Mojahedin -e Khalgh

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #76
    اين روز ها مجاهدين خلق، در پی اوجگيری هرچه بيشتر تلاششان برای فراهم آوردن زمينه ی حمله ی نظامی آمريکا به ايران، و در آستانه ی ورود به مرحله ی اقرار صريح آقای رجوی به اين که تهديد جهان نه جنگ، بلکه «نه جنگ» است، به صورت سيستماتيک، حمله به کسانی را که هرکدام به اندازه ی وسع خود خطرات جنگ و حمله ی نظامی به ايران را افشا می کنند در دستور کار خود قرار داده اند.

    و يکی از کسانی که در اين زمينه، يکباره، به صورت سيستماتيک، و با لومپنی ترين واژه ها، و با انواع دروغ ها و اتّهاماتی که هرکدام، ديگری را نقض می کند، مورد هجوم سازمانيافته ی مجاهدين قرار گرفته اند من هستم.

    طبعاً زبانی که آن ها بهتر می فهمند همان زبانی است که در نشريات و تبليغاتشان طی ساليان دراز، همگان ديده اند.
    و من هم مثل همه با اين زبان آشنا هستم. و اين زبان را ـ که تنها زبان قابل فهم برای آن ها در يک مجادله است ـ در ارتباط با لومپنيزمشان در مورد خودم جداگانه (نه در اين سطور، بلکه در يک قرنطينه) به کار گرفته ام. زبانی که طبعاً تمايلی به استفاده از آن نداشته ام و ندارم. و به همين دليل از آن در اينجا استفاده نکرده ام و نمی کنم.

    به هر حال، کسی که می نويسد و می سرايد و ترجمه می کند و با مردم از اين طريق در ارتباط است، تا حدودی از گذشته و حال خود نيز بايد مردم را آگاه کند.

    در اين چند سطر بسيار مختصر، بدون آن که بخواهم وارد مسأله ی تلخ ولی متأسفانه درست روابط مجاهدين و جنگ و مابقی قضايا ـ که بايد جداگانه مورد بررسی قرار گيرند- شوم، فقط به صورت خلاصه چند مورد زير را در ارتباط خودم با مجاهدين و شورا برای کسانی که در جريان امور نيستند می نويسم:

    ۱- در آخرين سال های دهه ی چهل، و نخستين سال های دهه ی پنجاه، من نيز مثل بسياری از جوان های کم و بيش پر شر و شور آن زمان، دل در گرو مبارزات چريکی داشتم. و اين، عمدتاً در نوشته ها و شعر ها ی من منعکس می شد.

    ۲ ـ در ايّام گشايش نسبی و بالاجبار فضای سياسی جامعه در يکی دو سالی که به انقلاب ۲۲ بهمن انجاميد، من که تحصيلات دانشگاهيم روزنامه نگاری، روابط عمومی و امور اجتماعی بود توانستم به روزنامه ی کيهان راه بيابم.

    در آنجا همراه با تنی چند از بچه های ديگر کيهان و نيز اطلاعات و آيندگان، مجموعه فعاليت هايی داشتم که به تناسب ظروف کلّی مبارزه و فضای جامعه، با ماهيت واحد، شکل های مختلفی می گرفتند...

    طبعاً در ايّام نزديکتر به انقلاب، اين فعاليت ها در سازماندهی اعتصابات و تشکيل کميته های اعتصاب، و همچنين پوشش دهی هر چه بيشتر اخبار مبارزات مردمی متبلور می شد.

    پرداختن جزء به جزء به اين موارد، از حوصله ی اين نوشته خارج است.

    ولی با تأکيد در تأکيد در تأکيد بر اين که گذشته ی کسی جدا از امروز او به هيچ روی نمی تواند دستمايه يی برای فخرفروشی و اينجور چيز ها قرار بگيرد، فقط می توانم بگويم که شايد محصول عينی فعاليت من در آن دوران را بتوان از چند ليست به دست آمده از اسناد ساواک، که در همان هفته های نخستين پس از انقلاب در کيهان و اطلاعات و آيندگان و چند نشريه ی ديگر و بعد تر نيز در چند کتاب منتشر شد تا حدودی حدس زد:

    در تمام اين ليست ها، چه ليست های چهارنفره، و چه ليست های بيست و يک نفره ی روزنامه نگارانی که می بايست در ۲۱ بهمن ۱۳۵۷ در جريان حکومت نظامی اعلام شده ولی شکست خورده، همراه با جمعی از چهره های سياسی شناخته شده ی آن زمان، در خانه يا محل کار خود و يا هرجا که يافت شوند، به وسيله ی جوخه های مخصوص، به سزای اعمال خود، يعنی مرگ برسند قرار داشت.

    و همچنين در ليست هايی مثل ليست طرح «جزيره» و غيره...

    ۳ـ به دليل همان گرايش های گذشته به تفکّر چريکی، و همچنين به دليل مسلمانی، به ياری مجاهدين خلق چه در مطبوعات و چه در محافل روشنفکری، و چه در زندگی خصوصی و عمومی خود شتافتم.

    ۴ - بعد از اخراج حدود بيست نفر از اعضای تحريريه ی کيهان توسّط دار و دسته ی تازه به قدرت رسيده و عواملشان در داخل روزنامه، من نيز به عنوان اعتراض به اين اخراج، با ردّ پيشنهاد سردبيری کيهان اشغال شده، از کار در اين روزنامه استعفا دادم؛ و تعدادی از آن بچه ها و خود من و چند تن ديگر، «کيهان آزد» را بنيانگذاری کرديم. که البته بعد از انتشار چند شماره، برای هميشه توقيف شد...

    ۵ – با ورود مجاهدين به آنچه خود «فاز نظامی» می نامندش بود که ترديد های بسيار، به خصوص با توجه به آوانتوريسم مبتذل عمليات آن ها، و استفاده ی وسيع از کودکان و نوجوانان در اين عمليّات، در من به صورت جدّی آغاز شدند.

    من در آن دوران قادر به دل کندن از جريانی که عملاً تمام فعاليّت هايم در چند سال موسوم به «فاز سياسی» بر حمايت همه جانبه از آن متمرکز شده بود نبودم.

    دو راه بيشتر در پيش رو ی خود نمی ديدم:
    راه اوّل: يکباره دل کندن.
    راه دوّم: در گريز از خويش، خود را فريفتن.
    و من دوّمی را انتخاب کردم. يعنی خودفريبی را.

    و چنين خود فريبی يی نيازمند نيرويی بود که بتواندبر «عقل عريان» غلبه کند. و اين نيرو، در من نوشتن بود و سرودن. و با نوشتن و سرودن، هرچه بيشتر خود را به جنبه های «حماسی» قضايا دلخوش کردن.

    حاصل اين دوران، چه در زمانی که در ايران بودم؛ و چه در زمانی که از ايران خارج شده بودم، مجموعه نوشته ها و شعر هايی منتشر شده و منتشر نشده است. صرفنظر از ظرافت های داشته يا نداشته آن شعر ها و نوشته ها.

    گريختن آدمی از رؤيايی که برای خود ساخته است آسان نيست. پس اجتناب از لغزش به خودفريبی به منظور هرچه بيشتر غرق شدن در آن رؤيا نيز چنين است.

    بی ترديد، اگر چه تمام تقصير ها به گردن انسان خود فريب نيست؛ امّا انسان خود فريب نمی تواند خويشتن و به خصوص «خويشتن» خويش را پاک و مبرّا بداند.

    در اين خودفريبی، من به اندازه ی خودم مقصّر بودم. مثل موارد متعدّد ديگری که برای هرکسی ـ به تناسب نوع زندگی و حوادث زندگی او ـ پيش می آيد. حالا کمی بيشتر، يا کمی کمتر.

    ۶ – ماجرای ازدواج سوّم آقای رجوی با همسر نزديکترين دوستش، برای من و خيلی های ديگر، يک سرفصل کيفی انتخاب به حساب می آمد.

    اين ازدواج، مشروط بر اين بود که همين دوست آقای رجوی (آقای مهدی ابريشمچی) با دختری ازدواج کند که به لحاظ سنّی جای کودک او را داشت. ازدواجی در فاصله ی فقط چند هفته بعد از طلاق همسرش به منظور ايجاد امکان ازدواج او با آقای رجوی؛ و چندين هفته قبل از همخانه شدن رسمی آقای رجوی با همسر جديد خود، يعنی همان همسر سابق تازه داماد.

    در اينجا آدمی چون من، يا می بايست به تعبيری، مرگ خود و تمامی آرمان هايش را بپذيرد (به غلط، امّا حدّاقل برای من اجتناب ناپذير)؛ و يا خود را به تمام و کمال در خودفريبی غرق کند.

    فردی که تو او را سمبل شرافت و استقامت و پايداری و عزم و تسلّط بر خويش می شناختی، و يا می پنداشتی که می شناسی:

    ـ چندروز قبل يا بعد از طلاق همسر دوّم خود، دل بر عشق منشی خويش که همسر ديگری است می بندد.
    ـ او را بدون هيچ سابقه ی چشمگير مبارزاتی يی، به عنوان «همطراز» خودش، يعنی «همطراز مسئول اوّل سازمان مجاهدين خلق» معرّفی می کند.

