Emam Zaman

[Rasputin]

چندی پيش برخی از رسانههای ايران از بازداشت فردی به دليل ادعايش مبنی بر ارتباط با امام دوزادهم شيعيان خبر دادند بدون آنکه نامی از فرد بازداشت شده ببرند.
اينک مشخص شده است که فرد بازداشت شده، سيدحسن ابطحی است که فرزندش محمدعلی ابطحی به دليل تصدی مشاغل بلندپايه در دولت محمد خاتمی و فعاليت فرهنگی و سياسی اش در ايران چهره ای مشهور است.

برای بسياری از ناظران مسائل ايران روشن نيست که آيا سيدحسن ابطحی واقعاً ادعای ارتباط با امام زمان را که به باور شيعيان بيش از هزار سال است در غيبت به سر میبرد، داشته است يا خير اما اگر اتهام وارده به وی درست هم باشد، باز روشن نيست که چرا وی بايد به دليل ادعايش بازداشت و زندانی شود.

آقای ابطحی، ۷۱ ساله، سالهای بسياری در مشهد پيروانی برای خود تربيت کرده و ديدگاههای خاص خود را درباره امام زمان و نحوه ارتباط با وی به آنان آموزش داده است، ديدگاههايی که ظاهراً مورد تأييد روحانيون نوانديش از جمله فرزندش محمدعلی ابطحی نيست اما بين روحانيون سنتی و بنيادگرا مشابه آن بسيار ديده شده است.

اصولاً يکی از موضوعات ثابت معممان روضه خوان در ايران، شرح پر طول و تفصيل ملاقات برخی افراد عادی يا سرشناس با امام زمان است و در اين باره، کتابهای متعددی هم به نگارش در آمده است، از جمله کتاب مفاتيح الجنان نوشته شيخ عباس قمی که بخشی از آن به تشريح ديدار چند کاسب و روحانی با امام زمان اختصاص دارد.

مفاتيح الجنان از جمله کتابهای مذهبی است که بشدت مورد توجه و وثوق روحانيون شيعه و محافل رسمی جمهوری اسلامی است، به طوری که در زندانهای انفرادی جمهوری اسلامی که زندانی از دسترسی به هر نوع نشريه و کتاب محروم است، مفاتيح الجنان در کنار قرآن تنها کتابی است که توزيع آن در بندهای انفرادی مجاز است.

بنابراين ادعای رابطه با امام زمان بين شيعيان نه امری بی سابقه و نادر است و نه تاکنون مورد مخالفت روحانيون قرار گرفته است، با اين حساب، چرا جمهوری اسلامی با مدعيان ارتباط با امام زمان برخورد قضايی و امنيتی می کند؟


نظام جمهوری اسلامی نسبت به اينکه ادعا شود رهبران بلندپايه اش با امام زمان مرتبطند حساسيتی ندارد اما در مورد ادعاهای مشابه در مورد ساير افراد از خود ناشکيبايی نشان می دهد



هر فردی که سخنرانيهای واعظان و مداحان را از رسانه های رسمی ايران دنبال کرده باشد، از اين واقعيت با خبر است که آنها بارها مدعی ارتباط مقامهای بلندپايه جمهوری اسلامی با امام زمان شده اند اما هيچگاه خبری در مورد تعقيب قضايی آنان انتشار نيافته است.

نتيجه ای که از اين موضوع می توان گرفت اين است که نظام جمهوری اسلامی نسبت به اينکه ادعا شود رهبران بلندپايه اش با امام زمان مرتبطند حساسيتی ندارد اما در مورد ادعاهای مشابه در مورد ساير افراد از خود ناشکيبايی نشان می دهد.

اگر ادعای ارتباط با امام زمان امری مجاز باشد، به لحاظ شرعی نمی توان کسی را به اين اتهام مورد تعقيب قضايی قرار داد اما اگر اصولاً چنين ادعايی مجاز نباشد، قاعدتاً بايد همه مدعيان را شامل شود.

