Bahai'at

[Persiangirlellie]

dostan man faghat mikhastam yechizi begam....man khodam vaght nakardam tamame in matalebo bekhonam.....kheili ham motaasefam chon khodam yek bahai hastam vali na kamel dost daram inaro ham bekhodam....be har hal. man jaee shenidam ke yeki az bahai ha be yek kase dige ke tahghigh mikard gofte bod ke dar in din chizi be esme sharmo haya vojod nadarad, mitoni ba khaharet, madaret, zane digari ya harkasi ke mikhahi rabetey jesme dashte bashi va pishe khoda va digaran eshkali nadarad! ino ke shenidam kheili shoke shodam. bavaram nemishe kasi hamchin harfio zade bashe. faghat mikhastam ino be kasaee ke ino shenide bodan ham begam ke in harf kamelan ghalate. Aslan hamchin chizi vojod nadare....va agar kasi ino goft bedonid ke moshkel dare az nazare rohi va in BAHAI NIST. chon in matlab ham az nazare eteghate dinie bahai ghalate (va har dine dige) va az nazare ensaniat....

[Rasputin]

On May 14, the Iranian government arrested six prominent Bahai leaders and accused them of "endangering national security." The timing of the arrests has led some to speculate that the Iranian government is trying to link these leaders to the April explosion at a religious center in Shiraz that killed fourteen people. Considering Iran's clerical establishment believes the existence of religious minorities undermines official Shiite orthodoxy, these latest arrests are just another black mark on Iran's long and dismal record of protecting individual human rights and religious freedom.

Bahais: A Threat to Shiite Orthodoxy
Unlike Zoroastrianism, Judaism, and Christianity, Bahaism emerged after Islam and claims to supercede the Shiite faith. A centerpiece of Shiism is the belief in the Twelfth (or Hidden) Imam, a descendent of Ali who is said to reappear at the end of days. The Bahai religion originated from Ali Muhammad Shirazi (1819-1850), who claimed to be the gateway to the Hidden Imam and then later proceeded to declare himself the Imam. By claiming to be this important religious figure, he challenged not only the clerical establishment but also the official interpretation of the sacred texts. Although the Bahai faith explicitly asks its worshipers not to participate into political activities, Persia's leaders at that time (the Qajar kings) viewed Shirazi's claims as a challenge to the legitimacy of the state, in so far as the king was the head of a Shiite country. Later on, the Pahlavi dynasty resisted clerical pressure to make anti-Bahaism official government policy.

After the Iranian revolution in 1979 however, that policy went into effect since the clerics saw the Bahai faith as a denial of their legitimacy. In the Islamic Republic's constitution, the state does not recognize Bahaism as a religion and forbids its members to publicly hold ceremonies and rituals. At the time of the revolution, dozens of Bahais were lynched and many were arrested. Bahais are not permitted to study at universities or work in government. Even in the private sector, there are many official and unofficial restrictions that make life difficult for Bahais.

Apocalyptic President Pressures Bahais
Bahais were generally tolerated during the 1997-2005 presidency of Muhammad Khatami, as a few of them obtained permission to study at officially recognized universities instead of clandestine Bahai training programs. But since Mahmoud Ahmadinezhad became president in 2005, the government has increased pressure on the group, expelling Bahais from universities and removing them from certain positions. In March 2006, the UN Special Rapporteur on Freedom of Religion or Belief expressed concern about an October 2005 letter instructing various government agencies to identify and collect information about Iranian Bahais.

The Ahmadinezhad government argues that according to the constitution, Bahaism is not recognized and therefore is not protected in Iran. The president's tougher stance toward Bahais is probably also motivated by his apocalyptic views and his special attachment to the idea of the Hidden Imam. Ahmadinezhad, who believes that his government is under the supervision of the Hidden Imam, cannot tolerate a religion that denies the Imam's existence, even as the Bahais keep out of politics. On May 23, Sayyed Ahmad Alam al-Hoda, the Friday prayer leader in Mashhad and a supporter of Ahmadinezhad, stated that "Bahaism is neither a religion nor a thought. How we can accept that these Israeli soldiers [meaning Bahais, whose headquarters is in Haifa, Israel] who have the blood of a million men on their hands, be free in our country...and commit any kind of crime."

Other Groups Facing Discrimination and Violence
Other religious minorities, such as the Sufis and Dervishes (ascetics known for their extreme poverty and austerity), have suffered under the Islamic Republic as well. Sufism -- of which there are both Shiite and Sunni variations -- has an esoteric interpretation of Islam. Followers of Sufism usually oppose institutionalized Islam and thus have often been persecuted by Iranian clerics. Sufis and Dervishes, like Bahais, avoid political activities, an outlook that comes from the heart of their religious creeds. But the Iranian government sees these two minorities as a threat not because of their political activities but because of their very existence.

The Islamic Republic has never admitted that anti-Sufism is official policy. However, in the ministry of intelligence, there is a special department that gathers information about sect members. Since Ahmadinezhad came to power, the government has intensified pressure on both groups. In November 2007, Iranian police destroyed the Sufi religious center in Lorestan province and arrested dozens of Dervishes, and in February 2006, police destroyed the Dervish center in Qom. During the operation, in which hundreds were injured, the police arrested more than a thousand Dervishes and expelled their leader from the city.

In general, all non-Shiite religious minorities and non-mainstream Shiites suffer varying degrees of official and unofficial discrimination in education, employment, and housing. This is true even with mainstream Sunnis. Although there are hundreds of thousands of Sunnis living in Tehran, the government has consistently blocked their plans to build a mosque there. The government went so far as to break up Sunni prayer meetings held in public parks, and even harassed Sunnis who went to the grounds of the Pakistani embassy to pray.

Dangerous Step in Pressing Religious Minorities
On May 20, Gholam Hossein Elham, an Iranian government spokesman, stated that the recent arrest of the six Bahai leaders was for security reasons, and not their religious beliefs. He said they associated with "foreigners, especially Zionists" and were working "against the country's interests." Although the government has not made the allegation directly, some observers said the arrests are part of a government effort to link the Bahai leaders to the April 13 explosion in Shiraz that killed fourteen and injured nearly two hundred. After first denying that the explosion was a bomb attack, officials in early May reversed themselves and said the terrorist attack was carried out by "royalists" with links to the United States and the United Kingdom. A few days later, ministry of intelligence officers arrested the Bahai leaders.

Conclusion
The Islamic Republic's use of national security concerns is just the latest form of persecution against religious minorities. Perhaps Iranian leaders believe this will allow them to deflect pressure from international human rights organizations for violating freedom of religion. Nevertheless, the Iranian government's attitude toward religious minorities, whether they are small but recognized religious sects (Sufis and Dervishes) or officially unrecognized religions (Bahaism), must be seen as a fundamental criterion in evaluating human rights and freedom of religion in Iran.

[Rasputin]