    و حتّی قبل از ازدواج، نام خانوادگی او (عضدانلو) را از او می گيرد، و نام خانوادگی خود را بر او می نهد تا نشان دهد که آن بانو، اعتبار و هويّت خود را ، نه حتّی در «همطرازی» بلکه در همنامی با اوست که می تواند به اثبات برساند.

    امّا همطرازی و همنامی به تنهايی کافی نيست. زنی که همطراز رهبر شده است، برای آن که بتواند شايسته ی اين همطرازی باشد، بايد علاوه بر همنامی با رهبر به همسری او نيز در آيد.

    - بنابراين، چنين مطرح می شود که به لحاظ ضرورت شرعی (با به کار بردن کلمه ی «ضرورت ايده ئولوژيک» به جای ضررت «شرعی» ازدواج رهبر با خانمی که همطراز اوست امری اجتناب ناپذير است.

    ـ آيات آسمانی، سخنان و اشعار عارفان، حديث و روايت و تاريخ، همه و همه در ابعادی حيرت بر انگيز، به کار گرفته می شوند، تا اذهان افراد درون تشکيلات و افراد بيرون تشکيلات، و خلاصه هرکه تعلّقی دور يا نزديک به اين جريان سياسی دارد، تا حد اکثر ممکن، تخدير شود.

    ـ مطالب متعدّد در مضرّات عقل، و در فوايد عشق (عشق فارغ از عقل) تمام دستگاه های تبليغاتی و نشست های درونی و بيرونی مجاهدين را پر می کند.

    فضا، فضای عقل نيست که پرسشگر است و ترديد کننده. فضا، فضای عشق است. و نه هر عشقی. عشقی که چشم را می بندد و تو را به خودسپاری به معشوق (رهبر) فرا می خواند.

    ـ در اين سو (در خارج) تخدير است؛ و در آنسو، در داخل نيروهای حکومت ملّايان و يا افراد همچنان اسير در دام دينفروشی آنان، راسخ تر شدن اعتقاد سخيف «فساد اخلاقی» همه ی مخالفان، که تازه «از همه پايبند ترينشان در اينگونه امور، قاعدتاً بايد مجاهدين باشند.» و به تَبَع آن: بی دغدغه تر به شکنجه ی اسيران دربند، از هر گرايشی، پرداختن، در ساعات و لحظات خوش به حجله و ماه عسل رفتن دوست رهبر با دختری همسن و سال دختر خودش، و خود رهبر با همسر قبلی او.

    ـ معنا و مفهوم زن، اينچنين، در يکی از زشت ترين اشکال فرهنگ مردسالاری، به بازی گرفته می شود؛ و چون اصل بر وارونه نمايی است، اين کار، ارتقای مقام زن نام می گيرد...

    اينجا، نقطه ی انتخاب است:
    ـ يا عقل و دردسر های آن که حتّی ممکن است نا خواسته با اندک لغزشی از سوی تو ترا يا به خودکشی بکشاند؛ يا به افيون و بنگ در گريز از هوشياری.

    - و يا عشق. عشقی مادون عقل، که تو می توانی برای فريب خودت آنرا فراتر از عقل بدانی.

    و من، باز مثل گذشته، خودفريبی را انتخاب کردم. ولی اينبار ـ به تناسب عمق فاجعه ـ در ابعادی فراگيرتر:
    ـ آخر مگر چنين دغدغه يی که به جان تو افتاده است می تواند درست باشد؟ نه! اشکال از توست. از عقل وسوسه گر است. از بی ايمانی توست. از ضعف های توست. از همان مرض روشنفکری توست. خودت را به زير ضرب ببر. برای خودت گناه های کرده و ناکرده پيدا کن و بتراش. از آلودگی های زندگی روشنفکری پاک شو. هر عيب که می بينی از توست نه از ديگری. به هيچ يا همه چيز بودن خودت باور بياور. به اين که با رها کردن خود به وسوسه ی عقل، هيچ خواهی بود؛ و با رها کردن خود به عشق، همه خواهی بود. با رها کردن خود به عشق به رهبر پاکيزه دامانی که عقل تو او را به زير سئوال می برد تا تو را از راه به در کند. تا تو را به سقوط بکشاند. به انفعال. و به هر چه تباهی است!

    چنين بود که در گريز از خويش، بند هايی جديد برپای خويش نهادم. و در اين راه، تنها نبودم. همه ی پيرامونم پر از چنين همراهانی بود. با سرگذشت هايی چه تا آن زمان، و چه بعد از آن زمان، يکسان يا متفاوت...

    امّا آن که خود، اين بساط را به راه انداخته است، می داند که قدرت تخدير هر افيونی، به هراندازه هم که قوی باشد، سرانجام پايان خواهد پذيرفت.

    پس، بهتر است اين «روشنفکر خودپسند» را به جايی بفرستيم که ناتوانی آنچه آموخته است و به آن می بالد را با پوست و استخوان خود، حس کند.

    ببيند که افراد کارکشته و فداکار و جان برکف نهاده که بر عکس او به «روشنفکری» آلوده نيستند، چه ها می توانند بکنند که او نمی تواند بکند.







    iran

    Comment

    • Rasputin
      Senior Member
      • Jan 2005
      • 63906

      #77
      در تمام ايامی که عضو شورای تحريريه ی هفته نامه ی «ايران زمين» بودم به جز آموزش ابتدايی ترين فوت و فن های روزنامه نگاری به دست اندر کاران مربوط، جرم انسانی جدّی ديگری مرتکب نشدم.

      دو ستون ثابت داشتم:
      ـ روزمرّه های پاره
      ـ نوشته يی چند.

      و فکر نمی کنم که در اين دو ستون، چيز های خيلی نابابی به لحاظ پرنسيب های سياسی، نوشته باشم. هدفم هم بيشتر در نوشته های اين دو ستون، عادت دادن ذهن مخاطبانم به حرکت، و به نگاه از زوايای ناپيدا به يک پديده ی ظاهراً پيدا بود. نوعی به قول سهراب سپهری، چشم را شستن و جور ديگر ديدن.

      مجاهدين، نشریّه ی خودشان را بستند و به جای آن، چهار صفحه سرشار از دشنام به همه ی آدم ها و جريانات سياسی منتقد به آن ها را به عنوان ويژه نامه ی مقاومت، به صورت کاملاً خودمختار، به داخل هفته نامه ی ایران زمين آوردند. و همين مهم ترين دليلی شد که من فقط به همان دو ستون خودم ـ که آن ها هم مطابق شرطی که گذاشته بودم خودمختار بودند ـ اکتفا کنم؛ به همراه گهگاه شعری، قصه يی، و چيزی از اين دست را اديت کردن.

      و بعد هم، عطای آن هفته نامه را، خيلی پيش تر از ترک «̋شورای ملّی مقاومت» که در تابستان ۱۳۷۹ به آن مبادرت کردم، به لقای آن بخشيدم.

      در شورای ملّی مقاومت، به طور مستمر و وقفه ناپذير، مستقيماً با خود آقای رجوی در حضور جمع، در موارد افتراق فراوان بحث می کردم. و اين را خودشان هم در دشنام نامه هايشان به من اعتراف کرده اند.

      ماجرای دوّم خرداد ۱۳۷۶، مجاهدين را به طرز غير قابل تصوّری به وحشت انداخت. آنچه آن ها به حق از آن می ترسيدند نه موجودی به نام خاتمی، بلکه نقشی بود که مردم، در ايجاد شکافی پرناشدنی در حاکميّت ايفا کرده بودند. و مهم تر از آن: باوری که مردم به توانايی تغيير سرنوشت خويش به دست خويش، به خويش آورده بودند. و اين يعنی نفی ولی فقيه. چه معمم چون خامنه يی. و چه مکلّا چون آقای رجوی. چه با نام «ولی فقيه» و چه با نام «راهبر عقيدتی». و هر دو با يک محتوا:

      ـ قيموميت صغيرانی به نام امّت يا به نام تشکيلات يا به نام مردم.

      از اينجا به بعد، انقباض مجاهدين در شورا شروع شد. ديگر هيچ سخنی را نمی شد قبل از آماده کردن خود برای شنيدن انواع و اقسام دشنام های سياسی و غير سياسی بر زبان راند. و من هم البتّه، در اينجور موارد به اندازه ی کافی، پوست کلفت شده بودم.

      مجاهدين، افرادی را برای بر هم زدن اجتماعات اپوزيسيون به صحنه می فرستادند. وظيفه ی اين افراد اين بود:
      - تجمّع را بر هم زدن.
      - آب دهان خود را جمع کردن و به روی سن رفتن و سخنران را تفباران کردن. و هر کدام، مشت و لگدی هم بر او زدن.

      و وظيفه ی نشريات مجاهدين اين:
      ـ اين ماجرا ها را نوشتن؛ و گله سر دادن از اين که چرا سخنرانان، ميزان آلودگی انبوه خود به آب دهان را کمتر از آنچه هست جلوه می دهند؛ و يا اصلاً به اين قسمت قضيّه اشاره نمی کنند.

      سر انجام جمع کثيری از سرشناس ترين و معتبر ترين چهره های سياسی اپوزيسيون، در اعتراض به اين رفتار متنی نوشتند و امضاء کردند و در آن «̋شورای ملّی مقاومت و رژيم را دو روی يک سکّه» ناميدند.

