Eye On U.S.A

[Rasputin]

جورج بوش رئيس جمهور آمريکا در کنفرانس خبری کمپ ديويد از گوردون براون بعنوان مردی که دارای مرام و اصول است ستايش کرد.
اما آقای براون در پاسخ به اين تمجيد به گفتگوی 'کامل و صريح' خود با آقای بوش اشاره کرد.

بر خلاف رئيس جمهور آمريکا که همواره از عراق بعنوان محور جنگ با تروريسم ياد می کند، نخست وزير بريتانيا افغانستان را خط مقدم مبارزه با تروريسم خواند.

گوردون براون همچنين از تروريسم بعنوان يک 'جرم' ياد کرد که با طرز تلقی کاخ سفيد که به تروريسم 'اعلام جنگ' داده کاملا متفاوت است.

در حاليکه آقای بوش کوشش می کرد وانمود کند همه چيز مثل زمان تونی بلر نخست وزير سابق بريتانياست و دو کشور همچنان در توافق کامل بسر می برند، گوردون براون با حرکات حساب شده خود تلاش کرد از او فاصله بگيرد.

بسياری از کارشناسان در واشنگتن و لندن احتمال می دهند که طی چند ماه آينده بريتانيا تغييراتی در برخی سياست های خود نظير عراق بدهد.

گوردون براون پس از احراز نخست وزيری بريتانيا گفته بود که کشورش سياست خارجی مستقلی را در پی خواهد گرفت.

آقای براون هزينه های گزافی که نزديکی با کاخ سفيد برای تونی بلر بهمراه داشت را به ياد دارد.

او همچنين به خوبی آگاه است که جورج بوش ۱۸ ماه بيشتر رياست جمهوری آمريکا را بر عهده ندارد و جايگزين او اگر دمکرات باشد کشتی سياست خارجی اين کشور را احتمالا بسوی ديگری هدایت می کند و بدنبال خروج از عراق خواهد بود.

بنابراين طبيعی است که او همه سرمايه سياسی خود را بعنوان يک نخست وزير جديد بر روی فردی که به خاطر وضعيت عراق محبوبيت بسيار پائينی دارد و مدت زمان زيادی نيز به پايان رياست جمهوريش باقی نمانده نگذارد.

نياز واشنگتن به لندن؟

از سوی ديگر برخی صاحبنظران در واشنگتن معتقدند که آمريکا نيز ديگر نيازی حياتی به يک متحد وفادار در آنسوی اقيانوس اطلس ندارد.

چارلز کاپچن کارشناس شورای روابط خارجی در واشنگتن می گويد:

'من فکر می کنم که رابطه با بريتانيا برای آمريکا اهميت کمتری در مقايسه با گذشته دارد. زيرا گرچه جنگ درعراق به خوبی پيش نمی رود، آمريکا ديگر نيازی به متحدی ندارد که به عراق نيرو بفرستد زيرا ديگر نيازی به فروش ايده حمله به عراق نيست و آمريکا هم اکنون بدنبال پايان بازی عراق و برنامه ريزی برای زمان و نحوه خروج از اين کشور است.'

او می افزايد بنابراين بوش ديگر نيازی به کسی مانند بلر ندارد که مثل هنگام حمله به عراق از او دفاع کند.

چارلز کاپچن که در دولت بيل کلينتون رئيس جمهور سابق آمريکا مسئول امور اروپا در شورای امنيت ملی بوده به متحدين جديد آقای بوش در اروپا اشاره می کند.

او می گويد با روی کار آمدن آنگلا مرکل در آلمان و نيکلاس سرکوزی در فرانسه، بوش دارای دو رهبری است که طرفدار همکاری های دو سوی اقيانوس اطلس هستند.

البته اين به اين معنا نيست که جورج بوش اهميت لندن را کاهش می دهد بلکه به اين معناست که بر خلاف گذشته که او پس از رفتن ازنار اسپانيا و برلوسکونی ايتاليا تنها بلر را داشت، هم اکنون دو دوست ديگر در اروپا دارد.

[Rasputin]

Iran attacks U.S. plans for Saudi arms deal

TEHRAN (Reuters) - Iran's Foreign Ministry accused the United States on Monday of seeking to create fear and divisions in the Middle East after reports Washington was readying major arms sales to Saudi Arabia and other Gulf states.


A U.S. defense official said in Washington on Saturday the package could be worth some $20 billion over the next 10 years.

Washington is striving to assure its Gulf allies concerned by the growing strength of Shi'ite Muslim Iran and the war in Iraq that it is committed to the region and will stand by them, with arms sales being part of that process, U.S. officials say.

Iranian defense Minister Mostafa Mohammad Najjar said the United States was trying to "create a fake arms race in order to make their big arms companies survive," the official IRNA news agency reported.

But he also said countries had the right to buy or make arms to boost their defenses, and suggested military purchases by its Gulf neighbors would not worry the Islamic Republic.

"Iran has no concerns about the strengthening of the defensive capabilities of (other) ... Islamic countries and regards their defensive capabilities as part of the capabilities of the Islamic world," Najjar told reporters, according to IRNA.

Iran has in the past threatened to hit back at U.S. regional interests if it is attacked over its disputed nuclear program, which major powers suspect is aimed at making atom bombs.

