Movie & TV News

[Rasputin]

Art School Confidential (2006)

Talented young artist Jerome Platz escapes from high school to a tiny East Coast art school. Here the boyish freshman's ambition is to become the world's greatest artist, like his hero Picasso. Unfortunately, the beauty and craft of Jerome's portraiture are not appreciated in an anything-goes art class that he finds bewildering and bogus. Neither his harsh judgments of his classmates' efforts or his...

Genres: Drama

Running Time: 102 min.

Release Date: May 5th, 2006 (limited)

MPAA Rating: R for language including sexual references, nudity and a scene of violence.
Cast and Credits

Starring: Max Minghella, Sophia Myles, John Malkovich, Jim Broadbent, Joel David Moore
Directed by: Terry Zwigoff

[Rasputin]

The King (2006)

Elvis Valderez is a twenty-one year old dreamer who has just been honorably discharged from the US Navy. With his duffle bag and rifle, he travels back to his hometown of Corpus Christi Texas, where he intends to seek out his father--a man he has only heard about from his Mexican mother, who has since passed away. Elvis quickly discovers that his father, David Sandow, is now the pastor of a thriving...

Genres: Drama and Kids/Family

Running Time: 105 min.

Release Date: May 19th, 2006 (NY/LA)
Cast and Credits

Starring: Gael Garcia Bernal, William Hurt, Pell James, Paul Dano, Laura Elena Harring
Directed by: James Marsh

[Rasputin]

Kinky Boots (2006)

Charlie Price thinks he has finally escaped the dead-end industrial town of Northampton with ambitious fiancée Nicola, when his father suddenly passes away, leaving Charlie unexpectedly in charge of the sinking family business in sturdy shoes. Trapped between a world of cheap knock-offs and to-die-for Jimmy Choos, Price & Sons seemingly doesn't need a manager so much as it needs a savior. With mounting...

Genres: Comedy and Drama

Running Time: 1 hr. 46 min.

Release Date: April 14th, 2006 (limited)

MPAA Rating: PG-13 for thematic material involving sexuality, and for language.

Cast and Credits

Starring: Joel Edgerton, Chiwetel Ejiofor, Jemima Rooper, Linda Bassett, Nick Frost
Directed by: Julian Jarrold

[Rasputin]

آتش بس



عکس : علي نيك رفتار
موسيقي: ناصر چشم آذر
صدابردار: اسحاق خانزادي
چهره پرداز : جلال الدين معيريان
تاريخ اکران : 1385 کارگردان: تهمينه ميلاني
تهيه كننده: محمد نيك بين
نويسنده : تهمينه ميلاني
مدير فيلمبرداري: عليرضا زرين دست
تدوين : مهرداد خوشبخت



بازيگران : محمدرضا گلزار ، مهناز افشار، نرسي گرگيا ، احمد مهران فر، کيکاووس ياکيده ، شهاب حسيني، محبوبه بيات، نيلوفر خوش خلق و ...


خلاصه داستان: سايه ۳۳ ساله آرشيتکت است او با همسر خود يوسف ۴۰ ساله ( مهندس سازه ) در يکي از محلات خوب تهران زندگي مي کنند از آنجا که زندگي اين دو بدليل لج و لجبازي به بن بست رسيده شبيه يک موش و گربه جدال مداوم دارند و سايه تصميم به طلاق مي گيرد براي انجام اين امر به ديدن يک وکيل مي رود ولي بدليل يک اشتباه از دفتر مشاور خانواده سر در مي آورد .


يادداشت: فيلمبرداري نهمين ساخته تهمينه ميلاني 17 مهرماه 1384 در تهران آغار شد.

[Rasputin]

Gabrielle (2006)

The events that overwhelm a middle-aged, seemingly happily married couple. The arrogant, bourgeois M. Hervey descends from a train into the teeming bustle of the city. While on his way home, he reflects on the sturdiness of his life: the success he has made of it, and the fortress of security he has built around himself. It is not long before his self-satisfaction is rudely shattered when he discovers...

Genres: Art/Foreign, Drama and Adaptation

Running Time: 1 hr. 30 min.

Release Date: July 14th, 2006 (NY)

MPAA Rating: Not Rated

Cast and Credits

Starring: Isabelle Huppert, Pascale Greggory, Thierry Hancisse, Claudia Coli, Chantal Neuwirth
Directed by: Patrice Chereau

[Rasputin]

Just My Luck (2006)

Ashley Albright is the luckiest woman in the world, a person to whom all the good things in life have come far too easily. She can pick a lottery ticket at random and hit the jackpot. In New York, the world's busiest city, Ashley never has to wait for a cab. And she has a terrific job as an account exec at a prestigious public relations firm. Everything goes Ashley's way. And now, she's been given...

Genres: Comedy and Romance

Running Time: 1 hr. 48 min.

Release Date: May 12th, 2006 (wide)

MPAA Rating: PG-13 for some brief sexual references.


Cast and Credits

Starring: Lindsay Lohan, Chris Pine, Samaire Armstrong, Bree Turner, Faizon Love
Directed by: Donald Petrie

[Rasputin]

Lady Vengeance (Kind geum-ja) (2006)

Preceded by the films 'Sympathy for Mr. Vengeance' and 'Oldboy', this final installment of director Park Chan-wook's vengeance trilogy finds a woman seeking revenge after she is framed and betrayed by a co-conspriator.

Genres: Drama and Thriller

Release Date: May 5th, 2006 (NY)

MPAA Rating: R for strong violent content - some involving children, and some sexuality.

Cast and Credits

Starring: Lee Yeong-ae, Yeong-ae Lee, Choi Min-Sik, Min-sik Choi, Su-hee Go
Directed by: Park Chan-wook

[Rasputin]

Lemming (2006)

Alain Getty, a brilliant young home automation engineer, and his wife Benedicte having recently arrived in a new town, invite Alain's boss Richard Pollock and his wife Alice to dinner. The encounter does not leave the young couple's harmony unscathed. The discovery of a mysterious rodent's corpse blocking the waste pipe of their kitchen sink does nothing to help and portends the bursting of irrationality...

Genres: Art/Foreign and Thriller

Running Time: 129 min.

