Important Political News

[Rasputin]

خبرنگاری
از عزت واحترام دوران خاتمی
تا مشت و لگد دوران احمدی نژاد




خبرگزاری های داخلی از جريان بازگشت احمدی نژاد از كنفرانس اسلامی و مصاحبه ای كه برای وی در فرودگاه در نظر گرفته بودند گزارش داده اند كه ماموران حافظت رئيس جمهوری برای بيرون كردن خبرنگاران از فرودگاه با آنها درگير شده و خبرنگار واحد مركزی خبر را كتك زده اند.

ماجرا از آنجا آغاز شد كه يكی از ماموران حفاظت رياست جمهوری با ممانعت از ورود خبرنگار خبرگزاری فارس به پاويون جمهوري(محل برگزاری مصاحبه) از زبان شخصی به نام «م» مسئول تيم حفاظت سفرهای خارجی رئيس جمهور ادعا كرد كه احمدينژاد دستور داده است هيچگونه استقبالی از وی صورت نگيرد و وی مصاحبهای با خبرنگاران نخواهد داشت، اما خبرنگار خبرگزاری فارس به اظهارات مامور حفاظت بسنده نكرد و ماجرا را تلفنی با يزدی، مسئول هماهنگ كننده تيم خبری در ميان گذاشت كه نامبرده نيز از خبرنگار فارس خواست محل ورودی پاويون جمهوری را تا زمان رسيدن رييس جمهور ترك نكند.
پس از سپری شدن دقايقی و با ملحق شدن ديگر خبرنگاران و فيلمبرداران به خبرنگار فارس يكی از ماموران حفاظت، از خبرنگاران خواست محل را ترك كنند اما خبرنگاران به استناد تماسهای تلفنی يزدی با آنها كه از آنان خواسته بود تا زمان رسيدن احمدی نژاد در محل مورد نظر حضور داشته باشند، دستور مامور حفاظت را اجرا نكردند كه اين اقدام باعث خشم وی شد و نامبرده يكی از خبرنگاران واحد مركزی خبر كتك زد. پادرميانی ديگر خبرنگاران، مانع ادامه ضرب و شتم اين خبرنگار شد.

مامور حفاظت وقتی با مقاومت خبرنگاران مواجه شد، با اين فرياد كه «اين مسخره بازيها را جمع كنيد» با بيسيم تقاضای نيروی كمكی كرد. نيروی حفاظتی كه با هدف برخورد با خبرنگار واحد مركزی در محل حاضر شده بودند پس از توضيحات مسئول تيم خبری رياست جمهوری كوتاه آمدند.

به گفته خبرنگاران، طی دو ماه اخير نوع برخورد تيم حفاظت رييس جمهور با خبرنگاران خشن شده است.

مشابه چنين برخوردی در جريان ورود هوگو چاوز رئيس جمهور ونزوئلا در فرودگاه تهران اتفاق افتاد كه در اعتراض، خبرنگاران عكاس، پوشش خبری مراسم را تحريم كردند.
در جريان درگيری جمعه شب، خبرنگاران و تصويربرداران واحد مركزی خبر، شبكه خبر، ايلنا، ايسنا، ايرنا و خبرگزاری فارس در محل حضور داشتند.

[Rasputin]

محمد رضا خاتمی درلندن:
در جمهوری اسلامی
تا قدرت سياسی اصلاح نشود
هيچ اصلاحاتی تحقق نمی يابد




جامعه تشنه اصلاحات است. حتی راديكال ترين دولت راست(احمدی نژاد) با شعار اصلاحات برسركارآمد. از طرف ديگر، زمان منتظر نمی ماند. مسائل جامعه بسرعت می تواند تبديل به چالش شود.





محمدرضا خاتمی، دبير كل جبهه مشاركت به دعوت انجمن اسلامی دانشجويان لندن، در كانون توحيد اين شهر درباره " اصلاحات و اصلاحطلبان بعد از سوم تير" سخنرانی كرد. او گفت:

نهضت مشروطه به عنوان بزرگترين انقلابهای تاريخی در كشوری مثل ايران كه تلاش كرد سيستم را اصلاح كند.

نهضت ملی شدن صنعت نفت نيز جنبشی بود كه طی آن اصلاح از درون خود حكومت آغاز شد.

اگر سير حوادث انقلاب 57 را نيز دنبال كنيد، ميبينيد كاری كه حضرت امام و شخصيتهای ديگر انقلابی كردند اين نبود كه از ابتدا به دنبال براندازی و دگرگون كردن رژيم بروند. نامهها و پيغامهای فراوانی وجود دارد كه به حكومت بگويند اين كار را بكنيد يا نكنيد، يعنی اصلاح كنيد، اما وقتی اين روند اصلاحی به جايی نميرسد چارهای جز انقلاب نميماند.

تا زمانی كه يك حكومت و يا جريان سياسی اصلاح پذير باشد ميتوان اميدوار بود كه كارها بدون چالشهای بزرگ به نتيجه برسد، اما اگر آن نظام سياسی اصلاحناپذيری خود را نشان دهد اولا خودش ضربه ميبيند چرا كه چارهای جز انديشه براندازی برای مردم باقی نميگذارد و دوم اين كه همه ملت ضرر ميبينند.

ما در صد سال گذشته دو انقلاب بزرگ مشروطه و اسلامی و چند جنبش بزرگ مثل ملی شدن صنعت نفت يا پانزده خرداد داشتهايم، اما همچنان در اين حلقه دور ميزنيم.

مردم در يك وضعيت نارضايتی همراه با اميد به اصلاح زندگی ميكنند و امتزاج اين دو وضعيت نارضايتی و اميد به اصلاح است كه ميتواند شرايط ايران را توصيف كند.

هيچ كس در كشور منكر نياز به اصلاح و اصلاحطلبی نيست، هر چند برای آن تعريفهای مختلفی انجام ميگيرد؛ چه در عمل و چه در قول.

ما امروز شاهد راديكال ترين دولت راست بعد از انقلاب هستيم. اين امر مورد قبول خود كسانی كه در جناح راست هستند، هم هست؛ حتی جريانهای سنتی جناح راست ، موتلفه و يا روحانيت سنتی هم برای دولت جايگاه خاصی ندارند، بنابراين وقتی ميگويم راديكالترين، گزافه نيست، اما همين دولت بر چه اساسی به حكومت می رسد؟ البته وارد تحليل انتخابات نميشوم، فقط دوره دوم انتخابات را ميگويم و برداشتی كه مردم كردند و اين كه چرا اين دولت در دور دوم توانست 17- 18 مليون رای مردم را جمع كند، چرا كه به عقيده ما آقای احمدينژاد در دور دوم واقعاً رای مردم را جمع كرد.

در دور اول جريان متفاوت بود و تحليل خاص خود را ميطلبد، اما مردم بر چه اساسی اين رای را دادند؟ آيا جز اين بود كه او بر موج نارضايتی مردم سوار شد و گفت در شانزده سال گذشته فساد همه جای كشور را در عرصه سياست، اقتصاد و فرهنگ گرفته است؟ و در واقع چهره بيرون حكومتی گرفت كه آمده است درون حكومت را اصلاح كند. او گفت من آمدهام همه اين فسادها را اصلاح كنم.

معنای حرف من است كه حتی اين دولت مبنای كارش را در گرفتن رای مردم حركت اصلاحطلبانه در قالب يك سری شعارها قرار ميدهد، بر اين اساس تحليل من اينست كه رای مردم هم در دوم خرداد و هم در سوم تير بيان نارضايتی آنان است و اين نشاندهنده اينست كه مردم احساس ميكنند كشور به تغيير اساسی نياز دارد و نارضايتيشان را به مدنيترين شكل ممكن نشان ميدهند و هرچند ما به مصاديقی كه مردم برای اصلاحطلبی خود انتخاب ميكنند، ايراد داشته باشيم، چيزی از اصلاحطلبی مردم كم نميشود.