      آقای رجوی نشست شورا تشکيل داد. ما در فرانسه در اين سوی خط اين نشست تلفنی؛ و آقای رجوی و همراهانش در عراق در آن سوی خط.

      نسخه های تکثير شده ی اعلاميه يی که به آن اشاره کردم، در اختيار همه قرار گرفت.

      به توصيه ی آقای رجوی، تصميم بر اين شد که بيانيه يی بنويسند به نام «بيانيه ی ملی ايرانيان» عليه امضاء کنندگان آن اعلاميّه و همه ی معترضين به آب دهان انداختن بر صورت، و زير مشت و لگد گرفتن تمام بدن سخنرانان مراسم

      اپوزيسيون، با اين توجيه که آن ها مرز با رژيم را مخدوش می کنند.

      آقای کريم قصيم در آن نشست، به مجاهدين توصيه کرد که علاوه بر اين کار ها خوب است از کپسول های گاز های بدبو در مراسم نيز استفاده کنند؛ که اين توصيه، سخت مورد استقبال و تشويق آقای رجوی و همراهانش قرار گرفت.

      و خلاصه هر کسی از آن قماش، به وسع خود پيشنهادی در تکميل عمليات ايذايی و «برخورد ماگزيماليستی» با مخالفان مجاهدين را می داد.

      حالتی نزديک به جنون به من دست داده بود. و وقتی که جلسه را ترک می کردم، شايد برای اولين بار در عمرم، ديدم که قدرت تشخيص محيط پيرامونم را ندارم. چيزی بيشتر از خفگی يا بهت زدگی...

      «بيانيه ی ملّی» تهيّه شد و تمام نيروی خود را گذاشتند که تا می توانند با سوء استفاده از اعتماد آدم های در دسترس، تعداد امضاء ها را بالا ببرند.

      و بعد، بيانيه و امضاء ها را، هم به تدريج، و هم به صورت نهايی، منتشر کردند. و طبعاً من در ميان چنان امضاء ها و امضاء کنندگانی نبودم.

      امّا آقای رجوی به اين نيز راضی نبود. ايشان می خواست در يک رأی گيری مستقل و فقط مربوط به همين بيانيّه که خودش مسأله يی ناموسی معرّفيش کرده بود (رأی گيری مستقل در باره ی خود اين بيانيه به تنهايی ولاغير) اين بيانيّه را به عنوان سند رسمی شورا به اتفاق آراء به تصويب برساند.

      و من رأی ندادم. هزار چانه با من زدند و سودی نکرد. چرا که برای من هم اين مسئله ناموسی بود. امّا در جهت مخالف.

      اسناد چانه زنيشان را در اين مورد ـ مثل چند مورد ديگر ـ در اختيار دارم و قابل انتشار عمومی است.
      بيانيه، به طور مستقل، تصويب شد. امّا بدون اتفاق آرا.

      و من، سخت مغضوب.

      در نشست رسمی يی که بعد از مدتی، در پی آن، در عراق تشکيل شد، آقای رجوی در حضور همه رو به من کردند و گفتند:

      ـ چه می گويی شاعر که نبايد تف کرد؟! همه ی اين ها را بايد... (نمی خواهم کار دست ايشان بدهم، به خصوص در موقعيتی که دارند. اعضای آن موقع شورا که خوشبختانه تا امروز تعداديشان از آن بيرون آمده اند می دانند که به جای اين سه نقطه، چه بايد بگذارند.) و افزودند که اصلاً تو خودت بايد بروی و فلانکس را با دست خودت...

      و سالن، از کف زدن حضّار به لرزه در آمد.

      البتهّ ايشان همين مورد سه نقطه را نه فقط در آن نشست، بلکه بعد تر، يکبار ديگر، در يکی از نشست های پايانی شورا هم به زبان آوردند و گفتند که می خواهند آن را به عنوان وصيتی بنويسند تا در صورت شکست مجاهدين به آن عمل شود. خيلی گسترده تر و پر پر و بال تر و پر آب و تاب تر از آن بار قبلی. و در حالتی که متعمّداً و برای ايجاد رعب و وحشت به «سيم آخر» زده بودند.

      و باز هم سالن از کف زدن های ممتد لرزيد.

      ايشان به هر حال نتوانسته بودند امضای مرا بر پای سند مستقلاً به رأی گذاشته شده و تصويب شده ی بيانيه ی ضرورت تف کردن بر روی اپوزيسيونی که مثل مجاهدين فکر نمی کند داشته باشند. پس، در جمله يی در لابلای قطعنامه ی نهايی اين نشست رعب آور از فوايد آن سند قبل تر ها به رأی گيری گذاشته شده و به تصويب رسيده نوشتند. تا مگر با رأی «بلوکی» که معمولاً نه به اجزای يک قطعنامه بلکه به آن در خطوط کلّيش داده می شود، مرا هم شريک جرم خود کنند. (عادت ديرين ايشان، همه را شريک جرم کردن، به منظور بستن دهان آن ها برای هميشه است.)

      و من، نه فقط به خاطر اين جمله، بلکه بيشتر به خاطر آن وصيتی که گفته بودند می خواهند بنويسند، و آن کف زدن های مهيب، از ادامه ی حضور در آن نشست خودداری کرده بودم؛ و نتيجه ی مورد نظر حاصل نشد.

      بيهوده نيست که مجاهدين در يکی از فحشنامه های لومپنی پياپی اخير خود و ريز و درشت هايشان عليه من، با «زرنگی» از مستقل بودن رأی گيری در مورد سند «بيانيّه ی ملّی ايرانيان» سخنی به ميان نمی آورند.

      متن آن بيانيّه ـ هم قبل از آن که به عنوان سند رسمی شورا تصويب شود، و هم بعد از آن ـ بار ها همراه با همه ی امضاء های شورايی و غير شورايی پای آن بدون نام من چاپ شده است و نمی توان زمان را به عقب برگرداند و در متن های چاپ شده و موجود نزد اين و آن دست برد و امضايی بر آن متن ها اضافه کرد.

      فقط چهار خط مطلب چاپ شده در روزنامه اشان از قول دبير شورا مبنی بر اين که اين بيانيه ی ديگر ـ بيانيه يی که در آن آقای رجوی با ايجاد آن فضای مهيب که به آن اشاره کردم جمله يی را در فوايد آن سند، جا داده بودند ـ به اتفاق آراء تصويب شده است را کليشه کرده اند. که يعنی فلانی هم بله...

      اين هم، يکجور زرنگی است. امّا ننگ، نه فقط با رنگ، بلکه با اينجور زرنگی ها هم پاک نمی شود...

      می ترسم سخن به دارازا کشد. بنابراين در مورد آخرين جلسه ی شورا که در آن شرکت داشتم و از آن جلسه به بعد، يعنی از تابستان ۱۳۷۹ شرکت در جلساتشان را به اعتراف رسمی خودشان تحريم کردم توضيحی به اختصار کامل می دهم و قال قضيّه را می کنم:

      آن جلسه در زمان اعلام نتايج انتخابات دوره ی ششم مجلس ملّايان تشکيل شده بود.

      در آن انتخابات بر خلاف همه ی پيش بينی های مجاهدين، نه شورای نگهبان و نه خود خامنه يی، هيچکدام نتوانسته بود که نتيجه را به نفع يکدست کردن حاکميّت، باطل اعلام کند.

      و طبيعی بود که مجاهدين، سخت خود را باخته باشند. مخصوصاً آن که در آستانه ی برگزاری آن انتخابات، افرادی را از عراق به ايران برای آن خمپاره اندازی های معروف اعزام کرده بودند، تا فضا را غليظ و نظامی کنند و به «̋ولی فقيه» در جهت به تعويق انداختن آن انتخابات و يا سرکوب بيشتر ـ به منظور مقابله با خصم مشترک ـ ياری برسانند؛ ولی به هدف مطلوب نرسيده بودند.

      در آن نشست، همه چيز از پيش، برنامه ريزی شده بود. می بايست همه را خفه کرد، و همه را از به زير سئوال بردن تحليل های بر باد رفته، و از پيش بينی آينده ی دشوار ترسانيد.

      و من که مطابق معمول هميشگيم، کاری به اين فضا سازی نداشتم، حرف خودم را زدم.

      خلاصه ی حرفم اين بود:
      - وقتی داده ها ی نادرست وارد يک دستگاه تجزيه و تحليل شوند، نتيجه يی که از آن دستگاه بيرون می آيد هم نادرست خواهد بود... در شرايط کنونی، بر خلاف زمان خمينی، آنچه بتوان از آن به عنوان يک رژيم منسجم و لايت فقيه که در آن ولی فقيه هرچه اراده کند بتواند انجام دهد نام برد وجود ندارد... و فعلاً اين، توازن و تعادل قوا ی متغيّر در مقاطع مختلف است که به صورت موقّت، و نامنسجم عمل می کند... مردم، از آنجا که مجاهدين بر خلاف ادّعايشان نتوانسته اند آنان را به سرنگونی قريب الوقوع رژيم متقاعد کنند، در اين انتخابات هم مثل انتخابات دوّم خرداد، نه به خاطر هوا خواهی از به اصطلاح «اصلاح طلبان» بلکه به خاطر ايجاد شکافی در بالا به منظور فراهم آمدن امکانی برای جنبش های اجتماعی در پايين، استفاده کردند. بنا بر اين تا زمانی که شورا و مجاهدين نتوانند به طور واقعی و عينی، و نه در شعار، مردم را به قريب الوقوع بودن سرنگونی و امکان آن متقاعد کنند، در بر همين پاشنه خواهد چرخيد... به جای متهّم کردن مردم، به نقاط ضعف تحليل ها و کارکرد های خود بپردازيم...

