Special Thread Of Jashn-e Nowruz & 13 Beh Dar

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • Rasputin
    Senior Member
    • Jan 2005
    • 63906

    #256
    PERSIAN NEW YEAR 1386

    Pride and Pain


    Spring is approaching and the air is already redolent with the smell of jasmines and narcissus. Once again Iranians revive their much revered ancient tradition by celebrating the Persian New Year. A very special time that reminds us of our glorious past and the way we treated the world with power and pride.

    Far from home, we all remember the sweet memories of our childhood, growing up within a united family, enjoying our extended families, learning how to love, to respect, to cope and to value relationships.

    We still can visualize the spring dances of tulips in the field, feeling the warmth of our decorated homes for the New Year, and the majestic presence of our parents presiding over the ceremonial SOFREH HAFT SEEN at the turn of the equinox.

    The nostalgia of stealing those delicious cookies that were saved for the guests and the jolly time of outdoor festivities over the green grass of home on SIZDEH BEDAR, (the thirteenth day of Nowrooz) is still with us.


    Many of us, with such sweet memories etched in our minds left our beloved land for America to reach out for even a better life, a life with more individual choices, more possibilities and new experiences.

    Some of us migrated even before the political change by choice and settled here to learn how to embrace, accept and even love those who are not like us. We were told that America is the land of democracy and respect for all.

    We heard, there is a place called America, where people from all nations come to leave their differences behind, to blend, to be included and to belong. We heard of George Washington, Abraham Lincoln and all others who wrote a magnificent piece of literature, called, Constitution, which spoke of “life, liberty and pursuit of happiness for all”.

    Today, as an American citizen more than thirty years I am wondering what happened to my America?

    Today, as another Persian New Year approaches, I think of my family and millions of Iranians as my extended relatives far away await another embargo or even another war, and I am wondering what will happen to my motherland?

    Once again I will celebrate the New Year with a heavy heart not knowing what will happen to my beloved home and to those loving fellow men and women, not to mention, those precious young lives.

    With all sadness, it seems my American heroes and my ancestors have been betrayed by their heirs. We have certainly failed them by our conduct as greed and conquest for power have overcome our sense of responsibility and kindness for mankind and the world that we live in.

    Back home, there is nothing that I can identify with except that pure soil and my memories. I feel that we have been robbed of our faith, our traditions and our individual choices. We have lost many lives and many voices, a very simple individual right. And yet we love our proud land. We should not sit back and permit Iran to be humiliated and Iranians to be hijacked of their rights.

    On this side of the ocean, my new home, America, has changed over the years. In fact everything I expected and hoped for is taking an opposite path.

    Now, our government is all about power and bully, our society is about money and murder; our children are hoarded for porn and profit. Racial divide, bigotry and prejudice are rampant in our communities. Our politicians and decision makers are often a disgrace to America and its promises. Corporate greed has left us with a huge disparity between rich and poor augmenting our hunger and homeless statistics. Our wars are not about defending our land, but instead, have become a vehicle to push our plans and ideals, to offend other nations, to humiliate them about their way of life and their beliefs. Apparently, democracy has a new meaning: attack preemptively, ruin lives, and destroy cities to establish “freedom” with no regard for the will of those nations.

    How can I celebrate a new year with a happy heart when so much misery is all around?

    In the past thirty years Iranians have paid enormously for the sins of their governments. At times, American people have had their own share of incompetent leaders.

    About thirty years ago the Iranian community in this country went through the unprecedented, shocking hostage crisis. Iranians here went through arduous time in those days without being any part of that event. Our children became targets of humiliation and our businesses suffered as well. It took a decade for Iranians to heal while nurturing a proud second generation of intellectuals and professionals who are a huge contributors to the Iranian- American community.

    Then, we had the Iraq-Iran war, a product of super powers making deals with Saddam, the tyrant that haunt America as much in his death as he did in his life.

    Iranians paid heavily with their lives and other resources for a war that was just a dirty political deal among the superpowers for their own political gains.

    Now once again, as the Persian New Year is around the corner, the Iranian community must respond to another political conflict which has us caught between the two forces of good and evil, right and wrong, pride and pain, not to mention the daily social and emotional pressure that we have to face as a result of the American misconception of Iran and Iranian people.

    There is no panacea for all the miseries of the world, but there is one hope and that is faith in people.

    Yes, the remedy is for both Iranian and American people to stand up to their governments and say no.

    Both nations should get rid of the aggressors at the head of their governments and not to succumb to pressures through propaganda and bogus allegations. They should not allow misery and death on innocent people. They should not be part of the same scheme that brought us to the present situation with Iraq.

    The world is yearning for peace and harmony and we, people of the world, and not the politicians, should be the herald of peace.

    Let’s hope that spring and the Persian New year are the harbingers of peace and harmony.

    Let’s hope as nature revives with beauty and freshness, our hearts are rejuvenated for human love and understanding.

    Let’s hope that American people are not fooled by the myopic vision of our leaders and self-serving politicians.

    Let’s hope that another mistake is not committed in the name of patriotism and with the scare tactics that were used in the Saddam case.

    Let’s hope that the two nations, together, can overcome the hostilities by utilizing their diplomatic resources to establish culturally educated, prosperous and diverse societies.

    And let’s hope that Iranian people have a fabulous and peaceful New Year all over the world and are able to share their joy with their American counterparts.




    iran

    Comment

    • Rasputin
      Senior Member
      • Jan 2005
      • 63906

      #257
      The Haft Seen is one of the most important elements of Norooz. "Haft Seen" literally translates to "the Seven S's" and is a table with various items placed on it representing elements of the new year. The seven principle items all start with the letter "S" or "Seen (س)" in the Farsi alphabet. In addition to the seven there are many more that can be placed on the table that may or may not start with "Seen." Every family may have its own traditions but the following items are most commonly used:

      The "Seen" Items


      Sabzeh: Verdure represents rebirth in nature at Springtime.
      Samanoo: Sweet pudding made from wheat germ represents affluence.

      Seeb: Apples represent natural beauty and love (often sexual).
      Seer: Garlic, which has strong healing powers, represents medicine.
      Sekkeh: Coins represent wealth and prosperity (what else?).
      Senjed: Dried oleaster tree fruit represents love (also sexual).
      Serkeh: Vinegar represents age and patience.
      Somagh: Sumac represents the sunrise and the triumph of Good over Evil.
      Sonbol: Hyacinth flowers represent the coming of spring.
      The Other Items

      Ayneh: A mirror represents seeing. This includes looking back on the past year and looking onto the New Year.
      Ajeel-e Moshkel Gosha: "The Problem Loosening Trail Mix" represents problem solving for the new year. This trail mix is a special mix for Norooz and can contain almonds, walnuts, roasted chick-peas, dried figs, dried apricots, dried peaches, green raisins, and walnuts.
      Golab: Rosewater represents nothing but has magical cleansing powers.
      Ketab: Books, often holy, represent one's faith. This book may also be poetry such as the Shahnameh.
      Mahi Ghermez: Goldfish in a bowl represent life and the sign of Pisces, the last astronomical sign of the year.
      Portaghal dar Zarf-e Ab: An orange in a bowl of water represents the earth in space.
      Sabz o Sefid o Ghermez: Green, white, and red represent a patriotic touch as they are the national colors.
      Shamih (the phonetics are off): Candles represent enlightenment and happiness.
      Shirinee: Desserts represent nothing but they are tasty. Some common ones are Iranian baghlava (baklava), roasted ground chick-peas formed into sweet cakes (shirinee-e nokhodchi), and ground almonds formed into the shape of a mulberry coated with sugar and decorated with a pistachio on top (toot-e shirin).

      iran

      Comment

      • Parinaz_M
        Senior Member
        • Mar 2003
        • 19964

        #258
        i can't wait for eid!!!!







        God made Coke,
        God made Pepsi,
        God made Persian girls so DAMN SEXY!!!