مردم ما نه دنبال انقلاب در درون كشور هستند نه دنبال شيوههايی كه به هرج و مرج منجر شود، بلكه دنبال شيوههای مسالمت آميزی هستند كه وضعيت را اصلاح كند، اينجاست كه نقش مهم نخبگان و رهبران سياسی يا اجتماعی پيدا ميشود و البته اين را اضافه كنم كه ما در فضای سياسی ديگر گروه و يا فرد نخبه نداريم كه همه دور او جمع شوند. اگر نخبگان و رهبران اجتماعی ما بيصبری و بيتفاوتی پيش نگيرند، ميتوانيم اميدوار باشيم و ميتوانيم اين مرحله گذار را هر چند سخت و طولانی طی و اشتباه گذشته را كه همواره به نقطه صفر باز ميگشتيم، تكرار نكنيم، بلكه سنگی روی سنگی بگذاريم.

در عين اين كه ميخواهم تاكيد كنم بايد صبور و بردبار باشيم و اجازه دهيم جريان اجتماعی كشور طبق روال عادی خودش پيش رود، بايد بگويم لزوما زمان منتظر ما نميماند و مسائلی كه ما داريم به سرعت ميتواند به چالش تبديل شود.

چالش اصلی در واقع اين است كه ما بتوانيم وحدت و امنيت ملی را حفظ كنيم، اين هدف اصلی و اوليه اصلاحطلبی است.

بعضی می گويند يكی از مسائل اصلی ما در كشور ناهنجاريهای اخلاقی است، پس اصلاحات يعنی اين نا هنجاريها را از بين ببريم و اين می شود هدف اصلی اصلاحات از نظر آنها. عدهای هم معتقدند بايد اصلاح اقتصادی صورت گيرد كه ظاهرا هم درست است، يعنی هيچ جای جهان نميبينيد در يك كشور مردم در تنگنای اقتصادی به سر ببرند و بتواند به دموكراسی و حكومت مطلوب برسند، اما عنوان كردن اين شعار كه امروز تامين نان مردم وظيفه اصلی اصلاحات است، در واقع آدرس غلط دادن برای اينست كه شما از هدف اصلی اصلاحات كنار بياييد.

اما اگر هدف اصلی اصلاحات حفظ ايران باشد، آنچه هدف اصلی ما تعريف می شود، اصلاح قدرت سياسی است. اگر ما نتوانيم قدرت سياسی را اصلاح كنيم نه ناهنجاريهای اجتماعی قابل اصلاح هستند نه روابط اقتصادی ناسالم و نه هيچ چيز ديگر.

بدون آزادی بيان، اصلاح قدرت معنی نميدهد و شما بايد بتوانيد موانع و مشكلات را بگوييد. دوم آنست كه امكان ندارد قدرتی را بتوانيد پاسخگو كنيد، مگر آنكه در برابر آن يك قدرت متوازنكننده در درون اجتماع داشته باشيد. ما در جامعهای زندگی می كنيم كه در آن تودههای مردم وجود دارند، گاهی اتفاق ميافتد اين تودهها روی يك مساله اجماع داشته باشند، اما در طول صد يا دويست سال گاهی دو سه مرتبه چنين اتفاقی ميافتد كه همه مردم يك چيز را بخواهند كه در آن صورت قدرت هم در برابر آن تمكين ميكند، اما به طور معمول اين اتفاق نميافتد، مردم خواستههای متفاوتی دارند و راههای متفاوتی ميروند، ميتوان برای هر قشری از مردم هدفگذاری مشخصی كرد، بنابراين اگر دنبال پاسخگو كردن قدرت هستيد بايد به سمتی برويد كه نظارت عمومی مردم متكی به نهادهای مدنی باشد، پس تاسيس و تقويت نهادهای مدنی به عنوان ابزار اصلی نظارت كننده بر قدرت يكی از برنامههای اساسيای بود كه در اصلاحات دنبال ميشد و هنوز هم بايد باشد. وقتی هم ميگويم نهادهای مدنی، منظورم فقط نهادهای سياسی مثل حزب نيست، منظورم نهادهای مدنی در همه امور است كه ما در كشورمان كم و بيش شاهد اوج گرفتن آنها هستيم.

ما حدود 1500 تا 2 هزار NGO فعال در كشور داريم، كه در واقع متعادل كننده بين قدرت و تودههای مردم هستند و قدرت مردم را متشكل ميكنند و سازمان ميدهند، پس شايد بی جا هم نباشد كه يكی از اهداف اصلی مخالفان اصلاحات چه آنهايی كه در درون حكومت هستند و چه آنهايی كه بيرونند، تشكلزدايی از جامعه است. يعنی ميخواهند در هيچ جايی از كشور مردم به صورت متشكل شركت نكنند بلكه تودهوار شركت كنند.

در شرايط فعلی در كشورمان به خاطر ضعف سازماندهی امكان حركت فردی و جداگانه برای اصلاحطلبان وجود ندارد. در طرف مقابل سيستمی وجود دارد كه از قدرت سازماندهی خود برخوردار است. در برابر اين قدرت سازمانيافته كه از برخی ابزارهای حكومتی هم استفاده ميكند، اصلاح طلبان چارهای ندارند جز اينكه بر اساس حداقلهای خود با يكديگر كنار بيايند و بتوانند در يك روند دموكراتيك در حقيقت يك مسير واحد را هر چند برای زمانی محدود و مشخص پيش بروند. بنابراين در درون كشور در عرصه سياستورزی و رقابت با رقبای موجود، جريان اصلاحطلبی چارهای جز يك ائتلاف گسترده، فراگير و متكی به يك حركت ندارد، حركتهای جداگانه قطعا به هيچ جا نخواهد رسيد.

شايد يكی از دستاوردهای اصلاحات اين بوده كه حداقل بخشی از جريان محافظهكار را به اين واقعيت رسانده كه بايد قواعد اين رقابت را پذيرفت و به آن عمل كرد. ما گمان می كرديم بعد از يك دست شدن حاكميت فضای عمومی داخل كشور به شدت بسته شود، البته اكنون فشارها بسيار است، ولی واقعيت اينست كه عمق جريان اصلاحات الان در جامعه ما آنقدر هست كه حتی بستهترين دولتها هم در شرايط فعلی نميتواند همه فضاهای انديشه و عمل را ببندد.

[Rasputin]

مرگ در اوين
بيانيه دهها ستمديده سياسی ايران
برای تشكيل كميته حقيقت ياب






دهها ستم ديده سياسی، مذهبی و مطبوعاتی ايران با صدور بيانيه ای خواستار تشكيل يك كميته حقيقت ياب برای يافتن دليل مرگ اكبر محمدی دز زندان اوين شدند.

در اين بيانيه آمده است:


مرگ مشكوك مرحوم اكبر محمدی در زندان اوين، بار ديگر اين دغدغه و پرسش كليدی را در افكار عمومی ايجاد كرده است كه چرا زندانهای ايران تا اين حد به مكانهای ناامنی تبديل شده است و چرا مسئولان قوه قضائيه نميتوانند به مهم ترين و انسانی ترين وظايف قانونی خود، يعنی مسئوليت حفظ سلامت و امنيت جانی زندانيان- به ويژه زندانيان سياسی، دانشجويی و روزنامهنگاران- عمل كنند.
اين رويداد سوالبرانگيز، به دليل اعتصاب غذای اكبر محمدی يا هر علت مورد مناقشهی ديگر كه از سوی خانواده و وكلای اين دانشجوی زندانی مطرح شده است، آن هم پس از مرگ مشكوك خانم زهرا كاظمی روزنامه نگار ايرانی تبار ساكن كانادا، افكار عمومی را در برابر اين پرسش جدی قرار داده است كه علت بروز چنين حوادثی در زندانهای ايران چيست؟ و چرا امكان و اجازهی تشكيل گروههای مستقل حقيقت ياب از سوی مقامهای بلندپايه كشور داده نميشود؟ ادامهی چنين روندی بی ترديد بار سنگين تری را بر دوش مقامهای قوهی قضائيه خواهد گذارد و ضرورت پاسخگويی شفاف و روشن آنان به افكارعمومی را دربارهی وضعيت نابسامان زندانها و بازداشتگاه و شرايط نامناسب زندانيان، به ويژه كسانی كه اعتصاب غذا ميكنند، بيشتر خواهد كرد.

