Holocaust

[mike435]

more voices like this should be heard

http://www.liveleak.com/view?i=239_1172703165

[donsaeid]

loool he would sell his own mother to get more on TV

[donsaeid]

this is more like it

Crazy american christian

http://www.liveleak.com/view?i=52f_1173577553

[mike435]

this is more like it

Crazy american christian

http://www.liveleak.com/view?i=52f_1173577553

eh much better than crazy muslims in other countries who would kill the guy
much better to hold up posters and call an innocent man a pervert or fag than to kill the guy

i want to see that in sudi arabia
iran
turkey
almost any of the muslim countrys ohohoh

actualy probably iran would be the only country were they joone salem mibare

[mike435]

eh much better than crazy muslims in other countries who would kill the guy
much better to hold up posters and call an innocent man a pervert or fag than to kill the guy

i want to see that in sudi Arabia
iran
turkey
almost any of the muslim countrys ohohoh

actualy probably iran would be the only country were they joone salem mibare

you know something what i said in the previous post is very wrong the fact is it is irrelevant to what religion or ideology , anything that goes unchecked will have the potential of soiring out of control

infact what i said in previous post even thogh based on some facts it is racist and singles out

best example nazi

[donsaeid]

looool i was going to ask you go visit some nazi best you found it out first good boy

there is alot of craziness in this world! let us dont add up anymore to that!

[Rasputin]

Holocaust survivor lays down his life for students

If you were lucky enough to have a choice, there were only two ways to go on the campus of Virginia Tech on Monday morning: away from danger or toward it. Engineering professor Liviu Librescu chose the second option, saved a classroom full of students and became a hero - at the cost of his life.

As a child, he had survived the Holocaust. As an adult, he had survived persecution for defying Romania's brutal communist regime during the Cold War. At last, with their children grown, he and his wife, Marlena, seemed to have found a safe haven on a quiet university campus in rural Virginia.

On Monday, trouble found him once more. With bursts of gunfire rattling through the second floor of Norris Hall, Librescu, 76, closed his classroom door and urged his students to escape out the windows, recalled senior Caroline Merrey of Baltimore, the third student to jump.

As they fled, Librescu held the door shut with his body as the gunman, 23-year-old senior Cho Seung-Hui, tried to force his way in.

Moments after the last student leapt to safety, Cho apparently succeeded in forcing the door open and shot Librescu to death.

"My father has showed a sense of his courage in standing up for what he believed since long ago," said Joe Librescu, the professor's son.

Liviu Librescu's actions struck a chord around the world.

"Just one candle can light up a room filled with darkness. Professor Librescu has lit the entire world with hope, reminding us that heroes can still

exist even in our dark times," Evan Goldenthal of Toronto wrote on a Facebook.com page of tributes to the professor.
His violent death came with a special irony: it arrived when he seemed to have found tranquillity - as well as contentment - after a life of danger and struggle. He had become a popular professor with an international reputation in aeronautical engineering.

"He and my mom led a simple life in a pastoral place in Virginia, between hills and mountains, and he loved the school in which he taught," said Joe Librescu, who is a Virginia Tech alumnus.

"His work was his life, in a sense," his son said.

As a boy, Liviu Librescu survived Romania's version of the Holocaust, in which Romanian fascists who collaborated with Hitler killed hundreds of thousands of Jews.

In Romania, the academic community mourned Librescu's death.

"It is a great loss," said Ecaterina Andronescu, rector of the Polytechnic University in Bucharest, where Librescu graduated in 1953. "We have immense consideration for the way he reacted and defended his students with his life."

At the university, where Librescu received an honorary degree in 2000, his picture was placed on a table and a candle was lit. People lay flowers nearby.

After World War II, Liviu Librescu became a distinguished scientist but clashed with the communist regime that ruled the country after it came under Soviet dominance. He was harassed for refusing to embrace the communist government and secretly circulating his scientific papers in the free world, family members said. He was forced from his job when he asked to emigrate to Israel.

Only after a personal appeal by Israeli Prime Minister Menachem Begin in 1977 was Liviu Librescu allowed to leave. He taught and carried on his research in Israel for almost a decade, then went to Virginia Tech on a sabbatical that turned into a 20-year career as a lecturer and research scientist.

In Israel, Monday was Holocaust Remembrance Day.

