Important Political News

[Rasputin]

اينک افزون بر چهار ماه است که منصور اسانلو فعال کارگری به ناحق در بازداشتگاه امنيتی در سلول انفرادی و در شرايطی سخت به سر می برد و پاره ای از گزارشها حاکی از اعمال فشار شديدبر نامبرده برای اخذ اعترافات غيرواقعی است .او در اين مدت از تمامی حقوق انسانی و شهروندی اعم از ملاقات متعارف با خانواده و وکيل و ... محروم بوده است .علی رغم ترفند هميشگی طرح اتهامات گسترده در بدو بازداشت تا کنون هيچ مدرک مستندی از سوی دستگاه قضايی منتشر نشده است .بنيانگذاری و فعاليت درسنديکای کارگری مطابق اعلاميه جهانی حقوق بشر ، الزامات عضويت در سازمان جهانی کار و قانون اساسی حق مسلم و بديهی فعالان کارگری است .از اين رو تلاشهای بی وقفه و خستگی ناپذير منصور اسانلو در بنيانگذاری سنديکای شرکت واحد اتوبوسرانی و پيگيری برای تحقق خواسته های صنفی اعضاء اين سنديکا ضمن آنکه اقتضاء حقوق شهروندی ايشان است، در خور تشويق و قدردانی است . ما امضا کنندگان زير با الهام از اعلاميه جهانی حقوق بشر، مقاوله نامه های جهانی کار که به تاييد و امضاء جمهوری اسلامی نيز رسيده و موظف به عمل به آنها است و دوماهه بودن مهلت بازداشت موقت خواستار آنيم که به فوريت آقای منصور اسانلو از زندان آزاد شوند و زمينه احقاق حقوق ايشان با برگزاری دادگاه صالح علنی فراهم شود و همچنين تاکيد می کنيم که برخورداری از سنديکای مستقل کارگری حق بديهی و سلب ناشدنی کارگران و زحمتکشان می باشد که مطالبه آن نبايد با زندان ، اخراج و اذيت و آزار خانواده ها مواجه شود . آنهم در زمانه ای که قبضه کنندگان قدرت شعار "حمايت از محرومان " را سر می دهند .
در پايان موکدا از مسئولان مربوط می خواهيم به خواسته های صنفی رانندگان شرکت واحد توجه نشان داده، زمينه بازگشت به کار شرافتمندانه رانندگان اخراج شده به دلايل سياسی را فراهم سازند .

1- آرام نژاد فاطمه
2- آذر پژوه پريسا
3- آذرى پيمان
4- آرامی هادی
5- آزمون محمدامين
6- آسايش محمد کريم
7- آقاجری روزبه
8- آقاسی فريدون
9- آقايى مجيد
10- آل آقا سعيد
11- آل محمد رضا
12- ابدالى على
13- ابراهيمى پيام
14- ابراهيمى قاسم
15- ابوعلى راحيل
16- ابونصر سحر
17- ابونصر محمود
18- احديص مجتبى
19- احمدزاده شعبان
20- احمدی بختيار
21- احمدی آريان امير
22- احمدی بابک
23- احمدی خراسانی نوشين
24- احمدی رعنا
25- احمدی صدف
26- احمدی عباس
27- احمدی گيتا
28- احمديان امين
29- احمدى زانيار
30- اخوان آيدين
31- اخوان اسد
32- اخوان راد صابر
33- ادب بهاءالدين
34- ارپانی محمد زه
35- اردلان پروين
36- اردلان پروين
37- ارشادی فر عليرضا
38- استکی محمد
39- استيری احسان
40- اسحاقی امير
41- اسحاقی محمد علی
42- اسحقى حمزه
43- اسد زاده سمانه
44- اسدی زيدآبادی حسن
45- اسدی ميلاد
46- اسماعيلی مهدی
47- اسماعيلی نوشين
48- اسمعيل زاده على
49- اسمی زاده سارا
50- اصرارى صفرعلى
51- اصلاحچی مرتضی
52- اصلانی افشين
53- اصلى حسين
54- افتخارى محمد
55- افرازفر روزبه
56- افشاری علی
57- افشارى مصطفى
58- اقبال آرمين
59- اقبال مهدی
60- اکبرى حامد
61- اکبرى على اکبر
62- الياسی مهدی
63- امامی احمد
64- امير انتظام عباس
65- اميری روزبهان
66- امين زاده مهدی
67- امين لو آرمين
68- امينی حسين
69- اميدبخش فراز
70- اميرخانلو غلام
71- اميرشيرزاد بابک
72- امينى محمد
73- انجم محمد
74- انجيدنى پيمان
75- انصاری کيوان
76- انورى حسين
77- اوخ محمد
78- اولاد غفارى حامد
79- ايلخچى زاده ميلاد
80- بابايی سعيد
81- بابک نورى
82- باستانی مجتبی
83- باستانی مسعود
84- باقر پور محمد
85- باقری اسعد
86- باوند هرميداس
87- بخارايی محمد مهدی
88- بدرى محمدتقى
89- براتيان ايمان
90- براتيان پوريا
91- برتنی آزاد
92- برومند بهروز
93- بزرگيان امين
94- بلی وند کيومرث
95- بهبهانی سيمين
96- بهداد مرتضى
97- بهرامی امير حسين
98- بهرامی عادل
99- بهرامى امين
100- بهکيش آزاده

[Rasputin]