      هر چند که اين حرف ها بسيار واضح بودند و هستند، نشانه ها و قرائن و دلايل و براهين متعدّدی نيز آوردم.

      آقای رجوی از ايجاد سئوال در ذهن افرادش، و از پيگيری احتمالی حرف من به وسيله ی ديگران، نگران شد؛ و مستقيماً و با صدای بلند حرف مرا قطع کرد و خطاب به يکی از همراهان شناخته شده اش به کم ظرفيّتی و پرخاشگری گفت:


      iran

      Comment

      • Rasputin
        Senior Member
        • Jan 2005
        • 63906

        #78
        - فلانی چی می گی؟

        و معنا روشن بود: صدور فرمان فحّاشی صريح به من، توسط آن فرد؛ و بعد يکی يکی سران قوم ايشان؛ و بعد هم کسانی که کار هميشگيشان همين بود. با يک تکيه کلام:

        ـ اين حرف يعنی توهين به مجاهدين، و يعنی نزديکی به مواضع خاتمی!

        و بقيه ی ماجرا را خواننده می تواند حدس بزند. شايد به جزنقش بازجوی مهربان بازی کردن آقای رجوی را...

        نکته ی جالب در تمام دشنامنامه هايی که يکباره از همه سو نثار من کرده اند مشترک بودن همه ی آن ها در يک چيز است. همان چيزی که دليل اين هجوم يکپارچه و ناگهانی را نيز توضيح می دهد:

        - فلانی با ترجمه ها و نوشته هايش می خواهد اين را بگويد که حمله ی آمريکا به ايران خطرناک است؛ و نبايد با دميدن بر تنور بحران اتمی و اينجور چيزها، عالماً و عامداً و به صورت برنامه ريزی شده، زمينه ی حمله به ايران را (که «راه حل سوّم خانم رجوی» هم می تواند در صورتی که همه چيز بر وفق مراد به پيش برود، جزيی از آن باشد) فراهم آورد. می خواهد اين را بگويد که نبايد کاری کرد که جنبش های اجتماعی، که واقعی ترين اميد سرنگونی هستند، اينچنين به حاشيه رانده شوند.

        مگر جز اين است؟

        نگاهی به دشنامنامه هايشان به من بياندازيد؛ و خود، قضاوت کنيد.

        و سه کلام ديگر:

        ٭ بله راست می گوييد. در مدّتی همه جور امکان رفاهی و مالی برايم فراهم آورده بوديد. می شد که من در اين آخر عمری، و در اين کنج غربت، با انتقاد مستمر به شما، و بعد هم با تحريم کاملتان، خودم را از يک زندگی راحت محروم نکنم. امّا چه می شود کرد؟ کسی در من هست که نمی گذارد لقمه ی خون از گلويم پايين برود. حتّی اگر در حال حاضر پول غذای دو شبانه روز من، هنوز معادل پول سيگار يک روز همان هايی که مرا دشنامباران می کنند نشود.

        ٭ بله راست می گوييد. من باقی مانده ی هر آنچه را به من می داديد، به ايران به نزد برادر ازدست رفته ام رضا (همان رضا اصفهانی اصلاحات ارضی و بند «ج&#187 می فرستادم تا در ميان مستمندانی که می شناخت تقسيم کند. اين، شايد از نظر شما نشانه ی خل بودن يک آدم باشد؛ امّا از نظر من چنين نيست. همانطور که مثلاً به هنگام راه رفتن، ملاحظه ی مورچه های سر راه را کردن که شما آن را نشانی از جنون می دانيد و با افتخار می نويسيد که بر اين کار من می خنديديد، به نظر من چيز بدی نبود و نيست.

        ٭ بله راست می گوييد. من در سال های دور، به شما باور داشتم و يا فکر می کردم که باور دارم.
        امّا اين، فقط در ذهن ايستای شما و امثال شماست که آدم بايد هميشه يک جور فکر کند؛ و بنابراين، اين موضوع که او وقت ديگری، جور ديگری فکر می کرد، افشاگری عليه اوست و پدرش را در می آورد.

        ٭ و بالاخره:

        من، خصم شما نيستم؛ امّا از آنچه می کنيد نفرت دارم. و برنامه ی نوشتن يا سرودن يا ترجمه ام را هم با شما تنظيم نمی کنم.

        iran

        Comment

        • ghalibaf
          Member
          • Oct 2007
          • 154

          #79
          MKO monefiqin terrorists
          Vote Mohammad Baqer Ghalibaf

          Comment

          • Rasputin
            Senior Member
            • Jan 2005
            • 63906

            #80
            Expose Turkey for cruel treatment of refugees


            21-Jan-2008

            Dear sir,

            I'm Hasan, an ex member of People's Mojahedin Of Iran (PMOI). I had a horrible ordeal and want you to publish our story. I sent this story to UN High Commission for Refugees and some American senators and some media outlets. This story has told on some Iranian radios and channels. Because of some security reasons I don't mention my family.

            I'm an Iranian educated professional that fought near 25 years for freedom and sacrifice all my things – my wife, my son, my youth – in fight with cruel Iranian regime and now in age 50 seeking normal life because more than one year ago separated from PMOI because they changed from a political group to a sect and now living as a displaced refugee.

            On January 11th, I went to Turkey and crossed the boarder. Unfortunately I was arrested by the army and spent one night in detention. After that they brought us to court, without the presence of any lawyers, they secretly made a decision and didn't tell us. They then delivered us to security forces and security forces took us to a dark cell as detainees for one week. After, one week, they lied to us by saying "you are going to Ankara to be handed to UNHCR authorities", but instead, they brought us to Customs in order to give us to Iraqi authorities. But, Iraqi authorities didn't accept us because we were Iranian nationals .

            Then, the Turkish security forces made a cruel decision to throw us in a freezing river to get ride of us. We said we would be killed in the freezing cold, and tried to appeal to their humanitarian feelings but, they told us if we did not cross the river, we would be shot. They fired round of shots in the air to terrorize us, and then pushed us into the horrible freezing water. It was the most terrifying moment of our lives. Our group which ranged in age from 43 to 53 years old, struggled for their lives. One we nearly sank but kept trying to swim to stay alive.

            After crossing the river all our clothing were completely frozen. After short time two helicopters flew over, and shot at us twice. I am certain they had decided to kill us to in order to claim that our death was an accident because as some refugees we would have been killed during crossing the river in freezing winter in this time of year.

            The evidence proves this cruel decision because they knew that Iraqi government would reject us and because the previous week Iraqi authorities rejected another group like us from Turkish authorities. That group was detained in the same jail with us but, their case revealed and their families followed their case with their lawyers and formal UNHCR authorities and Turkish government could not get rid of them. During our detention we asked them to let us call our families, and they said today, tomorrow, this afternoon … you can call your family but, never allowed us to call. When they forced us to cross the frozen river they handed over our documents and our cell phones but they removed the sim-cards of all cell phones and nobody could call for help.

            After crossing river, we walked seven hours with frozen feet's and frozen cloths. The only the love of telling our horrific story helped us to fight the cold by staying focused and alive. After three days we suffered from freezing and could not walk without feeling excruciating pain in our feet. We have flashbak and nightmares of the ordeal we went through.

            We were 8 innocent refugees that tried to reach the UNHCR offices in Ankara, in order to escape from Iraqi hell because we were not safe in Iraq. Once detained in Iraqi check point, they stole our possessions, and jailed us without any reason because they hated us and said "you the PMOI ex members have killed Kurdish people, and must go away from Iraq territory".

            In Erbil – capital of Kurdish local government – they only allow us to stay in city for ten days and after that we must go to security section to renew this allowance for the another ten days.

            The Iraqi government took us Lissaye passer that mentioned that we could go to four countries which were Turkey, Siria, Jordan, and Kuwait. But, no country accepted to give us visas.

            American authorities in Ashraf Camp took us hostage for 5 years with the excuse of protecting us but the truth was they used us as cards in a political game – political balance with PMOI and Iranian regime - and when they saw so many hunger strikes and months of protests, they began to leave Iraq and they opened the door of the camp and let people go without any valid documents.

            My fellow compassionate human beings, please condemn Turkey by contacting the Turkish embassies in your area. You can protest by calling, faxing, and e-mailing them. You can also contact your senators in the United States and protest the abuse of human beings.

            The more you expose Turkey and its horrible practices the better, chances of helping those who will pass through this country's borders. For the past three decades people have lost their lives crossing the Turkish brooders and those who survived were so horrified and traumatized, they do not want to re-live the memory so they do not speak. I am breaking the silence and I know many of my fellow humanitarians would care as well.