        ~Zende Bad Iran Va Irani~

        Comment

        • Rasputin
          Senior Member
          • Jan 2005
          • 63906

          #259
          Originally posted by Parinaz_M View Post
          i can't wait for eid!!!!
          Montazeram biaei khuneh ma eyd didani

          iran

          Comment

          • abadani69
            Senior Member
            • Aug 2005
            • 21339

            #260


            برابر با شب آخرین چهارشنبه­ی سال جشنی به نام «چهارشنبه سوری» یا «جشن سوری» در سراسر سرزمین­های ایرانی همراه با آتش افروزی و پریدن از روی آن و مراسمی ویژه برگزار می­شود.
            «دل هر ایرانی آتشکده­ای است»
            ابراهیم پور داوود

            پیشینه­ی جشن چهارشنبه سوری
            از دیرباز تا کنون، آتش در نزد ایرانیان از ارزش و جایگاه خاصی برخوردار بوده است و بیشتر جشن­ها و آیین­ها پیوند نزدیکی با آتش داشته و دارند. گمان می­رود که جشن چهارشنبه سوری نوع تغییر یافته­ای از گاهنبار «همس پت میدیم گاه» ششمین و آخرین گاهنبار سال است. بخش نخست این واژه یعنی «همس» از «هم» به معنی گرما و تابستان در زبان اوستایی گرفته شده است و واژه­ی همس پت میدیم روی هم به معنی برابر شدن روز و شب و آغاز گرما است و این گاهنبار در روز نخست پنجه­ی پایان اسفندماه برگزار می­شود.
            «در هیچیک از متون باقیمانده­ی پیش از اسلام اشاره*ای به جشن چهارشنبه سوری نشده است. در اوستا، کتیبه*های عیلامی، هخامنشی، اشکانی و ساسانی و نیز در متون پهلوی و حتی در روایت*های مورخان یونانی درباره­ی ایران نیز درباره­ی جشن چارشنبه*سوری سخنی گفته نشده است.
            متون دوران پس از اسلام نیز در این باره تقریبا ساکت بوده*اند، حتی در آثار محقق دقیقی همچون «ابوریحان بیرونی» نیز درباره­ی آن توضیحی داده نشده است. اما برخی اشاره*ها در تعدادی از متون کهن، نشان*دهنده­ی این است که گویا چارشنبه*سوری نه تنها برگزار می*شده، بلکه از آن به عنوان «عادت قدیم» نیز نام برده شده است.»(1)
            نخستین و کهن*ترین کتابی که در آن به چنین آتش*افروزی اشاره شده است، کتاب «تاریخ بخارا» نوشته­ی ابوبکر محمد بن جعفر نرشخی (286 تا 358 هجری قمری) است. در این کتاب که به نام «مزارات بخارا» نیز شناخته می*شود، واقعه*ای به شرح زیر از میانه­ی سده­ی چهارم و زمان «منصور بن نوح سامانی» نقل شده است :

            «... و چون امیر منصور بن نوح به مُلک بنشست، اندر ماه شوال سال سیصد و پنجاه، به جوی مولیان، فرمود تا آن سرای را دیگر بار عمارت کردند و هرچه هلاک و ضایع شده بود بهتر از آن به حاصل کردند. آن­گاه امیر به سرای بنشست و هنوز سال تمام نشده بود که چون «شب سوری» چنان­که «عادت قدیم» است، آتشی عظیم افروختند. پاره*ای از آن بجست و سقف سرای در گرفت و دیگر باره جمله سرای بسوخت.» (2)
            در این روایت هرچند به صراحت به زمان برگزاری جشن اشاره نشده است، اما عبارت «هنوز سال تمام نشده بود» و نیز «شب سوری» گویا اشاره به مراسم چارشنبه*سوری دارد که شاید در آن زمان، انجام مراسم در شب چارشنبه، تثبیت نشده بوده است.
            دومین متن کهن که اشاره*ای هرچند غیر مستقیم به جشن چارشنبه*سوری دارد، شاهنامه­ی فردوسی است. در داستان بهرام چوبینه با «پرموده» پسر ساوه*شاه آمده است که هنگامی که هر دو سپاه آماده­ی رزم بودند، ستاره*بینی بهرام را پند می*دهد که :
            ستاره شمر گفت بهرام را که در «چارشنبه» مزن کام را
            اگر زین بپیچی گزند آیدت همه کار ناسودمند آیدت
            یکی باغ بُـد درمیان سپاه از این روی و زان روی بُـد رزم*گاه
            بشد «چارشنبه» هم از بامداد بدان باغ که امروز باشیم شاد
            ببردند پر مایه گستردنی می و رود و رامشگر و خوردنی
            .
            .
            .
            ز جیهون همی آتش افروختند زمین و هوا را همی سوختند
            (3)

            درباره­ی این سروده*های شاهنامه ذکر چند نکته ضروری است :
            «نخست این­که بر مبنای واژه*نامه­ی فریتس وُلف، در سراسر شاهنامه به جز یکشنبه و چارشنبه، روز دیگری از هفته نام برده نشده است و تنها باری که از چارشنبه یاد شده، در همین داستان و همین جشنی است که در زمان بهرام چوبین انجام شده و این کهن*ترین یادکرد جشن چارشنبه در متون است. هرچند که زمان سرایش شاهنامه چند دهه پس از تاریخ بخارا بوده است، اما موضوع داستان به صدها سال پیش از آن باز می*گردد.
            دوم این­که آوردن نام چارشنبه در داستان بهرام چوبین خود دلیل دیگری است که روزهای هفته در ایران باستان وجود داشته است.
            سوم این­که برخلاف اعتقاد عربان که روز چارشنبه را نحس و بدیُمن می*پنداشتند و این اعتقاد در آثار جاحظ و حتی منوچهری دامغانی نیز راه یافته است، اما ایرانیان نه تنها این روز، بلکه هیچ روز و زمان دیگری را نحس نمی*پنداشتند و بخصوص چارشنبه را گاهِ کام و جشن دانسته*اند.»(4)
            این جشن با «آب» نیز در پیوند است و در برخی نقاط، پریدن از روی نهر یا آوردن آب از چشمه توسط دختران و شکستن کوزه*های آب دیده شده است. در شیراز دختران و زنان از بامداد چارشنبه*سوری تا پایان روز به آب*تنی در چشمه­ی کنار آرامگاه سعدی می*پردازند و پسانگاه پسران و مردان آن­را ادامه می*دهند.
            در آذربایجان (و نیز در جمهوری آذربایجان کنونی (اَران)) جشن چارشنبه*سوری در هر چهار چارشنبه­ی اسفندماه برگزار می*شود. برخی جشن چارشنبه*سوری را به دلیل نبود روزهای هفته در ایران باستان، جشنی نوساخته قلمداد می*کنند در حالی*که این پندار درست به نظر نمی*رسد. هرچند که از دلایل و دیرینگی چارشنبه*سوری آگاهی چندانی در دست نیست، اما شواهد متعددی در وجود نام* روزهای هفته در ایران باستان در دست است و از جمله در شاهنامه­ی فردوسی هم به نام روزهای هفته و هم به جشن آتشی در «چارشنبه*روز» اشاره شده است. با توجه به شواهد موجود، احتمال می*رود که این جشن با جشن «فروردگان» در بیست و ششم اسفند و نیز با خانه*تکانی پایان سال و پاکیزگی خانه در پیوند باشد. پریدن از روی آتش نیز بر خلاف برخی پندارها بهیچ­وجه بی*احترامی به آتش نیست، بلکه این کار بگونه*ای نمادین برای سوزاندن و پاک کردن همه­ی بدی*ها و نادرستی*ها و کدورت**ها انجام می*شود. سرودها و ترانه*های معروف چارشنبه*سوری نیز به این نکته اشاره دارند.(5)

            Comment

            • abadani69
              Senior Member
              • Aug 2005
              • 21339

              #261
              گستره­ی برگزاری جشن چهارشنبه سوری
              در همه­ی سرزمین­های ایرانی در فاصله­ی پنج هزار کیلومتری کردستان تا چین، آیین جشن چهارشنبه سوری به همراه مراسم جانبی بسیار متنوع و زیبای آن و سرایش ترانه­های شادی بخش و جشن و پایکوبی برگزار می­شود. گستره­ی برگزاری این جشن حوزه­ی حضور فرهنگ ایرانی را نشان می­دهد. این گستره نه تنها کشور ایران بلکه از سرزمین­های شرق عراق و شمال آن (کردستان غربی)، شمال سوریه، شرق ترکیه، جنوب روسیه (داغستان و چچنستان)، آذربایجان و قفقاز، ارمنستان، غرب پاکستان، افغانستان، جنوب ترکمنستان، تاجیکستان، ازبکستان، قرقیزستان، غرب و شمال هند وغرب چین تشکیل می­شود.(6)

              مراسم شب چهارشنبه سوری
              در شب چهارشنبه سوری، به جز روشن کردن سه یا هفت کوپه آتش به یاد سه پند بزرگ ایرانیان، «اندیشه­ی نیک»، «گفتار نیک»، و «کردار نیک» و یا هفت امشاسپند «هرمزد»، «وهومن»، «اردیبهشت»، «شهریور»، «سپندارمذ»، «خورداد» و «امرداد»، مراسمی ویژه­ای نیز برگزار می­شود مانند :
              آتش افروزی بر فراز خانه­ها و بلندی­ها، خانه تکانی پیش از چهارشنبه سوری، خریدن آیینه و کوزه­ی نو، خرید اسفند (اسپند دانه)، چراغانی، تهیه و خوردن آجیل هفت مغز، کوزه شکستن، فال گوش ایستادن، فال کوزه، ریختن آب قلیا و آب دباغ­خانه به گوشه و کنار خانه، به صحرا رفتن در روز چهارشنبه سوری، تخم مرغ شکستن، شال اندازی، قاشق زنی، گره گشایی از بخت دختران با بستن قفل به گردن یا گوشه­ای از چادر، نشستن روی چرخ کوزه گری، شکستن گردو، گفتن آرزوها به آب روان، فریاد زدن خواسته­ها در چاه قدیمی، کمک خواستن از «چهارشنبه خاتون»، رنگ کردن خانه با گِل­هایی به رنگ آبی و زرد، پختن آش ویژه­ی چهارشنبه سوری و ...