ISRAELI CONCERNS

Iran's Foreign Ministry spokesman noted the reports of the Saudi arms deal came ahead of a joint trip to the Sunni Arab nation and other Middle Eastern countries by Secretary of State Condoleezza Rice and Defense Secretary Robert Gates this week.

"America has always considered one policy in this region and that is creating fear and concerns in the countries of the region and trying to harm the good relations between these countries," Mohammad Ali Hosseini told a regular press briefing.

Oil-rich Iran rejects Western allegations it wants to build atomic weapons, saying its nuclear program is peaceful.

Washington also accuses Iran of fomenting instability in Iraq. Tehran blames the U.S. presence for the violence in Iraq.

The senior U.S. defense official said the administration hoped to present the planned Gulf arms deal to the U.S. Congress for approval in the fall.

The Saudi package would upgrade its missile defenses and air force and increase its naval capabilities, the official said. It would also cover other U.S. allies in the Gulf.

The United States has sought to allay Israeli concerns about the forthcoming package. The senior U.S. defense official said Washington was working on a military assistance deal for Israel expected to top $30 billion during the next decade, a significant increase over current levels.

Najjar, the Iranian defense minister, said: "In selling arms to the countries of the region, the Americans always act in a way that preserves the military superiority of the Zionist regime (Israel)."

[Rasputin]

[Rasputin]

موافقت سنای آمریکا با کنترل مکالمات افراد مظنون


این برنامه در سال 2001 پس از حملات 11 سپتامبر توسط جورج بوش تاييد شده بود
سنای آمریکا بعد از بحث های طولانی، دولت این کشور را به استراق سمع مکالمات خارجیان مظنون به داشتن ارتباط با فعالیت های تروریستی مجاز کرده است.
به این ترتیب، دولت اجازه خواهد داشت بدون داشتن مجوز دادگاه، مکالمات تلفنی و ارتباطات اینترنتی خارجی با آمریکا را کنترل کند.

کاخ سفید گفته است تصویب این قانون برای نشان دادن واکنش سریع به تهدیدهای تروریستی، اقدامی لازم بود.

مخالفان این قانون در کنگره، نگران تاثیرات منفی آن بر آزادی های فردی و حریم خصوصی افراد هستند.

جورج بوش، رییس جمهوری آمریکا از کنگره خواسته بود تا وقتی که هر دو مجلس با این قانون موافقت نکرده اند، تعطیلات تابستانی خود را آغاز نکند.

اعضای مجلس نمایندگان هنوز در مورد عبارات این قانون به توافق نرسیده اند اما قرار است امروز، شنبه چهارم اوت، درباره آن بحث و گفتگو کنند.

یک سال قبل، قاضی يک دادگاه فدرال در شهر ديترويت آمريکا حکم داده بود که برنامه دولت جورج بوش در استراق سمع تماس های تلفنی بدون داشتن حکم از سوی دادگاه، ناقض قانون اساسی است و بايد متوقف شود.

اين برنامه که در سال 2001 پس از حملات 11 سپتامبر توسط جورج بوش تاييد شده بود، شامل شنود برخی مکالمات تلفنی ميان آمريکا و ساير کشورهاست. تماس های داخلی مشمول اين برنامه نمی شود.

اين برنامه ابتدا توسط روزنامه های آمريکايی فاش شد و سپس سازمان های فعال در زمينه آزادی های مدنی دولت را به خاطر آن به دادگاه کشاندند.

اما پس از صدور حکم دادگاه فدرال دیترویت، کاخ سفيد تاکید کرد که اين برنامه قانونی است و تقاضای تجدید نظر درباره این حکم را کرد.

مجلس سنای آمریکا نیز در ماه ژوئن امسال با صدور برگ احضاریه ای برای کاخ سفید خواستار تسلیم اسناد مربوط به برنامه تجسس داخلی برای نظارت بر مظنونان تروریستی شد.

این درخواست به عنوان بخشی از تحقیقات کمیته قضایی مجلس سنای کنگره درباره برنامه جنجال آفرین استراق سمع داخلی ارائه شد.

دولت جورج بوش قبلا شماری تقاضاهای رسمی برای ارائه این مدارک را نپذیرفته و این اتهام را که با دادن مجوز برای برنامه تجسس، بدون گرفتن حکم از دادگاه ها، قانون را نقض کرده، رد کرده بود.

درحالی که آقای بوش می گفت اختیارات رئیس جمهور در دوران جنگ به او امکان تجسس بدون گرفتن حکم از دادگاه را می دهد، منتقدان می گفتند او آزادی های مدنی شهروندان را نقض کرده است.

[Rasputin]

جوانان آمریکایی به طور سنتی در بی علاقه گی به سیاست یا دست کم بی علاقه گی در مشارکت سیاسی شهرتی به هم زده اند اما در حالی که آرام آرام آمریکای رنگ و بوی انتخابات می گیرد آمار و نيزفعالیت های تازه جوانان نشان می دهد نگاه آنان به سیاست رو به دگرگونی است.
در سالهای بین 1977 تا 2004 جوانان آمریکایی با کاهش حضورشان پای صندوق های رای نشان دادند به مشارکت در روند سیاسی این کشور بی علاقه تر از قبل شده اند .

هنوز یک سال به انتخابات ریاست جمهوری مانده اما تب انتخابات در آمریکا کاملا مشهود است و جوانان نیز در این میانه حضوری هویدا دارند.