            Regards

            Hassan

            iran

            Comment

            • Rasputin
              Senior Member
              • Jan 2005
              • 63906

              #81
              ائتلاف نظامی تحت فرماندهی آمریکا در عراق تأیید کرد که شماری از اعضای سازمان مجاهدین خلق از این سازمان جداشده و قرارگاهشان را در عراق ترک گفته اند.
              تأیید این خبر در پی انتشار گزارشهائی صورت می گیرد حاکی از اینکه طی هفته های اخیر دهها تن از جداشدگان سازمان مجاهدین خلق در تلاش برای خروج از عراق و پناه جستن در دیگر کشورها ناکام مانده و بسیاری از آنان در عراق سرگردان شده و در شرایط سختی به سر می برند.

              از چهار سال پیش که عراق به اشغال ارتش آمریکا و متحدانش درآمد، شماری از اعضای سازمان مجاهدین خلق بتدریج از این سازمان جداشده و قرارگاه اشرف را که مقر آنان در عراق بود ترک گفتند.

              ارتش آمریکا که طی این مدت قرارگاه اشرف را تحت محافظت داشته، جداشدگان از مجاهدین را در اردوگاهی در کنار این قرارگاه اسکان داده و تحت حمایت خود قرار داده است.


              آن گونه که دفتر مطبوعاتی ائتلاف تحت فرماندهی آمریکا در عراق به بی بی سی اطلاع داده، طی چهار سال گذشته 380 تن از جداشدگان از مجاهدین به خواست خود به ایران بازگشته اند.

              اما جداشدگانی که حاضر به بازگشت به ایران نبودند با وجود تلاش آمریکا هنوز نتوانسته اند موافقت هیچ کشور دیگری را برای پناهندگی و اقامت در آن کسب کنند.

              در این میان، گزارشها حاکی از این است که طی چند هفته گذشته دهها تن از آنان تصمیم گرفته اند اردوگاهی را که تحت حمایت ارتش آمریکا در آن زندگی می کردند ترک کنند و از راههای مختلف از عراق خارج شوند اما این تلاش برای اکثر آنان موفقیت آمیز بوده، بسیاری از آنان دوباره به اردوگاه تحت حمایت ارتش آمریکا بازگشته اند، تعدادی پس از عبور از مرز ترکیه بازداشت و به عراق بازگردانده شده اند، عده کمی هم موفق شده اند مخفیانه در ترکیه و یونان اقامت بگزینند.

              انجمن حمايت از مهاجرين و ايرانيان مقيم فرانسه (آريا) در تلاشی برای کمک به جداشدگان سازمان مجاهدین جهت خروج از عراق و اسکان در دیگر کشورهاست.



              جداشدگان مجاهدین که در ترکیه به سر می برند نمی توانند خود را به نهادهای مدافع حقوق بشر یا مراجع ترکیه معرفی کنند چون در صورت شناسایی، بازداشت و به عراق بازگردانده می شوند


              سخنگوی انجمن آریا

              بنا بر آمار این انجمن تا یک ماه پیش ۲۰۸ نفر از جداشدگان مجاهدین در اردوگاه آمریکاییها به سر می بردند که دفتر مطبوعاتی نیروهای آمریکایی آمار فعلی این اردوگاه را حدود 110 نفر اعلام کرده است.

              جواد فیروزمند، سخنگوی انجمن آریا که خود از جداشدگان مجاهدین خلق است می گوید این تعداد در هفته های اخیر به پنجاه نفر کاهش یافته بود و آمار 110 نفر حاکی از این است که تعدادی از جداشدگان که اردوگاه را ترک گفته بودند دوباره به اردوگاه بازگشته اند.

              آقای فیروزمند به بی بی سی گفت که هفتاد تن از جداشدگان پس از آنکه اردوگاه تحت حمایت ارتش آمریکا را ترک گفتند با کمک قاچاقچیان تلاش کردند به ترکیه بروند اما پلیس مرزی ترکیه آنها را بازداشت کرد و پس از یک ماه زندان و نگهداری در اردوگاه اجباری به پلیس عراق تحویل داد، یک نفر از آنها هم هنگام عبور از مرز بر اثر تیراندازی پلیس مرزی ترکیه زخمی شد و اکنون در بیمارستان شهر اربیل، مرکز کردستان عراق بستری است.

              سخنگوی انجمن آریا می گوید دولت خودگردان کردستان عراق افرادی را که پلیس ترکیه به آنها تحویل داده بود در اردوگاهی موقت در اربیل اسکان داد اما عده ای از آنان بار دیگر کوشیدند از مرز ترکیه عبور کنند که ده تن از آنان به دست پلیس ترکیه بازداشت و مجدداً به عراق تحویل داده شدند که اکنون در زندانی در اربیل در بازداشت به سر می برند، بقیه نیز که موفق به عبور از مرز شدند، ده نفرشان به کمک قاچاقچیان توانستند خود را به یونان برسانند و پانزده نفر دیگر مخفیانه در شهرهای استانبول، آنکارا و وان در ترکیه به سر می برند.

              به گفته جواد فیروزمند، این دسته از جداشدگان مجاهدین که در ترکیه به سر می برند نمی توانند خود را به نهادهای مدافع حقوق بشر یا مراجع ترکیه معرفی کنند چون در صورت شناسایی، بازداشت و به عراق بازگردانده می شوند، ده نفری که به یونان رسیده اند نیز در شرایطی غیرقانونی و مخفی در آن کشور به سر می برند.

              سخنگوی انجمن آریا می افزاید که حدود پانزده تن از جداشدگان نیز راه مرز اردن را در پیش گرفته اند و در این میان از سرنوشت هشت نفر دیگر هم هنوز هیچ اطلاعی در دست نیست



              سخنگوی انجمن آریا می گوید جداشدگان مجاهدین که به ایران بازگشته اند در شهرهای مختلف به کار و زندگی آزاد اجتماعی مشغولند و خود او با تعدادی از آنان در تماس است



              تلاش بی بی سی در تماس با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد برای اطلاع یافتن از سرنوشت جداشدگان از مجاهدین هنوز به نتیجه ای نرسیده است و همچنان ادامه دارد.

              انجمن آریا از نهادهای مدافع حقوق بشر و ایرانیان خواسته است تا برای فراهم آوردن امکان زندگی قانونی این افراد را در کشورهای اروپایی یا دیگر کشورهای آزاد تلاش کنند.

              طی چهار سال گذشته شماری از جداشدگان از مجاهدین خلق به ایران بازگشته اند که دفتر مطبوعاتی نیروهای تحت فرماندهی آمریکا در عراق، تعداد آنان را 380 نفر اعلام کرده است.

              جواد فیروزمند، سخنگوی انجمن آریا می گوید که این افراد در شهرهای مختلف ایران به کار و زندگی آزاد اجتماعی مشغولند و خود او با تعدادی از آنان در تماس است.

              به گفته وی، در داخل قرارگاه اشرف نیز که سازمان مجاهدین خلق اداره آن را همچنان در دست دارد، عده ای حدود دویست نفر از جداشدگان از مجاهدین هستند که حاضر نشده اند به اردوگاهی که نیروهای آمریکایی برای جداشدگان احداث کرده اند منتقل شوند و در مکانی جداگانه در داخل قرارگاه از آنها نگهداری می شود.

              آقای فیروزمند می گوید این افراد نیز خواهان پناهندگی به کشورهای غربی هستند.

              قرارگاه اشرف در سال 1986 و با انتقال رهبری مجاهدین خلق از فرانسه به عراق تأسیس شد و اعضای این سازمان با امکانات نظامی که حکومت صدام حسین در اختیار آنها قرار داد به مبارزه مسلحانه با ایران می پرداختند و در عملیات نظامی علیه ایران که در آن زمان با عراق در حال جنگ بود شرکت می جستند.

              این قرارگاه در شهرستان خالص واقع در استان دیاله در شرق عراق قرار دارد و ائتلاف تحت فرماندهی آمریکا، تازه ترین آمار افرادی را که همچنان در آن به سر می برند حدود 3360 نفر اعلام کرده است.

              آمریکا سازمان مجاهدین خلق را گروهی تروریستی می داند اما با استناد به موازین بین المللی و کنوانسیون ژنو، آنان را به عنوان "افراد تحت الحمایه" تحت مراقبت قرار داده است.

              دولت ایران خواهان برچیدن قرارگاه اشرف و اخراج اعضای مجاهدین از عراق است و آمریکا را متهم می کند که هدفش از مراقبت از آنان، استفاده از آنان علیه ایران در آینده است.


              iran

              Comment

              • Rasputin
                Senior Member
                • Jan 2005
                • 63906

                #82
                با موافقت سرکوزی
                انتقال رجوی و رهبران
                مجاهدين خلق به فرانسه




                سايت "جهان" که وابسته به محافل اطلاعاتی جمهوری اسلامی است، به نقل از منابعی که خود در عراق دارد نوشت:

                مسعود رجوی رهبر سازمان مجاهدين خلق به همراه 20 تن از اعضای رهبری اين سازمان با يک هواپيمای نظامی از اردن به يک پايگاه نظامی در فرانسه منتقل شده و در اين کشور مستقر شد.

                اين انتقال دو هفته پيش و همزمان با حضور و ديدارهای اعلام نشده پرويز مشرف رئيس جمهور نظامی پاکستان در فرانسه انجام شده است.