امضا كنندگان اين بيانيه، ضمن اظهار تأسف و تأثر شديد نسبت به اين حادثهی ناگوار و اعلام تسليت و هم دردی به اعضای خانواده و دوستان مرحوم اكبر محمدی، نگرانی شديد خود را نسبت به نقض حقوق بشر به ويژه حقوق زندانيان ايران ابراز ميكنند.

ما همچنين خواستار تشكيل فوری يك "هيات حقيقتياب مستقل" برای كشف و اعلام واقعيات مربوط به اين مرگ مشكوك به افكار عمومی بوده و نسبت به تكرار چنين رويدادهای تكان دهندهای در زندانها و بازداشتگاهها - به ويژه مكانهای نگاهداری زندانيان سياسی، دانشجويی و مطبوعاتی- هشدار جدی ميدهيم.



محسن آرمين، هاشم آقاجری، ناصر آملی، محمد آزادى، مسعود آقايى، حميد آصفى، بهاالدين ادب ، طاهر احمدزاده، مهدی امينيزاده، اسدالله امينی ، حسين انصاريراد، يدالله اسلامی، مصطفی ايزدی، بهزاد احمدينيا، سامر آقايی، عباس ابوذری، هادی احتظاظی، حسن احمدی، حميد احراری، محسن احمدی، نعمت احمدى، مصطفی اخلاقی، مرتضى اشفاق، حسن افتخار اردبيلی، جلال اقتدارى، اعظم اكبرزاده، زهرا اكبرزاده، علی رضا اكبرزادگان، علی اكرمی، محمود اميراحمدى، حجت انصاری، عمادالدين باقی، حيدرابراهيم بايسلامی، مجتبی بديعی، كمالالدين بازرگانى، پروين بختيارنژاد، اكبر بديعزادگان، رحمتالله برهانى، ابوالفضل بازرگان، عبدالعلی بازرگان، فرشته بازرگان، محمدنويد بازرگان، مختار باطولی، روحالله باقرآبادی، ايرج باقرزاده، محمد بستهنگار، مهدی بستهنگار؛ محمدحسين بنياسدی، عماد بهاور، محمد بهزادى، حميد بهشتى، محمد بهفروزى، احمد بورقانی، صفا بيطرف، حسين پايا، مسعود پدرام، عباس پوراظهرى، رضا پويان، محمود پيشبين، حبيبالله پيمان، مجيد پيمان، سيدمصطفى تاجزاده، عبدالرضا تاجيك، هادی تفنگچی، عباس تاجالدينی، حميد تاجرنيا، مصطفى تنها، رضا تهرانى، غلامعباس توسلى، محمد توسلى، محمدرضا توسلى، محمدعلی توفيقی، خالد توكل، محمد توكل، مجيد تولائى، مجيد جابرى، حميدرضا جلائىپور، جلال جلاليزاده، عباس جنگی، مجتبی جهانی، مجيد حاجيبابائی، رضا حاجى، بهمن حافظى، سعيد حجاريان، طه حجازى، حسين حريرى، حميد حسامی، بهزاد حقپناه، على حكمت، ابوالفضل حكيمى، عبدالكريم حكيمى، مجيد حكيمى، محمدرضا حمسى، محمد حيدری، حميد حديثی، جعفر خائف، هادی خانيكی، محمد خطيبی، ابراهيم خدادادى، امير خرم، محمدحسين خليلی اردكانی، ابراهيم خوشسيرت سليمی، اسماعيل خوش محمدى، هوشنگ خيرانديش، محمدعلى دادخواه، محمد دادفر، رسول دادمهر، محمدمهدى دانشيان، محمود دردكشان، سعيد درودى، محمود دلآسايى، عباس دهقاننژاد، مصيب دوانى، پروين دخت دفتری، فريبا داودى مهاجر، ابراهيم دينوی، فاطمه راكعی، امير رزاقی، محمد صادق ربانى، تقی رحمانی، محمدجواد رجائيان، عليرضا رجايى، احد رضائى، اصغر رضائى، بيوك رضائى، عبدالعلی رضائی، بهمن رضا خانى، سعيد رضوى فقيه، حسين رفيعى، عبدالله رمضانزاده، مهدى رهنما، رضا رئيسطوسى، فياض زاهد، جمال زرهساز، علی زرين، محمدابراهيم زمانى، پرويز زندىنيا، احمد زيدآبادى، محمدرضا زهدى، عليرضا ساريخانى، احمد ساعى، نسرين ستوده، عزتالله سحابى، فريدون سحابى، هاله سحابى، عيسى سحرخيز، محمد سرچمى، سعيده سعيدی، عبدالفتاح سلطانی، مرتضی سلطانيه، سيدمحمدعلی سيفزاده، محمدعلی سيدنژاد، محمود بصير شاددل، ابراهيم شاكرى، تقى شامخى، على شاملو، محمد شانهچى، حسين شاه حسينى، سعيد شريفی، محمد شريف، جواد شرفالدينی، كاظم شكری، الله وردى شمبورى، محمود شمسالواعظين، احمد شهامتدار، احمد شيرزاد، سعيد شيركوند، فيروزه صابر، هدی صابر، محمد صاحب محمدی، هاشم صباغيان، احمد صدر حاج سيدجوادى، رضا صدر، احمد صدری، محمود صدری، لطيف صفری، مهدى صراف، عباس صفائيفر، فضل الله صلواتى، كيوان صميمى، جليل ضرابی، على اشرف ضرغامى، فريدون ضرغامى، اعظم طالقانى، حسام طالقانى، طاهره طالقانى، نرگس طالقانى، اكبر طاهرى، رئوف طاهرى، محمد طاهرى، امير طيرانی، جمشيد عزيزی، سيد جعفر عباس زادگان، كريم عابدينی، حسن عربزاده، محمد عطريانفر، فيضاله عرب سرخی، روئين عطوفت، علی علوی، عليرضا علوىتبار، محمدباقر علوى، رضا عليجانی، على عليزاده نائينى، محمدجعفر عمادى، محمود عمرانى، فريدون عموزاده خليلی، علىاصغر غروى، عليرضا غروى، ماجد غروى، مسيح غروى، سعيد غفارزاده، مسعود غفاری، على غفرانى، مهدى غنى، محمدتقى فاضل ميبدى، نادره فتورچی، مرتضی فلاح، ارسلان فلاح، ابراهيم فتاحی، مقصود فراستخواه، مهدی فخرزاده، غفار فرزدى، حسن فريد اعلم، هادى قابل، خسرو قشقايى، ماهرو قشقايى، مهدی قليزاده اقدم، رحمانقلى قلى زاده، عبدالمجيد قندىزاده، محمد قوچانی، نظام الدين قهارى، عباس قائم الصباحی، عبدالحسين قميزاده، مصطفى قهرمانى، حجت الله قياسى، رحمان كارگشا، اسداله كارشناس، مرتضى كاظميان، جعفر كامبوزيا، محسن كديور، منوچهر كديور، جميله كديور، خسرو كردپور، مسعود كردپور، على كرمى، عليرضا كرمانی، حسن كسمايی، هادی كحالزاده، فاطمه كمالی احمدسرايی، الهه كولائی، محمد كيانوشراد، ناصر كميليان، پروين كهزادى، يعقوب كوثرى، بهناز كيانی، بيژن گل افرا، فاطمه گوارايى، مسعود لدنى، حسين لقمانيان، مجتبی لطفی، فريده ماشينی، سعيد متقی، رجبعلی مزروعی، حسين مجاهد، على مومنى، محمود مومنى، محمد تقى متقى، محسن محققى، نرگس محمدی، محمد محمدى اردهالى، فخرالسادات محتشميپور، سيدعلى محمودى، حسين مدنی، سعيد مدنى، فريد مرجائی، ماشاءالله مديحى، مرضيه مرتاضى لنگرودى، مصطفى مسكين، رضا مسموعى، ليلا مصطفوى، مصطفى مصطفوى، عباس مصلحى، محمدجواد مظفر، مهدی معتمدی مهر، احمد معصومی، علياكبر معينفر، اصغر معينفر، نوشين محمدی، ضياء مصباح، ياسر معصومی، بدرالسادات مفيدى، مرتضى مقدم، فهيمه ملتى، مصطفی ملكيان، احمد منتظرى، سعيد منتظرى، خسرو منصوريان، كيوان مهرگان، سيدرضا موسوى سعادتلو، امير ميرخانى، وحيد ميرزاده، اللهكرم ميرزايى، فرشته ناصر گيوهچى، حسن نراقى، محمود نعيمپور، علی اكبر نجفی، محمود نكوروح، امير نكوفر، محمد تقى نكوفر، سيد حميد نوحى، فخرالسادات نوربخش، منوچهر نوربخش، صالح نيكبخت، هادى هادىزاده يزدى، ناصر هاشمی، سيدهاشم هدايتی، عليرضا هندى، احسان هوشمند، اكبر والى، رسول ورپايى، باقر ولىبيك، جليل ولىبيك، رحيم ياورى، على فريد يحيايى، محمود يگانلی، كاظم يزدى، ابراهيم يزدى، حسن يوسفى اشكوری، رضا يوسفيان.

