رزمجو مي*گويد:«زماني كه ايراني*ها به تنگه ترموپيل مي رسند، لئونيداس يكي از دو پادشاه اسپارت (چون همه اسپارتي*ها با جنگ موافق نبودند) با گروهي براي زمان كوتاهي تنگه را مي*بندند. برخلاف آن چه در فيلم نشان مي*دهد، تا آخرين نفر مقابله نمي*كنند تا كشته شوند ؛ بلكه در ترموپيل گير مي*افتند. تعداد آنها نيز بيشتر از 300 سرباز بوده كه بقيه آنها همگي ناديده گرفته شده اند. در مقابل سپاه خشايارشا را تا يك ميليون نفر بالا مي برند تا جذابيت اين درگيري را بيشتر كنند و از اجساد ايرانيان پشته بسازند. اين ارقام چيزي است كه امروزه ديگر هيچ مورخي آن را نمي پذيرد و همگي ادعاهاي هرودوت را گزافه گويي مي دانند. اين بزرگنمايي از يك درگيري كوچك در سر راه سپاه ايران را هرودوت و تاريخ پردازاني همچون فرانك ميلر به يك اسطوره تبديل كرده اند كه هيچ سندي آن را تاييد نمي كند. به قول معروف دروغ هرچه بزرگتر باشد، مردم بيشتر باور مي كنند. بويژه در اروپا كه از كودكي اين داستان ها در مدارس به كودكان تدريس مي شود، داستان پردازي هاي هرودوت و امثال او تبديل به واقعيت هايي مي شود كه هيچ كس در درستي اين گفته ها شك نمي كند. در حاليكه از ديد باستانشناسي هيچ مدركي قادر به تاييد چنين افسانه هايي نيست. » اما در مقابل خود نويسندگان يوناني به پايداري كساني همچون بئاتيس فرمانده پادگان غزه و آريوبرزن در دربند پارس اشاره كرده اند. آريوبرزن و سپاهش به اذعان يوناني ها با وجود محاصره، تسليم اسكندر نمي شوند و تا آخرين نفركشته مي شوند اما. با دقت در جزييات اين دو نبرد مي بينيم، نبرد بئاتيس و آريوبرزن بسيار عظيم تر از ترموپيل است. اما اين پايداري ها عمدا ناديده گرفته شده است.
وي در باره تهمت*هاي اخلاقي كه در فيلم به خشايارشا زده مي*شود، مي*گويد:« با توجه به گفته هاي هرودوت اين تهمت*هايي است كه يوناني*ها دچارش بودند نه ايراني*ها. سازندگان اين فيلم حتي به هرودوت هم وفادار نمانده اند و هرچه خواسته اند سرهم كرده اند.» رزمجو با اشاره به اين كه اين فيلم تا اين حد هم به نوشته*هاي يوناني و بخصوص هرودوت وفادار نبوده است، مي*افزايد:«نويسنده اين فيلم از خودش داستاني ساخته كه در يك طرف ايراني*ها را وحشي، بربر و ناقص الخلقه نشان داده است كه در مقابل يوناني*هاي متمدن قرار گرفته*اند! »
وي با اشاره به اين تصور غلط تاريخي كه ايران از يونان شكست خورد، مي*افزايد:« برخلاف آنچه تبليغ مي شود ايران از يونان شكست نخورد. ايران قرار بود آتن را براي آتش افروزي هايش و حمله به سرزمين هاي تحت حمايت ايران مجازات كند و اين كار را كرد. خود هرودوت هم مي*گويد ماموريت خشايارشا تمام شد. او مي*خواست اين را به آتني*ها ثابت كند كه اگر شما وارد قلمرو ما شده و شهرها را بسوزانيد، ما هم مي*توانيم چنين كاري بكنيم، تا آتن رفته، پرستشگاه آتنا را به تلافي سوزاندن پرستشگاه هاي سارد بسوزانيم و شما را تنبيه كنيم. اما خشايارشا شهر آتن را نسوزاند. او تنها يك معبد يعني معبد آتنا را به تلافي سارد سوزاند. معابد ديگر سالم بودند. حتي آتني هايي در سپاه خشايارشا بودند كه مخالف سياست هاي نادرست شهرشان بودند. خشايارشا