Release Date: May 19th, 2006 (NY)

MPAA Rating: Not Rated
Cast and Credits

Starring: Charlotte Gainsbourg, Laurent Lucas, Andre Dussollier, Charlotte Rampling, Jacques Bonnaffe
Directed by: Dominik Moll

[Rasputin]

ساكورا، دخترك ده ساله ژاپني، كه از مرگ مادر جوان خود به شدت اندوهگين است، همراه با پدر به ايران مي آيد تا آرزوي مادرش را برآورده سازد. مادر جوان او كه به هنر فرش ايران علاقه داشته، پيش از مرگ نقشه قالي زيبايي انتخاب كرده و آن را به ايران فرستاده تا بافته شود و در جشني بزرگ در ژاپن به نمايش درآيد.
قرار بوده فرش در اصفهان در كارگاه «مرادخان» بافته شود و «اكبرآقا»[رضا كيانيان] واسطه كار است. مسافران ژاپن به اصفهان وارد مي شوند تا فرش آماده را تحويل بگيرند، اما بر خلاف انتظار «ماكوتو» پدر ساكورا و اكبرآقا، فرش اصلاً بافته نشده است زيرا مرادخان آن چنان به سودپرستي مشغول است و آن قدر پول و مشغله دارد كه به كلي تعهد خود را براي بافت اين فرش فراموش كرده است. در حالي كه تنها بيست روز به جشن باقي مانده است، ماكوتو كه از اين خلف وعده و ناكامي غمگين و مأيوس شده، تصميم مي گيرد دست خالي به ژاپن باز گردد. اما روزبه، پسرك دوازده سيزده ساله اي كه به علت مريضي پدرش، درشكه پدر را در دست گرفته و با آن در ميدان نقش جهان كار مي كند، اصرار مي ورزد كه اكبرآقا «مهباجي» كه مدير داخلي كارگاه فرش مرادخان است بخواهد تا او و كارگرانش فرش را در مدت بيست روز باقي مانده به دست گيرند و به پايان رسانند. پيشنهاد روزبه پذيرفته مي شود و جنب جوشي همه جانبه آغاز مي گردد تا فرشي كه هديه و نماد فرهنگ و هنر ايران است بافته شود و بدين سان فرصتي پديد مي آيد تا هنر قالي ايران كه قدمتي چند هزار ساله دارد به موضوع اصلي فيلم سينمايي «فرش باد» بدل شود.

دار قالي به سرعت برپا مي شود و پس از چله بندي، بافت فرش آغاز مي شود. انبوه «خامه »ها به سوي كارگاه مرادخان سرازير مي شود و زن ها، آنها را در پاتيل هاي رنگ مي كنند و بافندگان، روز و شب، در سه نوبت پشت دار قالي مي نشينند تا آن را در موعد مقرر تحويل دهند. دست هاي ظريف زنان و نوجوانان، ميليونها گره را بر طبق نقشه پيشنهادي مادر ساكورا در تار و پود فرش مي نشانند تا به آرزوي او كه گفته بود: «انديشه من و تو، صد سال در فرش ايراني پايدار و باقي ماند» جامه عمل بپوشانند.

با چنين مضمون و موضوعي، فرش باد، صحنه نمايش و معرفي وجوه مختلف فرهنگ و هنر ايران مي شود. زمزمه زير لب قالي بافان كه شوق آنان را به شغلشان مي افزايد و ترانه هاي محلي ساده و صميمانه اي كه مي خوانند فيلم فرش باد را دلپذيرتر مي سازد.
كارگاه مرادخان، يك خانه قديمي است كه معماري سنتي ايران را معرفي مي كند. اكبرآقا و همسرش هم در خانه قديمي ديگري در محله پاقلعه اصفهان سكونت دارند كه در دوره زنديه ساخته شده و نقاشي هاي زيباي آن چشم و دل بيننده را مسحور مي سازد.
انتخاب شهر اصفهان فرصتي فراهم مي آورد تا جلوه هايي از هنر و معماري اين شهر در فيلم به نمايش درآيد. شكوه و جلال رؤيايي سي وسه پل و صفا و آرامش جاري و هميشگي زاينده رود و عظمت و زيبايي ميدان نقش جهان و وسعت و قداست مسجد امام همه و همه در فرش باد جايي براي جلوه جلال و جمال خود پيدا مي كنند.
كارگردان براي آن كه «فرش باد» را به صورت مجموعه اي دلپسند از انواع هنرهاي ايراني درآورد در كارگاه قالي بافي «مرادخان» براي يك پسر و دختر جوان، مراسم عروسي برپا مي كند و جشن عروسي ايرانيان را، همراه با جلوه هايي از شادي و شادماني ايراني چاشني فيلم مي سازد.

اما زيباترين جلوه ايراني در فرش باد، نمايش اخلاق و منش و حسن سلوك ايرانيان با ديگران است. اين رفتار به زيباترين وجه در مناسبات ميان روزبه و ساكورا به نمايش درمي آيد. رابطه صميمانه و خالصانه آن دو كه از صداقت كودكان لبريز است در سراسر فيلم ديده مي شود. در حقيقت تنها روزبه است كه مي تواند گرد غم از چهره ساكورا بزدايد و لبخند شادي بر لبهاي او بنشاند. آنها، بي آنكه در برابر يكديگر احساس حقارت يا تكبر كنند با هم دوست مي شوند و بازي مي كنند و حتي گاهي با شيطنت خود ماكوتو و ميزبانان او را دچار دلهره مي سازند. روزبه ژاپني نمي داند و ساكورا هم فارسي بلد نيست، با وجود اين، آن دو موفق مي شوند با زبان حال با يكديگر سخن بگويند. از جمله صحنه هاي دلنشين فيلم، صحنه هايي است كه در آنها روزبه مي كوشد با كمك گرفتن از اكبرآقا، يعني تنها ايراني اي كه ژاپني مي داند، عباراتي سرهم كندتا به ساكورا بفهماند كه او را دوست دارد.
پيام اصلي فيلم كه دوستي و محبت بي شائبه انسانهاست. فارغ از مرزبندي هاي قومي و ملي در رابطه ميان روزبه و ساكورا شكل مي گيرد. آن دو كه در معركه و هنگامه كارگاه مرادخان شاهد بافته شدن فرش ايراني هستند، يك بار در سكوت شبانه اي كه همه در خوابند، هوس مي كنند به تقليد از بافندگان فرش، پاي دار قالي بنشينند و با انگشتان نازك خود نخي را به تار و پود فرش گره بزنند. يك نخ را روزبه گره مي ز ند و نخ ديگر را با رنگ ديگر ساكورا، كه هر دو كودكانه و خارج از نقشه و نابجاست. بعدها وقتي فرش با همت و تلاش همگان به موقع آماده مي شود و باشكوه و جلالي افسانه اي بر بدنه بلند ارابه اصلي در جشن بزرگ شهر در ژاپن نصب مي شود، دوربين در آخرين صحنه ها، روي همين دو گره متمركز مي شود كه به صورت دو نقطه زرد و قهوه اي در حاشيه فرش به جا مانده و به آرزوي مادر ساكورا كه گفته بود انديشه من و تو در فرش ايراني تا صد سال باقي ماند جامه عمل پوشانده اند. بيننده فيلم در اين لحظه، از لطافت اين پيام احساسي بس خوشايند و راضي كننده پيدا مي كند. گويي فيلم، تجسم تصويري غزلي است از شفيعي كدكني كه با بيت:
اي مهربانتر از برگ در بوسه هاي باران
بيداري ستاره در چشم جويباران
آغاز مي شود و با اين ابيات به پايان مي رسد:
پيش از من و تو بسيار، بودند و نقش بستند
ديوار زندگي را زين گونه يادگاران
وين نغمه محبت، بعد از من و تو باقي است
تا در زمانه باقي است آواز باد و باران

