Modernism

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • donsaeid
    Senior Member
    • Nov 2005
    • 28300

    #1

    Modernism

    Modernism is a cultural movement that generally includes the progressive art and architecture, music, literature and design which emerged in the decades before 1914. It was a movement of artists and designers who rebelled against late 19th century academic and historicist traditions, and embraced the new economic, social and political aspects of the emerging modern world.

    Some divide the 20th century into modern and postmodern periods, whereas others see them as two parts of the same larger period. This article will focus on the movement that grew out of the late 19th and early 20th century, while Postmodernism has its own article.

    Historical outline


    The Modernist Movement emerged in the mid-19th century in France and was rooted in the idea that "traditional" forms of art, literature, social organization and daily life had become outdated, and that it was therefore essential to sweep them aside and reinvent culture forever. Modernism encouraged the re-examination of every aspect of existence, from commerce to philosophy, with the goal of finding that which was "holding back" progress, and replacing it with new, and therefore better, ways of reaching the same end. In essence, the Modern Movement argued that the new realities of the 20th century were permanent and imminent, and that people should adapt their world view to accept that what was new was also good and beautiful.

    Precursors to modernism


    The first half of the 19th century for Europe was marked by a series of turbulent wars and revolutions, which gradually formed into a series of ideas and doctrines now identified as Romanticism, which focused on individual subjective experience, the supremacy of "Nature" as the standard subject for art, revolutionary or radical extensions of expression, and individual liberty. By mid-century, however, a synthesis of these ideas with stable governing forms had emerged, partly in reaction to the failed Romantic Revolutions of 1848. Called by various names, this stabilizing synthesis was rooted in the idea that what was "real" dominated over what was subjective. It was exemplified by Otto von Bismarck's realpolitik, by "practical" philosophical ideas such as positivism and in general by cultural norms now connoted by the term "Victorian era".

    Central to this synthesis, however, was the importance of institutions, common assumptions and frames of reference. These drew their support from religious norms found in Christianity, scientific norms found in classical physics and doctrines that asserted that depiction of the basic external reality from an objective standpoint was in fact possible. Cultural critics and historians label this set of doctrines Realism, though this term is not universal. In philosophy, the rationalist and positivist movements established a primacy of reason and system.

    Against the current ran a series of ideas, some of them direct continuations of Romantic schools of thought. Notable were the agrarian and revivalist movements in plastic arts and poetry (e.g. the Pre-Raphaelite Brotherhood and the philosopher John Ruskin). Rationalism also drew responses from the anti-rationalists in philosophy. In particular, Hegel's dialectic view of civilization and history drew responses from Friedrich Nietzsche and Søren Kierkegaard, who were major influences on Existentialism. All of these separate reactions together, however, began to be seen as offering a challenge to any comfortable ideas of certainty derived by civilization, history, or pure reason.

    From the 1870s onward, the ideas that history and civilization were inherently progressive and that progress was always good came under increasing attack. Writers like Wagner and Ibsen had been reviled for their own critiques of contemporary civilization and for their warnings that accelerating "progress" would lead to the creation of individuals detached from social norms and isolated from their fellow men. The argument arose not merely that the values of the artist and those of society were different, but that society was antithetical to progress, and could not move forward in its present form. Philosophers called into question the previous optimism. The work of Schopenhauer was labelled "pessimistic" for its idea of the "negation of the will", an idea that would be both rejected and incorporated by later thinkers such as Nietzsche.

    Two of the most disruptive thinkers of the period were, in biology, Charles Darwin and, in political science, Karl Marx. Darwin's theory of evolution by natural selection undermined religious certainty of the general public, and the sense of human uniqueness of the intelligentsia. The notion that human beings were driven by the same impulses as "lower animals" proved to be difficult to reconcile with the idea of an ennobling spirituality. Karl Marx seemed to present a political version of the same proposition: that problems with the economic order were not transient, the result of specific wrong doers or temporary conditions, but were fundamentally contradictions within the "capitalist" system. Both thinkers would spawn defenders and schools of thought that would become decisive in establishing modernism.

    Separately, in the arts and letters, two ideas originating in France would have particular impact. The first was Impressionism, a school of painting that initially focused on work done, not in studios, but outdoors (en plein air). Impressionist paintings demonstrated that human beings do not see objects, but instead see light itself. The school gathered adherents despite internal divisions among its leading practitioners, and became increasingly influential. Initially rejected from the most important commercial show of the time — the government-sponsored Paris Salon — the art was shown at the Salon des Refusés, created by Emperor Napoleon III to display all of the paintings rejected by the Paris Salon. While most were in standard styles, but by inferior artists, the work of Manet attracted tremendous attention, and opened commercial doors to the movement.

    The second school was Symbolism, marked by a belief that language is expressly symbolic in its nature, and that poetry and writing should follow whichever connection the sheer sound and texture of the words create. The poet Stéphane Mallarmé would be of particular importance to what would occur afterwards.

    At the same time social, political, and economic forces were at work that would eventually be used as the basis to argue for a radically different kind of art and thinking.

    Chief among these was steam-powered industrialization, which produced buildings that combined art and engineering in new industrial materials such as cast iron to produce railroad bridges and glass-and-iron train sheds, or the Eiffel Tower, which broke all previous limitations on how tall man-made objects could be, and at the same time offered a radically different environment in urban life. The miseries of industrial urbanity, and the possibilities created by scientific examination of subjects would be crucial in the series of changes that would shake European civilization, which, at that point, regarded itself as having a continuous and progressive line of development from the Renaissance. With the telegraph's harnessing of a new power, offering instantaneity at a distance, the experience of time itself was altered.

    The breadth of the changes can be seen in how many disciplines are described, in their pre-20th century form, as being "classical", including physics, economics, and arts such as ballet.
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
    صادق هدايت؛ بوف کور
  • donsaeid
    Senior Member
    • Nov 2005
    • 28300

    #2
    The beginning of modernism 1890–1910

    Clement Greenberg wrote "What can be safely called Modernism emerged in the middle of the last century— and rather locally, in France, with Baudelaire in literature and Manet in painting, and perhaps with Flaubert, too, in prose fiction. (It was a while later, and not so locally, that Modernism appeared in music and architecture)."[1] The "avant-garde" was what Modernism was called at first, and the term remained to describe movements which identify themselves as attempting to overthrow some aspect of tradition or the status quo.

    Beginning in the 1890s a strand of thinking began to assert that it was necessary to push aside previous norms entirely, instead of merely revising past knowledge in light of current techniques. The growing movement in art paralleled such developments as the Theory of Relativity in physics; the increasing integration of the internal combustion engine and industrialization; and the rise of social sciences in public policy. In the first fifteen years of the twentieth century a series of writers, thinkers, and artists made the break with traditional means of organizing literature, painting, and music - again, in parallel to the change in organizational methods in other fields. The argument was that if the nature of reality itself was in question, and if the restrictions which had been in place around human activity were falling, then art too, would have to radically change.

    Sigmund Freud offered a view of subjective states involving an unconscious mind full of primal impulses and counterbalancing restrictions, a view that Carl Jung would combine with a belief in natural essence to stipulate a collective unconscious that was full of basic typologies that the conscious mind fought or embraced. This suggested that people's impulses towards breaking social norms were not the product of being childish or ignorant, but were instead essential to the nature of the human animal, the ideas of Darwin having already introduced the concept of "man, the animal" to the public mind.

    Friedrich Nietzsche championed a philosophy in which forces, specifically the 'Will to power', were more important than facts or things. Similarly, the writings of Henri Bergson championed the vital 'life force' over static conceptions of reality. What united all these writers was a romantic distrust of the Victorian positivism and certainty. Instead they championed, or, in the case of Freud, attempted to explain, irrational thought processes through the lens of rationality and holism. This was connected with the century-long trend to thinking in terms of holistic ideas, which would include an increased interest in the occult, and "the vital force".

    Out of this collision of ideals derived from Romanticism, and an attempt to find a way for knowledge to explain that which was as yet unknown, came the first wave of works, which, while their authors considered them extensions of existing trends in art, broke the implicit contract that artists were the interpreters and representatives of bourgeois culture and ideas. These "modernist" landmarks include Arnold Schoenberg's atonal ending to his Second String Quartet in 1906, the abstract expressionist paintings of Wassily Kandinsky starting in 1903 and culminating with the founding of the Blue Rider group in Munich, and the rise of cubism from the work of Picasso and Georges Braque in 1908.

    Powerfully influential in this wave of modernity were the theories of Freud, who argued that the mind had a basic and fundamental structure, and that subjective experience was based on the interplay of the parts of the mind. All subjective reality was based, according to Freud's ideas, on the play of basic drives and instincts, through which the outside world was perceived. This represented a break with the past, in that previously it was believed that external and absolute reality could impress itself on an individual, as, for example, in John Locke's tabula rasa doctrine.

    This wave of the modern movement broke with the past in the first decade of the twentieth century, and tried to redefine various artforms in a radical manner. Leading lights within the literary wing of this movement (or, rather, these movements) include:

    * Rafael Alberti
    * Gabriele D'Annunzio
    * Guillaume Apollinaire
    * Louis Aragon
    * Djuna Barnes
    * Basil Bunting
    * Jean Cocteau
    * Joseph Conrad
    * H.D.
    * T.S. Eliot
    * Paul Eluard
    * William Faulkner
    * Max Jacob
    * James Joyce
    * Franz Kafka
    * D.H. Lawrence
    * Wyndham Lewis
    * Federico García Lorca
    * Marianne Moore
    * Ezra Pound
    * Marcel Proust
    * Pierre Reverdy
    * Gertrude Stein
    * Wallace Stevens
    * Tristan Tzara
    * Paul Valery
    * Robert Walser
    * William Carlos Williams
    * Virginia Woolf


    Composers such as Schoenberg, Stravinsky, Poulenc and George Antheil represent modernism in music. Artists such as Gustav Klimt, Picasso, Matisse, Mondrian, and the movements Les Fauves, Cubism and the Surrealists represent various strains of Modernism in the visual arts, while architects and designers such as Le Corbusier, Walter Gropius, and Mies van der Rohe brought modernist ideas into everyday urban life. Several figures outside of artistic modernism were influenced by artistic ideas; for example, John Maynard Keynes was friends with Woolf and other writers of the Bloomsbury group.
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
    صادق هدايت؛ بوف کور

    Comment

    • donsaeid
      Senior Member
      • Nov 2005
      • 28300

      #3
      The explosion of modernism 1910–1930

      On the eve of World War I, a growing tension and unease with the social order began to break through - seen in the Russian Revolution of 1905, the increasing agitation of "radical" parties, and an increasing number of works which either radically simplified or rejected previous practice. In 1913, famed Russian composer Igor Stravinsky, working for Sergei Diaghilev and the Ballets Russes, composed Rite of Spring for a ballet, choreographed by Vaslav Nijinsky that depicted human sacrifice, and young painters such as Pablo Picasso and Henri Matisse had only recently begun causing a shock with their rejection of traditional perspective as the means of structuring paintings - a step that none of the Impressionists, not even Cézanne, had taken.

      This development began to give a new meaning to what was termed 'Modernism'. At its core was the embracing of disruption, and a rejection of, or movement beyond, simple Realism in literature and art, and the rejection of, or dramatic alteration of, tonality in music. In the 19th century, artists had tended to believe in 'progress', though what that word entailed varied dramatically, and the importance of the artist's contributing positively to the values of society. So, for example, writers like Dickens and Tolstoy, painters like Turner, and musicians like Brahms were not 'radicals' or 'Bohemians', but were instead valued members of society who produced art that added to society, even if it was, at times, critiquing less desirable aspects of it. Modernism, while it was still "progressive" increasingly saw traditional forms and traditional social arrangements as hindering progress, and therefore the artist was recast as a revolutionary, overthrowing rather than enlightening.

      An example of this trend was to be found in Futurism. In 1909, F.T. Marinetti's first manifesto was published in the Parisian newspaper Le Figaro, and rapidly a group of painters (Giacomo Balla, Umberto Boccioni, Carlo Carrà, Luigi Russolo, and Gino Severini) co-signed The Manifesto of Futurist Painting. Such manifestos were modelled on the famous "Communist Manifesto" of the previous century, and were meant to provoke and gather followers while they put forward principles and ideas. However, Futurism was strongly influenced by Bergson and Nietzsche, and it should be seen as part of the general trend of Modernist rationalization of disruption.

      It must be stressed that Modernist philosophy and art were still viewed as being part, and only a part, of the larger social movement. Artists such as Klimt, Paul Cezanne and Mahler and Richard Strauss were "the terrible moderns" - those farther to the avant-garde were more heard of, than heard. Polemics in favour of geometric or purely abstract painting were largely confined to 'little magazines' (like The New Age in the UK) with tiny circulations. Modernist primitivism and pessimism was controversial but was not seen as representative of the Edwardian mainstream, which was more inclined towards a Victorian faith in progress and liberal optimism.

      However, World War I and its subsequent events were the cataclysmic disruptions that late 19th century artists such as Brahms had worried about, and avant-gardists had embraced.

      First, the fantastic failure of the previous status quo seemed self-evident to a generation that had seen millions die fighting over scraps of earth - prior to the war, it had been argued that no one would fight such a war, since the cost was too high. Second, the introduction of a machine age into life seemed obvious - machine warfare became a touchstone of the ultimate reality. Finally, the immensely traumatic nature of the experience made both critical and subjective strands of the modern movement basic assumptions: Realism seemed to be bankrupt when faced with the fundamentally fantastic nature of trench warfare - as exemplified by books such as Erich Maria Remarque's All Quiet on the Western Front. Moreover, the view that Mankind was making slow and steady moral progress came to seem ridiculous in the face of the senseless slaughter of the Great War. The First World War, at once, fused the harshly mechanical geometric rationality of technology with the nightmarish irrationality of myth.

      Thus in the 1920s, and increasingly after, modernism, which had been such a minority taste before the war, came to define the age. There was a subtle, but important, shift from the earlier phase: in the beginning the movement was undertaken by individuals who were part of the establishment, or wished to join the establishment. However, increasingly, the mood began to shift towards a replacement of the older hierarchy with one based on new ideas, norms, and methods. Modernism was seen in Europe in such critical movements as Dada, and then in constructive movements such as Surrealism, as well as in smaller movements such as the Bloomsbury Group. Each of these "modernisms", as some observers labelled them at the time, stressed new methods to produce new results. Again, Impressionism was a precursor: breaking with the idea of national schools, artists and writers adopted ideas of international movements. Surrealism, Cubism, Bauhaus, and Leninism are all examples of movements that rapidly found adopters far beyond their original geographic base.

      Exhibitions, theatre, cinema, books and buildings all served to cement in the public view the perception that the world was changing - and this often met with hostile resistance. Paintings were spat upon, riots organized at the opening of works, and some political figures even denounced modernism as being connected with immorality. At the same time, the 1920s were known as the "Jazz Age", and there was a public embrace of the advancements of mechanization: cars, air travel and the telephone. The assertion of Modernists was that these advances required people to change, not merely their habits, but their fundamental aesthetic sense.

      By 1930, modernism had won a place in the establishment, including the political and artistic establishment.

      Ironically, by the time it was being accepted, Modernism itself had changed. There was a general reaction in the 1920s against the pre-1918 Modernism, which emphasized its continuity with a past even as it rebelled against it, and against the aspects of that period, which seemed excessively mannered, irrational, and emotionalistic. The post-World War period, at first, veered either to systematization or nihilism and had, as perhaps its most paradigmatic movement, Dada.

      Since both rationality and irrationality are present to varying degrees in all large movements, some writers attacked the madness of the new Modernism, while, at the same time, others described it as soulless and mechanistic. Modernists, in turn, attacked the madness of hurling millions of young men into the hell of war, and the falseness of artistic norms that could not depict the emotional reality of life in the 20th century.

      However, it must be remembered that these concepts and movements were often in competition with each other, and even in direct conflict. Within modernity there were disputes about the importance of the public, the relationship of art to audience, and the role of art in society. Rather than a lockstep, organized unity, it is better to see modernism as taking a series of responses to the situation as it was understood, and the attempt to wrestle universal principles from it. In the end science and scientific rationality, often taking models from the 18th Century Enlightenment, came to be seen as the source of logic and stability, while the basic primitive sexual and unconscious drives, along with the seemingly counter-intuitive workings of the new machine age, were taken as the basic emotional substance. From these two poles, no matter how seemingly incompatible, modernists began to fashion a complete worldview that could encompass every aspect of life, and express "everything from a scream to a chuckle".
      نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


      «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
      صادق هدايت؛ بوف کور

      Comment

      • donsaeid
        Senior Member
        • Nov 2005
        • 28300

        #4
        Modernism's second generation (1930-1945)

        By 1930, Modernism had entered popular culture with "The Jazz Age" and the increasing urbanization of populations, it had begun making systematic challenges to previous art and ideas, and was beginning to be looked to as the source for ideas to deal with the host of challenges faced in that particular historical moment. Modernism was, by this point, increasingly, represented in academia and was developing a self-conscious theory of its own importance. The Modernism of the 1930s then increasingly begins to focus on the realities of there being a popular culture which was not derived from high culture, but instead from its own realities, particularly of mass production. Modern ideas in art were also increasingly used in commercials and logos. The famous London Underground logo is an early example of the need for clear, easily recognizable and memorable visual symbols.

        Another strong influence at this time was Marxism. After the generally primitivistic/irrationalist aspect of pre-World War One Modernism, which for many modernists precluded any attachment to merely political solutions, and the neoclassicism of the 1920s, as represented most famously by T.S. Eliot and Igor Stravinsky - which rejected popular solutions to modern problems - the rise of Fascism, the Great Depression, and the march to war helped to radicalise a generation. The Russian Revolution was the catalyst to fuse political radicalism and utopianism, with more expressly political stances. Bertolt Brecht, Auden, Andre Breton, Louis Aragon and the philosophers Gramsci and Walter Benjamin are perhaps the most famous exemplars of this Modernist Marxism. This move to the radical left, however, was neither universal, nor definitional. There is no particular reason to associate Modernism, fundamentally, with 'the left' and, in fact, many Modernists were explicitly of 'the right' (for example, Wyndham Lewis, William Butler Yeats, Arnold Schoenberg, T.S. Eliot, Ezra Pound, the Dutch author Menno ter Braak and many others).