101- بهمن آلاله
102- بيات بهاره
103- بياره علی
104- بيانلو رسول
105- بيسوانوند امين
106- بيگلو مصطفى
107- پارسا حسن
108- پناهی جعفر
109- پور اقايی سپيده
110- پور جعفر علی
111- پورافصل ميثم
112- پولاد زاده احمد
113- تقوى جواد
114- تقی نيا طلعت
115- تميزى على
116- توکليان جلال
117- تهرانچى آرش
118- تهرانی ويدا
119- جانی بابک
120- جاودانی حسين
121- جدى زينب
122- جعفری سعيد
123- جعفری محمد حسين
124- جعفری نوشين
125- جمالی علی
126- جمشيدی ايرج
127- جوانشير کامبيز
128- چترچی ماندانا
129- حاتمی عيسی خان
130- حاجی امينی هادی
131- حاجى بابايى مريم
132- حبيبی مهدی
133- حجازی سارا
134- حجتی جلال
135- حسامی فرد رضا
136- حسن زاده مجتبى
137- حسن زاده مجتبى
138- حسنى مسعود
139- حسينی آناهيتا
140- حقانی محسن
141- حقيقت جو فاطمه
142- حمدى پور محسن
143- حيدری بابک
144- حيدری حسين
145- حياتى مهر نيما
146- خالقی بهروز
147- خالقی بهروز
148- خالقيان سيدابراهيم
149- خامه آرمين
150- خان زاده زينب
151- خاندل آرش
152- خانی محمد
153- خبيرى حسام
154- خجسته رحيمی رضا
155- خدابنده حميد
156- خداداد احمد
157- خراسانی مريم
158- خردمند پور هادی
159- خردمندى عليرضا
160- خسروی سروش
161- خطيبى سروش
162- خلج الياس
163- خلدى ابراهيم
164- خليلی پور خليل
165- خليلی مهدی
166- خواجه لو رضا
167- خوانچه زر سيروان
168- خوشکام محسن
169- دادخواه اکرم
170- دادگستر سهيلا
171- دانشور حامد
172- داودی عليرضا
173- داوودی علی
174- داوودی مهاجر فريبا
175- دباغ بابک
176- دباغيان محمدعلى
177- درازهى بهزاد
178- درخشانى ادريس
179- درد کشان جواد
180- دشتستانی سروش
181- دلاور اکبر
182- دلبری رضا
183- دلبرى مونا
184- دلواری هما
185- دهقان مسعود
186- دهقان مصطفی
187- رحمانی اميرحسين
188- رحمانی وحيد
189- رحمانى فرهاد
190- رحيمی راد محمد رضا
191- رحيمی راد محمد رضا
192- رستاخيز شاهرخ
193- رستگاری شاهو
194- رسول دروگرى
195- رسولی جعفر
196- رضانيا محمدجواد
197- رضايی آرش
198- رضايى ابراهيم
199- رضايى رضا
200- رضوی جهانگير
201- رفيعی شاهين
202- رمضان نژاد حسن
203- رنجی پور علی
204- رواج سعيد
205- روانبد بهزاد
206- روحى مهناز
207- رياضی روزبه
208- رييس دانا فريبرز
209- زارع نفيسه
210- زارعی عبيد
211- زارعی محمد
212- زارعی مختار
213- زارعى محمدمهدى
214- زعفرى على
215- زعفرى ياسر
216- زعيم کوروش
217- زند سجاد
218- زنوزی مهرنوش
219- زيد آبادی احمد
220- زينلی شاهين
221- سالارى شهربابکى سبحان
222- سپهر مند بهنام
223- سپهسالاری عليرضا
224- سجادی ستاره
225- سرمدی پرستو
226- سروش منصور
227- سعيدى جمال
228- سلطان زاده سارا
229- سلطانی علی
230- سلطانی نسيم
231- سليمانی فاطمه
232- سليمانى اسماعيل
233- سميعی نژاد مازيار
234- سيف خسرو
235- سيما سليمان
236- سيادتى على
237- شادفر ناهيد
238- شاکرى صادق
239- شاه مرادی احسان
240- شاه مرادی احسان
241- شاه ويسی حسين
242- شاهين فر شهاب
243- شبانی مريم
244- شرخانی قانع
245- شريعتی اشکان
246- شريفی حجت
247- شريفی سجاده
248- شريف محمد
249- شفائى جمال
250- شفيق مرتضى
251- شکر لو مهسا
252- شکرى محمد
253- شکرى محمد
254- شکورزاده فرزانه
255- شکوهى على
256- شمس جواد
257- شمس فواد
258- شهری مهدی
259- شيخ الاسلام امير
260- شيخ پور نيما
261- شيخ زاده امين
262- شيرخانى امير
263- صادقى هادى
264- صالح آرش
265- صالح آسو
266- صباغ زاده بهنام
267- صباغی بيژن
268- صداقت جو مصطفی
269- صدری سميرا
270- صدری علی
271- صفری ايوب
272- صفری زهرا
273- صفرى بهروز
274- صيادى ميلاد
275- طالبی حسن
276- طالبی محمد حسن
277- طاهر محمدپور شيرازى
278- طاهری رئوف
279- طاهری کوروش
280- طباطبائی حسام
281- عابدی ملک
282- عابدينی وحيد
283- عباسى مهدى
284- عبدالله زاده على
285- عبدالله زاده هيمن
286- عجم زاده حامد
287- عرفانى حسين
288- عزتى على
289- عزيزی علی
290- عطايی عظيمی قاسم
291- عطری اکبر
292- عظيم زاده مسعود
293- علاءالدين محمدمهدى
294- علايی باقر
295- علميه مهدى
296- علوی بابک
297- عليپور محمد حسن
298- عميدزاده هومن
299- غفورى پوريا
300- غفورى حميدرضا
301- غلامى پيمان
302- غنی نژاد موسی
303- غياثيان روشنک
304- فاضل پور اسماعيل
305- فتح آبادى وحيد
306- فرخزاد پوران
307- فرخی علی
308- فروزان فر نيما
309- فرهاد خلفى
310- فرهادی احمد
311- فرهادى ابراهيم
312- فضلعلى سيامک
313- فضلى امين
314- فغانی همدانی علی
315- فولاد گر مهدی
316- فياضی بهرام
317- فيروزی حسام
318- قادرى زکريا
319- قاضی نوری رضا
320- قربانيان سعيد
321- قره داغی مهدی
322- قضايی امين
323- قلعه ای امين
324- قهوه چيان حميد
325- قهوه چيان ميثم
326- قياسيان روشنک
327- کاظميان هومن
328- کامران رحمان
329- کبيری امير
330- کبيری نژاد محمد
331- کحال زاده هادی
332- کرامتى على
333- کرمى محمد
334- کريمی روزبه
335- کريمی خالد
336- کريمی کاوه
337- کشاورز محمد
338- کفشکنان عليرضا
339- کوشا مهران
340- گرانمايه رشيد
341- گلزارى کيا
342- گلستانی سيد ميثم
343- گلی ياسر
344- گودرزی رسول
345- لطفى مهدى
346- لطيفى اتابک
347- لگزيان مجيد
348- مالک ابوالقاسم
349- مالکی حسين
350- مبينى جواد
351- متقی مينا
352- مجتبی لچينانی
353- محمد رضا احمدی
354- محمدپور محسن
355- محمدعلى پور مرتضى
356- محمدنظامى حسين
357- محمدی جعفر
358- محمدی نرگس
359- محمدى پرهام
360- محمودی سليمان
361- مخبر فروتن
362- مداح هما
363- مدادی احمد
364- مدهوش محمد امين
365- مر آبادی مهسا
366- مرديها مرتضی
367- مسعودی نزهت
368- مسگرى فاروق
369- مسيح علی
370- مصطفی وفايی
371- مظاهری عليرضا
372- مظفری کاوه
373- معراجى فر محمد
374- معنايی نويد
375- معين فر محمد
376- معينی مهرداد
377- مقصودلو اسماعيل
378- مقصودی فاروق
379- مقيمی علی
380- ملکی ابوذر
381- ملکی عمار
382- ملکی محمد
383- مليحی علی
384- مميوند مهدى
385- منافى سارا
386- منتخبی هادی
387- منصورى صمد
388- منوچهرى وحيد
389- موسوی خويينی علی اکبر
390- موسوى مقدم مرتضى
391- موسوى نسب اتابک
392- مومنی شهاب
393- مومنی عبدالله
394- مويد محسنى مهدى
395- مهاجر فيروزه
396- مهاجر مهران
397- مهاجرى احسان
398- مهبد جعفريان
399- مهدى ميرعلى زاده
400- مير حاج ناهيد
401- ميرزاخانی محمد
402- ميرزايی احمد
403- مينايی آکام
404- ميرطاهرى مجيد
405- ميرعالى على
406- ميرکريمى سيد حسين
407- نادرنژاد على
408- نادری شقايق
409- نادری فرهنگ
410- نادعلی سيامک
411- ناصرى نصرالله
412- نبيلى نويد
413- نجفيان عليرضا
414- نجيمی علی
415- نجيمی مجيد
416- ند يم نيما
417- نصرتى ميلاد
418- نصير داستان
419- نظر آهاری شيوا
420- نعمتی فرزاد
421- نعمتى اخگر بهرنگ
422- نقى زاده روزبه
423- نکومنش فرد حسين
424- نمازی بهرام
425- نوذری اسحاق
426- نوربخش محمدرضا
427- نورحسينی احمد
428- نورى حميد
429- نورى محمدامين
430- نيازمنديان ميثم
431- والبوئى محمد
432- والى نيا يوسف
433- ورجاوند پرويز
434- هادى مرتضى
435- هاشم پور سروش
436- هاشمی علی
437- هاشمی فريد
438- هدايت بهاره
439- همايی راد عنايت
440- همايی راد عنايت الله
441- همايون بهمن
442- هيبت الهی پويا
443- يعقوب علی امير
444- يوسفی مهران
445- يحيى زاده کميل

[Rasputin]

روزنامه گاردين مينويسد: جك استراو بارها گفته است كه "حمله نظامى عليه ايران قابل تصور نيست." وى ماه گذشته نيز خبر رسانهها را مبنى بر اينكه "جرج بوش"، رييسجمهور آمريكا گزينه استفاده از تسليحات هستهاى بر ضد تأسيسات هستهاى ايران را روى ميز نگه داشته است، با عنوان "گزارش احمقانه" رد كرد.
اين روزنامه انگليسى در ادامه گزارش خود مينويسد: اما تونى بلر كه ايران را بزرگ ترين تهديد جهان ميداند با جك استراو موافق نبود. بلر معتقد بود براى تحت فشار قرار دادن ايران، هيچ گزينهاى نبايد منتفى شود.
تحليلگر گاردين ادامه ميدهد: تونى بلر بارها به دفتر وزارت خارجه تلفن كرد تا از استراو درخواست كند مخالفت قاطعانه با گزينه نظامى را متوقف كند.
اين روزنامه ميافزايد: زمانى كه كاخ سفيد با بلر تماس گرفت و از وى پرسيد كه چرا وزير خارجهاش به بيان چنين اظهاراتى ادامه ميدهد، سرنوشت استراو تعيين شد.
استراو زمانى كه گفت "اگر حمله نظامى به ايران واقعيت پيدا كند، استعفا ميدهم" خود را بيشتر در دام انداخت.
در اين گزارش آمده است: "مارگارت بكت"، وزير امور خارجه جديد انگليس دوشنبه براى ديدار با "كاندوليزا رايس" وزير امور خارجه آمريكا و ساير همتايانش از فرانسه, آلمان, روسيه و چين عازم نيويورك ميشود تا قطعنامه جديد شوراى امنيت سازمان ملل متحد درباره ايران را مورد بحث قرار دهد.
گاردين ادامه ميدهد: اولين سؤالى كه رسانهها مطرح خواهند كرد اين است كه آيا بكت نيز گزينه نظامى عليه ايران را غير قابل تصور محسوب ميكند يا خير؟
همچنين اين روزنامه با اشاره به احتمال انتخاب براون به نخستوزيرى انگليس در دور بعدى انتخابات اين كشور، مينويسد: فرصت طلبى استراو در انحراف وفادارى خود از بلر به براون باعث تحريك تونى بلر شد.