در فرش باد، لحظه ها و صحنه هايي هست كه چونان قند و نمكي چاشني فيلم مي شود و بر طعم فيلم مي افزايد. فرش باد تنها معرفي فرهنگ و هنر ايران به ژاپني ها و ديگر ملل نيست، بلكه معرفي آن به خود ايرانيان نيز هست. آنجا كه مرادخان، صاحب كارگاه فرش بافي، هنر را قرباني پول مي كند و پشت بام و ستونهاي بناهاي كهن اصفهان را به آب مي بندد و پاي درختان كهنسال نفت مي ريزد تا ميراث فرهنگي را نابود كند و به پول بيشتر برسد و يا آنجا كه در همان خانه قديمي كه كارگاه مرادخان است، عده اي از جوانان ما، به تقليد از بيگانه به رقص و پايكوبي به سبك غربيان مشغولند، لحظه هاي نكته آموز و عبرت انگيزي در فرش باد است كه بر آموزندگي و دلپذيري اين فيلم مي افزايد.

«فرش باد»، خالي از اشتباه نيست و ممكن است صاحب اين قلم يا بعضي از خوانندگان همه چيز را در اين فيلم نپسندند. شك نيست كه اين فيلم نمي تواند در همه صحنه ها و رفتارها و گفتارها، همه تماشاگران را راضي كند، اما در مجموع فيلم موفقي است. بزرگترين مزيت آن نگاه مثبت به ايران و ايراني و فرهنگ و هنر خودي است و كوششي است تا از ايران تصويري دل انگيز و از ايراني چهره اي انساني ترسيم شود.
فرش باد از اين جهت در نقطه مقابل فيلم هايي قرار مي گيرد كه در سالهاي اخير خواسته اند بر زشتي ها و ناهنجاري هاي جامعه ما انگشت تأكيد بگذارند و آنها را با بزرگ نمايي به چشم خارجيان بكشند و بعضي استثناها را قاعده جلوه دهند و حاشيه ها را به جاي متن بگذارند. فيلم هايي كه از مردم و آيين و سنت و انقلاب ما چهره اي سياه به نمايش گذارده اند و خود را به تشويق و تأييد ديگران دلخوش ساخته اند.
مردم، سياه نمايي را دوست ندارند. ايران در فرهنگ غني خود آن اندازه انديشه و سنت و آيين و هنر پسنديده دارد و مردم ايران آن اندازه بزرگي و بزرگواري دارند كه نيازي به اين همه اصرار بر ضعف ها و زشتي هاي خارجي پسند نباشد، فرضاً اگر آنچه ديگران ضعف و زشتي مي دانند، واقعاً ضعف و زشتي باشد، كه هميشه چنين نيست. فرش باد از اين حيث فيلمي ستودني و ديدني است.

[Rasputin]

قدمگاه پس از پرواز در نهايت(۱۳۶۹) دومين اثر محمدمهدى عسگرپور است. او كه به دليل تصدى گرى در امور اجرايى و مديريتى ۱۳ سال از فيلمسازى فاصله گرفته بود امسال موفق به اكران قدمگاه شد.عسگرپور بااين اثر نشان داد قصه گوى متبحرى است . او شخصيت ها را به موقع و يك به يك معرفى كرد و نقش هر كدام را در جايگاه خود قرار داد. دقت او در حفظ و انسجام تم مركزى داستان وعدم افت پيرنگ اصلى روايت، عناصر با اهميتى است كه عسگرپور توجه ويژه اى به آنها داشته است. شكل اوليه شناخت شخصيت ها در ابتداى فيلم در موقعيت تثبيت شده اى اتفاق مى افتد. همه چيز سرجاى خود است و هرچند نخاله هايى چون مروان وحسن موى دماغ باستانشناس هستند، قصه در خدمت معرفى تيپ هاى فرعى است كه مخاطب با آنها مجانست پيدا كند. ما از همان ابتداى فيلم رحمان را خوب مى شناسيم. اما عسگر پور با زيركى خاصى هم از او شناخت به ما مى دهد و هم او را نمى شناساند. نحوه توزيع و دقت محمدرضايى راد به عنوان فيلمنامه نويس در جهت ارائه اطلاعات به موقع و بجا لذت و كنجكاوى توأمانى براى مخاطب ايجاد مى كند. همين امر معماى اوليه اثر را شكل مى دهد وهرچند در ابتدا چندان با اهميت جلوه نمى كند. اما اندك اندك و با گسترش قصه و نقش افراد در مركزيت ماجرا و ارتباط آنها با شريان اصلى وقايع هركدام از المان ها را از اهميت بالايى در راستاى هسته مركزى داستان نشان مى دهد. اينكه رحمان درصدد شناخت هويت خود بر مى آيد به خودى خود توجيه منطقى محسوب نمى شود. او سالهاى گذشته هم مى توانست اين سؤالات را با همين كنجكاوى و سماجت مطرح كند. قراردادن شكل و مضمون مذهبى در پيش و پس زمينه ماجرا تمام معادلات وموقعيت ها را هدايت مى كند واين يعنى متد تقدير دربدنه اصلى و پيش برنده قصه. شناخت حقايق نامكشوف براى رحمان براحتى برايش ميسر نمى شود. اين اتفاق در روز مقدس و متبركى مى افتد و خواب رحمان و اذن امام عامل تغيير شرايط مى شود.
عنصر مهم تر سوء تفاهمى است كه در ميان شخصيت ها از يكديگر وجود دارد و اين عملاً از باورها وندانسته ها ناشى شده است. كسى باور نكرده است كه علت بچه دار شدن گوهر اداى نذر او براى گرفتن حاجت بوده است وهمچون مريم قديسه رحمان را به دنيا مى آورد.
كسى باور نمى كند، رحمان با آن سابقه به زعم روستاييان سياه، مادرش تا اين حد موردعنايت امام زمان باشد. اين موقعيت سازى در نهايت بسترى مى شود براى آشكار شدن هويت آدمهايى كه در پوشيده ماندن گناه دسته جمعى و ناآگاهانه شان از عنايات غيبى ، تلاش مى كنند. اينجا اين سؤال مطرح مى شود كه گناهكار واقعى كيست. و اين لازمه هر نوع شناختى است كه پس از چندى تغييرها، موقعيت هاى جديد و سؤالات و شايد اتفاقات گرانى را با خود به همراه آورد.