        One of the most visible changes of this period is the adoption of objects of modern production into daily life, electricity, the telephone, the automobile - and the need to work with them, repair them and live with them - created the need for new forms of manners, and social life. The kind of disruptive moment which only a few knew in the 1880's, became a common occurrence. The kind of speed of communication reserved for the stock brokers of 1890, became part of family life. Modernism as leading to social organization would produce inquiries into sex and the basic bondings of the nuclear, rather than extended, family. The Freudian tensions of infantile sexuality and the raising of children became more intense, because people had fewer children, and therefore a more specific relationship with each child: the theoretical, again, became the practical and even popular.

        Modernism's goals

        Many modernists believed that by rejecting tradition they could discover radically new ways of making art. Arnold Schoenberg believed that by ignoring traditional tonal harmony, the hierarchical system of organizing works of music which had guided music making for at least a century and a half, and perhaps longer, he had discovered a wholly new way of organizing sound, based in the use of twelve-note rows (See Twelve-tone technique). This led to what is known as serial music by the post-war period. Abstract artists, taking as their examples the Impressionists, as well as Paul Cézanne and Edvard Munch, began with the assumption that color and shape formed the essential characteristics of art, not the depiction of the natural world. Wassily Kandinsky, Piet Mondrian, and Kazimir Malevich all believed in redefining art as the arrangement of pure colour. The use of photography, which had rendered much of the representational function of visual art obsolete, strongly affected this particular aspect of modernism. However, these artists also believed that by rejecting the depiction of material objects they helped art move from a materialist to a spiritualist phase of development.

        Other modernists, especially those involved in design, had more pragmatic views. Modernist architects and designers believed that new technology rendered old styles of building obsolete. Le Corbusier (born Charles-Edouard Jeanneret) thought that buildings should function as "machines for living in", analogous to cars, which he saw as machines for travelling in. Just as cars had replaced the horse, so modernist design should reject the old styles and structures inherited from Ancient Greece or from the Middle Ages. Following this machine aesthetic, modernist designers typically reject decorative motifs in design, preferring to emphasise the materials used and pure geometrical forms. The skyscraper, such as Ludwig Mies van der Rohe's Seagram Building in New York (1956 – 195, became the archetypal modernist building. Modernist design of houses and furniture also typically emphasised simplicity and clarity of form, open-plan interiors, and the absence of clutter. Modernism reversed the 19th century relationship of public and private: in the 19th century, public buildings were horizontally expansive for a variety of technical reasons, and private buildings emphasized verticality - to fit more private space on more and more limited land. Whereas in the 20th century, public buildings became vertically oriented, and private buildings became organized horizontally. Many aspects of modernist design still persist within the mainstream of contemporary architecture today, though its previous dogmatism has given way to a more playful use of decoration, historical quotation, and spatial drama.

        In other arts such pragmatic considerations were less important. In literature and visual art some modernists sought to defy expectations mainly in order to make their art more vivid, or to force the audience to take the trouble to question their own preconceptions. This aspect of modernism has often seemed a reaction to consumer culture, which developed in Europe and North America in the late 19th century. Whereas most manufacturers try to make products that will be marketable by appealing to preferences and prejudices, high modernists rejected such consumerist attitudes in order to undermine conventional thinking. The art critic Clement Greenberg expounded this theory of modernism in his essay Avant-Garde and Kitsch. Greenberg labelled the products of consumer culture "kitsch", because their design aimed simply to have maximum appeal, with any difficult features removed. For Greenberg, modernism thus formed a reaction against the development of such examples of modern consumer culture as commercial popular music, Hollywood, and advertising. Greenberg associated this with the revolutionary rejection of capitalism.

        Many modernists did see themselves as part of a revolutionary culture - one that included political revolution. However, many rejected conventional politics as well as artistic conventions, believing that a revolution of consciousness had greater importance than a change in political structures. Many modernists saw themselves as apolitical, only concerned with revolutionizing their own field of endeavour. Others, such as T. S. Eliot, rejected mass popular culture from a conservative position. Indeed one can argue that modernism in literature and art functioned to sustain an elite culture which excluded the majority of the population.
        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


        «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
        صادق هدايت؛ بوف کور

        Comment

        • donsaeid
          Senior Member
          • Nov 2005
          • 28300

          #5
          Modernism's reception and controversy

          The most controversial aspect of the modern movement was, and remains, its rejection of tradition, both in organization, and in the immediate experience of the work. This dismissal of tradition also involved the rejection of conventional expectations: hence modernism often stresses freedom of expression, experimentation, radicalism, and primitivism. In many art forms this often meant startling and alienating audiences with bizarre and unpredictable effects. Hence the strange and disturbing combinations of motifs in Surrealism, or the use of extreme dissonance and atonality in modernist music. In literature this often involved the rejection of intelligible plots or characterisation in novels, or the creation of poetry that defied clear interpretation.

          The Soviet Communist government rejected modernism on the grounds of alleged elitism; and the Nazi government in Germany deemed it narcissistic and nonsensical, as well as "Jewish" and "Negro" (See Anti-semitism). The Nazis exhibited modernist paintings alongside works by the mentally ill in an exhibition entitled Degenerate art (Louis A. Sass (Bauer 2004) compares madness, specifically schizophrenia, and modernism in a less fascist manner by noting their shared disjunctive narratives, surreal images, and incoherence). Accusations of "formalism" could lead to the end of a career, or worse. For this reason many modernists of the post-war generation felt that they were the most important bulwark against totalitarianism, the "canary in the coal mine", whose repression by a government or other group with supposed authority represented a warning that individual liberties were being threatened.

          In fact, modernism flourished mainly in consumer/capitalist societies, despite the fact that its proponents often rejected consumerism itself. However, high modernism began to merge with consumer culture after World War II, especially during the 1960s. In Britain, a youth sub-culture even called itself "moderns", though usually shortened to Mods, following such representative music groups as The Who and The Kinks. In popular music, Bob Dylan combined folk music traditions with modernist verse, adopting literary devices derived from Eliot and others. The Beatles also developed along these lines, even creating atonal and other modernist musical effects in their later albums. Musicians such as Frank Zappa and Captain Beefheart proved even more experimental. Modernist devices also started to appear in popular cinema, and later on in music videos. Modernist design also began to enter the mainstream of popular culture, as simplified and stylized forms became popular, often associated with dreams of a space age high-tech future.

          This merging of consumer and high versions of modernist culture led to a radical transformation of the meaning of "modernism" itself. Firstly, it implied that a movement based on the rejection of tradition had become a tradition of its own. Secondly, it demonstrated that the distinction between elite modernist and mass consumerist culture had lost its precision. Some writers declared that modernism had become so institutionalized that it was now "post avant-garde", indicating that it had lost its power as a revolutionary movement. Many have interpreted this transformation as the beginning of the phase that became known as Postmodernism. For others, such as, for example, art critic Robert Hughes, postmodernism represents an extension of modernism.

          "Anti-modern" or "counter-modern" movements seek to emphasize holism, connection and spirituality as being remedies or antidotes to modernism. Such movements see Modernism as reductionist, and therefore subject to the failure to see systemic and emergent effects. Many Modernists came to this viewpoint, for example Paul Hindemith in his late turn towards mysticism. Writers such as Paul Ray and Sherry Ruth, in Culture Creatives, Fredrick Turner in A Culture of Hope and Lester Brown in Plan B, have articulated a critique of the basic idea of modernism itself — that individual creative expression should conform to the realities of technology. Instead, they argue, individual creativity should make every day life more emotionally acceptable.

          In some fields the effects of modernism have remained stronger and more persistent than in others. Visual art has made the most complete break with its past. Most major capital cities have museums devoted to 'Modern Art' as distinct from post-Renaissance art (circa 1400 to circa 1900). Examples include the Museum of Modern Art in New York, the Tate Modern in London, and the Centre Pompidou in Paris. These galleries make no distinction between modernist and postmodernist phases, seeing both as developments within 'Modern Art'.
          نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


          «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
          صادق هدايت؛ بوف کور

          Comment

          • donsaeid
            Senior Member
            • Nov 2005
            • 28300

            #6
            CLEMENT GREENBERG

            Autobiographical Statement
            1955

            The books mentioned are hard to find these days, both long out of print. Matisse is a small, commercial paperback -- well worth reading, about an artist Greenberg admired and advocated at a time when Picasso ruled.


            I WAS BORN in the Bronx, in New York City, the oldest of three sons. My father and my mother had come, in their separate ways, from the Lithuanian Jewish cultural enclave in north-eastern Poland, and I spoke Yiddish as soon as I did English. When I was five we moved to Norfolk, Va., but moved back to New York -- Brooklyn this time -- when I was eleven, and we have more or less stayed there since. My father had by that time made enough money to change over from storekeeper (clothing) to manufacturer (metal goods). However, I can't remember there ever having been any worrying about money in our family, or any one in it lacking for anything. Which is not to say that we were rich.

            I attended public school in Norfolk and Brooklyn, took the last year of high school at the Marquand School, and went to Syracuse University for an A.B. (1930). For two and a half years after college I sat home in what looked like idleness, but did during that time learn German and Italian in addition to French and Latin. The following two years I worked in St. Louis, Cleveland, San Francisco, and Los Angeles in an abortive, left-handed venture of my father's into the wholesale dry-goods business; but I discovered that my appetite for business did not amount to the same thing as an inclination. During the next year I supported myself by translating. In 1934 I married and had a son, Daniel, a year later-and another year later I was divorced. At the beginning of 1936 I went to work for the federal government, first in the New York office of the Civil Service Commission, then in the Veterans Administration, and finally (in 1937) in the Appraiser's Division of the Customs Service in the Port of New York. Until then I had been making desultory efforts to write but now I began in earnest, in my office -- time leisure -- of which I had plenty- and fairly soon I began to get printed.

            As a child I had been a precocious draughtsman, and I had drawn and sketched obsessively until college; but gradually I became much more interested in literature than in art (which I still find it hard to read about), and so when I began to write it was mainly on literature. Partisan Review was the first place to publish my criticism, in 1939, and in 1940 I became one of its editors. Late in 1942 I resigned from both the magazine and the Customs Service, and most of 1943 I spent in the Army Air Force. After a spell of free-lancing and translating I took a job, in August 1944, as managing editor of the Contemporary Jewish Record, a bimonthly put out by the American Jewish Committee; when the Record was replaced by Commentary I stayed on as an associate editor of the latter, which I still am.

            In the meantime my interest in art had reawakened and become a good deal more self-conscious than before; that is, I no longer took my opinions in the matter of painting and sculpture as much for granted, and began to feel responsible for them. By the end of 194I I was writing an occasional piece on art for the Nation, for which I had already been doing book reviews, and in 1944 I became its regular art critic. At the same time I wrote art criticism now and then for other periodicals, and enough book reviews -- not all of them on art books -- to give me a belly-full of reviewing in general. So in 1949 I gave up the Nation column, though I continued for another two years writing more or less regularly for Partisan Review, which, being a bimonthly, gave me more breathing space between deadlines. But in 1951 I gave that up too, and have been trying ever since then to work on things, inside and outside art, that have less to do with the current scene. The only book I have to my credit so far is a short one, Joan Miro. I am now preparing an even shorter book on Matisse.

            No one has written about me at any length, though some of my failings were discussed in the reviews of my Miro book -- and I do get referred to, rather unfavorably on the whole, in an occasional article or book. But I was pleased when Alfred Barr, in his book on Matisse, mentioned me as a painter as well as critic; and I have been painting more and more seriously in the last ten years or so. Art criticism, I would say, is about the most ungrateful form of "elevated" writing I know of. It may also be one of the most challenging -- if only because so few people have done it well enough to be remembered -- but I'm not sure the challenge is worth it.
            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


            «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
            صادق هدايت؛ بوف کور

            Comment

            • donsaeid
              Senior Member
              • Nov 2005
              • 28300

              #7
              مدرنيسم و تجاوز جنسي به محارم در خانواده

              خبرگزاري فارس: هرچند خشونت جنسي پديده‌اي جديد نيست و يكي از معضلاتي است كه بشر همواره به آن مبتلا بوده است‏امّا بايد توجه داشت كه تجاوز جنسي پدر به دختر يا برادر به خواهر از اختراعات مدرنيسم بوده و حتّي در تاريخ اقوامي مثل قوم لوط هم چنين گزارش‌هايي به ما نرسيده است؛ زيرا همواره بزرگسالان در خانواده، ‏حافظ و حامي كودكان خود بوده‌اند.


              مقدمه

              از قديم گفته‌اند كه عشق انسان را كر و كور مي‌كند و جز خوبي يار نمي‌بيند (حب الشيي يعمي و يصم) در جوامع شرقي از جمله ايران بسياري به عشق مدرنيته مبتلا گشته‌اند و براي آن‌ها مدرنيته واژه شيريني است كه در آرزوي وصال آن روز شماري مي‌كنند. اينان رشد و سعادت بشريت و خود را در سايه آن مي‌جويند و از باب «هر آن‌چه خسرو كند شيرين بود» حتّي حاضرند براي مدرنيته حاكميت ملّي را نيز ناديده بگيرند و حتّي در مجامع عمومي عنوان مي‌كنند كه:

              «… ديگر دوره حاكميت ملّي گذشته و ضرورت دارد كه پيوستن به حاكميت بين المللي را به عنوان مسير اجتناب ناپذير براي مردم و حتّي نخبگان جا بيندازيم…يعني به عبارت شفاف‌تر ما دنبال گرفتن نقش در نظام بين المللي هستيم معني‌اش اين است كه بايد و نبايد هايمان را از چيزي به نام فرهنگ و اعتقاد و مذهب نمي‌گيريم، ‏بلكه نظام بين الملل به رهبري هر قدرتي كه مي‌خواهد باشد هر چه را كه براي زندگي بهتر تعيين كرد و ما را به انجام آن موظف ساخت بايد انجام دهيم» ‏

              البته اين كلمات جديد نيستند و بيش از صد و اندي سال است كه توسط روشنفكران ما تكرار مي‌شود و در صد سال گذشته حداقل از سال 1287 ش (بعد از مشروطه دوم) تاكنون چهار نعل به طرف آن رفته‌اند.‏امّا هنوز طعم مدرنيته را نچشيده‌اند و مثل تشنه‌اي كه از آب شور مي‌نوشد، ‏تشنه‌تر شده‌اند. راستي جريان چيست؟ چرا با رفتن به سوي مدرنيسم به جاي آنكه احساس راحتي و آرامش كنيم، ‏روز به روز مشكلات جديدي براي ما و جامعه ما ايجاد مي‌شود كه گاهي در حل آن عاجز شده، ‏در مي‌مانيم؟ آيا مگر مدرنيته موجب سعادت بشريت نيست!؟ و آيا مگر مدرنيته وضعيت تكامل يافته بشر نيست!؟ اگر هست چرا بشر روز به روز درمانده تر است و اگر نيست پس راه چاره چيست؟

              اين مقاله درصدد يافتن جواب براي اين مشكل نيست، ‏ولي در خصوص يكي از معضلاتي كه مدرنيسم براي بشريت آفريده است به بحث مي‌نشيند. به عبارت ديگر اين مقاله پنجره‌اي است به سوي فهم جواب سؤال فوق.

              خانواده يكي از مقدس ترين مكان‌هايي است كه همه افراد بشر در آن اتفاق نظر دارند. خانواده حامي كودكان و‏امن‌ترين مكان براي آن‌ها مي‌باشد؛‏امّا در عين حال در سال‌هاي اخير پديده خشونت جنسي و تجاوز به كودكان در خانواده به صورت صعودي رشد مي‌يابد. اين‏امر كه بسيار نگران كننده است، ‏نيازمند بررسي و كاوش در خور توجه مي‌باشد. و غرض اصلي از نوشتن اين مقاله نيز آن است كه با نگاهي دوباره به آن، ‏به دنبال علل وعوامل آن باشيم و درصدد علاج برآييم. و جا دارد كه مسئولين جامعه با احساس خطر و نگراني از اين‏امر آن را جدي بگيرند. و از سرگذشت ديگران عبرت بگيريم نه آن‌كه خود مايه عبرت گرديم كه حضرت علي? فرمود: همانا بصير كسي است كه بشنود پس فكر كند … و از حوادث گذشته عبرت بگيرد

              خانواده

              اولين چيزي كه درباره خانواده به ذهن مي‌رسد، ‏سؤال از ماهيت خانواده است. بنابراين، ‏نخست بايد مفهوم خانواده تعريف شود.

              تعريف خانواده:

              گروهي از افراد داراي پيوند سببي يا نسبي، ‏كه با يكديگر زندگي مي‌كنند، ‏مانند يك زن و شوهر، ‏همراه با فرزندان يا بدون آن‌ها، ‏يا پدر و مادري منفرد به ضميمه كودكان خود. ‏

              گيدنز در تعريف خود قيد ديگري اضافه مي‌كند او مي‌نويسد: خانواده گروهي از افراد است كه با ارتباطات خويشاوندي مستقيماً پيوند يافته‌اند و اعضاي بزرگسال مسئوليت مراقبت از كودكان را به عهده دارند.

              تعريف گيدنز مي‌تواند مكمل تعريف قبلي باشد ولي تعريف اول به جهت اختصار و رساتر بودنش ارجحيت دارد.

              در مقابل خانواده خانوار قرار دارد. افراد غير خويشاوندي كه با يكديگر زندگي مي‌كنند و يكديگر را كمك مي‌دهند، ‏معمولاً به عنوان «خانوار» commune معروف است (به عنوان مثال دانش آموزاني كه آپارتماني را شريك هستند) ‏

              چهار نوع اصلي سازمان خانوادگي وجود دارد: خانواده گسترده (extended family)، ‏خانواده هسته‌اي (nuclear family)، ‏خانواده تك لنگه‌اي (single-parent family)، ‏و خانواده تجديد بنا شده (reconstituted family).