[Rasputin]

هشدار نخست وزير انگستان
با ايران و سوريه برخورد خواهد شد!




بخش هائی از سخنرانی نخست وزير انگلستان در برابر شورای امور جهانی در لوس آنجلس:

يك كمان افراط گرايی در سرتاسر خاورميانه كشيده شده و بر كشورهای فراتر از منطقه نيز تاثير می گذارد. سوريه به فعالان القاعده اجازه می دهد از مرز عبور كرده و وارد عراق شوند و ايران نيز از افراط گرايی شيعی درعراق حمايت می كند. هدف تروريسم در عراق مطلقا ساده است: ايجاد نفرت فرقه ای تا به جنگ داخلی منجر شود.

حمايت آنها سوريه و ايران از تروريسم، صدور عمدی بی ثباتی و تمايل به تخريب چشم انداز دموكراسی در عراق خطرناك و خطاست. بايد برای سوريه و ايران كاملا روشن كنيم كه يك گزينه در برابر آنها وجود دارد: به جامعه بين المللی بپيونديد و همان قواعد بازی را بپذيريد كه همه ما پذيرفته ايم و يا با شما برخورد خواهد شد.

اگر اين دو كشور در صدد باشند تا هزينه تحولات سياسی در خاورميانه را سنگين تر كنند در خواهند يافت كه اشتباه كرده اند. اسلام ارتجاعی با بهره برداری از درگيری جاری در غزه و لبنان، اسرائيل را به "اقدامات تلافی جويانه گسترده" تحريك می كند. هدف اصلی از اين تحريكات، ايجاد آشوب، نفاق و خونريزی آنست كه به تلافی جويی اسرائيل بيانجامد و از اين طريق، افكار عمومی اعراب و مسلمانان برانگيخته شود؛ اما نه عليه كسانی كه آغازگر تهاجم بوده اند بلكه در مخالفت با كسانی كه به آن واكنش نشان دادند.

[Rasputin]

منابع خبری وبلاگی از آذربايجان در خبری از آزار و اذيت هشت تن از زندانيان سياسی در زندان اردبيل خبر داده اند. براساس اين خبر زندانيان مزبور در تماس با خانواده های خود گفته اند که رژيم 18 زندانی حسب ابذ و معتاد را با آنان در يک جا نگهداری می کند و به آنها ماموريت داده است زندانيان را آزار دهند.
بنا به گفته فعالان اردبيلی زندانيان مذکور علاوه بر بی ادبی و بد اخلاقی در محيط زندان, زندانيان سياسی در بند و افکار ايشان را به تمسخر می گيرند.

براساس اين خبرها عباس لسانی که اعتصاب غذای خود را شکسته است به بند عمومی منتقل شده, گفته می شود که محمد رضا يوسفی با قرار وثيقه از زندان آزاد خواهد شد. روز پنجشنبه گذشته نيز علی بدلی از زندان تبريز آزاد شده بود.

اين ميان ايلنا نيز در خبری در مورد زندانيان آذربايجان يادآور شد که داود عظيمزاده، مجيد پژوهفام، ياشار حكاك پور و حامد يگانهپور صبح روز يكشنبه با حضور در شعبه مزبور به دفاع از اتهامات انتسابى خود ميپردازند.
ايلنا افزود: اين افراد در جريان ناآراميهاى خرداد ماه شهرستان مراغه بازداشت و پس از تحمل چندى حبس با تأمين قرار وثيقه 30 ميليون تومانى از سوى بازپرسى دادسراى مراغه، آزاد شدند و پرونده آنها با صدور قرار مجرميت و كيفرخواست جهت رسيدگى به دادگاه انقلاب مراغه ارسال شد

[Rasputin]

سنگاپور روز جمعه اظهارات محمود احمدينژاد، رئيس جمهورى اسلامى ايران را درباره محو اسرائيل ,غيرمسئولانه و محرك, خواند.

به گزارش فارس به نقل از خبرگزارى فرانسه، احمدينژاد در نشست فوقالعاده سازمان كنفرانس اسلامى گفته بود تنها راه حل بحران خاورميانه ,حذف رژيم صهيونيستى, است.

يك سخنگوى وزارت امور خارجه سنگاپور گفت: ,ما كاملا از اين اظهارات وحشتزده شدهايم. اوضاع در لبنان بسيار وخيم است. نياز فورى اين است كه كمكهاى امداد رسانى براى آسيبديدگان غيرنظامى تضمين شود.,

وى ادعا كرد: ,روشن است كه چنين اظهارات غيرمسئولانه و محركى تنها براى وخيمتر كردن درگيرى و نه برآوردن نيازهاى بشر دوستانه فورى يا دستيابى به راه حلى دائمى بيان ميشود كه به نگرانيهاى امنيتى همه گروهها توجه دارد.,

[Rasputin]

خبرگزارى اسوشيتدپرس روز شنبه از سان فرانسيسكو گزارش داد: دستكم ۱۵ ايرانى پس از لغو رواديد آنان و بدون هيچ توضيحي، طى چند روز گذشته از فرودگاههاى كاليفرنيا بازگردانده شدند.

اين افراد، فردا(يكشنبه) به منظور تجديد پيوند با فارغ التحصيلان دانشگاه صنعتى شريف، در "سانتاكلارا"ى كاليفرنيا گردهم ميآيند.

"كوروش الهى دوست" يكى از اين افراد، گفت كه وزارت خارجه (آمريكا)، به وى اطلاع داده است كه رواديد سفر وى به آمريكا بنا به دلايل مربوط به امنيت ملى لغو شده است.

الهى دوست در پيام الكترونيكى كه براى دوستان خود فرستاد، نوشت كه طى دو روزى كه وى را درنزديكى فرودگاه بينالمللى لس آنجلس بازداشت كرده بودند، درباره شغلش، نام فرزندانش و ساير مسايل شخصي، از وى سئوال كردند.

الهى دوست گفت كه دو راه پيش پاى وى گذاشتند: بازگشت داوطلبانه به ايران يا اخراج كه به وى گفته شد كه اين به معناست كه تا بيش از ۱۰سال ديگر نميتواند درخواست دريافت رواديد ديگرى كند.

الهى دوست كه به گفته خودش مهندس برق است، گفت: "من هيچگاه گرايش سياسى به هيچ سازمان يا حزبى نداشتم."
"الهه انسانى" از دانشجويان دانشگاه صنعتى شريف كه عضو كميسيون حقوق مهاجرت سان فرانسيسكو است، گفت كه بيشتر ۱۴ايرانى ديگرى كه در كالفرنيا تجمع ميكنند، از فرودگاه بينالمللى سانفرانسيسكو بازگردانده شدند.

"نانسى بك" از سخنگويان وزارت خارجه آمريكا از توضيح درباره اين رواديدهاى لغو شده خوددارى كرد.

بك گفت: "همه رواديدها طبق قانون مهاجرت و تابعيت آمريكا صادر ميشود و درباره هر درخواستى براى رواديد، مورد به مورد تصميمگيرى ميشود." وى افزود: "سوابق رواديدهاى فردي، محرمانه است. ما نميتوانيم اطلاعات بيشترى در اين مورد بدهيم."