              گزیده­ای از مراسم ویژه­ی چهارشنبه سوری در جای جای ایران
              مراسم قاشق زنی که تقریبا در همه­ی سرزمین­های ایرانی برگزار می­شود بدین گونه است که مردم و بعضا کودکان کاسه و قاشق را به هم کوبیده و در پشت در پنهان می­شوند و صاحبخانه نیز تخم مرغ یا تنقلاتی داخل کاسه می­گذارد. قاشق زنان چه مرد چه زن اغلب خود را با چادر می­پوشانند.
              در تاجیکستان و ازبکستان، در بخارا و سمرقند و شهر سبز، در شب چهارشنبه سوری همه­ی مردم شستشو می­کنند و مردان پس از تراشیدن موی سر خود از روی بوته­ی آتش فروزان می­پرند و می­گویند : «روی پاک از تو، دامن پاک از ما» (6)
              در بدخشان و شمال افغانستان نیز دختران موی سر خود را به چهل رشته تقسیم کرده و آن را می­بافند و در انتهای رشته­ی موها تـَرکه­ی ظریفی می­بندند تا تمام چهل رشته به ترتیب در کنار یکدیگر قرار گیرند و هنگام پریدن از روی آتش می­گویند : «به روی مبارکت گردم. زردی مرا گیر و سرخی­ات را بده». در بعضی از دهات درواز بدخشان از شب تا بامداد نوروز برگرد آتش می­نشینند و می­رقصند.
              در غرب چین در شهرهای یارکند و تاشغورقان و نیز در کاشغر مردم در اطراف درخت کهنسالی که آن را یادگار آرش تیرانداز و آن­جا را مرز ایران می­دانند، آتش می­افروزند و می­گویند «زیان و زحمتمان را افشاندیم و سوزاندیم»
              در آذربایجان، جعبه­های کوچکی با کاغذهای رنگین به شکل کجاوه درست کرده و ریسمانی به آن می­بندند و از روزن سقف خانه یا پنجره به داخل آویزان می­کنند، صاحب خانه نیز شیرینی و خوراکی­های را که از پیش آماده کرده درون این کجاوه­ها می­ریزد.
              در روستای هشترود مراغه، هفت سنگ بر پیرامون بام خانه می­چینند و در میان بام، آتش را در کنار کاسه­ی آبی برمی­افروزند و پس از پایان مراسم، کاسه­ی آب را بر سر خانواده یا همسایگان خالی می­کنند و برای آنان با گفتن «زندگی­تان به روشنی درآید» زندگی خوب و روشنایی آرزو می­کنند.
              در بسیاری از روستاهای استان مرکزی ایران جوانانی که نامزد دارند از روی بام خانه­ی دختر، شال خود را پایین می­کنند و دختران در گوشه­ی آن شال شیرینی و تخمه می­پیچند. این رسم را «شال اندازی» می­گویند.
              در کرمانشاه زنان آبستن با آوردن هیزم برای آتش چهارشنبه سوری، باور دارند که هر چوبی که در آتش می­گذارند پلیدی­ها و وقایع ناگوار را از فرزندشان دور می­کنند.
              مردم شاه آباد (اسلام آباد) استان کرمانشاه، چهارشنبه سوری را جشن پیروزی کاوه­ی آهنگر بر ضحاک می­دانند و هر ساله به پاس این پیروزی در کوه­های پیرامون شهر و روستا آتشی بزرگ برافروخته و با خواندن آوازهای گروهی و جشن و پایکوبی تا نیمه­های شب بر گرد آتش می­چرخند.
              زرتشتیان روستای مریم آباد یزد نیز بر این باورند که آتش چهارشنبه سوری، آتشی است که «منیژه» به هنگام کوشش برای رهایی «بیژن» از چاه، بر سر دهانه­ی چاه روشن کرده است.
              در خراسان هر خانواده چهارشنبه سوری را با سه یا هفت بوته­ی آتش آغاز کرده و همه­ی اعضا خانواده از روی آتش می­پرند و می­خوانند : «آل به در، بلا به در، دزد به در و حیز از دهات به در» و پس از پایان مراسم آتش را به حال خود می­گذارند تا خاموش شود و آب ریختن و دمیدن بر آتش را گناهی بزرگ می­دانند.
              در روستای آزادور در دشت جوین خراسان نیز، سبزه­ی نوروزی را در بین بوته­های آتش قرار داده و از روی آن هم می­پرند در حالیکه آیینه و کاسه­ی آبی نیز در کنار آتش به چشم می­خورد.
              در بین ترکمنان بجنورد از این شب به نام «چارشنبه­ی سنگین» یاد می­شود و در این شب بین همسایگان و آشنایان، آش رشته و نان روغنی و آبگوشت پخش می­کنند.
              در هرات و بلخ دیگر شهرهای افغانستان، خاکستر چارشنبه سوری را دختری جمع کرده و در کنار روستا می­ریزد و هنگام بازگشت در می­زند و اهل خانه می­پرسند کیست ؟
              دخترک می­گوید منم.
              می­پرسند از کجا می­آیی ؟
              می­گوید : از عروسی.
              می­پرسند چه آورده­ای ؟
              می­گوید : تندرستی.

              در روستای زرتشتی نشین قاسم آباد یزد نیز پس از مراسم چهارشنبه سوری مراسم «چک و دوله» برگزار می­شود. به این ترتیب که یک دولچه­ی (سطل) کوچک را برمی­دارند و دترون آن کمی آب همرا با آویشن و برگ سبز می­ریزند. هرکس آن­جا هست چیزی از خودش مانند انگشتر و ... را درون آن می­اندازد، پس از آن روی دولچه را با پارچه­ی سبزی می­پوشانند و یک دختر نابالغ را در میان جمع خود نشانده و این دولچه را به دستش می­دهند. دخترک اشیا را یکی یکی در مشت خود پنهان می­کند و بیرون می­آورد و یک نفر دیگر دو بیتی­هایی را می­خواند و پس از خواندن دو بیتی دخترک شیئ را نشان می­دهد و صاحب آن با توجه به شعر خوانده شده به نیت و تعبیر خود می­رسد.
              در تهران، زنان با حبوباتی که از راه قاشق زنی گردآوری کرده­اند، آشی می­پزند با نام «ابودرد» و باور دارند که این آش علاج همه­ی بیماری­ها است. همچنین در این شب دختران گوشه­ی روسری یا چادر خود را گره می­زنند و در بیرون خانه به نخستین کسی که برسند می­خواهند که این گره را بگشاید تا گره­های سال آینده باز شود. (6)
              آجیل چهارشنبه سوری نیز همچون همه­ی جشن­های ایرانی جز ضروریات سفره­ی شب چهارشنبه سوری می­باشد که از هفت نوع میوه­ی خشک و برنج، عدس، خرسِه، نخود، تخمه­ی آفتابگردان، تخمه کدوی بو داده، کشمش و گردو تهیه شده و در هر خانواده باید آن را تهیه می­کرد و به نام هفت امشاسپند در سفره­ی چهارشنبه سوری می­گذاشتند. از این آجیل همه­ی اعضای خانواده برای شگون و تندرستی می­خوردند، سپس در کوزه­ی کهنه­ی سال پیشین مقداری آب ریخته از بالای بام به زمین می­انداختند زیرا می­گفتند که فروهرها از کوزه­ی نو دیدن خواهند کرد و از آب آن کوزه­ی کهنه که به معنی روشنایی بود در خانه آن­ها پاشیده می­شد. در زمان ساسانیان به جای آب سکه­هایی را درون کوزه می­انداختند و آن­را از پشت بام به زمین پرتاب می­کردند به منزله­ی این­که روزی و برکت برای آنان نازل شود.(7)

              Comment

              • abadani69
                Senior Member
                • Aug 2005
                • 21339

                #262
                هفت سين ...


                سنجد ( Sorb ) : نمادي است از زايش و تولد و بالندگي و برکت
                سمنو (Samanoo): نماد خوبي براي زايش گياهي و بارور شدن گياهان
                سبزه (Verdure) : موجب فراواني و برکت در سال نو شود، رنگ سبز آن رنگ ملي و مذهبي ايرانيان است.
                سيب سرخ (Red Apple ) : نمادي است از باروري و زايش
                سماق (Sumac) : براي گندزدايي و پاکيزگي
                سير (Garlic) : براي گندزدايي و پاکيزگي
                سرکه (Vinegar) : براي گندزدايي و پاکيزگي
                قرآن(Quran) : کتاب مقدس هر آيين
                تخم مرغ (Eggs) : از نوع سفيد يا رنگي نمادي است از نطفه و نژاد
                ماهي سرخ (Gold Fish) : ماهي يکي از نمادهاي آناهيتا فرشته آب و باروري است و وجود آن باعث برکت و باروري مي گردد.
                سکه (Silver & Gold Coin) : موجب برکت و سرشاري کيسه است
                نقل (Comfit ): نمادي است از زايش و تولد و بالندگي و برکت
                شيريني (Sweets ) : نمادي است از زايش و تولد و بالندگي و برکت
                آجيل (Nuts) : نمادي است از زايش و تولد و بالندگي و برکت
                اسپند ( Wild Rue): در زمانهاي قديم مقدس بوده و در رسم هاي نيايشي بکار برده مي شده.
                انار (Pomegranate) : پردانگي انار نشان از برکت و باروري است.