[Rasputin]

در جزیره بالی در کشور اندونزی، کنفرانسی درباره کشتار يهوديان در زمان آلمان نازی، معروف به هولوکاست برگزار شده است که به نظر می* رسد هدف از برگزاری آن تا اندازه *ای مقابله با کنفرانسی باشد که چند ماه پیش در تهران برای نفی هولوکاست برگزار شد.
در کنفرانس تهران، همه کسانی که به ایراد سخنرانی پرداختند، در جهت انکار هولوکاست به عنوان واقعه*ای تاریخی استدلال کردند.

سخنرانی محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران در آن کنفرانس و تأکید وی بر نبود اسناد تاریخی برای اثبات هولوکاست، موجی از خشم بین مجامع یهودی و بسیاری از دولتهای جهان برانگیخت.

اما کنفرانس بالی با هدفی معکوس کنفرانس تهران برگزار شده است و مقصود از آن تأیید هولوکاست از سوی رهبران مذهبی بویژه رهبران اسلامی است.

عبدالرحمن وحید رئیس جمهور سابق اندونزی که از شخصیتهای برجسته اسلامی در کشورش محسوب می* شود در اين کنفرانس یکروزه شرکت کرد و ضمن تأکید بر دوستی خود با محمود احمدی نژاد، انکار هولوکاست از سوی رئیس جمهور ایران را به باد انتقاد گرفت و گفت که آقای احمدی نژاد در این باره به راه خطا رفته است.

عبدالرحمن وحید که تحصیلکرده دانشگاههای قاهره و بغداد است، ریاست جمعیت نهضت علمای اندونزی را به عهده دارد.

این جمعیت در واقع بزرگترین گروه رسمی در دنیای اسلام با ۲۴ میلیون عضو است.

علاوه بر رهبران مسلمان، روحانیون هندو، بودایی، کاتولیک و یهودی نیز در کنفرانس بالی شرکت داشتند و عموما بر لزوم مدارای مذهبی بین پیروان مذاهب مختلف تأکید کردند.

برگزاری کنفرانس هولوکاست در اندونزی به عنوان پرجمعیت ترین کشور اسلامی را در واقع می *توان تلاش برگزارکنندگان و شرکت کنندگان کنفرانس برای ایجاد خط فاصله* ای بین نیروهای میانه* رو و تندرو در دنیای اسلام دانست.


عبدالرحمن وحید رئیس جمهور سابق اندونزی که از شخصیتهای برجسته اسلامی در کشورش محسوب می* شود ضمن تأکید بر دوستی خود با محمود احمدی نژاد، انکار هولوکاست از سوی او را به باد انتقاد گرفت و گفت که آقای احمدی نژاد در این باره به راه خطا رفته است



به نظر می* رسد برخی از رهبران میانه *رو در دنیای اسلام نسبت به ترسیم چهره *ای افراطی از مجموعه مسلمانان در سطح نظام جهانی نگرانند و عبدالرحمن وحید قاعدتاً یکی از این رهبران به شمار می *رود.

در حال حاضر در جوامع غربی، معیار تندروی یا میانه *روی مسلمانان بر اساس موضعگیری آنها در برابر تمدن و دنیای غرب سنجیده می *شود و این موضوع بویژه پس از اظهارات ضداسرائیلی آقای احمدی نژاد، به نوعی به موضعگیری مسلمانان در مقابل هولوکاست و موجودیت اسرائیل نیز سرایت کرده است.

در حقیقت روند تحولات در دنیا به گونه *ای پیش رفته که اسرائیل به صورت نمادی از دنیای غرب در آمده است.

از همين رو، نحوه موضعگیری مسلمانان در مقابل اسرائیل نشانه *ای از موضع کلی آنها در برابر دنیای غرب تلقی می *شود.

اینکه چرا چنین اتفاقی افتاده، امر پیچیده *ای است اما ظاهراً هر چه زمان جلوتر می *رود، موضعگیری در برابر موجودیت اسرائیل و مسائل مربوط به آن از جمله هولوکاست، بیش از پیش معیار میانه *روی و تندروی مسلمانان شناخته می *شود.