[Rasputin]

پايگاه عربى ايلاف گزارش داد: "گروه موسوم به جندالله بلوچستان با صدور بيانيهاى به امضاى "عبدالملك ريگى" از قتل "حميدرضا كاوه" فرزند حسن عضو نيروهاى سپاه پاسداران انقلاب اسلامى با درجه سرهنگ دو كه در حادثه تاسوكى در مسير زابل به زاهدان به گروگان گرفته شده بود، خبر داد."
جندالله بلوچستان كاوه را از افسران ارشد سپاه پاسداران معرفى كرده است.
اين گروه مسلح همچنين اظهارات روز چهارشنبه گذشته سخنان وزير اطلاعات جمهورى اسلامى ايران درباره بازداشت سه نفر از اعضاى گروه جندالله را تكذيب كرد.
ريگى در اين بيانيه با اعلام آمادگى براى انجام عملياتهاى انتحارى افزود: "دولت ايران قصد دارد 22 هزار نفر از نيروهاى نظامى خود را براى مقابله با جندالله به بلوچستان اعزام كند."
تاكنون صحت قتل كاوه توسط مقامات رسمى تاييد نشده است

[Rasputin]

يك تحليلگر مسايل بينالملل با بيان اين كه آمريكا عجلهاى براى برخورد نظامى با ايران ندارد، گفت: واشنگتن ميخواهد در اين فرصت از مسير ديپلماتيك اجماعى جهانى را عليه ايران ايجاد كند.

سعيد ليلاز در گفتوگو با خبرنگار انرژى هستهيى خبرگزارى دانشجويان ايران (ايسنا) با اشاره به اقدامات پنج عضو دايمى شوراى امنيت به همراه آلمان در سخت كردن فضا عليه ايران اظهار داشت: ايران در مقطع كنونى يكى از بحرانيترين ايام خود را ميگذراند.

وى با انتقاد از جامعه مطبوعاتى كشور در بيان نكردن آنچه كارشناسيهاى واقعي، دقيق و حقوقى از بيانيه و پيشنويس قطعنامه اخير فرانسه انگليس گفت: بخشى از اين امر به تنبلى مطبوعات كه تنها در حوزهى امنيت ملى نيست كه دچار سوء تفاهم است، بلكه در برخى از مسايل ديگر نيز اين سوءتفاهم ديده ميشود، مربوط است.

وى معتقد است: آمريكاييها هنوز عجلهاى براى برخورد با ايران ندارند. اين مساله به دليل اين تصور است كه ايران تا اتمى شدن هنوز فاصله دارد و در اين فرصت آنها ميتوانند به كار ديپلماسى و اجماعسازى عليه ايران بپردازند. از سوى دولت بوش در داخل به حداقل محبوبيت رسيده است، لذا تلاش دارد از طريق ديپلماتيك بر پروندهى هستهيى ايران مسلط شود.

ليلاز ادامه داد: همچنين آمريكا به دنبال آرام شدن اوضاع در عراق و سپس پرداختن به مسالهى ايران است.

اين كارشناس مسايل بينالملل با اشاره به موضعگيريهاى آلمان در حمايت از آمريكا گفت: حمايت اروپا تنها براى پرهيز آمريكا از اقدامى يكجانبه همانند آنچه در عراق صورت داده، است. متاسفانه مواضع سه كشور موثر اروپايى نسبت به ايران در مقايسه با گذشته تندتر شده كه اين موضوع كمتر سابقه داشته است.

ليلاز با اشاره به تغييرات دولت بلر اظهار داشت: كنارهگيرى جك استرا، وزير خارجه سابق انگليس با توجه به مواضع مسالمتجويانه وى در قبال ايران احتمال تندتر شدن موضع انگليس را افزايش ميدهد. استرا مخالف حمله نظامى و اعمال تحريم با پافشارى آمريكا عليه ايران بود.

اين تحليلگر با اشاره به رايزنيهاى سياسى ايران در كاهش فشارها از پيش نويس قطعنامهى شوراى امنيت ابراز عقيده كرد: متاسفانه رفتار و كار ديپلماتيك، ضد ديپلماتيك است و به لحاظ استراتژيك موضع ايران قابليت مانور ندارد.

وى در عين تصريح كرد: عدم ايجاد پيوند استراتژيك ايرانى با روسيه، چين و يا اروپا موجب عملى نشدن پيشنهاداتى مثل تشكيل كنسرسيوم مشترك براى غنيسازى و يا طرح مسكو شده است.

وى ابراز داشت: روسيه به دنبال گرفتن امتيازات هر چه بيشتر همانند مورد چين كه در مورد تايوان امتيازگيرى ميكند، است.

ليلاز با بيان اين كه روسيه نميتواند به سادگى در برابر خواست آمريكا كوتاه بيايد، گفت: روسيه كشورى است كه به لحاظ تكنولوژى هستهيى از توانمندى بالايى برخوردار است و تعاملات جهانى بسيارى دارد. در اين صورت ديگر هيچ كشورى از مسكو تجهيزات فنآورى هستهيى را نميخرد و به نوعى مسكو اعتبار بينالمللى خود را از دست خواهد داد

[Rasputin]