                Comment

                • Rasputin
                  Senior Member
                  • Jan 2005
                  • 63906

                  #263
                  The last Tuesday of the Iranian year is celebrated with a bonfire and a Halloween-like activity for kids. This day is called Charshanbeh Suri. Literally, this means Wednesday of joy but it actually means Wednesday's eve of joy. Therefore, it is celebrated on the last Tuesday night of the year.
                  The main activity on this day is setting up a fire with kindle and jumping over it while chanting a song. The song goes Zardî-ye man az to, sorkhî-ye to az man. This literally means my yellowness to you, your redness to me. Figuratively, this means my ilness and paleness to you, your strength and vitality to me and you refers to the flame. While the tradition brings health for the new year, the fire also guides the spirits of old relatives to your home. It was believed that these spirits were to visit the living at the end of every year.
                  In addition to the fire jumping, there is also an activity for kids called ghashogh zanee, meaning spoon banging. For this, kids wrap themselves in a cloak so as to not be recognized. With a pot and spoon they go door to door and bang their spoon against their pot. The person who answers the door must place something in their pot. If what is placed in the pot is not a treat, then the kid has the choice to play a trick on them. The tricks are not often played and a common one is writing in charcoal on someone's house. Aside from the tricks, this used to be a custom for poor people. It was said that if the person answering the door gave food to the beggar, they would be relieved of their problems in the new year. The cloak might also symbolize the visiting spirits.

                  iran

                  Comment

                  • Rasputin
                    Senior Member
                    • Jan 2005
                    • 63906

                    #264
                    It's that time of the year again, when you are supposed to "Shake Your House". Well, not literally, but you know what I mean. I like the phrase "Khooneh Takooni" much better than the simple English version of Spring Cleaning because Khooneh Takooni, by definition, implies more than just the normal and routine cleaning. It's more powerful and more dramatic, of course given our all time dramatic culture.

                    This time of the year signifies a great concept: the earth renews itself, the birds travel back, the days are longer, and the children stay outside till 8 p.m. This time of the year is sacred...

                    To celebrate the coming of Spring, we need to do more than just cleaning-- we need to de-clutter in a revolutionary manner, as if we literally shook the house, and by doing so, we will get rid of all the old, unused, and or unuseful "things" in our lives ... we will let go. That way, we can renew ourselves from within.

                    It is not a surprise that Norouz, Easter and Passover all fall on or about the same time of the year, all conveying the same message: to purify and renew yourself, your physical being and your soul. (This is also another sign that human beings are much closer to each other, and the core of religion is the same despite all the wars going on today -- but I am going to leave that topic for another day.)

                    This year, as part of my grandiose "Khooneh Takooni" plan, I intend on throwing all my old sucks away. First, when it gets warm, I wear open toe shoes and I usually try to extend this habit way beyond Labor Day weekend in September.

                    Secondly, I hope by October of next year, when they pull the clocks back again, and it gets cold, and the days shorten, I would be so much wealthier that I could go out and buy at least a dozen of sucks: all of kinds of sucks like white athletic sucks, fluffy sucks to wear in bed, cute sucks with animals on them, simple sucks, colored sucks ... and more sucks. What is your plan?

                    Happy Khooneh Takooni!

                    iran

                    Comment

                    • Rasputin
                      Senior Member
                      • Jan 2005
                      • 63906

                      #265
                      امسال سال 7029 آريايی ميترايی است

                      امسال سال 7029 آريايی ميترايی است و قدمت نوروز که همپای اين تمدن پيش آمده است. می خواهم در اين نوشته برايتان از هفت سين و خاستگاه و فلسفه آن بنويسم. اين که هفت سين ريشه در کدام ادوار تاريخی ما دارد و اصولا" چگونه هفت سين نام گرفته است؟

                      چرا هفت سين؟ ¤¤

                      در روزگار ساسانيان قابهای منقوش ، زيبا و گرانبهايی از جنس کائولين به ايران آورده می شد که بعدها به نام کشوری که از آن می آمد چينی ناميده شد و در تغيير گويش به صورت "سينی" و نيز در حالت معرب به صورت "صينی" رواج پيدا کرد. چينی يا سينی يعنی منسوب به چين يا سين و نام سين يا چين که در واقع نام سلسه پادشاهی چين است. در ايران برای تمايز بين ظرفهای مختلفی که از چين آورده می شد آن که از جنس فلز بود را سين يا سينی و آن که از جنس کائولين بود را چينی می ناميدند. برای چيدن خوان نوروزی در اين دوران از همين ظروف منقش بهره می گرفتند که نوع مرغی آن هنوز در ايران مرسوم است و اين ظرفها را پر از نقل و قند و شيرينی می کردند و به عدد هفت امشاسپند که عبارتند از ارديبهشت ، خرداد ، امرداد، شهريور ، بهمن و اسپندارمذ و خود اهورمزدا بر سر خوانهای نوروزی می گذاشتند و از اين رو خوان نوروزی به نام هفت سينی نام گرفت که بعدها با حذف "ی" نسبت همان هفت سين امروزين شد

                      اصولا" هفت در فرهنگ و ادبيات ايران عدد مقدسی است و کاربرد آن در هفت خوان رستم ، هفت طبقه آسمان ، هفت مرحله عشق ، هفت اختر ، هفت اقليم ، و... مشهود است و در ادبيات هم آثار زيادی با هفت آغاز شده همچون هفت اورنگ و يا هفت گنج

                      نمادها ¤¤

                      آنچه بر سر خوان نوروزی گذارده می شود به غير از هفت سين آينه و شمعدان و طبعا" شمع های فروزان ، نان ، شراب ، نارنج غوطه ور در آب ، شيرينی ، سکه ، سبزی خوردن ، تخم مرغ رنگ کرده ، ماهی قرمز ، اسفند، و گلدان سمبل است. ابتدا بپردازيم به هفت سين که گفته اند شش نشانه است از برتری اهورامزدا بر اهريمن

                      سيب : نماد زايندگی و عشق است

                      سنجد : سنجد ميوه درخت کنار است که وقتی بارور می شود و عطر آن در فضا می پيچد تحريک کننده قوای احساسی انسان است و معتقدند که موجب عشق انسانها به يکديگر می شود . به همين دليل سنجد هم سمبل عشق است

                      سرکه : نماد صبر و شکيبايی است

                      سير : نماد تندرستی است پايين تر درباره اين مورد توضيح بيشتر خواهم داد

                      سبزه : نماد باروری و نوزايی است

                      سماق: درباره سماق گفته شده به رنگ خورشيد در حال طلوع است و مظهر طلوع و آغاز دوباره است

                      سمنو: درباره سمنو نقل قولهای مختلفی هست ولی فعلا" اجازه دهيد بيشتر مطالعه کنم

                      سمبل : آب سمبل روشنى دل مى*باشد كه مظهر ايزد بانوى نيرومند آب*ها اناهيتاى بزرگ مى*باشد كه مقامى بسيار والا در ايزدان ايران باستان دارد. اناهيتا ايزدبانوى عشق، بارورى، آب، بركت*بخشى و پيروزگرى است

                      آينه : آينه نمادی از به خويشتن نگريستن و به درون نظاره کردن است . دقيقا" آن چيزی که در لحظه سال نو توصيه شده و در آن لحظه بی همتا که گذشته و آينده به هم پيوند می خورد بايد نظری کرد به خويشتن خويش

                      ماهي : نماد زايش‏، تازگى ، شادابى و تکاپو است

                      شمع : مظهر فروغ و روشنايی است

                      سكه : نشان ثروت و دارندگى است

                      اسپند : به معناى مقدس‏ و نماد دوركننده*ى چشم بد است.