انتشار ویدئوهایی که جوانان از طریق آنها سئوال ها و نگرانی های خود را در سایت هایی مثل یو تیوب با سیاستمداران مطرح می کنند حال و هوای این دوره از فعالیت های انتخاباتی را تغییر داده است.

گزارش های خبری تلویزیون ها و یا تبلیغات و شعارهای انتخاباتی نیز به شکلی بارز سعی می کنند در جلب توجه جوانترها با هم رقابت کنند.

چندی پیش ویدئوی موزیکال چهار دختر که دو به دو از سناتور اوباما و رودی جیولیانی نامزدهای ریاست جمهوری آمریکا حمایت می کردند مدت زیادی شبکه های تلویزیونی را به تسخیر خود درآورده بود.

پروفسور پیتر لوین مدیر سیرکل، مرکز تحقیقات درباره مشارکت مدنی جوانان در آمریکا، می گوید مقایسه نتیجه آخرین انتخابات برگزار شده در کشور با دوره های قبل نشان می دهد جوانان آمریکایی آرام آرام به میدان باز می گردند:" آمار مشارکت جوانان در انتخابات در دهه 80 تا 90 به شدت سقوط کرد اما بعد در سال 2004 به طور چشمگیری نسبت به قبل بالا رفت."


ویدئوی موزیکال در حمایت از سناتور اوباما در مبارزات انتخاباتی آمریکا مدتی موضوع بحث شبکه های تلویزیونی این کشور بود.

پروفسور پیتر لوین می افزاید "درانتخابات ریاست جمهوری سال 2004 ، 47 درصد از جوانان واجد شرایط رای دهی شرکت کردند و در این دوره نیز میزان ثبت نام جوانان در حال حاضر در بالاترین میزان خود نسبت به گذشته قرار دارد."

اسکوپ 2008

پایه گذاران سایت اینترنتی سکوپ 2008 از همین دست جوانان هستند.

این سایت که در همین ماه کار خود را آغاز کرده از نیروی دانشجوهای سراسر آمریکا برای تعقیب و تاثیرگذاری در انتخابات ریاست جمهوری سال 2008 استفاده می کند.

الکساندر هفنر یکی از دو پایه گذار هفده ساله این سایت هدف خود را از راه اندازی این سایت را تاثیرگذاری در فضای انتخاباتی می داند:" هدف ما به جلب مشارکت سیاسی بیشتری از جوانان آمریکا به شیوه ایست که تا به حال فرصت آن را نداشته اند."

او می گوید:" اگر در روز انتخابات برسیم به جایی که مردم، گزارش و دیدگاه های جوانان آمریکایی و یا جوانان دیگری را که گزارش گر ما هستند، خوانده باشند و تاثیر گرفته باشند از نظر ما اسکوپ موفق شده است."

الکساندر هفنر امیدواراست که اسکوپ ورای انتخابات 2008 ادامه پیدا کند تا دست اندرکارانش بتوانند" به آمریکا و کشورهای دیگر نشان بدهند دانشجویان جهان می توانند متحد شوند و نقش خودشان را در کشور و جهان ایفا کنند."

ایده بنیان گذاران سکوپ 2008 محدود به جلب همکاری جوانان آمریکا نیست .

گردانندگان این سایت با اختصاص صفحات مجزا در سیات اینترنتی شان برای جوانان تمام کشورها و به گفته الکساندر حتی ایران، این فرصت را فراهم می کنند که دیدگاه ها و دریافت های خودشان را درباره تبعات انتخابات آمریکا در هر کدام از این کشورها در معرض دید و قضاوت دیگران بگذارند.


سناتور هیلاری کلینتون یکی از نامزدهایی است که تلاش می کند با استفاده از اینترنت توجه عده بیشتری از جوانان را به خود جلب کند.

این خبرنگاران می توانند دیدگاه خود را با گزارش، ویدئو های کوتاه، بلاگ یا یادداشت های شخصی و یا پادکست ارائه کنند.

الکساندر هفنر می گوید اسکوپدر حال حاضر در آمریکا و چند کشور دیگر از جمله اردن، مصر ، اسپانیا، و بریتانیا خبرنگارانی دارد که حوزه های مختلف داخلی و بین المللی مربوط به این انتخابات را پوشش می دهند.

انگیزه ناگهانی

اما چگونه است که روز به روز در بحث های تلویزیونی مربوط به انتخابات یا سایت های اینترنتی شخصی یا گروهی، ردپای بیشتری از جوانان هر چند به شیوه خودشان به چشم می خورد؟
پروفسور لوین معتقد است یک دلیل این افزایش انگیزه فضای خبری پیرامون جوانان در آمریکاست که انباشته از خبرهای داغ سیاسی از جمله جنگ، رقابت های انتخاباتی، و تبعات یازده سپتامبر است.

دلیل دوم از نظر پروفسور لوین این است که تلاش های عامدانه برای جلب مشارکت جوانان آمریکا بیشتر شده است.

از نظر او بخشی از این تلاش ها از سوی احزاب است و بخشی هم از سوی گروه های مستقل مثل دانشکده ها و دانشگاه ها که فعالیتشان رادر این زمینه نسبت به چند سال پیش افزایش داده اند.

به عقیده بسیاری نقطه آغاز جلب دوباره جوانان آمریکا به سیاست با جنگ در عراق آغاز شد.