                سايت جهان بی آنکه نام ببرد رجوی در چه کشورهای متوقف شده و با چه کسانی مذاکره کرده است اضافه کرد:

                "منابع اطلاعاتی گفته اند رجوی و همراهان در فاصله اردن به فرانسه ديدار و نشست هايی نيز با مقام های غربی و اسرائيلی انجام داده اند. رجوی پس از آنکه نيکلا سارکوزی رئيس جمهور فرانسه موافقت خود را برای استقرار وی در فرانسه اعلام داشت، به فرانسه انتقال يافت و وساطت اين پيام و موافقت نيز ملک عبدالله دوم پادشاه اردن بوده است.

                همسر فرانسوا ميتران رئيس جمهوری پيشين فرانسه و تعدادی از اعضای پارلمان اين کشور نيز واسطه اين توافق و انتقال بوده اند و سفارت آمريکا و اردن در بغداد نيز در جريان آن بوده اند."




                iran

                Comment

                • Rasputin
                  Senior Member
                  • Jan 2005
                  • 63906

                  #83
                  افزايش بي*سابقه فرار منافقين از اشرف

                  روزنامه كريستين ساينس مانيتور در مطلبي به قلم اسكات پيترسون نوشت: حدود صد تن از اعضاي گروه ايراني منافقين در هفته*هاي اخير اردوگاه اشرف در عراق را ترك كرده*اند. يكي از اعضاي اين گروه كه اخيرا به ايران بازگشته است، اظهار داشت كه در اردوگاه به هيچ وجه چيزي در خصوص عفو اعضاي بريده سازمان به ما نگفته بودند لذا ما پس از ورود به ايران از اين موضوع مطلع شديم لذا برخي از افراد گروه صد نفري به علت ترس از بازگشت به ايران با مشكلاتي در منطقه كردنشين شمال عراق و يا ورود به تركيه مواجه شده*اند.

                  به گزارش ايسنا، غلامرضا صادقي از اعضاي منافقين كه اخيرا به ايران رفته است، مي*گويد: سازمان منافقين زندگي*اش را از هم پاشيده و وي را از خانواده و فرزندش جدا كرده بود.

                  كريستيس ساينس مانيتور مي*افزايد: هيچ كشوري منافقيني را كه اردوگاه اشرف در شمال بغداد را ترك كرده*اند، نپذيرفته است. اسناد كميسارياي عالي آوارگان سازمان ملل نشان مي*دهد كه تقريبا دو هفته قبل 19 تن از آن*ها توسط تركيه به عراق بازگردانده شده و برخي مجبور به بازگشت به مناطق پرخطر مركز عراق شده*اند. دهها تن نيز در منطقه كردنشين شمال عراق مانده و 26 تن همچنان مفقود*الاثر هستند، به گفته حدود 340 نفر از اعضاي سابق منافقين كه از طريق كميته بين*المللي صليب سرخ به ايران رفته*اند اين سازمان همه جنبه*هاي زندگي اعضاء را در آن اردوگاه تحت كنترل داشته است.

                  آندرياس شوايزر كه تا همين اواخر مامور كميته مذكور بود، گفت: تاكنون هيچ گزارشي كه حاكي از مشكلاتي براي اين عده در ايران باشد، گزارش نشده است.

                  اين روزنامه آمريكائي سپس از قول اروند ابراهيميان مورخ ايراني دانشگاه نيويورك و نويسنده مطلبي درباره اين سازمان مي*نويسد: منافقين به قدري در ايران بي*اعتبار هستند كه اصولا تصور آن را نمي*توان كرد. اين سازمان فاقد حداقل پايگاه اجتماعي در ايران است.

                  كريستين ساينس مانيتور در پايان مي*افزايد: تاريخچه پرفراز و نشيب و خشونت*آميز اين سازمان آن را در فهرست گروه*هاي تروريستي آمريكا و اروپا قرار داده است.


                  iran

                  Comment

                  • Rasputin
                    Senior Member
                    • Jan 2005
                    • 63906

                    #84
                    اولین گروه جداشدگان از مجاهدین خلق به فرانسه رسیدند


                    آمریکا سازمان مجاهدین خلق را گروهی تروریستی می داند اما با استناد به موازین بین المللی و کنوانسیون ژنو، آنان را به عنوان "افراد تحت الحمایه" تحت مراقبت قرار داده است
                    اولین گروه از اعضای سازمان مجاهدین خلق که از این سازمان جدا شده و عراق را ترک کرده بودند، به کشور فرانسه رسیدند.
                    تعدادی از این افراد در گفتگو با رادیو بی بی سی فارسی خبر رسیدن خود به فرانسه را تایید کرده و درباره شرایط خروج خود از عراق و رسیدن به فرانسه توضیحاتی دادند.

                    بیش از دو ماه پیش گزارش هایی مبنی بر خروج مخفیانه تعدادی از جدا شدگان از سازمان مجاهدین خلق از عراق و تلاش آنها برای رسیدن به کشورهای اروپای غربی، به ویژه فرانسه، از طریق ترکیه و یونان و ایتالیا منتشر شد.

                    بنا بر گزارش ها تعدادی از این افراد در کشور ترکیه دستگیر شده و مجددا به عراق بازگردانده شدند، اما به گفته جواد فیروزمند، سخنگوی انجمن حمايت از مهاجرين و ايرانيان مقيم فرانسه (آريا)، این گروه اولین گروهی هستند که موفق شده اند خودشان را به فرانسه برسانند.

                    همان زمان گزارش شده بود که ده ها تن از جداشدگان سازمان مجاهدین خلق در تلاش برای خروج از عراق و پناه جستن در دیگر کشورها ناکام مانده و بسیاری از آنان در عراق سرگردان شده و در شرایط سختی به سر می برند.

                    از چهار سال پیش که عراق به اشغال ارتش آمریکا و متحدانش درآمد، شماری از اعضای سازمان مجاهدین خلق بتدریج از این سازمان جداشده و قرارگاه اشرف را که مقر آنان در عراق بود ترک کردند.

                    ارتش آمریکا که طی این مدت قرارگاه اشرف را تحت محافظت داشته، جداشدگان از مجاهدین را در اردوگاهی در کنار این قرارگاه اسکان داده و تحت حمایت خود قرار داده است.

                    طی چهار سال گذشته شماری از جداشدگان از مجاهدین خلق به ایران بازگشته اند که دفتر مطبوعاتی نیروهای تحت فرماندهی آمریکا در عراق، تعداد آنان را 380 نفر اعلام کرده است.

                    جواد فیروزمند، سخنگوی انجمن آریا می گوید که این افراد در شهرهای مختلف ایران به کار و زندگی آزاد اجتماعی مشغولند و خود او با تعدادی از آنان در تماس است.

                    به گفته وی، در داخل قرارگاه اشرف نیز که سازمان مجاهدین خلق اداره آن را همچنان در دست دارد، عده ای حدود دویست نفر از جداشدگان از مجاهدین هستند که حاضر نشده اند به اردوگاهی که نیروهای آمریکایی برای جداشدگان احداث کرده اند منتقل شوند و در مکانی جداگانه در داخل قرارگاه از آنها نگهداری می شود.

                    آقای فیروزمند می گوید این افراد نیز خواهان پناهندگی به کشورهای غربی هستند.

                    قرارگاه اشرف در سال 1986 و با انتقال رهبری مجاهدین خلق از فرانسه به عراق تأسیس شد و اعضای این سازمان با امکانات نظامی که حکومت صدام حسین در اختیار آنها قرار داد به مبارزه مسلحانه با ایران می پرداختند و در عملیات نظامی علیه ایران که در آن زمان با عراق در حال جنگ بود شرکت می جستند.

                    این قرارگاه در شهرستان خالص واقع در استان دیاله در شرق عراق قرار دارد و ائتلاف تحت فرماندهی آمریکا، تازه ترین آمار افرادی را که همچنان در آن به سر می برند حدود 3360 نفر اعلام کرده است.

                    آمریکا سازمان مجاهدین خلق را گروهی تروریستی می داند اما با استناد به موازین بین المللی و کنوانسیون ژنو، آنان را به عنوان "افراد تحت الحمایه" تحت مراقبت قرار داده است.

                    دولت ایران خواهان برچیدن قرارگاه اشرف و اخراج اعضای مجاهدین از عراق است و آمریکا را متهم می کند که هدفش از مراقبت از آنان، استفاده از آنان علیه ایران در آینده است.



                    iran

                    Comment

                    • Rasputin
                      Senior Member
                      • Jan 2005
                      • 63906

                      #85
                      In recent months, there has been significant activity by a terrorist group lobbying Senators and Congressmen on Capitol Hill.

                      The Mojahedin-e Khalq (MEK), an Islamic socialist organization listed on the State Department list of terrorists, has launched a widespread lobbying campaign to persuade US politicians to unfreeze bank accounts associated with the MEK and to promote war with Iran. In pursuit of these objectives, the MEK and its affiliate, the National Council of Resistance of Iran (NCRI), have created numerous front groups, with the express aim to lobby prominent California members of Congress. Their targets include Senators Dianne Feinstein and Barbara Boxer, and Speaker of the House Nancy Pelosi—all individuals who urge high-level diplomacy with Iran.

