي براي اين پرسش ندارم. ولي از آن آگاهم.» و افزود:«شايد ما را بد معرفي مي كنند.»
              وي كساني را كه در تجاوز اخير اسرائيل به لبنان، انگليس را به خاطر عدم درخواست آتش فوري محكوم مي كردند، مورد خطاب قرار داد و گفت:«همانها درجايي ديگر از ما مي خواهند كه به خاطر نزديكي با آمريكا، و قابليت تاثيرگذاري بر اين كشور، از اين قابليت استفاده كنيم.»
              وزير خارجه انگليس گفت: «دو راه بيشتر نداريم يا همين شيوه را ادامه دهيم و با نزديك شدن به آمريكا و اسرائيل در تصميم گيريهاي آنها اثر بگذاريم، يا كاملا كنار بكشيم و بي اثر بمانيم.»
              بكت در خصوص گسترش و توليدبمب هاي اتمي در دنيا گفت:«ما معتقديم نبايد اجازه داد بر تعداد كشورهايي كه به عنوان دارندگان بمب*هاي هسته اي شناخته شده اند، اضافه شود.»
              وي بدون اشاره به آمار ادعا كرد:«انگليس تاكنون تعدادي از كلاهك*هاي خود را نابود كرده است.»
              به گزارش خبرنگار فارس، خانم مارگارت بكت در اولين كنفرانس مطبوعاتي خود چندان اعتماد به نفس نداشت و از پاسخ دادن به پرسش ها طفره ميرفت.

              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


              «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
              صادق هدايت؛ بوف کور

              Comment

              • Rasputin
                Senior Member
                • Jan 2005
                • 63906

                #22
                خاطرات عزت شاهی- رئيس کميته های تهران
                دهه خونين 60
                محاصره رهبران مجاهدين خلق
                در زعفرانيه تهران
                اشرف ربيعی (همسر مسعود رجوي) در آشپرخانه
                تيرخورد و موسی خيابان در پارکينگ
                موسی خيابانی يک بدل هم داشت که آن روز هر دو در خانه زعفرانيه به محاصره افتادند. بدل موسی را زخمی گرفته بودند و فکر می کردند موسی خيابانی را زنده دستگير کرده اند. من رفتم ميان جنازه هائی که آورده بودند و موسی خيابانی را از روی علامتی که زيرگلو داشت شناسائی کردم و به لاجوردی گفتم: موسی اصلی اينست و کشته شده! اشرف زن رجوی هم در آشپزخانه تيرخورده و روی زمين افتاده بود.
                چک 150 هزار تومانی اسدالله بادامچيان را 25 سال پيش قبول نکردم

                از فرماندهی سپاه
                تا همراهی با حکمتيار افغانی

                یکی از خوانندگان پیک هفته برای ما نوشته: درمقدمه خاطرات عزت شاهي، زیرعکس ابوشریف نوشته بوديد که خبري از ابوشريف اولین فرمانده سپاه در دست نيست.ابوشريف پس از ماموريت سفارت ايران در پاکستان به ايران بازگشت، اما پس از مدتي راهي افغانستان شد و تا زماني که طالبان درافغانستان به قدرت رسيدند، مشاور گلبدين حکمتيار(رهبر حزب اسلامي) بود. البته پس از فرار گلبدين حکمتيار به ايران گفته مي شد که او همچنان با حزب اسلامي کار مي کند و درافغانستان به سر مي برد.


                انتشار خاطرات 855 صفحه ای عزت شاهی، از بنيانگذاران اوليه کميته های پس از انقلاب، شايد زمينه ای باشد برای بازگشت دوباره او و شماری از بازجوها و رهبران به حاشيه رفته اين کميته ها به صحنه، در دولت احمدی نژاد. کتاب نه تنها حاوی باصطلاح خاطرات عزت شاهی است، بلکه شماری از همراهان او در کميته ها نيز درباره او مصاحبه کرده و خاطراتی را در ستايش از او گفته اند!
                هم عزت شاهی و هم کسانی که درباره او مصاحبه کرده و در کتاب خاطرات مصاحبه هايشان منتشر شده، خط و ربطشان شباهت زيادی به خط و ربط جمعيت ايثارگران و شخص احمدی نژاد دارد که عضو شورای رهبری ايثارگران است.
                عزت شاهی از کادرهای سازمان مجاهدين خلق تا قبل از ايجاد انشعاب "پيکار"ی ها از درون اين سازمان بود. زمان انشعاب همراه مسعود رجوی و ديگر کادرهای مجاهدين خلق در زندان بود و بخشی از خاطرات او به موضع گيری های روحانيون و مذهبيون زندان و مانور ساواک ميان طيف چپ های زندانی و مذهبيون زندانی باز می گردد، که نکاتی از آن نيز در نوع خود دانستنی است و ما آنها را نيز منتشر می کنيم. از جمله فتوای "نجاست" در زندان!
                آشنائی عزت شاهی با ساختار سازمان مجاهدين خلق و کادرهای زندانی مجاهدين و همچنين کينه و اختلافاتی که با سازمان مجاهدين خلق داشته از جمله انگيزه های مهم قرار گرفتن او در راس کميته مرکزی تهران و سرپرستی بازجوئی ها بوده است.
                عزت شاهی را بعدها کنار گذاشتند و بقول خود استعفا داد و کنار رفت، زيرا با فلاحيان و ناطق نوری و مهدوی کنی سرناسازگاری گذاشته و با لاجوردی مستقيما کار می کرد. درباره شخص او در شماره های آينده بيشتر خواهيم نوشت، در سومين بخش از خاطرات او، به بخش محاصره رهبری سازمان مجاهدين خلق پس از خروج بنی صد و رجوی از ايران رسيده ايم. محاصره ای که در زعفرانيه تهران و با همکاری زير بازجوئی يکی از کادرهای اين سازمان ممکن شد و در آن موسی خيابانی و اشرف ربيعی همسر مسعود رجوی کشته شدند.
                در فاصله انتشار بخش دوم و اين بخش از خاطرات عزت شاهی بنا بر نوشته يک وبلاک، عزت شاهی زنده است، اما نه با نام گذشته و شناسنامه ای زمان شاه، بلکه با نام "مطهری». در سالهای گذشته بارها مقالات و مطالبی در مطبوعات جناح راست و يا سايت ها و وبلاگ های ايثارگران و حزب الله و ... با نام "مطهری» منتشر می شد که بسياری تصور می کردند اين مطهری، بايد فرزند آيت الله مطهری باشد. اما اکنون که زمزمه انتشار روزنامه حزب الله ايران به انگيزه انتشار کتاب خاطرات عزت شاهی معنای ديگری می بخشد. چرا او شناسنامه خود را عوض کرد؟:
                1- عزت شاهی با شناسنامه و نام ديگری به سايه خزيده تا 4 سال فعاليت او در راس کميته تهران فراموش شود.
                2- با اين نام، از ميراث و اعتبار آيت الله مطهری نيز چنان بهره بگيرد که همه در اين سالها تصور کنند، پسر آيت الله مطهری به اردوگاه جناح راست پيوسته است.
                کتاب حجيم خاطرات و يا تطهير نامه عزت شاهی حاوی اخبار و اطلاعاتی است که بی شک اين بخش ها از کتاب او راهنمای بازخوانی تاريخ سالهای اول جمهوری اسلامی است. اختلافات، خط و خط کشی ها، کشاندن سازمان مجاهدين به روياروئی مسلحانه، اثرات انشعاب پيش از انقلاب در اين سازمان روی نيروهای مذهبی، شکل گيری تشکيلاتی سازمان مجاهدين خلق از همان پيروزی انقلاب بر مبنای يک روياروئی مسلحانه و فاجعه دهه 60 که کمر انقلاب ايرانابتدای را شکست، از لابلای خاطرات عزت شاهی همه اينها سرک می کشد. بايد حوصله کرد و خواند.




                iran

                Comment

                • Rasputin
                  Senior Member
                  • Jan 2005
                  • 63906

                  #23
                  خاطرات سيد کمال الدين مير باذل از عزت شاهی که در کتاب خاطرات عزت شاهی انتشار يافته:

                  روزی از کميته سه راه آذری (شمشيري) خبر دادند که آقائی در مسجد محل تفسير قرآن و نهج البلاغه می گويد که خيلی هم مسلط است اما تفسيرهايش جور خاصی است. دوستان رفتند و اين آقا را از مسجد برای تحقيق و بررسی بيشتر به کميته مرکز آوردند. عزت شاهی تا او را ديد شناخت و گفت: اين هاشميان است. از بچه های رده بالای سازمان مجاهدين خلق. سيزده سال زندگی مخفی در زمان شاه داشت و به تور ساواک نيفتاده بود. يک هفته تا 10 روز من و سعادت با او از صبح تا شب صحبت کرديم(بازجوئی در کميته) بی نتيجه بود.