این جنگ زندگی برخی از این جوانان را مستقیم یا غیر مستقیم تحت تاثیر قرار داده است.

با این همه آنچه بیش از همه جالب توجه است تفاوت شیوه مشارکت سیاسی جوانان نسبت به آمریکایی هایی است که در دهه های چهارم و پنجم زندگی شان قرار دارند.

آمار نشان می دهد 75 درصد جوانان خواستار استفاده از تکنولوژی مثل اینترنت و یو تیوب برای مورد سئوال قرار دادن سیاستمدارانند.

اگرچه گردانندگان اسکوپ امیدوارند عمر ابتکارشان بسیار بیش از تب انتخابات 2008 باشد اما این آرزو عملی شود یا نه، جوانان آمریکایی دست کم به گواه آمار به این نتیجه رسیده اند که کنار گود ایستادن همیشه هم به سودشان نیست.

[Rasputin]

WASHINGTON - A study by two nonprofit journalism organizations found that President Bush and top administration officials issued hundreds of false statements about the national security threat from Iraq in the two years following the 2001 terrorist attacks.



The study concluded that the statements "were part of an orchestrated campaign that effectively galvanized public opinion and, in the process, led the nation to war under decidedly false pretenses."

The study was posted Tuesday on the Web site of the Center for Public Integrity, which worked with the Fund for Independence in Journalism.

White House spokesman Scott Stanzel did not comment on the merits of the study Tuesday night but reiterated the administration's position that the world community viewed Iraq's leader, Saddam Hussein, as a threat.

"The actions taken in 2003 were based on the collective judgment of intelligence agencies around the world," Stanzel said.

The study counted 935 false statements in the two-year period. It found that in speeches, briefings, interviews and other venues, Bush and administration officials stated unequivocally on at least 532 occasions that Iraq had weapons of mass destruction or was trying to produce or obtain them or had links to al-Qaida or both.

"It is now beyond dispute that Iraq did not possess any weapons of mass destruction or have meaningful ties to al-Qaida," according to Charles Lewis and Mark Reading-Smith of the Fund for Independence in Journalism staff members, writing an overview of the study. "In short, the Bush administration led the nation to war on the basis of erroneous information that it methodically propagated and that culminated in military action against Iraq on March 19, 2003."

Named in the study along with Bush were top officials of the administration during the period studied: Vice President Dick Cheney, national security adviser Condoleezza Rice, Defense Secretary Donald H. Rumsfeld, Secretary of State Colin Powell, Deputy Defense Secretary Paul Wolfowitz and White House press secretaries Ari Fleischer and Scott McClellan.

Bush led with 259 false statements, 231 about weapons of mass destruction in Iraq and 28 about Iraq's links to al-Qaida, the study found. That was second only to Powell's 244 false statements about weapons of mass destruction in Iraq and 10 about Iraq and al-Qaida.

The center said the study was based on a database created with public statements over the two years beginning on Sept. 11, 2001, and information from more than 25 government reports, books, articles, speeches and interviews.

"The cumulative effect of these false statements — amplified by thousands of news stories and broadcasts — was massive, with the media coverage creating an almost impenetrable din for several critical months in the run-up to war," the study concluded.

"Some journalists — indeed, even some entire news organizations — have since acknowledged that their coverage during those prewar months was far too deferential and uncritical. These mea culpas notwithstanding, much of the wall-to-wall media coverage provided additional, 'independent' validation of the Bush administration's false statements about Iraq," it said

[Rasputin]

It should be no surprise that the presidential campaigns have barely touched on foreign policy. One reason is that no candidate of either party has a solution to the nation's most pressing foreign problem, the war in Iraq (perhaps because there are no good solutions).

A larger reason, however, may be that no ambitious politician is willing to mention the discomfiting reality about America's place in the world -- that we are weaker today than we were a decade or two ago, and that we need a new foreign policy that acknowledges and builds on that fact.

President Bush's follies have accelerated the decline of U.S. influence, but he can't be blamed for its onset. It started, ironically, at the moment of our late-century triumph, when the Soviet Union imploded and the Cold War victory was ours. Some proclaimed that the United States was now "the sole superpower." But, in fact, the end of the Cold War left the very concept of a "superpower" in tatters.

Our leverage over half the world during the previous half-century had stemmed not just from American muscle but from the existence of a common enemy. Allies often acceded to U.S. interests, even to the detriment of their own national interests, because the looming Russian bear posed a greater menace still. But when the bear died, the alliance's threads loosened. Many of these nations would sometimes continue to follow our lead, but they also felt free to go their own way without so much concern about Washington's preferences.

As a result, wielding power in the post-Cold War world became a harder game. Alliances could no longer be taken for granted; they had to be crafted and nourished. American leadership might still be valued and necessary, but now it would have to be earned.

When Bush came to power, he and his top aides understood none of this. (In fairness, few did.) They believed, and acted, as if American power were not only undimmed but supreme and unchallengeable -- as if a president's grimace would still make tyrants tremble and the dispatch of light armies could remake the world.

So, for much of the last seven years, U.S. leaders stomped around the globe with wide-elbowed indifference to the consequences of their actions. Allies were alienated, enemies enraged and those in between -- especially those rich in key resources -- cut their own deals and created their own networks outside U.S. control.