مسلماً برخی از رهبران مسلمان پدیده فوق را به قدرت جوامع یهودی و لابیهای آنان در اروپا و آمریکا نسبت می* دهند اما جالب این است که برخی از گروههای بنیادگرا در جهان اسلام نیز علاقمندند که اسرائیل نماد غرب باشد چراکه موضعگیری علیه اسرائیل به دلیل برخورد آن با فلسطینيها، آسانتر و نزد توده* های مسلمان، مقبولتر از حمله به کشورهای اروپایی و آمریکاست.

به هر حال، برگزاری کنفرانس هولوکاست در بالی که با حمایت دو بنیاد غربی طرفدار اسرائیل صورت گرفته است، صدای متفاوتی از مسلمانان در جهان منعکس می* کند و از شکافی پرده بر می *دارد که بین مسلمانان نسبت به نحوه رویارو شدن با جهان غرب پدید آمده است.

البته آگاهان به مسائل دنیای اسلام از وجود چنین شکاف و اختلافی بین مسلمانان بی *اطلاع نبودند، اما در سالهای اخیر، صدای نیروهای رادیکال و بنیادگرای جهان اسلام به قدری بلند بوده است که میانه *روها عملاً توان یا جرأت اظهار نظر نداشته *اند.

کنفرانس بالی و حضور عبدالرحمن وحید در آن برای دفاع از واقعیت هولوکاست، در واقع آغاز مسیری برای بلندترشدن صداهای طرفدار مصالحه با غرب در برابر نیروهای ستیزه جوی مسلمان است و احتمالاً چنین تحرکاتی ادامه می *یابد.

[Rasputin]

هنگام آن فرا رسیده است که دولتمردان ایران جدی تر به پیامدها و هزینه های هنگفت سخنرانی های هیجان انگیزشان از منابر و تریبونهای رسمی مملکت بیاندیشند. چطور ممکن است که سیاستمداران با تجربه ما ندانند که هر کلمه ابراز شده از سوی ایشان که قابل استفاده سیاسی دشمنان باشد بلافاصله از سوی منابعی مانند "کانال اینترنتی میمری" اسرائیل و تلویزیون "فاکس" آمریکا در معرض دید و شنید جهانیان قرار میگیرد و بر بهانه های اقدامات اقتصادی و نظامی بر علیه ایران می افزاید؟ بزرگانی که سرنوشت این ملت را در دستان خود دارند باید آگاه باشند که ارائه مطالب ضعیف و بی مدرک بویژه در موارد حساسی از قبیل هولوکاست و اخراج یهودیان از اروپا بلافاصله تبدیل به سوخت برای ماشین تبلیغاتی گروه های فشار ضد ایرانی در کشور های قدرتمند جهان میشود.

یکی از غرایب گفتمان گروهی از رهبران سیاسی ایران در مورد فلسطین اینستکه واقعیت حیّ وحاضر را رها کرده اند و به نبش قبر تاریخی آنهم بدون کمترین تخصص و مهارت علمی رو آورده اند. تو گوئی در پنجاه سال اخیر اسرائیل کم به فلسطینیان ستم کرده که باید به گذشته تاریخی روابطشان روی آورد! و اگر هم قرار است بحث تاریخی شود چرا مورخان مبرز (مانند بنی موریس و ایلان پیپ) و روشنفکران خوشنام (مانند نورمن فینکلستاین، مارک الیس، و نوام چامسکی) که بتفصیل علمی از جنایات تاریخی و استفاده ابزاری اسرائیل از هولوکاست پرده برداشته اند را از قلم می اندازند و به رسوا ترین منکران هولوکاست که همّ و غمّ شان تطهیر اروپا از جنایات نسل کشی و نژاد پرستی است استناد می کنند؟

از مهمترین مسائل امروز فلسطین دیواری است که اسرائیل بمیل خود درکرانه غربی میکشد و بدینوسیله فلسطینیان را از یکدیگر جدا کرده، آب و املاک آنها را غصب میکند و با زمینخواری دولتی حتی بخش مسلمان نشین قدس را هم در خطر تجزیه قرار داده است. در حالیکه بولدوزر های اسرائیلی مشغول ساختن این سد یاجوج و ماجوج و گسترش شهرکهای رنگارنگشان در قلب فلسطینند و با این کار خود به اجماع جهان متمدن همه قوانین بین المللی و انسانی را نقض میکنند سخنگویان ایرانی خود را در خم یک کوچه تاریک و پر اوهام تاریخی محبوس کرده اند. ببینید کدام روشنفکر یا سیاستمدار فلسطینی با آنکه آنها تبحّر و تخصص تاریخی لازم را هم دارند اینچنین تاریخگردی میکنند؟ به آثار ادوارد سعید و رشید خالدی و شبلی تلهمی نگاه کنید. کدامیک از آنها ادعا های تاریخی بدون سنداین رهبران ما را تکرار یا تایید میکنند؟