ظاهراً نظام جمهوری اسلامی مايل است همان طور که قدرت انحصاری دستگاه دولت را در اختيار دارد، مجموعه مسائل مربوط به مذهب را نيز به انحصار خود در آورد اما با توجه به ماهيت تأويل پذير مذهب چنين کاری امکان پذير نيست يا دست کم موجب بروز تعارض و پارادوکس است.

يکی از معضلات جمهوری اسلامی اين است که بخشی از مشروعيت خود را به خدا و مذهب نسبت می دهد که به لحاظ طبقه بندی رشته های دانش در قلمرو متافيزيک قرار می گيرند.

متافيزيک از نظر فلسفه علم امری اثبات پذير يا ابطال پذير نيست و به امور درونی و وجدانی افراد مربوط می شود.

امور وجدانی هم به نوبه خود به مثابه تيغ دو دم عمل میکنند بدين معنا که اگر فردی در صدد استفاده مادی يا سياسی از آنها برآيد، طرف مقابلش نيز به همان ميزان از اين امکان برخوردار است.

برای نمونه، هنگامی که آيت الله علی مشکينی رئيس مجلس خبرگان رهبری مدعی تأييد نمايندگان مجلس هفتم از سوی امام زمان شد، مخالفان او هم می توانستند ادعا کنند که در خواب يا از طريق الهام و شهود دريافته اند که همان نمايندگان مورد غضب امام زمانند.



مسلماً نه ادعای آيت الله مشکينی و نه ادعای فرضی مخالفان او از اعتبار عقلی برخوردار نيست و تنها می تواند مورد باور قلبی هواداران آنها قرار گيرد يا نگيرد.

با توجه به اين قبيل مشکلات، دولت مدرن حوزه مسئوليتهای خود را از قلمرو متافيزيک جدا کرده اما در ايران که دولت با متافيزيک ممزوج شده است، مشکلات ناشی از آن پی در پی رخ می نمايد.

[Rasputin]

Accourding to the believe of the shiia religion members that most of them are living in Iran after the holy prophit Mohammad there have been 12 holy persons that were called Emams and should ruled the moslems but the enemies did not let Emams to rule the moslems, Most of those Emams were killed but the last Emam(12th Emam,or Emam Zaman) could become disappeared from the enemies and the world completely not to be killed then he is alive now but can not been seen by any one but just those who believe to him completely and most of them are from the Shia religion,But unfortunately some of the regime’s personalities like the present president of Iran mr.Ahmadinejad has abused this holy believes of the people,The really followers believe that at the same time Emam Zaman witnesses all of the moslems and non-moslems in the world then the Shiia religion members always pray God and Emam Zaman and wish him to become appear for all of the people again to clean the world from the cruels and cause the justice in the world,The personality of Emam Zaman if will be asked from those Iranian regime’s members that believe to him for their interests like mr.Ahmadinejad the present president of Iran then it will be said by him that Emam Zaman is a person that never has been wrong about any subject and nobody can be against him about any subject and he will cause the justice in the world and all of his enemies will be destroyed by him in the world ,he will the only person that will rule and order,Then accourding to the regime’s authorities’ believes we will witness a dictator like the present regime’s leader in future,Then we ask a person like Ahmadinejad who followes this idea that what the differences between Emam Zaman and Khameneie the present reliouse leader of Iran is ? As you know accourding to the Islamic Republic regime in Iran the present Iranian religiouse leader that is called Waly Faqih(WF) has never been wrong or had mistaken in the past and nobody could face him(accourding to the destiny of those oppositios in Iran!) and also we know that WF is tring to destroy any opposide personality in Iran and the world,Then WF not only believe that he is right but even if he would wronge he still believe that his opposed should be killed.Then recently when Ahmadinejad and the other Iranian regime’s authorities try to call Emam Zaman it seems that they are false because they believe to WF more than Emam Zeman and they feign to be calling Emam Zaman even by the president of Iran in the general assembly of the UN and it .