                  روزی ديدم که آوازمی خواند، رفتم سراغش، گفت: ديگردلم گرفته است. با او بلند شده رفتيم درنمازخانه نشستيم، بچه ها آنجا هيئت داشتند. دو- سه ساعتی باهم صحبت کرديم و ساعت حدود 5/2 بعد ازنيمه شب بود که او گفت: خانه ای در قزوين دارم که حدود هفتاد اسلحه درآن جاسازی کرده ام و هيچ کس خبرندارد. فقط خودم می دانم که کارکردم. محال است کسی آنها را آنجا پيدا کند. زير زمين خانه ستون هائی دارد که من تيرآهن های آن را سوراخ کرده و اسلحه ها را درون آن جاسازی کرده ام، بعد صفحه ای آهنی روی سوراخ گذاشته و آن را جوش داده ام، بعد روی ستونها را گچ گرفته ام. شما بايد اين گچ ها را بريزيد.

                  با آدرسی که او داده بود رفتيم و همه سلاحها را به دست آورديم.

                  يکی ازخاطرات مهم من از دوره تصدی بازپرسی آقای مطهری (عزت شاهي) درکميته، عمليات دستگيری و هلاکت موسی خيابانی و اشرف ربيعی ازسران مجاهدين خلق بود. سرنخ قضيه ازدستگيری يکی ازکادرهای بالای سازمان به دست آمده بود. در زندان روی او کار کرده بودن و او حاضربه همکاری شده بود. اين فرد دراعترافاتش، خبرتشکيل جلسه ای دريکی ازخانه های تيمی درشمال شهرتهران (زعفرانيه) داده بود. آن خانه شناسائی شد؛ وضعيت خاصی داشت، ساختمانی که پشت آن زمين بايری بود و پنجره آشپزخانه اش به سمت بيرون بود.

                  برای حمله به آنجا تيمی ازاعضای کميته به نيروهای دادستانی پيوست. محل مورد نظر محاصره شد، ابتدا مشخص نبود که دراين جلسه چه کسانی حضوردارند؟ اشرف ربيعی همسرمسعود رجوی يکی ازآنها بود که درآشپزخانه تيری به قلبش خورده، به پشت افتاده بود. موسی خيابانی هم درپارکينگ پشت ساختمان قبل از فرار کشته شده بود. برخی گفتند که او قبل ازسوارشدن به ماشين درگير و کشته شد، برخی هم می گفتند که او سوارماشين ضد گلوله شده قصد فرارداشت (اين ماشين ازآن دست خودروهايی بود که قبل از30 خرداد 60 آنها رسمانآن از وزارت کشور گرفته بودند) در ميان گلوله هايی که به سوی خودرو روانه می شود، گلوله ای از ميان اتصال کاپوت با بدنه رد شده به او اصابت می کند و در دم جانش را می گيرد.

                  احتمالا روايت دوم صحيح تراست، چرا که اگراو در خارج از ماشين کشته می شد بايد جای رگبارگلوله درجسد می بود، بلکه تنها جای يک گلوله که ازگردنش به سر رفته بود، ديده می شد.

                  از آنجا که موسی دارای يک بدل بود و اتفاقا بدلش در درگيری زخمی و بی هوش شده بود، با آقا عزت تماس گرفتند و گفتند: که ما موسی را زنده دستگيرکرده ايم، زخمی است و دربيمارستان است. عزت به آنجا می رود می گويد نه اين موسی نيست. حالا همه، مثل آقای هادی غفاری آنجا جمع شده بودند و می گفتند: نه اين موسی است. اما عزت می گويد نه اين موسی نيست. بعد او می خواهد که بقيه جنازه ها را نشان دهند، او را به حياط می برند. جنازه ها را کنارهم گذاشته بودند. آقای عزت جنازه ای را نشان داده می گويد اين موسی است. آقای لاجوردی می پرسد تو از کجا مطمئن هستی؟ عزت چانه جسد را بالا می کشد و جای يک بريدگی به شکل هلال را نشان می دهد و می گويد اين نشانش است.

                  احمد علی برهانی (از ديگر اعضای کميته های آن سالها) درباره عزت شاهی می گويد:

                  عزت شاهی بعد از پيروزی انقلاب در خصوص مجاهدين می گفت: سران سازمان را که سنی از ايشان گذشته است و در اصل به راهی که می روند اعتقاد باطنی هم ندارند، بايد بگيريم و به لحاظ فکری، استراتژيکی و عقيدتی تخليه شان کنيم، آنها از قداست امثال حنيف نژادها [ازسران اوليه سازمان] برای فريب و جذب جوانان استفاده می کنند و اگر ما اينها را بگيريم چون اعتقاد صد درصد به راهشان ندارند زود می برند و مصاحبه می کنند و جوانان هم به راهی حقيقی و راستين بازمی گردند.



                  استعفا

                  عزت شاهی درباره اختلافاتش با رهبران کميته و کناره گيری اش می گويد:


                  آقای اصفهانی به لحاظ شخصيتی خيلی دلش می*خواست كه مطرح شود. خيلی هم تلاش می*كرد، با هر جا در كانون قدرت و مسئوليتی تماس می*گرفت و شرح وظايف و عملكرد می*داد. به افراد مختلف منجمله آقايان اردبيلی، ری*شهری، ناطق نوری و… زنگ می*زد وقت ملاقات می*گرفت، می*رفت و خودنمايی می*كرد. البته آقای فلاحيان هم بدش نمی*آمد كه كارهايی را به عنوان كميته به رخ كشيده و مطرح شود. چه بهتر كه از زبان آقای اصفهانی باشد! اين ارتباطات برای آنها خوب بود، چرا كه می*توانستند كمك بگيرند و تأمين بودجه كنند. آن زمان كارها و طرحها بر اساس روابط پيش می*رفت نه ضوابط. در گرفتن بودجه و اعتبارات، ميزان و وسعت ارتباطات تعيين كننده بود.



                  دو هفته به گوشه*ای خزيدم و بدون اينكه كسی را به مشورت بگيرم شروع كردم به نوشتن دلايل استعفايم. لحن نوشته خيلی تند و خطاب به آقای فلاحيان بود.


                  من در متن استعفا به ارزيابی روند و روال جديد پرداختم و به تفكر وارد شده به كميته از سوی آقای فلاحيان و اطرافيانش خدشه وارد كردم.

                  با آمدن آقای فلاحيان در سياست های كلی و جزيی كميته تغييرات اساسی ايجاد شد، اما آنچه كه مشهود بود بريز و بپاش و اسراف در تمامی شئون و مراتب كميته بود.

                  در آن زمان كميته حدود 11 ميليارد تومان بودجه داشت كه در دوره آقای مهدوی و برادرش باقری كنی، كلی از اين بودجه زياد می*آمد كه به خزانه دولت برمی*گرداندند. ولی در دوره آقای فلاحيان در همان سال اول كه من بودم، پس از گذشت چهار ماه، حدود 3 ميليارد از بودجه خرج شد و بعد بقيه*اش هم مصرف شد كه هيچ، كلی هم كسری بالا آورد.