              خانواده گسترده:

              اين نوع خانواده معمولاًُ متشكل از سه نسل از افراد كه عبارتست از پدر بزرگ و مادر بزرگ، ‏پدر و مادر و فرزندان مي‌باشد؛ اين سه نسل بسيار نزديك با يكديگر زندگي مي‌كنند و تماس نزديك را حفظ مي‌كنند.

              خانواده هسته‌اي:

              اين نوع خانواده عموماً متشكل از تنها پدر و مادر و فرزندان مي‌باشد؛ فرزنداني كه به طور معمول حداكثر سه نفر‌اند.

              در خانواده هسته‌اي، ‏تماس با ساير خويشاوندان دورتر، ‏ضعيف‌تر و كم رنگتر است، ‏تا در ميان اعضاي خانواده گسترده.

              خانواده تك لنگه‌اي:

              اين نوع خانواده متشكل از پدر و مادر منفرد، ‏به ضميمه فرزندان تحت تكفل‌شان مي‌باشد.

              خانواده‌هاي تجديد بنا شده:

              خانواده‌هاي تجديد بنا شده به خانواده‌هايي گفته مي‌شود كه در آن‌ها پدر يا مادر يا هردو براي دومين يا چندمين بار ازدواج كرده‌‌اند. معمولاً در اين خانواده‌ها فرزندان محصول ازدواج‌هاي پيشين پدر و مادر مي‌باشند و فرزند با ناپدري يا نامادري زندگي مي‌كند

              خشونت جنسي در خانواده

              در بين تمامي نهادهاي اجتماعي، ‏خانواده نقش و اهميتي خاص و بسزا دارد. تمامي آنان كه در باب سازمان جامعه انديشيده‌اند، ‏بر خانواده و اهميت حياتي آن براي جامعه تأكيد ورزيده‌اند. به درستي هيچ جامعه‌اي چنانچه از خانواده‌هايي سالم برخوردار نباشد، ‏نمي‌تواند ادعاي سلامت كند، ‏

              خانواده كانون تربيت و پرورش اخلاقي، ‏روحي و رواني كودكان مي‌باشد به عبارت ديگر خانواده بزرگترين حامي كودك و تامين كننده آرامش و‏امنيت روحي ـ رواني اوست؛‏امّا در عين حال خانواده تنها زماني مي‌تواند كاركرد خودش را به درستي انجام دهد كه سالم باشد. و اگر خانواده به مكان ناامني براي كودكان تبديل شود آنوقت مي‌توان تصور كرد كه جامعه چه وضعيت نابساماني خواهد داشت.

              يكي از عواملي كه‏امنيت و سلامت خانواده را در معرض نابودي قرار مي‌دهد، ‏خشونت و تجاوز جنسي به كودكان است.

              مراد نويسنده از خشونت جنسي در خانواده: تجاوز به كودك و زناي با محارم ‏مي‌باشد. ساده‌ترين تعريف تجاوز جنسي به كودك عبارت است از انجام دادن عمل جنسي توسط بزرگسالان با كودكان بر خلاف رضايت آن‌ها يا زير سن رضايت. زناي با محارم به روابط جنسي ميان خويشان نزديك (محارم) اطلاق مي‌شود.

              بدترين نوع تجاوز، ‏تجاوز جنسي توسط محارم خوني همانند پدر، ‏برادر، ‏و… ‏مي‌باشد كه عواقب بسيار بد رواني بر متجاوز و قرباني (هردو) دارد. اين نوع تجاوز در كشورهاي پيشرفته و مدرن به صورتي فراگير ظهور كرده و به مرور در آن كشورها به صورت يك هنجار اجتماعي در خواهد آمد

              نگاهي به گزارشات تجاوز به كودك درون خانواده در جوامع مدرن

              زناي با محارم و تجاوز جنسي نسبت به كودكان، ‏پديده‌هايي هستند كه تنها در اواخر قرن بيستم در غرب ظهور كرده‌‌ است

              سازمان بريس ‏ در سوئد طي گزارشي اعلام كرد حدود 6 مورد از 10 ‏مورد تجاوز در خانه و معمولاً توسط پدر بيولوژيك دختر صورت مي‌گيرد. آنچه بچه‌ها تعريف مي‌كنند حاكي از آن است كه در اغلب موارد مادر يا مادر خوانده مي‌داند كه بر سر بچه چه مي‌آيد‏اما هيچ كاري انجام نمي‌دهد و هيچ دخالتي نمي‌كند. رسانه‌هاي گروهي سوئد نيز بيشتر روي عوامل كتك زدن بچه‌ها متمركز شده و سوء استفاده جنسي از بچه‌ها كمابيش به فراموشي سپرده شده است. درحالي كه مكالمات تلفني مربوط به كتك خوردن بچه‌ها تقريباً به همان تعدادي است كه مكالمات مربوط به تعديات جنسي و در اين ميان چهره شخص تجاوزكار تنها در چهار ديواري خانه به عنوان محل وقوع جرم به وضوح برملا مي‌شود..

              در مورد ديگري در سوئد پدري دختر خود را طي مدتي طولاني مورد سوء استفاده جنسي قرار داده بود, بطوريكه دختر از پدر خود 2 بار حامله شده و حاصل آن دو فرزند است كه اكنون در حال نگهداري از آنها مي‌باشد.

              در ايالات متحده‌امريكا نيز، ‏پژوهش‌هاي زيادي كه از اواسط دهه ‏1970 درباه ‏تجاوز جنسي انجام گرفته، ‏فراگير بودن تجاوز جنسي و زنا با محارم در مورد زنان و كودكان را نيز تأييد كرده است. اين‏امر بصورت بسيار شايع توسط پدران، ‏برادران، ‏پدران ناتني يا برادران ناتني صورت مي‌پذيرد. گفته مي‌شود پدراني كه مرتكب تجاوز به دختران خود مي‌شوند غالباً خودشان در دوره كودكي، ‏سابقه ‏بهره‌كشي جنسي داشته‌اند همچنين آنها سابقه ‏محروميت عاطفي، ‏اختلال‌هاي شخصيت، ‏سوء مصرف الكل و بيكاري داشته‌اند. عزت نفس پايين و خشم، ‏غالباً آنها را به افراد متجاوز، ‏حتي به اعضاي بيچاره در خانواه ‏خود، ‏تبديل كرده‌است. ‏

              آماري كه به سيستم گردآوري داده‌هاي سرتاسري در آمريكا گزارش شده است، ‏افزايشي به ميزان 600درصد در موارد گزارش شده ‏تجاوز جنسي نسبت به كودكان بين سال‌هاي 1976 و 1982 را مشخص كرده است.

              سوء استفاده جنسي از كودكان در كشور انگستان نيز، ‏تا 90% رشد را نشان مي‌دهد. ‏

              «جامعه ملّي جلوگيري از تعدي به كودكان»، ‏(National Society of the Prevention of Cruelty to Children) اظهار كرد: موارد گزارش شده در مورد سوء استفاده جنسي از كودكان، ‏بر اساس برآوردي، ‏90 درصد رشد داشته است. سازمان خيريه مذكور، ‏برآورد مي‌كند كه بيش از 2850 كودك در دفاتر ثبت قابل اعتماد محلي، ‏در سال 1997م ‏ثبت شده، ‏مقايسه شود با 1500 كودك در سال 1984. ‏

              نسبت زير چهارده ساله‌هايي كه مورد تجاوز جنسي قرار گرفته‌اند، ‏در كشور انگستان در سال 1997، ‏14 درصد بود… است و بيست ونه درصد از پسران نورسي كه گزارش شده موردتجاوز قرار گرفته‌اند، ‏زير سن چهار سالگي بوده‌اند. عمده تجاوزات جنسي گزارش شده. در مورد دختران نورسي است كه 10 تا 14 سال سن دارند. ‏

              بيشتر افرادي كه تجاوز جنسي به كودكان مي‌كنند، ‏عبارتند از «پدران»، ‏«بستگان نزديك مذكر»، ‏يا «ناپدري‌ها». در هر حال، ‏تجاوزات گزارش شده در مورد زير چهار ساله‌ها، ‏در بردارنده اين پيشنهادات است كه شايد همسايگان و ديگر مراقبين مقصر باشند (با وجود اين، ‏نياز به تحليل عميق دارد). گزارشات بيشتري در مورد تجاوزات جنسي به كودكان در ميان كودكاني كه در خانواده‌هاي كه درآمد، ‏و در شرايط بد زندگي مي‌كنند. وجود دارد، ‏ولي اين‏امر شايد بدين خاطر باشد كه افراد طبقه متوسط و بالاي اجتماع تمايل ندارند كه توسط مددكاران اجتماعي و ماموران ناظر بهداشتي، ‏مورد تجسس واقع شوند. ‏ آنتوني گيدنز نيز معتقد است كه اين عمل در جوامع غربي در تمام سطوح سلسله مراتب اجتماعي وجود دارد ‏ دكتر الن گيل مور (Dr Alan Gilmour)، ‏رئيس (جامعه ملّي جلوگيري از ظلم به كودكان)، ‏(N S P C C) در همين رابطه اظهار كرد: احتمال اين‌كه موارد سوء استفاده جنسي در يك آپارتمان (استيجاري) گزارش شود، ‏بيشتر است تا موردي كه در يك خانه مجلل رخ دهد.
              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


              «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
              صادق هدايت؛ بوف کور

              Comment

              • donsaeid
                Senior Member
                • Nov 2005
                • 28300

                #8
                تحليل‌هاي بدوي در مورد اولين 200 نفري كه تلاش شد در اولين خانه‏امن بريتانيايي براي نوجوانان فراري (كه به وسيله كليسياي جامعه كودكان انگلستان Church of England Children’s Society= اداره مي‌شد) پناه داده شدند، ‏نشان مي‌دهد كه يك ششم كساني كه از خانه پدر و مادر خود فرار كرده بودند، ‏در درون خانواده مورد تجاوز جنسي واقع شده بودند. ‏

                طفره رفتن دولت‌هاي غربي از ثبت اين وقايع

                معمولاً دولت‌هاي غربي در انعكاس اخبار مربوط به تجاوز جنسي نسبت به كودكان در منزل بسيار محتاطانه برخورد مي‌كنند و در بسياري از موارد از ثبت آن وقايع خودداري مي‌شود.

                دكتر «گيل مور» به دولت انگلستان به خاطر شكست دولت در حفظ ارقام ملّي ميزان شيوع سوء استفاده جنسي، ‏و يا درخواست از مراكز ثبت آمار محلي براي جمع‌ آوري ارقام استاندارد، ‏انتقاد كرده و معتقد است كه در هر حال هيچ حركتي به سمت ترتيب دادن مراكز آماري كه گزارشات مشخص سواستفاده‌هاي جنسي از كودكان را حفظ [و ثبت] كند، ‏وجود ندارد. ‏

                سازمان بريس ‏ نيز عنوان كرده درحالي‌كه در رسانه‌هاي گروهي سوئد روي عوامل كتك زدن بچه‌ها بسيار تأكيد مي‌شود.‏اما مسئله تجاوز جنسي به كودك در خانه ناديده گرفته شده است. اين درحالي كه مكالمات تلفني مربوط به تعديات جنسي به بچه‌ها تقريباً به اندازه مكالمات مربوط به كتك خوردن بچه‌ها و شايد بيشتر مي‌باشد.

                در يك مورد كه توسط كارمندان كليساي جامعه كودكان انگلستان Church of England Children’s Society=)، ‏تأييد شده است؛ كارمندان دريافتند كه به بسياري از شكاياتي كه سابقاً به معلمين يا مددكاران اجتماعي در خصوص تجاوز جنسي شده بود، ‏به عنوان‏اموري تفنني مورد توجه قرار نگرفته نشده بود. ‏

                حال سؤال اين است كه دولت‌هاي غربي كه خود را طلايه‌دار حقوق بشر خصوصاً زنان و كودكان مي‌دانند و مرتب آن را به رخ كشورهاي ديگر مي‌كشند و به صورت اهرمي براي فشار بر ساير كشورهايي كه با آن‌ها هماهنگ نيستند، ‏بكار مي‌برند. حال چرا براحتي چشم‌هاي خود را بر روي مسئله به اين بزرگي مي‌بندند. علت چيست؟

                در جواب به نظر مي‌رسد با توجه به فضاي حاكم بر غرب كه آزادي‌هاي فردي به عنوان شاه بيت آن محسوب مي‌شود، ‏و رأي اكثريت قانون؛ هر آن‌چه كه اقبال عمومي به طرف آن باشد همانند همجنس بازي، ‏صورت قانوني به خود مي‌گيرد؛ بنابراين، ‏اگر تجاوز جنسي به كودكان در درون خانه آنگونه كه آمارها نشان مي‌دهند به رشد صعودي خود ادامه بدهد، ‏بعيد نيست كه در آينده صورت قانوني به خود بگيرد. چنان‌چه هم اكنون بسياري از انديشمندان غربي تلاش دارند زمينه را براي اين‏امر فراهم سازند به عنوان مثال گيدنز در خصوص رشد سريع و بسيار شگفت‌آور آن در غرب مي‌نويسد:

                به نظر مي‌رسد بخشي از پاسخ اين باشد كه تابوها و محرمات عليه چنين عملي سبب مي‌شود مددكاران و پژوهشگران اجتماعي در گذشته از پرسيدن سوالاتي درباره آن از پدر و مادران يا كودكان احتراز كنند. جنبش زنان براي نخستين بار در جلب توجه عمومي به تجاوز جنسي از طريق گنجاندن آن به عنوان يكي از عناصر در برنامه مبارزات گسترده‌اش به تجاوز جنسي نقش مهمي بازي كرد، ‏همين‌كه محققان شروع به بررسي ژرف تر در موارد مشكوك تجاوز جنسي نسبت به كودكان كردند، ‏حقايق بسيار زيادتري روشن گرديد، ‏كشف تجاوز جنسي نسبت به كودكان، ‏كه در آمريكا آغاز گرديد، ‏ پديده‌اي بين المللي بوده است.

                همانطور كه ديده مي‌شود آقاي گيدنز تلاش دارد تا بگويد كه اين عمل رواج بين المللي داشته است و اين‌كه در غرب تازه كشف شده به خاطر اين بوده است كه تاكنون مورد سؤال محققين واقع نشده است.

                مشكل آقاي گيدنز اين است كه ايشان فرض كرده كه اين عمل مثل بعضي از پديده‌هاي اجتماعي كشف شده است درحالي‌كه طبق اظهارات سازمان بريس(BRIS) تعداد تماسهاي تلفني توسط كودكان قرباني به مددكاران اجتماعي به اندازه يا حتّي بيش از تعداد مكالمات تلفني كودكاني است كه كتك مي‌خورند. به عبارت ديگر اين عمل كشف نشده است بلكه ظهور يافته است. و بسياري از كودكان قرباني به معلمان و مددكاران اجتماعي رسماً شكايت نموده‌اند؛ علاوه بر اين‌كه كودك در اصطلاح غرب به جوان زير 18 سال گفته مي‌شود و دختران 14 تا 18 ساله به راحتي مي‌توانند به مراجع قانوني مراجعه كنند.

                جالب اين‌كه آقاي گيدنز ظاهراً به اين‏اشكال كار خود پي برده يا شايد انتقاداتي به او شده كه در چاپ چهارم كتابش - كه تاكنون به فارسي ترجمه نشده - اين پاراگراف را حذف نموده است.

                در تعليل اين‏امر مي‌توان گفت كه چون غرب مايل نيست كه ارزش‌هاي بنيادين خود را زير سؤال ببرد چاره كار را در اين ديده كه كمتر به اين مسئله بپردازد و با وجود آنكه به رواج اين پديده شوم اعتقاد دارد، ‏ولي آن را كمتر مطرح مي‌كند. ‏

                وضعيت كشور ما

                نتايج اعمال ما از حيطه اختيار ما خارج است وقتي فردي خودش را از بالاي ساختمان چندين طبقه رها مي‌كند، ‏سقوط و مردن ديگر در اختيارش نيست. وقتي كشورهاي جهان ندانسته و شتابان به سوي مدرنيسم حركت كنند، ‏بايد منتظر عواقب آن نيز باشند

                در كشور ما حمايت از اعضاي مونث خانواده و ناموس پرستي به عنوان يك اصل مراعات مي‌شود؛‏امّا در سال‌هاي اخير اخباري در مطبوعات منعكس يافته كه انسان را نگران مي‌كند. هر چند درصد آن نسبت به كشورهاي پيشرفته و حتي نسبت به تجاوز جنسي در داخل كشور بسيار پايين است؛ ولي متاسفانه نمونه‌هايي از آن در بعضي از استان‌هاي كشور گزارش شده كه تعداد آنها روبه افزايش است كه بايد اين پديده قبل از شيوع بيشتر علت‌شناسي و درمان شود؛ كه به عنوان مثال چند نمونه در اين‌جا ذكر مي‌شود:

                در مشهد پدري بعد از تجاوز به دختر خود او را به قتل رسانيد. ‏

                يا مشاور استاندار خوزستان با‏اشاره به مواردي از تجاوز محارم به دختران در استان خوزستان اظهار كرد: در اين زمينه از ميان تنها 18 دختر بين 12 تا 14 سال كه بدليل تجاوز پدر و برادرشان به دفتر‏امور بانوان استانداري مراجعه كرده‌اند، ‏12 مورد آنها دختران زير 14 سال بوده‌اند. ‏به گفته وي، ‏در حال حاضر دختر 19 ساله‌اي كه از 8 سالگي مورد سوء استفاده پدر خود قرار گرفته بود، ‏به دليل اين كه از سوي برادر خود نيز بر اثر بي‌پروايي پدر مورد سوء استفاده قرار گرفته است، ‏به استانداري مراجعه كرده و متاسفانه پيگيري‌ها و مشاور دفتر حقوقي براي دفاع از حقوق وي به جهت كاستي‌هاي قانون حمايتي و كمبود مركزي براي نگهداري، ‏به جايي نرسيد و اكنون وي در خانه محبوس شده است. ‏

                بنابراين، ‏دراينجا لازم است تا براي شناخت اين پديده و راه‌هاي مبارزه با آن عوامل آن را مورد دقت قرار گيرد.