As the result the Iranian authorities have missed their authority comletely in Iran and the Iranian people do not believe to them and their expressions any more even if their expressions would be about the subject that concerns to the holy believes of the people,then they try to talk with the people from where the people like to listen from there,yes the Iranian authorities try to talk with the people from outside when from inside no talk will be accepted there,then the internationl authorities and the democratic countries should be informed about this plot of the regime not to let them to abuse their places and countries for the regime’s interests.If the holy name of Emam Zaman has been abused by the regime it has not been accourding to the really believes of the people to that holy personality but the name of Emam Zeman has been abused because the regime thinks that no talk will be accepted and listened by the people when the regime’s authorities express about a subject then the best plan is using the holy name and persopnalities in the interntional places to be listened by the people from one side,meanwile the rejection of the international authorities about the expressions of holy persons like Emam Zaman will caued the reactions of th people against the international organizations then both of those results are benefit the regime and at the end for the regime’s interests that try to lead the people against the internationl authorities to caused the people be against their own rights that are suported by those international authorities.Then the best performance by the world is the policy that causes the regime to be expelled from the international authorities and organizations completely.As the result the holy Emam Zaman is a holy believe of the people not a political subject and the people inside know that well and reject any expression from the political criminal personality like ahmadinejad about Emam Zaman,So the international authorities and the Iranian people should considere on the regime that is going to be destroyed and try to abuse any thing even the holy belives.

Ahwazi Centre for Human Rights
Media director/Abo Mohammad Alahwazi

[donsaeid]

Emam zaman is something just shia belives in and even not all of them...

Sunna talks about jesus and that he will come back to earth...

[abadani69]

ey valla,mashalla be maloomate dadash Saeid kojai saeid?

[donsaeid]

سخن از «مهدى» (عليه السلام)، سخن از «هدايت» است.

سخن از «غيبت»، حديث «جستجو» است.

سخن از «انتظار»، روايت «حركت و پويايى» است.

سخن از «ظهور»، بحث از «اشتياق رهايى» است.

«شوق رهايى»، «حركت» مى آفريند، و نتيجه «جستجو»، حصول «هدايت» است.

«شيعه بودن» با جمود و سكون سازگار نيست. «شيعه» يعنى «پيرو» و لازمه «پيروى» جهت گيرى «رفتار و روش»، و شكل گيرى «سلوك و عمل» است.

«شيعه مهدى (عليه السلام)» بودن، با گمراهى و بى تفاوتى در برابر انحرافات نمى سازد.

و «انتظار ظهور» داشتن، با ماندن در تاريكى ها و تسليم در برابر وضع موجود قابل جمع نيست.

اللهم ارزقنا توفيق الطاعة و بعد المعصية و صدق النية

و عرفان الحرمة و اكرمنا بالهدى و الاستقامة

آمين رب العالمين.



شناخت كوتاه از حضرت مهدى(عج)



نام: محمّد.

پدر: امام حسن عسكرى(ع).

مادر: نرجس( [4] ).

القاب: حجت ، خاتم ، صاحب الزّمان ، قائم ، منتظَر ، و از همه مشهورتر مهدى.

شكل: چون ستاره درخشان نورانى ، و داراى خالى سياه بر گونه راست .

زاد روز: شب نيمه شعبان 255 ، هنگام طلوع فجر.

زادگاه: شهر سامراء.

غيبت صغرى: از سنّ پنج سالگى به مدّت 69 سال.

نمايندگان: چهار نفر از شخصيّت هاى شيعه به نامهاى:

1ــابو عمرو ، عثمان بن سعيد بن عمرو عمرى اسدى ، وكيل و نماينده پيشين امام هادى و امام عسكرى عليهما السّلام

2ــفرزند او ، ابو جعفر ، محمد بن عثمان بن سعيد ، در گذشته 304.