                  تز فلاحيان و اصفهانی اين بود كه كسری بودجه بهتر از مازاد بودجه است و سبب افزايش آن در سال آتی خواهد شد، لذا در پايان سال به دليل اينكه با مازاد بودجه مواجه نشوند، شروع به خريد وسايل و اقلام غير ضرور كردند. يكبار تعداد زيادی ماشين بنز از خارج وارد كردند، و دادند دست بچه*های جوان و كم سن و سال كميته، در حالی كه رانندگی با اينها قلق دارد و آنها هم ناشی بودند. يكی برد زد به درخت، يكی زد به تير چراغ برق، يكی زد به جدول، يكی در خيابان تصادف كرد، خلاصه همه را از بين بردند. بعد هم آنها را تحت عنوان مازاد بر احتياج فروختند.

                  آنها می*خواستند كميته را شبيه سازمان C.I.A (سيا) كنند، يگان*دريايی و يگان هوايی درست كردند، قايق و هليكوپتر خريدند، پادگان و لشكر به وجود آوردند و چون حساب و كتابی نبود، هر كسی هر طور می*خواست عمل می*كرد. سليقه*ای و حسب ارتباطش معاملات می*نمود. نه بر اساس مصوبات مجلس و دولت، و با همين رويه مقدار معتنابهی اسلحه و مهمات خريدند، تعدادی را به كلاسهای زبان فرستادند تا پس از يادگيری زبان خارجی برای انجام معاملات سلاح و مهمات و بی*سيم و… به خارج بروند، خدا می*داند كه ايشان در آن سالها چه معاملاتی انجام دادند. بعدها اين روند در وزارت اطلاعات آقای فلاحيان نيز دنبال شد، در واقع اين وزارت*خانه در دوره او بيشتر به وزارت*خانه بازرگانی و تجارت می*ماند تا اطلاعات.

                  اين حيف و ميل ها به جد مرا ناراحت می*كرد و روحم را آزار می*داد، اما كاری از دستم بر نمی*آمد.
                  قبلاً در اتاق رئيس كميته از ميز*های قديمی و چوبی نقش و نگاردار وجود داشت، وقتی آقای فلاحيان آمد آنها *را كنار گذاشت و ميز شيشه*ای به جايش نهاد، زير آن *هم يك "تردميل" قرار داده بود كه هنگام صحبت و كار كردن بازی هم می*كرد.

                  من تمام اين مطالب را در استعفا نامه*ام آوردم، و تأكيد كردم كه حال بر شما ثابت شد كه ما باند نيستيم، خاصه باند لاجوردی. اين*جور حيف* و ميل می*كنيد؟! آنها همه اين بريز و بپاش ها و حيف *و ميل ها را مرتكب می*شدند و اگر كسی به آنها خرده می*گرفت می*گفتند ما نماينده ولی*فقيه هستيم و چنين تشخيص می*دهيم و بقيه هم بايد به اين تشخيص عمل كنند، ولی من اين*طور نبودم، اگر همين نماينده ولی*فقيه می*گفت: اين ليوان را بگذار! فلان*جا، می*پرسيدم: چرا؟ می*گفت: شما كاری به اين حرفها نداشته باش، من می*گويم بگذار! شما هم بگو چشم! می*گفتم: نشد! من اگر اين ليوان را لب ميز بگذارم، می*افتد زمين و می*شكند. می*گفت: به تو چه مربوط است، من نماينده ولی فقيه هستم، هر چه می*گويم بايد انجام شود. می*گفتم: والله كه من، ولی*فقيه و نماينده اين*جوری را قبول ندارم. و مطمئن هم هستم كه خود ولی*فقيه هم اين وضع و اين شكل از تبعيت را قبول ندارد، شما اگر راست می*گوييد بياييد وقت ملاقات از ولی فقيه بگيريم و برويم نزد ايشان، بپرسيم كه آيا اين كار شما صحيح است يا نه؟! اگر گفتند تبعيت كنيد، ما هم روی چشممان می*گذاريم، اما من مطمئنم اگر ايشان بداند كه شما اين*گونه عمل می*كنيد با شما برخورد خواهد كرد.

                  بعد از تهيه چنين استعفانامه*ای، آن را درون پاكتی گذاشته مهروموم كردم و بردم پيش آقای اصفهانی، گفتم: اين استعفانامه را بدهيد به آقای فلاحيان و خداحافظ!

                  پس از ناراحتی هايی كه در كميته برايم پيش آمد شايد بهترين جايی كه بايد می*رفتم جبهه بود، اما به چند دليل اين توفيق برايم حاصل نشد .اول اينكه فيزيك بدنم و آثار و جراحاتی كه در درگيری با ساواك و تيرهايی كه خورده بودم و پايم می*لنگيد، اجازه حضور مؤثر و مفيد در جبهه را به من نمی*داد .ضمن آنكه نمی*خواستم فقط به عنوان نيروی عادی اسلحه* به دوش جلو بروم و در نبرد حضور داشته باشم، نقش بيشتر و مفيدتری را خواستار بودم كه امكانش فراهم نشد . ديگر اينكه من آن*موقع نسبت به ادامه جنگ انتقادهايی داشتم. همچنين در سن و سالی بود كه از من می*گذشت، و خانواده كه به آن وابستگی پيدا كرده بودم و كمی محتاط شده بودم، هم آن اعتقاد هم اين وابستگی و هم فيزيك بدنم، همه و همه دست به دست هم دادند تا من در جبهه حضور نداشته باشم، ولی به لحاظ مالی از هيچ كمكی دريغ نداشتم و چند بار هم برای رساندن كمكها و بازديد از مناطق عملياتی مثل فاو به آنجا رفتم.


                  iran

                  Comment

                  • Rasputin
                    Senior Member
                    • Jan 2005
                    • 63906

                    #24
                    در اواسط سال 62 در حالی من از كميته بيرون آمدم كه به نان شبم محتاج بودم. در همين ايام بود كه متوجه شدم يك سری حرف و حديث ها پشت سر ما هست كه "فلان فلان شده*ها دستشان تا آرنج به خون جوانها آغشته است، بچه*های مردم را مثل گوسفند كشتند، چنين و چنان كردند، حالا هم در كمال پر*رويی می*آيند و در خيابان راه می*روند به بازار می*روند و…".

                    در بازار نمی*توانستم برای خود كاری بكنم چرا كه امكان، جا و سرمايه نداشتم. به مغازه "كاغذفروشی» يكی از دوستان به نام "احمد ملكی» رفتم و آنجا را پاتوق خود كردم. ساعت 9 صبح از خانه می*آمدم بيرون و ساعت پنج ـ شش بعدازظهر برمی*گشتم. ملكی هر وقت می*خواست بيرون برود به اميد من مغازه را رها می*كرد.

                    بودجه لازم خانواده را هم با قرض حل كرده بودم. همواره چند هزار تومانی در خانه بود، تا همسرم متوجه وضعيت بغرنج مالی*ام نشود و البته او به كارهای من اعتراضی نداشت. از سال 60 كه با او ازدواج كرده بودم اين اولين بار بود كه در چنين وضعيت مشقت باری افتاده بودم.

                    برادران خانمم (اكبر بادامچيان) كه فرش فروش بود وقتی بو برده بود كه من بی*كارم به خواهرش دو ـ سه مرتبه اصرار كرده بود كه مقداری پول به او بدهد، اما خانمم نپذيرفته و گفته بود الحمدلله هميشه در خانه پول هست.

                    يك*بار هم ديگر برادر خانمم (اسدالله بادامچيان) چك صد هزار يا يكصد و پنجاه هزار تومانی در وجه من نوشته بود و خواست قبول كنم كه نپذيرفتم.

                    اين وضع تا مدتی ادامه داشت، تا آقای ملكی و يكی - دو نفر ديگر كمكم كردند و يك دستگاه پرس پلاستيك جلد دفتر برايم خريدند، دكانی را هم از آقای حسين طالب (يكی ديگر از دوستانمان) به ماهی دو هزار تومان اجاره كردند. من هم رفتم و مشغول شدم، ولی اين كار هم زد و بند*های خودش را داشت. آن موقع سهميه*بندی و تعاونی بود. اعضای تعاونی و رئيس تعاونی خيلی سروكاری با انقلاب نداشتند و از كسانی مثل من هم كه سوابق مبارزاتی داشتند خوششان نمی*آمد، لذا صلاحيتم را برای گرفتن سهميه تأييد نمی*كردند (!) من قبل از انقلاب و زندان در كار دفتر و كاغذ بودم ولی آنها اين تجربه و سابقه*ام را قبول نداشتند.