اخیراً یکی از با تجربه ترین نخبگان سیاسی ایران که به فراست و درایت نیز مشهور اند ادعا کرده اند که علت رفتار غیر انسانی و تبعیض علیه یهودیان و در نهایت نسل کشی و اخراج آنها از اروپا صهیونیسم بود که "موی دماغ قدرتهای اروپائی شده...و دولتهای اروپائی را مستاصل کرده بود." اما واقعیت اینست که صهیونیسم معلول ضد یهودیگری اروپائی بود و نه علت آن. حضرت ایشان اسناد غائلهً "درایفوس" (1894-1899 میلادی) را مطالعه کنند تا ببینند چگونه کلیسای کاتولیک، سلطنت طلبان دست راستی و ارتش نژاد پرست فرانسه برعلیه یک سرگرد بیگناه یهودی توطئه کرده او را پس از محاکمه ای فرمایشی و به جرم واهی خیانت، عامل شکست فرانسه در برابر پروس قلمداد نموده وبه جزیره شیطان تبعید کردند. از اینجا بود که واضع صهیونیسم تئودور هرتزل که در آن زمان یک خبر نگار یهودی غیر مذهبی حاضر در این محاکمات بود به این نتیجه رسید که حکومتهای مدرن و سکولار اروپائی هم مانند پیشینیان مسیحی خود (که دو هزار سال یهودیان بیگناه را به اتهام دروغ و جرم ناکرده قتل حضرت مسیح شکنجه و آزار کردند) تا بن استخوان ضد یهودند. از اینجا بود که هرتزل از مدرنیسم سکولار اروپائی رویگردان شد و به این باور رسید که یهودیان هرگز در میان جوامع غرب که علیرغم ادعای مدرنیستی شان هنوز نژاد پرست و ضد یهود اند، امنیت نخواهند داشت. پس از این نا امیدی بود که رویای سرزمینی مستقل برای یهودیان در ذهن هرتزل رشد کرد.

و این چهل سال قبل از این بود که بقول این سخنور شهیر ما صهیونیسم موی دماغ اروپا شود. و تازه بعد از این چهل سال هم صهیونیست ها اقلیت کوچکی از یهودیان را تشکیل می دادند. در آن زمان قاطبه مذهبیون یهودی صهیونیسم را بدعتی بیش نمیدانستند. این خاخامهای یهودی ضد صهیونیست که عکس روبوسی شان را با آقای احمدی نژاد دیده اید اقلیتی بسیار کوچک اند ولی در آن زمان اکثریت مطلق را تشکیل می دادند. بعلاوه یهودی های مدرنیست و سکولار- مسلک هم آرمان صهیونیسم را نمی پسندیدند زیرا بنظر آنها تشکیل دولت یهودی حرکتی ارتجاعی ونوعی بازگشت به گتو های قرون وسطائی بود.

قدرت واقعی صهیونیسم بعد از جنگ جهانی دوم وبدنبال نسل کشی و اخراج یهودیان از اروپا اوج گرفت. این هولوکاست بود که یهودیان را، اعم از مذهبی و سکولار، در حمایت از دولت یهودی متحد کرد. این هولوکاست بود که کشور های اروپائی را بوسوسه پاک کردن داغ ننگ بزرگترین نسل کشی تاریخ از پیشانی خود به این واداشت که مردم بیگناه فلسطین را وجه المصالحه خود قرار دهند و به تاوان کشتار یهودیان بی دفاع اروپائی اشغال فلسطین از سوی صهیونیستهای مسلح را بلحاظ سیاسی، اقتصادی، و نظامی تایید و ترغیب کنند.