                      The MEK identify themselves as representatives of the Iranian American community in order to persuade Congress that the Iranian Americans support a foreign invasion. As a result, the MEK have falsely represented the perspectives of the Iranian-American community. Iranian Americans have no association with the MEK have largely condemned the group’s activities. The MEK was formed in the 1960s as an opposition group to the Shah and, since then, has been responsible for killing numerous Iranians and Americans throughout the 1970s, 1980s and 1990s.

                      Following the Islamic Revolution in 1979, members of the MEK assisted Saddam Hussein’s Republican Guards suppress the Kurdish and Shiite uprisings in Iraq, and are responsible for assassinating several political and military figures inside Iran.As a result of these actions, the MEK are widely condemned by all Iranians around the world as an extremist Islamist cult.

                      To the Iranian community, the MEK represent the same threatening extremism that al-Qaeda poses to the general American public. It is disturbing, to say the least, that such an organization is utilizing the name of Iranian Americans to justify its political ideology.

                      It is equally disturbing that a terrorist organization is being allowed a foothold in both Congress and the mass media.

                      In addition to lobbying Congress, the MEK have held themselves out as representatives of Iranian Americans on major news networks. For example, Alireza Jafarzadeh, a former spokesman for the MEK, currently works as a FOX News Channel Foreign Affairs Analyst.

                      Fox News has also invited MEK Secretary General, Mojgan Parsai, to discuss Iranian affairs as an expert. Nevertheless, Iranian-Americans throughout the United States, including California, do not subscribe to the political beliefs of the MEK.

                      In fact, according to a recent poll by the University of California at Berkeley on the political attitudes of Iranian Americans, over 66% of California Iranian-Americans believe that the US should establish diplomatic relations with Iran. In fact, only 13% maintain that the US should engage in strategic bombings of Iran’s nuclear targets; and only 8% favor the bombings of Iranian military and oil installations.

                      This stands in stark contrast with the perspectives of the MEK and its front organization. As part of its propaganda campaign, the MEK publish newspapers and websites like IranTerror.com and IranFocus.com. As an Iranian American, I am outraged that the MEK is attempting to hijack the perspectives of my community. The MEK do not represent Iranian-Americans in California – or anywhere else for that matter.

                      Our politicians and media officials should be wary that the MEK and its fringe organizations have their own political beliefs, and that these political beliefs do not reflect mainstream attitudes. The Iranian-American community wishes peace between Iran and the United States with an eye toward diplomacy, democracy, and human rights.

                      iran

                      Comment

                      • Rasputin
                        Senior Member
                        • Jan 2005
                        • 63906

                        #86
                        Although the Foreign Terrorist Organizations list has a set of criteria for designating groups, there is little clarity in practice about the process for revocation. Even after organizations have renounced terrorism for many years, their designations persist without a clear explanation, and are based on the assumption that historical violence indicates future potential.

                        A November 2007 court ruling by the UK's Proscribed Organizations Appeals Commission (POAC) ordered the British government to remove the People's Mujahedeen of Iran -- known to the U.S. government as Mujahedeen-e Khalq (MEK) -- from its terrorist organizations list. This decision, along with a similar decision by the European Court of First Instance (a level below the European Court of Justice), and the mandatory review of the group's designation by the U.S. State Department in October 2008, provides an opportunity to evaluate how terrorist designation is assessed. According to the 2004 Intelligence Reform and Terrorism Protection Act, if no designation review is conducted during a five-year period, the U.S. secretary of state must determine whether a revocation is appropriate.

                        The Role of Non-Terrorist Criteria
                        Any designation review should be based only on terrorism issues, not on the general U.S. government view of the organization in question. If the decision to designate a group is made on foreign policy considerations rather than evidence, then the list will be branded as a political instrument, thus reducing its utility as a means for encouraging other governments to take action against certain terrorist organizations. This is what happened to the list of terrorism-sponsoring states, which simply looks like a set of countries the U.S. government does not like.

                        In the MEK's case, its designation should not be based on the group's political stance or worries about U.S.-Iranian relations, nor should it be a reward for its reports on Iran's nuclear activities. Over the past three years, the State Department's Country Reports on Terrorism have cited no alleged MEK terrorist activity since 2001, yet have increased allegations pertaining the group's non-terrorist activities. The 2007 edition of the Reports, due out by the end of April 2008, is bound to continue this trend.

                        These allegations -- support for the U.S. embassy takeover in Tehran in 1979, allegiance to Islamic Marxism, suppression of Iraqi Kurds and Shiites, participation in the oil for food scandal, and the self-immolation of its supporters during protests -- are not related to the legal criteria for terrorist designation and are probably meant to discredit the MEK. These allegations are irrelevant, and some are also based on contestable evidence. This example of irrelevant information reinforces the need for the State Department to create explicit guidelines by which it moves a group from designation to revocation.

                        Dealing with History
                        History plays an important part in terrorist designation, especially when considering groups that no longer participate in violent activity. The Palestine Liberation Organization (PLO) is one such example. The PLO clearly used to be a terrorist group, but now enjoys good relations with the United States. Since the PLO complied with the 1993 Declaration of Principles and renounced terrorism, the organization was not listed on the State Department's first edition of its Foreign Terrorist Organizations list in 1997 or in President Clinton's 1995 Executive Order 12947 on Middle East terrorism. Since the reevaluation of the PLO designation preceded the creation of the State Department list and the subsequent legislation regulating the process of review, the PLO case provides little insight into how revocation would occur under the current system.

                        In contrast, the November 2007 POAC ruling is a more recent and relevant example of terrorist designation review. In fact, the 144-page POAC ruling addresses the historical actions of the MEK in detail. Regarding the past seven years, the POAC finds,

                        "Whatever the accurate characterization of the organization's activities between 1980 and 2001, the position in 2006-2007 is radically different, and has been so since 2001…The [MEK] has conducted no military activity of any kind since about August 2001, whether in Iran or elsewhere in the world…This is attributable to a deliberate decision of the [MEK] made at an extraordinary congress held in Iraq in June 2001, namely, to abandon all military action (or activities) in Iran…There is no evidence that the [MEK] has at any time since 2003 sought to re-create any form of structure that was capable of carrying out or supporting terrorist acts. There is no evidence of any attempt to "prepare" for terrorism. There is no evidence of any encouragement to others to commit acts of terrorism…. The above factors, combined with the 5 years that had since passed since the summer of 2001, demanded the conclusion that continued proscription could not be lawfully justified."

                        Inherent in the POAC order to revoke MEK's designation -- an order the UK government is appealing -- are three principles: the organization's formal decision to renounce violence, the cessation of terrorist activity, and the five year period of peace. Perhaps the Department of State does not want to use these particular principles when re-evaluating a group's terrorist designation, but it should adopt a set of guidelines and explain them to the public. It should also explain how it applies those principles in each case; if the MEK is designated, some specific reasons should be given. Preferably, the State Department should provide a road map for what a designated group must do to be removed from the list. For the MEK, what, if anything, must it do to show it has renounced terrorism in practice as well as in theory.

                        Conclusion
                        While the State Department routinely reinstated MEK's designation as a terrorist group on April 8, it must do a more formal and in-depth review by October 2008. That review's decision should be based on two factors. First, the State Department should only decide if the group is or is not a terrorist group, and not bring in irrelevant information. The criteria should be used in an unbiased, professional manner, relying on evidence rather than prejudice or rumor.

                        Second, the decision should be based on clear set of rules regarding how the U.S. government revokes this kind of designation. At present, it seems that past terrorist activities -- no matter how old or far removed -- are susceptible to being interpreted as evidence of future potential, consequently justifying a group's continued designation. In contrast, the POAC has set forward several useful principles for evaluating an organization's violent past and peaceful present; the U.S. government should do the same.

                        iran

                        Comment

                        • IranianGuards
                          Member
                          • Dec 2007
                          • 70

                          #87
                          they are being hated by the majority of Iranians because their siding with dirty sadDAMN!!!!!!
                          Last edited by Rasputin; 05-09-2008, 01:49 PM.

                          Comment

                          • Rasputin
                            Senior Member
                            • Jan 2005
                            • 63906

                            #88
                            دولت عراق ارتباط با مجاهدین خلق را ممنوع کرد


                            در دستور دولت عراق آمده که ارتش آمریکا باید حفاظت از قرارگاه اشرف را به ارتش عراق واگذار کند
                            دولت عراق با صدور دستوری هر گونه ارتباط و دادوستد با سازمان ایرانی مجاهدین خلق را در این کشور ممنوع کرد و از ارتش آمریکا خواست محافظت از اعضای این سازمان را متوقف کند.
                            تصمیم دولت عراق طی اطلاعیه ای که دفتر نخست وزیر این کشور دیروز (سه شنبه) صادر کرد اعلام شده است، در این اطلاعیه از مجاهدین خلق با عنوان سازمانی یاد شده که در امور داخلی عراق دخالت می کند و به پشتیبانی از فعالیتهای ضد دولتی در این کشور می پردازد.

                            به دستور دولت عراق، هیچ فرد یا گروه عراقی یا خارجی حق تعامل با سازمان مجاهدین خلق را ندارد و کسانی که از این دستور سرپیچی کنند، به اتهام نقض مقررات ضدتروریستی تحت پیگیرد قانونی قرار می گیرند.