                    كسانی كه مرا می*شناختند باور نمی*كردند كه چنين كاری پيشه كرده*ام، فكر می*كردند اين محملی برای ديگر كارهايم است. می*گفتند: تو اطلاعاتی هستی، تو جاسوس هستی، اين كارها كارتو نيست، با اين امور خرج تو در نمی*آيد، بعضی هم يا به شوخی يا جدی می*گفتند تو حقوقت از وزارت اطلاعات می*آيد، از سفارت می*آيد و… خلاصه كلی كنايه می*زدند.

                    بعد از مدتی دستگاه پرس را به ششصد هزار تومان فروختم، از دم*قسط ماهی بيست هزار تومان، در حالی*كه چهارصدهزارتومان خريده بودم، جالب اينكه يك*ماه بعد قيمت اين دستگاه به يك*ميليون تومان رسيد. نهايتاً به اينجا رسيده ام كه برای صندوق های قرض*الحسنه فرم ها و قبوض لازم را چاپ می كنم و می فروشم. كم* و زياد زندگی*مان می*گذرد.

                    iran

                    Comment

                    • Rasputin
                      Senior Member
                      • Jan 2005
                      • 63906

                      #25
                      صفوی در ارتباط با سقوط هواپيما به محاصره "دشمنان" و مجاهدين اشاره کرد


                      مهر
                      سردار سرلشگر صفوی با اشاره به انفجار هواپيمای آنتونوف 74 متعلق به سپاه پاسداران اين حادثه را تسليت گفت و آن را در پايان هفته بسيج با مفهوم دانست.
                      به گزارش خبرنگار مهر، سرلشگر رحيم صفوی فرمانده کل سپاه ساعتی پيش در سخنرانی به مناسبت هفته بسيج و در محل سازمان بازرسی کل کشور در خصوص حادثه صبح امروز در فرودگاه مهرآباد تهران که طی آن بيش از 30 نفر از نيروهای سپاه کشته شدند، اظهار داشت: سرنشينان هواپيما شامل 32 نفر از نيروهای سپاه و 6 نفر گروه پروازی بوده که عازم بندرعباس بوده اند.

                      فرمانده کل سپاه با تسليت اين حادثه به تمامی بسيجيان کشور، افزود: هواپيما در فضای فرودگاه مهرآباد دچار انفجار شده و اينکه اين حادثه در هفته بسيج اين اتفاق رخ می دهد، برای ما معنا و مفهوم دارد.

                      وی با بيان اينکه پس از رزمايش پيامبر اعظم (ص) و به دليل حضور در هفته بسيج دشمنان ما عصبانی هستند، تصريح کرد: سپاه نيرويی هميشه آماده حادثه است زيرا دور تا دور ما را دشمنان و منافقين پليد گرفته اند و ايران در يک محيط نا امن واقع است.

                      يک فروند هواپيمای آنتونوف سپاه پاسداران انقلاب اسلامی صبح امروز دوشنبه در فرودگاه مهرآباد تهران دچار سانحه شد و تمامی سرنشينان آن به شهادت رسيدند.

                      بنابر اظهارنظر شاهدان حادثه، اين هواپيما به طور کامل متلاشی شده است و حريقی که در اين رابطه ايجاد شده، توسط نيروهای آتش نشان مستقر در فرودگاه مهرآباد مهار شده است.

                      iran

                      Comment

                      • donsaeid
                        Senior Member
                        • Nov 2005
                        • 28300

                        #26
                        پنتاگون اعضاي گروهك منافقين را براي اقدام عليه ايران استخدام مي*كند


                        ارتش آمريكا با استخدام اعضاي گروهك منافقين مستقر در كمپ اشرف در عراق آنها را براي اقدام عليه جمهوري اسلامي ايران آموزش مي*دهد.



                        به نقل از هفته*نامه آمريكايي كنگرشنال ويكلي، يك مقام آمريكايي كه خواست نامش فاش نشود با اشاره به اين مطلب تصريح كرد بر اساس قوانين پنتاگون (وزارت دفاع آمريكا) از آنجائيكه استخدام اين افراد غيرقانوني است، آنها براي آموزش به اسرائيل فرستاده مي*شوند.

                        اين در حالي است كه وزارت خارجه آمريكا اين گروهك را در فهرست سازمان*هاي تروريستي خود قرار داده است.

                        در عين حال وزارت دفاع آمريكا بكارگيري و آموزش اعضاي گروهك منافقين توسط ارتش آمريكا را در گفت*وگو با شبكه خبري بي*بي*سي رد كرده است.

                        تاد ويشن، يك سخنگوي وزارت دفاع آمريكا، در مصاحبه با بي بي سي صحت اين گزارش را رد كرد.

                        او گفت: «ما سازمان مجاهدين خلق[گروهك منافقين] را با توجه به سوابقي كه دارد حامي دمكراسي و حقوق بشر نمي دانيم. اين سازمان اعضاي خود را نيز مورد آزار و اذيت قرار داده است.»

                        هفته نامه كنگرشنال ويكلي به نقل از دو مقام آمريكايي نوشته است آمريكا همچنان به دنبال تغيير حكومت ايران پيش از دستيابي اين كشور به توان هسته*اي است.

                        اما سخنگوي پنتاگون مي*گويد آمريكا سياست تغيير حكومت ايران را دنبال نمي*كند.

                        وي گفت: «دولت ايالات متحده همچنان متعهد به حل ديپلماتيك مسئله برنامه هاي هسته اي مخفيانه ايران و بي ثباتي كه حكومت اين كشور در منطقه ايجاد مي*كند است.»
                        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                        «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                        صادق هدايت؛ بوف کور

                        Comment

                        • donsaeid
                          Senior Member
                          • Nov 2005
                          • 28300

                          #27
                          نروژ: رابطه عاشقانه با ايران نداريم!


                          تعدادي از سياستمداران نروژي با يكي از سركردگان گروهك تروريستي منافقين ملاقات كردند.


                          يكي از سياستمداراني كه با مريم رجوي سركرده شوراي ملي مقاومت ايران شاخه سياسي گروهك تروريستي منافقين ملاقات كرد، «ارنا سولبرگ» وزير سابق دادگستري نروژ و از اعضاي حزب مخالف محافظه كار اين كشور بود.

                          رجوي كه سابقه اعمال وحشيانه گروهك متبوع وي هيچگاه از ذهن مردم ايران پاك نخواهد شد، دراين ديدار مدعي شد كه رژيم ايران نه تنها تهديدي براي ملت ايران بلكه براي تمام بشريت است!

                          «ماريت نيباك» از حزب كارگر نروژ، حزب اصلي در ائتلاف حاكم نروژ نيز كه دراين ملاقات شركت داشت، گفت: ملاقات با مخالفان ايران به معناي حمايت از آنها نيست!
                          مريم رجوي همچنين با «كارل هاگن» معاون پارلمان نروژ از حزب ترقيخواه مردمي ملاقات كرد.

                          گفتني است پس از بحران هاي اخير بوجود آمده در ميان اعضاء گروهك منافقين در پادگان اشرف و اصرار شديد اعضاء براي جدا شدن از اين گروهك كه با مقاومت سران گروهك مواجه شده است، مريم رجوي در سفرهايي به كشورهاي اروپايي درصدد جلب حمايت و تلاش گسترده براي پاك كردن نام گروهك از ليست اتحاديه اروپا در مورد تروريست ها است.

                          مريم رجوي پس از متواري شدن مسعود رجوي نفر اول سازمان مجاهدين به حساب مي آيد و رئيس جمهور! شوراي ملي مقاومت خوانده مي شود.