                علل تجاوز به كودكان و محارم نزديك

                در خصوص اين‌كه چرا چنين عملي در غرب شيوع يافته سخن‌هاي فراواني گفته شده است. طبق تحقيقات انجام شده تنها تعداد اندكي از مرتكبين تجاوز جنسي نسبت به كودكان از نظر رواني بيمارند. به عبارت ديگر، ‏ نمي‌توانيم كشش بزرگسالان را براي آميزش جنسي با كودكان را بر حسب اختلال رواني تبيين كنيم.

                به نظر بسيار از جامعه‌شناسان مسئله بيشتر به دسترسي پذيري و قدرت مربوط مي‌شود. كودكان در درون خانواده موجوداتي وابسته‌اند و در برابر درخواست‌ها و فشارهاي والدين بسيار آسيب پذيرند.

                بطور كلي، ‏محققين عوامل گوناگوني را كه موثر در گزينش قرباني توسط مجرم مي‌باشند، ‏تشخيص داده‌اند كه با تركيب اين عوامل پنج طبقه كلي تشخيص داده شده است كه اين پنج عامل در درون خانواده‌اي كه دين در آن جايگاهي ندارد، ‏جمع مي‌باشد. آن پنج عامل عبارتند از:

                1- همجواري يا نزديك بودن ‏ـ در رابطه با نزديك بودن مي‌توان گفت كه اين تماس هم از نظر جسمي و هم از نظر جغرافيايي مطرح است براي مثال در اكثر جرائم جنسي برقراري تماس فيزيكي و جسمي با قرباني ضروري است.

                2- جاذب بودن قرباني‌ ‏ـ جاذب بودن قرباني براي مجرم با نوع جرم و و نوع مجرمين متفاوت خواهد بود. بعضي از آماج‌ها براي بعضي از مجرمين جاذب و براي بعضي ديگر از مجرمين جاذب نيستند، ‏در جرائم جنسي عليه زنان جذابيت جسمي و ديگر ويژگي‌هاي شخص قرباني احتمالاً از عوامل مهم تعيين قرباني خاص مي‌باشند.

                3- قابليت وصول و دسترسي ‏ـ قابليت وصول و دسترسي نيز عامل مهم ديگري در گزينش قرباني خاص است. چه بسيار آماج‌هايي كه جاذب هستند‏اما‏امكان دسترسي و وصول به آنها نيست.

                4- قابليت كنترل ‏مجرمين در هنگام ارتكاب جرم‏امكان مقاومت قرباني را پيش بيني مي‌كنند و سعي مي‌كنند آماجي را انتخاب كنند كه در صورت مقاومت او بتوانند او را كنترل كنند. از ديدگاه متجاوزين به عنف آنچه مهم است انزواي شخص قرباني است و اين انزوا وقوع جرم را تسهيل مي‌كند.

                5- خطر ‏مجرمين هنگام طرح ريزي براي ارتكاب جرم دو چيز را مد نظر دارند، ‏شانس موفقيت يا شكست در رسيدن به هدف مجرمانه و نيز خطراتي كه وضعيت و اوضاع و احوال مجرمانه براي آنها دارد. آنها سعي مي‌كنند قربانياني را انتخاب كنند كه آسيب پذير و بي‌دفاع باشند.

                در اين‌جا بهتر است دسته‌اي از علل كه مي‌تواند ولو به صورت جزئي در تجاوز به محارم نقش داشته باشد، ‏ذكر مي‌شود:

                رشد خانواده‌هاي ناتني

                آمار هم تأييد مي‌كند كه تجاوز جنسي به كودكان بيشتر توسط پدران آنها مي‌باشد. كسي ميزان كامل اين مسائل را نمي‌داند، ‏زيرا كه اين مسايل به ندرت گزارش مي‌شود. با اين وجود، ‏طبق گفته مددكاران اجتماعي، ‏اين‏امر بيشتر از آن‌چه باور بر آن است شيوع دارد. ‏

                در اين ميان كودكاني كه داراي ناپدري يا نابرادري هستند بيشتر در معرض خطر تجاوز در خانه قرار دارند، ‏چرا كه معمولاً بين پدر واقعي و كودك نوعي پيوند خوني و علاقه خاصي وجود دارد كه تا حدّي مانع از سوء استفاده جنسي مي‌گردد‏امّا ناپدري (خصوصاً اگر وقتي در سنين نوجواني كودك با مادرش ازدواج كرده باشد) نسبت به كودك احساس بيگانگي بيشتري مي‌كند و طبيعتاً ميزان تحريك پذيري پدر غير فيزيولوژيك نسبت به دختر همسرش بيشتر است. و اين‏امري است كه در غرب به رو به افزايش است.

                زيرا با افزايش تعداد طلاق و ازدواج مجدد، ‏تعداد خانواده‌هايي كه توسط نامادري (step- mother) يا ناپدري (step- father) سرپرستي مي‌شود نيز افزايش مي‌يابد. در واقع، ‏فرزندان خانواده شايد تركيبي از دو ازدواج پيشين باشد. در كشور انگلستان حدود يك چهاردهم فرزندان تا سال 1998 با پدر يا مادر ناتني خود زندگي مي‌كردند. كه اين آمار الان بيشتر شده است. ‏

                افزايش هسته‌اي شدن خانواده‌ها

                در تمام قرن نوزدهم، ‏خانواده گسترده، ‏براي طبقه متوسط، ‏متداول بود.‏امّا ابتداي اين قرن، ‏تغيير به طرف خانواده هسته‌اي وجود داشت؛ اين تغيير هنگامي رخ داد كه نسل جوانتر توانست شغل خودش را پيدا كند. و تأكيد فرهنگي‌اي روي روابط نزديك بين شوهر، ‏زن، ‏و فرزندان براي حذف خويشاوندان دورتر افزايش يافت. در نتيجه خانواده‌هاي هسته‌اي كوچك توسعه يافت. ‏

                در خانواده گسترده‏امكان سوء استفاده يكي از اعضاي مذكر فاميل از كودك به حداقل كاهش مي‌يافت؛ زيرا هرچه تعداد افراد خانواده بيشتر باشد، ‏احتمال حضور يكي يا چند نفر از آن‌ها (خصوصاً پدر بزرگ يا مادر بزرگ كه معمولاً بازنشسته مي‌باشند) به جز شخص جاني، ‏در خانه زياد است. به عبارت ديگر فضاي خلوت مورد نياز براي انجام جنايت فراهم نمي‌شود يا به حداقل خود مي‌رسد؛‏امّا‏امروزه با توجه به هسته‌اي شدن خانواده‌ها و شاغل شدن مادران معمولاً فضاي منزل براي سوء استفاده بيشتر فراهم مي‌باشد. ‏
                نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                صادق هدايت؛ بوف کور

                Comment

                • donsaeid
                  Senior Member
                  • Nov 2005
                  • 28300

                  #9
                  عدم رعايت حريم عفاف در برابر كودكان در جوامع مدرن

                  يكي از معضلات جوامع مدرن عدم رعايت نكات اخلاقي خصوصاً روابط جنسي در نزد ساير اعضاي خانواده بويژه كودكان مي‌باشد.

                  در زمينه روابط زوجين، ‏اسلام توصيه‌هاي مهمي دارد كه به برخي از آنها‏اشاره مي‌شود:

                  امام صادق? فرمودند مرد نبايد وقتي كودكي يا نوجواني در اتاق باشد با زنش مقاربت نكند، ‏چرا كه اين‏امر موجب تمايل آنها به زنا مي‌شود. ‏در حديث ديگر‏امام صادق? از قول رسول الله? فرمودند: قسم به كسي كه جانم در دست اوست اگر مردي در حالي كه كودكي در اتاق بيدار است و آنها را مي‌بيند و صداي نفس‌هايشان را مي‌شنود هرگز آن كودك رستگار نخواهد شد و در آينده منحرف خواهد شد

                  چرا كه كودكاني كه شاهد صحنه‌ها و روابط جنسي والدين هستند دوست دارند همان وقايع و جريان را به مرحله اجرا و عمل درآورند. شوخي‌هاي ركيك و بدآموز لمس‌ها و درآغوش‌كشيدن‌ها، ‏بوسه‌هاي توأم با نوازش و معني‌دار احساسات آنها را بر‌مي‌انگيزاند و انديشه در باره آن وقايع تا مدت‌ها ذهن‌شان را به خود مشغول مي‌دارد. كودكاني كه تيز‌هوش‌ترند خيلي زودتر از آنچه پدران و مادران گمان مي‌كنند، ‏دراين زمينه اطلاعات بدست مي‌آورند. البته گاهي ممكن است در ابتدا براي كودكان و حتي در مواردي نوجوانان معناي جنسي نداشته باشد، ‏ولي آنان از اين صحنه‌ها ذهناً عكسبرداري مي‌كنند و در مواردي اداي آن را درمي‌آورند. در تقليد از اين رفتار، ‏تدريجاً عمل غير جنسي آنها كه تنها صورت تقليدي دارد را به عمل جنسي و يا ميل وصول به هدف‌هاي جنسي تبديل خواهد كرد كه فرجام آن ممكن است بسيار خطرناك براي خود و جامعه باشد. ‏

                  بررسي‌هاي تجربي نيز نشان داده‌اند كه ديدن روابط غريزي و شاهد معاشقه‌ها و مغازله‌ها بودن سبب تحريك و لااقل بيداري قبل از موقع كودكان است و زمينه‌اي مي‌شود كه اگر موارد مشابه‌ي پديد آمد كودكان در آن وادي بلغزند.

                  يكي ديگر از مسائلي كه زمينه‌ساز انحراف جنسي جوانان مي‌باشد آرايش و پوشش نامناسب مادر يا خواهر در نزد نوجوان يا جوان بالغ مي‌باشد. هرچند آرايش زن و شوهر خود را براي يكديگر‏امري لازم و مورد توصيه اسلام مي‌باشد، ‏اما نكته قابل ذكر اين است در خانوده‌اي كه فرزندان نوجوان يا بالغ زندگي مي‌كنند اين آراستن‌ها بايستي به حداقل كاهش پيدا كند و يا رنگ و چهره ديگري بخود بگيرد و دور از چشم آنها اعمال گردد. زيرا ديدار اين‏امور مي‌تواند براي جوان تحريك‌كننده باشد. بررسي‌هاي علمي نشان مي‌دهند كه در اين تحريك‌ها لغزش‌ها وانحرافات فرزندان، گاهي مادران كم و بيش، ‏دانسته يا ندانسته دخالت دارند.

                  در اين نوع خانواده‌ها احتمال روابط ناسالم و حتي تجاوز برادر نسبت به خواهر كوچكتر بيشتر است. بنابراين، ‏خانواده‌ها بهتر است با رعايت حريم عفاف، ‏سعي كنند فضاي سالمي را براي فرزندان خود ترتيب دهند.

                  وجود سابقه اقدام به تجاوز در اطرافيان

                  اگر در خانواده‌اي حدود شرع رعايت نشود و اعضاي خانواده يا اعضاي فاميل داراي روابط بي‌بندوباري باشند اين صحنه‌ها تاثير مستقيمي روي روح و روان كودك كه جوان آينده است مي‌گذارد خصوصاً اگر پدر يا يكي از اعضاي فاميل از روابط جنسي نامشروع خود براي ديگران تعريف كند و فرزند نيز شاهد و شنونده باشد. كه اين‏امر با توجه به الگو برداري كودك و نوجوان از بزرگتر فاميل يا خانواده مي‌تواند تاثير مستقيمي روي شخصيت او داشته باشد. كودك در يك محيط متنوع گاهي نگاه‌هاي زيركانه و مخفي دارد، ‏زماني خود را به خواب مي‌زند تا از واقعه‌اي سردرآورد، ‏در مواردي به تماشاي خود و ديگران مشغول مي‌شود و حتي دوست دارد شاهد روابط ديگران باشد كه اينها همه يا مستقلاً حكايت از انحراف دارند و يا مقدمه‌اي براي انحرافات مي‌باشند. طبق بررسي‌هاي علمي در مواردي كه كودكان شاهد صحنه‌هايي از روابط بي‌بند و بار والدين در حيات خانوادگي خويشند، ‏اين‏امر سبب جستجو‌ها و تحريك‌هايي مي‌شود كه صورت تقليدي آن ممكن است منجر به انحراف گردد. ‏در اينجا پدر الگوي نامناسبي براي پسر يا پسرانش خواهد بود اگر در خانواده‌اي پدر با دختر يا دخترانش رابطه نامشروع داشته باشد، ‏ پسر خود را درانجام اين‌كار تقويت مي‌كند ‏چنانچه سخنان مشاور استاندار خوزستان ‏نمونه‌اي از تقليد برادر از پدر در تجاوز به دختر خانواده مي‌باشد.

                  عدم كنترل والدين بر رفتار فرزندان در جوامع غربي

                  با توجه به اصل آزادي‌هاي بي‏حدّ و حصر فردي در غرب و با توجه به قوانيني كه در حمايت كودكان تصويب شده كه در آن‌ها هرنوع حقّ‏امر و نهي نسبت به فرزندان از والدين سلب مي‌شود؛ بطوري كه والدين حقّ ندارند در نحوه رفتار فرزندان ذكور واناث خود دخالتي بكنند، ‏روشن است كه روابط اعضاي خانواده خصوصاً برادر و خواهر چه شكلي خواهد يافت.

                  مراقبت در حشر و نشر در خانه و مدرسه آمد و شد‌ها در خانه و مدرسه خور و خواب، ‏نظافت و پوشاك، ‏امنيت رواني، ‏بهداشت كودك در جنبه جسم و روان، ‏كنترل ديدني‌ها و شنيدني‌ها وخواندني‌ها بايد در سرلوحه برنامه هر پدر و مادري باشد كه در كار تربيت فرزندان خواستار سعادت آنانند

                  زيرا زندگي در محيط بي‏بند و بار و بدون كنترل والدين از سنين حدود 9 سال به بعد روا نيست و اسلام هم چنين محيطي را براي زندگي فرزندان ما نمي‌پسندد. در اينصورت پايه‌هاي الودگي و ناامني براي سنين بعدي گذارده خواهد شد نوجوان فرداي ما آنچه را كه در دوران كودكي ديده‌، ‏شنيده و يا لمس كرده است بخاطر مي‌آورد و آن حالات براي او معني‌دار مي‌شود. ‏

                  آزادي بي‌بند و بار در زمينه جنسي موجب خطري براي جسم و روان و عاطفه و سببي براي بدبختي و فساد اجتماعي و عاملي براي بخطر افتادن سلامت نسل و خانواده است.

                  سوء تربيت والدين و مربيان، ‏آزاد گذاردن فرزندان در انجام خواست‌هاي‌شان، ‏بي‌توجهي به نوع روابط ومعاشرت آن‌ها زمينه را به‌گونه‌اي فراهم مي‌آورد كه كودكان از همه‏امور و اسرار غريزي سر در مي‌آورند و بعد‌ها آن را بهر گونه‌اي كه بخواهند اعمال مي‌كنند. و در برابر، ‏ديدن يك رفتار جنسي تحريك شده استعدادشان در تحريك‌پذيري بيشتر شده و لاجرم در معرض خطراتي فوق العاده قرار مي‌گيرند.

                  چنين جواناني سعي نمي‌كند جلوي تمايلات شيطاني خود را بگيرد او پيوسته در جستجوي لذت جديدي است و اين لذت براي وي در حقيقت انديشه ‏مزاحمي مي‌شود، ‏مي‌بينيم كه نوجوان گوشه‌گير مي‌شود و دائماً از چيزي رنج مي‌برد، ‏ و رفتارش با مردم متغير و نا‌آرام است. بي‌تفاوتي و درهم برهمي و تمايل دائمي به نزديكي جنسي به آساني مي‌توانند سبب لجام گسيختگي و فسق و فجور جنسي شوند. نوجوان، ‏در حالي‌كه متمايل به نزديكي است فكر نمي‌كند به چه وسيله و كجا و با كه به معاشرت جنسي اقدام كند

                  استفاده از آرايشهاي تند در منزل:

                  تحقيقات مربوط به علت شناسي جنايي تنها زماني موفقيت آميز و كامل خواهند بود. كه به تجزيه و تحليل و بررسي رفتار متقابل بزه‌كار و بزه‌ديده و نقشي كه بزه‌ديده در تكوين جرم دارد پرداخته شود.

                  گاه علت وقوع جرم و بزه‌ديدگي خود قرباني است، ‏به اين معني كه بزه‌ديده با اعمال و رفتار خود موجبات بزه ديدگي خود را فراهم مي‌كند. به عبارت ديگر بين مجرم و قرباني او يك واقعيت جرمشناسي وجود دارد، ‏به گونه‌اي كه گاه مي‌توان گفت: بزه‌ديده خود يكي از عناصر و عوامل اصلي در وقوع جرم است، ‏در تعداد قابل توجهي از موارد بزه‌ديده، ‏با رضايت خود، ‏همكاري و يا تحريك خود و… نقش اساسي در تكوين عمل مجرمانه ايفا مي‌كند. ‏بدين معني كه گاه اين بزه‌ديده است كه بزهكار بالقوه را براي ارتكاب جرم وسوسه و اغوا مي‌كند «براي مثال كشش جسماني و رواني كه به طور خودآگاه يا نا خودآگاه ميان زن و مرد وجود دارد، ‏فقط در مجرم وجود ندارد بلكه از طرف زن هم نسبت به مرد وجود داشته كه در بسياري از موارد انگيزه او را در حمله ‏جنسي تا اندازه‌اي فراهم مي‌آورد.