3ــأبوالقاسم ، حسين بن روح بن ابى بحر نوبختى ، در گذشته 326.

4ــابوالحسن على بن محمد سمرى ، در گذشته 329.

محل اقامت نامبردگان بغداد ، و كليّه امور شيعيان و خواسته ها و نامه هاى آنان به وسيله اين چهار نفر انجام و ردّ و بدل مى شد; و آرامگاه آنان نيز در بغداد مشهور است.

غيبت كبرى: با در گذشت چهارمين نماينده و سفير آن حضرت از سال 329 آغاز گرديد; و تا به هنگام فرمان الهى مبنى بر اجازه ظهور و قيام آن بزرگوار ، همچنان ادامه خواهد داشت.

نمـايندگان و وظـيفه مردم در دوران غيبت كبرى: كسيكه فقيه خويشتن دار ، مخالف هواى نفس ، و فرمانبر امر خداوند باشد ، او نماينده امام زمان است; و بر ديگران لازم است از او پيروى كنند; زيرا اينگونه افراد از طرف امام بر مردم حجّت اند ، و امام از طرف خداوند بر آنان حجت باشد( [5] ).

هنگام ظهور: آنگاه كه منادى حقّ از جانب آسمان ندا دهد: حقّ با آل محمّد است. نام مهدى بر سر زبانها افتد; مردم دلباخته او شوند; و از كسى جز او سخن نگويند.

محل ظهور: مكّه معظّمه.

محل بيعت ( تعهّد مردم در پيروى از امام ): مسجدالحرام ، ميان ركن و مقام.

نشانى: فرشته اى از بالاى سر او فرياد مى زند: اين مهدى است ، او را پيروى كنيد.

يادگار أنبياء: انگشتر سليمان در انگشت او ، عصاى موسى در دستش ، و بطور خلاصه آنچه خوبان همه دارند او تنها دارد.

ياران: سيصد و سيزده نفر ( به عدد اصحاب بدر ) ، افرادى باشند كه هسته مركزى زمامدارى او را تشكيل دهند; و در حقيقت كارگردانان اصلى قيام مهدى(ع) ، و كارگزاران درجه اوّل انقلاب جهانى اسلام خواهند بود كه از اطراف جهان به دور حضرتش گرد آيند.

روش حكومتى: بر اساس قرآن و سيره پيامبر(ص) و امام اميرمؤمنان(ع).

شعاع و دامنه حكومت: سراسر جهان را فرا گيرد; و زمين را از عدل و داد پر كند در حالى كه از جور و ستم پر شده باشد.

مركز حكومت: مسجد كوفه ، ــ مركز خلافت و حكومت جدّ بزرگوارش على(ع) ــ .

چگونگى پيروزى بر دشمنان: همانند پيروزى جدّ عالى مقامش پيامبر اكـرم(ص) بر كافران و مشركـان ، خداوند او را با گـروههاى منظّم هزار نفرى از فرشتگان( [6] ) يا سه هزار نفرى كه از آسمان فرود آمدند( [7] ) يا پنج هزار نفرى كه داراى نشان مخصوص بودند( [8] ) مدد داد; و نيز در جبهه هاى جنگ ياريش كند ، آنچنان كه مؤمنان را در حال شكست در بدر( [9] ) و ديگر جبهه هاى فراوان و روز تاريخى حنين( [10] ) يارى و پيروز فرمود و در جنگ احزاب ، رعب و وحشت در دل كفار و مشركان فرو ريخت( [11] ).

مدت زمامدارى: روايات كه ـ اكثراً مربوط به اهل تسنّن است ـ در اين باره باختلاف سخن گفته ، امّا به عقيده شيعه خدا آگاه است.

وزير و معاون: عيسى(ع) از آسمان فرود آيد و به عنوان وزير با حضرتش همكارى نمايد.