                      شكر و شيرينى : براى شيرين*كامى هميشگى افراد خانواده است

                      نارنج : نارنج شناور در ميان آب نماد زمين بر روى آب است. در اسطوره*ى آفرينش‏ آمده است كه پروردگار آب را آفريد و ‏ سپس‏ عرش‏ خود را بر آن بنا نهاد

                      تخم*مرغ : نماد آفرينش‏، نطفه و بارورى است

                      نان : نشان برکت و رونق روزی است

                      درباره سفره هفت سين همچنين گفته شده است که سينها نمادی از صداقت ، عدالت و انصاف ، رفتار و کردار و گفتار نيک ، کاميابی و کامياری ، پرهيزکاری و تقوا ، ادبيت و بخشش هستند

                      نگاه کن که چگونه طبيعت ناب در اين سفره نوروزی خلاصه شده است و آنچه در طبيعت از زيبايی ها وجود دارد مظهری در سفره هفت سين دارد . سفره هفت سين مملو از آرمانها و آرزوهای يک ملت برای بهروزی و سعادتمندی است و در واقع نه تنها يک ملت بلکه در معنای عام بشريت . چرا که اينها مفاهيمی محلی نيستند و به گذشته و حال و آينده انسان و رستگاری ابدی او وابسته اند

                      سفره نوروزی و سلامتی ¤¤

                      در طول تاريخ بشر، اقوام مختلفي ظهور و با خلق شيوه هاي گوناگون زندگي از خود، آداب و رسوم و سنتي را به ميراث گذارده اند كه بررسي، يادآوري، شناخت مفاهيم و تبليغ و ترويج جوانب مثبت آن ضمن حفظ هويت ملي مايه مباهات، سرافرازي، خودباوري و بالاخره پايداري قومي در مقابل فرهنگ بيگانه مي شود

                      سنن و فرهنگ ايرانيان از ريشه و قدمت خاصي برخوردار و تامل برانگيز است. يكي از اين سنن، پيام نياكان ما در زمينه هفت سين است. ايرانيان در روند تدريجي و تكاملي صدها سال از زندگي پرنشيب و فراز و پربار خويش در اول بهار كه آغاز سال نو و شكوفايي مجدد طبيعت در اين منطقه از كره زمين است، همواره با حفظ آيين شكوهمند و غرورآفرين نوروز با چيدن هفت خوراكي كه به زبان شيرين و غني پارسي با حرف «سين» شروع مي شود، در سفره هفت سين، پيام تغذيه اي سالم زيستن را سينه به سينه به نسل معاصر رسانده اند

                      اگر به ارزش هاي غذايي حيات بخش، اعجاز آور و حيرت انگيز خوراكي هاي تشكيل دهنده سفره هفت سين شامل: سير، سنجد، سماق، سركه، سيب، سبزي و سمنو كه تاكنون مطالب زيادي در مورد علل يا خواص آن نگاشته شده به شرح مختصر زير توجه و دقت شود، آن وقت درمي يابيم كه در بطن تك تك خوراكي هاي تشكيل دهنده هفت سين، پيام با ارزش و گرانبهايي براي حفظ سلامتي نهفته است.

                      مصرف سير علاوه بر ميكروب زدايي و ساير خواص متعدد، در جهت كاهش كلسترول، جلوگيري از تصلب شرائين، متعادل نگهداشتن فشار خون و حفظ سلامت بدن منجمله قلب و عروق در سراسر دنيا توصيه مي شود

                      مصرف سنجد در طب تغذيه علاوه بر خواص مختلف جهت درمان آرتروز توصيه مي شود

                      مصرف سماق همراه كباب علاوه بر خواص متعدد، جهت كاهش مضرات اوره گوشت توصيه مي شود

                      مصرف انواع سركه منجمله سركه انگور قرمز(كه حاوي لايكوپن است) يا سركه سيب باخواص اعجاز آور مختلف شامل: پايين آورندگي مضرات چربي مصرف شده در بدن، باز نگهدارندگي عروق و خاصيت ضدسرطاني آن به هر شكل ممكن بالاخص در ترشي ها و سالاد توصيه مي شود

                      كليه فرهيختگان امور تغذيه در سراسر جهان مصرف يك سيب در روز را نه تنها براي دفع سم، تقويت دستگاه گوارشي، تامين ويتامين ها و املاح لازم جهت حفظ سلامتي و شادابي توصيه مي كنند، بلكه آن را موجب بي نيازي به پزشك مي پندارند

                      مصرف مداوم انواع سبزي تازه جهت تامين فيبر، ويتامين ها و آنتي اكسيدان هاي لازم به دليل خاصيت ضد سرطاني و ضد بيماري قلبي آن مورد توصيه كليه متخصصان تغذيه است.

                      تهيه سمنو با آرد جوانه گندم كه سرشار از ويتامين ای (به عنوان آنتي اكسيدان قوي و بي اثر كننده راديكال هاي آزاد در بدن) و انواع ويتامين هاي ب است و مصرف آن ضمن تامين كالري براي حفظ جواني، سلامتي، ضدپيري و افسردگي همواره توصيه مي شود

                      سفره هفت سين در ميان ما ايرانيان كه نمادي از خوشبختي، شادي، خرمي ، وفور نعمت و سلامتي است در گذر زمان تغيير يافته و به تدريج مظاهر بيشتري از حيات را در خود گنجانده است


                      iran

                      Comment

                      • Rasputin
                        Senior Member
                        • Jan 2005
                        • 63906

                        #266
                        آئين سمنــــو پختن

                        چنانكه ميدانيد سمنو يكي از هفت خوردني است كه در سفره هفت سين بايد چيده شود ولي پختن سمنو هفت سين آئين و تشريفات خاص دارد.براي پختن سمنو يك ديگ مسين و يك پاروك، لازم است

                        پاروك : پاروي چوبي كوچكي است براي بهم زدن سمنو در ديگ بكار مي رود اين پارو را با دو دست مي*گيرند بطوريكه يك دست در بالاي آن و دست ديگر در ميانه دسته آن باشد. براي پختن سمنو ديگ مسين را بر روي اجاقي كه از دو ديوار ساخته شده مي گذارند. اين ديوارها از خشت يا آجر است كه با گل پوشانيده شده است

                        : مـــــوادي* كه براي پختن سمنو بكار مي رود
                        آب باران نيسان: براي بدست آوردن آب باران نيسان (باراني كه از دهم خرداد ماه تا آخر خرداد ماه مي بارد) پس از اينكه مدتي باران آمد و گرد و خاك هوا و آلودگي آب ناودانها تمام شد ظرف پاكي را در زير ناودان مي گذارند تا آب بام در آن گرد آيد اگر باران زود بند آيد و ظرف پر نشود و آب باندازه كافي بدست نيايد ناچار صبر مي كنند تا باران نيسان ديگري ببارد

                        آرد گندم

                        شيره جوانه گندم: براي بدست آوردن شيره ي جوانه گندم مقداري از دانه هاي آنرا پس از پاك كردن در كاسه اي كه در آن آب نيسان ريخته شده خيس مي كنند و سه روز مي گذارند تا خوب خيس بخورد پس از آن ، دانه هاي خيس خورده را در پارچه پاكيزه اي مي ريزند و مي پيچند و سه روز مي گذارند در آن پارچه بماند پس از اين شش روز دانه هاي گندم جوانه مي زند آنگاه گندم جوانه زده را در سيني بزرگي مي ريزند و مي گسترند و مي گذارند تا جوانه بلند تر شود. اگر هوا خشك باشد پارچه نازكي را روي سيني مي كشند و هر روز كمي از آب باران نيسان به آن مي پاشند تا نم دار و جوانه*ها زودتر بلند شود. تا اين هنگام كسي كه نماز مي خواند حق ندارد كه باين گندمها سركشي كند. گندمهاي جوانه زده آنقدر در سيني نگاهداري مي شود. تا سفيدي دنباله جوانه*ها پيدا شود (بگفته تهرانيها به نقره بنشيند) آنگاه آنها را از سيني بيرون مي آورند و در آب نيسان مي شويند و پيش از آنكه خشك بشود در هاون مي كوبند و پس از چند بار كوبيدن از هاون بيرون مي آورند و در پارچه پاكيزه اي مي ريزند و مي پيچند و با دست مي چلانند و شيره آن را در ظرفي ميگيرند. اين عمل پنج بار تكرار مي شود. شيره دست افشار جوانه گندم را به اندازه*اي كه لازم مي دانند با آرد گندم مي آميزند (مثلا" براي يك من آرد گندم پيرامون پنج سير شيره لازم است) اگر شيره به اندازه كافي بدست نيايد به جاي كمبود آن آب باران نيسان به كار مي برند

                        نذرها، چنانكه مي دانيد براي خواستن آرزوها از خدا يا امامان يا امام*زادگان و خويشان خاندان ائمه و برخي از آنها فقط بيك تن اختصاص دارد مثلا" شله زرد، ويژة «امام حسن» عليه السلام است و نان و خرما ويژة «حضرت رقيه» و نان و ماست ويژة «حضرت عباس» و شله قلمكار ويژة «امام زين العابدين» است سمنو نيز ويژة حضرت «فاطمه زهرا» است و شيريني از اثر انگشت آن حضرت پنداشته مي*شود نه از شيريني شيره جوانه گندم