سرنوشت مروان وحسن با رفتار وعملكرد اجتماعى شان كه در طول فيلم از طرف اطرافيانشان نقد مى شود، سرنوشت مؤاخذه گونه و عبرت انگيزى است. در ثانى پرسشى كه رحمان درابتدا مطرح مى كند، اندك اندك به شخصيت هاى ديگر نيز سرايت مى يابد. آنها را به گذشته ها مى برد و ارتباطات آنها با واقعه پيش آمده را واكاوى مى كند. موقعيت به ظاهر متعادل اوليه شان را در تعليق قرار مى دهد و همان طور كه اشاره شد در ايجاد وضعيت نامتعادل ثانويه نقش الگوهاى ماورايى، اصلى ترين مؤلفه و كاربست محسوب مى شود.

الگوى مهمترى كه عسگرپور به آن اهتمام ورزيده، انتظار به عنوان مفهومى آشكار كننده ودر عين حال حاوى مؤلفه هايى چون صبر و شكيبايى و رأفت است. فيلم بيان مى دارد كه جنس صبر براى ظهور امام زمان و ديدگاههاى مختلف براى رودررويى و ذهنيت نسبت به او متفاوت است و حد و حدود آن را عمل وعنايت تعيين مى كند. فيلم در پايه ريزى اين مفهوم شكلى شريعت محورانه رادر تم مضمونى اثر جاى مى دهد كه خود را در قصه هويدا مى سازد.

نحوه كسب نامشروعى كه گروه مرد بازارى (رضا كيانيان) از راه استخراج عتيقه جات به دست مى آورند و اينكه در نهايت نيز رحمان با آن خانواده وصلت نمى كند و همان طور كه پيشتر اشاره شد، سرنوشت آدمهاى اين گروه كه حريم شريعت را زيرپا مى گذاشتند، از جمله رويكردهاى فيلمساز بوده است.
قصه فيلم و ايده هاى به كار رفته درداستان در نهايت بار دراماتيكى دارد وهرچند روان و روشن و با دقت پيش مى رود واجرا مى شوداما در عين حال پختگى ومنطق خودرا حفظ كرده است. وقايع و شخصيت ها با مجانست باهم پيش مى روند. دراين ميان استفاده از برخى شيوه ها در معرفى و موقعيت شناسى به همان ميزان كه لازم مى آمده است ناكارآمد و غيرضرورى نيز محسوب مى شده است.براى معرفى كليه شخصيت ها واز جمله رحمان، موقعيت و شرايط و در عين حال ارتباط افراد با هم لازم نبود يك مأمور سرشمارى به هر منزلى سرك بكشد و رحمان را در آنجا ببيند تا او نيز سفره دلش را براى او باز كند وخيلى غيرتصويرى و با ساده ترين شكل ممكن به معرفى منطقه بپردازد. به ديالوگ هايى كه حسن سرزده و با ديدن گوش و ايستادن رحمان به او مى گويد، توجه كنيد: حسن: گوش وايستادى . رحمان: نه گوشت خريدم. و اين درحالى است كه ما مى دانيم لحظاتى پيش او در قصابى گوشت مراسم را تهيه و آورده است. حيف نيست ديالوگ نويس ظريفى كه از اين نمونه هاى قوى ديالوگ كه در اين اثر فراوان ديده مى شود، براى معرفى شخصيت ها اين گونه ساده نگر باشد. و يا به راحتى به حذف باستانشناس و گروهش كه مى دانيم مقارنت خاصى با ايده جست وجو در فيلم دارند بپردازند و موقعيت ها نمازگاه حسن و مروان را پس از واقعه رها كند و يا موضوعاتى چون تفكيك مغازه ميان برادران (صديقى كيانيان) را مطرح و سپس به فراموشى سپارد.

عسگرپور، رضايى را د و عوامل اصلى كه قدمگاه را ايجاد كردند نشان دادند مى توان قصه پردازى سنجيده اى از شرايط اجتماعى ارائه داد و مسائل مهم و در عين حال در مقابل چشم را كه كمتر به آن توجه و پرداخته مى شود، با بسترها وروش هاى نو روايت وبيان كرد و قدمگاه را به وجود آورد كه كمتر راضى شده است به قصه در ابتدا خامش تك بعدى نگاه كند و اين ويژگى را به دست مى آورد كه با سنجش جوانب و اهميت به شخصيت ها و وقايع فرعى مى توان چندباره به حفظ و ارائه هسته مركزى قصه پرداخت و اين چشم داشت اندكى است كه كليت سينماى ايران از آن دريغ مى ورزد.