جالب اینکه در این اثنا بر خلاف نظریه های تاریخی بلبداهه سخنرانان ما اکثر صهیونیستها اصلاً در اروپا نبودند که موی دماغ کسی شوند و یا هیتلر را بر علیه خود و سایر یهودیان تحریک کنند. آنها در فلسطین بودند و اگر در جاهائی از اروپا (مثل زوریخ) دفتر و دستکی داشتند همه سعی شان در انتقال یهودیان به مجتمع های یهودی در فلسطین بود. پس صهیونیستها نه تنها موی دماغ رژیمهای نژاد پرست و ضد یهود نبودند بلکه آنها اهداف نژاد پرستان (یعنی اخراج یهودیان از اروپا) را در راستای آرمانهای خود که تخلیه اروپا از یهود و افزایش جمعیت یهودیان فلسطین بود میدانستند. گفتنی است که صهیونیستها که ضد یهودیگری را بیماری لا علاج غرب میدانستند در عین حال معتقد بودند که عدوََََِّ یهودی ستیزی برای آنها سبب خیر و عامل تسهیل و تعجیل در تحقق دولت یهود در فلسطین خواهد شد . تئودور هرتزل در خاطراتش نوشت: " یهودی ستیزان مطمئن ترین دوستان ما هستند. کشور های ضد یهود متحدان مایند." قابل توجه ساده دلانی که پخش جزوات مجعول ضد یهود (و نه ضد اسرائیل) مانند "پروتکلهای زعمای صهیون" و "اسرار سازمان مخوف یهود" را راه مبارزه با صهیونیسم میدانند.

از نظر تاریخی قابل توجه است که علیرغم همه تلاشهای دولت فعلی اسرائیل برای استفاده ابزاری از هولوکاست (که خود گفتار دیگری را می طلبد) در آن روزگار صهیونیستائی که فکر و ذکرشان تشکیل دولت اسرائیل در فلسطین بود اهمیت چندانی به نسل کشی و سایر جنایات ضد یهود (مثلاً محاصره و قتل عام گتوی یهودیان ورشو) نشان نمی دادند. خایم وایتسمن (نخستین رئیس جمهور اسرائیل) و بن گوریون (نخستین نخست وزیر اسرائیل) بصراحت میگفتند که نجات جان هزاران یهودی اروپائی در مقایسه با تحقق آرمان صهیونیسم (تشکیل دولتی دائمی برای یهود در فلسطین) امری کم ارزش است. اسحق گرین باوم، رئیس کمیته نجات آژانس یهود در فلسطین در سال 1943 می گفت ": ارزش یک گاو در فلسطین از همه یهودیان لهستان بیشتر است."

در حالیکه یهودیان بیگناه در گتوی های اروپا واردوگاههای کار اجباری کرور کرور به کام مرگ میرفتند، صهیونیسم نجات یهودیان از اروپا را نه هدف بلکه وسیله تحقق آرمان خود میدید. در این میان این جامعه یهودیان ایران بود که قربانیان نسل کشی لهستان را بدون قید و شرط و با آغوش باز پذیرفت. این میهمانان لهستانی که کلماتی مانند پیراشکی و پونچیک را مدیون آنها هستیم در ایران زیستند و همینجا در گورستان یهودیان تهران مدفون اند. ایکاش رهبران ما بجای اینهمه شلختگی و بی پروائی در گزارش تاریخ دیگران با شناخت از تاریخ ایران به جهانیان گوشزد میکردند که این سرزمین پس از دو هزار و هفتصد سال که موطن یهودیان بوده است در اوج نسل کشی دد منشان و دیو سیرتان نژاد پرست اروپائی بار دیگر مامن آنها بود.

خلاصه کنیم: مطالعه تاریخی ما را به نتایجی متخالف با فرضهای این نخبه سیاسی پر آوازه ایران میرساند:

1- صهیونیسم علت یهودی ستیزی نبود بلکه معلول آن بود.

2- صهیونیسم در سالهای قبل از جنگ جهانی دوم عددی نبود که بتواند موی دماغ کسی شود یا اینکه دولتهای اروپائی را مستاصل کند.

3- بین اهداف صهیونیسم و ضد یهودیگری اروپائی، تا آنجا که مربوط به اخراج یهود از اروپا و اسکانشان در فلسطین بود، همسوئی و هماهنگی اصولی وجود داشت.