                        نذر كنندگان سمنو هنگام خواستن آرزو و نذر كردن چند سالي را معين مي كنند كه در صورت برآورده شدن نذرشان هر ساله سمنو بپزند. مثلا" مي گويند: در صورت برآورده شدن آرزوهايم تا پنج سال يا هفت سال سالي يكبار سمنو خواهم پخت. برخي از زنها تهراني پيش از آنكه آرزويشان برآورده شود سمنوي نذري خود را مي پزند به اين گمان كه حضرت فاطمه در تنگناي ملاحظه و رودرواسي (رودربايستي) قرار خواهد گرفت و وادار به برآوردن درخواستشان خواهد شد. گروهي از زنهايي كه با نذر كننده سمنو ، خويش يا آشنا هستند و نذر شركت در پختن سمنو دارند براي او پيغام مي فرستند و يا به او مي گويند كه ما نذر شركت در پختن سمنو داريم و فلان مقدار آرد يا پسته يا بادام براي ديگ تو خواهيم آورد و خواهشمنديم كه ما را به موقع خبر كنيد. زن نذر دار بيدرنگ خواهش آنها را مي پذيرد و براي برآورده شدن نذرشان دعا مي*كند. اين زنها چند روز پيش از سمنو پزان، به دعوت زن نذر دار در وقت معين در خانه او گرد مي آيند و از ميان آنها، كساني كه نذر شركت در پختن سمنو با آوردن آرد دارند، آرد خود را با گفتن صلوات در درون ديگ نذري مي ريزند

                        بايد ياد آور شد كه لازم نيست كه همه زنهائي كه در پختن سمنو همكاري مي كنند و يا حاضر مي شوند نذر دار باشند، بلكه هر زني براي تبرك و ياري به زن نذر دار مي تواند در اين كار شركت كند

                        :چگـــــــونگي پختن سمنو
                        شب سمنو پزان ساعت هشت تا نه شب همه زنها دور ديگ نذري گرد مي آيند و يكي از آنها كبريتي به دست مي گيرد و با گفتن «بسم الله» اجاق را روشن مي كند. در اين هنگام همه حاضران دعاي (زيارت نامه دوازده امام) را زير لب مي خواند. پس از آنكه ديگ گرم شد صاحب خانه كه نذر*دار اصلي و همچنين پزنده سمنو است پاروك را با دو دست مي گيرد و چند دور با آن سمنو را به هم مي زند. پس از او زنهاي ديگر يكايك همين كار را مي كنند. وقتي كه سمنو به غل غل افتاد زنهائي كه نذر ريختن پسته يا بادام در ديگ سمنو دارند نذري خود را مشت مشت در آن مي ريزند. پختن سمنو نزديك سحر به درازا مي كشد ـ پس از آن پاروك را كنار مي گذارند و سمنو را «دم» مي كنند. آن را پس از شستشوي و گرفتن وضو به نماز مي ايستند و پيش از آنكه سرخ شود و نماز صبح بخوانند دو ركعت نماز حاجت مي گزارند پس از پايان نماز حاجت نشسته مي مانند و دستها را گشاده در برابر صورت خود نگاه مي دارند و آرزوي خويش را بوسيله حضرت فاطمه از خداوند خواستار مي شوند و شرط مي كنند كه اگر نيازشان برآورده شود سال ديگر در سمنو پزان ديگري دو يا چند برابر آرد يا پسته يا بادام خواهيم آورد و يا خود سمنو نذري خواهيم پخت برخي از نذر*داران سمنو، عقيده دارند كه پس از دم كردن ديگ، «حضرت فاطمه» هم مانند گروه زنان به محل سمنو پزان مي آيد و در پاي ديگ نماز مي*گزارند و از اين رو جا نماز خاصي در گوشه اي از آن محل مي گسترد كه كسي حق نماز خواندن در آن نخواهد داشت

                        پس از اينكه نماز و دعا به پايان رسيد چند ساعتي مي آسايند و سپس دور ديگ گرد مي آيند و زن نذردار اصلي در آن را بر مي*دارد و به سمنوي پخته نگاه مي كند كه آيا جاي سر انگشت يا پنجه حضرت فاطمه در آن مانده است يا نه و اگر ببيند بسيار شادمان خواهد شد آنگاه خود او نخستين ملاقه سمنو را در كاسه اي مي ريزد و حاضران نيز شادي مي كنند و كف مي زنند و به كشيدن سمنو از ديگ و ريختن آن در كاسه*ها مي پردازند، هر كاسه اي را در سيني كوچكي مي گذارند و بر آن حوله اي مي كشند و به خانه يكي از خويشان يا دوستان يا همسايگان مي فرستند هر كسي كه سمنوي نذري براي او فرستاده مي شود پس از دعا بر نذردار و خالي كردن كاسه مقداري شيريني يا قند و يا نبات در همان كاسه مي گذارند و به خانه صاحبش پس مي فرستد


                        iran

                        Comment

                        • Rasputin
                          Senior Member
                          • Jan 2005
                          • 63906

                          #267
                          پیدایش تقویم

                          جشن نوروز که از رسوم ملی و آیین زیبای باستانی ایرانیان میباشد، پیدایش آن تا قبل از دوره ی هخامنشیان بر ما پوشیده مانده و اطلاعات کافی در اینباره بجز تعداد محدودی در کتب بسیار اندک عهده ساسانیان در دست نیست

                          : ابتدا به پیدایش تقویم و چگونگی تقسیم بندی فصول می پردازیم

                          تقویم، ماه ها و سالها را به صورت روز شمار نگاه میدارد و اطلاعاتی که از وجود اولین روزشمار در دست است، مربوط به دوران هخامنشیان میباشد. دو نوع تقویم از روزشمارهای اولیه بودند

                          اولین آن در کتبیه های پرسپولیس یافت شد. این تقویم شامل 12 ماه و تقویمی شمسی بود که احتمالا آغازش ماه ها از فصل پاییز به انجام می رسید و شامل سالهای کبیسه نیز بوده است

                          دومین آن، تقویم اوستا بود که مبداء تقویم کنونی ایرانیان است. تقویم اوستا سال را به سيصد و شصت و پنج روز تقسیم می نمود، 12 ماه و هر ماه 30 روز را تشکیل میداد. پنج روز باقیمانده نیز "پنچه" نامیده میشد. در آن دوران هفته که از مهمترین قسمتهای تقویم سامی بود، وجود نداشت و در عوض هر ماه نام مشخص خود را دارا بود

                          زمان تاجگذاری پادشاهان به عنوان آغاز تقویم در نظر گرفته میشد و بر همین حسب نامگذاری میگردید به عنوان مثال : " پنجمین ماه از هفتمین سال حکومت اردشیر" با آغاز دوره اشکانیان در سال 247 قبل از میلاد مسیح، مبداء تقدیم تغییر کرد و همچنین با شروع سلسله ی ساسانیان در سال 631 میلادی به عنوان شروع جدید تقویم ایرانیان برگزیده شد و این مقارن بود با پادشاهی یزدگرد که بعد از آن نیز در این سلسله پادشاهی به تخت ننشست. بدینسان تقویم با نام تقویم یزدگردی شکل گرفت


                          iran

                          Comment

                          • Rasputin
                            Senior Member
                            • Jan 2005
                            • 63906

                            #268
                            ســــــــالنامه زرتشتی

                            ماه ها در گاهنامه اوستایی( در اوستا نام 7 ماه باقی مانده است ).
                            1) فروردین: ماه فره وشی ها وروان های پاسدارو پیشرفت دهنده.
                            2) اردی بهشت: ماه راستی ها ودادگری ها
                            3) خرداد: ماه خودشناسی و رسایی ها
                            4) تیر: ماه برکت وفراوانی
                            5) امرداد: ماه بی مرگی وجاودانی ها
                            6) شهریور: ماه نیروی سازنده وبرگزیده ها
                            7) مهر: ماه دوستی وپیمان
                            8 آبان: ماه آب ها
                            9) آذر: ماه آتش وفروغ پاکی
                            10) دی: ماه دهش ، دادار
                            11) بهمن:ماه خرد ،منش نیک
                            12) اسفند: ماه مهروآرامش افزاینده

                            گفتیم هر یک از ماه ها بی کم وبیش دارای 30 روز بوده اند که هر روز نام ویژه داشته

                            نـــــــــــــام روز پهلوی نام اوستایی آوا نوشت معنای روزها:

                            هرمزد اهورمزد ahuramazada خدای جان و خرد
                            بهمن و هومنه vohomana منش (اندیشه) نیک
                            اردی بهشت اشه وهیشته asha vahishta راه راستی دادگری
                            شهریور خشثروئیریه khashasra vairiya توان برگزیده و سازنده
                            اسفندارمذ سپنت آرمئیتی sepanta armaiti مهر وآرایش افزاینده
                            خرداد هئوروتات haurotata رسایی وخود شناسی
                            امرداد امرتات ameratat بی مرگی وجاودانی
                            دی به آذر دئوش daush آفریدگار
                            آذر آتر atar آتش وفروغ
                            آبان اپم apam آب ها
                            خیر(خور-خورشید) هورخش haurakhashasa خورشید
                            ماه ماونگه mavangha ماه
                            تیر تیشتریه tishtariya ستاره باران
                            گوش گئوش geush گیتی
                            دی به مهر
                            مهر میثر misra پیمان ودوستی
                            سروش سرئوش seraosha کارکرد به ندای وجدان وپیام آوردین
                            رشن رشنو rashnu دادگری
                            فروردین فره وشی farahvashi روان پاسدار ، پیشرفت
                            ورهرام ورثرغن veresraghna پیروزی
                            رام رامن raman صلح وآشتی
                            باد وات vata باد ، هوا
                            دی به دین
                            دین دئنا daena دین
                            ارد(ارت) اشی ونگهوهی ashivangvuhi برکت وداده اهورایی
                            اشتاد(ارشتاد) ارشتات arshtat کار ،داد ، راستی
                            آسمان اسمن asman آسمان
                            زامیاد(زامیات) زم zam زمین
                            مانتره سپنت منثر سپنت mansra sepanta سخن اندیشه زا ، نماز، گفتارنیک
                            انارام(انغران) انغرنه رئوچاو anghara raochav روشنایی بی پایان

                            می بینید که روز 1 و 8 و 15 و23 به نام اهورا مزدا نامگذاری شده است که شاید نزدیک ترین شکل به هفته دین های سامی باشد.