[Rasputin]

نگاه مردم گراي بني اعتماد، با فيلم زير پوست شهر و بعد روزگار ما و حالا گيلانه، به اوج خودش رسيده. شخصيت هاي داستان، موقعيت ها و گره هاي دراماتيك در فيلم هاي اخير بني اعتماد طوري است كه به شكل باورپذيري، فيلمساز را در كنار و حامي آدم هاي داستانش قرار مي دهد.

اسم فيلم هم گيلانه است. هم نشاني از وطن در آن وجود دارد و هم تانيث و زنانگي. اما به لحاظ اجرا هم گيلانه، فيلم بي ادا و اصولي است كه ساختار نسبتاً محكمي دارد. حالا بايد درباره بخش دوم فيلم حرف بزنيم كه خيلي خيلي از بخش اول آن بهتر و دوست داشتني تر است. ماجراي ساخته شدن فيلم را هم كه لابد مي دانيد. بخش دوم درجه يك فيلم را، بني اعتماد اول ساخت. بخشي از يك فيلم سه اپيزودي كه يكي از بخش هايش را همين گيلانه تشكيل مي داد. اما بعد اين بخش را جدا كرد و تصميم گرفت به يك فيلم بلند تبديلش كند. يك جورايي هم حق داشت. بعيد نبود كه اپيزود مذكور قرباني كوتاه بودنش شود. مشكلات فيلم هم درست از اينجا شروع شد. بخشي كه بني اعتماد بعداً ساخت و به عنوان بخش اول به آن اپيزود درخشان اضافه كرد، واقعاً ضعيف تر و كم تاثيرتر است.

بازي خوب فاطمه معتمدآريا، در اين بخش هم وجود دارد، در عوض از ايجاز و عمق و ميزانسن هاي ساده اما به شدت تاثيرگذار نيمه دوم (يا اگر به لحاظ زمان ساخت حساب كنيم، اپيزود اول) خبري نيست. باز اگر اين نيمه ضعيف تر براي خودش بود و كاري به بخش اصلي فيلم نداشت، خيالي نبود. اما مشكل اين جاست كه روشن شدن خيلي چيزها، به بخش نهايي هم لطمه زده. آنهايي كه ابتدا اپيزود فرزند مجروح و مادر پرستار و زجر كشيده را ديده اند، به هيچ وجه نمي توانند تاثير اوليه فيلم را براي تماشاگران محصول فعلي، بازگو كنند. آن اپيزود بخشي از تاثيرش را از نگفتن ها مي گرفت. با توجه به بازي خوب رادان و معتمدآريا، و فيلمنامه به شدت حساب شده، خيلي زود با شخصيت ها همدردي مي كرديم بي اين كه خيلي چيزها را بدانيم و همين بيچاره مان مي كرد. اين كه آدم هاي قصه از كجا آمده اند و چطور به اين روز افتاده اند. اين كه قبلاً جوري زندگي مي كرده اند را در ذهن خودمان مي ساختيم. اين نگفتن هاي داستاني ذهن مان را درگير مي كرد و استفاده خوب بني اعتماد از لوكيشن و شخصيت هاي فرعي جذاب اش مثل هميشه با بازي خيلي خيلي خوب شاهرخ فروتنيان در نقش دكتر ما را با خودش مي برد. آن وقت ها فيلم درست به همان تپه سرسبزي مي مانست كه مادر و فرزند معلول روي آن زندگي مي كردند. بالاي تپه را مي ديديم و كل فضا را نه. حالا اما براي رسيدن گيلانه به مدت زمان يك فيلم بلند، همه چيز آنقدر گفته مي شود كه تاثير سابق از بين مي رود. بخش اول فعلي فيلم، يك عيب ديگر هم دارد. بهرام رادان كه در نقش مرد معلول خيلي خوب است، نقش كوتاهش به عنوان پسر رشيد خانواده را زيادي «آرتيستي» بازي مي كند.

با اين وجود برويد فيلم را ببينيد و باور كنيد كه هنوز تاثيرگذار است. كم تر فيلمي در سينماي ايران ساخته شده كه اين قدر لج آدم را از جنگ درآورد. كارگردان هاي اپيزود اول اين قدرت را دارند كه با امكان محدود و هزينه اندك، فضاي پر از خوف و درد جنگ را در توقفگاه هاي اتوبوس گيلانه و فرزندش بسازند. آدم آرزو مي كند ديگر چنين شرايطي پيش نيايد. زير پوست شهر را كه مي ديديم، خيال مان راحت بود كه خيلي از مشكلات آن خانواده فقير براي ما پيش نخواهد آمد، يا حداقل بعيد است. جنگ اما معمولاً اهل مساوات است. با همه يك جور رفتار مي كند.

[Rasputin]

نگاه مردم گراي بني اعتماد، با فيلم زير پوست شهر و بعد روزگار ما و حالا گيلانه، به اوج خودش رسيده. شخصيت هاي داستان، موقعيت ها و گره هاي دراماتيك در فيلم هاي اخير بني اعتماد طوري است كه به شكل باورپذيري، فيلمساز را در كنار و حامي آدم هاي داستانش قرار مي دهد.

اسم فيلم هم گيلانه است. هم نشاني از وطن در آن وجود دارد و هم تانيث و زنانگي.

اما به لحاظ اجرا هم گيلانه، فيلم بي ادا و اصولي است كه ساختار نسبتاً محكمي دارد. حالا بايد درباره بخش دوم فيلم حرف بزنيم كه خيلي خيلي از بخش اول آن بهتر و دوست داشتني تر است. ماجراي ساخته شدن فيلم را هم كه لابد مي دانيد. بخش دوم درجه يك فيلم را، بني اعتماد اول ساخت. بخشي از يك فيلم سه اپيزودي كه يكي از بخش هايش را همين گيلانه تشكيل مي داد. اما بعد اين بخش را جدا كرد و تصميم گرفت به يك فيلم بلند تبديلش كند. يك جورايي هم حق داشت. بعيد نبود كه اپيزود مذكور قرباني كوتاه بودنش شود. مشكلات فيلم هم درست از اينجا شروع شد. بخشي كه بني اعتماد بعداً ساخت و به عنوان بخش اول به آن اپيزود درخشان اضافه كرد، واقعاً ضعيف تر و كم تاثيرتر است.