                          در اين رابطه رسانه هاي نروژ روز چهارشنبه از ديدار چند نماينده پارلمان اين كشور با همسر سركرده گروهك تروريستي موسوم به مجاهدين خلق (منافقين) در دو روز اخير خبر داده اند.

                          بر اساس اين گزارشها، مريم قجر عضدانلو (رجوي) كه خود و همدستانش وي را رييس جمهوري آينده ايران! خطاب مي كنند، روزهاي سه شنبه و چهارشنبه با چند نفر از نمايندگان احزاب مختلف در پارلمان نروژ ديدار و گفت و گو كرده است.

                          خبرگزاري «ان.آر.كي» در گزارشي اعلام كرده بود كه رجوي به دعوت تعدادي از اعضاي پارلمان نروژ وارد اين كشور شده و قرار است با تعدادي از مقامات رسمي اين كشور نيز ديدار كند.

                          اين در حالي است كه بيورن يانسن سخنگوي وزارت خارجه نروژ ضمن تكذيب هر گونه ديدار رسمي بين رجوي و مقامات دولتي نروژ با اين سركرده منافقين اعلام كرد كه ديدار مذكور از سوي چند نماينده و نه حتي پارلمان نروژ ترتيب داده شده بود.

                          «كريستين سيسه» مسئول مطبوعاتي و رسانه اي پارلمان نروژ درباره سفر مريم رجوي به آن كشور اعلام كرد كه اين سفر اگرچه با كوشش چند نماينده پارلمان علاقمند به فعاليت هاي منافقين زمينه سازي شده، ولي اساسا نه به دعوت پارلمان نروژ كه به درخواست كتبي مريم رجوي براي ديدار با نمايندگان پارلمان نروژ تدارك ديده شده بود.

                          مسئول امور رسانه اي پارلمان نروژ مدعي شد كه بر اساس سنت كهن پارلماني اين كشور هر شخص يا گروهي كه خواستار ديدار با نمايندگان شود، به تقاضاي او رسيدگي خواهد شد!

                          سيسه در پاسخ به سوالي درباره اين كه اگر اسامه بن لادن يا ملا عمر بر اساس اين «سنت كهن» تقاضاي ديدار با نمايندگان پارلمان نروژ را بكنند، پاسخ پارلمان نروژ به آنان چه خواهد بود، گفت: اين امر بستگي به شرايط و مقتضيات زمان و كشور نروژ دارد!

                          مسئول امور رسانه اي پارلمان نروژ همچنين فاش ساخت كه همسر نامشروع مسعود رجوي روز سه شنبه دو ديدار خصوصي و غيرعلني با اعضاي كميته روابط خارجي و همچنين نايب رييس پارلمان نروژ داشته و روز چهارشنبه نيز ديداري عمومي با نمايندگاني كه درخواست ملاقات وي را پذيرفته بودند، داشته است.

                          از سيسه سوال شد كه آيا پارلمان نروژ نگران پيشينه تروريستي تشكيلات منافقين و شوراي ملي مقاومت و درج نام اين گروهك در فهرست سازمانهاي تروريستي از سوي اتحاديه اروپا و آمريكا نيست؟

                          وي گفت :در ديدار روز گذشته با كميته روابط خارجي پارلمان نروژ از رجوي درباره اتهامات مربوط به فعاليتهاي تروريستي گروه وي و گزارش هاي مربوط به همكاري آنان با رژيم صدام حسين مندرج در گزارش تفصيلي سازمان ديده بان حقوق بشر سوال شد ولي وي تروريست بودن سازمان خود و همكاري با رژيم بعث عراق را به كلي تكذيب كرد.

                          مسئول امور رسانه اي پارلمان نروژ همچنين از ابعاد گسترده فعاليتهاي دهشت افكنانه منافقين و همكاري نيروهاي اين گروهك با رژيم ديكتاتوري صدام حسين در تجاوز به ايران و سركوب كردها و شيعيان عراق ابراز عدم آگاهي كرد.

                          وي نيز با رد ادعاي منافقين درباره ديدار رجوي با مقامات دولت نروژ گفت :تا جايي كه مي دانم چنين ديدارهايي در برنامه سفر رجوي پيش بيني نشده است.

                          در همين ارتباط سخنگوي وزارت خارجه نروژ گفت، به دليل عدم عضويت نروژ در اتحاديه اروپا، اين كشور لزوما تابع مصوبات اين اتحاديه از جمله در خصوص فهرست گروههاي ممنوعه تروريستي كه نام منافقين نيز در آن ذكر شده، نيست!

                          يانسن سخنگوي وزارت خارجه نروژ در پاسخ به اين سوال كه آيا عدم عضويت اين كشور در اتحاديه اروپا دليل قانع كننده اي براي پذيرا شدن رهبران اين گروهها است، تكرار كرد :ما موظف به تبعيت از مقررات ضدتروريستي اتحاديه اروپا نيستيم.

                          از يانسن مجددا سوال شد: در اين صورت آيا به عنوان مثال يك عضو شبكه القاعده به دليل آن كه كشور شما جزو اتحاديه اروپا نيست حق مسافرت به نروژ و تبليغ براي گروه خود را دارد؟

                          اين مقام ديپلماتيك پاسخ داد :بايد ديد كه آيا اين گروه واقعا از نظر دولت نروژ و همچنين سازمان ملل متحد سازماني تروريستي محسوب مي شود يا نه.

                          در پيگيري به عمل آمده از مسئول امور رسانه اي پارلمان نروژ معلوم شد كه در ديدار رييس جمهوري خود خوانده گروهك منافقين از پارلمان آن كشور يك نماينده عضو مجلس لردهاي انگليس به نام لرد «راسل راسل-جانسون» از حزب ليبرال دمكرات حضور داشته است.

                          سيسه همچنين از همزماني ديدار رجوي از اسلو با طرح پرونده هسته اي ايران در شوراي امنيت سازمان ملل اظهار براي مقاصد تبليغاتي اظهار بي اطلاعي كرد ولي احتمال داد كه همزماني اين ديدار و طرح پرونده هسته اي ايران در شوراي امنيت اتفاقي نباشد.

                          گفتني است در ماههاي اخير روزنامه هاي نروژي گزارشهاي متعددي را درباره پرداخت رشوه از سوي منافقين به برخي سياستمداران نروژي براي جلب حمايت آنان در آن كشور منتشر كرده اند.

                          روزنامه پرخواننده «وي.جي» سال گذشته با نام بردن از «آلف بيركه يانسن»و «اريك موسوين» دو نماينده پارلمان كه از رابطان منافقين و پارلمان و از جمله دعوت كنندگان رجوي به نروژ هستند، آنان را از كساني معرفي كرد كه از مدت ها قبل با پول منافقين خريده شده اند.

                          در همين ارتباط به گزارش پايگاه اينترنتي فارسي زبان نگاه نو از نروژ، جمعي از ايرانيان مقيم آن كشور به همراهي تعدادي از اعضاي سابق گروهك منافقين و مخالفان تروريسم كور آن تصميم گرفته اند تا با انجام راهپيمايي به سوابق ضدبشري و همچنين سفر مريم رجوي به اسلو رسما اعتراض كنند.

                          در اين رابطه سايت ايران ديده بان هم كه به صورت تخصصي به اخبار سازمان مجاهدين خلق (منافقين) مي پردازد، نوشت: اما نکته‎ی جالب در سفر مریم رجوی به نروژ این است که مجاهدین نام راست‎ترین احزاب اروپایی و راسیست‎های ضدمهاجر و ضدایرانی و عموماً تحت نفوذ صهیونیست‎ها را به‎عنوان دعوت کننده‎ی وی اعلام کرده‎اند و از این بابت باید گفت هم مجاهدین و هم آن ها، یکدیگر را خوب یافته‎اند!

                          اما اصل ماجرا؛ همچنان که در سفر مریم رجوی به بلژیک نیز به عیان مشخص بود، همانا بهره‎برداری اروپا از مجاهدین برای فشار آوردن بر روی ایران است و هیچ دخلی به مجاهدین نداشته و هیچ نفعی هم برای آنها در بر نخواهد داشت.