Nations, including those whose leaders aren't so disposed to anti-Americanism, have learned, through experience or observation, that defying Washington carries no penalty. Germany joins France in opposing resolutions on Iraq in the U.N. Security Council -- and nothing happens to Germany. The Turkish parliament votes against letting U.S. troops invade Iraq from the north -- and nothing happens to Turkey. Bush warns Egyptian President Hosni Mubarak not to trample on human rights; the trampling continues -- and not only does nothing happen to Egypt, but on his recent trip to the Middle East, Bush commends Mubarak for his commitment to democracy.

Meanwhile, the dollar is plunging. American debt is in the hands of Chinese central bankers. And the U.S. military, though by far the world's strongest, is stretched beyond its means in Iraq and Afghanistan -- conflicts that, in Cold War days, would have been labeled "small wars."

The next president can begin to rebuild U.S. influence, but he or she cannot do it alone. The task requires rebuilding alliances, and that is a harder task than before.

In the presidential debates, the Republican candidates have hardly mentioned allies at all. Most of them act as if they don't care what the rest of the world thinks about us. (In this respect, they're ignoring lessons that Bush himself has, too late, begun to learn.) All the Democratic candidates have called for improving relations with allies and engaging in more diplomacy. This is welcome. But whether out of political calculation or naivete, they understate the difficulties.

A Democratic president will almost certainly open direct talks with Iran. There are many reasons why this is a good idea. But there is often an unspoken assumption that talking, by itself, will clear the air and solve problems. In many situations, though, the vital interests of two countries are simply irreconcilable -- and neither has the power to make the other give in.

If the next president wants Iran, say, to give up enriching uranium, what enticements is he or she willing to offer in return? What lesser interests is he or she willing to compromise or sacrifice in exchange for fulfilling that larger interest? It may turn out that the most generous package that any American president could reasonably offer won't be generous enough for the Iranians to forgo their work on the nuclear project.

If that turns out to be the case, the next president might (like Bush) try to rally an anti-Iran coalition of Sunni leaders in the Middle East. But those leaders will need some enticements from the United States to take the necessary risks. What deal would the next president offer to, say, the Persian Gulf states near Iran to encourage them to join the enterprise? Bush's eleventh-hour realization that coalitions don't come cost-free is what, in large measure, led him to start talking about an Israeli-Palestinian peace accord -- a precondition, in the eyes of many Arab leaders, to open cooperation with the U.S.



The reality is that the United States can no longer take obeisance for granted. A new face in the White House will be cause for relief and rejoicing among our traditional allies, but it won't be enough. On Jan. 20, 2009, especially if the new president is a Democrat, many world leaders will exclaim, "Bush is gone!" But their next words will be, "Now what?" It will be impossible for anyone to pretend it's 2000 and that the alliances can resume where they left off.

It was always a wrongheaded notion that the West's victory in the Cold War marked "the end of history." In reality, history has returned and flowed forth with a vengeance.

The United States has emerged from the tectonic shift as something more like an ordinary country -- a world power but not a superpower. This is unfamiliar territory for Americans. For half a century, we had been a superpower in a world that was tightly structured. Now we're upper-middle management in a world without big bosses -- a world that's either becoming multipolar or teetering toward anarchy.

Bush must have felt some of this strangeness during his Middle East voyage. He cajoled and kowtowed but came away with nothing. Part of his failure was because of his lame-duck status (why should anyone start haggling with an unpopular president in his final year in office?). But the next president, and the one after that, will face similar frustrations if they continue to believe, as Bush apparently does deep down, that the U.S. controls the agenda. The next presidents will have to get down in the dirt, strike deals and trade favors.

It's no longer morning in America, but it's not quite twilight either. The next president's big challenge will be to revive America's influence and stature while facing up to the limits of its power in a newly fractured world. And one of the bigger political challenges of that task will be to acknowledge, openly, that our power does have limits.

Fred Kaplan is the national security columnist for Slate and the author of "Daydream Believers: How a Few Grand Ideas Wrecked American Power," due out this week.

[Rasputin]

بودجه سال آینده پنتاگون: ۵۱۵ ميليارد دلار

جرج بوش، رییس جمهوری آمریکا خواستار ۵۱۵ ميليارد و ۴۰۰ ميليون دلار بودجه نظامی برای پنتاگون، وزارت دفاع آمريکا در سال مالی ۲۰۰۹ شد.

اين رقم هفت و نيم درصد رشد را نسبت به بودجه تصويب شده توسط کنگره برای پنتاگون در سال جاری نشان می دهد.

بر اساس گزارش خبرگزاری رويترز، بر اساس مدارک رسيده، آقای بوش خواستار ۷۰ ميليون دلار بودجه برای مصارف «فوری» در جنگ عراق و افغانستان شده است.

بودجه درخواست شده شامل ۱۸۳ ميليارد و ۸۰۰ ميليون دلار برای مدرن کردن تسليحات و ۲۰ ميليارد و ۵۰۰ ميليون تومان برای بزرگ کردن ارتش و نيروهای دريايی است که هر دو در افغانستان و عراق درگير هستند.

بخش عمده ای از بودجه درخواستی برای سال ۲۰۰۹ به قصد آموزش مجدد پرسنل و تعمير يا جايگزينی وسايل نظامی درنظر گرفته شده است.