بازي خوب فاطمه معتمدآريا، در اين بخش هم وجود دارد، در عوض از ايجاز و عمق و ميزانسن هاي ساده اما به شدت تاثيرگذار نيمه دوم (يا اگر به لحاظ زمان ساخت حساب كنيم، اپيزود اول) خبري نيست. باز اگر اين نيمه ضعيف تر براي خودش بود و كاري به بخش اصلي فيلم نداشت، خيالي نبود. اما مشكل اين جاست كه روشن شدن خيلي چيزها، به بخش نهايي هم لطمه زده. آنهايي كه ابتدا اپيزود فرزند مجروح و مادر پرستار و زجر كشيده را ديده اند، به هيچ وجه نمي توانند تاثير اوليه فيلم را براي تماشاگران محصول فعلي، بازگو كنند. آن اپيزود بخشي از تاثيرش را از نگفتن ها مي گرفت. با توجه به بازي خوب رادان و معتمدآريا، و فيلمنامه به شدت حساب شده، خيلي زود با شخصيت ها همدردي مي كرديم بي اين كه خيلي چيزها را بدانيم و همين بيچاره مان مي كرد. اين كه آدم هاي قصه از كجا آمده اند و چطور به اين روز افتاده اند. اين كه قبلاً جوري زندگي مي كرده اند را در ذهن خودمان مي ساختيم. اين نگفتن هاي داستاني ذهن مان را درگير مي كرد و استفاده خوب بني اعتماد از لوكيشن و شخصيت هاي فرعي جذاب اش (مثل هميشه با بازي خيلي خيلي خوب شاهرخ فروتنيان در نقش دكتر) ما را با خودش مي برد. آن وقت ها فيلم درست به همان تپه سرسبزي مي مانست كه مادر و فرزند معلول روي آن زندگي مي كردند. بالاي تپه را مي ديديم و كل فضا را نه. حالا اما براي رسيدن گيلانه به مدت زمان يك فيلم بلند، همه چيز آنقدر گفته مي شود كه تاثير سابق از بين مي رود. (بخش اول فعلي فيلم، يك عيب ديگر هم دارد. بهرام رادان كه در نقش مرد معلول خيلي خوب است، نقش كوتاهش به عنوان پسر رشيد خانواده را زيادي «آرتيستي» بازي مي كند.) با اين وجود برويد فيلم را ببينيد و باور كنيد كه هنوز تاثيرگذار است. كم تر فيلمي در سينماي ايران ساخته شده كه اين قدر لج آدم را از جنگ درآورد. كارگردان هاي اپيزود اول اين قدرت را دارند كه با امكان محدود و هزينه اندك، فضاي پر از خوف و درد جنگ را در توقفگاه هاي اتوبوس گيلانه و فرزندش بسازند. آدم آرزو مي كند ديگر چنين شرايطي پيش نيايد. زير پوست شهر را كه مي ديديم، خيال مان راحت بود كه خيلي از مشكلات آن خانواده فقير براي ما پيش نخواهد آمد، يا حداقل بعيد است. جنگ اما معمولاً اهل مساوات است. با همه يك جور رفتار مي كند.

[Rasputin]

چند تار مو مانند فيلم قبلي سازنده اش (از كنار هم مي گذريم) ظاهر ساده اي دارد؛ از همان نوع سادگي اي كه برخي «زندگي» مي نامندش. اتفاق عجيب و غريبي در كار نيست. همه چيز عادي و آشناست. آدم هاي فيلم را خوب مي شناسيم. با حرف ها و مشكلات شان آشناييم و تجربه هايشان برايمان كاملاً ملموس است. براي رسيدن به يك حس شبه كاروري هيچ نيازي به توضيح اضافه و پيچ و تاب روايي حس نمي شود و آنچه عملاً قصه فيلم را شكل مي دهد تعريف موقعيت هاي به ظاهر متفاوت و در واقع مشابه اين آدم ها و ارتباط شان با يكديگر است. و اين همان چيزي است كه به عنوان بنيادي ترين و جامع ترين تعريف و تصور از مفهوم گنگي به اسم زندگي مي شناسيم.

البته چند تار مو آشكارا با آن مدل فيلمسازي مرسوم كه با توسل به مستندنمايي مي كوشد آينه زندگي باشد بسيار متفاوت است و بر خلاف ظاهر ساده اش ساختار حساب شده اي دارد. شايد ريشه اصلي اين تفاوت در هدف فيلمساز از ساختن فيلمش نهفته باشد. بسياري از فيلم هايي كه زير عنوان «واقع گرا» طبقه بندي مي شوند تحت حاكميت مضامين موضوع انتخابي شان قرار دارند و همه تلاش شان به وضوح، رسيدن به «حرف»ي است كه دغدغه اصلي فيلمساز به نظر مي رسد. بنابراين در زير ظاهر متفاوت شان پيچيدگي و آشنايي زدايي چشم گيري ديده نمي شود. ايرج كريمي، برعكس سعي مي كند مضمونش را در لفافه ساختار بپيچد و تماشاي فيلم هايش شبيه مشاركت در بازي تازه اي است كه او با مصالح شناخته شده اي به نام ابزار سينمايي راه انداخته. سنگ بناي چند تار مو ايده اي كاملاً ساختاري است. زني تنها (هما) به دليل مشكلي كه برايش به وجود آمده از يك نقطه ثابت (كه آژانس مسافرتي محل كارش است) با افرادي كه هر يك به دليلي از او _ و حتي شهر او- دورند ارتباط تلفني برقرار مي كند. در طول فيلم هيچگاه اين نقطه مركزي را نمي بينيم و فقط صداي او را در حال صحبت با آدم هاي مختلف مي شنويم. به واسطه اين تماس ها كم كم اين افراد را مي شناسيم و با كشيده شدن آنها به سمت نقطه مركزي شان (هما) همراه مي شويم. هر چند در نهايت _ با بازيگوشي هوشمندانه اي- به آن نقطه ثابت و قابل پيش بيني نمي رسيم. مي بينيد كه همين چند خط خلاصه داستان هم بيشتر به يك طرح هندسي شبيه است تا پيرنگ يك فيلمنامه داستاني.