[Rasputin]

The United States hailed Iran's constitutional revolution on its 100th anniversary as a defining but short-lived advance toward democracy, and voiced support for Iranians it said who still hoped for an open society.

The August 5, 1906 decree, which called for the creation of an elected parliament, the Majlis, "serves as a defining political moment for advancing the democratic ideas it represented," State Department spokesman Sean McCormack said in a statement released Friday.

"Iranian nationalists set forth a powerful and revolutionary concept: a written constitution founded on the rule of fair and just laws, providing for a free press and respect for individual rights," McCormack said.

"This short-lived but noble constitutional movement was a significant victory for Iranian democracy and for the cause of freedom in the Middle East."

Since then, McCormack said, Iranians have continued the struggle against unchecked power, corruption and wide disparities in wealth.

"The United States supports the aspirations of the Iranian people for an open society that encourages debate, allows for freedom of the press, champions human dignity and ensures justice, the rule of law and government accountability," he said.

The State Department message aimed at Iranians came against a backdrop of mounting tensions over the Iranian government's nuclear program and its support of the Shiite militia Hezbollah, based in southern Lebanon and currently engaged in fighting with Israel that has killed more than 900 people, mostly civilians, since July 12.

Earlier Friday, the United States issued a new rebuke to Iran and Syria, accusing them of directing Hezbollah to attack Israel.

"Iran created Hezbollah in 1982. Iran has funded Hezbollah and Iran has provided the long-range rockets that are raining down on the northern part of Israel right now," Nicholas Burns, under secretary of state for political affairs, said in a CNN interview.

"Iran is acting in a way that is fundamentally contrary to the hopes of all of us for stablility and peace in the Middle East."

On Monday the UN Security Council adopted a resolution calling on Iran to freeze sensitive nuclear work by the end of the month or face possible sanctions.

Tehran contends that its nuclear program is for civilian purposes but the US and other countries suspect it is a cover to develop nuclear weapons.

[Rasputin]

تلاش های ديپلماتيک و پايان احتمالی جنگ و آغاز ديپلماسی در بحران بوجود آمده در لبنان، روندی آسان نخواهد داشت و اين روند بويژه برای حزب الله از يک سو و ايران و سوريه به عنوان دو کشور حامی حزب الله از ديگر سو، با دردسر فراوان همراه خواهد بود.
ايران خواهان آتشبس فوری در جنگ لبنان است و با هر فرمول سياسی که به خلع سلاح حزب الله منجر شود، مخالفت می کند. سوريه نيز موضعی مشابه ايران دارد، گو اينکه در باره مسائل پس از آتش بس به صراحت ايران سخن نمی گويد.

حزب الله اما در باره آينده خود موضعی مبهم اتخاذ کرده است. سيد حسن نصرالله رهبر اين گروه، در نطقهای اخير خود فقط بر اراده حزب الله بر شکست دادن اسراييل تاکيد کرده و در باره راه حلهای سياسی برای خاتمه جنگ در کشورش اظهار نظر روشنی نکرده است.

اين در حالی است که دولت فواد سينيوره نخست وزير لبنان اعلام کرده است که اعضای کابينه از جمله وزيران وابسته به حزب الله با طرح سينيوره برای پايان دادن به جنگ موافقت کرده اند.


حزبالله اما به عنوان حزبی که در کانون بحران قرار دارد، به راحتی نمیتواند به مقابله با قطعنامه احتمالی شورای امنيت برخيزد، هر چند که پذيرش آن نيز به همان ميزان برايش ناراحت کننده خواهد بود



طرح سينيوره هر چند که بر آتش بس فوری و عقب نشينی ارتش اسراييل از خاک لبنان به عنوان گام نخست يک راه حل سياسی تاکيد دارد، اما به وضوح بر بسط حاکميت دولت لبنان بر سراسر خاک اين کشور و استقرار ارتش در مناطق جنوبی لبنان تاکيد دارد.

خروج حزب الله از جنوب لبنان؟

استقرار ارتش لبنان در جنوب اين کشور مفهومی جز پايان حضور نظامی حزب الله در جنوب لبنان و خارج شدن اين منطقه از حاکميت نيروهای سيد حسن نصرالله ندارد.

به واقع سينيوره هيچگاه از حضور شبه نظاميان حزب الله در جنوب لبنان راضی نبوده و بارها از اين موضوع به عنوان «دولت در دولت» انتقاد کرده است.

دولت سينيوره به رغم مخالفت شديدش با حمله ارتش اسراييل به خاک لبنان، تلاش کرده است تا نتيجه جنگ جاری را به نفع گسترش حاکميت خود بر تمامی خاک لبنان معطوف کند و آقای سينيوره طرح پيشنهادی خود را با توجه به همين سياست تنظيم کرده است.


به نظر می رسد دولت ايران هر گونه قطعنامهای را که به خلع سلاح حزب الله اشاره داشته باشد، محکوم خواهد کرد و برای اجرای آن همکاری نخواهد کرد



آيا موافقت وزيران وابسته به حزب الله با طرح سينيوره به معنای موافقت اين گروه با پذيرش استقرار ارتش لبنان در مناطق جنوبی اين کشور است؟

اين نکته چندان روشن نيست، و به نظر می رسد که حزب الله برای پيشگيری از تيرگی روابط خود با دولت لبنان دست کم علاقه ای به ابراز مخالفت با طرح سينيوره ندارد.

اين در حالی است که منوچهر متکی وزير خارجه ايران تلويحا طرح سينيوره را رد کرده، اقدامی که به نوبه خود با واکنش نخست وزير لبنان روبرو شده است.

پيامد قطعنامه شورای امنيت

با اين همه، تصويب قطعنامه پيشنهادی فرانسه و آمريکا در شورای امنيت سازمان ملل، کار دولت سينيوره و حاميان منطقه ای و بين المللی آن را آسان و شرايط را برای حزب الله و ايران سخت خواهد کرد.




به نظر می رسد که قطعنامه احتمالی شورای امنيت در نهايت به طرح سينيوره بسيار شبيه باشد هر چند که به احتمال زياد، ترتيب گامهايی که طبق قطعنامه احتمالی، بايد برای پايان دادن به بحران برداشته شود، با ترتيبی که سينيوره پيشنهاد کرده است، کاملا متفاوت خواهد بود.

به رغم اين، قطعنامه شورای امنيت به احتمال زياد به گونه ای تنظيم خواهد شد که برای دولت سينيوره قابل پذيرش باشد، اما آيا برای حزب الله و ايران پذيرفتنی خواهد بود؟

به نظر می رسد دولت ايران هر گونه قطعنامهای را که به خلع سلاح حزب الله اشاره داشته باشد، محکوم خواهد کرد و برای اجرای آن همکاری نخواهد کرد. چنين موضعی برای ايران که دور از محل بحران است، مشکل مستقيمی ايجاد نخواهد کرد، هر چند که باعث انزوای بيشتر سياسی آن در منطقه و جهان خواهد شد.

حزبالله اما به عنوان حزبی که در کانون بحران قرار دارد، به راحتی نمیتواند به مقابله با قطعنامه احتمالی شورای امنيت برخيزد، هر چند که پذيرش آن نيز به همان ميزان برايش ناراحت کننده خواهد بود.

به هر حال، به هر اندازه که چشمانداز پايان جنگ نزديکتر شود، حزب الله نيز بيش از پيش برای انتخاب بين جمهوری اسلامی ايران و يا دولت فواد سينيوره خود را تحت فشار خواهد ديد.

[Rasputin]

ما در پی پاسخ به اين پرسش هستيم که "چرا بعد از گذشت صد سال از انقلاب مشروطيت که ايران را به درون دنيای مدرن پرتاب کرد، هنوز قانون، عدالت، آزادی و دموکراسی استواری بايسته و شايسته در جامعه ما ندارد؟" اين جمله ای بود که احمد بورقانی، از چهره های اصلاح طلب ايران، روز شنبه ۱۴ مردادماه در صدمين سالروز صدور فرمان مشروطيت بر زبان راند تا آغازگر همايش دو روزه ای تحت عنوان" ايران يکصد سال پس از مشروطيت: تجارب گذشته، چشم انداز آينده" باشد.
اين همايش دو روزه به کوشش گروهی از چهره های اصلاح طلب، نمايندگان سابق مجلس و اعضای دولت محمد خاتمی، رييس جمهور پيشين ايران، در تهران برگزار می شود و از اين رو سخنرانی افتتاحيه آن نيز به آقای خاتمی سپرده شد.