فتوای اخیر آیت*الله منتظری در*باره حقوق شهروندی بهاییان، در فضای ذهنی *فقهای شیعی، یک گام به پیش محسوب می*شود. ایشان می*فرمایند: «فرقه*ی بهاییت، چون دارای کتاب آسمانی همچون یهودیان، مسیحیان و زرتشتیان نیستند، در قانون اساسی جزو اقلیت*های مذهبی شمرده نشده*اند. ولی از آن جهت که اهل این کشور هستند حق آب و گل دارند، و از حقوق شهروندی برخوردار می*باشند، همچنین باید از رافت اسلامی که مورد تاکید قرآن و اولیای دین است بهره*مند باشند.»
*این فتوا یک بار دیگر فرصت* لازم برای نقد نگرش و رفتار ایرانیان، مراجع تقلید*، فقها، روحانیون، روشنفکران دینی *و دولت جمهوری اسلامی با بهاییان را به آزادی*خواهان و حق*مداران می*دهد. همین فتوا، به خودی خود، از مظالم تأسف*باری حکایت می*کند (محرومیت از تحصیل، محرومیت از مشاغل دولتی، محرومیت از برگزاری مراسم دینی، حبس و زندان، فشار جهت توبه، قتل. دو نمونه زیر قابل توجه است. یک- جمال*زاده در کتاب سر و ته یک کرباس می*گوید در ایام کودکی وقتی در بازار اصفهان رد می*شدیم، یک دفعه می دیدیم که فریاد* می*زنند: بابی- بابی*. بعد یک ظرف نفت بر سر طرف می*ریختند و او را آتش می*زدند. دو- سر*ِ خانم سالخورده*ای را که خواهر یکی از روشنفکران بنام کشور است، در ابتدای انقلاب به بهانه*ی بهایی بودن، از بدنش جدا کردند.)
*اگر نگاه نادرست و غیر عقلانی*، و رفتار غیر*اخلاقی و غیر*انسانی* وجود نداشت، نه صدور چنین فتوایی ضرورت می*یافت،* نه *صدور این فتوا از سوی اعلم و افقه فقهای شیعه، شجاعانه تلقی می*شد. شجاعانه بودن فتوای آیت*الله منتظری به چشم کسی می*آید که از فضای فکری مراجع تقلید شیعیان مطلع باشد.
مراجع تقلید، بهاییت را فرقه ضاله*ای که باید نابود شود، معرفی می*کنند. به عنوان نمونه، آقای خمینی در یکی از موارد، در*باره آن*ها می*نویسد: «یک گرفتاری بسیار بزرگی که خطر عظیم بنیان*کن در پیش دارد، العیاذ بالله تعالی، قضیه نفوذ فرقه ضاله بهاییت است که در غالب تشکیلات، علی المحکی و المعروف، نفوذ دارند و روز به روز دامنه*دارتر می*شود و من نمی*دانم عاقبت کار این*ها به کجا ختم می*شود و من احتمال می*دهم آن*ها به همین زودی شروع به کار کند، به طور علن و با غفلت مسلمین ایجاد فتنه و خطر عظیم نمایند. پیام*های شدیدی اینجانب به اولیای امور در این امر دادم و از طرف آنها انکار بلیغ شده است، لکن اطمینان نمی*شود پیدا کرد.
حقیر در فکر هستم که بلکه به*طوری بتوانیم از توسعه نفوذ آن*ها بکاهیم.»1
فتوای آیت*الله منتظری شجاعانه است، اگر به مکتوبات جریان روشنفکری دینی نگریسته شود. اگر برخوردهای سرکوبگرانه*ی رژیم جمهوری اسلامی با بهاییان را بتوان نادیده گرفت، اگر نگاه حوزه*های دینی شیعی به بهاییان را بتوان نادیده گرفت، سکوت معنادار بسیاری از روشنفکران دینی نسبت به بهاییان را نمی*توان نادیده گرفت.
روشنفکران دینی در خصوص حقوق بشر بسیار سخن گفته و می*گویند. ولی در خصوص یکی از مهم*ترین موارد نقض حقوق بشر در ایران سکوت اختیار کرده*اند. اعتراض به ستم*هایی که به بهاییان می*شود و دفاع از حقوق اساسی آن*ها، وظیفه*ی روشنفکری دینی است.*2
در حاشیه*ی *فتوای نماد مقاومت و مبارزه و پاکی، به عنوان یک مسلمان شیعه ( شیعه*ی غیر*غالی کثرت*گرا)، چند نکته را بیان می*دارم:
۱- فرقه ضاله بهائیت: انحصارگرا آیین خود را حقیقت مطلق، هدایت و سعادت می*داند و دیگر آیین*ها را باطل، گمراهی و شقاوت به شمار می*آورد. انحصارگرایان معتقدند که رستگاری*، رهایی، کمال، یا هر چیز دیگر که هدف نهایی دین تلقی می*شود، منحصراً در دین آنها وجود دارد و تنها از طریق دین آنها به دست می آید. چون انحصارگرایان تمام ادیان چنین رویکردی دارند، وقتی همه ی انحصارگرایان در نظر گرفته شوند، تمام ادیان*، باطل و گمراهی و شقاوت محسوب خواهند شد. از موضع انحصارگرایی، بهائیت همان*قدر «فرقه*ی ضاله» است که دیگر ادیان.
یعنی وقتی انحصارگرایان بهائیت را فرقه*ی ضاله معرفی می*کنند، بهائیان انحصارگرا هم متهم*کنندگان را فرقه*ی ضاله به شمار می*آورند. این حکم *در خصوص مسیحیان، یهودیان و مسلمان*ها (شیعه و سنی) هم صادق است. هر مسلمانی وقتی می*خواهد بهائیان را متهم به ضلالت کند، بهتر است پیش از آن این کلام کیر*گگور را با صدای بلند به اطلاع همگان برساند:
«من مسیحی [در این*جا دیندار] نیستم، و بدبختانه می*توانم آشکار کنم که دیگران هم مسیحی [دیندار] نیستند- در واقع آشکار کنم که حتی از من هم کمتر مسیحی [دیندار] هستند. علتش این است که آن*ها خیال می*کنند مسیحی [دیندار] هستند، یا به دروغ می*گویند مسیحی[دیندار] هستند... من خودم را مسیحی [دیندار] نمی*خوانم (تا آرمان مسیحی بودن[دیندار بودن] را لکه دار نکنم)، اما می*توانم آشکار کنم که دیگران اصلاً مسیحی [دیندار] نیستند.»3
البته متواضعانه و عقلانی*تر از سخن کیر گگور این است که هر کس *خود را بی*دین*تر از دیگران و هدایت نایافته تر از دیگران بخواند تا فضای صلح، گفت و گو و آموختن از یکدیگر باز شود. بهایی همانقدر انسان است، که مسلمان. اثبات عقلی باورهای دینی یهودیان، مسیحیان، *مسلمان*ها، بهائیان و*... اگر محال نباشد، بسیار دشوار است.
از این جهت، تفاوت چندانی بین ادیان و مذاهب مختلف وجود ندارد. ضمن آن*که بی*دلیلی،* فرد*، گروه یا آئینی را مستحق اهانت و سرکوب نمی*کند. چه چیز جز خود خواهی اجازه می*دهد که خود و هم*کیشان خود را هدایت یافته و بهشتی، و دیگری را گمراه و جهنمی بخوانیم؟ چگونه و با چه روشی می*توان اثبات کرد که ما برحقیم (تمام باورهای *ما حقیقت مسلم است) و دیگری، مثلاً بهائیان، باطل است (یعنی باورهایشان کذب محض است)؟
ذکر یک نکته بسیار مهم است. نوشتار حاضر از دو زاویه*ی خاص (به شرح زیر) به مساله*ی بهائیت نمی*نگرد، بلکه از یک منظر ویژه وارد این مساله شده است:
۱-۱- *ما وارد نزاع*های تاریخی در خصوص پیدایش ادیان و مذاهب و فرق مختلف و نقش قدرت*های سیاسی در تولید و تثبیت آن*ها نمی*شویم. برای این*که: الف- همه*ی ادیان و مذاهب و فرق چنین اتهام*هایی به یکدیگر وارد می*آورند*، ب- یک آیین پرستش و نظام باور را نمی*توان به توطئه*ی گروهی توطئه*گر فروکاست.
مگر سنی*های سلفی* شیعه را ساخته ی یهودیان- عبدالله ابن سبأ- نمی*دانند؟ و مگر علامه عسگری در دوجلد کتاب، به این شبهه پاسخ نگفته است؟ مگر روزنامه القبس کویت به*تازگی *اعلام نکرده است که: ۷۰ درصد شیعیان ایرانی نمی*توانند قرآن را خوب بخوانند، ۹۰ درصد ایرانیان هم *معانی قرآن را نمی*فهمند؟4
*شیعه*ای که از طرف اکثریت مسلمین* با اتهام دست ساخته*ی یهودی بودن و قرآن ناشناسی روبروست، بهائیت را دست ساخته*ی استعمار و صهیونیسم معرفی می*کند. آقای خامنه*ای اخیراً در یک سخنرانی در اشاره به بهائیت می*گوید: «سازمان هایی که اسمش دین است، باطنش سازمان سیاسی است»5.
بهائیان برعکس مسلمین که دین خود را سیاسی*ترین دین معرفی می*کنند (دیانت ما عین سیاست ماست)، دین خود را غیر*سیاسی معرفی می*کنند. اگر سیاسی بودن یک آیین، عیب آن آیین باشد، مسلمان*ها نباید اسلام را دین سیاسی بنامند. ولی روشن است که منظور *آقای خامنه*ای از سیاسی بودن باطن بهائیت، این است که بهائیت چیزی جز برساخته*ای استعماری- صهیونیستی* نیست.
۲-۱- ما وارد این بحث کلامی هم نمی*شویم که چه کسی (دینی) بر حق و چه کسی (دینی) ناحق است؟ یهودیان دین خود را برحق و بقیه*ی ادیان را باطل تلقی می*کنند. این حکم درباره*ی مسیحیان و مسلمان*ها و*... هم صادق است. تاکنون هیچ دین و آئینی نتوانسته است حقانیت خویش و بطلان بقیه را با برهان اثبات کند. در پایان کار حق و ناحق روشن خواهد شد.
فقط انسان انحصار*گراست که دین *خود را برحق و دین دیگران را ناحق به*شمار می*آورد. اما انسان کثرت*گرا، با فهم این واقعیت که *بحث های کلامی برای غلبه*ی یک دین بر ادیان دیگر به نتیجه نرسیده و پیروان ادیان مختلف هر چه دلیل و استدلال داشته*اند علیه یکدیگر بکار برده اند و نتیجه*ای حاصل نگردیده (تکافوی ادله)؛ برای هر دینی حظی از حقیقت قائل است و تمام ادیان و مذاهب و فرق را راه*های متفاوت *به سوی خدا و سعادت به*شمار می*آورد. از منظر کثرت*گرایی دینی، مدعیات ادیان، توصیف کما*بیش دقیق یک حقیقت واحدند.
هیچ*یکدام از مراجع تقلید و فقهای ما، پلورالیست نبوده*اند و نیستند. برخی از آنان حداکثر تا شمول*گرایی جلو آمده *و شمول*گرایی*شان فقط شامل یهودیت و مسیحیت می*شود6
اما حتی فقهای شمول*گرا هم برای بهائیت هیچ حظی از حقیقت و سعادت و هدایت قائل نیستند. از نظر آنان*، بهائیت کذب محض است و اصلاً دین به شمار نمی*رود.
به عنوان نمونه، آیت*الله منتظری یهودیان و مسیحیان را کافر ذمی و بهائیان را کافر معاهد به شمار می*آورند. می فرمایند: «این فرقه جزو کفار محسوب می*شوند، اما کافر حربی نیستند و کافر ذمی هم نیستند. چون کتاب آسمانی*شان نه تورات است، نه انجیل است و نه زبور. *اما (بهائیان) کافر معاهد یا مستأمنند، به این معنی که در امان و عهد حاکمیت اسلامی*اند و مادامی که فعالیتی علیه حاکمیت اسلامی انجام ندهند، از حقوق شهروندی برخوردارند. چون به هر حال حق آب و گل دارند، مالیات می پردازند و غیره.»
فتوای آقای خمینی را پیش از این از نظر گذراندیم. فتوای* آیت*الله بروجردی درباره بهائیان به قرار زیر است: «لازم است مسلمین با این فرقه معاشرت، مخالطه و معامله را ترک کنند، فقط از مسلمین تقاضا دارم آرامش و حفظ انتظام را از دست ندهند.» فتوای* آیت*الله گلپایگانی به قرار ذیل است: «مخالطه با این طایفه ضالّه مضلّه حرام است.»
همان*گونه که مشاهده شد، مسلمان*های انحصارگرا، بهائیت را آئینی ناحق بشمار می*آورند، همان*طور که *بهائیان اسلام را شریعت منسوخ و ناحق به شمار می*آورند. اگر مباحث پایان ناپذیر و توافق ناکردنی* کلامی – فلسفی نادیده گرفته شود ، تنها چیزی که باقی خواهد ماند، تفاوت چند میلیونی تعداد پیروان تشیع و بهائیت* است.
گمان نمی*کنم شیعیان، اقلیت و اکثریت بودن را مبنای حق و باطل بودن به شمار آورند. برای این*که شیعیان در مقابل اکثریت سنیان*، اقلیتی بیش نیستند. مسلمین هم در مقابل مسیحیان اقلیت محسوب می*شوند.
*بدین ترتیب، انحصار*گرایان هم اگر خواهان زندگی صلح*آمیز باشند*، چاره*ای جز پذیرش «حق ناحق بودن» ندارند. به تعبیر دیگر، *می*توان خود را حق و دیگری را باطل* به شمار آورد و در عین حال برای زندگی صلح*آمیز، *دیگری باطل (ناحق) را تحمل کرد.
۳-۱- مسأله*ی ما، دفاع از حقوق همه*ی آدمیان به عنوان انسان است. به فرض آن*که اثبات شود آیینی ناحق است، از موضع حقوق بشر، «ناحق بودن» خود یک حق است. حتی اگر اثبات شود آئینی ناحق است، فعال حقوق بشر، از حق نا*حق بودن هم دفاع خواهد کرد.
بدین ترتیب، ما بدون آن*که خود را درگیر مباحث تاریخی- کلامی کنیم، از حقوق پیروان تمام ادیان، و بهائیان، دفاع می*کنیم. داوری در خصوص صدق و کذب باورهای بهائیان، کار فیلسوفان و متکلمان است، داوری در خصوص تاریخچه*ی تکوین بهائیت کار مورخان است، اما دفاع از حقوق شهروندی بهائیان، وظیفه*ی همه ی آدمیان است.