به اين ترتيب مضامينِ اتفاقاً پرشمار قصه به عوض تحميل شدن توسط فيلمساز، به شكلي غيرمستقيم در ذهن تماشاگر جريان مي يابند و او را فعالانه در دنياي فيلم شريك مي كنند. فيلم با تلفن هما به خانم پيرزاد شروع مي شود. پيرزن را مي بينيم كه گوشي را برمي دارد و صداي هما را مي شنويم كه در مقابل كنجكاوي هاي آزاردهنده پيرزن در مورد جدايي اش نخستين نما را از موقعيت دشواري كه درش قرار گرفته برايمان ترسيم مي كند. بلافاصله گفت و گوي تلفني او را با مهندس پيرزاد (مجيد مشيري) مي شنويم و سپس تحسين هاي همراه با سوءنيت اما پذيرفتني مهندس را كه «يك خانم خوبيه اين خانم كريمان. درجه يك. دقيق، باهوش، باانضباط، زيرك، كاري. اون وقت شوهر احمقش ازش جدا شده.» به محض اين كه آماده مي شويم تا هما را در فهرست «خوب ها» بگذاريم اظهارنظرهاي دوست مهندس جايي براي ترديد باز مي كند؛ «من كه اين خانم رو از نزديك نمي شناسم ولي لابد يه عيبي يه مرضي بالاخره يه چيزي بوده كه شوهرش ولش كرده.» پس از گفت و گوي هما با خواهرش، سيما (فريبا كامران)، مي فهميم كه هما هنوز پژمان، شوهرش (شاهرخ فروتنيان)، را دوست دارد و مي فهميم كه پژمان - كه مي دانيم «احمق» است چون هما را «طلاق داده»- براي اين كه در سفرش همراه با يك «خانم محترم» دچار مشكل نشود سپنتا را هم همراه خودش برده است. درست وقتي كه همه چيز براي جبهه گرفتن عليه پژمان مهياست فضاي صميمي و البته گرفته ماشين پژمان و بيتا و سپنتا همه اين حس ها را از بين مي برد. حتي مهندس هم كه براي كار خودش توجيه منطقي اي ندارد با سفارش دلسوزانه براي پيگيري احوال يكي از كارمندانش از غلظت انرژي منفي اطرافش مي كاهد. و همين طور تا انتهاي فيلم با توجه به فرصتي كه فيلمساز به تك تك اين آدم ها داده احساس مي كنيم همه را درك كرده ايم و به شكلي به همه شان حق داده ايم. بنابراين ما مي مانيم و يك كلاف سردرگم كه اسمش به طور كلي زندگي است و در آن نمي شود به راحتي كسي را مقصر دانست و كسي را تبرئه كرد.

علاوه بر اينها چند تار مو پر است از جزئيات مثال زدني اي كه به منظور غناي صحنه ها طراحي شده و در بيش تر موارد تأثيرگذار از كار درآمده است. استفاده از اشياي صحنه براي خلق فضا ها، ميزانسن ها و كمپوزيسيون هاي - تا حد امكان- پويا و گويا يكي از اين موارد جالب توجه است.

با اين حال چند تار مو نسبت به از كنار هم مي گذريم فيلم ضعيف تري است و ناهماهنگي هاي جزيي، اما آشكار و آزاردهنده اي دارد. در كنار آن همه شخصيت چندوجهي قابل قبول، شخصيت شيرين (همسر يك اصلاح طلب) هم هست كه با ظاهري هجو آميز نمونه بي مسمايي از يك شخصيت سياسي است و گفت وگوي كنايي اش با ميوه فروش بيشتر مضحك است تا طعنه زن. ديالوگ هاي خوب فيلم گاهي از مسير لغزان شان بر لبه تيغِ حدفاصل اطلاع رساني بي طرف و شعارهاي آشكار منحرف مي شوند. صحنه پاياني فيلم كه مونولوگ شعرگونه اي است كه به شكلي دكلمه وار توسط بيتا ادا مي شود بسيار نچسب و ناهمگون است و همين طور كل صحنه زيرزمين پگاه و برادرش. اين ايراد را گاهي در دكوپاژ هم مي بينيم. در صحنه صحبت سيما با سعيد، نامزدش، هر كدام در يك سوي نهر آبي ايستاده اند و ديالوگ هايشان را كاملاً مجزا از هم و به ترتيب ادا مي كنند. دست آخر هم براي بيرون رفتن از كادر، در يك نماي دور هر دو در سكوت به دو سوي مختلف حركت مي كنند.

چند تار مو شاهكار نيست. حتي بدون توجه به مشكلات توليد چنين فيلمي نيز كسي از آن توقع شاهكار ندارد. بنابراين مي شود به عنوان يك فيلم تجربي متفاوت آن را ديد، از تماشايش لذت برد و منتظر فيلم بعدي آقاي كريمي ماند.

[Rasputin]

چنانچه گوشه کنايه ها و ايما اشاره ها و به ويژه نام شخصيت هاي اصلي ماجرا يادآوري مي کنند قرار است "بانوي من" روايتي روز آمد و معاصر از افسانه هاي عاشقانه "ليلي و مجنون" و "شيرين و فرهاد" باشد و حکايت مکرر عشق و ناکامي را در مناسبات تعصب آميز به زبان طنز و شوخي و هجو و هزل باز گويد و بر پاره هاي آداب و رسوم و سنت هاي خانوادگي طعنه بزند. اين مضمون و پيام از طرح کلي داستان آشکارا دريافت مي شود؛ فرهاد (پرويز پرستويي) که دل در گرو عشق شيرين (پانته آ بهرام) دارد بنا به رسم خويشاوندي بايد با دختر عمويش؛ ليلي (کتايون رياحي)ازدواج کند و بدين ترتيب کشمکش آدم ها و اوج و فرود حوادث شکل مي گيرد و قصه عشق افسانه وار دلدادگان ناکام رقم مي خورد اما آنچه روي پرده سينما مي بينيم بازتاب بي کم و کاست، دستمايه مورد نظر نيست و فيلم با پراکنده گويي و حاشيه روي خيلي زود از اصل مطلب دور مي افتد و در برزخ کمدي و تراژدي بلاتکليف مي ماند.

"بانوي من" با لحن کمدي هزل آغاز مي شود و در پايان به وادي ملودرام هاي احساساتي و تاثير برانگيز مي غلتد و بي آنکه منطق تغيير لحن اش را بهفميم سرگردان ميان دو حس متضاد، نمي دانيم بالاخره بايد براي سرنوشت غمبار قهرمانان ماجرا اشک بريزيم با به موقعيت نا متعادلشان بخنديم و اين حالت دو گانه را نمي توان با اصطلاحات و تعبيرهايي چون طنز تلخ و کمدي سياه توجيه کرد. چون نشانه بارز عدم انسجام فيلم است.