                          این واقعیت را دو سال قبل سفیر انگلستان در ایران یادآور شد که اکنون مجاهدین از نظر اروپایی‎ها یک برگ بازی علیه ایران هستند.

                          اما این‎بار نیز معاون وزارت خارجه‎ی نروژ، مناسبات سرد اروپا با ایران را دلیلی برای انجام این سفر دانسته و گفت: «ما در حال حاضر آنچنان رابطه‎ی گرم و عاشقانه‎ای هم با رژیم ایران نداریم كه سفیر ایران نسبت به آینده‎ی آن هشدار میدهد. ما فقط یک رابطه‎ی جدی با سفارت‎خانه‎ها در کشورهای یکدیگر داریم.»

                          تمام تلاش‎هایی که اروپایی‎ها در چند هفته‎ی گذشته ترتیب داده‎اند برای گرفتن امتیاز از ایران در پرونده‎ی هسته‎ای است، اما از هم‎اکنون مشخص است که اروپایی‎ها از این طریق به نتیجه نخواهند رسید. آنها نمی‎توانند از این طریق فشاری بر روی ایران وارد آورند و امتیازی در پرونده‎ی هسته‎ای بگیرند، چرا که ایران این حرکت‎ها را عامل تیره ساختن روابط با اروپا می‎داند و این دقیقاً آن چیزی است که اروپا نمی‎خواهد و از همین نظر این ماجرا تا زمانی ادامه خواهد داشت که قضیه‎ی مسایل هسته‎ای به سرانجام خود برسد و پس از آن اروپایی‎ها خیلی زود به تصحیح رفتار خود خواهند پرداخت.

                          از سوی دیگر اگرچه در این مقطع مجاهدین دست‎خوش شادمانی ابلهانه‎ای شده‎اند و مانند همیشه آن را یک پیروزی برای خود قلمداد می‎کنند، اما از آنجا که رفت و آمدها هیچ دخلی به آنان ندارد، خیلی زود و مانند همیشه باید با بحران انزوای تاریخی خود دست و پنجه نرم کنند.

                          لازم به ذكر است، سفارت ايران در اسلو به ملاقات هاي صورت گرفته اعتراض كرده است. پيش از اين نيز نشست هاي مشابه ميان مريم قجرعضدانلو و تعدادي از سناتورهاي بلژيك، اعتراض شديد وزارت خارجه جمهوري اسلامي را برانگيخته بود.
                          نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                          «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                          صادق هدايت؛ بوف کور

                          Comment

                          • donsaeid
                            Senior Member
                            • Nov 2005
                            • 28300

                            #28
                            نقش منافقين در جنگ تحميلى



                            شايد يكى از مواردى كه هيچ گاه از حافظه مردم ايران پاك نخواهد شد، همراهى منافقين با رژيم بعثى عراق در طول ۸ سال جنگ تحميلى باشد كه طى آن منافقين دوشادوش دشمنان كشورمان با هموطنان خود مى جنگيدند و به سمت فرزندان ايران شليك مى كردند.