4- نژاد پرستان آلمانی جز در باز سازی ذهنی این رجل سیاسی و سخنور مشهور ما اصلاً مشکلی با صهیونیسم نداشتند. نازی های در پی حل نهائی مساله یهود یا "یودن فراگه" بودند نه "صهیونیسمون فراگه." تنها مشکل آنها با صهیونیسم این بود که علیرغم تلاشهای پنهان در سالهای 1933 تا 1941 طرفین نتوانستند در چند و چون انتقال یهود از آلمان به فلسطین با هم کنار بیایند. مساله نازی ها تنفّر عمیق نژادپرستانه از قوم یهود (و البته سایر افوام فرودست که مصداق امروزش مسلمانان اروپایند) بوده وهست نه عداوت با صهیونیسم.

پس چرا باید حرفی زد که نه از نظر تاریخی وزنی دارد و نه گره ای از مشکلات امروز مردم فلسطین باز میکند؟ چرا باید سخنی گفت که آبی به آسیاب نژاد پرستان سفید پوست آنروز و امروز می ریزد و اسلحه ای بدست دشمنان قسم خورده ایران و لابی های قدرتمند آنها می دهد؟ اصلاً این معمائی است که چرا برخی از سیاستمداران جمهوری اسلامی اینقدر دلشان بحال دولتهای جابر اروپای ابتدای قرن بیستم مانند آلمان و اتریش و ایتالیا و فرانسه سوخته است که گناه نا بخشودنی و ضد انسانی نسل کشی و یهودی ستیزی آنها را بقیمت منافع ملی خود می شویند؟ خود این دولتها و ملتهایشان گناهشان را قبول کرده اند و بزبان خود میگویند درخت بیست قرن یهودی ستیزی مسیحی در نهایت میوه تلخ اخراج و نسل کشی یهودیان بیگناه را به ارمغان آورد.

تنها گروهکهای نژادپرست سفید پوست در این جوامع اند که هنوز دیوار حاشا را بلند میدانند. این سخنان بی حساب رهبران ماست که پای بدنامانی مانند آقای دیوید دووک (عضو سا بق و سمپات لاحق گروه "کو کلوس کلان" که خون هزاران سیاهپوست مثله شده را بر دامان دارد) را به سمینار هولوکاست تهران باز میکند. وقتی نژاد پرستان و یهودستیزان برایمان هورا می کشند آیا نباید در خط مشی خود تامل کنیم؟ وقتی آلمان و سایر مظاهر استکبار جهانی، بمعنی واقعی کلمه، گناه جبران ناپذیر تاریخی خود را پذیرفته اند ما چرا باید دایه مهربانتر از مادر برای این استعمارگران پیر شویم و جنایات آنها را توجیه یا انکار کنیم -- آنهم به قیمت امنیت و منافع ملی هفتاد میلیون مسلمان ایرانی.

[mike435]

http://www.infolive.tv/en/infolive.tv-14066-israelnews-yad-vashem-hold-exhibition-albanian-moslems-who-saved-jews

exibit at yad-vashem
honoring Albanian Muslims who risked their life's to protect jews form the holocaust

[Rasputin]

There are gaps in our history, lost episodes in our collective memory caused not by forgetfulness, but by the deliberate policy of governments and politicians. There are also courageous individuals who fight to bring such material back into the public light. Khosrow Sinai is one such individual.

Author of "In the Alleys of Love", “The Inner Monster”, and “Bride of Fire”, Khosrow Sinai is internationally famous for over a hundred short films, documentaries and features. One of his works, “The Lost Requiem”, has never been publicly released. Sidelined and ignored for over a quarter of a century, its content has been deemed too politically sensitive to be shown. Now, at last, its official obscurity is coming to an end, and the film is being hailed as a priceless Iranian and Polish historical document.

“The Lost Requiem” tells the story of the war-time exodus to Iran of hundreds of thousands of Polish citizens released from the Soviet labour camps of Siberia. During the two months of April and August 1942, leaking ships crammed with emaciated, men, women and children began arriving at the Caspian port of Anzali (then called Pahlevi). Their condition was desperate. Within days of their arrival, thousands had died from malnutrition and typhus. Of those who survived, the men travelled onwards to join the armies of the Allied Forces in Syria and Lebanon. The remainder (mostly women and children) remained in Iranian refugee camps for up to three years, their lives totally transformed in the process.