[Rasputin]

A government spokesman confirmed that a group of Bahai religious leaders had been arrested, but said that the charges against them related to security and not religion. The spokesman, Gholam Hossein Elham, said the group had “acted against the country’s interests” and had links with Israelis, according to the state-run news agency, IRNA.

Followers of the Bahai faith have been persecuted in Iran since the 1979 revolution. Mr. Elham did not mention the number of people arrested, but Bahai exile groups overseas have said the entire leadership, consisting of seven senior members, was arrested last month and in March.

[Rasputin]

محتسب است و شیخ و من صحبت عشق درمیان
ا ز چه کنم مجابشا ن پخته یکی و خام دو
"طاهره قرة العین "

"وقاحت به شادی گشاده دهن"

1348 (1969) - دبستان مهر آئین – سال سوم – کلاس تعلیمات دینی

در ته یک راهروی دراز، یک کلاس چهل نفره با دو ردیف نیمکت ، در هر ردیف پنج نیمکت و برهر نیمکت چهار دختر بچه.

معلم مرد است ، با قدی متوسط و هیکلی به غایت استخوانی و لاغر وبا ته ریشی که صورت استخوانی اش را پوشانده است. دکمه پیراهنش را تا به آخر بسته است. دو انگشتر بزرگ عقیق انگشتهای دراز و استخوانی اش را هولناک کرده است. چشمهای ریزی دارد.مژه ندارد ویا اگر دارد از دور پیدا نیست . مثل ژنرالها در میان نیمکتها راه می رود و به دقت تک تک دختران را ورانداز می کند. سکوت و انتظار!

" یادتون نره هفته آینده سه تا آیه قرآن رو که براتون خوندم باید حفظ باشید از همه می پرسم. حالا کتاباتون را ببندین خوب گوشاتون را باز کنین می خوام در مورد یک فرقه ضاله باهاتون حرف بزنم و بهتون هشدار بدم. ولی اول بگین ببینم توی این کلاس کسی بهائی هس یا نه؟ "

سرها به نیمکت آخر برمی گردد. ده ها چشم زل می زنند به دخترکی ریز جثه با موهای بلند طلائی که محکم با کشی کلفت آن را به عقب کشیده است. صورتش یکپارچه سرخ است . سرش کاملا پائین است. قطره های عرق آرام آرام از چانه اش می ریزند روی یقه سفید روپوش مدرسه اش. هیچکس حرفی نمی زند. سکوت و دیگر هیچ!

معلم ادامه می دهد: " این فرقه ضاله پر از گناه و کثافتکارین. رسمشون اینه که تمام برادرها و پدرها شبها میرن سراغ خواهرها و دختراشون و اعمال گناه و زشت انجام میدن. اصلا این وظیفه دینی شون هس."

سرها دوباره به عقب برمی گردد. این بار چشمها حیرت زده اند و بهت آلود و خشمگین و پر از تحقیر.

معلم عرق کرده و صورتش سرخ شده، گوئی شهوتی شبانه او را به هیجان آورده است.

دخترک قوز کرده، سرش همچنان پائین است ، انگار عاجزانه به زمین التماس می کند که وی را ببلعد. لبانش آرام تکان می خورد. مثل اینکه با خدا حرف می زند.

انگار خدا جوابش را می دهد و زنگ مدرسه به صدا درمی آید .

☻☻☻☻☻

"شب نهادانی از قعر قرون آمده اند"

1349(1970)- مراسم عاشورا – محله پهلوی

از انتهای خیابان ، عزاداران ، حسین حسین گویان قدم قدم به جلو می آیند . زنجیرها و قمه ها با نظم و ترتیب بالا می رود و به شانه ها و سرها کوفته می شود. از سرهای برخی خون بیرون زده است. اعضای جلوی دسته حرارت و شور حسینی بیشتری از خود نشان می دهند.

جمعیتی به تماشا ایستاده است.

دسته عزاداری بعد از توقفی کوتاه دوباره به حرکت می افتد. اواسط خیابان که می رسند مردی از میان جمعیت به سراغ سردسته می رود و خانه ای را به او نشان می دهد. مرد می ایستد چند تکه سنگ از جیبش بیرون می آورد و با فریاد "بد بابی " و "سگ بابی" به طرف یک درِ آهنیِ آبی رنگ پرتاب می کند. در چشم بهم زدنی اکثریت عزاداران به سنگباران خانه ی درآبی می پردازند . تا میانه ی در سنگ ها تلنبار می شوند.

جمعیت تماشاچی به وجد می آید و گروهی هیجان زده درمراسم سنگ پرانی شرکت می کنند.

چراغهای خانه خاموشند. از بیرون به نظر نمی آید کسی خانه باشد. عزاداران خسته می شوند و دوباره حسین حسین گویان به حرکت می افتند و از محله دور می شوند.

نوری کم سو از کنار درِ آبی رنگ به چشم می خورد. از درزهای در می توان برق چند چشم و سماجت شمعی لرزان را در ترس تاریکی و وقاحت عربده و گرد و خاک دید.

☻☻☻☻☻

" بر آتش سوسن و یاس "

1355 (1976)- محله باغ گل

تمام محله را به نام باغش می شناسند، محله باغ گل. عطر گلهای نرگس و یاس و محمدی ، تمام محله را در طول سال پرمی کند. این باغ همیشه ودر تمام سال گل دارد. در وسط باغ جوی آبی روان است و درختهایی که انگار سرسبزی در دل آنها جاودانه خانه کرده است. باغبانی که به نقد جوانی زنده گی باغ را ضمانت کرده و رشته های موی سپید را به نصیب برده است، نگهدار دائمی این باغ است.

ظهر بعد از نماز جمعه، در محله باغ گل – شیشه های خلوت مردم با کلوخ و سنگ پاره های الله اکبرخرد و خاکشیر می شود. اهالی محل، برخی بهت زده ، تعدادی از سر تفنن ، برخی از سر تعصب ، در کوتاه زمانی از خانه هایشان بیرون می آیند. جماعتی پر از جوش و خروش، الله اکبر و مرگ بر بابی می گویند و به طرف باغ می روند. جماعت در چند دقیقه ای به باغ می رسند و از حنجره های خصومت، الله اکبر را بلندتر می گویند. از آن میان چند نفری با هیاهوی "مرگ بر بابی" باغ را سنگباران می کنند.

سردسته اشان ملائی است فربه با عمامه سفید و ریشی پرپشت. در حالیکه عرق از سر و صورتش می ریزد با اشاره ای جمعیت را ساکت می کند و باغبان را صدا می زند.

صدائی ترس مرده از پشت در جواب می دهد:

"آخه چی می خواین از من؟ صاحب این باغ اینجا نیس فقط سالی یک بار سر می زنه. منم که مسلمونم . به این باغ چکار دارین؟

"بیا بیرون وگرنه در رو می شکنیم"

درِ باغ باز می شود. چهره وحشت زده باغبان پیر لای در می ایستد و می گوید:

" گفتم که صاحب باغ اینجا نیس"
ملا با خشم به او می گوید:

" از خودت خجالت نمی کشی؟ تو توی آتش جهنم می سوزی چون برای بهائی کارمی کنی. این باغ نجسه و ننگ محله !"
"لعنت بر بابی" و "مرگ بر سگ بابی" دوباره بالا می گیرد.

ملا با خشم باغبان را به کناری می زند. خلق الله به باغ هجوم می آورد.

در چشم به هم زدنی تمام محله از دود یاس و نرگس وگلهای محمدی پُرمی شود.

☻☻☻☻☻

"حدیث هول قیامت"

1357(197- محله سعدی

در انتهای یک کوچه دراز در محله ای قدیمی که رنگِ رخسار زهوار در رفته اش از سِرِ ضمیرِ کهنگی اش می گفت ، خانه ی دو طبقه ایست با درِ چوبی ِ رنگ و رو رفته و دو پنجره که حصیرهائی کج و معوج آن را پوشانده اند. روی پشت بام جوانی 17 ساله ، سبزه رو، با قرآنی در دست ، در هراس رسیدن حزب الله، ایستاده است.

حزب الله که چند خانه ی بهائی های سر راه را به آتش کشیده است ، خون تشنه و خشم آلود، به جلوی خانه ی دو طبقه می رسد.

جوانک از پشت بام با قدم های ترس زده جلو می آید و به لب بام می رسد. قرآن را بالای دست بلند می کند و با صدائی بلند و بریده می گوید:

" به این قرآن قسم ما بهائی نیستیم . اشتباه گرفتین" و به تمام مقدسین یک نفس قسم می خورد.

حزب الله به شک می افتد. مردّد است!

مردی قوی هیکل و ریشو از پائین فریاد می زند: " به ما گفتن که اینجا خونه بهائی هاس. اگه راست می گی بگو یا علی و بپر پائین . اگه مسلمون باشی علی حفظت می کنه."

عربده های لعنت بر بهائی حزب الله از دیوار خانه بالا می رود.

جوانک خشکش زده، عواقب سوختن خانه را با اثرات شکستگی دست و پا، به ترازو می گذارد. به انبوه زنگیان مست نگاهی می کند، دلش هُری می ریزد، چشم می بندد و می پرد.

حزب الله ساکت می شود . جوانک بر زمین افتاده است . خون از پیشانی و دست و پایش روان است. حزب الله هنوز مردد است و خموش. جوانک خون آلود برمی خیزد .

حزب الله به سراغ خانه بعدی می رود.

☻☻☻☻☻

"و گاهواره ها از شرم به گور پناه بردند"

1359 (1980) گلستان جاوید – قبرستان بهائی ها

یک زن نسبتا جوان و یک پسر 9 ساله و دخترکی 5 ساله میان سنگ قبرهای شکسته و خرد شده راه می روند. هیچ سنگ قبری سالم نمانده است. گوئی زلزله ای ویرانگر برگورستان گذر کرده است. تکه سنگهای "شادروان" و "مرحوم" و "ناکام " به دور از صاحبانشان در جای جای گورستان پراکنده اند. زن دست دخترک را گرفته و می پاید که به روی قبری پای نگذارد. به دقت تمام قبرها را نگاه می کند. چند ردیف آنورتر پسر صدایش می کند:

" مامان فکر کنم قبر بابا رو پیدا کردم . من این درخت بالای قبرش رو خوب یادم میاد."