سال ۸۲ در خيابان كميل تهران، نبش كوچه سمندريان، شاهد فروريختن ساختمانى بوديم. ساختمانى كه مشابه آن را در هر گوشه اى از تهران مى توان يافت.
در هفته اول ارديبهشت ماه ۸۳ نيز ساختمان بانك صادرات در ابتداى خيابان اكباتان تهران، در جريان يك عمليات ترميمى در طبقه سوم فروريخت و كارمندان و مراجعان را در زير آوار خود گرفت. اينها نمونه هايى هستند از ساختمان هاى كهنسال تهران. ساختمان هايى كه هر از گاهى فرومى ريزند تا صداى هشدار خود را به گوش ما برسانند. ساختمان هاى كهنسال تهران به نوبت در انتظارند تا چنانچه قبل از زلزله تهران فرصت فروريختن را نيافتند، با كوچكترين حركت زمين فروريزند و ساكنين خود را به هلاكت رسانند و اگر به دليل غيرمسكونى بودن، اين امكان را نيافتند، با آوارشان مسير كوچه ها و خيابان ها و مسيرهاى گريز مردم يا امداد رسانى به مجروحان را مسدود نمايند.
لذا توصيه مى كنم كه: خوب به آنها نگاه كنيد و تصويرشان را در ذهن داشته باشيد. در زمانى كه نه من ساعتش را مى دانم و نه ديگران وليكن در فرارسيدنش شكى نيست به قتلگاه بدل خواهند شد.
آيا هيچ فكر كرده ايم كه، ساختمان هايى كه تحمل وزن خود را هم ندارند در زمان زلزله چگونه عمل خواهند كرد؟
در اين مقاله وضعيت ساختمان هاى عمومى تهران اعم از مدارس، ادارات، بيمارستان ها و... مورد بررسى قرار مى گيرد.
• ۴۰۰ از ۱۵۰۰ و ۱۵۰۰ از ۳۳۰۰ عدد
در تهران هزاران ساختمان كوچك و بزرگ عمومى وجود دارد. در اين مقاله با صرف نظر كردن از شعبات و دفاتر كوچك ادارات دولتى، وضعيت ساختمان هاى عمده دولتى و عمومى را مورد بررسى قرار مى دهيم. اين ساختمان ها به دليل وسعت و حجم بالاى خود روزانه تعداد قابل ملاحظه اى از مراجعين را پذيرا هستند و براى پاسخگويى به آنان جمع كثيرى از كارمندان در اين ساختمان ها حضور دائمى دارند.
آمارهاى موجود(*) نشان مى دهد كه در تهران بيش از ۳۳۰۰ ساختمان عمومى عمده وجود دارد. در ادامه خواهيم ديد كه۱۵۰۰ بنا از اين تعداد، ضعيف هستند و ۴۰۰ بنا از اين ۱۵۰۰ بنا وضعيت بسيار ضعيف و نگران كننده دارند. اين مجموعه عظيم عبارت اند از:
- مدارس، از ابتدايى تا دبيرستان(۲۷۰۰ عدد)
- مراكز دانشگاهى(۲۲۰ عدد)
- مراكز راهنمايى و رانندگى( ۱۶عدد)
- مراكز نيروى انتظامى( ۹۲ عدد)
- ادارات آتش نشانى( ۵۴عدد)
- بيمارستان ها( ۱۷۷عدد)
- و ادارات دولتى(۴۹عدد)
بار ديگر متذكر مى شويم كه اين تعداد مربوط به ساختمان هاى بزرگ و عمده در هريك از بخش هاى فوق است.
همانگونه كه آمار نشان مى دهد، بالاترين تعداد در اين مجموعه متعلق به مدارس است. بيشترين تعداد مراكز عمومى و دولتى نيز در منطقه دو واقع است. در اين منطقه، ۳۴۰ مركز عمومى و دولتى وجود دارد.
• نقش سرنوشت ساز
پس از زلزله، هريك از مراكز فوق، داراى نقشى مهم و سرنوشت ساز است. آيا انتظار داريد كه ساختمان هاى عمومى و دولتى بحران را كاهش دهند يا آنكه آن را تشديد كنند؟
الف- انتخاب دردناك: در طول روز، فرزندانمان در مدرسه به سر مى برند. چنانچه اين مراكز از استحكام لازم برخوردار نباشند، به دنبال زلزله، به صورت فاجعه بارى تلفات انسانى خواهند داشت. انتخاب هولناكى است. چه بايد كرد؟ خودمان را نجات دهيم؟ براى نجات پدر و مادر و همسرمان برويم و يا براى اطلاع از وضع فرزندانمان اقدام كنيم؟ خوشا به حال كسانى كه از سلامت ساختمان محل تدريس فرزندشان اطمينان داشته باشند.
ب- هجوم كفتارها: پس از وقوع زلزله نيروى انتظامى، نقشى حياتى و مهم، در دفاع از جان و مال و ناموس مردم را بر عهده خواهد داشت. مردم بم، هجوم كفتارهاى انسان نما را تجربه كرده اند. تجربه اى كه، هم وزن با اصل فاجعه، در جان و روح مردم باقى مانده است. آنها بسيار زودتر از هر امدادگرى به بم رسيدند و غارت را به وحشيانه ترين شكل آغاز كردند. فكر مى كنيد تهران چه وضعى خواهد داشت؟
ج- جشن آتش: يكى از مشكلات مهم، پس از بروز زلزله، وقوع آتش سوزى است. به دليل از هم پاشيدن امور شهر، هر آتش سوزى كوچك مى تواند به سرعت گسترش يافته و فجايع ثانويه را به دنبال داشته باشد. مراكز آتش نشانى، در اين زمان وظيفه اى بس خطير را بر عهده دارند.
د- يك زخم كوچك: جايگاه و نقش بيمارستان ها نيز آنقدر روشن و آشكار است كه نياز به ذكر مجدد ندارد.
از بعد ديگرى نيز مى توان اهميت ساختمان هاى دولتى را مورد بررسى قرار داد:
۱- مراكز دولتى مرتبط با بلاياى طبيعى بلافاصله پس از بروز بحران، وظيفه بررسى ابعاد و برآورد خسارت و برنامه ريزى كار و سازماندهى نيروهاى امداد و نجات را بر عهده دارند. وزارت كشور و ادارات مربوطه، شهردارى ها، مراكز هلال احمر و...
۲- ساختمان هاى عمومى و مراكز دولتى، به دليل امكانات موجود در آنها و احتمالاً برخوردارى از فضاى باز، مكان مناسبى براى اسكان موقت مجروحان و آسيب ديدگان و محل مناسبى براى پناه گيرى افراد زنده مانده از حادثه خواهند بود.
با توجه به مسائل فوق، توجه به استحكام بنا هاى عمومى از اهميت خاصى برخوردار است.
آيا ساختمان هاى دولتى و مراكز عمومى در تهران از استحكام برخوردار هستند؟ اين مسئله، به طور جدى مورد شك قرار دارد و بايد مورد بررسى قرارگيرد. البته اين مشكل مختص ايران نيست و بسيارى از كشورها حتى آمريكا با بحث استحكام مراكز دولتى خود دست به گريبان هستند. موضوع مهم آن است كه آيا اهميت مسئله را درك كرده ايم يا خير؟
در جدول شماره يك، وضعيت ساختمان هاى عمده عمومى و دولتى مورد ارزيابى قرار گرفته است. آمارهاى موجود نشان مى دهد كه نيمى از ساختمان هاى عمومى در وضعيت ضعيف قرار دارند. ساختمان ضعيف در اين بررسى به ساختمانى اطلاق مى شود كه توان مقاومت در قبال حركات جدى زمين را نداشته باشد. براساس برآوردهاى موجود، اين گونه ساختمان ها در اثر حركت زمين دچار آسيب جدى شده و نمى تواند به عنوان محلى امن مورد استفاده قرارگيرد.
• بالاى شهر، مشابه پائين شهر
تهران با خيابان هاى دماوند، انقلاب و آزادى به دو قسمت شمالى و جنوبى تقسيم مى شود. بافت ساختمان هاى مسكونى واقع در بالاى محور فوق عمدتاً جديد بوده و بيش از ۵۰ درصد از ساختمان هاى واقع در اين مناطق داراى مقاومت كافى در برابر زلزله هستند. در حالى كه ۶۰ الى ۸۰ درصد از ساختمان هاى مسكونى واقع در زير اين محور سست و آسيب پذير هستند. يعنى ساختمان هاى مسكونى سست عمدتاً در جنوب شهر واقع هستند.
اما نحوه پراكندگى ساختمان هاى دولتى و عمومى، در مناطق مختلف تهران با وضعيت ساختمان هاى مسكونى تفاوت دارد.
بررسى ساختمان هاى دولتى و عمومى در جدول شماره يك نشان مى دهد كه ساختمان هاى ضعيف عمومى و دولتى، در سراسر شهر تهران پخش هستند و تراكم آنها مختص به منطقه خاصى از تهران نيست. حتى در غالب موارد، مناطق بالاى شهر به لحاظ تعداد ساختمان هاى عمومى ضعيف، بر مناطق پائين شهر برترى دارند. به عنوان مثال منطقه يك و دو، واقع در شمال شهر به لحاظ تعداد ساختمان هاى ضعيف، همرديف مناطق ده الى هفده است. آمار نشان مى دهد كه در مجموع تعداد ساختمان هاى ضعيف عمومى و دولتى كه در بالاى خيابان هاى دماوند، انقلاب و آزادى قرار گرفته اند، برابر با تعداد ساختمان هاى ضعيف واقع در زير محور فوق است.
ساختمان حداقل نيمى از مراكز آتش نشانى، مدارس ابتدايى، مدارس راهنمايى و دبيرستان ها دچار ضعف جدى است و اين مسئله با توجه به آمار موجود به وضوح قابل مشاهده است.
• ساختمان هاى خطرناك
در ميان ساختمان هاى عمومى و دولتى ضعيفى كه در جدول شماره يك به آنها اشاره شده است، برخى بسيار ضعيف و در وضعيت خطرناك قرار دارند.
اينگونه ساختمان ها فاقد اسكلت مقاوم هستند و به دليل كهنسال بودن، توان مقاومت در برابر لرزش زمين را ندارند. حال آيا اينگونه ساختمان ها توان تحمل وزن خود را دارند؟ اين مسئله بايد از طرف كارشناسان مربوطه مورد ارزيابى قرار گيرد. اما تكرار ريزش ساختمان هايى از اين دست، تا حدودى جواب را مشخص مى كند. نكته مهم اين است كه در ارتباط با مراكز عمومى با توجه به حساسيت وظايف و كثرت جمعيتى كه در آن به كار مشغول هستند، دقت و توجه بسيار زيادى لازم است.
ساختمان بيش از ۳۰۰ مدرسه در وضعيت خطرناك قرار دارد. همين طور است ساختمان ۱۱ بيمارستان و ۱۲ مركز آتش نشانى و ۳ مركز نيروى انتظامى. اميدواريم كه در فاصله زمانى تهيه آمارهاى فوق تاكنون، در جهت حل اين نقيصه گام برداشته شده باشد.
• وظيفه دولت يا وظيفه مردم
در بحث مربوط به مراكز عمومى و دولتى با اعداد و ارقام بزرگ روبه رو هستيم.
۳۰۰ مدرسه، ۱۱ بيمارستان، ۱۲ مركز آتش نشانى و...
در ابتدا، بسيار طبيعى مى نمايد اگر اين گونه مسائل را ازجمله وظايف دولت ها بدانيم. شايد بسيار طبيعى باشد، اگر ادعا شود كه مردم در اين رابطه نه قدرتى دارند و نه وظيفه اى. شايد بسيار ساده تر باشد اگر ليست طويلى از وظايف، براى دولت ها تنظيم كنيم و خود موضع مخالف و منتقد گرفته به نظاره بنشينيم. شايد ساده تر باشد كه ليست طويلى از بايد ها را براى دولت تنظيم كنيم. بايد دولت بازسازى مناطق مسكونى را انجام دهد. بايد دولت مراكز عمومى را تقويت كند. دولت بايد... دولت بايد... آيا مشكل با اين روش حل مى شود؟ آيا كشورهايى كه در اين راه به موفقيت هايى نائل شدند از همين مسير حركت كردند؟
بياييم مسئله را از زاويه اى ديگر نگاه كنيم. آيا مردم باور دارند كه در سرزمينى زلزله خيز زندگى مى كنند؟ دو سال از زلزله بم مى گذرد، اما مسئله به نحوى عجيب، از اذهان مردم دور شده است. معلوم نبود كه اگر آن چند تكان كوچك براى تهران پيش نمى آمد در چه وضعيتى قرار داشتيم.
آيا مردم باور دارند كه ما در روى خط زلزله هستيم و بايد روى اين مسئله كار شود.
آيا دانشجويان ما باور كرده اند كه ايران زلزله خيز است و بايد از جنبه هاى مختلف اجتماعى، اقتصادى، فرهنگى، سياسى و... به زلزله و عواقب آن پرداخته شود. آيا تا به حال هيچ فكر كرده ايد كه چند درصد دانشجويان ما، تزهاى دانشگاهى خود را به اين مسئله اختصاص داده اند. فراموش نكنيم كه تقويت ساختمان ها بعد بسيار كوچكى از اين مسئله است.
تشكل هاى غيردولتى تا چه ميزان روى اين مسئله كار گذاشته اند؟
واقعيت اين است كه مشكل در درون ما است. بايد با پوست و گوشتمان باور كنيم كه: ,با به فراموشى سپردن وقايعى كه اجتناب ناپذير هستند، امكان وقوع آن از بين نمى رود.,
دولت ها دقيقاً آنگونه عمل مى كنند كه مردم مى خواهند. مطمئن باشيم دولت ها حتى اگر بخواهند، توان پرداختن به اينگونه مسائل را نخواهند داشت، مگر آنكه يك عزم ملى را در پشت سر داشته باشند