                            گفتیم هر سال به 12 ماه و هر ماه 30 روز که 360 روز می شود و سال خورشیدی 365 روز است که نام 5 روز بیرون سال اوستایی را پنجه دزدیده شده می نامند.

                            اما نام این پنج روز که در گاهنامه اوستایی بیرون از ماه ها آمده است این چنین است :
                            نام روز به پهلوی نام به اوستایی آوانوشت اوستایی برگرفته از
                            1) اهونودگاه اهون ویتی ahuna vaiti نخستین بخش گاثا اشو زرتشت
                            2) اشتودگاه اوشت ویتی ushto vaiti دومین بخش گاثا اشو زرتشت
                            3) سپنتمدگاه سپنتا مینو sepanta maino سومین بخش گاثا اشوزرتشت
                            4) وهوخشثرگاه وهوخشثر vohukhshasra چهارمین بخش گاثا اشو زرتشت
                            5) وهشتواشت وهیشتوای vohishtoishti پنجمین بخش گاثا اشو زرتشت

                            نام روز بهیزک (کبیسه) گفتیم اورداد avardato به معنای روز افزوده خداداد است .
                            در گاهنامه خورشیدی کنونی 5 روز آخر سال به افزوده روز 30 اسفند به ابتدا سال آمده که روز 31 فروردین روزاول ماه اردی بهشت می شود وتا آخر که روز 25 شهریور روز اول مهر زرتشتی است . برای این اختلاف است که روز تیر از ماه تیر که در گاهنامه زرتشتی روز 13از ماه تیر است در گاهنامه خورشیدی روز دهم می شود وهمچنین روز مهر از ماه مهر و بهمن که روز شانزدهم است روز 10 مهر و بهمن خورشیدی می شود . باری به هر جهت این گونه است گاهنامه زرتشتی

                            iran

                            Comment

                            • Rasputin
                              Senior Member
                              • Jan 2005
                              • 63906

                              #269
                              شيــــــريني عيد

                              از دير باز در ميان ايرانيان مرسوم بوده كه در ايام نوروز با انواع شيريني هاي خانگي ظريف و متنوع از مهمانان خود پذيرايي كنند اگر چه امروز در اكثر قنادي ها انواع شيريني هايي كه در گذشته به عنوان شيريني هاي خانگي مي شناختيم عرضه مي شود اما هنوز هم شيريني هايي كه به واقع در خانه و توسط خانم خانه تهيه شده اند طرفداران بيشتري دارند

                              سال نو معمولا براي پذيرايي كنار آجيل و شيريني هاي متنوع بعضي از شيريني ها بسيار متداول تر است از جمله شيريني نخودچي‏‏‏‏، نان برنجي، باقلوا و شيريني هاي پفكي گردويي و نارگيلي از اين نوع شيريني ها هستند. دستور پخت باقلوا و شيريني نارگيلي را كه قبلا برايتان گفته ام و مي توانيد آنها را در قسمت آرشيو پيدا كنيد

                              در اينجا مي خواهم طرز تهيه شيريني گردويي و نخودچي و نان برنجي را برايتان توضيح بدهم تا براي عيد درست كنيد و نوش جان كنيد


                              شيــــــــــريني گردويي

                              : مــــــــــواد لازم
                              زرده تخم مرغ : 3 عدد
                              گردو خرد شده : 200 گرم
                              شكر : 4 قاشق سوپخوري
                              وانيل: نصف قاشق چايخوري

                              : طـــــــــرز تهيه
                              زرده تخم مرغ را با شكر و وانيل با همزن برقي آن قدر مي زنيم تا مايه سفت و سفيدي حاصل شود. گردوي خرد شده را به مايه اضافه مي كنيم،سيني فر را با يك ورق كاغذ روغني مي پوشانيم و بعد با استفاده از قاشق مربا خوري توده هاي كوچكي از اين مايه را با فاصله كم در سيني فر مي ريزيم سيني فر را به مدت پانزده دقيقه با درجه صد و هشتاد درجه سانتيگراد در فر كه قبلا گرم شده است قرار مي دهيم. پس از بيرون آوردن شيريني از فر مي گذاريم كمي سرد شود سپس شيريني ها را از كاغذ روغني جدا مي كنيم

                              ¤¤¤¤¤¤¤¤&# 164;¤¤¤¤¤¤¤&#16 4;¤¤¤¤¤¤¤¤ ¤¤¤

                              شيـــــــــريني نان برنجي

                              : مـــــــواد لازم
                              آرد برنج نرم كه چند بار الك شده باشد : نيم كيلو
                              روغن جامد : 250 گرم
                              پودر قند نرم شده : 175 گرم
                              گلاب : يك سوم پيمانه
                              تخم مرغ : يك عدد
                              هل كوبيده : كمي

                              : طـــــــرز تهيه
                              پودر قند ، روغن جامد و زرده تخم مرغ را با هم مخلوط كرده و خوب با همزن مي زنيم تا كاملا نرم و لطيف شود سفيده تخم مرغ را جداگانه با همزن مي زنيم تا سفت و سفيد شده و از ظرف نريزد سپس آن را به مخلوط زرده و پودر قند و روغن اظافه كرده و گلاب را هم در اين مرحله اظافه مي كنيم پس از مخلوط شدن مواد فوق آرد برنج را به آنها اضافه مي كنيم و خوب هم مي زنيم در آخر هل را اضافه مي كنيم . خمير را در يك كيسه نايلوني مي ريزيم و مي گذاريم دو ساعت بماند يك ورق كاغذ روغني را روي سطح صافي قرار داده خمير را بر روي آن مي گذاريم يك عدد كاغذ روغني را هم روي خمير مي گذاريم سپس خمير را با وردنه به قطر نيم سانتيمتر باز مي كنيم بعد آن را با قالب هاي دلخواه شكل داده و مي بريم. معم.لا شيريني برنجي به صورت شيريني هاي گرد كوچك كه با قالب هاي چوبي مخصوص نقش گل گرفته اند درست مي كنند در صورتي كه بخواهيد بدون قالب شيريني برنجي را تهييه كنيد مي توانيد خمير را به صورت گلوله هاي كوچكي فرم دهيد و سپس در دست كمي آن را پهن كرده و با يك شي استوانه اي روي آن نقشي بياندازيد يك برگ كاغذ روغني در يك سيني فر قرار دهيد و شيريني ها را در سيني بچينيد روي شيريني ها را با كمي پودر پسته يا سياه دانه بياراييد و آنها را به مدت يك ربع تا بيست دقيقه در فر با درجه حرارت صد و پنجاه درجه سانتي گراد با صد و پنجاه درجه سانتي گراد يا سيصد درجه فارنهايت بپزيد


                              ¤¤¤¤¤¤¤¤&# 164;¤¤¤¤¤¤¤&#16 4;¤¤¤¤¤¤¤¤ ¤¤¤

                              نــــان نخودچي

                              : مـــــــــواد لازم
                              (آرد نخودچي نرم : 3 پيمانه (معادل 600 گرم
                              پودر شكر : 150 گرم
                              روغن جامد : دو قاشق چايخوري
                              هل كوبيده و خلال پسته : مقداري

                              : طــــــرز تهيه
                              پودر شكر و روغن را با همزن برقي مي زنيم تا بصورت كرم درآيد. هل و آرد نخودچي را هم در مايع ريخته و خوب ورز مي دهيم تا خمير چسبندگي پيدا كند. اگر خمير چسبندگي پيدا نكرد ميتوانيد يكبار آنرا از چرخ گوشت رد كنيد سپس خمير را در كيسه نايلوني ريخته و ميگذاريم به مدت بيست و چهار ساعت بماند اين خمير هرچه بيشتر بماند نتيجه كار بهتر خواهد شد خمير را روي سطحي صاف به قطر يك سانتي متر پهن كرده و با قالب مخصوص نان نخودچي قالب مي زنيم بعد روي قالبها خلال پسته يا پودر پسته مي ريزيم و آنها را در سيني مي چينيم. سيني شيريني را درون پنجره وسط فر قرار مي دهيم كه با حرارت 375 درجه فارنهايت گرم شده به مدت پانزده الي بيست دقيقه قرار مي دهيم. وقتي نان نخودچيها را از فر در مي آوريم چون نرم است بايد هفت الي هشت ساعت در محلي خنك بماند بعدا آنها را از درون سيني برداشته و در ظرف مورد نظر مي چينيم


                              iran

                              Comment

                              • Rasputin
                                Senior Member
                                • Jan 2005
                                • 63906

                                #270
                                در مورد پيدايش نوروز و تاريخ اوليه*ی آن اطلاعات دقيقی در دسترس نيست و در اوستا نيز به مبنای پيدايش آن اشاره نشده و فقط اجرای مراسم نوروز مقدس بوده و توصيه شده است. در مورد پيدايش نوروز چندين روايت نقل شده است که ما فقط اين روايات را نقل قول می*کنيم.