او در سخنان نسبتا مبسوطی گفت: "جامعه ايران و جوامع مسلمان در حال گذراندن دوره نوزايی خويش هستند و در اين نوزايش پديده ملت خود را آشکار کرده است، اما ميان صاحب نظران درباره اين پديده و نيز نوانديشی و تجددی که در حال شکل گيری است، اختلاف نظرهای بزرگی وجود دارد."

آقای خاتمی تأکيد کرد که به باور او منشأ اين اختلاف فقر تئوريک ميان متفکران مسلمان و ناتوانی آن ها در تبيين پديده ملت و تعيين نسبت آن با سنت است.

اصلاح طلبان و تحليل ساختاری مشروطيت

پس از آقای خاتمی، در دو نوبت صبح و عصر سيزده نفر درباره جنبش مشروطه مقاله هايی را ارايه کردند که نقطه عزيمت اغلب آنها وضع امروزی جامعه ايران و ناکامی های پياپی تاريخی در استقرار دموکراسی بود.



قانون اساسی مشروطه محصول تجربه اجتماعی جامعه ايران نيست و اکثر قريب به اتفاق نهادهای اساسی مندرج در آن فاقد هرگونه سابقه درتاريخ ايران است


کامبيز نوروزی، حقوقدان و عضو انجمن صنفی روزنامه نگاران ايران

به خلاف قرائت رسمی در جمهوری اسلامی که ناکامی مشروطيت را ناشی از سرايت انديشه های ليبرالی و عدم توجه به نظريه مشروعه خواهی شيخ فضل الله نوری می داند، سخنرانان همايش نظر خود را عمدتا به علل ساختاری معطوف ساختند و هريک جنبه ای از اين موضوع را مورد توجه قرار دادند.

از جمله کامبيز نوروزی، حقوقدان و عضو انجمن صنفی روزنامه نگاران ايران، گفت: "قانون اساسی مشروطه محصول تجربه اجتماعی جامعه ايران نيست و اکثر قريب به اتفاق نهادهای اساسی مندرج در آن نه تنها فاقد هرگونه سابقه درتاريخ ايران است، بلکه بسياری از آن ها رسما و عملا در تضاد با عرف های حقوقی و سنت های اجتماعی متداول و حاکم در جامعه آن دوران قرار گرفتند و اصل تناسب اجتماعی در قانون اساسی مشروطه مورد توجه قرار نگرفت."

پس از اين سخنران، جواد غلامرضا کاشی، استاد دانشگاه، به ايراد سخن پرداخت و درباره 'آسيب شناسی سخن دموکراسی خواهانه' در ايران گفت: "هم در دوره مشروطه، هم در دوره دکتر مصدق و هم در دوم خرداد، گفتار دموکراسی خواهانه تداوم و مشروعيت خود را در ساختار خشونتی و کنش تند سياسی جستجو کرده است و به عبارتی ضعف خود در تداوم بخشی به نظم سياسی و عهده داری مديريت معقول نظم اجتماعی و سياسی را در پناه جستن به الگوهای مسؤوليت گريزانه و در عين حال رهايی بخش و خشونت آميز تعقيب کرده است."

او افزود: "فرآيند تحول گفتار دموکراسی از مشروطه به اين سو، حاکی از روند عرفی شدن و قدسيت زدايی است. اينک سخن دموکراسی به هيچ روی همانند سخن دوره مشروطه و دهه بيست و سی، سخنی آيينی نيست که نتواند در معرض نقد قرار گيرد."

اکبر ثبوت (پژوهشگر)، حميد رضا جلايی پور (روزنامه نگار و استاد دانشگاه) و محمود نکو روح (جامعه شناس) از ديگر سخنرانان همايش در نوبت صبح بودند.

دموکراسی خواهی سينوسی و سنتز آراء




در نوبت عصر اکبر ثبوت، استاد دانشگاه و نماينده مجلس ششم، تصوير خود از جامعه ايران در صد سال گذشته را اين گونه ترسيم کرد: "اگر توسعه همه جانبه ايران را يک قله بدانيم، ايرانيان مانند کوهنوردی هستند که می خواهند اين قله را فتح کنند، اما در پيچ و خم ها و سختی ها دچار خستگی و دلزدگی می شوند و بازمی گردند. پس از مدتی دوباره عزم فتح قله را می کنند، ولی باز هم در برخورد با سختی ها از ادامه راه انصراف می دهند و اين امر بارها تکرار می شود."

او با اين تمثيل نتيجه گرفت که فرايند گذار به دموکراسی در ايران يک فرايند خطی و رو به جلو نيست و حالت سينوسی دارد.

عماد الدين باقی، روزنامه نگار و رييس انجمن حمايت از زندانيان، نيز در اين همايش نظر خود را معطوف به مسأله هميشگی تضاد يا وفاق اسلام با دموکراسی معطوف کرد و گفت: "تجربه يکصد سال تاريخ مشروطيت در ايران نشان داد که نه با حذف دين از عرصه عمومی می توان راه به استقرار دموکراسی برد و نه با سلطه خرده نظام دين بر ساير خرده نظام های اجتماعی."


فرايند گذار به دموکراسی در ايران يک فرايند خطی و رو به جلو نيست و حالت سينوسی دارد


اکبر ثبوت، استاد دانشگاه

آقای باقی اضافه کرد بايد سنتزی از آرا و اقوال اين يکصد سال ارايه داد که حقوق و جايگاه همه نيروها و نحله ها تضمين شود و نهادهای دينی نيز ارج خويش را داشته باشند.

همچنين محسن امين زاده، معاون سابق وزير امور خارجه در کابينه محمد خاتمی، ضمن مقايسه ايران با ساير کشورهای پيشروی دموکراسی در شرق و خصوصا جهان اسلام پيشرفت دموکراسی در ژاپن، هند و ترکيه را به مراتب بهتر از ايران دانست و ناکامی ايران در اين باره را ناشی از چهارعامل معرفی کرد: نداشتن احزاب پايدار، فرهنگ غير شفاف حزبی، فرهنگ مارکسيستی احزاب و نخبگان و تعارضات ميان دينداری و روشنفکری.

تقليل پروگرام مشروطه به مفاهيم مجرد

از ديگر مقاله هايی که توجه زيادی را برانگيخت، مقاله ارايه شده توسط کاوه بيات، نويسنده و پژوهشگر تاريخ، بود که به نقش 'پروگرام مشروطه' در ايجاد بنيانی ماندگار در ايران و دوری از اين بنيان در صد سال گذشته اشاره کرد.

آقای بيات گفت: "در مراحلی از اين صد سال، به رغم تداوم انبوهی از مسايل مشخص اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، نظامی و ... بر دوش کشور، هيچ گاه برنامه ای که بتواند تمامی اين ملاحظات را به نحوی جامع تحت پوشش قرار دهد و همانند دو دهه نخست بعد از مشروطه جامعه سياسی را جذب خود کند، شکل نگرفت."


پوستر همايش صد سال پس از مشروطيت، اثر محمد احصايی

وی افزود که نتيجه اين دگرگونی دور شدن امر سياست از مسايلی که کشور بدان مبتلاست و تقليل آن به يک يا مجموعه ای از مفاهيم مجرد و انتزاعی بود.

در آخرين سخنرانی همايش محسن آرمين، نماينده مجلس ششم و عضو سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی، به انديشه های سياسی ميرزا محمد حسين نائينی پرداخت که همواره از سوی اصلاح طلبان مذهبی ايران نمونه کاملی از دينداری توأم با آزاديخواهی به شمار آمده است.