۱۰ ميليارد و ۵۰۰ ميليون دلار برای ادامه توسعه سپر موشکی عليه موشک های بالستيک کشورهايی چون کره شمالی و ايران که می توانند حامل کلاهک های شيميايی و هسته ای باشند، در نظر گرفته شده است .در بودجه پيشنهادی آقای بوش به کنگره آمريکا، ۱۵۸ ميليارد و ۳۰۰ ميليون دلار برای حمايت از جنگ های مهم و پشتيبانی عمليات در نظر گرفته شده که ۱۰.۴ درصد نسبت به سال گذشته بيشتر شده است.

۶۸ ميليارد دلار نيز برای آماده نگاهداشتن سربازان جنگی درنظر گرفته شده است.

در بودجه درخواستی رقمی هم برای دو کشتی ويژه برای جنگ های ساحلی منظور شده است.

همچنين ۱۰ ميليارد و ۵۰۰ ميليون دلار برای ادامه توسعه سپر موشکی عليه موشک های بالستيک کشورهايی چون کره شمالی و ايران که می توانند حامل کلاهک های شيميايی و هسته ای باشند، در نظر گرفته شده است .

بودجه نظامی سال ۲۰۰۸

سنای آمريکا روز ۱۸ دسامبر سال گذشته لايحه ۵۵۵ ميليارد دلاری بودجه نظامی سال ۲۰۰۸ ايالات متحده را تصويب کرد که مبلغ ۷۰ ميليارد دلار از اين بودجه برای مصارف جنگی در عراق و افغانستان در نظر گرفته شده بود.

نمايندگان سنا، با ۷۰ رای موافق در برابر ۲۵ رای مخالف، مجموع بودجه ۵۵۵ ميليارد دلاری آمريکا را برای سال ۲۰۰۸، بدون پيش شرط تعيين جدول زمانی برای خروج نيروها از عراق، به تصويب رساندند.

يک روز پيش از آن، مجلس نمايندگان اين لايحه را تصويب کرده بود. اما مجلس سنا، علاوه بر بودجه کلی، مبلغ ۳۱ ميليارد دلار نيز به فعاليت های نظامی آمريکا در افغانستان اختصاص داد..

تصويب کامل لايحه بودجه بدون پيش شرط تعيين جدول زمانی برای خروج نيروها از عراق، در مجلسی که اکثريت آن در اختيار دمکرات هاست، يک پيروزی برای جرج بوش بود.

[Rasputin]

افزایش فشار سیاسی برای استعفای فرماندار نیویورک


ایلیوت اسپیتزر به خاطر مبارزه با فساد مالی و گروه های فحشا معروف شده بود.
اعضای جمهوریخواه مجلس ایالتی نیویورک به الیوت اسپیتزر فرماندار دموکرات این ایالت هشدار داده اند در صورتی که استعفا ندهد، او را به خاطر ارتباط با یک گروه فحشا استیضاح خواهند کرد.
به گفته جیمز تدیسکو، رهبر اقلیت جمهوریخواه مجلس ایالتی نیویورک، به آقای اسپیتزر ۴۸ ساعت برای استعفا فرصت داده شده است.

آقای اسپیتزر روز دوشنبه پس از انتشار گزارشی در روزنامه نیویورک تایمز درباره ارتباط او با یکی از کارکنان یک گروه فحشا در هتلی در واشنگتن دی سی، از خانواده خود و جامعه عذرخواهی کرد، با این حال به پرداخت پول در ازای دریافت خدمات جنسی اشاره ای نکرد.

مقام های قضایی هنوز به صورت رسمی اتهامی را علیه آقای اسپیتزر مطرح نکرده اند ولی تحقیقاتی درباره نحوه تامین و انتقال پول پرداخت شده برای دریافت خدمات جنسی در جریان است.

اتهام های مطرح شده علیه الیوت اسپیتزر بهت زدگی محافل سیاسی در ایالت نیویورک را به همراه داشته است.

آقای اسپیتزر پیش از انتخاب به فرمانداری نیویورک در نوامبر 2006، به مدت هشت سال دادستان کل این ایالت بود و در این مدت به خاطر سرسختی در مبارزه فساد مالی و گروه های فحشا معروف شده بود.

به گزارش آدام بروکز، خبرنگار بی بی سی در واشنگتن، الیوت اسپیتزر یک شرکت حقوقی معتبر در منهتن نیویورک را برای مذاکره با مقام های قضایی استخدام کرده است.

در حالی که صحبت از احتمال طرح اتهام های رسمی علیه آقای اسپیتزر مطرح شده است، آخرین گزارش ها بیانگر آغاز تحقیقات مقام های قضایی علیه او از سال گذشته است.

به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس تحقیقات پس از مشکوک شدن مقام های مالیاتی به نقل و انتقال پول از حساب های بانکی الیوت اسپیتزر آغاز شد.

الیوت اسپیتزر مشتری یک گروه فحشا به نام باشگاه امپراتوران بوده است که هزینه خدمات ویژه آن برای هر ساعت بین یک هزار تا ۳۱۰۰ دلار عنوان شده است. بر اساس گزارش ها هزینه خدمات این گروه به آقای اسپیتزر که ماه گذشته در هتلی در نیویورک انجام شد، ۴۰۰۰ دلار بوده است.

در صورت کناره گیری الیوت اسپیتزر از فرمانداری ایالت نیویورک، دیوید پترسون که معاون اوست تا سال ۲۰۱۰ عهده دار این سمت خواهد شد. آقای پترسون یک آفریقایی تبار و نابینا است.