[Rasputin]

سخنان احمدی نژاد در باکو حاکی از اين است که که سخن از حمله نظامی به ايران او را به خنده می اندازد، بوش و جان بولتون را هم. در واقع اين روزهاجرج بوش و جان بولتون از اين که راه شان را باز کرده اند تا مردم ايران را کباب کنند، از ته دل قهقهه می زنند و از احمدی نژاد هم به خاطر خدماتی که در اين راه به آن ها کرده است از ته دل ممنونند.اين امر را خبرنگاری با طرح اين سوال مورد تاکيد قرار داد که آيا فکر نمی کنيداظهارات سرسختانه شما موجب می شود ديگران در موضع قوی تری قرار بگيرند؟ اما گوش مقامات رژيم بدهکار نيست، چون فکر می کنند سياست سرسختانه آمريکا در عمل فعلا موقعيت آن ها را در داخل کشور تقويت کرده و در آينده نزديک هم دست آن ها را برای سرکوب بيشتر باز می کند. آينده دورتر هم لابد " خدا بزرگ است". به همين جهت در شادمانی بوش - بولتون شريک شده اند. فاجعه اين است که جشن شادی آن ها عزای ملت هاست.

خبرگزاری مهر
سخن از حمله نظامی موجب خنده ملت ايران است نه ترس/ مجامع بين المللی نبايد خواسته های قدرت های زورگو را برای ملت ها ترجمه کنند
رئيس جمهوری اسلامی ايران با توصيه به کشورهای زورگو برای مطالعه تاريخ ملت قهرمان ايران تصريح کرد: سخن از حمله نظامی به ايران جنگ روانی است و به يک شوخی شبيه است تا مردم ايران کمی بخندند.
به گزارش خبرنگار اعزامی "مهر" به باکو، محمود احمدی نژاد که به منظور شرکت در نهمين اجلاس سران کشورهای عضو سازمان همکاری های اقتصادی (اکو) به جمهوری آذربايجان سفر کرده است عصر امروز در يک کنفرانس خبری در باکو به پرسش های خبرنگاران پاسخ گفت.

رئيس جمهوری اسلامی ايران در پاسخ به سئوالی در خصوص تهديدات نظامی آمريکا عليه ايران و امکان حمله نظامی گفت: ما اين کار را بسيار بعيد می دانيم .

خبرنگاری درباره مذاکرات وی با نخست وزير ترکيه پرسيد و اينکه آيا موضوع مهمی درديدار وی مطرح شده است که احمدی نژاد پاسخ داد: در ملاقات های بين دو دوست و برادر حرفهای زيادی برای گفتن وجود دارد. در ديدار با نخست وزير ترکيه در باره مسائل اقتصادي، فرهنگی و روابط دو جانبه سياسي، منطقه ای و بين المللی و همچنين ديگر موضوعات مورد علاقه دو کشور گفت و گو شد.

همان خبرنگار باز پرسيد، آيا درباره تحولات ايران و مسائل خاصی در اين خصوص مطرح شده است گفتگو کرديد و احمدی نژاد پاسخ داد: در يک فضای دوستانه و برادرانه در مورد همه چيز می توان صحبت کرد.

خبرنگاری از رئيس جمهور ايران پرسيد: آيا اظهارات الهام علی اف رئيس جمهور آذربايجان درباره تحولات ايران دکتر احمدی نژاد را قانع کرده است که وی در پاسخ به اين سئوال گفت: کشورهای منطقه با هم دوست و برادر هستند و استمرار همکاری ها بهترين تضمين برای امنيت منطقه است .همه کشورهای منطقه می توانند که امنيت را به طور کامل برقرار کنند لذا ما هم مانند ديگر کشورهای منطقه مخالف دخالت بيگانگان هستيم.

خبرنگار ديگری از رئيس جمهور ايران سئوال کرد که اگر شورای امنيت در قطعنامه ای از ايران بخواهد فعاليت های هسته ای خود را تعطيل کند آيا ايران می پذيرد و احمدی نژاد در پاسخ گفت: سازمان های بين المللی برای دفاع از حقوق ملت ها برپا شده اند و فعاليت های هسته ای ما نيز بر اساس قوانين انجام می شود .طبيعی است تصميمات سازمان های بين المللی بايد منطبق بر قوانين باشد و اگر خارج از آن تصميمی گرفته شود فاقد مشروعيت است .

احمد ی نژاد تصريح کرد: ما براساس قوانين آماده همکاری با همه هستيم و سازمان های بين المللی بايد توجه کنند که نقش مترجم را بازی نکنند و اگر بخواهند فقط در نقش مترجم، خواسته های دو سه کشور بزرگ را منتقل کنند نقش خود را از دست خواهند داد.

وی با بيان اينکه سازمان های بين المللی برای دفاع از حقوق ملتهای درست شده اند، گفت: اينکه مجامع بين المللی خواسته های دو سه قدرت را برای ملتها ترجمه کنند برای ما قابل قبول نيست . اگر آنها بخواهند نقش مترجم را ايفا کنند خودملتها می توانند مترجم استخدام کنند و ديگر اين همه هزينه های سنگين عضويت را نپردازند.

خبرنگاری از احمدی نژاد پرسيد: آيا تصور نمی کنيد اظهارات سرسختانه شما موجب می شود ديگران در موضع قوی تری قرار بگيرند که رئيس جمهور ايران پاسخ داد: ما اظهارات سرسختانه نداريم ما فقط حقوق قانونی خودرا بيان می کنيم اما دو سه قدرت بزرگ هستند که می خواهند هر ملت برای پيشرفت خود از آنها اجازه بگيرد که اين امر مخالف همه قوانين بين المللی است.

احمدی نژاد تصريح کرد: هيچ کشور مستقلی چنين ادبياتی را نمی پذيرد.