                            اعضای سازمان مجاهدین خلق در قرارگاه اشرف واقع در شرق عراق تحت حفاظت ارتش آمریکا به سر می برند.

                            سازمان مجاهدین خلق از سال 1986 با حمایت حکومت صدام حسین، در قرارگاه اشرف در شرق عراق مستقر شد و نفرات مسلح آن در جنگ با ایران به ارتش عراق یاری می رساندند.

                            مخالفان حکومت صدام حسین و همچنین جداشدگان از سازمان مجاهدین خلق اسناد و مدارکی منتشر کرده اند که به گفته آنها، حاکی از این است که این سازمان در سرکوب مخالفان صدام حسین، بویژه کردها نقش داشته اند.

                            در پی حمله آمریکا به عراق و سقوط حکومت صدام حسین، با اینکه آمریکا نیز سازمان مجاهدین خلق را سازمانی تروریستی می داند، نفرات این سازمان همچنان در خاک عراق باقی ماندند، هرچند فعالیتهای آنان محدود و قرارگاهشان در حفاظت کامل قرار داده شد.

                            دولت ایران و همچنین مخالفان مجاهدین خلق در عراق، بارها از دولت این کشور خواسته اند قرارگاه اشرف را برچیند اما دولت عراق نیز اگرچه تصمیمهایی در این زمینه گرفته، اما به علت ممانعت ارتش آمریکا موفق به اجرای این تصمیمها نشده است.



                            سازمان مجاهدین خلق از شورای امنیت سازمان ملل متحد خواسته است که دولت عراق را وادار به لغو دستور خود کند



                            طی سالهای گذشته شماری از اعضای مجاهدین خلق از این سازمان جداشده و قرارگاه اشرف را ترک گفته اند، همچنین برخی از خانواده های کسانی که در قرارگاه اشرف به سر می برند به دادگاههای عراق شکایت کرده و تنی چند از مسئولان مجاهدین خلق را متهم کرده اند که مانع از خروج فرزندانشان از قرارگاه و بازگشت آنان به نزد خانواده هایشان می شوند.

                            دادگاههای عراق بر اساس این شکایات حکم جلب چند تن از مسئولان قرارگاه اشرف را صادر کرده اند اما مقامات عراقی می گویند که ارتش آمریکا حاضر نشده است این افراد را به مراجع قضائی عراقی تحویل دهند.

                            در دستور اخیر دولت عراق آمده که ارتش آمریکا باید حفاظت از قرارگاه اشرف را به ارتش عراق واگذار کند.

                            واکنش مجلس عراق

                            روز سه شنبه پس از صدور دستور دولت عراق، بحثی بر سر این دستور در مجلس این کشور درگرفت، نمایندگان کرد و شیعه علیه مجاهدین خلق صحبت می کردند و نمایندگان سنی می گفتند که مجاهدین خلق در هیچ اقدام تروریستی دخالتی ندارد.

                            محمود عثمان، نماینده مستقل کرد در مجلس عراق می گفت که وزیر کشور و مشاور امنیت ملی دولت باید به مجلس فراخوانده شوند و در مورد فعالیتهای مجاهدین خلق از آنها توضیح خواسته شود.

                            به گفته محمود عثمان، سازمان مجاهدین خلق نفوذ خود را در عراق گسترش داده و آمریکاییها برای تحکیم موقعیت خود در عراق از این سازمان حمایت می کنند.

                            شماری از نمایندگان شیعه در مجلس عراق نیز می گفتند که مجاهدین خلق عناصر ضددولتی را آموزش می دهند و از شورشیان عراق حمایت می کنند.

                            در مقابل، صالح مطلق، یکی از نمایندگان برجسته عرب سنی مذهب می گفت که نفوذ ایران در عراق خطرناکتر از فعالیتهای اعضای سازمان مجاهدین خلق است.

                            طی سالهای اخیر شماری از سیاستمداران عرب سنی مذهب عراقی بارها به ابراز حمایت از مجاهدین خلق پرداخته اند.

                            واکنش مجاهدین خلق

                            یک روز پس از صدور دستور دولت عراق درباره سازمان مجاهدین خلق، این سازمان با انتشار اطلاعیه ای اعلام کرد که این دستور تحت فشار ایران صادر شده و ناقض موازین بین المللی است.

                            سازمان مجاهدین خلق در این اطلاعیه از شورای امنیت سازمان ملل متحد خواسته است که دولت عراق را وادار به لغو دستور خود کند.

                            iran

                            Comment

                            • Rasputin
                              Senior Member
                              • Jan 2005
                              • 63906

                              #89
                              Maryam Rajavi, President of the National Council of Resistance of Iran, speaking in a press conference in Rome, said: “The export of Islamic fundamentalism by the Iranian regime and Ahmadinejad is not just a threat to the Middle East, but an urgent threat throughout the entire Islamic countries and the world”. Rajavi added:“This threat is a hundred times more dangerous than the atomic bomb the mullahs’ regime is in the process of obtaining”.

                              iran

                              Comment

                              • Rasputin
                                Senior Member
                                • Jan 2005
                                • 63906

                                #90
                                كنترل اردوگاه مجاهدين براي اولين بار در اختيار عراق


                                مجاهدين كه در دوران حكومت صدام مسلح بودند پس از حمله آمريكا خلع سلاح شدند
                                براي اولين بار از زمان حمله سال 2003 نيروهاي آمريكايي به عراق، كنترل اردوگاه اشرف كه اعضاي سازمان مجاهدين خلق ايران در آن تحت نظر هستند به نيروهاي عراقي محول شده است.
                                با اين حال مقام هاي عراقي تاكيد كرده اند كه ماموريت آنها نه تسخير بلكه تنها حفاظت از اردوگاهي است كه ساكنان آن طي پنج سال اخير عملا تحت نوعي حصر خانگي بوده اند.

                                دلايل جابجايي در كنترل اردوگاه اشرف اعلام نشده است اما تصور مي شود در راستاي كاهش ابعاد ماموريت نيروهاي آمريكايي در عراق باشد.

                                ژنرال محمد العسكري سخنگوي وزارت دفاع عراق به خبرگزاري فرانسه گفت: "نيروهاي عراقي مسئوليت حفاظت از اردوگاه اشرف را از نيروهاي آمريكايي تحويل گرفته اند. نيروهاي ما براي حفاظت از اين اردوگاه مستقر شده اند و برخلاف شايعات اخير هدف تسخير آن نيست."

                                اردوگاه اشرف واقع در شرق استان دياله كه هم مرز ايران است در دهه 1980 پس از گريز هزاران عضو سازمان مجاهدين خلق به عراق به پايگاه اصلي اين گروه بدل شد.

                                دولت نوري مالكي نخست وزير عراق اكنون چندين سال است هدف خود براي يافتن راه هايي براي پايان حضور مجاهدين در عراق را اعلام كرده است اما آينده اعضاي اين گروه در اين كشور همچنان نامعلوم است.

                                نيروهاي آمريكايي هزاران عضو گروه را پس از حمله 2003 به عراق خلع سلاح كرده و حدود 300 تانك اين گروه را ضبط كردند. بسياري از تانك ها بعدا در اختيار ارتش عراق گذاشته شد.

                                اعضاي گروه در اردوگاه اشرف كه آمريكا به آنها موقعيت "غيررزمي" اعطا كرده بود تحت نظارت نزديك و در واقع نوعي حصر خانگي بوده اند.

                                دولت عراق در سال 2004 موقعيت اعضاي اين گروه را از "اسير جنگي" به "پناهنده" تغيير داد كه ظاهرا امكان اخراج آنها به ايران يا ساير كشورها را تسهيل مي كرد.

                                دولت آقاي مالكي در سال هاي اخير بر فشارها براي اخراج اين گروه افزوده است. بغداد اوايل سال 2007 گفت از اعضاي مجاهدين خلق خواسته است عراق را به مقصد ايران يا هر كشور ديگري كه مي خواهند ترك كنند.

                                آن زمان كميته اي با حضور نمايندگان آمريكا، عراق و مجاهدين براي ترتيب دادن خروج اعضاي گروه تشكيل شد. در چند سال اخير صدها عضو مجاهدين عراق را ترك كرده اند.

                                اخراج اين گروه از همان ابتدا پس از سقوط صدام حسين در دستور كار حاكمان عراق بوده است. البته برخي از گروه هاي عراقي كه شديدا به ايران بدبين هستند و آن كشور را به دخالت در عراق متهم مي كنند از مجاهدين حمايت كرده اند. ايران اين اتهام را رد مي كند.

                                شوراي حكومتي عراق در سال 2003 راي به اخراج اعضاي مجاهدين داده بود اما پل برمر سرپرست آمريكايي تشكيلات اداره امور عراق آن حكم را رد كرد.

                                آمريكا نيز همچون اتحاديه اروپا اين گروه را تروريستي مي داند.

                                مجاهدين كه ابتدا در دهه 1960 ميلادي عليه حكومت محمد رضا شاه پهلوي شكل گرفت در انقلاب سال 1357 شركت داشت اما بعد دست به مقابله مسلحانه با جمهوري اسلامي زد.


                                iran

                                Comment

                                Working...