دورتر پیرزنی به دنبال قبر پسرش می گردد.

☻☻☻☻☻

"آنکه بر در می کوبد

به کشتن چراغ آمده است"

1360(1981) – دبیرستان مدرس – دفتر مدیر

پسری دراز قد ، سبزه رو ، با عینکی قطور پشت در دفتر آقای مدیر منتظر و مضطرب ایستاده است. از پشت شیشه داخل اطاق را می بیند. آقای مدیر با ریش سیاه پرپشت و هیکلی فربه پشت میزش نشسته است. دبیر ریاضی با حرارت مشغول بحث و جدل با آقای مدیر است و هر از گاهی نگاهی به بیرون می اندازد و جوان عینکی را غمگینانه ورانداز می کند و دوباره برمی گردد و برآشفته چیزی به مدیر می گوید. صداها بالا می رود و جملات پراکنده ای به گوش پسر می خورد.

"آقای مدیر شما را به خدا کمی منطق داشته باشین . این نوابغ سرمایه این مملکتن. این جوان توی ریاضی نابغه هس. چطور میشه از تحصیل محرومش کرد؟"

مدیر با عصبانیت جواب می دهد:

" این مملکت اول به مسلمون واقعی و با ایمان نیاز داره تا نابغه ، نابغه اگه کافر و مرتد و بهائی باشه ، اصلا نباشه بهتره ، اگه واقعا مغزش کار می کنه کافیه یه توبه نامه بنویسه و مسلمون بشه. "

بیرون گروهی از همکلاسی ها به "نابغه" نزدیک می شوند.

"هی نابغه واسه چی سر کلاس نمیای . الان امتحان شروع میشه. آخه ما از رو دست کی مسئله حل کنیم؟ "

درِ اتاق مدیر باز می شود . با اشاره ای "نابغه" را به داخل می خواند. دبیر ریاضی کِسل و متحیراست و مغموم . نگاهش جای دیگریست. مدیر چیزی به "نابغه" می گوید. "نابغه" ساکت است. چیزی نمی گوید. عینکش را صاف می کند، آرام بلند میشود و از دفتر بیرون می آید نگاهی به همکلاسی ها و حیاط مدرسه می اندازد و ترک درس و دفتر می کند.

[Rasputin]

" چه گونه گرسنه گی را

گرم تر از نان شما

می باید پذیرفت"

1360(1981)- اداره دارائی – بخش تدارکات

رئیس بخش پرونده اخراجی ها را مرتب می کند. اولین پرونده را باز می کند.

نام : پریچهره درخشنده- متولد 1320 – مجرد – سابقه 5 سال – مذهب : بهائی

قیافه خانم رئیس در هم می رود. خانم درخشنده را به خوبی می شناسد. خودش 5 سال پیش استخدامش کرده بود. یادش می آید که موقع مصاحبه ، خانم درخشنده چنان با شور و شوق و شنگولی حرف می زد انگار که قرار بود وزیر مملکت بشود. بعدها از سایر کارمندان شنیده بود که خانم درخشنده از سن 13 سالگی در خانه خیاطی می کرده و برای مدت 22 سال تنها نان آور مادر و دو برادر و خواهرش بوده است. در عین حال تنفری که از خیاطی داشت و عذابی که از آن می کشید زبانزد همگان بود. همیشه شوخی می کرده که اگر روزی به جهنم برود به جای سوزاندن درآتش جهنم ، او را برای ابد به خیاطی کردن محکوم می کنند.

خانم رئیس زیر لب لعنتی بر دنیا می فرستد و تلفن را بر می دارد. " میشه لطفا به خانم درخشنده بگین بیاد دفتر من "

چند لحظه بعد خانم درخشنده مقابل خانم رئیس نشسته . نگران، عصبی ، مغموم . می داند.

" خانم درخشنده من واقعا مامورم و معذور. از بالا به من حکم اخراج شما را دادن. تنها راهی که داره اینه که با انجمن اسلامی اداره تماس بگیرین خودشون براتون یه توبه نامه می نویسن که شیعه اثنی عشر آوردین و مذهبتون را محکوم می کنین بعد هم توی یه روزنامه می زنن . هیچکی این توبه نامه ها را باور نمی کنه . همه میدونن این حرفها الکی هس و زورکی."

صورت خانم درخشنده یکهو چروکیده می شود . سا کت است. خانم رئیس ادامه می دهد.

" من میدونم که چقدر این شغل برای شما مهمه . اگه میشه با چند کلمه حرف دهن اینا رو بس چرا که نه؟ حرف باد هواست. آدم باید توی قلبش ایمان داشته باشه. تازه کی به چند تا حرف مسلمون شده؟ " تلفن زنگ می زند. خانم رئیس شماره تلفن انجمن اسلامی را به خانم درخشنده می دهد و تلفن را برمی دارد.

خانم درخشنده مبهوت و رنگ پریده است. از دفترخانم رئیس بیرون می آید.

در اتوبوس به تلفن انجمن اسلامی خیره می شود. حساب و کتاب می کند. خانم رئیس راست می گوید حرف باد هواست کی با چند تا نوشته توی روزنامه شیعه شده. مذهب هیچگاه نقش مهمی توی زندگیش نداشته و خدا هم که هیچوقت چندان لطفی بهش نکرده چه برسه به پیغمبراش. اما، از طرفی ،اگه توبه نامه بنویسه چی میشه؟ برادر و زن برادر و خانواده اش که حتما طردش می کنن. شماتت های فامیلها را یکی یکی می شمارد. خاله ها ، دائی ها ، پسر خاله ها ، دختر خاله ها ، و ..... مادرش!

اتوبوس به ایستگاهش می رسد. پیاده می شود. در خانه را باز می کند. به مادرش می گوید:

"باید چرخ خیاطی را از انباری بیرون بیاریم."

☻☻☻☻☻

"غم نان اگر بگذارد"

1361(1982)- اداره آموزش و پرورش– بخش بازنشستگی– دفتر انجمن اسلامی

از بلندگو اعلام می کنند:

"شماره 19"

شماره 19 روسری اش را به جلو می کشد و موهای سفیدش را کاملا می پوشاند. مانتوی سرمه ای گل و گشادی به تن دارد. آرتروز دارد. لنگان لنگان به پیشخوان می رود.
"این شماره را بگیر برو آخر راهرو، دفتر انجمن اسلامی ."

شماره 19 دوباره لنگان به راه می افتد.

در دفتر انجمن اسلامی ، مردی قوی هیکل با ریشی پر پشت و سیاه ، پشت میز نشسته است. پرونده های اخراجی ها تقریبا تمام میزش را پوشانده است. پرونده شماره 19 را باز می کند.

" تکلیف شما معلومه. یا باید توی روزنامه آگهی بزنی که فرقه ضاله بهائی رو محکوم می کنی و اسلام میاری ، یا حقوق بازنشستگی شما قطع میشه.

" آخه حاج آقا، من پنج ساله که بازنشسته شدم بعد از سی سال کار کردن. شوهرم مسلمونه و حج رفته. بچه هام مسلمونن. هیچوقت هم پامو توی هیچ تشکیلات بهائی نذاشتم و .........."

حاج آقا بی حوصله می پرد توی حرفش:

" به هر حال توی خانواده بهائی متولد شدی. تمام خانواده ات بهائی اند. راه دیگه ای نداره. وقت چونه زدن ندارم. اگه می خوای حقوقت قطع نشه باید توبه کنی و توی روزنامه بنویسی"

شماره 19 از دفتر بیرون می آید. آشفته و پریشان و گیج و منگ به نظر می رسد.

" اگه بنویسم داداش که حتما خیلی ناراحت میشه، یعنی بازم خونمون میاد بهم سر بزنه؟، آبجی ها چی؟، خیالش از جانب دو-سه تاشون راحته، هیچوقت ولش نمی کنن و تنهاش نمیذارن، ولی بقیه شون ؟حتما طردش می کنن، بچه های خواهراش ، برادراش؟ بقیه فامیل هاش؟ چند نفر براش می مونن؟ چه مصیبتی می شه!"

"اگه حقوقم قطع بشه چی؟ "

تا اونجا که یادش می آمده حتی قبل از ازدواج کار می کرده و روی پای خودش بوده، از اینکه دستش پیش کسی ، به ویژه شوهرش ، دراز باشد بیزار است. تصویری در ذهنش نقش می بندد:

" میشه صد تومن بدی اصلا پول ندارم."

" می خوای چکار صد تومن ؟ چه خبره ؟ سر گنج که ننشستم ! هفته پیش صد تومن بهت دادم، چکارش کردی؟"

شماره 19 انگار که سیلی محکمی خورده باشد روی نیمکت توی راهرو می نشیند. نفس عمیقی می کشد. عرقش را پاک می کند. روسری اش را محکم می بندد. برمی گردد.

" حاج آقا ، واسه مسلمون شدن به کدوم روزنامه باید آگهی بدم؟"

☻☻☻☻☻

"جرم این است "

1362(1983)- زندان عادل آباد

نفر آخر گروه است. 17 سال دارد. پیشانی بلندی دارد با چشمانی درشت و نافذ و صورتی مغرور و لبخندی دلپذیر. زیباست.

نوبتش را انتظار می کشد. هیچ رد پائی از ترس را نمی توان در هیچ جای صورتش نشان کرد. انگار دارد بی خیال به مهمانی می رود. بی خیالی اش خواهر زینب را جری می کند. به جلو هلش می دهد.

"بجنب ، جون بکن، بچه بهائی ها اون دنیا منتظرن بهشون درس اخلاق بدی !"

نوبتش رسیده است.

با پوزخندی به مرگ و ریشخندی به خواهر زینب ، بر چهارپایه پا می گذارد. پیش از آنکه خواهر زینب فرصت کند خودش طناب را بر گردنش می اندازد. بوسه ای بر طناب می زند و صدایش آرام آرام در فضای زندان پر می شود.

" هَل مَن مُفَرّجاً........"

و خواهر زینب چهار پایه را از زیر پایش می کشد.

☻☻☻☻☻

"خدای را از چه هنگام این چنین

آیین مردمی

از دست

بنهاده اید؟"

1364(1985)- دبیرستان شهید قربانی – کلاس دوم نظری – درس ریاضی

کلاس 45 شاگرد دارد. معلم خانمی ست کوتاه قد و تقریبا چاق با مقنعه ای سیاه که چندین شماره از اندازه سرش بزرگ تر است. بسرعت روی تخته سیاه فرمول پشت فرمول می نویسد. شاگردها با عجله قبل از اینکه خانم معلم فرمولها را پاک کند آنها را در دفترهایشان می نویسند.