آقای آرمين گفت: "يکصد سال پس از مشروطيت، انديشه هايی از جنس انديشه نائينی در ميان برخی رهبران دينی مانند آيت الله منتظری و محمد حسين فضل الله (روحانی لبنانی) پديد آمده که نشانه تحول تدريجی در انديشه فقهی است.

عليرضا علوی تبار (استاد دانشگاه)، مراد ثقفی (مدير مجله گفتگو) و عبدالمجيد معاديخواه (رييس بنياد تاريخ انقلاب اسلامی) ديگر سخنرانان همايش در نوبت عصر بودند.

مناظره پيش بينی نشده سحابی و معاديخواه

در پايان همايش و در حالی که عزت الله سحابی از فعالان طيف ملی-مذهبی در جلسه حضور يافته بود، مناظره ای پيش بينی نشده ميان او و عبدالمجيد معاديخواه درگرفت.



انقلاب مشروطه انقلاب متواضعی بود که نمی گفت می خواهيم فلک را سقف بشکافيم و طرحی نو دراندازيم؛ فقط يک عدالتخانه می خواست. اما در انقلاب ۵۷ نه فقط رهبران انقلاب، بلکه حتی توده ها نيز در پی تغيير جهان بودند و حالا به اين دليل می گويند اين انقلاب است و آن جنبش


عزت الله سحابی

آقای معاديخواه به سخنی از آقای سحابی که گفته بود مشروطيت از انقلاب سال 1357(1979 ميلادی) انقلاب تر است، اشاره کرد و گفت: "در انتخابات مجلس دوم مشروطه برخی از نمايندگان تهران با ۱۷۰ رأی به مجلس راه يافتند و مشروطيت حتی نتوانست در برابر قدرت های خارجی، مورگان شوستر را به منظور اصلاحات مالی در مقام خود نگه دارد؛ در حالی که انقلاب اسلامی رودر روی آمريکا ايستاد. بنابراين چگونه می توان مشروطيت را يک انقلاب دانست ؟"

در پاسخ به اين اظهارات، آقای سحابی گفت: "انقلاب مشروطه انقلاب متواضعی بود که نمی گفت می خواهيم فلک را سقف بشکافيم و طرحی نو دراندازيم؛ فقط يک عدالتخانه می خواست. اما در انقلاب ۵۷ نه فقط رهبران انقلاب، بلکه حتی توده ها نيز در پی تغيير جهان بودند و حالا به اين دليل می گويند اين انقلاب است و آن جنبش."

آقای سحابی افزود: "در انقلاب سال 57 اگرچه ميليون ها نفر رأی دادند، اما آنچه به نتيجه رسيد حکومت يک جمع چهار پنج نفره بود."

بعد از اين سخنان محسن آرمين نيز وارد گفتگو شد و اظهار داشت: "ما از اين سخنان به چه نتيجه ای خواهيم رسيد؟ نسل امروز به خلاف نسل ما، نسلی انقلابی نيست و علاقه ای هم به انقلاب ندارد. بنابراين پاسخ به اين گونه پرسش ها برايش راهگشا نخواهد بود."


در انتخابات مجلس دوم مشروطه برخی از نمايندگان تهران با ۱۷۰ رأی به مجلس راه يافتند و مشروطيت حتی نتوانست در برابر قدرت های خارجی، مورگان شوستر را به منظور اصلاحات مالی در مقام خود نگه دارد؛ در حالی که انقلاب اسلامی رودر روی آمريکا ايستاد. بنابراين چگونه می توان مشروطيت را يک انقلاب دانست ؟


عبدالمجيد معاديخواه، رييس بنياد تاريخ انقلاب اسلامی

او افزود: "ايجاد تقابل ميان مشروطه و انقلاب اسلامی ما را از بحث های عميق فکری دور می کند و بهتر است که به جای پرداختن به آن فکر کنيم که با چه روش هايی می توان وضع موجود را اصلاح کرد."

بدين ترتيب نخستين روز همايش ايران يکصد سال پس از مشروطيت در حالی به پايان رسيد که روشن شد ناکامی اصلاحات هشت ساله دولت آقای خاتمی، اصلاح طلبان را تا حد زيادی به تحليل های ساختاری در يک بستر تاريخی رهنمون ساخته است و در اين ميان بسياری از آنان هنوز به انديشه وفاق دين و دموکراسی وفادارند.

اين همايش به گفته احمد بورقانی، دبيرهمايش، با همکاری جبهه مشارکت ايران، مجمع روحانيون مبارز، حزب کارگزاران سازندگی ايران، حزب اعتماد ملی و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی برگزار شده است.

روز يکشنبه ۱۵ مرداد (6 اوت) افرادی چون سعيد حجاريان، موسی غنی نژاد، عباس عبدی، مسعود نيلی و محسن کديور در اين همايش صحبت می کنند و طبق برنامه اعلام شده قرار است سخنران اختتاميه نيز مهدی کروبی، رييس پيشين مجلس ايران، باشد.

[Rasputin]

فؤاد سينيوره، نخست وزير لبنان در مصاحبه با روزنامه فرانسوی زبان لوريان لوژور چاپ بيروت، از اظهارات وزير امورخارجه ايران درباره طرحی که وی برای آتش بس در کشورش داده است بشدت انتقاد کرده و گفته که منوچهر متکی "از حد و اندازه خارج شده است".
اشاره آقای سينيوره به بخشی از اظهارات وزير امورخارجه ايران است که گفته همه لبنانيها بر اصل آتش بس اتفاق نظر دارند اما چنين اتفاق نظری در مورد طرح آقای سينيوره برای آتش بس بين آنها وجود ندارد".

نخست وزير لبنان در پاسخ به پرسش روزنامه در مورد اظهارات وزير امورخارجه ايران گفته: "فکر می کنم آقای متکی از حد و مرز (خودش) عبور کرده و درنتيجه برخی از طرفها بسرعت موضع او را اتخاذ کرده اند، قبل از هر چيز بايد بگويم که پيشنهاد هفت ماده ای من [برای آتش بس در لبنان] مورد قبول هيئت وزيران قرار گرفت، بنابر اين درست نيست بگوييم که اجماع وجود ندارد، از سوی ديگر اين پيشنهاد به اتفاق آرا در نشست عالی رهبران دينی تصويب شد، موضعی که بسيار نمادين است و آرای طرفهای گوناگون را در بر دارد".

فؤاد سينيوره ادامه داده: "نهادهای مدنی و اتحاديه ها نيز واکنش مشابهی داشته و اين برنامه هفت ماده ای را ستوده اند، از اين گذشته، سازمان کنفرانس اسلامی نيز اين راه حل را به اتفاق آرا پذيرفته و در سند نهائی خود گذاشته است".

آقای سينيوره در مصاحبه با لورين لوژور با تمام قوا از طرح خود، نه تنها برای پايان دادن به جنگی که به گفته او "از نظر انسانی و اقتصادی برای لبنان و لبنانيها بسيار گران بوده" بلکه همچنين برای پيدا شدن راه حل درازی مدت دفاع کرده و از تمام طرفهای درگير خواسته که مسئوليت بپذيرند.


حزب الله می گويد که خواهان آزاد شدن مزارع شعبا، آزادی زندانيان و دريافت نقشه های مناطقی است که اسرائيل در جنوب لبنان مين گذاری کرده و پيشنهاد ما نيز برهمين خواسته ها استوار است


فؤاد سينيوره

او در پاسخ به اين پرسش که آيا حزب الله پيشنهاد او و شرايط تازه را پذيرفته و به جنگ پايان خواهد داد يا نه گفته: "حزب الله می گويد که خواهان آزاد شدن مزارع شعبا، آزادی زندانيان و دريافت نقشه های مناطقی است که اسرائيل در جنوب لبنان مين گذاری کرده و پيشنهاد ما نيز برهمين خواسته ها استوار است، برآورده شدن اين خواسته ها اين امکان را فراهم می آورد که برای پايان دادن به خصومت به توافق برسيم و در عين حال به دولت لبنان اجازه می دهد حاکميتش را به تمام خاک کشور توسعه دهد، در نتيجه، استفاده ازسلاح خارج ازحيطه قدرت دولت وجود نخواهد داشت".