                                بعضی بر اين عقيده هستند که تغييرات آب و هوا و گردش فصول سال باعث پيدايش نوروز شده و بعضی آن را يک جشن ملی می*دانند و بعضی آن*را مذهبی پنداشته*اند. روايت معروفی هست که روز اول فروردين را جمشيد شاه پيشدادی مبنای سال نو و جشن نوروز قرار داد و روايت ديگری هست که کيا خسرو (کيخسرو) پسر پرويز (يا به روايت شاه*نامه فرزند کاووس) در اين روز به سلطنت رسيد. در اوستای باقی*مانده از عهد ساسانی اشاره*ای به تاريخچه*ی پيدايش نوروز نشده است. بر اساس بعضی روايات، شاهان هخامنشی در قصرهايشان می*نشستند و هدايای باارزشی را از نمايندگان استان*های مختلف دريافت می*کردند. در صبح نوروز شاه لباس مزّين و زيبا می*پوشيد و شخصی مشهور به خوش*قدم (کسی که قدمش مبارک است) به حضور شاه رفته و بعد موبد موبدان همراه با يک فنجان طلايی و حلقه و سکه، يک شمشير و يک تيرکمان، جوهر و يک پَرِ بزرگ (قلم آن روز برای نوشتن) و گُل به حضور شاه رفته دعای مخصوص می*خواند. سران بزرگ دولتی پُشت سر موبد وارد می*شدند و هدايا را به شاه تقديم می*کردند. شاه هدايای باارزش را به خزانه می*فرستاد و بقيه را بين مردم تقسيم می*کرد.

                                ٢٥ روز قبل از نوروز ١٢ ستون گِلی در محوطه*ی تالار ساخته می*شد و ١٢ نوع گياه در بالای ستون*ها کاشته می*شد. گياهان مختلفی که می*کاشتند عبارت بودند از: گندم، جو، عدس، برنج و ... در روز ٦ فروردين گياهان تازه روييده را چيده، روی کف تالار پهن می*کردند و تا ١٦ فروردين جمع نمی*کردند. در زمان ساسانيان نوروز ٢١ روز بوده و روز نوزدهم جشن نوروز بزرگ بوده است.

                                امروزه ٦ فروردين را زرتشتيان به نام نوروز بزرگ می*شناسند و به مناسبت تولد زرتشت جشن می*گيرند. درست کردن آتش يک رسم عمومی ديگر بوده که در شب نوروز انجام می*شده است. آتش به عنوان تميزکننده و خالص*کننده*ی هوا و قبله*گاه زرتشتيان همواره مورد احترام است و هر جا که نور است قبله*گاه زرتشتيان است. در روز اول فروردين زرتشتيان به روی هم آب می*پاشيدند و به يک*ديگر نقل و شيرينی می*دادند.

                                در ايران باستان، تاج*گذاری پادشاهان به عنوان شروع تقويم در نظر گرفته می*شد و سال*های بعد با توجه به آن مبداء نام*گذاری می*شده مثلا می*گفتند ماه دوم از سال هفتم سلطنت داريوش. در زمان ساسانيان تقويم نسبت به زمان هخامنشيان تغيير می*کند. در مورد چگونگی محاسبه*ی تاريخ و تقويم پيش از هخامنشيان اطلاع زيادی در دسترس نيست. اما بعد از هخامنشيان ٢ تقويم بوجود آمد:

                                ١. اولين تقويم در کتيبه*های پرسپوليس يافته شد که شامل ١٢ ماه بود که ظاهراً در ماه پاييز شروع می*شد و تقويم خورشيدی ناميده می*شد که شامل سال*های کبيسه است.

                                ٢. تقويم دوم، تقويم اوستايی بود که مبنای تقويم فرهنگ ايرانی است. در ايران باستان ماه به ٣٠ روز تقسيم شده بود که هر روز ماه اسم خاصی داشت. در تقويم اوستايی سال از ٣٦٥ روز تشکيل می*شود که از ١٢ ماه سی روزه تشکيل شده و ٥ روز باقيمانده به نام " پنجه" معروف*اند. در ابتدا آن*ها سال کبيسه را در نظر نمی*گرفتند و هر سال نوروز تغيير می*کرد و بعدها سال کبيسه را در نظر گرفتند.

                                بر اساس باور زرتشتيان، هر سال ماه فروردين همراه با ارواه فَروَشی که در آخرين ١٠ روز سال به دنيای مادی می*آيند، باز می*گردد. بنابراين زرتشتيان اين ١٠ روز آخر را به افتخار ارواح گذشتگان خود و شادی روح آن*ها گرامی می*دارند. سنت بعضی از زرتشتيان که قبل از نوروز است به قبرستان می*روند می*تواند بر همين باور استوار باشد.


                                تاريخچه*ی هفت سين



                                در دوران ساسانی ظرف*های زيبای چينی از چين وارد ايران شد و به همين دليل چينی نام گرفت. برای تفاوت گذاشتن بين ظرف*های چينی و فلزی، آن*هايی که ساخت فلز بودند سينی ناميده شدند و آن*ها که از کايولين ساخته شده بودند چينی نام گرفتند. عدد هفت از هفت امشاسپند در دين زرتشتی (اورمزد، وهمن، ارديبهشت، شهريور، سپندامذ، خورداد و اَمُرداد) گرفته شده و به نام هفت امشاسپند، هفت سينی يا بشقاب چينی را از قند و شکر و شيرينی پر می*کردند و بر سر سفره می*گذاشتند.

                                زرتشتيان در سفره*ی هفت سين آينه را در مقابل شمع روشن قرار می*دهند تا روشنايی بيشتر شود که نشانه*ی احترام به آتش است. تخم مرغ نمايانگر زاد و ولد و زايش است که هميشه در سر سفره وجود داشته است. سير به عنوان دارو و ماده*ای برای گندزدايی و پاکيزگی، سکه به نماد سرمايه و ثروت، سنبل گُلی که عطرش نغمه*ی آمدن بهار می*دهد و سبزه به نماد تولدی دوباره و شروع زندگی هميشه بر سر سفره بوده و بعضی از زرتشتيان سه قاب سبزه به نماد انديشه*ی* نيک، گفتار نيک و کردار نيک در سفره قرار می*دهند. از ديگر چيزهايی که بر سر سفره**ی ايرانيان بوده نان به نماد فراوانی، شير تازه به نشان غذای نوزادی که تازه متولد شده و شمعدان که شمع*ها را به احترام آتش روشن می*کردند می*توان نام برد.

                                ماهی، سيب، سنجد و سمنو همگی سَمبل*های باروری و زايش هسنتد که برای زرتشتيان بسيار مهم و مقدس بوده*اند.

                                چهارشنبه*سوری و سيزده*به*در

                                در زمان ساسانيان ١٠ روز آخر سال را جشن می*گرفتند و باور داشتند فراوشی يا فروَهر حافظ فرشتگان، برای انسان*ها و روح مردگان دوباره به زمين بر می*گردند. در زمان ساسانيان اين ١٠ روز به ٢ دوره تقسيم می*شد: پنجه*ی کوچک و پنجه*ی بزرگ که مربوط به ارواح بود و در اين ١٠ روز زرتشتيان خانه*ها را تميز می*کردند و در بام خانه*ها آتش روشن می*کردند که به ارواح خوش*آمد بگويند و غذا برای ارواح کنار می*گذاشتند که هنوز اين سنت در بين بعضی از زرتشتيان مرسوم است. آتش در تمام طول شب روشن نگه داشته می*شد تا اطمينان حاصل شود که ارواح مردگان در تاريکی در امانند. اين همان است که جشن سوری خوانده می*شود که هم اکنون در ايران فقط آخرين چهارشنبه سال را به انجام مراسم آتش*بازی و روشن نگه داشتن آتش می*پردازند در حالی*که در زمان*های قديم اين جشن در چهارشنبه انجام نمی*شده است.

                                در روز سيزدهم از ماه فروردين سبزه را به آب انداخته آروزی بارندگی می*کنند و برای کشاورزی و محصول بهتر طلب بارندگی و آب می*کنند. اما عدد ١٣ در دين زرتشتی نحس نمی*باشد و تمامی روزهای سال مقدس و قابل احترام*اند. ١٣ فروردين روز تير از ماه فروردين می*باشد و نه تنها روز تير در دين زرتشتی نحس نمی*باشد، بلکه در روز تير از ماه تير زرتشتيان جشن گرفته و آرزوی بارندگی می*کنند

                                iran

                                Comment

                                Working...