Twenty five years after those dramatic events, Khosrow Sinai began to seek out those who had chosen to remain behind in Iran. Among them was a doctor who had fought at the battle of Monte Cassino, the widow of an Iranian policeman who had been a student in Warsaw before the war, and many many more. He travelled half way across the world to find some of the 700 Polish orphans sent to New Zealand from Iranian refugee camps. Their reminiscences, together with the many graves left behind in Tehran, Anzali and Ahvaz, bear testimony to a chapter of history almost erased from the public memory.

When I talked with Khosrow Sinai recently, I asked,

What made you want to produce a documentary about the Polish exodus to Iran?

I happened to be in the Dulab cemetery in Tehran in 1970. I was there because the father of a Christian friend had died, and I saw the rows of polish gravestones, and became curious. As far as I remember, it was a priest in the graveyard who first told me about the polish refugees, and it became the starting point of my research.

The film took twelve years to make and took you as far as New Zealand to interview survivors. What was it that kept you motivated all those years? Was there anything in this story that had special meaning or poignancy for you, personally?

What can be more poignant than destiny of a people who are thrown out from their homeland through the cruel plans of the world powers and politicians? The story has nothing to do with my personal life, except that for more than 12 years long I lived with it and could not complete it because of the political situation before (and after) the Iranian Revolution.

During that time, was there any one person (or event) that stood out for you above all the others?

I met many polish people who had married Iranians, or had chosen to stay and live in Iran. But two persons were most interesting for me: Anna Borkowska - because she was such a natural born artist - (today she is 93 years old) and doctor Filipowicz, whose father worked as a physician for about 40 years in Iran (Ghazvin). He himself was also for many decades a very well known physician in that city. The event which really shocked me, however, was the sudden death of the 26-year-old son of Anna Borkowska, who in my film seemed to be so indifferent about his mother's harsh destiny. His sudden death (through a heart attack), caused a radical change to the ending of my film.

During the Communist era, no mention of the events related in the film was allowed in Poland. In the West, the subject was similarly “buried”, as it touched upon the sensitive matters of Katyn, the Teheran and Yalta Conferences, Soviet-Nazi cooperation (and, of course, the Anglo-American betrayal of Poland to Stalin). Did any of these matters have any bearing on why the “The Lost Requiem” was never released in Iran?

I really don't know why this film hasn’t been shown for many long years in Iran or in other countries. Of course it has been shown at two festivals over the years, once in Iran, and the other in Sweden in 1986 (Immigrants Film festival). I think the reason that the film hasn’t been distributed around the world is because of the carelessness and ignorance of people who should have known better and could have done it. But after years of waiting without a result, I have decided to do what I can to save this important Document of Polish and Iranian History!

You were in Poland recently, where you met the Polish director Andziej Wajda. His new film “Katyn” tells the story of the mass murder of 15000 Polish officers by the Soviets in 1940 (buried in mass graves in Katyn Forest and elsewhere). It is a very different film in style from yours. But in many ways they complement each another, exploring twin sides of a single story. Did you find you had much to talk about?

Ever since I was a film student in Vienna during 1960s, I have been very fond of modern Polish films. So I was very glad to meet Mr. Wajda. He was very kind to me, and we agreed how important filmmaking can be to preserve History. I am glad that after 25 years, my film has found its way to the people for whom and about whom it was made.

There are many who might say: “The past is dead. You can’t change it. Stop obsessing about it. Leave it alone and concentrate on the present.” How would you answer these critics?

Please tell my critics this wise saying (of a polish philosopher whose name I can’t remember!): “that human tragedies repeat themselves because people prefer to forget the tragedies of the past!” That is the main reason for my making "The Lost Requiem".

***

The Polish premiere of “The Lost Requiem” took place on the 26th September 2007 in Poznan (the home of Polish cinema). Shortly afterwards, a documentary by Dorota Latour about the Iranian director’s life and work was screened on public television by TVP Polonia.

Khosrow Sinai was born in Sari, northern Iran, in 1940. He studied film directing and screenwriting at the Academy of the Dramatic Arts in Vienna and music theory at the Vienna Conservatoire. His most recent work, “Talking with a Shadow”, is a film about the celebrated Iranian writer Sadegh Hedayat.

[Rasputin]

http://network.nationalpost.com/np/blogs/fullcomment/archive/2009/01/29/spare-1111111111.aspx

[Rasputin]

http://www.foxnews.com/story/0,2933,525718,00.html