[Rasputin]

The reason for Wii Fit shortages in the U.S. is that Nintendo can make more money selling the game abroad, according to oft-quoted analyst Micheal Pachter.

Wii owners in the U.S. are getting plenty of exercise from Wii Fit -- primarily because just finding one requires a LOT of legwork.

The latest creation by Shigeru Miyamoto has reportedly sold out in America in two weeks time, everywhere from Gamestop to Amazon, and there's little relief in sight.

According to the LA Times, Nintendo shipped a paltry 500,000 copies of the game to North America, but saved the bulk of their Wii Fit units (2 million) for higher-paying UK gamers and their fancy European money. That's right -- the UK got more units because the Euro is worth more than the U.S. Dollar.

"The shortage demonstrates one consequence of the weak dollar," said analyst Michael Pachter, speaking to the Times. "We're seeing companies ignore their largest market simply because they can make a greater profit elsewhere."

As Pachter cleverly added, Nintendo "knows that Americans will be just as fat a few months from now," meaning the demand will be just as high when more units become available.

[Rasputin]

Three police officers shot dead near U.S. Istanbul mission

Three police officers were killed in a shooting outside the United States consulate in Istanbul on Wednesday, Turkish television said.

Television images appeared to show four bodies on the ground in front of the high-walled complex. Media earlier said that two police had been shot dead.

The U.S. embassy in Ankara said it was aware of an incident near the Istanbul consulate, but had no further details.

Turkey has seen armed attacks from a variety of groups over the years, including Maoists, Trotskyists, Kurdish separatists and Islamist militants.

The worst incidents were in November, 2003, when 62 people were killed in attacks on two synagogues, a bank and the British consulate.

[Rasputin]

یک روز پس از آنکه یک سازمان بین المللی تایید کرد میزبان یک رشته دیدارهای محرمانه میان سیاستمداران بلندپایه آمریکا و ایران بوده است، خبرگزاری فرانسه به نقل از مقام های این سازمان گزارش می دهد که ملاقات ها با ابتکار عمل باراک اوباما انجام شده است.

این خبرگزاری می نویسد که اوباما حتی پیش از انتخابات روز چهارم نوامبر سعی کرد با استفاده از کارشناسان آمریکایی با دو دوشمن آمریکا در منطقه خاور میانه، یعنی ایران و سوریه، تماس برقرار کند.

جفری باوتول مدیر شعبه گروه "پاگواش" در آمریکا، سازمانی که در سال 1995 برنده جایزه صلح نوبل شده بود، گفته است که کارشناسان منع گسترش سلاح های هسته ای طی ماه های اخیر تماس هایی در سطوح "خیلی خیلی بالا" با مقام های ارشد ایرانی داشته اند.

به گفته آقای باوتول، ویلیام پری وزیر دفاع سابق آمریکا که در مبارزات انتخاباتی باراک اوباما نقش داشت، در برخی از این نشست ها حضور داشت.

او به خبرگزاری فرانسه گفت که تمرکز این نشست ها "طیف وسیعی از مسائلی بود که بین ایران و غرب فاصله می اندازد: نه تنها برنامه اتمی ایران بلکه فرآیند صلح خاور میانه و مسائل خلیج فارس."

پیشتر وزیر اطلاعات ایران در واکنشی به گزارش واشنگتن تایمز دایر بر دیدار یک مشاور بلندپایه محمود احمدی نژاد با آقای پری، از موضع گیری روشن درباره این دیدار خودداری کرده و تنها گفته بود که "مذاکره ای رسمی" میان دو کشور انجام نشده است.

غلامحسین محسنی اژه ای روز شنبه در گفتگو با خبرگزاری مهر گفت: "معنای مذاکره کاملا مشخص و جدای از طرح برخی مباحث است. لذا تاکنون مذاکره ای با آمریکا رخ نداده است چرا که آمریکا باید رویه زورگویانه و ظالمانه خود را در جهان تغییر دهد."

"واشنگتن تایمز" جمعه گزارش داده بود که ویلیام پری سال گذشته یک رشته دیدارهایی با مجتبی ثمره هاشمی، از مشاوران بسیار نزدیک محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری ایران داشته است که هدف آن بحث درباره برنامه اتمی ایران بوده است. واشنگتن تایمز این خبر را از فردی که با این گفتگوهای پشت پرده آشنا بوده است نقل کرده است.

این فرد که نخواست از او نام برده شود تاکید کرد که این دیدارها فقط جنبه "بحث و تبادل نظر" داشته است "نه مذاکره" که هدف آن رفع ابهام از مواضع دو طرف بوده است.

آقای پری یک سیاستمدار قدیمی است که از جمله در دوره ریاست جمهوری بیل کلینتون در حل پرونده اتمی کره شمالی نقش داشت.

ایران و آمریکا هم اکنون بر سر برنامه اتمی ایران - که واشنگتن برخلاف اصرارهای تهران می گوید اهداف نظامی دارد - درگیر کشمکش شدیدی هستند و اکنون بسیاری منتظرند ببینند دولت تازه آمریکا تحت ریاست باراک اوباما چه گام تازه ای برای حل این مشکل برخواهد داشت. آقای اوباما همواره خواستار دیپلماسی مستقیم مقابل ایران برای حل مساله مربوط به برنامه اتمی شده است.