درِ کلاس باز است. یک صندلی بیرون از کلاس، بطور مورب در راهرو گذاشته شده است. دختری با مقنعه قهوه ای روی آن کاملا نیم خیز شده ، از بیرون تنها نیمی از تخته سیاه را می بیند. هرچه می بیند را با عجله توی دفترش می نویسد.

اجازه ورود به کلاس را ندارد. بهائی ست و طبق دستور خانم مدیر حق حضور در کلاس و نشستن در کنارهم کلاسی ها و احتمال تماس بدنی با آنان را ندارد.

☻☻☻☻☻

"چیره دستانی در حرفه ی کت بسته به مقتل بردن"

1366(1987)- زندان اوین

بازجو او را به اطاقی می برد . یک تخت در ته اطاق است. مردی خون آلود روی تخت افتاده است. صورتش ناپیداست . پاهایش مثل دو تا بادکنک قرمز باد کرده است.

" خوب گوش کن که من وقت تکرار ندارم. برای ما همه بهائی ها جاسوس اسرائیل هستن . مسئله خیلی ساده هس. یا یه نوشته بهت میدیم که امضا کنی جاسوس اسرائیل هستی اونوقت دیگه کاریت نداریم و می تونی بری زندانت رو بکشی وگرنه سرنوشت این مفلوک روی تخت رو پیدا می کنی . تصمیمت رو بگیر".

تحمل مرگ را دارد، تحمل درد را نه.

برایش می نویسند. امضا می کند.

یک هفته بعد خبر اعدام یک جاسوس اسرائیل را در روزنامه ها چاپ می کنند.

☻☻☻☻☻

"نتوان مُرد به سختی که من اینجا زادم "

1369(1990)- خواربار فروشی عدالت

مثل همیشه ساعت 7 صبح در مغازه را باز می کند. احضاریه ای از جانب کمیته محل در دست دارد. امروز آخرین مهلتی ست که باید خود را به کمیته معرفی کند.

8 سال است که از اداره کشاورزی پاکسازی شده . بعد از چندین سال دستفروشی و کارگری و نقاشی ساختمان و کابینت سازی و رانندگی ، 4 سال است که این مغازه را باز کرده است.

عصبی ست. حوصله مشتری ها را اصلا ندارد.

ظهر در مغازه را می بندد. به کمیته می رود.

"اسمتون"

"رحمت الله شریف زاده"

"شغل؟"

"کارمند پاکسازی شده سابق . الان هم مغازه دار"

"مذهب؟"

"بهائی "

"جواز کسب از کمیته داری؟"

"نخیر .فقط جواز از شهرداری دارم."

" شهرداری بیخود کرده به شما جواز داده. شما بهائی هستین و نمی تونین جواز خواربارفروشی داشته باشین."

"آخه چرا؟"

" طبق قانون اسلام شما نمی تونین چیزی که خیس میشه به مشتری مسلمون بفروشین"

"مثلا مثل چی؟"

" مثل پنیرکه توی آب هس ، ماست ، و یا......."

دیگر چیزی نمی شنود. حواسش می رود دنبال اسم قاچاقچی که آدم آنور مرز می برد. فکر می کند باید از همسایه اشان تلفنش را بگیرد.

☻☻☻☻☻

"از دیو و دَد ملولم و انسانم آرزوست"

1377(199 – دبستان رهرو

هوا داغ و دم کرده است. زنگ تفریح است . دخترکها با مقنعه های سیاه و سرمه ای به طرف تنها شیر آب مدرسه هجوم می آورند.

به شیر آب می رسد. شیر را باز می کند. اولین قطره های خنک آب به صورتش می خورد . هنوز خنکی آب را کاملا حس نکرده بود که دستی سنگین و محکم بر سرش کوبیده می شود.

خانم مدیر است.

" بیشعور احمق! نمی دونی بهائی ها حق ندارن از شیر آب عمومی استفاده کنن. می خوای همه رو نجس کنی؟"

مچاله و بغض کرده به گوشه ای می رود.

صدائی از پشت سر می شنود. بر می گردد.

چند دست کوچک از زیر روپوش مدرسه، قمقمه های آب را به سویش دراز کرده اند.

☻☻☻☻☻

و حکایت همچنان باقیست.

[Rasputin]

Iran's Ebadi lodges complaint over Bahai claim

Nobel peace laureate Shirin Ebadi said on Monday she has lodged a complaint against Iran's official news agency IRNA over an article claiming that her daughter had converted to the banned Bahai faith.

"My daughter and I have lodged a complaint to the court against IRNA, the writer of the article and the newspapers which picked it up," the Iranian human rights lawyer told a news conference.

Ebadi and her daughter Narges Tavasolian have denied the August 6 report which quoted an "informed source" as saying that Tavasolian had converted from Islam to the Bahai faith a year ago.

The allegation is a serious one in Iran. Not only is the Bahai faith outlawed but any conversion from Islam is regarded as apostasy, an offence punishable by death.

Ebadi accused the state news agency of "spreading lies, insults and defamation."

She said the allegation against her daughter was connected to her decision to defend seven Bahais arrested on charges of having contact with Iran's arch-foe Israel.

An outspoken critic of the human rights situation in Iran, Ebadi said in April that she had received death threats pinned to her office door -- one of which was signed "The Association of anti-Bahais".

"Looking at the news which has come out, we know who feeds ideas to those who threaten to kill me," she said on Monday.

The 2003 Nobel peace prize winner heads a group of human rights lawyers who have defended many clients accused of political and security crimes.

In May, the European Union expressed "serious concern about the continuing systematic discrimination and harassment of the Iranian Bahais on the grounds of their religion."

The Bahai faith originally developed in Iran in 1863 but is not recognised by the government. Its followers are regarded as infidels and have suffered persecution both before and since the 1979 Islamic revolution.

[Rasputin]

From the first hours of 27 July 2008, the results of the nationwide university entrance examination(2) were available on the official website of the National Organization for Educational Assessment.(3)

However, after entering their personal data on the registration website, most of the Bahai applicants were confronted with the strange system response, “incomplete file”. At present there are no exact statistics on how many Bahai applicants have been rejected on the base of “incomplete file”; in light of the imprisonment of the leaders of the Bahai community in Iran, perhaps such statistics will never become available through official means.

However, “incomplete file” is the most perplexing response to student applicants in place of an actual diploma. This is because if the file of a student is indeed missing some important piece of information such that that he is disqualified from receiving a diploma, then according to the regulations of the Organization for Assessment that student is disbarred from participation in the national examination, and under no circumstances would a permit card be issued for him to attend such an entrance exam.

Interestingly enough, alleging that the file is incomplete means that Bahai applicants can no longer appeal to the country’s judiciary for recourse or to outside sources, because under such conditions it is impossible to show that the file has actually been completed.

The same situation for the Bahai students occurred last year as well, but unfortunately repeated and extensive appeals yielded no action and no investigation by the government, the parliament, the judiciary, or any of the oversight agencies. It is understood that the same pattern will be repeated again this year and that once more, a large contingent of the brightest students of Iran will be deprived of higher education – the most natural right of every citizen.

Even if the Bahai youth of Iran were allowed to participate and pass college entrance examinations, they would still not be immune from the menace of a vengeful ideological government. To illustrate this point, I draw the attention of the esteemed readers to a letter of suffering by Hesam Mithaqi – a student deprived of the right to education:

"In 1385 Sh [2006] I participated in the nationwide college entrance examination and was accepted in the bachelor program for English translation in the Sanai Institute of Advanced Studies in Isfahan.

"Early in the first semester, our professor in the Islamic studies class inquired, 'Do we have any religious minorities in the class?' Miss Rezai [a Bahai], a Christian student and I declared that we were among the religious minorities. I also added that I intended to minor in Islamic studies. The instructor then asked me to name my religion, but since I knew that mentioning the word 'Bahai' would not be prudent, I avoided a direct answer. However, the instructor insisted and I stated that I followed the Bahai Faith.

"After that session, Miss Rezai and I together went to the instructor and suggested that in view of the pervasive circumstances it would be best for him to avoid a discussion of the Bahai Faith in the class and university, since it might result in complications for us, and even for him. He accepted and from that date no such discussion took place in our sessions.

"At the conclusion of the second semester and after we had received our transcripts, we were notified on 14/4/86 [5 July 2007] that back in Farvardin [March 2007] the university had received official instructions for our expulsion. In response, the school authorities had written to their superiors explaining their unwillingness to expel any student in the middle of a semester, and requesting a reconsideration of the original decision. However, they had been confronted with a hostile response. Consequently, they decided to send us along with a letter to the Organization for Assessment so they could determine our status.(4)

"After we had gone to the aforesaid Organization and some time had passed, we were told to refer back to the university as their decision would be communicated to the school. However, we stated, 'We must return to school with your decision.' We were then delivered into the custody of the Organization and told to refer to the Organization’s office in Tehran, on Karim-Khan Zand Avenue, for a response. Also, the reference number of a letter was given to us (86/4/18, m/1/270) and we were informed that the letter had already been sent to the Organization for Assessment’s office in Tehran.

"When we visited the Organization’s office in Tehran, we met with Dr. Nurbakhsh. He said that he had worked diligently to secure the rights of the Bahais and was laboring to secure an avenue for our university attendance. He also suggested that we should not approach various governmental offices as it would bear no fruit.

"After visiting the above-mentioned office, we went to the Science Ministry and there learned that a letter sent by our university to that Ministry had gone missing! However, one of the officials indicated that the said letter was with Dr. Muslemi. When we approached Dr. Muslemi, he denied all knowledge and said that he had sent the file to the Organization for Assessment.

"At the same time, I wrote a letter to Isfahan’s representative to the Islamic Parliament, Dr. Kamran, although his secretary would not give me the letter’s reference number. I also wrote via email to many other members of the Parliament and the office of the President, all of which went unanswered.

"To this day, I continue visiting the offices of the Science Ministry, the Organization for Assessment, the Agency for Revolutionary Education, and offices of representatives of the Parliament and other governmental agencies. However, no logical response has been given to this date, and everyone pretends that they are uninvolved and refers me to other offices.

"Now that two semesters have passed since my dismissal from the university, I have not received an official letter of expulsion. In accordance with the regulations of the Science Ministry, if a student fails to attend two semesters his expulsion is issued automatically. Therefore, I am now considered an expelled student.