                  بنابراين، ‏عدم رعايت نكات اخلاقي و حريم عفاف نزد محارم مي‌تواند كه‏امروزه در جوامع مدرن به نهايت شيوع يافته است، ‏يكي از عوامل تجاوز جنسي در خانواده ‌باشد. هرچند رعايت حجاب نزد محارم لازم نيست‏امّا بايد توجه داشت كه وقتي دختر جوان در نزد برادر بزرگتر خودش بدون ملاحظه با بدترين وضع ظاهر مي‌شود. آن هم در جامعه‌اي كه وسائل تحريك پذيري بسيار فراهم است احتمال شكسته شدن حريم بين اين دو نفر و حتّي گاهي تجاوز برادر به خواهر بسيار افزايش مي‌يابد. چنانچه كميسيون ملي آمريكا در تحقيقي درباره علل خشونت و پيشگيري از تجاوز، ‏نشان داد كه در 4/4% موارد، ‏قرباني در بروز تجاوز نقش داشته و مؤثر بوده است ‏

                  نمايش فيلم‌هاي خشن جنسي در محيط خانواده:

                  نمي‌توان ترديد كرد كه ديدن فيلم‌هاي خشونت آميز جنسي نگرش‌ها و بينش‌هاي بينندگان را عميقاً تحت تأثير قرار مي‌دهند.‏امروزه باند‌هايي در كشورهاي غربي‏اشتغال به توليد و پخش فيلم‌هاي تجاوز به دختران و كودكان به صورت مستند و واقعي دارند. كه البته اين نوع فيلم‌ها تأثير زيادي در تغيير اخلاق و روحيات تماشاچيان دارد. به عنوان نمونه طي يك عمليات پليسي در نيويورك, دانمارك, هلند, بلژيك و برخي ديگر از كشورهاي اروپائي 20 نفر از اعضاء يك باند «پدوفيل» (بچه باز) دستگير شدند كه از منزل اين افراد عكس‌ها و فيلم‌هاي زيادي از صحنه‏هاي تجاوز جنسي به كودكان 2 تا 14 ساله كشف شد. اين افراد با رد و بدل كردن اين تصاوير بين يكديگر بازار داغي از عكس‌ها و فيلم‌هاي سكسي كه در آن سوژه‌ها همان كودكان معصوم بوده‌اند بوجود آورده‌اند. تعداد كودكان سوء استفاده شده تا كنون به 45 نفر رسيده.

                  از پيامد‌هاي تماشاي اين فيلم‌ها ترويج هوسراني به صورت‌ها وحشتناك و آزارگرانه در جامعه و حتّي داخل محيط خانواده و رواج خرده‌فرهنگ‌هاي منحرفي كه بر آزادي بي‏حدو حصر جنسي تأكيد دارد، ‏مي‌باشد.



                  پيامد‌هاي تجاوز به محارم:

                  تجاوز توسط محارم علاوه بر عواقب معمول تجاوز جنسي، ‏ عواقب جسمي و روحي شديدي بر قربانيان دارد كه علاوه بر تمامي پيامد‌هاي سوء تجاوز، ‏بهره‌كشي جنسي از كودكان كم سال مي‌تواند به تأثير سوء و آسيب دايم در اندام‌هاي تناسلي، ‏مقعد، ‏دهان، ‏گلو و حتي در موارد شديد به مرگ منجر شود دختران و زنان جواني كه توسط محارم مورد تجاوز واقع مي‌شوند به شدت در خطر ابتلا به بيماري‌هاي مقاربتي به ويژه باكتري مهبلي تريكوموناس، ‏كلاميديا و ايدز قرار دارند.

                  به لحاظ رواني نيز كودكاني كه توسط محارم مورد تجاوز جنسي قرار مي‌گيرند بسيار بيشتر از ديگران به فحشا كشيده مي‌شوند.

                  بر اساس تحقيق معصومه شهرياري بر روي زنان روسپي تهران ‏5/22 درصد از زنان مورد مطالعه در بسياري از اوقات به وسيله محارم و در سنين 5 سالگي مورد تجاوز و آزار جنسي قرار گرفته‌اند.

                  نكته حائز اهميت ديگر اين است بچه‌هايي كه از جانب نزديكان بزرگسال خود كه به آنها وابستگي دارند، ‏مورد تجاوز و تعدي قرار مي‌گيرند معمولاًًً چون به محارم خودشان علاقه‌مندند، ‏خودشان را به عنوان گناهكار و مقصر ملامت مي‌كنند. بنابراين يا خودكشي و يا خودزني با تيغ و يا‏اشياء برنده ديگر در ميان اين دسته از دختران افزايش يافته است.

                  ديگر از پيامدهاي خشونت جنسي در خانواده فرار دختران از خانه مي‌باشد در يك تحقيق در خصوص كساني كه در خانه‏امن بريتانيايي براي نوجوانان فراري (كه به وسيله كليساي جامعه كودكان انگلستان Church of England Children’s Society= اداره مي‌شد) پناه داده شده بودند، ‏نشان داد كه يك ششم كساني كه از خانه پدر و مادر خود فرار كرده بودند، ‏مورد تجاوز جنسي واقع شده بودند. ‏
                  .
                  نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                  «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                  صادق هدايت؛ بوف کور

                  Comment

                  • donsaeid
                    Senior Member
                    • Nov 2005
                    • 28300

                    #10
                    نتيجه‌گيري

                    هرچند خشونت جنسي پديده‌اي جديد نيست و يكي از معضلاتي است كه بشر همواره به آن مبتلا بوده است‏امّا بايد توجه داشت كه تجاوز جنسي پدر به دختر يا برادر به خواهر از اختراعات مدرنيسم بوده و حتّي در تاريخ اقوامي مثل قوم لوط هم چنين گزارش‌هايي به ما نرسيده است؛ زيرا همواره بزرگسالان در خانواده، ‏حافظ و حامي كودكان خود بوده‌اند. بنابراين، ‏رواج شديد اين عمل از طرف بشري كه خود را شكل تكامل يافته انسان‌هاي گذشته مي‌داند و آن‌ها را به تمسخر مي‌گيرد، ‏قابل دقت است.

                    امروزه در پيشرفته‌ترين كشورهاي جهان، ‏كودكان بي‌شماري از تبعات و عوارض ناشي از خشونت جنسي، ‏به خصوص در زندگي خانوادگي بسيار رنج مي‌برند و آزارهاي جسمي و جنسي و رواني نه تنها تندرستي، ‏سلامت عقل، ‏تعادل عاطفي و رواني آنها را به خطر مي‌اندازد، ‏بلكه جامعه را نيز متضرر مي‌سازد.

                    مسئله بحدي در غرب حاد شده كه‏امروزه بسياري از متفكرين غرب در مواجهه با اين مسئله سعي كرده‌‌اند كه صورت مسئله را پاك نمايند و خانواده را به عنوان نهادي كه كاركردهايش را از داده منبع بدبختي بشر‏امروزي بدانند ‏و جايگزين‌هايي براي خانواده معرفي نمايند ‏

                    اولين و روشنترين تلاش در معرفي جايگزين براي خانواده تلاشي بود كه در در اتحاد سوسياليستي جماهير شوري سابق(USSR) و در فعاليت‌هاي رژيم انقلابي «كامر روي» (Khmer Rouge) كه در دهه 1970 در كامبوج انجام شد. در اين موارد تلاش شد خانواده نابود شده و كودكان ترغيب شدند كه بيشتر دولت را به عنوان خانوده خود لحاظ كنند، ‏تا خويشاوندان خود را. ‏

                    نتيجه‌اي كه به دنبال داشت عبارت بود از هرج و مرج، ‏همراه با افزايشي در ميزان جرم، ‏در تعداد كودكان رها شده، ‏و در ميزان مشكلات ومسايل اجتماعي. بطوري كه، ‏دولت به سادگي نمي‌توانست از عهده مردم به عنوان «افراد» برآيد، ‏بلكه او نياز به واحد سازماني خانواده داشت. به زودي، ‏خانواده دوباره در در اتحاد سوسياليستي جماهير شوري سابق، ‏مطرح شد، ‏و حتي به عنوان شيوه ايده آل زندگي ترويج شد. رژيم كامرو نيز سقوط كرد و جامعه‌اي كه تأكيد بر زندگي خانوادگي مي‌كرد، ‏جايگزين آن شد. ‏

                    جالب آن‌كه كساني كه با استفاده از منابع غربي از ختنه دختران به عنوان مصداق خشونت بر عليه كودك با آب و تاب نام مي‌برند ‏امّا وقتي به تجاوز خانگي به كودكان و دختران جوان مي‌رسند به سرعت از آن عبور مي‌كنند. و اين نيست مگر نوعي دلدادگي به فرهنگي كه هنوز جامعه نخبگان كشور ما، ‏شناخت درستي از آن ندارد.

                    نويسنده در اين مقاله درصدد ارائه راهكار براي تجاوز جنسي نيست ‏بلكه آن‌چه نويسنده را وادار كرده كه در اين حيطه قلم بزند، ‏مشاهده علاقه بي‏حدّ و حصر بعضي از نخبگان علمي در سوق دادن بي‏قيد و شرط كشور به طرف مدرنيسم است. درست است كه ما نمي‌توانيم و نبايد از دستاورهاي علمي موجود چشم بپوشيم.‏امّا اين دليل نمي‌شود كه طابق النعل بالنعل راهي كه غرب رفته را بپيماييم. ما بايد مانند مادري كه خود شير گاو مي‌نوشد، ‏ولي به فرزند خود شير انسان مي‌دهد، ‏باشيم. يعني بزرگان علمي و دانشگاهي ما، ‏علم غربي را بعد از بومي كردن، ‏وارد مجامع دانشگاهي بنمايند. ما در ارضاي نيازهاي علمي و فني و دانشگاهي خود ما دو راه داريم يا مثل كسي كه به نوزاد خود شير گاو مي‌دهد ما عيناً چيزي كه در غرب وجود دارد را به جامعه علمي خود تزريق كنيم كه در آنصورت بايد منتظر عواقبي كه غرب الان گرفتار آن شده، ‏باشيم. يا نه در تمامي دستاورهاي آن‌ها تجديد نظر كرده و بدانيم كه مشاهده مسبوق به نظريه است و نظريه‌اي كه در پس تمامي گزاره‏هاي علمي غرب، ‏در تمامي عرصه‌هاي آن، ‏وجود دارد، ‏ليبراليسم مي‌باشد. بنابراين، ‏تمامي گزاره‌هايي كه از غرب به ما مي‌رسد، ‏با پيش‌فرض‌ها و اصول موضوعه ليبراليسم تنظيم شده و بايد تجديد نظر شود. بنابراين، ‏در اخذ تمدن غربي بايد بسيار هوشيارانه و محتاطانه عمل كنيم. نكند خداي نكرده روزي برسد كه كار از كار گذشته باشد و آنوقت افسوس خوردن دردي را دوا نكند.
                    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                    صادق هدايت؛ بوف کور

                    Comment

                    • donsaeid
                      Senior Member
                      • Nov 2005
                      • 28300

                      #11
                      سنت و مدرنيته در سه رنگ

                      در تمام تمدن هايي كه نسخه اي موفق از مدرنيته پديد آورده اند، مدرنيته در بستر و در پيوند با سنت هاي جاري در جامعه شكل گرفته و باليده است. پيچيدگي بحث سنت و مدرنيته در ايران امروز از آنجا ناشي مي شود كه تمام اين بحث ها از صافي زمينه رمانتيسم فلسفي گذر كرده اند.


                      اكنون ديرزماني است كه تاريخ معاصر ايران را با برچسب جدال سنت و مدرنيته مشخص مي كنند و اين شايد پربيراه نباشد. بسياري از نويسندگان، آغاز تاريخ معاصر ايران را با نهضت تنباكو يعني نخستين جنبش اجتماعي مدرن ايراني - همزمان مي دانند و همگان بر تمايزهاي ميان جامعه ايراني در دوران سنتي و پيشامدرن با آنچه كه امروز در قالبي مدرن مي بينيم، تاكيد كرده اند. چنين مي نمايد كه دو مفهوم سنتي و مدرن در ميان فرهيختگان كشورمان به صورت يك جفت متضاد معنايي كاربرد يافته باشد؛ دوگانه اي مفهومي كه بر دو قطب متضاد و جمع ناپذير و دو دوران متفاوت و متمايز از هم دلالت دارند. عناويني مانند جدال سنت با مدرنيته، هجوم مدرنيته، مقاومت سنت، تسخير تمدن فرهنگي، جدال آراي كهن و نو و ... در ميان سرفصل ها و نام هاي كتاب ها و مقالات بسيار به چشم مي خورند.
                      براي فهم و نقد آنچه كه اين آرايش مفهومي خاص را در مورد اين دو كليدواژه ايجاب نموده است، بازنگري در سير تكامل و تحول انديشه فرهيختگان معاصر ايران ضرورت دارد. فرهيختگاني كه معمولا زير عنوان عمومي روشنفكر رده بندي مي شوند و طيفي وسيع از مترجمان، نويسندگان، متفكران و فعالان سياسي را در بر مي گيرند.
                      . امروز، كساني كه در مورد سير مدرنيته در ايران معاصر مي نويسند، در مورد تقسيم تاريخچه روشنفكري ايراني به چهار دوره متمايز به توافقي نسبي دست يافته اند. اين چهار دوره عبارتند از:
                      نخست: دوره پيدايي كه نقطه شروعش را مي توان اصلاحات عباس ميرزا در تبريز، اعزام نخستين دانشجويان به فرنگ در زمان محمدشاه (1224 خورشيدي)، تاسيس دارالفنون به دست اميركبير (1230 خ.)، يا تاسيس فراموشخانه به دست ميرزا ملكم خان (1237 خ.) دانست. نيرويي كه شتاب اوليه لازم براي آغاز اين عصر را فراهم آورد، همراه با نابساماني هاي داخلي ناشي از قحطي و وبا بود كه با ناكامي هاي خارجي - شكست ايران از روسيه و از دست رفتن آسياي ميانه و بخشي از آذربايجان و اعلام استقلال افغانستان- تركيب شده بود و براي نخستين بار ايرانيان را در قالبي مدرن نسبت به نقاط ضعف كشورشان و فرهنگشان حساس كرد. نخستين وامگيري هاي فرهنگي ايرانيان از مدرنيته غربي، دنباله بازانديشي در اين نقاط ضعف و ارزيابي مجدد عناصر فرهنگي رايج در جامعه ايراني بود.
                      در اين دوران كه به درستي با نام مشهورترين جنبش اجتماعي اش، عصر مشروطه خوانده مي شود، اكثر روشنفكران از ميان طبقه اشراف و ديوانيان قاجاري بر مي خاستند، با نگاهي ستايشگر و گاه شيفته به دستاوردهاي علمي و فني غرب مي نگريستند و به وامگيري از نهادهاي اجتماعي و سياسي غرب و وارد كردن علم غربي به ايران به ويژه تا آنجا كه به فنون نظامي مربوط مي شد- همت گماشتند. انقلاب كبير فرانسه براي اين انديشمندان حادثه اي دوران ساز محسوب مي شد و مفاهيمي مانند قانون، حقوق بشر، آزادي، جمهوري و ترقي در نوشتارهايشان زياد تكرار مي شد. به تعبيري، روشنفكري ايراني در عصر مشروطه شاخه اي بومي از جنبش روشنگري بود كه به شعارهاي جهاني اين جنبش باور داشت و در عين حال در ملي گرايي كهن ايراني ريشه داشت و دگرگون ساختن و ترقي جامعه ايراني را همچون آرماني محلي پذيرفته بود. نخستين نشانه هاي تمايز و تعارض در ميان دو مفهوم سنتي و مدرن در اين هنگام پديدار شد و نخبگان فكري اين دوران واژه متجدد، نو و مترقي را براي توصيف عناصر فرهنگي غربي به كار گرفتند، تا آن را از عناصر سنتي اي كه با استبداد، خرافات و عقب ماندگي مترادف شده بود، تفكيك نمايند.
                      دومين دوره روشنفكري ايراني، را مي توان عصرگذار ناميد. اين دوره در شهريور سال 1320 آغاز شد. همزمان با درهم شكستن مقاومت اندك نيروي دريايي جوان ايران در برابر ناوگان انگلستان در خليج فارس و اشغال كشور به دست متفقين، جامعه ايراني بار ديگر دچار تكاني رواني شد. غربي كه تا به حال در قالب سرزميني دوردست، با دانشمنداني كارآمد و مبلغان ديني به ظاهر نيكخواه تصوير شده بود، ناگهان با جهشي بزرگ به همان روس و انگليس منفور عصر قاجاري تبديل شد و خاطره حقارت بار شكست از روس و انگليس كه سال ها بر ذهن جمعي ايرانيان سنگيني كرده بود و سايه هايش به تدريج با عظمت طلبي عصر رضاشاهي از ميان رفته بود، بار ديگر با قدرت تمام بر عرصه زندگي روزانه مردم نمودار شد.
                      در اين دوره كه برخي آن را عصر تجربه ناميده اند، تندروي سياسي در كنار نقد امپرياليسم انگليس بر فضاي فكري ايران مسلط بود. گرانيگاه توجه نخبگان فرهنگي كشورمان كه ديگر به طبقه اشراف تعلق نداشتند و از طبقه متوسط و پايين برخاسته بودند - نوسازي سياسي و دستيابي به مردم سالاري و عدالت اجتماعي بود و آرمان هاي روشنگرانه دوران مشروطه كه بر آموزش و پرورش و ترويج فنون جديد تاكيد داشت، به تدريج به دست فراموشي سپرده شد. جريان هاي سياسي و فكري اين دوره به دليل جواني و بي تجربگي شاه، از آزادي بي نظيري برخوردار بودند. اما اين عرصه فراخ ابتدا با كودتاي 28 مرداد 1328 و بعد از آن با قدرت گرفتن شاه و پوك و توخالي شدن مشروطه تا سال 1336 پايان يافت.
                      براي آغاز سومين دوره روشنفكري ايراني دو دوره را در نظر گرفته اند. مقطعي كه از نظر سياسي اهميت بيشتري دارد، كودتاي 28 مرداد است كه در آن روشنفكران ايراني از تعقيب خواست هاي خويش در قالب جنبش هاي اجتماعي مداراگرانه مدرن دلسرد شدند. مقطع ديگر، سال 1336 است كه نهادينه شدن برخي از ساخت هاي اجتماعي مدرن در ايران در آن زمان صورت قطعي به خود گرفت. در اين تاريخ بود كه با تاسيس ساواك و سركوب نيروهاي چپ قدرت شاه در چارچوبي خودكامه تثبيت شد و همزمان با آن نخستين موج پيگير از اعتصاب هاي كارگري و اعتراض هاي دانشجويي هم در ايران رواج يافتند.
                      اين دوره به ويژه در دهه هاي چهل و پنجاه اوج گرفت. روشنفكراني كه در اين دوران در مورد تعارض سنت و مدرنيته قلم مي زدند، معمولا از مهاجران روستايي اي كه به شهرها روي آورده بودند تشكيل مي شدند، يا به نسل دوم چنين خانواده هايي تعلق داشتند.
                      مهمترين ويژگي انديشه متفكران اين دوره، سيطره تفكر رمانتيك بر آن است. رمانتيسمي كه در اين عصر بر فضاي فرهنگي ايران حاكم شد، از چند آبشخور گوناگون تغذيه مي شد. نخست آن كه مهاجرت گسترده روستاييان به شهرها و شكل گيري شهرهاي بزرگ مدرن كه از دهه سي آغاز شده بود، در اين سال ها به قالبي نوظهور از زندگي شهري در ايران منتهي شد. حضور گسترده روستاييان يا روستايي زادگان مهاجر در شهرهاي نوظهوري كه شكاف طبقاتي بزرگي در ميان ساكنانش وجود داشت، به همراه با سواد شدن فزاينده توده مردم به ويژه زنان، در تركيب با ساخت سياسي خودكامه و سركوبگر، شرايطي را پديد آورد كه با شرايط زايش جنبش رمانتيسم در اروپاي قرن نوزدهم همانندي هاي زيادي داشت. در اين دوره كه شايسته است آن را عصر رمانتيك روشنفكري ايراني بخوانيم، متفكراني ظهور كردند كه در قالبي كاملا رمانتيك، با واژگاني مشابه و در چارچوب فلسفي و نظري همساني، آراي خود را بيان مي كردند. هر چهار ويژگي بنيادين نگرش رمانتيك در آثار اين نويسندگان به چشم مي خورد. يعني تمام جريان هاي فكري اين دوران، در اين چهار صفت با هم اشتراك داشتند.:
                      الف: باور به سياستي رهايي بخش كه به قول ارنست كاسيرر در قالب سه مفهوم انقلاب، مليت و آزادي صورت بندي مي شد. اين سه مفهوم براي نخستين بار در قالب آثار ژان ژاك روسو به صورتبندي منسجمي دست يافتند و پس از وقفه اي كوتاه در قالب انقلاب كبير فرانسه بياني اجتماعي پيدا كردند. گرايش به كنش انقلابي و علاقه به ماركسيسم كه خود انباشته از عناصر رمانتيك است- وجه مشترك بسياري از آثار روشنفكرانه اين دوره محسوب مي شد.
                      ب: پايبندي به اخلاق مبتني بر همدردي و ستايش از همدلي احساس گرايانه و هيجان آميزي كه با اخلاق عقلاني و كانتي عصر مشروطه تفاوت داشت و از پايه با برخي از ارزش هاي خرد روشنگري مانند دقت نظر، حسابگري و سودانگاري- مخالفت مي كرد. ظهور اين الگوي اخلاقي در ايران، مانند غرب، با ورود زنان به عرصه سياست و فرهنگ همراه بود. براي نخستين بار در تاريخ ايران، در اين سال ها درصد بالايي از زنان با سواد شدند و به صورت مخاطب رده اي از نوشتارها رمان هاي تاليفي يا ترجمه اي، مجلات ويژه زنان- در آمدند. در اين دوره شاهد شكل گيري و رواج نخستين گروه هاي خيريه مردمي هم هستيم كه از نهادهاي سنتي مانند اوقاف- يا دولتي- مانند كميته اصل 4 ترومن و سپاه بهداشت- مستقل بودند. در ادبيات فارسي هم اين دوره با سيطره شعر رمانتيك در آثار كساني مانند نادرپور و توللي- مشخص مي شود.
                      پ: باور به قهرمان باوري رمانتيك كه به خاطر تاكيدش بر فردگرايي، باورش به اثرگذاري فرد در تاريخ و اراده باوري اش وامدار جنبش روشنگري بود، اما دو اصل اوليه آن اعتقاد به برابري همه انسان ها و عقلاني بودن سوژه- را نفي مي كرد. در اين دوره روشنفكران ايراني به ستايش از قهرماناني انساني تختي، شريعتي، جزني، نواب صفوي- يا اساطيري و مذهبي كاوه، آرش، بابك، ابوذر، سلمان فارسي- پرداختند كه در چارچوبي رمانتيك، دوران ساز و شكل دهنده به تاريخ پنداشته مي شدند. اين باور از طرفي هم نخبه گرايانه بود و شكلي از آن كه با قالب شاه فرهمند كهن ايراني پيوند داشت، توسط خود دستگاه حكومتي هم ترويج مي شد.
                      نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                      «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                      صادق هدايت؛ بوف کور