وزیر اطلاعات ایران تنها به گفتن این نکته بسنده کرد که مذاکره ای رسمی صورت نگرفته است
آقای باوتول، مدیر شاخه واشنگتن سازمان غیردولتی پاگواش - یا "کنفرانس های پاگواش درباره علوم و روابط جهانی" - روز جمعه در گفتگو با دفتر بی بی سی فارسی در واشنگتن تایید کرد که پاگواش در سال میلادی گذشته چهار کنفرانس محرمانه برای گفتگوی مقام های ایرانی و آمریکایی در اتریش و هلند برگزار کرد.

به گفته وی، هر یک از این کنفراس ها بین یک تا دو روز بوده و آخرین آن در اتریش برگزار شده است اما او از فاش کردن هویت مقام های ایرانی و آمریکایی که در آن کنفرانس ها شرکت داشتند، خودداری کرد.

جفری باوتول گفت که محور این گفتگوهای چند جانبه یافتن راه های بهبود رابطه آمریکا و ایران بود تا این دو دولت از شعارهای به گفته وی تحریک آمیز فراتر بروند و رابطه مثبت و سازنده ای برقرار کنند.

وزیر اطلاعات ایران در مصاحبه با خبرگزاری مهر ضمن رد انجام مذکرات میان دو کشور، احتمال دیدار مقام های دو کشور در ظرفیت غیر رسمی را رد نکرد.

وی گفت: "مذاکرات نیازمند مقدمات، موخرات، انگیزه و اهدافی است و لذا تاکنون به این معنا مطلقا مذاکره ای مطرح نبوده و نیست اما اینکه احتمالا در اجلاس هایی که در برخی کشورهای جهان برگزار می شود، احیانا یک مقامی از کشورمان با فردی برخورد و احوال پرسی هم کرده باشد، شاید این اتفاق افتاده باشد و شاید هم بیافتد."

دولت بوش یک بار به طور رسمی ویلیام برنز معاون وزارت خارجه را به ملاقات چند جانبه ای در ژنو با حضور سعید جلیلی مذاکره کننده هسته ای ایران اعزام کرد.

آقای برنز که پست خود را در دولت باراک اوباما حفظ کرده است هفته جاری در نشستی در آلمان با حضور نمایندگان چهار عضو دیگر دائمی شورای امنیت سازمان ملل و آلمان برای بحث درباره سیاست این گروه - 1+5 - مقابل ایران شرکت خواهد کرد.

[Rasputin]

“In the three months after Marine Maj. John Ruocco returned from Iraq feeling numb and depressed, he couldn’t sleep. He had lost weight. He had nightmares. He was distracted and withdrawn from his two young sons,” on May 28, 2007, Jennifer C. Kerr of the Associated Press wrote. “One night, he promised his wife Kim that he would get help. The next morning he was dead. The 40-year-old Cobra helicopter pilot, based at Camp Pendleton, California, had hanged himself.”

There are many other such tragedies that we don’t hear about because the Marine Corps and the Army under the cover of investigation hides the reality facing the servicemen - the number of soldiers in depression, financially in debt, on the verge of homelessness, suffering from family disintegration and feeling the guilt of being part of an army whose highest goals are to bring a nation to submission by killing the fathers, mothers and the children of tens of thousands of families that they know nothing about their history and don’t even speak their language.

The rate of U.S. soldier suicides was the highest among active-duty Marines last year than any year since the U.S. invaded Iraq in March 2003. The rise in suicides made the rate among the Marine Corps equal to the rate in the civilian population in the U.S. In 2008, forty-one active-duty Marines are confirmed to have committed suicide, which amounts to 16.8 persons per 100,000 troops, the Marine Corps report said. The victims of the suicides were almost all enlisted and under 24 years of age, and about two-thirds were deployed to foreign lands.

On February 5, the Army announced there were 128 suicides in 2008, the highest since it began keeping records in 1980. It was the fourth year in a row that the numbers rose as the wars in the Middle East continued. Last year's Army suicide rate of 20.2 per 100,000 soldiers was also the first time since the Vietnam War that the rate was higher than the adjusted civilian rate. This is also higher than the current rate of the Marine Corps. The reason for the higher rates of suicides in the Army and the Marine Corps could be attributed to the fact that the two services have suffered the cruelty of the war in Iraq and have been subjected to repetitious deployments back to the killing fields of the Middle East.

The statistics of Marine Corps suicides were released during a suicide prevention workshop in San Antonio, CA, sponsored by the Defense and Veteran’s Affairs Departments. The main speaker of the conference was Army Maj. General Mark Graham, who lost one son to suicide and the second one to the battle zones in Iraq. The servicemen and women’s suicides are an extension of the casualties of war whose painful infliction is not only on the lives of the soldiers but also remains an agony for the families of the deceased. The responsibility of these tragedies lies with the supreme commander who began and continued the wars in Iraq, Afghanistan, and now Pakistan: George W. Bush, and the class whose interests lie in the continuation of war and militarism.

If the current U.S. foreign policy plans of escalating troops inside Afghanistan continues as has been suggested by the new administration (possibly sending 30,000 more soldiers into the vast Afghanistan battles), one cannot expect the number of suicides to diminish.

Any peaceful and long-lasting resolution of the conflicts and agony in the Middle East seriously necessitates a real change of policy, and not tactical maneuvers on the part of the Obama Administration.