                            مهدي گيوكي شايد يكى از مواردى كه هيچ گاه از حافظه مردم ايران پاك نخواهد شد، همراهى منافقين با رژيم بعثى عراق در طول ۸ سال جنگ تحميلى باشد كه طى آن منافقين دوشادوش دشمنان كشورمان با هموطنان خود مى جنگيدند و به سمت فرزندان ايران شليك مى كردند. عملكرد گروهك منافقين در قبل از آغاز تهاجم عراق به ايران به گونه اى بود كه رژيم بعث عراق از تحليل ها، مواضع و نشريات آنها براى برنامه ريزى هاى خود استفاده مى كرد. گروهك منافقين با آغاز جنگ تحميلى عراق عليه ايران موضع فريبكارانه اى را اتخاذ كرد، بدين ترتيب كه در اعلاميه هاى آغازين خود، ضمن محكوم كردن تجاوز عراق، حضور نيروهاى خود را در جبهه هاى جنگ به خواست مقامات كشور منوط دانست. با اين همه، با گذشت هفت روز، در اطلاعيه ديگرى از حضور نيروهاى خود در جبهه هاى جنگ خبر داد. كمتر از يك ماه از آغاز جنگ نگذشته بود كه دادستان انقلاب اسلامى آبادان ۴۱ نفر از اعضاى اين گروهك را به اتهام جاسوسى بازداشت كرد. اين گروهك در حالى مدعى حضور در جبهه ها بود كه اساسا در تحليل هايش اين جنگ را جنگى ارتجاعى و ناعادلانه مى دانستند. اعضاى اين گروهك با ناديده گرفتن اين كه عراق آغازگر تهاجم به ايران بوده است و انگار كه يك گروه غيرايرانى است؛ انگيزه ايران از اين جنگ را نه دفاع از كشور كه مورد حمله واقع شده بود بلكه صدور انقلاب و همچنين انگيزه عراق را شكل گيرى جريانى قطبى در منطقه دانست.(۱) اين سازمان پس از شكست در انتخابات مجلس شوراى اسلامى در نخستين دوره، خود را به رييس جمهور مخلوع، بنى صدر نزديك كرد. بنى صدر نيز كه با مشاهده ناكامى هاى نظامى ناشى از سياست هاى مغرضانه و غلطش در آزادسازى مناطق اشغالى ايران خود را در مخاطره مى ديد، سعى كرد پس از ائتلاف با منافقين و به ظاهر چپ هاى امريكايى، مناقشات داخلى را گسترش دهد. غائله ۱۴ اسفند ۱۳۵۹ در دانشگاه تهران نقطه آغاز مرحله جديد منازعات سياسى بود. در اين روز طى سخنرانى بنى صدر در دانشگاه تهران، منافقين به همراه ديگر طرفداران رييس جمهور مخلوع، مردم حاضر در صحنه و هواداران حزب جمهورى اسلامى حاضر در مراسم را مورد ضرب و شتم قرار دادند. به رغم تاكيدات حضرت امام خمينى (ره) بر تمركز همه امكانات و نيروهاى داخلى بر دفاع همه جانبه، تداوم بحران آفرينى سياسى منافقين در داخل كشور در نخستين ماه هاى آغاز تجاوز به ميهن اسلامى، سرانجام به درگيرى مسلحانه آنان با نيروهاى انقلاب در خرداد ۱۳۶۰ منجر شد. امام خمينى (ره)، بنى صدر را از فرماندهى كل قوا خلع كردند و مجلس هم راى به عدم كفايت سياسى وى داد. سرانجام وى به اتفاق رجوى با خلبان پيشين شاه به فرانسه متوارى شد و در پى آن نيز سازمان منافقين موجى از ترور و انفجار به اميد براندازى نظام جمهورى اسلامى را در سراسر كشور به راه انداخت.(۲) بنى صدر و رجوى در پاريس به همراهى تعدادى از گروه هاى ضد انقلاب گروهى به نام شوراى مقاومت ملى را تشكيل دادند. رجوى وعده سرنگونى سريع جمهورى اسلامى را طى دو ماه به رهبران سازمان هاى هم پيمان داد، اما گذشت زمان، باور متحدان رجوى را نسبت به سخنان وى سست تر كرد. رجوى در سال دوم عمر شوراى خود ساخته در مقابل تعيين دوره سرنگونى جمهورى اسلامى پاسخ داد: «تا پايان سال آينده، نمى توانم به اين سوال جواب بدهم چون مشغول ارزيابى نيروهاى خود هستيم و در ميان نيروهاى مان حلقه مفقوده اى داريم كه مشغول يافتن و وصل آن به سازمان هستيم.» به مرور براى همگان ثابت شد كه اين حلقه مفقوده، رژيم بعث عراق بود و رجوى قصد داشت سازمان خود را با آن پيوند دهد.(۳) رجوى از همان نخستين سال سكونت در فرانسه كوشيد تا از طريق پيام ها و مصاحبه هايش به دولتمردان عراق بفهماند كه او مى تواند با زياده خواهى هاى عراق همراهى كند و حتى تا جايى پيش رفت كه اروندرود را متعلق به عراق معرفى كرد و به جاى اروندرود «واژه شط العرب» را هماهنگ با عراق به كار برد. وى علاوه بر ارسال پيام هاى محبت آميز براى رژيم عراق، كوشيد متحدان خود را آماده پذيرش ارتباط و همكارى با عراق كند. پس از زمينه سازى هاى لازم، سركرده منافقين و طارق عزيز در پاريس با يكديگر ملاقات كردند. طى ملاقات مزبور، طارق عزيز ابراز كرد: «اميدوارم در آينده نزديك دوست عزيزم مسعود رجوى را در پست رياست جمهورى يا نخست وزيرى ايران ملاقات كنم! پس از ملاقات سركرده منافقين با طارق عزيز، عراق به عمده ترين مركز فعاليت سازمان منافقين تبديل شد.(۴) گروهك منافقين از همكارى با حكومت بعثى عراق اهدافى را دنبال مى كرد؛ نخست اين كه از نظر جغرافيايى عراق با مرزهاى زمينى طولانى اى كه با ايران داشت؛ بهترين و آسان ترين مسير براى نفوذ گروه هاى عضو اين گروهك به داخل ايران محسوب مى شد. دوم آن كه اين گروهك با بهره گيرى ازكمك هاى مالى و تسليحاتى سخاوتمندانه دولت عراق مى توانست توان مبارزاتى خود را در برابر نظام اسلامى ايران به ميزان قابل توجهى افزايش دهد. به دنبال اين سياست پايگاه هاى منافقين كه تعداد آنها ۱۷ پايگاه اعلام شده بود؛ در دل خاك عراق و در نزديكى مناطق مرزى اين كشور با ايران تاسيس شد. اصلى ترين پايگاه آنها به نام «اشرف» در ۱۰۰ كيلومترى شمال غربى بغداد واقع شده بود.(۵) عمده فعاليت اين گروهك در خلال جنگ تحميلى ۸ ساله را مى توان اعزام گروه هايى براى انجام عمليات هاى ترور و خرابكارى به ويژه ترور رزمندگان و فرماندهان نظامى در داخل ايران، جاسوسى از تحركات نظامى ايران، انجام تبليغات مسموم از طريق راديوى اختصاصى اين گروه در عراق و نيز شايعه سازى براى تحت الشعاع قرار دادن حمايت هاى مردمى از جبهه ها دانست. نيروهاى وابسته به منافقين حضور گسترده اى در كنار نيروهاى عراقى داشتند و شنود مكالمات بى سيمى و تلفنى نيروهاى ايرانى بيشتر از سوى نيروهاى اين سازمان صورت مى گرفت و همچنين در سركوب شيعيان و كردهاى عراق از سوى رژيم بعث نقش مهمى داشتند.(۶) با وجود امكانات فراوان نظامى كه اين سازمان در اختيار داشت، به غير از مرحله پايانى جنگ، هيچ وقت در اندازه اى نبود كه بتواند عمليات نظامى مستقلى را عليه نيروهاى ايران انجام دهد. در اوايل سال ۱۳۶۷ نيروهاى سازمان با پشتيبانى ارتش عراق عملياتى را با نام «آفتاب» در منطقه شوش انجام دادند كه با متحمل شدن تلفات فراوانى به عقب نشينى مجبور شدند.(۷) پس از آن منافقين با بازسازى قواى خود در قالب ۲۰ تيپ (هر تيپ به استعداد يك گردان منظم حدود ۱۵۰ نفرى) در روز سوم مرداد ۱۳۶۷ از سمت اسلام آباد غرب و كرند به ايران حمله كردند و به داخل خاك ايران پيشروى كردند.(۸) آنان به خيال واهى خود قصد داشتند براساس يك برنامه زمان بندى شده ۳۳ ساعته در پنج مرحله از شهرهاى سرپل ذهاب، اسلام آباد، همدان و قزوين عبور كنند و خود را به تهران برسانند. دولت عراق در اين عمليات با ادواتى از قبيل ۱۲۰ دستگاه تانك، ۴۰۰ دستگاه نفربر، ۹۰ قبضه خمپاره انداز ۸۰ ميلى مترى، ۳۰ قبضه توپ ۱۲۲ميلى مترى، ۱۵۰ قبضه خمپاره ۴۰۰ ميلى مترى، ۱۰۰۰ قبضه تيربار كلاشينكف، ۳۰ قبضه توپ ۱۰۶ ميلى مترى و ۱۰۰۰ دستگاه كاميون و خودرو آنان را يارى مى كرد. همزمان با اين عمليات، براى جلوگيرى از عمليات هوايى هواپيماها و هليكوپترهاى جمهورى اسلامى ايران، هواپيماهاى عراقى پايگاه هاى شكارى «نوژه» همدان و حتى دزفول و همچنين پادگان تيپ ۲ سقز و پايگاه هوانيروز كرمانشاه را بمباران كردند.(۹) در واكنش به اين تحركات منافقين، روز پنج شنبه ۶ مرداد ۱۳۶۷ عمليات «مرصاد» با رمز «يا على بن ابى طالب (ع)» از سوى نيروهاى ايرانى آغاز شد. در اين عمليات سه گردان از نيروهاى بسيج و سپاه با دور زدن نيروهاى منافقين شهر اسلام آباد را آزاد كردند. بلافاصله پس از آزادسازى شهر اسلام آباد، يگان هاى سپاه پيشروى را به سمت كرند آغاز كردند. نهايتا با كشته شدن حدود ۱۶۰۰ تا ۲۰۰۰ تن و اسارت و زخمى شدن تعداد زيادى از منافقين در روز جمعه ۷ مرداد ،۱۳۶۷ اعضاى اين گروهك تروريستى هر آن چه داشتند بر زمين نهاده و به داخل خاك عراق متوارى شدند.(۱۰) برترى ايران در صحنه نظامى كه موجب عقيم ماندن طرح مشترك عراق و منافقين شده بود، موضع سياسى ايران را كه در حال مذاكره با دبيركل سازمان ملل در چارچوب قطعنامه ۵۹۸ بود، تقويت كرد و ادعاى صلح طلبى عراق و منافقين در عرصه بين المللى با تجاوز به خاك ايران زير سوال رفت.(۱۱) پس از شكست در عمليات مرصاد، منافقين ديگر هرگز نتوانستند به انسجام قبلى خود بازگردند و به علل مختلف از جمله اضمحلال اخلاقى، دچار اختلافات درون سازمانى شده و اختلافات شديد ميان كادر رهبرى و ديگر اعضاى آن به وقوع پيوست.
                            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                            «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                            صادق هدايت؛ بوف کور

                            Comment

                            • donsaeid
                              Senior Member
                              • Nov 2005
                              • 28300

                              #29
                              What about mojAhedin-e Khalgh?




                              For over thirty years, I have written many critics of MojAhedin-e Khalgh Organization, from the time of Hanif-Nejad to the present. Before the Revolution, I wrote critics of the works of mojAhedin's founders, works like ShenAkht (Theory of Knowledge) and eghtesAd (Economics) but I also condemned that part of MojAhedin M.L., who committed atrocities against Sharif Vaghefi and others.



                              And after the Revolution and particularly after the 30th of Khordad of 1360, I have written extensive critics of mojAhedin's move to Iraq, state ownership in their program, the "Islamic" tag of the ideal republic in their program, the cult-like practices of their organization, and all other aspects of the program they have been advocating for future of Iran in the last 20 years :



                              I am not writing this article as another critic of mojAhedin, and here I would like to look objectively at what the reality of mojAhedin is today, to express my view as to how I think the Iranian opposition should deal with mojAhedin *today*.



                              Please see the Postscript (P.S.) of this article to see a summary of my own views on various topics, because I know there are dishonest people who would quickly label me monarchist or MKO or Zionist or whatever they can think of, when they do not like what I write, and the noted sources attached are for anyone to read for themselves, to see my standpoint on the relevant political topics.