به اين آتني ها گفت تا به آكروپوليس رفته و مراسم مذهبي خود را انجام دهند. اين نشان مي دهد پرستشگاه هاي ديگر سالم باقي مانده بود. سپس او بدون نبرد آتن را ترك كرده از آن جا بيرون مي*آيد. هيچ جنگي براي پس گرفتن آتن در نمي*گيرد. اسپارتي*ها را هم مجازات نمي كند. داستان هاي بعدي همچون جنگ دريايي سالاميس نيز ابهامات بسيار دارد. هنوز بعد از چندين دهه كاوش در زير آب هيچ اثري از ناوگان غرق شده ايران بدست نيامده، بلكه تنها آثار يوناني است كه از زير آب خارج مي شود. پس از خروج خشايارشا از يونان، آتن و اسپارت هريك به ستايش از خود پرداختند كه چگونه خشايارشا و سپاهش را از يونان رانده اند و به دنبال آن داستان ها ساختند كه هيچكدام سند و مدركي براي اثبات ندارد و مدارك ارائه شده نيز همگي نياز به تفسير مجدد دارند. به مرور اين كار به افراط كشيده شد و سال ها بعد،كساني مانند هرودوت كار داستان پردازي را برعهده گرفتند و پول خوبي نيز براي داستان سازي هاي خود دريافت كردند. آتني ها پس از بازگشت ايرانيان بلافاصله به جان سرزمين هاي پيرامون خود افتادند و به كشتار مردم جزاير اطراف و به بردگي بردن زنان و كودكان آنان پرداختند. آيا اين را مي توان آزادي و دموكراسي ناميد؟ متحد شدن يوناني ها پس از نبرد با ايران نيز واقعيت ندارد چرا كه دهها سال يونان درگير جنگ هاي داخلي گرديد كه به ويراني يونان و دولتشهرهاي آن انجاميد.
به نظر اين متخصص تمدن هخامنشي آن چه در اين فيلم به نمايش در مي*آيد نشانه ناآگاهي فيلمساز است:« من فكر مي*كنم هيچ كس در اين گروه فيلمسازي نبوده كه از هنر، تاريخ و باستانشناسي، حتي در حد ابتدايي، آگاهي داشته باشد. ظاهرا كارگردان علاقه اي به حضور يك كارشناس نداشته. اگر هم كسي را به عنوان كارشناس داشتند، بسيار ناآگاه بوده و نشان داده است كه هيچ چيز از تاريخ و هنر نمي*داند چون تصويري كه از ايراني*ها و حتي اسپارتي ها ساخته شده است واقعي نيست و كاملا ساختگي است.»
وي با اشاره به نقل قول زك سنايدر كارگردان اين فيلم كه گفته من به تاريخ كاري ندارم و تنها كتاب ميلر را ساخته ام، گفت:«كسي كه به تاريخ تعهد ندارد، حق ندارد فيلم تاريخي بسازد. مثل كسي مي*ماند كه برق كار نباشد و برود يك ساختمان را سيم كشي كند. مسلما نتيجه كار آتش سوزي آن ساختمان خواهد بود. اثر كار مخرب يك فيلمساز بيشتر از سوختن يك ساختمان است، چرا كه مي*تواند ذهن ميليون*ها آدم را خراب كند. فيلم سازي كه فيلم تاريخي مي*سازد و از تاريخ كشورهاي ديگر مايه ميگذارد، بايد پاسخگو باشد. آيا او حاضر است نياكان و مردم كشور خودش را به اين صورت نشان دهد؟ فرانك ميلر هم چيزي بيش از يونان پرستي افراطي و نگاه محدود و يك بعدي به تاريخ نمي داند. » سنايدر گفته است اين فيلمي از كتاب كميك فرانك ميلر است و خواسته با همين جمله مسئوليت خود را در قبال تاريخ از خود سلب كرده و به گردن ميلر بياندازد. اما اين بهانه مناسبي نيست، چرا كه هركس ميتواند يك كتاب كميك سراپا اهانت را به يك فيلم تاريخي تبديل كند. اگر يك ايراني كميك داستان آريوبرزن را بدست اين كارگردان بدهد آيا او حاضر به ساخت فيلمي از آن خواهد بود؟ آيا حاضر است سپاهيان اسكندر را موجودات وحشي، ناقص الخلقه و هيولاوار نشان دهد و اسكندر را سياهپوست؟ آيا آنها اعتراض نخواهند كرد؟