وی با تاکيد بر اينکه مواضع ما منطبق بر قوانين بين المللی است گفت: جالب اين است که همان دو سه کشوری هم که عليه ما موضع می گيرند مطلقا مستند قانونی ندارند. آنها انرژی هسته ای دارند وحتی سلاح هسته ای نيز دارند اما به ما می گويند انرژی صلح آميز هسته ای نداشته باشيد.

احمدی نژاد خطاب به کشورهای غربی تصريح کرد: اگر چرخه سوخت هسته ای چيز بدی است شما هم نبايد داشته باشيد واگر خوب است چرا ملت ايران نبايد داشته باشد ما معتقديم همه ملتها بايد چرخه سوخت داشته باشند.

خبرنگاری از موضع جمهوری اسلامی ايران در مناقشه ارمنستان و آذربايجان سئوال کرد و احمدی نژاد پاسخ گفت: ما خواهان صلح و آرامش برپايه عدالت هستيم و معتقديم حق هر دو طرف بايد داده شود.

رئيس جمهوری اسلامی ايران در پاسخ به سئوالی در باره جنگ رسانه ای غرب عليه ايران که حتی در مطبوعات آذربايجان نيز مشاهده می شود سئوال کرد و از احمدی نژاد خواست برای ملتهايی که مخاطب اين جنگ رسانه ای عليه ايران هستند پيامی داشته باشد و رئيس جمهور ايران گفت: ما دوست صميمی مردم آذربايجان هستيم و آنها را برادر و دوست خود می دانيم و اين علاقه دوطرفه است .

وی افزود: ما پيشرفت و امنيت جمهوری آذربايجان را پيشرفت وامنيت خود می دانيم و از آن نيز حمايت می کنيم، آنهايی که اين جنگ رسانه ای را برپا کرده اند هم حرف خودشان را قبول ندارند. اما بالاخره بايد برخی ها سرگرم باشند.

احمدی نژاد يادآور شد: مهم ملتها هستند که سطح دانش و افق نگاهشان از اين گونه مسائل وجنگ رسانه ای ها گذشته است .

رئيس جمهور کشورمان تاکيد کرد: با همه وجود مردم آذربايجان را دوست دارم و به خاطر علاقه ای که به زبان آذری داشتم، اين زبان را به طور کامل فرا گرفتم و اکنون می توانم دکترای زبان آذری دريافت کنم.

رئيس جمهوری اسلامی ايران تصريح کرد: برای ما انسان ها مهم هستند. زبان وسيله ارتباط بين انسانها است.

خبرنگار ديگری در باره تاسيس بورس نفت با واحد پول يورو به جای دلار در ايران سوال کرد و پرسيد چه زمانی اين بازار نفت تاسيس می شود که احمدی نژاد پاسخ داد: مسئولان کشورمان اين موضوع را در دست بررسی و برنامه ريزی دارند و به زودی برنامه خود را اعلام خواهند کرد.

خبرنگار ديگری در باره پيشنهاد روسيه درباره غنی سازی مشترک سئوال کرد که رئيس جمهور پاسخ داد: ما با روسيه روابطی دوستانه و رو به گسترش داريم و علاقه منديم اين روابط ادامه پيدا کند و در مسئله هسته ای هم آمادگی داريم با همه کشورها طبق مقررات آژانس همکاری کنيم.

وی در پاسخ به سئوال ديگری در خصوص موفقيت ايران در تکميل چرخه سوخت هسته ای گفت: بسياری از کشورها و ملت ها دسترسی ايران به چرخه سوخته هسته ای را تبريک گفتند. من از تعداد زيادی از سران کشورها پيام تبريک دريافت کردم و برخی ملتها هم به طور خود جوش اين موفقيت ملت ايران را جشن گرفتند همانطور که مردم آذربايجان خوشحال شدن چون پيشرفت ايران متعلق به همه ملتهاست.

وی افزود : اينکه برخی ها درباره حمله به ايران سخن می گويند نشان می دهد آنان ايران را نمی شناسند ما به آنها توصيه می کنيم نقشه جغرافيايی ايران را مطالعه کنند و تاريخ را نيز ورق بزنند و ببينند ملت ما چه ملتی است.

رئيس جمهور تاکيد کرد: همه اين حرف ها جنگ روانی است و به نظر من بيشتر به يک شوخی شبيه است تا مردم ايران کمی بخندند.

خبرنگاری از احمدی نژاد پرسيد: اگر شورای امنيت تهديدات خود را عليه ايران عملی کند و تصميمات تندی اتخاذ کند آيا ايران از NPT خارج می شود که احمدی نژاد پاسخ داد: تا امروز سياست قطعی ما استفاده صلح آميز از انرژی هسته ای و کار در چارچوب قوانين و مقررات آژانس بين المللی انرژی اتمی است اما اگر بخواهند محدوديت هايی برای ما اعمال کنند ما هم متناسب با آنها در سياست های خود تجديد نظر می کنيم.

به گزارش خبرنگار اعزامی مهر، رئيس جمهور پيش از پاسخگويی به خبرنگاران شبکه های مختلف تلويزيونی و رسانه های داخلی و خارجی شرکت کننده در اين کنفرانس در سخنان کوتاهی از حضور در کشور آذربايجان وشرکت در اجلاس اکو ضمن ابراز خرسندی با اشاره به روابط خوب ايران و آذربايجان، آن را پايدار و رو به گسترش توصيف کرد و گفت: برای توسعه روابط با آذربايجان هيچ محدوديتی را قرار نداده ايم .

وی در خصوص اجلاس اکو نيز گفت: اکو سازمان همکاری های بسيار مهم منطقه است که سالهای اخير با رشد همکاری ها مواجه شد و از رئيس جمهور آذربايجان که رياست دوره ای اکو را برعهده گرفته اند انتظار داريم جهشی درفعاليت های اين سازمان ايجاد کنند.

احمدی نژاد در بخش ديگری از سخنانش نيز تصريح کرد: جمهوری اسلامی ايران خواهان صلح و امنيت و پيشرفت پايدار برای همه کشورهاست و پيشرفت هيچ کشوری را نقطه مقابل منافع و پيشرفت خود نمی داند

[Rasputin]

در آستانه نشست پنج عضو دائم شورای امنيت سازمان ملل به همراه آلمان در مورد ايران ( دوشنبه آينده) در نيويورک،محافل و مراکز مطالعاتی جهان به بررسی ميزان همگرايی و واگرايی چين و روسيه نسبت به تهران و واشنگتن در نشست آتی شورای امنيت پرداخته اند.
به گزارش خبرگزاری مهر، موسسه آمريکايی صلح "کارنگی" در تحليلی نوشت: اقدام ديپلماتيک قاطع ترعليه ايران تا حد زيادی به سياستهای روسيه و چين بستگی دارد.

به گفته دوکارشناس ارشد درموسسه صلح کارنگي،اتخاذ هر گونه اقدامی توسط اين دو کشوردر آينده بايد با توجه به نگرش آنها نسبت به ايران به عنوان يک تهديد،منافع اقتصادی آنها با ايران وميزان تقويت ائتلاف آمريکا – فرانسه – آلمان ارزيابی شود.

اين موسسه مطالعاتی در جلسه پرسش و پاسخی با " اندرو کوچينس" مدير برنامه روسيه و اروسيا و"مينکسين پی" مدير برنامه چين در موسسه صلح کارنگي، ديدگاههای آنها را درمورد نگرش سياست خارجی روسيه و چين نسبت به ايران جويا شده است.

کوچينس در بخش مربوط به نگرش اين دو کشور نسبت به ايران به عنوان يک تهديد گفت: "روسيه به ايران به عنوان يک شريک در منطقه نگاه می کند."

وی افزود:"از ديدگاه روسيه، ايرانی که هرگز از جنگ در چچن و روسيه انتقاد نکرد، يک دولت اسلامی شيعه راديکال و يا حامی تروريسم و يا تهديد تلقی نمی شود.روسيه از آمريکا در افغانستان حمايت کرد، زيرا طالبان و سنی های راديکال که از پاکستان ظهور پيدا می کردند در واقع همان چيزی بودند که اين کشور را تهديد می کردند."

مينکسين پی هم در اين زمينه اين گونه ابراز عقيده کرد:"وقتی که چين به ايران می نگرد؛ نفت و گاز آن را می بيند نه تهديد اين کشور را."

وی افزود:"تقريبا 17 درصد از نفت چين از ايران وارد می شود. چين هم مثل روسيه از سوی يک اسلام شيعی راديکال تهديد نمی شود."