تعدد و تنوع شخصيت ها و روند پرشتاب حوادث نيز از ديگر عواملي هستند که به آشفتگي و سردرگمي فيلم دامن مي زنند و تا جايي که درگير و دار فضاي شلوغ و پر ازدحام بستر داستان، حضور برخي آدم ها، دليل قانع کننده اي ندارد و مجالي براي تشريح موقعيت شان در خط سير ماجرا ها پيش نمي آيد. مثلا شخصيتي به نام آقا قدير عموي فرهاد و پدر ليلي که طبعا بايد جايگاه مهمي در طايفه پدرسالار "لولاچي" ها داشته باشد، پيش از شناخته شدن وجوه شخصيتي اش مي ميرد و از دور داستان خارج مي شود. به هر حال در ميان انبوه آدم هاي جورواجوري که فضاي صحنه هاي فيلم را اشغال کرده اند، فقط چهار شخصيت اصلي قابل درک هستند و بقيه محض خالي نبودن عريضه، گه گاه خودي نشان مي دهند و حرفهايي مي زنند که نه گره اي از قصه باز مي گشايد و نه بر پيام اصلي داستان نکته اي مي افزايد و جز پريشاني و ملال حاصلي بار نمي آورد. يکي از نکته هاي تامل برانگيز فيلم، قضيه مجنون شدن فرهاد است و اگر دستمايه اصلي و محوري "بانوي من" قرار مي گرفت، مي توانست قصه را از پريشان گويي برهاند و فصل تازه اي در روند کسالت بار داستان رقم بزند.

پناه بردن به وادي جنون براي رها شدن از قيد و بند تعصبات خشک و خودکامگي هاي جبرآميز، ايده جذابي است که مي شد آن را همچونت مثيلي پرمعنا گسترش داد و از وراي لحظه هايش بر تقابل عقل و دل کنايه زد اما متاسفانه اين فصل نيز با تاکيد هاي مبالغه آميز، هدر مي رود و جز نمايش کليشه وار رفتارهاي متظاهرانه و حرافي هاي شعارگونه، حرف و حديثي براي گفتن ندارد. در فضاي ديوار خانه، مثل هميشه شاهد حرکات و سکنات ساختگي آدم هايي هستيم که مي کوشند جنون خود را با ادا و اطوار به رخ بکشند! دائم حرف هاي حکيمانه مي زنند و جلوي دوربين فيلمبرداري شکلک در مي آورند و بالا و پايين مي پرند و .... در نتيجه حضور فرهاد عاشق، ميان اين جمعيت پريشان حال، درست جا نمي افتد و عصيان او عليه اقتدار بي چون و چراي رئيس ديوانه خانه و بر هم ريختن شالوده يک نظم سلطه جويانه چندان تاثير گذار نيست و قضيه وقتي مبهم تر و باورناپذيرتر مي شود که فرهاد مي خواهد به سياق همتاي افسانه اي خود، با جاري کردن آب، نقش قهرماني اسطوره اي را ايفا کند و عطش ساکنان آن قلمرو فراموش شده را فرو بنشاند. پس شبانه ميله حفاظ سلول را مي شکند. بيرون مي آيد و وسط حيات، کمي با لوله ها ور مي رود و ... صبح روز بعد انفجار مخزن و فوران آب و پايکوبي و دست افشاني ديوانگان از بند رسته را شاهديم و طبعا از خود مي پرسيم ، چه شد؟! اين فرهاد جسور آزادي بخش، چه ترفندي زد و کدام کلک را سوار کرد و چطور آن مخزن عظيم را در هم شکست؟!

آيا آنچه مي بينيم شعبده بازي است يا تصوير خيال خام و رويايي کودکانه؟! هيچ پاسخ قانع کننده اي وجود ندارد و بدين ترتيب بناي سست فيلم در اوج پيام اخلاقي اجتماعي اش فرومي ريزد و به يک فانتزي ساده انگارانه بدل مي شود.

يدالله صمدي را از سالها پيش مي شناسيم، زماني طرز نگاهش به سينما معقول و پذيرفتني مي نمود. طنز و کمدي را مي شناخت و فيلمهايش- طي دو دهه گذشته- هم باب پسند مخاطب عام بود و هم بيش و کم نظر مساعد منتقدان و صاحبنظران را بر مي انگيخت. نخستين تجربه بلند سينمايي اش ، "مردي که زياد مي دانست" در سومين جشنواره فيلم فجر خوش درخشيد و جايزه بهترين کارگرداني را نصيبش کرد و– فيلم دومش؛" اتوبوس" در چهارمين جشنواره فجرلوح زرين بهترين فيلم و بهترين تدوين و بهترين بازيگر نقش اول مرد را دريافت کرد و بعد فيلم "ايستگاه" قابليت ديگري از او به نمايش گذاشت و نشان داد که با فيلمسازي حرفه اي و صاحب ذوق و استعداد طرف هستيم اما حالا پس از گذشت ساليان بسيار "يدالله صمدي" را در "بانوي من" سردرگم و سست مايه مي بينيم! راستي چرا؟

آن همه ذوق و سليقه و استعداد کجا رفت؟! شايد صمدي هم مثل من اين روزها حال خوشي ندارد!

[Rasputin]

L'Enfant (The Child) (2006)

Dispossessed twenty-year old Bruno (Jeremie Renier) lives with his eighteen-year-old girlfriend Sonia (Deborah Francois) in Seraing, an eastern Belgian steel town. They live off Sonia's unemployment benefits along with the panhandling and petty thefts committed by Bruno and his gang. Their lives change forever when Sonia gives birth to their child, Jimmy. She returns home after Jimmy's birth to find...

Genres: Art/Foreign and Drama

Running Time: 1 hr. 40 min.

Release Date: March 24th, 2006 (NY/LA)

MPAA Rating: R for brief language.
Cast and Credits

Starring: Jeremie Renier, Deborah Francois, Jeremie Segard, Fabrizio Rongione, Olivier Gourmet
Directed by: Luc Dardenne, Jean-Pierre Dardenne