لوريان لوژور از فؤاد سينيوره پرسيده که درباره دخالت بيگانگان، از جمله آمريکا و بريتانيا و ايران که به زعم اين روزنامه به نظر می رسد می خواهند حرفهای خودشان را پيش ببرند چه می گويد.

نخست وزير لبنان در پاسخ گفته: "وقت آن رسيده که هر طرف مسئوليتش را بپذيرد و پاسخگو باشد، اسرائيل خاک ما را در اشغال دارد، پس اول اين مشکل را از راه شورای امنيت (سازمان ملل متحد) حل کنيم، مسئله سلاح حزب الله را می توان در چارچوب اين پيشنهاد کلی و جامع حل کرد، پيشنهادی که اگر اجرا شود، هر توجيهی را برای مسلح بودن اين حزب شيعی از ميان بر خواهد داشت".

آقای سينيوره پس از ياد آوری اينکه او با تمام اعضای دولت و رهبران گروههای لبنانی و همچنين قدرتهای بانفوذ برای پايان دادن به جنگ در تماس است گفته قرار بر اين است که او مسئول هماهنگ کردن اقدامات و فعاليتها باشد و افزوده: "خودمان را دست کم نگيريم، ما از آرمانی درست و مشروع دفاع می کنيم".

لوريان لوژور در پايان از نخست وزير لبنان پرسيده چرا اسرائيل با علم به اينکه مشکل از اشغال مزارع شبعا سرچشمه می گيرد بايد قبول کند که از اين مزارع خارج شود.

فؤاد سينيوره در جواب گفته: "من زير بارهيچ راه حلی که به مشکل اشغال شعبا رسيدگی نکند نخواهم رفت و از همه می خواهم برای رفع اين مشکل به ما ياری دهند تا حقوق ربوده شده ما به ما بر گردانده شود، پيشنهاد کرده ايم که به توافقهای آتش بس ۱۹۴۹برگرديم تا دولت يهود نسبت به امنيت مرزهايش مطمئن شود ولی امضای قرارداد صلح با اسرائيل وقتی صورت می گيرد که تمام دولتهای عرب موافقت کرده باشند".

[Rasputin]

خلع سلاح حزب الله لبنان و آزاد سازى دو گروگان صهيونيست از جمله مهمترين مفاد پيش نويس قطعنامهاى است كه آمريكا و فرانسه درباره آن به توافق رسيده اند.
شوراى امنيت سازمان ملل براى بررسى اوضاع لبنان و تبادل نظر درمورد قطعنامه پيشنهادى فرانسه امشب تشكيل جلسه مى دهد.
به گزارش فارس به نقل از خبرگزارى فرانسه، كشورهاى آمريكا و فرانسه در مورد اين قطعنامه به توافق نظر رسيده اند و در جلسه امشب، 13 كشور ديگر عضو شوراى امنيت در مورد اين قطعنامه اظهار نظر خواهند كرد.
كاخ اليزه امروز در بيانيه اى اعلام كرد فرانسه و آمريكا در مورد اين قطعنامه به توافق رسيده اند.
در اين قطعنامه بر لزوم توقف خشونتها تاكيد شده است تا در پى توافقات سياسى ، نيروهاى بينالمللى عازم لبنان شوند.
اين قطعنامه همچنين خواستار خلع سلاح حزب الله و آزادسازى دو گروگان اسراييلى است.
اين قطعنامه همچنين خواستار حل مشكلات مربوط به آزادسازى اسراى لبنانى است كه در زندانهاى رژيم صهيونيستى به سر مى برند.

[Rasputin]

پرونده شش متهم حوادث اخير اهواز كه احكام اعدامشان از سوى ديوان عالى كشور تأييد شده است، جهت اجراى حكم به دايره اجراى احكام دادستانى اهواز ارجاع شد.

به گزارش خبرنگار "ايلنا"، به دنبال صدور احكام اعدام "محمدعلى- س"، "يحيى-ن"، "ناظم- ب"، "عبدالامام- ز"، "عبدالزهرا- ه" و "حمزه- س" از جمله متهمان حوادث اخير اهواز از سوى شعبه سوم دادگاه انقلاب اهواز و تأييد اين احكام از سوى ديوان عالى كشور، پرونده اين ششم متهم جهت اجراى حكم به دايره اجراى احكام دادستانى اهواز ارجاع شد.
طبق حكم صادره از سوى دادگاه انقلاب اهواز و تأييد احكام از سوى ديوان عالى كشور، اين شش متهم به اعدام در ملاءعام محكوم شدهاند.

[Rasputin]

محمدعلى دادخواه از برگزارى جلسهى رسيدگى به اتهامات سجاد نيكنام دبير اسبق انجمن اسلامى دانشگاه اروميه در شعبهى 5 دادگاه انقلاب اروميه خبر داد.

وكيل مدافع سجاد نيكنام در گفتوگو با خبرنگار حقوقى خبرگزارى دانشجويان ايران (ايسنا) اظهار داشت: جلسهى دادگاه از ساعت 8 تا 11 به طول انجاميد و به دليل عدم حضور رييس شعبهى يك دادگاه اروميه رييس شعبهى 5 به جانشينى شعبهى يك به پرونده رسيدگى كرد.


وى اتهامات موكلش را اقدام عليه امنيت كشور، تبليغ عليه نظام و تمايل به گروههاى غير قانونى عنوان كرد.


دادخواه با اشاره به اين كه موكلش برخى اخبار رسمى در خبرگزاريها را بر روى برد دانشگاه ميزده است، گفت: در مورد يك خبر كه در پرونده اشاره شده، گفتيم كه اين خبرها از خبرگزاريهاى رسمى گرفته شده و استناد به آنها درست است و اگر خبر مشكلى دارد، چرا مراجع انتشار آن مورد پيگرد قرار نگرفتند؟


وى گفت: بر اين باورم كه دادگاه دفاعيات را پذيرفته و در آخرين دفاعيات صدور حكم برائت موكل تقاضا شد.

[Rasputin]

وزارت امور خارجه آمريکا اعلام کرد: هفت شرکت بينالمللی متعلق به روسيه، هند، کوبا و کرهشمالی به علت مبادلات تجاری با ايران مشمول تحريمهای تجاري اين کشور قرار گرفتهاند.
به گزارش خبرنگار اقتصادی مهر به نقل از رويترز، هفت شرکت بينالمللی شامل دو شرکت هندی و دو شرکت روسی دو شرکت کره شمالی و يک شرکت کوبايي، به علت آنچه که آمريکا فروش مواد ممنوعه به ايران ميخواند، تحت تحريمهای تجاری واشنگتن قرار گرفتند.

بنابر ادعای وزارت امور خارجه آمريکا، اين تحريمها پس از آن قطعی شد که واشنگتن به "اطلاعات معتبری" دريافت که اين شرکتها در اول سال 1999 موادی به ايران فروختند که ميتواند در توسعه سلاحهای کشتار جمعی مورد استفاده قرار گيرد.

به گفته يک مقام وزارت خارجه آمريکا به خبرگزاری رويترز، شرکتهای هندی Balaji Amines Ltd و Prachi Poly Products، دو شرکت دولتی روسی Sukhoi و Rosboronexport جزو هفت شرکتی هستند که مورد تحريم آمريکا قرار گرفتهاند.

شرکتهای توسعه صنعتی و معدنی و شرکت تجاری Pugan کره شمالي، و مرکز بيوتکنولوژی و مهندسی ژنتيک کوبا ديگر شرکتهای مورد تحريم آمريکا هستند. در مقابل، روسيه در اولين گام با محکوم کردن اين تحريمها، آنها را "تلاش نامشروع برای تحميل قوانين داخلی آمريکا بر شرکتهای خارجی" عنوان کرد.

بر اساس اين تحريمها، هيچ نهاد دولتی آمريکايی نبايد با شرکتهای مورد تحريم وارد معامله شود. اين تحريمها بر اساس گزارش دولت آمريکا به کنگره و بر اساس مفاد قانون به اصطلاح تحريم ايران و سوريه وضع شدهاند و تحريمها از 28 جولای سالجاری تا حداقل 28 جولای سال 2008 ادامه پيدا خواهند کرد.