واما در بخش منافع و تحريمهای اقتصادی هم کوچينس خاطر نشان کرد:"ايران سومين بازار بزرگ (پس از چين و هند) برای تسليحات قرار دادی روسيه است.روسيه همچنين می خواهد از فروش راکتورهای هسته ای به ايران سود ببرد."

روسيه حدود 90 درصد از عمليات ساخت نيروگاه هسته ای را در بوشهر به ارزش بيش از يک ميليارد دلاربه پايان رسانده است.

به گزارش مهر،وی همچنين به اين مسئله اشاره کردکه روسها و ايرانی ها توافق کرده اند که روسيه راکتورهای ديگری هم بسازد.

کارشناس ارشد مسائل روسيه در موسسه صلح کارنگی تصريح کرد:"مسکو وتهران هردو به عنوان صادر کنندگان نفت سود و منافع مشترکی در بالا نگهداشتن بهای نفت دارند؛ با اين وجود بازار گاز طبيعی با بازار نفت متفاوت است و روسها به ايرانی ها به گونه ای متفاوت و به عنوان رقبای بالقوه، به ويژه در بازار پر سود اروپا ، نگاه می کنند."

مينکسين پی هم گفت:"چين در صورت هرگونه جنگ عليه ايران آسيب خواهد ديد؛ اگر ايران دسترسی به تنگه هرمز را قطع کند. چين حدود 60 تا 70 درصد از منبع تهيه نفت خود را که از عربستان سعودی تهيه می شود از دست خواهد داد."

به گزارش خبرگزاری مهر، کارشناس مسائل روسيه در موسسه صلح کارنگی در بخش موقعيت جهانی افزود: "روسيه می خواهد از اعمال تحريم عليه ايران اجتناب کند، اما آمريکا فرانسه و آلمان با هم متحد شدند و اين امر ممکن است روسيه را متقاعد کند تا از اين تحريمها حمايت کند."

وی خاطر نشان کرد:"پيش از جنگ در عراق، ائتلاف اروپايی - آمريکايی سبب شد تا روسيه آنگونه که فکر می کرد بهترين است، اقدام کند."

کارشناس مسائل چين صلح کارنگی هم در اين باره گفت:"شانس کمی وجود دارد که چين پيش از روسيه عليه ايران با غرب همراه شود؛ در اين چرخه ديپلماتيک چين ترجيح می دهد تا پشت روسها بايستد.به اين دليل که چنانچه روسها بخواهند در مسير همراهی عليه ايران قرار بگيرند،اين مسکو باشد که در برابر واکنشهای احتمالی هزينه دهد، نه چين،زيرا پکن نمی خواهد با چنين واکنشهايی روبرو شود."

مينکسين پی ادامه داد:"روابط بين چين و روسيه هرگزبهتراز اين نبوده است؛اگر روسها با غرب در شورای امنيت برای اعمال تحريم عليه ايران همراه شوند؛ آنگاه چين مانع از اين رای نمی شود."

اين کارشناس آمريکايی مسائل چين افزود:"چينی ها در اين سناريو از اين تحريمها ممانعت خواهند کرد، اما گردن خود را نيز به خاطر ايرانی ها پيش نمی گذارند

[Rasputin]

با ادامه ى حركت ايران به سوى دستيابى به انرژى هسته اي، يكى از پيمانكاران دولتى روس اعلام كرد:احتمالاً در مناقصه ى ساخت دو نيروگاه هسته اى جديد در ايران شركت خواهد كرد.

به گزارش موج،شركت پيمانكارى اتومزترويى اكسپرت ( Atomstroiexport) روسيه اعلام كرد: آماده است كه در صورت تاييد كرملين، همكاريهاى خود را با ايران گسترش دهد.
به گفته ى سخنگوى شركت اتومزترويى اكسپرت، اين شركت احداث نيروگاه هسته اى بوشهر را تقريباً به پايان رسانده است.
اين در حالى است كه غلام رضا آقازاده، رئيس سازمان انرژى هسته اى ايران روز سه شنبه از اعلام مناقصه ى ساخت دو نيروگاه هسته اى جديد طى دو ماه آينده خبر داده بود.
گفتنى است اين سازمان مبلغ 200 ميليون دلار را از بودجه ى ايران براى پيش پرداخت مبلغ قرارداد به برندگان اين مناقصه دريافت خواهد كرد

[Rasputin]

Iranians will vote in November for the powerful Assembly of Experts which is tasked with appointing or ousting the republic's leader.

The 86-member body is considered one of the main pillars of clerical supremacy in national politics and supervises the work of supreme leader Ayatollah Ali Khamenei.

Members of the assembly must be experts in Fiqh (Islamic jurisprudence) and are elected by direct public vote to eight-year terms. The vote is to take place November 17, the ISNA news agency reported on Saturday. The last such election was in 1998.

However, the hardline watchdog Guardians Council has the power to screen all candidates wishing to stand in parliamentary, presidential or Assembly of Experts elections, and can also approve or annul the election results.

According to the Iranian constitution, the Assembly of Experts "is obliged to search all the qualified Faqihs, and appoint (to the leadership of the Islamic republic) the one which is more knowledgeable in Islam, politics and social issues."

They also have the responsibility to oversee his work and determine whether he is fit to continue his duties according to the Iranian constitution.

If not, they have the right to dismiss him.

The Assembly of Experts is currently chaired by Ayatollah Ali Meshkini. Former president Akbar Hashemi Rafsanjani is a deputy leader.

Iran's supreme leader enjoys extensive powers in political, religious and military matters.

Khamenei has been the premier political personality and highest religious authority since the death of supreme leader Ayatollah Ruhollah Khomeini in June 1989.

[Rasputin]

Russia and China have criticised a UN Security Council draft resolution on Iran's nuclear ambitions.
Russia says the draft needs rewriting with stronger emphasis put on building confidence between Iran and the UN.

China says it is worried that the draft's Western sponsors have based it on UN rules that could open the way for the use of military force against Iran.

The draft demands that Iran stop nuclear enrichment and threatens further measures if it does not do so.

Chapter Seven threat

Iran insists its nuclear programme is for peaceful proposes only.

However, Western nations are concerned it is seeking a nuclear weapons capability.

[Rasputin]

US President George Bush has unexpectedly announced that the head of the CIA, Porter Goss, is stepping down.
Mr Goss has served in the role for less than two years, since being given the job of reforming the agency after a series of intelligence failures.

Mr Bush said Mr Goss had "a tough job and he led ably".

The BBC Washington correspondent says the most likely reason for his departure is that Mr Goss objected to his boss, John Negroponte.

Mr Negroponte was appointed to the post of national intelligence director last year.

Correspondents say that a replacement for Mr Goss could be announced as early as Monday, with Air Force General Michael Hayden, top deputy to Mr Negroponte, widely tipped to take over.

Reduced role

Announcing his resignation, Mr Goss said: "I believe the agency is on a very even keel, sailing well, and I honestly believe that we have improved dramatically."

He praised the president for giving him the "latitude" to reform the intelligence service.

[Rasputin]

Beyond the bluster: Iran at a crossroads
By Kaveh L Afrasiabi

The international nuclear standoff with Iran, which is likely to culminate in United Nations sanctions given the present state of affairs, now has the distinct possibility of pushing Iran back to where it was in the early and mid-1980s, that is, international isolation.

This possibility is already foreshadowed by the draft resolution that was circulated at the UN Security Council, calling on the world community to prevent the transfer of goods, material and technology that "could contribute to Iran's [uranium] enrichment-related and reprocessing activities and missile programs".

In light of Russia's recent announcement of its intention to sell two new nuclear power plants to Iran, the pertinent question is, of



course, whether or not President Vladimir Putin will be able to continue the Russia-Iran nuclear cooperation when such a cooperation would put him at odds not only with the Security Council but with the United States, Europe and the "international community."

The draft resolution calls on Iran to halt all uranium-enrichment-related activities as well as the construction of a heavy-water plant and threatens to take "additional steps" if necessary. It gives the International Atomic Energy Agency chief another chance to seek Iran's compliance with its, and the IAEA's, demands. And even if China and Russia as permanent members to the Security Council block a formal UN resolution, the chances are that the US will seek to put together a "coalition of the willing" to impose its own sanctions.

Assuming that Iran ignores the UN - "doesn't give a damn", as President Mahmud Ahmadinejad put it - the road ahead is rather straightforward, that is, the resort to Chapter VII of the UN Charter, declaring Iran's behavior a threat to international peace and security, barring all member states from any nuclear cooperation with Iran, as well as "targeted sanctions".