                      Comment

                      • donsaeid
                        Senior Member
                        • Nov 2005
                        • 28300

                        #12

                        ت: رواج چيزي كه در غرب مرض قرن (mal de siecle) خوانده مي شود و بر طرد هنجارهاي اجتماعي و نفي قواعد مرسوم، با شكلي خودويرانگرانه دلالت مي كند. درست به همان شكلي كه متفكران اروپايي غريب و ويژه بودن را در مقطعي هشتاد ساله در قالب مطرود (ون گوگ)، بيمار (نروال، لناو)، معتاد (الكساندر دوماي پدر، تئوفيل گوتيه) و ديوانه (آلن پو، هولدرلين، شومان) بودن صورتبندي مي كردند، روشنفكران ايراني نيز با وامگيري نابخردانه اي، اين الگو را در ميان خود بازتوليد كردند و همچنان امروز نيز چنين مي كنند. به اين ترتيب از سويي اعتياد، الكليسم و پريشاني ظاهري و ذهني در طبقه روشنفكر رسوخ كرد و فراگير شد و از سوي ديگر اشكالي از رفتارهاي خودويرانگرانه رياضت طلبي افراطي، كنش هاي سياسي انتحاري- در ميان فعالان سياسي و به ويژه چريك هاي چپ باب شد.
                        دوره رمانتيك، زيربناي ساختار فرهنگي امروزه ما را نيز برمي سازد. مخالفت احساساتي با غرب و مدرنيته در اين دوره به صورت اعتقادي عمومي و فراگير شكل گرفت و رشد كرد. تلاش براي بازگشت به ريشه هاي تاريخي و بومي هويت كه در قالب اسلام گرايي، ملي گرايي افراطي، يا جست وجوي ريشه هاي سوسياليسم در جنبش ماني و مزدك تبلور مي يافت، در پيوند با اين جريان تقويت شدند و تلاش براي بازسازي تاريخ از مجراي انقلاب به صورت اصلي مقبول مورد پذيرش همه جبهه هاي فكري قرار گرفت. در اين دوره، براي نخستين بار پس از عصر مشروطه، مفهوم سنتي بار معنايي مثبتي پيدا كرد و مدرنيته حامل مفاهيمي منفي و ناپسند دانسته شد.چنين مي نمايد كه اين دوران رمانتيك تا سال 1368 و پايان جنگ با عراق ادامه يافته باشد.
                        ?. به اين ترتيب، مي توان به چهار دوره براي انديشه متجدد ايراني در دوران معاصر قايل بود. دوره هاي پيدايش (1230- 1320)، گذار (1320- 1336)، رمانتيك (1336- 136 به دوره بازانديشي منتهي شده اند كه از زمان پايان جنگ تحميلي تا امروز ادامه يافته است. در اين مقطع تاريخي يك و نيم قرنه، سه الگوي عمومي از انديشيدن درباره هويت خود و ديگري در فضاي فكري ايرانيان رواج داشته است آن ها را در مقام تمثيل، با رنگ هاي پرچم ايران نشانه گذاري خواهم كرد:
                        يكي از جريان هاي فكري معاصر، به جريان اسلامي مربوط مي شود. جريان اسلامي را مي توان با رنگ سبز علامت گذاري كرد. اين جريان از ابتداي عصر پيدايش در قالب دو شاخه متعارض و گاه متخاصم رشد كرد. يكي از شاخه ها كه قديمي تر هم بود و زودتر از شاخه رقيبش شكل گرفت، به صورتبندي آراي مشروطه در قالبي ديني و فقهي پرداخت. يكي از پيشگامان اين شاخه، آيت الله ميرزا محمد حسين غروي نائيني بود كه عنوان كامل رساله مشهورش به قدر كافي گويا هست: تنبيه الامه و تنزيه المله في لزوم المشروطيه الدوله المنتخبه لتقليل الظلم علي الافراد الامه و ترقيه المجتمع. يعني بيداري مردمان و پيرايش ملت: در ضرورت مشروطيت دولت منتخب، براي كاستن از ستم بر افراد امت و پيشرفت اجتماعي.
                        از ميان بزرگان اين جريان، بايد به ويژه از آيت الله طباطبايي نام برد كه در ديني كردن نهضت مشروطه نقش به سزايي داشت. جريان سبز، خيلي زود دوشاخه شد و جبهه اي از روحانيون را پديد آورد كه از تندروي مشروطه خواهان نگران بودند و محتواي برخي از شعارهاي مدرن را با روح دين ناسازگار مي يافتند. مشهورترين نماينده اين شاخه به تعبير من ضدمدرن از جنبش سبز، شيخ فضل الله نوري بود.
                        جريان سبز پس از پيروزي مشروطه خواهان و تمركز قدرت در دستگاه سلطنتي پهلوي وضعيتي غيرفعال پيدا كرد و به ويژه در دوران گذار به حاشيه رانده شد. شاخه هوادار مدرنيته اين جريان در اين دوران در بدنه دستگاه سياسي حاكم جذب، (و در واقع از سوي آن طرد) شد و وضعيتي نهفته به خود گرفت. اما شاخه مبارزه جوي آن كه سكولار شدن فزاينده نظام قضايي، آموزشي و هنري جامعه را بر نمي تابيد، به وضعي هشيار و گوش به زنگ به بقاي خود ادامه داد. در عصر رمانتيك، اين جريان بار ديگر فعال شد و به ويژه شاخه منتقد مدرنيته اش در تركيب با آرمان هاي رهايي طلبانه و ضد غربي حاكم بر حال و هواي زمانه توسعه يافت و براي دو جريان ديگر نيز منبع الهام شد. جريان سبز همان جرياني بود كه در نيمه دوم عصر رمانتيك اقتدار سياسي را به دست آورد و به نيروي مسلط در جامعه ايراني تبديل شد. همين جريان مقاومت ايران در برابر عراق را در نظام نماديني از ارزش هاي ديني صورتبندي كرد و سازمان داد. اين جريان در دوران بازانديشي بار ديگر دوشاخه قديمي اش را به دست آورد. شاخه دومي كه از عصر گذار تا پايان دوران رمانتيك وضعيتي نهفته داشت، همان است كه امروز با نام نوانديشي ديني شهرت يافته است.
                        دومين جريان مهم فرهنگي در اين دوران، جريان چپ گراي سوسياليستي بود كه مي توان آن را با رنگ سرخ مشخص كرد. جريان سرخ، بر مفهوم عدالت اجتماعي و رفع تبعيض تمركز داشت و احتمالا مركزي بود كه آراي رمانتيستي از مجراي آن وارد ايران شدند و توسعه يافتند. جريان سرخ در زمان مشروطه در قالب حزب دموكرات سازمان يافت و از ابتدا با بلشويك ها و انقلابيون روسيه نزديكي داشت. اين جريان در مقطع مشروطه براي مدتي كوتاه به قدرت مسلط سياسي تبديل شد و با وجود سركوب شديدي كه در عصر رضا شاه بر آن اعمال شد، موقعيت خويش را در دوران گذار هم حفظ كرد. پس از كودتاي 28 مرداد و نابود شدن ساختار سازماني احزاب چپ در نيمه دهه سي و ابتداي دهه پنجاه، اين جريان به دو شكل متمايز تقسيم شد. يك شاخه از آن كه در قالب حزب توده تشكل يافته بود، از نظريه پردازان مسن تر و قديمي تري تشكيل مي شد كه كمابيش نااميد و محتاط بودند و از فعاليت سياسي تندروانه پرهيز مي كردند. در حاشيه اين بدنه اصلي، گروه هاي تندروي جواني هم پديد آمدند كه به جنبش هاي چريكي روي آوردند و هوادار انقلاب بودند و تندروترين برداشت از رمانتيسم انقلابي را به دست مي دادند. اين جريان در سال هاي پس از انقلاب به حاشيه رانده شد و تقريبا از ميان رفت. هرچند شعارهاي عدالت خواهانه و سوسياليستي اش همچنان در ساير جريان ها بازتاب دارد.
                        سومين جريان، از جنبه هايي قديمي ترين بخش از انديشه مدرن ايراني را بر مي سازد و همان است كه در جريان خيزش مشروطه سكان جامعه را به دست داشت. اين جريان، با ملي گرايي، آزاديخواهي ليبرالي، گرايش به مردم سالاري و هواداري از شعارهاي عصر روشنگري مشخص مي شود. اين جريان را مي توان با رنگ سپيد بازشناخت. نخستين بيان از اين جريان، در قالب تلاش هاي اوليه اشراف قاجار براي جذب تمدن غربي نمود يافت. اين همان جرياني بود كه در ابتداي كار با همراهي جنبش سبز جنبش مشروطه را به پا كرد و خيلي زود جريان سرخ را همچون جبهه اي افراطي از دل خويش بيرون زد. جريان سپيد در عصر رضا شاه به دو شاخه سلطنت طلبانه و دولتي و مردم سالارانه و ضددولتي تقسيم شد و تا پايان دوران زمامداري پهلوي ها به همين دو شكل باقي ماند. شاخه سلطنتي، به مشروعيت قدرتي متمركز و سركوبگر باور داشت كه مي بايست پيشرفت جامعه را با اعمال زور متحقق كند. اين همان شاخه اي بود كه در عصر پهلوي ها حاكميت را به دست داشت. شاخه مردم سالارانه و ضدسلطنتي همان بود كه براي نخستين بار در قالب نهضت نفت از پيكره جريان سپيد دولتي اعلام استقلال كرد و قهرمان خود را در مصدق بازيافت. اين جريان در عصر رمانتيك با جريان هاي سبز و سرخ در آميخت و همچون واسطه اي براي ارتباط اين دو عمل كرد. پس از پيروزي انقلاب و از هم پاشيدن ائتلاف اين سه جريان، جريان سپيد هم به حاشيه رانده شد، تا آن كه بخش هايي از آن بار ديگر در پيوند با شاخه متجدد جريان سبز در قالب مردم سالاري ديني خويش را بازتعريف كرد.
                        با اين وجود، سه جريان ياد شده از چند جنبه با هم شباهت داشتند.
                        نخست آن كه همگي در تاريخ ايران و سنت كهن ايراني ريشه داشتند. سنتي كه در قالب نهادهاي ديني، شور وطن پرستي و جنبش هاي عدالت خواهانه دهقاني تبلور مي يافت و تا پيش از عصر مدرن از هم قابل تفكيك نبود.
                        دومين ويژگي مشترك اين جريان ها آن بود كه تا پيش از عصر مدرن، در قالب جنبش هايي پردامنه (مانند نهضت تنباكو و خيزش جنگلي ها) يا كم دامنه (انجمن مجازات) اشكالي از تفكر رمانتيك را در خود توليد كرده و كارآيي آن را آزموده بودند. از ميان اين آزمايش هاي زودهنگام، بايد به ويژه به جنبش جنگل اشاره كرد كه به رسم پويايي پيشامدرن، تا حدود زيادي سه عنصر ديني و ملي و سوسياليستي را به هم پيوند داده بود، اما به لحاظ محتواي شعارها و همكاري نزديكي كه با كمونيست ها داشت، بايد آن را شاخه اي از جريان سرخ دانست. جنبش جنگل، اگر به عنوان رخدادي در چارچوب نظري رمانتيك تحليل شود، يكي از عالي ترين نمونه هاي اين گفتمان را به دست مي دهد. جنگلي ها از نظر ظاهرشان كه تقليدي از مردان هخامنشي بود- ، مراكز تجمعشان طبيعت جنگلي- ، شعارهايشان برابري همگان و استقلال ايران - و قهرمانانشان ميرزا كوچك خان، گائوك، دكتر حشمت - نمودهايي بارز از تجلي انديشه رمانتيك بودند. الگوي سازماندهي و بيان آرمان هاي ايشان، به شكلي آگاهانه يا ناآگاهانه پس از وقفه اي چهل ساله به عنوان سرمشقي براي تمام گروه هاي چريكي و سازمان هاي مبارز با حكومت پهلوي درآمد.
                        سومين ويژگي اين سه، آن بود كه همگي در عصر رمانتيك، يعني در اواخر دهه سي خورشيدي، در حوزه نظري و بعدتر در دهه چهل و پنجاه در قالب عملياتي و تشكيلاتي، به بيان هايي متمايز و گاه معارض دست يافتند و از يكديگر مستقل شدند. به عبارت ديگر، اگر ما مي توانيم اين سه جريان تاريخي را امروز با اين دقت از هم تفكيك كنيم، مديون كشمكش ها و مرزبندي هايي هستيم كه در عصر رمانتيك در ميان اين سه نوسان كرد و حد و مرز هريك را از ديگري جدا ساخت.
                        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                        «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                        صادق هدايت؛ بوف کور

                        Comment

                        • donsaeid
                          Senior Member
                          • Nov 2005
                          • 28300