"Also, I have tried to receive exemption from military service and – unbelievably! – they have me recorded as a student in the Sanai Institute of Advanced Studies. Because of my exemption as a “student”, therefore they have refused to grant me a general exemption.

It is bizarre that Bahai youth are barred from attending universities, but must enlist for military service."


Article 30 of the Islamic Republic’s constitution requires the government to provide all citizens with free education up to secondary school, and to expand free higher education to the extent required by the country for attaining self-sufficiency.
However, after the Islamic Revolution we have persistently witnessed that nearly all Bahai students have been expelled from Iran’s institutions of higher learning because of their religion, and none were permitted to attend universities.(5)

Moreover, starting four years ago, outwardly permission was granted for Bahai students to enroll in universities. However, every year saw a large segment of these students prevented from enrolling in schools for various excuses, such as incompleteness of files, and those who were able to enroll were mostly expelled on the basis that they were Bahais.

Separate from these difficulties that the Bahai youth of Iran have been confronting, this summer has witnessed many diverse incidents of persecutions visited upon the Bahai communities in many cities of Iran.

Moreover, the leadership of the Bahai community was seized [on 14 May 2008] and to this date remains in Evin prison. These seven Bahais are: Mahvash Sabet; Fariba Kamalabadi; Afif Naeimi; Saeid Rezaie; Vahid Tizfahm; Jamaloddin Khanjani; and Behrouz Tavakkoli.(6)

Your browser may not support display of this image.

These individuals are incarcerated in section 209, administered by the Security and Intelligence Ministry. For the first time, on 20 June 2008 they were allowed a brief contact with their families; in more recent days they have been permitted a second brief contact with their loved ones. However, Behrouz Tavakkoli has been denied all communications with the outside world.

According to reports, the period of their imprisonment has been renewed, and they continue to languish in solitary confinement – despite the fact that Jamaloddin Khanjani and Behrouz Tavakkoli suffer from various ailments, including digestive and skin conditions.

In the course of these events, an interesting development is the proclamation of Ayatollah Montezeri regarding the civil rights of the Bahais of Iran. He, as one of the highest ranking clerics outside of government, openly proclaimed:

"In the Name of God,

"With greetings,

"The congregation of Bahaism not having the heavenly book like those of Jews, Christians, and Zoroastrians in the constitution [of the Islamic republic of Iran], are not considered to be among the religious minorities. However, since they are citizens of this country, they have the rights of citizens and the right to live in this country. Furthermore, they must benefit from Islamic compassion, which is stressed in Quran and by the religious authorities."
(7)

The civil rights mentioned above should inevitably include all provisions enunciated in the constitution of the Islamic Republic. In this regard, Article 20 of that document proclaims:

All citizens of the country, both men and women, equally enjoy the protection of the law and enjoy all human, political, economic, social, and cultural rights, in conformity with Islamic criteria.

[Rasputin]

And Articles 22, 23, 28, and 30, respectively, state:

Article 22: The dignity, life, property, rights, residence, and occupation of the individual are inviolate, except in cases sanctioned by law.

Article 23: The investigation of an individual’s beliefs is forbidden, and no one may be molested or taken to task simply for holding a certain belief.

Article 28: (1) Everyone has the right to choose any occupation he wishes, if it is not contrary to Islam and the public interests, and does not infringe the rights of others. (2) The government has the duty, with due consideration of the need of society for different kinds of work, to provide every citizen with the opportunity to work, and to create equal conditions for obtaining it.

Article 30: The government must provide all citizens with free education up to secondary school, and must expand free higher education to the extent required by the country for attaining self-sufficiency.

Without doubt, the problem of the Islamic regime with the Bahai Faith is based in ideology. However, the question is: Why is the Shiite sect ruling over the people of Iran, despite the fact that the Bahai Faith believes and respects the foundation of all other religions, especially Islam, is solely attacking the Bahais when other religious minorities, such as the Christians, the Jews or the Zoroastrians are not under similar pressure? From the perspective of this writer, the Shiite persecution has two reasons:

* The appearance of this religion after Islam, as the last divine religion, which according to their belief, is sent by Almighty God for the salvation of the world of humanity.

* The close proximity of certain teachings of the Bahai Faith to key beliefs of the governmental authorities, such as the phenomenon of the Lord of the Age, or the doctrine of Mahdaviyat, or eschatological views.( 8 ) The authorities firmly believe that these issues are the foremost foundation of the divine legitimacy of the Islamic regime, while simultaneously they are also the largest differences between this sect (namely, the Shiites) and all other sects of Islam.

The Bahais believe that the Qaim of the House of Muhammad(9) was manifested in 1844 and has left behind a copious body of writings. Further, the Qaim prophesized the imminent appearance of another Person and that Person is Baha’u’llah, the founder of the Bahai Faith. Also, the Bahais believe that the teachings and exhortations of the Bahai Faith are consistent with the needs of the present age of humanity, the current state of maturity and development of the world, and the requirements of the people over the course of the next several centuries, and that it is this religion that will prepare mankind for the next stage of its global civilization.

This belief of Bahais from the perspective of Shi‘i law is erroneous. This belief is also the principle foundation for the pressure on the followers of the Bahai Faith, and has caused the basic human rights and civil liberties of the vast majority of our Bahai fellow-citizens, despite being native Iranians, to be denied to this day.

In accordance with a certain traditional reading of Shi‘i law, in a society in which a majority are Muslim, the people of the Book are not permitted to proselytize their religion. Therefore, in accordance with the same understanding, in such a society discussion of Bahai beliefs is also forbidden. However, it is imperative to point out that the phenomena of understanding and discernment is personal, and is the sole prerogative of the individual. One person cannot think for another person.

Similarly, every belief is personal – and religious convictions are in like manner personal and not societal. Consequently, to attain to faith is a matter of personal conviction – one cannot order a society to accept or reject certain beliefs. Nor can a society be instructed through a public declaration or announcement to renew or change the beliefs of a people. Therefore, it should be evident that when it comes to matters of belief and religious persuasion, the views of a certain leader or a school of thought or even government cannot be overrule the will of individuals in that society.

Belief and convictions to any religion is a matter of faith and personal understanding. Therefore, it is illogical to expect that such an acceptance could be left to the judgment of others. It is absurd to think that some other person can act as the agent of belief of all others, and on behalf of other people he would be charged to study, to ponder, to doubt, to question, to meditate, to trust in God and to ask for His confirmations and eventually to come to believe. When it comes to gaining faith, one cannot accept a deputy or surrogate.

To recognize and come to faith requires the most personal and deepest exercise of one’s conscience. Each of us, in our own unique way, arrives at this recognition and acceptance which entails the innermost aspects of our spiritual and psychological commitment. How can such a thing be delegated to someone else?

From another direction this question can be raised: Are individual Muslims exempt from the duty to study, contemplate and decide on the validity or the falsehood of claims to Qaimiyyat? Or has God, His traditions, divine teachings and Islamic law left this matter exclusively for the inquiry of religious leaders and the jurists of the age?

In accordance with Shi‘i jurisprudence, is every Muslim not duty bound to first consider the claim of every claimant with his own eyes, mind and discernment, and to look for the right signs and evidences, and only afterwards, in case it is needed, to consult with ecclesiastics and ask for their views? Is each and every Muslim not obligated to carefully consider, read and assess with his own mind the writings of such claimants to Qaimiyyat, and only then, if necessary, to consult with others, perhaps even ranking clerics?

Based on what principle or judgment should Muslims make their beliefs, or disbeliefs, the same, and dependent on the views of religious clerics and mullahs? Every Muslim has the spiritual and religious duty to fully investigate the truth or the falsehood of the claim to Qaimiyyat by himself. The right to come to a conclusion regarding the genuineness or fabrication of a claim to the Qaimiyyat by its various claimants belongs to all people.

Divine tradition has always been that the Messengers of God have addressed each and every person directly, and not merely the religious clerics of the age (such as the absurd claim of the Islamic Republic to have exclusive contact with the Lord of the Age). Therefore, the acceptance or rejection of the claim to Qaimiyyat is a matter for all people and not the sole domain of the ‘ulama. The divine message is for all and not just for a few.

Whether to accept or reject the Bahai Faith and all its exhortations and teachings, like any other spiritual doctrine, requires deep contemplation, study and research.

For what reason then is the Islamic Republic, having thorough command over all financial and media resources of the nation, and maintaining belief and insistence on its own divine and absolutely unquestioned mandate and ideology (which is a belief in Islam through the Rule of the Religious Jurists) and its persistent injection of this belief into all elements of the nation, so afraid of any contact between the people and not only the Bahais but every religious minority group?

Is it not the case that the government believes that Islam (its version of the Rule of the Religious Jurists) is the most complete, unadulterated and precious religious thought, and no other religion enshrines the same truth and validity? Therefore, why are the authorities so afraid of the followers of other religions, particularly the Bahais?

Is it not true that a Muslim should be able to ask his questions from others in complete liberty, and that others are also enjoined to have the freedom to share and expound without any restriction or constraint their beliefs and religious convictions? Given this fact, then the Bahais in all Islamic societies must be given complete and unhindered freedom of expression.

NOTES
(1) For further details on Ahmad Batebi see here and related links.

(2) Since university seats are limited in Iran, a nationwide examination is administered to identify the best candidates for higher education. This examination is typically given once a year and is known as the National Entrance Examination [Konkúr].

(3) The National Organization for Educational Assessment and Evaluation is a division of Iran’s Ministry of Science, Research and Technology. This organization is responsible for administering nationwide tests which identify candidates for college entrance.

(4) The letters given to the students are numbered: 86/391/4, 86/390/4 and 86/390/4.

(5) For the entire period of 1980-2004, no Bahai was admitted to any institution of higher education in Iran. Since 2004, a handful of Bahais have gained admittance. In order to educate its youth, the Bahai community of Iran has formed its own university, where a worldwide network of instructors provide lectures through electronic and internet means. This university has now been forced to suspend its operations as well at the demand of authorities in Tehran.

(6) For details of the arrest and imprisonment of these Bahai leaders, see here.

(7) This decree was issued on 14 May 2008. The Persian original can be found here.

( 8 ) Islam teaches that at the end of time, the Promised Mahdi will appear and will right all wrongs. The Bahais believe that this promise was fulfilled in the Person of Baha’u’llah, the Founder of their religion.

(9) Qaim means the One Who will arise.

[Rasputin]

غروب هر پنجشنبه شمارى از بهايى هاى ايران در ايستگاه راه آهن تهران جمع مى شوند تا هم كيشان و بستگان خود را كه قصد خروج از كشور را دارند در پای قطار ساعت هشت شب تهران- استانبول بدرقه كنند.