Implications for Iran's foreign policy
Iran is fairly well equipped to deal with the rather toothless sanctions posed by the US that date back to the hostage crisis of 1979. Short of an oil embargo, Iran can financially withstand any lesser sanctions such as travel bans, a freeze on assets of leaders and the like.

On the other hand, the Iranian economy will suffer grievously should foreign investors stay away, foreign contracts be canceled or put in indefinite limbo, and the bills for foreign imports skyrocket, translating into higher unemployment and economic stagnation. That would come on top of a war economy where more and more of the government's budget is swallowed up by defense spending. At a minimum, it will slow Iran's economic growth, about which Ahmadinejad boasted recently.

Thus, looking ahead, a year or so from now, with Iran under international isolation, the picture that emerges is rather bleak - an Iran turned into a Middle Eastern version of isolated North Korea. That is hardly what Iran's foreign-policy establishment aimed to achieve during the past two decades.

The pressure on Iran could, of course, worsen if there are additional punitive measures such as the exclusion of Iran from international sports, cultural and scientific events, as advocated by certain hawkish politicians in the West. The very stigma of becoming a pariah state is unwelcome news to Iran's foreign-policy decision-makers who have, over the years, expended considerable energy in cultivating Iran's foreign ties, regionally and internationally. Without doubt, the negative repercussions of UN actions against Iran would be far-reaching, adversely impacting the whole edifice of Iran's foreign policy.

To avoid or minimize the regime's vulnerabilities, Iran's behavior has been characterized by a fluid, mixed response, evincing the tough line in public - "we don't give a damn" - with an increasingly finessed diplomatic approach geared toward stalling the US-EU march to sanctions.

This might explain why Iran rebutted the recent statement by a military leader, regarding Iran's intention to attack Israel in case of an assault by the US, saying it was not "valid". The pendulum had swung too far in the direction of bellicose rhetoric supplanting diplomacy, and as Dr Hassan Rowhani, the former chief nuclear negotiator, has candidly stated, Iran welcomes dialogue and diplomacy.

The subtle diplomatic approach by Rowhani and his increasingly prominent role in formulating Iran's response to this dangerous crisis suggests that Iran is actually in the throes of a serious soul-search and quite another lurch "back to the past", that is, back to the prudent nuclear diplomacy prior to Ahmadinejad, dictated by the survival prerogatives of the regime and Iran's national interests.
It is not too late to prevent Iran's descent to another dark era of international isolation, bringing misery and deprivation to the Iranian people, who have already sacrificed so much. To demand from the present generation that it make another historic sacrifice, as it did during the eight-year war with Iraq (which might have ended sooner without the resistance from hardline politics), is asking too much, and it is doubtful that the educated middle-class Iranians would go for it.

First step: Acknowledging a crisis
Several months ago, Ahmadinejad questioned the applicability of the term "crisis" for the nuclear issue. Yet today there is no doubt that there is a crisis with the potential for war, something that Iran's former envoy to the UN, Deputy Oil Minister Hadi Nejadhosseinian, openly admitted in his recent trip to India.

His expressed concern about a possible war with the US is clearly shared by nearly all the top-ranking Iranian officials, many of whom are unhappy about the adverse impact it would have on their respective programs, be it oil, gas, trade, communication or construction.

By acknowledging that Iran faces a formidable international crisis, the government can brace for the consequences better by preparing the population, as well as search more energetically, and diplomatically, for a formula out of it, since the present endeavors have not had the desired results - at least not yet.

By definition, a crisis is a moment of opportunity as well as danger, and to a large extent its evolution depends on the acumen, imagination and will of the political leaders to chart a course leading away from danger. That means seizing on the nuclear crisis's opportunity to reach a modus vivendi with the US, to make more transparent their singular commitment to protect Iran's national interests and define the limits of their commitments to purely religious and/or ideological values in conjunction with national-security interests.

For the moment, the chances of achieving a positive outcome are held back by the crisis's powerful momentum toward a complete breakdown - of Iran's relations with the West, with the UN and, indeed, with much of the international community. This is connected to a related breakdown in Iran's foreign-policy priorities and interests.

Post-populist politics
On a broad level, what Iran may need to pull itself out of the present crisis is a political housecleaning following the parameters of a yet-to-be-defined post-populist politics commensurate with Iran's needs and priorities unblemished by the ideological "noise" marring the picture of what Iran's national and security interests dictate both in the short and long terms.

The problem with this scenario unfolding is that, perversely, the present crisis fuels the very basis of populist politics in Iran, by forcing the government to increase its reliance on its mass base of "citizen soldiers". Yet a clue to the riddle of Iranian politics, as long as this pattern of politics continues, is how long Iran will keep on playing to the standards of what we may aptly refer to as the "heroic society".

To leapfrog to a "post-heroic" society is, however, what is precisely needed for Iran to come back down to earth and stop acting as it if speaking on behalf of the entire Muslim world, and limit its rhetoric to Iran's national concerns and priorities. The movement aspect of the Islamic Republic must be preceded by the strictly state aspect.

The dual revolutionist-statist orientation of the state has caused certain inconsistencies that must now be addressed, along with the serious side-effects of the new trend toward a greater emphasis on ideology.

This is exceedingly difficult given the multiple sources of populist politics in Iran epitomized by Ahmadinejad. It involves a politics of identity and "symbol-wielding" reliance on the linguistic reservoir of the revolution that makes any shrinking from the ideological and public commitments of the state problematic today.

Iran is caught on the horns of a dilemma: the very process of distancing itself from the core fundamentalist values, without having anything to replace them, has today caused a "restorationist" politics that, in the realm of foreign policy at least, amounts to a vicious circle.

[Rasputin]

Still outstanding after all these years is the answer to the question of which approach Iran should have to today's age of globalization, to the international system and to international relations. Iran's leaders have called for a long-term, 20-year economic policy, yet the foreign-policy dimension of this is hitherto absent and requires serious attention.

This aside, to call for a post-populist politics is not to be mistaken for jettisoning all those populist reservoirs of power in Iran, rather to reconstruct the state-making process along new lines whereby the harmful effects of "politics from below" are kept in check and rational decision-making is not put in jeopardy by political rhetoric.

Ahmadinejad and his circle of policymakers have repeatedly criticized the one-dimensional "politics of appeasement" under former president Mohammad Khatami, and their corrective militancy has not been entirely without positive aspects, such as in reasserting Iran's regional role, among others. But, as called for by various policy analysts and pundits in Iran today, a "balancing act" is required, and that inevitably means re-embracing some of the foreign-policy prescriptions of the Khatami era.

Iran's foreign policy is today at a critical crossroads, where there are alternative roads to the past, one being the isolationism of the 1980s and the other the integrationist approach of the 1990s. The worse remedy is a mixed approach that would seek in vain to retain elements from both eras. The way forward is to continue, in main essentials, the path of the Khatami era.

[Rasputin]

U.N. Secretary-General Kofi Annan urged the United States on Thursday to enter direct talks with Iran over Tehran's nuclear ambitions, saying this step could lead to an acceptable resolution of the crisis.
He said the Iranians may have been holding back in previous negotiations with EU powers Britain, France and Germany, and might be more forthcoming if the United States were at the table.

He made the suggestion in an interview on The NewsHour with Jim Lehrer on U.S. public television stations.

Annan has long been pushing for a diplomatic solution to Iran's nuclear activities. While Iran insists it wants only to produce nuclear power, the West accuses it of seeking nuclear arms under cover of a peaceful nuclear program.

Britain, France and Germany, with U.S. backing, on Wednesday circulated a draft U.N. Security Council resolution demanding that Iran suspend its nuclear activities.

The draft text is written under Chapter 7 of the U.N. Charter that would make its demands legally binding under international law, and sponsors have warned they would push for targeted sanctions if Tehran continued to defy the demands.

"If everybody -- all of the stakeholders and the key players -- were around the table, I think it would be possible to work out a package that would satisfy the concerns of everybody," Annan said when asked whether it was time for the United States to get involved in direct talks.

In the earlier EU-Iran talks, Annan said he had the impression the Iranians had been hesitant to fully engage because whatever they discussed with the Europeans had to be checked with the United States.

"When you are in that sort of a mood, given their own culture, you probably don't put everything on the table," Annan said.

He said the Iranians could soon find themselves in a difficult situation after assuring the world they were not seeking nuclear weapons.

Should they be offered a diplomatic package allowing them to pursue nuclear energy for peaceful ends "and they resist that, how do they explain it to the world?" he asked.