                          #13

                          چهارمين و مهمترين ويژگي اين سه جريان آن است كه به ويژه پس از عصر رمانتيك، همگي در قالب فلسفه رمانتيسم صورتبندي شدند و چهار ويژگي ياد شده در بند پيشين را به عنوان اصول خويش پذيرفتند.
                          ?. سه نيروي سرخ تمثيلي، سپيد و سبز، بستري بودند كه كشمكش ميان سنت و مدرنيته در پنجاه سال اخير بر پهنه آن جريان يافته است. از ميان اين سه، جريان سرخ به روشني خود را در تقابل با سنت قرار داد و همچون ناقد و نافي آن عمل كرد. از سوي ديگر، جريان سبز از ابتدا همچون مدافع سنت و ارزش هاي آن جايگاه يافت. به همين دليل هم اين دو جريان از ابتدا بيشترين كشمكش را با هم داشته اند. اگر متوني را كه در صد و پنجاه سال گذشته در مورد جدال سنت و مدرنيته نوشته شده، مرور كنيم، به چند الگوي تكرار شونده و پايدار بر مي خوريم كه ماهيت مشترك اين سه جريان را در تنگناي انتخاب ميان سنت و مدرنيته نشان مي دهد:
                          نخست آن كه هر سه جريان ياد شده، مستقل از شعارهايي كه مي دهند، با شتاب و اشتياقي چشمگير به جذب و دروني سازي عناصر اصلي مدرنيته مشغول بوده اند. بهره گيري از نظام هاي اقتصادي مدرن براي توليد ارزش افزوده، استفاده از روش هاي مدرن براي سازماندهي نيروهاي انساني و ايجاد ديوانسالاري، بهره مندي شتابزده و مشتاقانه از رسانه هاي عمومي و ابزارهاي مدرن ارتباطي و اشتياق گاه كودكانه براي جذب عناصر علمي مدرن حتي به شكلي سطحي- و ادعاي اعتبار به پشتوانه آن ها وجه مشترك تمام جريان هاي ياد شده است. در زمان مشروطه، جريان نوپاي سپيد با همان شدتي از صنعت نوظهور چاپ استفاده مي كرد كه در جريان انقلاب، نيروهاي سبز از ضبط صوت و نوار سخنراني هاي مراجع تقليد بهره جستند. به همين ترتيب، گرايش اين سه جريان براي دستيابي و تسلط بر رسانه هايي كاملا مدرن مانند تلويزيون، راديو، روزنامه و كتاب هاي چاپي- به قدري زياد و مشابه بود كه معمولا به كشمكش و رقابت منتهي مي شد. از اين رو، سه جريان ديني، ملي و سوسياليستي در جامعه ايراني معاصر، مانند تمام جريان هاي رمانتيستي ديگر، هرگز در نفي مدرنيته چندان پيش نمي رفتند كه استفاده از فن آوري نو و ماشين هاي ساخته شده در بستر مدرنيته را طرد نمايند. اصولا اين وجه مشترك تمام جريان هاي رمانتيك موفق است كه با وجود طرد محتواي معنايي مدرنيته و خرد روشنگري، از دستاوردهاي فني و كاركردهاي ابزاري آن به شكلي افراطي استفاده مي كنند.
                          دومين ويژگي آن كه هر سه به شكلي سعي داشتند مدرنيته و به ويژه عناصر غربي نماينده آن را طرد و نفي كنند. جريان سبز به ويژه شاخه ضدتجددش، براي مدت ها در پذيرش عناصري مانند آموزش الفبا به روش جديد (كه توسط ميرزا حسن رشديه ابداع شده بود) مقاومت كرد و حتي در ابتداي كار در برابر استفاده از لوازمي مانند عينك و صندلي و كلاه شاپو هم مقاومت هايي هرچند كم دوام- از خود نشان داد. جريان سرخ، نهادهاي اقتصادي و حاكميت پول و تمركز صنعتي را نكوهش مي كرد و كافي است به نوشتارهاي دكتر شريعتي (نماينده آميختگي سرخ و سبز) يا كسروي (نماينده نخستين موج سپيد) در مورد مفهوم ماشين بنگريم تا به دامنه مخالفت و گاه هراس ايشان از اين مقوله پي ببريم.
                          شريعتي در گفت وگوهاي تنهايي اش مي نويسد: كيست كه به اندازه من بداند كه زندگي شاد و آفتابي و روشن و آسوده و روحاني شرق را ماشين ويران كرد، آشفته ساخت و هزاران هزار، چه مي گويم؟ يك آسمان اندوه و هراس و رنج و غم و آوارگي و سختي بر جان آرام شرقي ريخت.
                          احمد كسروي در ورجاوند بنياد مي نويسد: تلگراف و تلفن و ماشين و اتومبيل در حال آن كه براي نبرد انسان با سپهر ساخته شده ولي براي كشاكش ميان آدميان نيز به كار مي رود و آن را بسي سخت تر و دامنه دارتر مي گرداند. اين ها افزارهايي هستند آزمندان در دست دارند و با آن يكديگر را به خاك مي غلتانند. افزارهايي است كه با آن توانايان، ناتوانان را از پاي مي اندازند.
                          سومين ويژگي مشترك اين جريان ها، آن است كه هر سه خود را به شكلي از سنت منسوب مي كردند، پشتوانه اي تاريخي و كهن براي خود مي پرداختند و از پشتوانه اي كه به تعبير خودشان سنتي دانسته مي شد، براي مشروعيت بخشي به حركت خويش بهره مي بردند. جريان سبز از سنت اسلامي و به ويژه جريان تاريخي شيعه براي تثبيت مشروعيت و حقانيت خويش بهره مي برد. جريان سپيد، از سنت ملي گرايي كهن ايراني كه با ناسيوناليسم مدرن متفاوت است- بهره مي برد و تركيبي از معيارهاي زباني، نژادي و جغرافيايي را براي مرزبندي سنت مطلوب خويش ترسيم مي كرد. جريان سرخ اما، به خاطر آن كه وامدار سنتي ماركسيستي بود و از سنتي بومي برنخاسته بود، به ناچار چنين سنتي را براي خود خلق كرد. سنت مورد نظر جريان سرخ، تركيبي از خاطره تاريخي جنبش هاي دهقاني و شورش هاي فقرا بود كه با محتواي معنايي ادياني مساوات طلب مانند مزدك گرايي و مانويت گره خورده بود. بعدها شاخه هايي از سرخ ها اين سنت را در صدراسلام باز جستند و آن را در جنبش هاي اجتماعي شيعيان كه گذشته از بعد سياسي اش، مساوات جويانه و عدالت طلبانه هم بوده - بازيافتند. در واقع آنچه كه تركيب گروه هاي سرخ و سبز را در پايان عصر پهلوي ممكن ساخت و شكل گيري گروه هاي دو رگه اي مانند مجاهدين خلق را ممكن ساخت، همين گرايش جريان سرخ بود براي يافتن تكيه گاهي در سنت.
                          چهارمين خصلت همسان در سرخ ها و سبزها و سپيدها، آن است كه همگي بخش هايي گلچين شده از پيكره عمومي سنت پيشامدرن را بر مي گرفتند و بخش هاي باقي مانده را نفي مي كردند. به عبارت ديگر، تمام اين جريان ها مانند تمام جنبش هاي رمانتيك ديگر- به خاطر نفي افراطي برخي از عناصر فرهنگي سنتي، مدرن مي نمودند. سرخ ها در ابتدا سنت ديني و در انتها سنت ملي را نفي مي كردند. سبزها در دوره هاي تاريخي متفاوت، بخش هايي متفاوت از سنت ملي را مورد نقد قرار مي دادند و بخش هايي از جريان سپيد با سنت ديني سر ناسازگاري داشتند.
                          ?. پيچيدگي بحث سنت و مدرنيته در ايران امروز، از آنجا ناشي مي شود كه تمام اين بحث ها از صافي زمينه رمانتيسم فلسفي گذر كرده اند. رمانتيسم، چنان كه بسياري از نويسندگان از آن جمله لوكاچ- نشان داده اند، جنبشي است كه با تعارضي دروني روياروست. رمانتيسم شكلي از انكار نمودهاي روشنگري، در عين پذيرش همزمان عناصر كليدي آن است. رمانتيسم خوانشي كژديسه، انقلابي، دست چين شده، ويژه و خشمگينانه است كه مي كوشد تا تحقق نيافتن وعده هاي خرد روشنگري را با طرد و اصلاح همزمان آن جبران كند. رمانتيسم در همه جا چنين بوده است و در ايران نيز چنين است.
                          مشكل بحث سنت و مدرنيته در فضاي روشنفكرانه امروزين، ابتر بودن تعاريفي است كه به اين دو كليدواژه بنيادي منسوب مي شوند و ناهموار بودن بستري است كه ارزيابي تاريخي اين دو در زمينه اش انجام مي پذيرد. دلايل اين اشكال ها را شايد بتوان در تاريخچه درگيري نابخردانه اين سه رنگ و تفاسير موضعي شان از مفهوم سنت جست وجو كرد.
                          هنگامي كه آراي انديشمندان معاصر ايراني در مورد مفهوم سنت را مرور مي كنيم، چنين مي نمايد كه پيش فرض هايي مشترك با تفاسيري متفاوت- بر آرايشان حاكم باشد.
                          نخستين پيش فرض مسلط آن است كه سنت همواره و هميشه در تقابل با مدرنيته قرار دارد و براي داشتن يكي بايد ديگري را وا نهاد.
                          دومين اصل موضوعه آن است كه كليت آنچه كه سنت ناميده مي شود، سيستمي يكپارچه، همخوان و همگن را تشكيل مي دهد كه تمام عناصر دروني آن با هم سازگارند.
                          و سومين پيش داشت آن است كه تمام اين پيكره همگن، ارزشي مشابه (مثبت يا منفي) دارند.
                          اين سه پيش فرض در دوره هاي تاريخي متفاوت و در جريان هاي فكري گوناگون دوام و بقايي چشمگير داشته اند. چنين مي نمايد كه شكل گيري اين سه پيش داوري به دوره پيدايش و عصر مشروطه باز گردد. يعني دوراني كه سنت در قالب گرايش هاي جبهه خاصي از درباريان و روحانيون تعريف مي شد، تا از تجدد كه گرايش جبهه اي ديگر در همين طبقه بود، متمايز شود. اين مفهوم موضعي و محدود از سنت و مدرنيته كه هر دوي اين تعابير فراگير و سترگ جامعه شناختي را در تنگناي قالبي سياسي و عمل گرايانه مي گنجاند، به ظاهر تا به امروز اعتبار خود را حفظ كرده اند. تعابيري كه سنت و مدرنيته را به مجموعه اي از آرا، شبكه اي از روابط، ساختاري از گرايش ها و چارچوبي از راهبردها فرو مي كاهند كه از مجراي حزبي خاص، گروهي خاص، يا جناح سياسي خاصي بازشناخته و بر مبناي ايشان تعريف مي شوند.
                          ?. اگر با نگاهي انتقادي به اين سه پيش داشت بنگريم، مي بينيم كه هيچ يك اعتبار چنداني ندارند. سنت در ايران - مانند سنت در تمام جوامع شناخته شده ديگر- پيكره اي همگون و همريخت از معاني و نمادهاي همسازگار نيست. سنت همواره انباشتي از روايت ها، برداشت ها، تفاسير و نظام هاي معنايي و نمادين است كه در دوره هاي تاريخي گوناگون شكل گرفته اند، دگرديسي يافته اند و بر هم انباشته شده اند. تخمير اين عناصر ناهمگون در هيچ تمدني به تعادل نينجاميده است و احتمالا هرگز نخواهد انجاميد. همگوني و يكپارچگي يك سنت فرهنگي، اسطوره اي است كه نهادهاي سياسي خودكامه براي توجيه برنامه هاي همسان سازانه خويش بنياد كرده اند. تجربه تاريخي چين، روسيه و آلمان نشان داده است كه شديدترين اشكال از سركوب فرهنگي و تحميل سياست هاي همسان سازي معنايي نيز براي دستيابي به چنين پيكره يكپارچه اي ناكارآمد هستند. اين در حالي است كه كشورهايي مانند آلمان و ژاپن، از تنوع فرهنگي و تاريخ ديرينه ايران بي بهره اند. ايران و به ويژه ايران، ساختي فرهنگي دارد كه تاريخي بسيار ديرپا، تنوع قومي و زباني بسيار زياد و گستره جغرافيايي بسيار فراخ را در بر مي گيرد. كشوري كه شماري چنين چشمگير از اديان جهاني در آن ظهور كرده و توسعه يافته باشند، تنوعي چنين بالا از اقوام و دودمان ها بر آن فرمان رانده باشند و مردماني چنين متنوع از دريانوردان جنوب گرفته تا كويرنشينان مركز و كوه نشينان غرب و جنگل نشينان شمال- در آن زيسته باشند، نمي تواند و نبايد سنت فرهنگي يكپارچه اي داشته باشد.
                          اما نخستين و مشهورترين اين پيش داشت ها كه سنت، در تقابل با مدرنيته قرار دارد. اين پيش داشت نيز نادرست است. در تمام كشورها و تمدن هايي كه نسخه اي موفق از مدرنيته را پديد آورده اند، مدرنيته همواره در بستر و در پيوند با سنت هاي جاري در جامعه شكل گرفته و باليده است.
                          نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                          «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                          صادق هدايت؛ بوف کور

                          Comment

                          • donsaeid
                            Senior Member
                            • Nov 2005
                            • 28300

                            #14
                            مدرنيته، چنان كه تركيب وبر- فوكو نشان داده است، پيش از هرچيز چارچوبي است ذهني كه استقرار نظامي انضباطي را پشتيباني مي كند. چنين چارچوبي در غرب از دل جنبش اصلاح ديني و بحث هاي قرون وسطايي در مورد ترجمه پذيري يا تفسير كتاب مقدس بيرون آمد و با نظامي انضباطي كه در صومعه ها و ساختار كليساي كاتوليك رواج داشت، پيوند خورد. از اين رو به هيچ عنوان نمي توان ريشه تنومند مدرنيته و خاستگاه هاي سنتي اش را در غرب ناديده گرفت. مدرنيته غربي، البته گسستي در سنت قرون وسطايي محسوب مي شود، اما اين گسستي درونزا است كه از دل سنت هاي جاري در آن جامعه بيرون آمده و امري عارضي و نازل شده بر اروپا نبوده است.
                            مقاومت برخي از عناصر سنتي فرهنگ ايران در برابر مدرنيته، نه به معناي دشمني ذاتي سنت و مدرنيته است و نه مي توان ناهمسازي جوهري سنت ايراني و مدرنيته غربي را از آن نتيجه گرفت. اين مشاهده تنها بدان معناست كه پيچيدگي نظام فرهنگي ايرانيان به معناي عام كلمه، يعني همه آنان كه فرهنگي ايراني دارند- به قدري پيچيده و تاريخ شكل گيري نهادهاي اجتماعي در اين سرزمين به قدري ديرپاست كه جذب و دروني ساختن پيكره اي عام و گسترده همچون مدرنيته در آن به سادگي صورت نمي گيرد. اين بدان معنا نيست كه ايران ذاتا امكان مدرن شدن را ندارد، يا سنت ايراني سد راه مدرن شدن است. اين برعكس مي تواند نشانگر جاري بودن فرآيندي جذاب و قابل توجه باشد كه پيدايش تركيبي نو و نسخه اي پيچيده و نامنتظره و البته ديرهنگام- از مدرنيته را نويد دهد. شايد در اين سرزمين ساختارهايي زيربنايي و چنان بغرنج از معنا وجود دارند كه به تعادل رسيدنشان با مدرنيته به زماني بيشتر، نيرويي كلانتر و آشوبي گسترده تر از ساير كشورها نياز دارشته باشد. سه شاخه شدن جنبش هاي اجتماعي نوگرايانه اي را كه در تاريخ معاصر ايران مي بينيم، جز چند استثنا نظيري در تمدن هاي ديگر ندارند. تنها چين و به شكلي بسيار ساده تر، ژاپن در مدتي سي ساله- اين شكل از شاخه زايي برداشت هاي رمانتيك از مدرنيته را در خود به نمايش گذاشته اند.
                            بازنگري در جايگاهي كه امروزه به عنوان نمايندگان تمدني كهن و ديرپا بر آن ايستاده ايم و تصميم گيري در مورد مسيرهايي كه بايد در آينده برگزينيم، تنها در شرايطي ممكن است كه پشتوانه معنايي امروزين خود را بشناسيم، رگ و ريشه تاريخي و سير تكاملش را تحليل كنيم و عناصر همخوان يا ناهمخوانش را با مدرنيته از هم تفكيك كنيم.
                            تنها در اين شرايط است كه مي توان با نگاهي بازتر و فارغ از مرزبندي هاي نوپاي رمانتيستي، سنت را در پيكره كلان اش درك كرد، نظامي از معيارها را براي ارزشيابي عناصرش تدوين نمود و در ميان اين خزانه بزرگ، غني، ناشناخته و البته سنگين و كند، دست به انتخاب معاني ارزشمند قديمي و آفرينش معناهاي سودمند تازه زد. اين شايد تنها راهي باشد كه امروز تمدن ما براي پرداخت دين خويش به سير تكامل جوامع انساني و سهيم شدن در اين روند، پيشاروي خويش داشته باشد .
                            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                            «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                            صادق هدايت؛ بوف کور

                            Comment

                            • donsaeid
                              Senior Member
                              • Nov 2005
                              • 28300

                              #15
                              پست‌مدرنيسم


                              اصطلاح‌ پست‌مدرنيسم‌ اولين‌ بار در سال‌ 1939 توسط‌ آرنولد توين‌بي‌ به كار رفت؛ اين‌ اصطلاح‌ بعداً در دهه‌ ‌1960 در نيويورك‌ توسط‌ هنرمندان‌ و منتقدان‌ به‌ كار گرفته‌ شد، سپس‌ نظريه‌پردازان‌ اروپايي‌ بودند كه‌ در دهه ‌‌1970 واژه‌ مزبور را به‌ كار بردند.