                              ***



                              Now let's go back to the topic of MojAhedin-e Khalgh Organization. We all know of the grave mistakes of mojAhedin after the Revolution. We all know of their sudden action of taking arms on 30th of Khodad of 1360 in meydoone Ferdowsi in Tehran, without informing other forces of opposition, and how their action caused members of many other democratic groups to get killed. We all know mojAhedin's gravest mistake of going to Iraq and staying there during all those years of Iran-Iraq War. And we know about their cultish organizational practices and their statist program which caused the failure of NCRI.



                              Then the question is why mojAhedin did not collapse after these many years, and after all these grave mistakes and after all the critics levied at them and why mojAhedin is still the strongest organization of Iranian opposition. In fact, outside of Kurdestan, mojAhedin is the only real organization of opposition in Iran, and if IRI was going to collapse tomorrow, they are the only force that can take power. And yes, one may wonder why?



                              The reality is that all these years, only two forces relentlessly raised the flag of overthrowing the Islamic Republic. The first one was mojAhedin and the second one was the Monarchists. The latter was unable to attract the kind of people who are willing to give up all they have to achieve the goal of overthrowing the regime. So basically mojAhedin organization became the only place for those who were the most serious about sacrificing all they have for the goal of overthrowing the regime.



                              I think the above is a reality that is missed in all critics of mojAhedin. Those who joined mojAhedin did not join it to go and work for Saddam Hossein. They joined it because they wanted to overthrow IRI. They were the people who wanted to sacrifice their money, well-being, and life to achieve their goal of regime change in Iran.



                              Another related question that nobody asks is that why Khomeini decided to break up with mojAhedin and call them monAafegh to wipe them out? It was not because of them being pro working class or because of being radical, although they did not hesitate to fight to achieve even smallest gains in power from the first day after the Revolution.



                              Nonetheless, basically there was not much of a difference between the program of Khomeini and that of mojAhedin, and it is important to note that mojAhedin were not the ones who broke the relation. I think the answer to why is very simple. Before the Revolution, Khomeini counted on mojAhedin a lot more than the clergy because the main part of clergy still was with the Shah. But after the Revolution, Khomeini had to choose between two organizations.



                              One organization was the traditional organization of Shi'a clergy ,with all its emAm jome's (Friday Prayer Clergy Leads), to run every city and village, and the second organization was the non-traditional organization of mojAhedin which rapidly grew in the first two years after the Revolution. Thus it was obvious that just like the Shah, Khomeini saw the former traditional organization of clergy as a proven structure to run, and with VelAyate Faghih approved, he took the role of the Shah but sitting on top of AstAne Ghodse Razavi, Feyzieh, and all the network of mosques and other traditional Shi'a organizations to run the country, and thus Mojahdein's *organization* became a competitor of that traditional organization and Khomeini made his choice to suppress mojAhedin.



                              Here is how on one hand traditional organization of Shi'a became the embodiment of state in Iran, and ironically by its intention to uproot mojAhedin, IRI made Mojahdein the focus for all those who wanted the overthrow of IRI. And this IRI versus Mojahdein defined the main battle of Iran for over 20 years.



                              Today most of the IRI opposition has reached the conclusion that Islamic Republic is not reformable and must go. As noted, this is what monarchists and mojAhedin have been saying during all these years, and mojAhedin have been sacrificing their lives to achieve this goal. I do not think even 5 percent of the people in other groups of Iranian opposition are as much dedicated to this goal, as the members of mojAhedin, in their commitment to the elimination of Islamic Republic, and when faced with a brutal Mediaeval regime, the final answer is how many people are really willing to sacrifice their lives and wellbeing to achieve a regime change, when facing a regime which is not going to leave on its own, and is ready to kill to the last of opposition to stay in power.



                              Even at the time of the Shah, contrary to the fairy tales around, the regime fell by those who sacrificed themselves in front of the army guns. I personally remember the riots in Yazd and Kashan almost a year before the Revolution when the Shah's soldiers were shooting at people and the demonstrators from the Mosque were still going forward while being shot. This is at the time of the chehellehs (40-day sequential anniversaries starting with Ghom).



                              Now today, can we see any other force that has among its followers that many dedicated people willing to go in front of the gun. Of course, forces like Jebhe Democratic of Tabarzadi are sincere forces that have come out of the Students Movement of recent years, but they are still a very small organization in comparison to mojAhedin, and frankly others including all the monarchist, jebhe melli, and leftists are nothing organizationally, to be able to take power in Iran, or to hold power in Iran after the regime change.



                              I believe this is the reality of mojAhedin's strength. Now in this article I did not repeat my critics of mojAhedin, which I have written enough when I even suggested dissolving mojAhedin organization to open the way for progress of Iranian movement, because unfortunately so many of the most sincere and most dedicated Iranians of the opposition are with mojAhedin, whereas the current structure and program of mojAhedin at best can make a Baathist alternative for Iran, a Baathi regime with more Islamic elements than the Baath of Iraq or Syria.



                              Such a future is not what Iranian people desire for and it would be another outcome like the Islamic Revolution, where the plans of those who were the most dedicated to the regime change, was not a plan of democracy and progress, and was a retrogressive plan. Then what can be done about this situation short of dissolving mojAhedin, and definitely the current top brass of mojAhedin would resist any true liquidation.


                              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                              «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                              صادق هدايت؛ بوف کور

                              Comment

                              • donsaeid
                                Senior Member
                                • Nov 2005
                                • 28300

                                #30

                                I think the alternative is to start a reform movement in mojAhedin. I think the only way to get mojAhedin to become an effective force in the Iran' upcoming change of regime, is to start a reform program inside mojAhedin, and push for it from both inside and outside. I think other forces of opposition, should set up human rights conditions, as a requirement for any cooperation with mojAhedin.



                                I think those inside mojAhedin who see the same needs, should become sincere reformers inside mojAhedin, and those outside, should even push mojAhedin's leadership, to open its prisons and let international and Iranian observers to visit its camps in Iraq and elsewhere. Progressive groups should ask to review the practices and processes within mojAhedin as a condition for any cultural cooperation or for any common action in demonstrations, rallies, etc. All parts of UDHR should be reviewed in interviews with their members and direct access must be demanded.



                                I also think the democratic Western governments should use human rights conditions as a requirement for establishing relations with mojAhedin. MojAhedin have a very strong interest to be recognized by the Western states. I think this is an opportunity to ask them for human rights condition, and it can be of mutual benefit. There is nothing achieved by calling them a terrorist organization, or punishing them for their actions against the U.S., which belong to the Shah's time. MojAhedin are the main force of Iranian opposition and it is best to help this force to go towards reform and democracy than constantly banning them.



                                On one side mojAhedin is the biggest organization of Iranian opposition, and on the other hand it is a legitimate concern for the rest of the opposition to see them commit to democracy, secularism, and human rights, By allowing independent observers to check their processes and their sites, mojAhedin will help themselves and others. For example, Islamic cover for women must be checked thoroughly and independently rather than getting the verdict of their leadership which says that all those women wearing the scarf do it on their choice. A complete check list with similar items should be developed to monitor reform within mojAhedin.



                                I do not think just writing critics of mojAhedin will answer the needs of today's IRI alternative. The same way that just negh-zadan (nagging) about IRI is not enough anymore. The goal must be *taking power* by progressive forces committed to democracy and human rights and 90% of mojAhedin are people who want democracy, secularism and human rights and want the end to the Islamic Republic.



                                So I think it is now time to set conditions for reform of mojAhedin. This is also to the benefit of those in mojAhedin's leadership who care for democracy and human rights, because those of them who believe on a modern 21st Century democratic organization can show their belief by internally leading the way for reform of mojAhedin and hopefully the reformers in mojAhedin's leadership will be more sincere than the so-called reformers of IRI government, who after these many years, still think democracy means democracy for the Islamists, and even non-Islamic groups that collaborate with them from abroad, cannot have their own offices in Iran and do not have their own representatives in IRI's parliament, and their papers cannot be published inside the country, where their own so-called reformist president has been ruling for six years!
                                نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                                «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                                صادق هدايت؛ بوف کور

                                Comment

                                Working...