ظرفيت اين قطار ۲۰۰ نفر است و آن گونه كه مهمانداران اين قطار مى گويند از حدود ۱۲ سال پيش كه سفرهاى هفتگى آن آغاز شد دست كم هر هفته به طور ثابت چندین مسافر آن، بهايى هستند.

بيشتر اين مسافران تصميم دارند براى هميشه ايران را ترك كنند و از همين رو چشم هاى گريان و نگران فراوانى در غروب پنجشنبه ها در ايستگاه راه آهن تهران ديده مى شود.

پيروان اين كيش به علت عقايدشان بيش از يك قرن است كه با محدوديت هاى بسيار در ايران دست و پنجه نرم می کنند.

با پيروزى انقلاب بهمن ۵۷ در ايران و استقرار نظام جمهورى اسلامى، كيش بهايى در ايران به عنوان يك «دين ساختگى» معرفى شد و پيروان آنها مورد اذيت و آزار و تبعيض بيشترى قرار گرفته اند.

آمار دقيقى از تعداد بهاييان در ايران وجود ندارد ولى در ۳۰ سال اخير گروه پر شمارى از آنها خاك ايران را به مقصد اروپا، آمريكا، هند و اسرائيل ترك كرده اند.

يكى از شهرهايى كه در ميانه راه اين مهاجران قرار دارد شهر «كايسرى» در شرق تركيه است. اين شهر با قطار۶۰ ساعت از تهران فاصله دارد؛ هفت ساعت قبل از آنكارا و ۱۵ ساعت قبل از استانبول كه در سال هاى اخير به عنوان توقفگاهى براى بهائيان درآمده است.

وقتى كه در تهران به متصدى دريافت بار قطار گفتم، چمدانى براى تحويل ندارم، با تعجب گفت: در اين قطار همه اضافه بار دارند، چه عجب يك نفر هم بدون بار پيدا شد.

در همان لحظه دو زن ميانسال كه در حال تحويل بارشان بودند از من خواستند تا امتياز ۳۵ كيلويى بار خودم را به آن ها بدهم تا مجبور نشوند بابت «اضافه بار» ۱۰۵ هزار تومان جريمه بدهند و به شوخى به من گفتند: در ازاى اين كار حاضرند در طول اين سفر سه روزه به من چاى تازه دم بدهند!



قطار «تهران- استانبول» از ميان دشت ها، كوه ها، درياچه ها و رودخانه هاى پر شمارى گذر مى كند. اين قطار ۳۶ ساعت پس از حركت و شش ساعت آن سوى مرز ايران به درياچه وان مى رسد. دو واگن آخر قطار كه بار مسافرها در آن قرار دارد در اسكله درياجه وان از ترن جدا و به داخل كشتى ترك منتقل مى شوند.
لوكوموتيو ساعت ۲۰:۱۰ شروع به حركت كرد و من براى گرفتن اولين چاى وعده داده شده به كوپه خانم هاى ميانسال رفتم و چند دقيقه با آن ها گفت و گو كردم. وقتى از يكى از آن ها پرسيدم كه چرا پسر جوان شما اين قدر در ايستگاه راه آهن گريه مى كرد گفت: به اين علت كه او آخرين فرد خانواده مان است كه در ايران مانده است و الان ديگر خيلى تنها شده و من هم مجبور شدم ايران را ترك كنم و پسرم را تنها بگذارم. او هم اگر پاسپورت داشت با من مى آمد ولى مجبور شد بماند و شايد قاچاقى بيايد آن طرف.

«اى كاش مى توانستيم در ايران بمانيم»

آقايى كه به همراه همسر و دو دختر جوانش در حال خارج شدن از كشور بود گفت: پس از انقلاب من را از آموزش و پرورش اخراج كردند و مجبور شدم كه يك مغازه لوازم آرايشى اجاره كنم. تا ۱۰ سال پيش مخارج زندگى خود و چهار فرزندم را از اين طريق تامين مى كردم تا اينكه جواز كسب من را لغو كردند.

وى مى گويد: با هر مشكلى بود دو پسرم را به پاكستان و از آنجا به كمك جامعه بهائيان به آمريكا فرستادم. ولى الان كه دخترهايم بزرگ شده اند و مى خواهند به دانشگاه بروند نمى توانيم آن ها را تنها روانه خارج كنيم و به همين علت خودمان نيز به همراه آنها آمده ايم.

از او مى پرسم كه چرا با قطار از كشور خارج مى شود و از هواپيما استفاده نمى كند؟

وى كه نخواست نامش فاش شود در پاسخ مى گويد: ما بيشتر زندگى مان را فروخته ايم و ديگر نمى خواهيم به ايران برگرديم. چند وقتى در «كايسرى» تركيه زندگى مى کنيم تا ببينيم سازمان ملل و يا جامعه بهائيت برايمان چه كار مى كند. بخشى از لوازم ضرورى زندگى مان را هم همراه خودمان آورده ايم تا مجبور نشويم دوباره در تركيه آنها را با قيمت بالا بخريم، چون معلوم نيست چند وقت در تركيه مى مانيم.

اين ايرانى بهايى كه موهايش به سپيدى مى زند نگران است كه چگونه در كشورى غريب بايد امرار معاش كند.

وى مى گويد: اگر قرار بود با هواپيما برويم به خاطر بار اضافه اى كه داريم كلى بايد جريمه پرداخت مى كرديم؛ ضمن اينكه بليت قطار فقط ۶۹ هزار تومان است و از هواپيما خيلى ارزان تر تمام مى شود و در شهر كايسرى ايستگاه دارد.

او مى افزايد: «ما بهايى هاى پولدارى نيستيم و همين مبالغ هم برايمان خيلى زياد است. يعنى اغلب افرادى كه در اين قطار هستند از طبقه نسبتا كم درآمد جامعه به حساب مى آيند. آن قدر در اين چند ساله به ما فشار آوردند كه بسيارى از ما ديگر آه در بساط نداريم. الان هم كه داريم به كايسرى مى رويم اميدمان به خدا است و مى دانيم كه روزهاى سختى در پيش داريم. اى كاش مى توانستيم در ايران بمانيم و مثل بقيه مردم زندگى كنيم.»

خانم ميانسالى كه به همراه همسرش در حال سفر بود نيز مى گويد: «الان بيش از يك سال است كه دو دختر جوان من در شهر كايسرى زندگى مى كنند. قرار است كه سازمان ملل براى آن ها كارى بكند و آن ها بتوانند براى ادامه تحصيل به آمريكا بروند. ولى هنوز معلوم نيست كه چه وقت كار آن ها درست مى شود؛ يك سال، دو سال ديگر و يا همين فردا.»

اين خانم مى افزايد: حتى بعضى ها را مى شناسم كه چهار سال در تركيه مانده اند و با مشكلات فراوانى سر كرده اند و الان توانسته اند بروند مثلا به كانادا براى تحصيل. به هر حال اين پنجمين بار است كه از طريق قطار براى ديدن دخترهايم و رساندن كمى پول و مواد غذايى به آنها به تركيه مى آيم. خودم و همسرم ساكن بابل هستيم و زندگى مان، خدا را شكر بد نيست. يعنى پس از عمرى كار كردن توانسته ايم كمى پس انداز كنبم تا بچه هايمان را به سرانجام برسانيم.


وى مى گويد: يك مقدار محدودى هم سازمان هاى بين المللى به دخترهاى من كمك مالى مى كنند تا بتوانند اين مدت نامعلوم را در تركيه امرار معاش كنند و در نهايت براى تحصيل به كشورى كه درخواست كرده اند بروند.
از او مى پرسم كه چرا خودتان مهاجرت نمى كنيد؟ چه عواملى باعث شده است كه برخى از هم كيشان شما عليرغم مشكلات فراوان همچنان در داخل ايران زندگى كنند؟

آقايى كه به همراه همسر و دو دختر جوانش در حال خارج شدن از كشور بود گفت: پس از انقلاب من را از آموزش و پرورش اخراج كردند و مجبور شدم كه يك مغازه لوازم آرايشى اجاره كنم. تا ۱۰ سال پيش مخارج زندگى خود و چهار فرزندم را از اين طريق تامين مى كردم تا اينكه جواز كسب من را لغو كردند.

اين خانم ميانسال مى گويد: تا آنجايى كه من مطلع هستم بيشتر بهائيان، ايران عزيزمان را دوست دارند و دوست دارند در مملكت خودشان زندگى كنند و با صداقت كار و به مردم خدمت كنند. من هم يكى از آن ها. ببينيد هيچ كس دوست ندارد آواره مملكت غریب شود. آنهايى هم كه رفتند اغلب دلايلى موجه داشتند. بيشتر به خاطر اجبارى كه براى پيشرفت بچه هايشان دارند، مجبور مى شوند بروند. بعضى ها به خاطر اينكه از اداره هاى دولتى اخراج و پاكسازى شده اند و نمى توانستند كار ديگرى بكنند گذاشتند رفتند.
او اظهار عقيده مى كند، «بعضى ها هم به خاطر اينكه در اوايل انقلاب، تعدادى از بهاييان بى گناه را اعدام كردند از ترس جانشان فرار كردند. اما الان يك مقدار وضعيت بهتر شده است ولى در مجموع در ايران، بهاييان با مشكلاتى دست به گريبان هستند كه آنها را مجبور به مهاجرت مى كند.»

زنی «شکست خورده»

قطار «تهران- استانبول» از ميان دشت ها، كوه ها، درياچه ها و رودخانه ها گذر مى كند. اين قطار ۳۶ ساعت پس از حركت و شش ساعت آن سوى مرز ايران به درياچه وان مى رسد. دو واگن آخر قطار كه بار مسافران در آن قرار دارد در اسكله درياجه وان از ترن جدا و به داخل كشتى ترك منتقل مى شوند.

كشتى پس از پنج ساعت حركت به سمت غرب، به اسكله «تاتوان» مى رسد. در آن سوى درياچه و در اسكله «تاتوان» واگن بار از كشتى خارج و به قطار ترك متصل مى شود و مسافران نيز سوار بر آن قطار مى شوند تا ادامه مسير را بپيمايند.

شمارى از مسافران در عرشه كشتى قدم مى زنند و شمارى ديگر در داخل آن استراحت مى كنند. يكى از مسافران قطار در ساعت هاى آخر سفر از سرنوشت «نامعلوم» خود نگران بود و در حالى كه اشك چشمانش را پر كرده بود، گفت: «من از روزى كه خودم را شناخته ام هميشه مكافات و زجر و بدبختى كشيده ام، ولى به خاطر عشقى كه به ايران داشتم هيچ وقت حاضر نبودم كه از مملكت خارج شوم .الان ۲۷ سال است كه ازدواج كرده ام و تمام اين مدت را خياطى كرده ام تا مخارج زندگى مان را تامين كنم.»