                              تاريخچه

                              اصطلاح‌ پست‌مدرنيسم‌ اولين‌ بار در سال‌ 1939 توسط‌ آرنولد توين‌بي‌ به كار رفت؛ اين‌ اصطلاح‌ بعداً در دهه‌ ‌1960 در نيويورك‌ توسط‌ هنرمندان‌ و منتقدان‌ به‌ كار گرفته‌ شد، سپس‌ نظريه‌پردازان‌ اروپايي‌ بودند كه‌ در دهه ‌‌1970 واژه‌ مزبور را به‌ كار بردند. ژان‌ فرانسو ليوتارد يكي‌ از نظريه‌پردازان‌ اروپايي‌در اثر مشهور خود تحت‌ عنوان‌ the post modern condition به‌ اسطوره‌هاي ‌قانونمند شده‌ و كليت‌ يافته‌ عصر مدرن‌، مانند ايده‌ روايت‌ بزرگ‌ حمله‌ كرد. وي ‌هم‌چنين‌، علم‌ و فلسفه‌ را در تضمين‌ آزادي‌هاي‌ انساني‌ ناكافي‌ دانست، همچنان‌ كه‌ معتقد بود چنين‌ علم‌ و فلسفه‌اي‌ در ايجاد وحدت‌ رويه‌ در يادگيري‌ و ارائه‌ اصول‌ علمي‌ معتبر، كلي‌ و جهاني‌، نارسا است‌. نكاتي كه ليوتارد به آن اشاره كرد، برخي از مؤلفه‌ها و ويژگي‌هاي پست‌مدرنيسم است. اصولاً نظريه‌ پست‌مدرن‌ با انتقاد نسبت‌ به ‌علم‌ كل‌نگر و با رد بنيادگرايي‌ جهان‌‌شمول‌، هم‌ آغوش‌ است‌. واژه‌ پست‌مدرن‌ در دهه‌هاي‌ اخير به‌ طور فزاينده‌ به‌ مفهوم‌ فراگير خود، به‌ پايان‌ دوران‌ شكوفايي ‌مدرنيسم‌ و افول‌ اين‌ دوران‌ پس‌ از اوج‌ ظهور مدرنيسم‌ در قرن‌ بيستم‌ اشاره‌ دارد. اين‌ واژه‌ هم‌چنين‌، به‌ جنبش‌ روشنفكري‌ دوران‌ معاصر نظر دارد. با وجود اين‌، واژه ‌مزبور از طرفي در فرهنگ‌ معاصر غربي‌، نوعي‌ ترديد و سردرگمي‌ مفهومي‌ را در اغلب‌ نوشته‌ها و برداشت‌هاي‌ فلسفي‌ مشكل‌ و از جانب‌ ديگر، انديشه‌هاي‌ ساده‌انگارانه‌ القا مي‌كند. بدين‌ ترتيب‌، تلاش‌ براي‌ ارائه‌ يك‌ تعريف‌ روشن‌ از واژه‌ فوق، چه بسا بي‌اثر و بي‌ثمر به‌ نظر آيد.

                              تعريف

                              تاكنون‌ ميان‌ مفسران‌ جدال‌ گسترده‌اي‌ بر سر تبيين‌ و تعريف‌ دقيق‌ پست‌مدرنيسم‌ در جريان‌ بوده‌ است‌. فستر، يكي‌ از تحليل‌گران‌ پست‌مدرنيسم‌ در بررسي‌ مفهومي‌ اين‌ واژه‌، به‌ بيان‌ دو گونه‌ طرز تلقي‌ از پست‌مدرنيسم‌ اشاره‌ كرده؛ صورت‌ اول‌، به‌ تعريف‌ و بياني‌ مرتبط‌ است‌ كه ‌پست‌مدرنيسم‌ را مبتني‌ بر مدرنيسم‌ و نشأت‌ گرفته‌ از آن‌ مي‌شناسد و صورت‌ دوم، به‌ تعريف‌ و بياني ‌‌مربوط‌ است‌ كه‌ پست‌مدرنيسم‌ را مقابل‌ مدرنيسم‌ و نافي‌ و طردكننده‌ آن‌ مي‌داند. ليوتارد، طرفدار نظريه‌ دوم‌ و جيمسن‌، طرفدار نظريه‌ اول‌ است‌. برداشت‌ ديگري‌ از پست‌مدرنيسم‌ حكايت‌ از طرز تفكري‌ معتدل‌تر دارد. بر اساس‌ اين‌ تعريف‌، پست‌مدرنيسم‌ نه‌ جنبه‌ ويرانگري‌ و طردكنندگي‌ دارد و نه‌ جنبه‌ تكاملي‌ و تثبيت‌ كنندگي‌. در اين‌ صورت‌ پست‌مدرنيسم‌ را بايد به‌ نوعي‌ احياگر مدرنيسم‌ تلقي‌كرد. زيگموت‌ بوست‌ را مي‌توان‌ نماينده‌ اين‌ تعريف‌ دانست‌. وي‌ در مفهوم‌شناسي ‌post modern، پيشوند post را به‌ مفهوم‌ تقويمي‌ و زماني‌ مورد استفاده‌ قرار نداده‌، يعني‌ به‌ تعبيري‌ post بُعد زماني‌ را نمي‌رساند. در نگاه‌ بومن‌، پست‌مدرنيسم‌ به‌ اين‌ معني‌ نيست‌ كه‌ از جنبه‌ زماني‌ در لحظه‌اي‌ كه‌ بتوان‌ آن را لحظه‌ فنا و پايان‌پذيري‌ مدرنيسم‌ ناميد، متولد شده‌ باشد. از آن‌ گذشته‌، پست‌مدرنيسم‌ عامل‌ و يا به‌ مفهوم‌ عدم‌ امكان‌ تحقق‌ ديدگاه‌ مدرنيسم‌ نيست‌. اين‌ چنين‌ نيست‌ كه‌ با موج ‌پست‌مدرنيسم‌ جريان‌ مدرنيسم‌ رو به‌ افول‌ گرائيده‌ و تحقق‌ نقطه‌ نظرات‌ و مقاصد مدرنيسم‌ ممكن‌ نباشد. بدين‌ ترتيب‌، پست‌مدرنيسم‌ به‌ اين‌ مفهوم‌ خواهد بود كه ‌تلاش‌هاي‌ طولاني‌ و برجسته‌ مدرنيته‌ در اثر فشار ناشي‌ از توهمات‌ واهي‌ و بي‌جا، به ‌گمراهي‌ و بيراهه‌ كشانده‌ شده‌. مدرنيته‌ با اين‌ وضع‌، بر باد رفتن‌ اميدها و بي‌ثمري ‌تلاش‌ها را به‌ نمايش‌ مي‌گذارد. در اين‌ صورت‌ هنر پست‌مدرنيسم‌ اين‌ است‌ كه ‌موجي‌ ايجاد كند و وضعيت‌ پديد آمده‌ را به‌ گونه‌اي‌ ديگر رقم‌ زند. هنوز نمي‌توان‌ از جنبه‌ ساختاري‌ يا شكلي‌ براي‌ پست‌مدرنيسم‌ يك‌ ساختار جديد و متمايز از شكل‌ و صورت‌ مدرنيسم‌ در نظر گرفت‌. بنابراين‌، عدم‌ شكل‌پذيري ‌تحولات‌ فكري‌، علمي‌ و فلسفي‌، كار را براي‌ تعيين‌ دور ويژه‌اي‌ از تحولات‌، تحت ‌نام‌ پست‌مدرنيسم‌ مشكل‌ مي‌سازد. بنابراين‌، پست‌مدرنيسم‌ از نظر شكلي‌، همان ‌مدرنيسم‌ است‌ كه‌ به‌ حيات‌ خود هم‌چنان‌ ادامه‌ مي‌دهد. براي‌ مدرنيسم‌ دو ويژگي‌ را مي‌توان‌ در دو زمينه‌ سرعت‌ رشد و بالندگي‌ و پهنه‌ و گستردگي‌ تحولات‌ علمي‌ ـ صنعتي‌ و فكري‌ ـ فرهنگي‌ در نظر گرفت‌. ويژگي‌ ديگر مدرنيسم‌ به‌ محتواي‌ تحولات‌ باز مي‌گردد. به‌ نظر مي‌رسد بتوان‌ همين‌ ويژگي‌ها را با تأكيد بيشتري‌ براي‌ شرايطي‌ كه‌ از آن‌ به‌ عنوان‌ شرايط‌ پست‌مدرنيسم‌ ياد مي‌شود، صادق دانست‌.

                              ويژگي‌ها

                              ويژگي‌هاي ‌محتوايي‌ پست‌مدرنيسم‌ كه‌ در واقع‌ اصول‌ اين‌ مكتب‌ را تشكيل‌ مي‌دهد، مي‌تواند به‌ صورتي‌ شاخص‌تر و برجسته‌تر بيان‌ گردد كه‌ از آن‌ ميان‌ مي‌توان به‌ موارد زير اشاره‌ كرد:

                              1. طرد جامعيت‌ از هر گونه‌ فكر

                              ليوتارد در تبيين‌ و توضيح‌ برداشت‌ خود از پست‌مدرنيسم‌، بر اين‌ باور غلط است‌ كه‌ ديگر نمي‌توان‌ از يك‌ عقيده‌ و عقلانيت‌ كليت‌يافته‌ و جهان‌شمولي‌ سخن‌ گفت؛ زيرا به‌ نظر وي‌ عقل‌ كلي‌ و جهاني‌ هرگز وجود خارجي‌ ندارد. آنچه‌ در انديشه‌ پست‌مدرن‌ مطرح‌ است‌، اين‌ است‌ كه‌ بايد از عقل‌ها و بينش‌ها و انديشه‌هاي‌ متكثر سخن‌ به‌ ميان‌ آورد. بر اين‌ اساس‌، در نگاه ‌پست‌مدرن‌، توجه‌ انسان‌ از كلي‌گرايي‌ و كلي‌سازي‌ به‌ نوعي‌ دموكراسي‌ باز و تكثرگرايانه‌ منعطف‌ مي‌باشد. ليوتارد را مي‌توان‌ از جمله‌ پيشگامان‌ بينش‌ پست‌مدرنيسم‌ دانست‌ كه‌ بر نفي‌ و انكار انديشه‌ «روايت‌ بزرگ‌» اصرار مي‌ورزد. به ‌گفته‌ وي‌، پست‌مدرنيته‌ هيچگاه‌ نمي‌تواند و نبايد معرفت‌شناسي‌ را بر اساس‌ طرح ‌داستاني‌ روايت‌ بزرگ‌ مبتني‌ سازد. اين‌ طرح‌ كه‌ از شاخصه‌ها و ويژگي‌هاي‌ جوامع ‌سنتي‌ و احياناً اصول‌گرا مي‌باشد، به‌ مطالعه‌ انسان‌ در ظرف‌ زماني‌ وسيع‌ و گسترش‌يافته‌اي‌ با گذشته‌اي‌ معين‌ و آينده‌اي‌ پيش‌بيني‌پذير، مي‌پردازد و براي‌ علمي‌ كه ‌حاصل‌ تجربيات‌ و اندوخته‌هاي‌ ثابت‌ گذشته‌ و پيش‌بيني‌هاي‌ قابل‌ تحقق‌ در آينده ‌مي‌باشد، ارزش‌ و جايگاه‌ ويژه‌اي‌ قائل‌ است‌. متأسفانه در انديشه‌ پست‌مدرن‌، اين‌چنين ‌علمي‌ جايگاه‌ ممتازي‌ ندارد و معرفت‌شناسي‌ پايدار، منسجم‌ و جامعي‌ را نسبت‌ به‌ گذشته‌ و آينده‌ زندگي‌ و آينده‌ جهان‌ و تحولات‌ جاري‌ جهان‌ انساني ‌نمي‌توان‌ ارائه‌ داد. ديدگاه‌ مقابل‌ افكار ليوتارد در تلاش‌ است‌ تا اثبات‌ كند كه ‌معرفت‌شناسي‌ منسجم‌ امكان‌پذير است‌ و دانش‌ تعميم‌پذير درباره‌ زندگي ‌اجتماعي‌ و الگوهاي‌ تحول‌ اجتماعي‌، دست ‌يافتني‌ است‌.

                              2. نفي‌ هويت‌ منسجم‌ فردي‌ و اجتماعي‌

                              در فلسفه‌ پست‌مدرن‌ به‌ جاي‌ تأكيد بر هويت‌ منسجم‌ فرد و اجتماع‌ بر دگرگوني‌ و بي‌ثباتي‌ در هويت‌ فرد و جامعه ‌تأكيد مي‌شود. از آنجا كه‌ انسان‌ و انديشه‌ لازم‌ و ملزوم‌ يكديگرند و تنها از راه ‌انديشيدن‌ است‌ كه‌ انسان‌ مي‌تواند از ساير موجودات‌ متمايز شود، هنگامي‌ كه‌ يكي‌ از اين‌ دو، بشر يا انديشه بشري‌، دستخوش‌ تغيير و تحول‌ و بي‌ثباتي‌ باشد، طبعاً ديگري‌ نيز در معرض‌ تغيير و تبديل‌ خواهد بود. اين‌ برداشتي‌ است‌ كه ‌پست‌مدرنيسم‌ از هويت‌ تحول‌پذير فرد و جامعه‌ ارائه‌ مي‌دهد. بدين‌ صورت‌، پست‌مدرنيسم‌ به‌ انكار تمامي‌ مفاهيم‌ اصولي‌ و متعالي‌ مربوط‌ به‌ سرشت‌ انساني ‌مي‌پردازد وانسان را به بي‌هويتي و پوچي سوق مي‌دهد. اگر انسان بي‌هويت، جامعه بي‌هويت و جامعه بي‌هويت، انسان بي‌هويت مي‌سازد، پس تحول مثبت اجتماعي از كجا آغاز مي‌شود، در حالي كه تاريخ شاهد است كه حتي يك انسان باهويت، جامعه‌اي را با هويت مي‌سازد.

                              3. اعلام‌ پايان‌ ايدئولوژي‌ها

                              در نظام‌ فكري‌ پست‌مدرن‌، ارزش‌ها و ضدارزش‌ها، هم‌چنين‌ بايدها و نبايدها، جنبه‌ پايدار ايدئولوژيك‌ به‌ خود نمي‌گيرد. زيرا مفهوم‌ ايدئولوژي‌ پايدار با اعتقاد به‌ يك‌ سري‌ اصول‌ و موازيني‌ ملازم‌ است‌ كه‌ در نگاه‌ باورمندان‌ و ملتزمان‌ خود، به‌ عنوان‌ اموري‌ تثبيت‌ يافته‌ و فراگير و پايدار تلقي‌ مي‌گردد؛ در صورتي‌ كه‌ ثبات‌ و پايداري‌ فكر و انديشه‌ از ديدگاه‌ پست‌مدرنيسم،‌ مطرود است‌. از آن‌ گذشته‌، ايدئولوژي‌ با يكپارچگي‌، تماميت‌ و جزميت‌ اصولي ‌سازگار است‌ و اينها اموري‌ است‌ كه‌ با اصول‌ پست‌مدرنيسم‌ همخواني‌ ندارد. به ‌تعبيري‌ بايدها و نبايدها از منظر پست‌مدرنيسم‌ ثابت‌ نمي‌مانند، بلكه‌ ممكن‌ است‌ بسته‌ به‌ خواست‌ فرد و عرف‌ در نوسان‌ باشند، به گونه‌اي كه بايد و نبايد امروز، نبايد و بايد فرداست، درحالي كه زندگي امروز، بدون برخي از بايدها و نبايدهاي گذشته بي‌تداوم باشد، لاجرم زندگي فردا هم بدون بايدها و نبايدهاي امروز، لرزان خواهد بود.

                              4. رد حقيقت‌هاي‌ عيني‌

                              در پاره‌اي‌ موارد، پست‌مدرنيسم‌ را همان‌ انكار استانداردهاي‌ عيني‌ باورها دانسته‌اند. با اين‌ حال‌، در همه‌ زمينه‌ها اعم‌ از هنر، ادبيات‌، اخلاق، انسان‌شناسي‌، زيبايي‌شناسي‌ و جهان‌شناسي‌، اين‌ سؤال‌ مطرح ‌خواهد بود كه‌ آيا اموري‌ حقيقي‌ و عيني‌ و يا مفهومي‌ از حقيقت‌ عيني‌ يافت‌ مي‌شود يا نه‌؟ آيا در مورد خودمان‌، به‌ عنوان‌ مثال‌، مفهومي‌ از حقيقت‌ عيني‌ وجود دارد كه‌ در برداشت‌ ما از خودمان‌ صادق باشد؟ اگر چنين‌ است‌، چه‌ نوع‌ مفهومي‌ از خود در دسترس‌ است‌ تا خودشناسي‌ ما را شكل‌ بخشد؟ در مقام‌ پاسخ‌، پست‌مدرنيسم‌ نقادانه‌ به‌ هرگونه‌ مفهومي‌ از حقيقت‌ عيني‌ نظر مي‌كند و در تلاش‌ است‌ تا برخلاف تجربه و اعتقادي كه دينداران دارند، بيان‌ دارد كه‌ هيچ‌ معيار حقيقي‌ و عيني‌ از باور ندارد. نظريه‌پردازان‌ پست‌مدرنيسم‌ چنين‌ وانمود مي‌كنند كه‌ اين‌ ايده‌ كه‌ «هيچ‌ استاندارد معين‌ و مشخص‌ در مورد باورها وجود ندارد.» مطلبي‌ است‌ كه‌ از بسياري‌ از منابع‌ به‌ دست ‌مي‌آيد. در اين‌ ميان‌،‌ بخشي‌ از كلام‌ نيچه‌ كه‌ در سال‌ 1887 اظهار داشت‌ خدا مرده‌ است‌ و اعتقاد به‌ خداي‌ مسيحيت‌ ديگر مورد باور نيست‌، مورد توجه‌ و خوشايند بعضي‌ از مدرنيست‌ها قرار گرفته‌ است‌ به‌ گونه‌اي كه‌ پيش‌بيني‌كرده‌اند انديشه‌ مرگ‌ خداوند مي‌رود تا نخستين‌ پرتو خود را بر سراسر غرب ‌بيفكند. بعضي‌ ديگر از پست‌مدرن‌ها كه‌ اعتقاد به‌ گره‌زدن‌ مذهب‌ و اين‌ مكتب‌ فلسفي‌ دارند، به‌ نوعي‌ تكثرگرايي‌ و پلوراليسم ‌ديني‌ معتقدند كه‌ توأم‌ با تساهل‌ و تسامح‌ و برداشت‌ شخصي‌ هر فرد از دين‌ تعريف‌ مي‌شود.
                              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                              «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                              صادق هدايت؛ بوف کور

                              Comment

                              Working...