رزمجو به مسئله برده داري كه در فيلم به ايرانيان نسبت داده شده اشاره مي*كند و آن را خلاف تاريخ صحيح ايران مي*داند:« ايراني*ها مخالف برده داري بودند. در عوض از آغاز تسلط ايران بر برخي كشورهاي برده دار مانند بابل كه به طور سنتي برده دار بودند، مدارك مبني بر برده داري كاهش مي يابد تا ديگر اثري از آن در مدارك ديده نمي شود. در گل نوشته هاي تخت جمشيد نيز اثري از بردگان ديده نمي شود و همه افراد از سوي دولت دستمزد مي گيرند. اين نشان مي دهد ايرانيان مخالف برده داري بودند. كورش نيز پس از تصرف بابل دستور آزادي اسيران و بردگان را صادر مي كند. برخلاف اين، يونان يك جامعه برده دار بود. نه تنها در آتن و اسپارت بلكه در تمام يونان از اسرا و بردگان استفاده مي كردند. از نظر رفتار با مردم نيز ايراني*ها هرگاه به كشوري حمله مي كردند به سكنه عادي كاري نداشتند و مردم مي*توانستند زندگي خودشان را داشته باشند. همه ملت ها در دين، زبان و سنت*هاي محلي آزاد بودند كه اين ها همه سند مكتوب دارد. حتي سندهايي داريم كه از روحانيان يوناني آسياي صغير نبايد ماليات گرفته شود
جامعه يونان در آن روزگار تنها نام دموكراسي را با خود دارد اما حقيقت اينست كه يونانيان برده دار بودند و بخش بزرگي از جامعه را بردگان تشكيل مي دادند كه از حقوق اجتماعي محروم بودند. گروه بسياري نيز شهروندان درجه دو و سه به شمار مي رفتند و در نهايت زنان بودند كه حتي اجازه خروج از خانه نداشتند چه رسد به حق راي. چنين جامعه اي به غلط دموكراتيك ناميده شده. اما در ايران كه زنان مي توانستند فرمانده ناوگان نيروي دريايي باشند، عضو شوراي جنگي باشند، سرپرست گروه هاي كارگري باشند و خود در اداره اموال خود سهيم باشند هرگز در تاريخ مطرح نمي شوند. يونانيان آن زمان كه چنين وضعي را درك نمي كردند، ايرانيان را زن صفت مي ناميدند و تصور مي كردند حضور زنان در فعاليت هاي كاري و اجتماعي دليل زن صفت بودن ايراني هاست. درگل نوشته اي اداري به حق زايمان و مرخصي زايمان زنان اشاره شده. چنين چيزي هرگز در يونان وجود نداشت. متاسفانه حكومتي برپايه روابط انساني، احترام به حقوق بشر و زنان آزاد، به دروغ برده دار و بربر ناميده مي شود. اين ناآگاهي از تاريخ نيست بلكه تحريف تاريخ بشري توسط افراد خاصي است به دلايل سياسي و براي سود مالي. سود مالي باعث مي شود كمپاني هاي فيلمسازي به اصول اخلاقي پايبند نباشند.
داستان فيلم به خوبي نشان مي دهد هدف اصلي فيلم ضربه به هويت ايراني است و براي اين كار از هر تهمتي كه توانسته اند استفاده كرده اند. جنبه پنهان سياسي اين فيلم با وجود انكار كارگردان، چندان پنهان نمانده و به خوبي ديده مي شود. تنها افراد ساده نگر كه به واقعيت هاي تاريخي علاقه اي ندارند، از اين فيلم لذت خواهند برد و متوجه هدف اصلي آن نخواهند شد. بايد با اين فيلم به طور قانوني برخورد كرد تا در آينده، تاريخ و هويت ايران، لقمه اي آسان براي فيلمسازان و داستان پردازان نباشد.

Comment