وى افزود: «من خياطى مى كردم و شوهرم با مدرك ليسانس مسافر كشى، و نهايت تلاش مان را كرده ايم كه بچه هايمان در ايران بمانند و موفق شوند ولى متاسفانه فشارهايى كه به ما آوردند از من مادرى شكست خورده ساخت كه مجبور شدم به خاطر آينده بچه هايم مملكتم را ترك كنم.»

او گفت: «من خيلى با خودم مبارزه كردم كه به خارج نروم و هر وقت كه اسم خارج مى آمد تمام تنم مى لرزيد. روزى كه دخترم گفت مى خواهم از ايران بروم من پنج، شش ماه با او صحبت مى كردم تا شايد منصرف شود ولى بعدها ديگر تسليم شدم چون فهميدم كه حق با اوست. ولى باور كنيد الان هم تمام قلب و وجود و روحم ايران است.»

«قطار احباء»

بهايى ها اين قطار را «قطار احباء» می نامند که به معنای «دوستان» است. قطار «احباء» پس از ۶۰ ساعت حركت و در ساعت هشت صبح به شهر كايسرى، جايى كه بهاييان ايران در اين نقطه آينده خود را رقم مى زنند، می رسد.

نماينده جامعه بهاييان و شمارى از اقوام و بستگان مسافران بهايى به استقبال آنها آمده بودند و قطار پس از ۱۰ دقيقه توقف به مسير خود به سمت آنكارا و استانبول ادامه داد.

وقتى به كوپه قطار برگشتم ديدم كه يك فلاسک چاى تازه دم روى ميزم قرار دارد. فلاسک آشنا بود. زنان ميانسال به قول خودشان وفا كرده بودند.

[naghmeh19]

houman va Riaz hardoshun dorost migan.
zabaneh asliyeh Bahai ha farsi hast, vali chand ketab va doa hast ke be zabaneh Arabi neveshteh shodeh, ke tarjomash be farsi ham hast.

Bahai dini hast ke be iraniha ekhtesas nadareh. tuyeh hamehye keshvarhayeh donya bahai hast. amricaiha, englisiha, japoni, chini, autraliaie,afrighai, hameh.

jSmith jan, yeki az mohem tarin gavanineh Bahai tassavieh ye ahle bashareh( unity & equality of mankind)

hazrateh Bahaullah mifarmayand: "Hameh bareh yek Darid, va bargeh yek shakhsar".
yani hameh miveh ye yek derakhtin va barg haye yek shakhe. ( Ye are the fruits of one tree and the leaves of one branch"

Pas ageh shakhseh Bahai be shakhsi mosalmun bad kardeh, az khodesh in karo karde na be khatereh inke bahai hastesh.

[naghmeh19]

inke neveshteh ke ارض اقدس dar felestin hast neshun mideh ke nevisandeh ye in
article na tanha tarikh balad nist vali geography ham balad nist!!


ارض اقدس dar Hifa da keshvareh Israil hast na dar Felestin !!!

اصل اين كتاب كه به خط ملاحسين از مريدان باب بوده در محلي با عنوان "ارض اقدس" واقع در شهر حيفا در فلسطين نگهداري مي شود و تصوير آنها در دهه 1350 شمسي از روي متن اصلي برداشته شده است .

[naghmeh19]

Maloom misheh ke nevisandeh ye in article na tanha tarikh balad nist geography ham balad nist.

ارض اقدس dar hifa dar keshvareh Israil hast na dar felestin!!!



اصل اين كتاب كه به خط ملاحسين از مريدان باب بوده در محلي با عنوان "ارض اقدس" واقع در شهر حيفا در فلسطين نگهداري مي شود و تصوير آنها در دهه 1350 شمسي از روي متن اصلي برداشته شده است .

[AdibM]

Thank you very much for sharing this information with Tapesh, RedWine and Donsaeid. Hopefully all Iranians everywhere will know about these atrocities.

FYI, you can usually get the most up-to-date news in Farsi on the current persecution of Baha'is of Iran at www(dot)iranpressnews.com - it is not a site about Baha'is but they are usually the first website to have news of their persecution in Farsi.

For English updates on the persecution, visit www(dot)iranpresswatch.org

Please keep people aware.

[siamak]

In the name of goodness and beauty, and in the name of humanity and liberty!

As Iranian human beings, we are ashamed for what has been perpetrated upon the Baha’is in the last century and a half in Iran.

We firmly believe that every Iranian, “without distinction of any kind, such as, race, color, sex, language, religion, politics or other opinions,” and also without regard to ethnic background, “social origin, property, birth or other status,” is entitled to all the rights and freedoms set forth in the Universal Declaration of Human Rights. However, from the very inception of the Baha’i Faith, the followers of this religion in Iran have been deprived of many provisions of human rights solely on account of their religious convictions.

According to historical documents and evidence, from the commencement of the Babi Movement followed by the appearance of the Baha’i Faith, thousands of our countrymen have been slain by the sword of bigotry and superstition only for their religious beliefs. Just in the first decades of its establishment, some twenty thousand of those who stood identified with this faith community were savagely killed throughout various regions of Iran.

We are ashamed that during that period, no voice of protest against these barbaric murders was registered;

We are ashamed that until today the voice of protest against this heinous crime has been infrequent and muted;

We are ashamed that in addition to the intense suppression of Baha’is during its formative decades, the last century also witnessed periodic episodes of persecution of this group of our countrymen, in which their homes and businesses were set on fire, and their lives, property and families were subjected to brutal persecution – but all the while, the intellectual community of Iran remained silent;

We are ashamed that during the last thirty years, the killing of Baha’is solely on the basis of their religious beliefs has gained legal status and over two-hundred Baha’is have been slain on this account;

We are ashamed that a group of intellectuals have justified coercion against the Baha’i community of Iran;

We are ashamed of our silence that after many decades of service to Iran, Baha’i retired persons have been deprived of their right to a pension;

We are ashamed of our silence that on the account of their fidelity to their religion and truthfulness in stating this conviction, thousands of Baha’i youth have been barred from education in universities and other institutions of higher learning in Iran;

We are ashamed that because of their parents’ religious beliefs, Baha’i children are subjected to denigration in schools and in public.

We are ashamed of our silence over this painful reality that in our nation, Baha’is are systematically oppressed and maligned, a number of them are incarcerated because of their religious convictions, their homes and places of business are attacked and destroyed, and periodically their burial places are desecrated;

We are ashamed of our silence when confronted with the long, dark and atrocious record that our laws and legal system have marginalized and deprived Baha’is of their rights, and the injustice and harassment of both official and unofficial organs of the government towards this group of our countrymen;

We are ashamed for all these transgressions and injustices, and we are ashamed for our silence over these deeds.

We, the undersigned, asked you, the Baha’is, to forgive us for the wrongs committed against the Baha’i community of Iran.

We will no longer be silent when injustice is visited upon you.

We stand by you in achieving all the rights enshrined in the Universal Declaration of the Human Rights.

Let us join hands in replacing hatred and ignorance with love and tolerance.

February 3, 2009


Abdolalian, Morteza, Journalist, CJFE Board of Directors - Canada, Oakville
Abghari, Shahla, Professor, Life University – USA, Atlanta
Abghari, Siavash, Professor, University of Georgia – USA, Atlanta
Ahmadi, Ramin, Professor, Yale University – USA, Yale
Almasi, Nasrin, Managing editor of Shahrvand- Canada, Toronto
Bagherpour, Khosro, Poet /Journalist – Germany
Baradaran, Monireh, Writer/Human rights activist - Germany
Beyzaie, Niloofar, Play writer/Theatre Director – Germany, Frankfurt
Boroumand, Ladan, Researcher, Boroumand Foundation - USA, Washington, DC
Boroumand, Roya, Executive Director, Boroumand Foundation – USA, Washington, DC
Choubine, Bahram, Researcher/Writer – Germany, Köln
Daneshvar, Hamid, Actor/Theatre Director – France, Paris
Darvishpour, Mehrdad, Professor, Stockholm University - Sweden, Stockholm
Djalali Chimeh, Mohammad (M.sahar), Poet - France, Paris
Djanati Atai, Behi, Actor/ Writer/Theatre Director – France, Paris
Ebrahimi, Hadi, Editor-in-chief of Shahrgon, Canada, Vancouver
Fani Yazdi, Reza, Political analyst - USA
Farhoudi, Vida, Poet/Translator- France, Paris
Forouhar, Parastoo, Artist/Human rights activist – Germany, Frankfurt
Ghaemi, Hadi Coordinator Int. Campaign for HR in Iran - USA
Ghahraman, Saghi, Poet /Journalist – Canada, Toronto
Ghahraman, Sasan, Publisher/Writer/Journalist – Canada, Toronto
Javid, Jahanshah, Publisher, Iranian.com – Mexico, Chihuahua
Kakhsaz, Naser, Political analyst – Germany, Bochum
Kalbasi, Sheema, Poet – USA, Washington
Kassraei, Farhang, Writer/Actor – Germany, Wiesbaden
Khorsandi, Hadi, Satirist – Great Britain, London
Mahbaz, Efat, Women rights activist /Journalist– UK, London
Malakooty, Sirus, Classical Guitar Player/ Composer/ Lecturer - UK, London
Moshkin, Ghalam Shahrokh, Actor/Dancer – France, Paris
Mossaed, Jila, Poet/Writer - Sweden, Göteborg.
Mossallanejad, Ezat, Writer/Human right Activist, CCVT – Canada, Toronto
Parsa Soheil, Theatre Director - Canada Toronto
Sahimi, Muhammad Professor, University of Southern California – USA
Shafigh, Shahla, Writer/Researcher – France, Paris
Shemiranie, Khosro, Journalist - Canada, Montreal
Sheyda, Behrooz, Literary Critic/Theorist- Sweden, Stockholm
Taghipoor, Masoomeh, Actor/Theatre Director - Sweden, Göteborg.
Tahavori, Mohammad, Journalist, USA, MA Cambridge
Vahdati, Soheila, Human Rights Activist – USA, California
Zahedi, Mitra, Theatre Director – Germany, Berlin
Zerehi, Hassan, Editor-in-chief of Shahrvand, Canada, Toronto


To join the signaturees please contact the following emails.

niloofarbeyzaie@gmx.at

shemiranie@yhaoo.com