بركات حكومت و رهبرى او: درهاى خير و بركت از آسمان به روى مردم گشوده شود; عمرها به درازا كشد; مردم همه در رفاه و بى نيازى بسر برند; شهرها همه بر اثر آبادانى و سرسبزى به هم پيوسته گردند ، آنچنان كه مسافران را به برداشتن توشه نيازى نخواهد بود; و اگر زنى يا زنانى تنها از مشرق به مغرب روند كسى را با آنها كارى نباشد.







(راه شناخت مهدى (عليه السلام))

براى شناخت حضرت مهدى (عليه السلام) و ويژگى هاى شخصى و كيفيت غيبت و ظهور او هيچ وسيله اى بهتر از آيات شريفه قرآن كريم و روايات معصومين (عليهم السلام)نيست. با اينكه در اين زمينه و با اتكاى به همين آيات و روايات، بيش از هزار كتاب و رساله نوشته شده است بازهم به طور يقين مى توان گفت كه در تمامى آنها، جز بخش كوچكى از معارف مربوط به اين آخرين ذخيره الهى، تبيين نشده است. زيرا ابعاد وجودى او را ـ همچنان كه در باره اميرالمؤمنين (عليه السلام)فرموده اند ـ كسى جز خدا و پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)به تمام و كمال نشناسد. و باز كلام خدا و پيامبر و اهلبيت را هركسى به درستى فهم نتواند كرد.

علاوه بر اين، خاصيت دوران غيبت است كه نمى توان مطمئن بود كه همه فرمايشات آنان به ما رسيده باشد.

با اين همه، آنچه در پى مى آيد تنها مرورى بر پاره اى عناوين و ذكر نمونه هايى در هر باب است. بسان بر گرفتن قطره هايى از دريايى بى كرانه، كه گفته اند:

آب دريا را اگر نتوان كشيد***هم به قدر تشنگى بايد چشيد





(مهدى (عليه السلام) و قرآن)

الف) همپاى قرآن:

اينكه پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) در سفارش مشهور خويش فرمود: «انى تارك فيكم الثقلين كتاب اللّه و عترتى ما ان تمسّكتم بهما لن تضلّوا ابداً»( [12] ) و بدين سان بر همپايى و همراهى خاندان خويش سلام اللّه عليهم با قرآن كريم، تأكيد نمود، دلالت بر اين دارد كه در زمان ما، كتاب خدا قرآن كريم جز در كنار مهدى آل محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) كه يگانه ذخيره و باقيمانده اين دودمان پاك است، كتاب هدايت انسانها نتواند بود و از گمراهى و سرگردانى مردم، جلوگيرى نتواند كرد.

و نيز اينكه رسولخدا (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: «علىّ مع القرآن و القرآن مع علىّ لايفترقان حتى يردا على الحوض»( [6] ) با توجه به اينكه در اين عصر، وصايت و وراثت حضرت على(عليه السلام) در همه مقامات ولايتى و شئونات هدايتى اش تنها از آن حضرت مهدى (عليه السلام)مى باشد، بر چنين همراهى و همپايى و معيّتى، بين او و قرآن نيز دلالت دارد.



ب) شريك قرآن:

همه ائمه بزرگوار، «شركاء قرآن كريم» شمرده شده اند( [7] ) چنانكه بطور ويژه در يكى از زيارتهاى مخصوصه حضرت مهدى (عليه السلام) با تعبير «السلام عليك يا شريك القرآن» از ايشان ياد شده است.



ج) تلاوت كننده و ترجمان قرآن:

از آن رو كه تلاوت آيات كتاب خدا بهترين وسيله انس باخداست، و براى مقرّبان درگاه حق هيچ لذّتى بالاتر از خواندن قرآن و تدبّر در آن نيست، حضرت مهدى (عليه السلام) كه در اين دوران والاترين درجات انس و بالاترين مقامات قرب الى اللّه را داراست، شايسته ترين كسى است كه به عنوانِ «يا تالِىَ كتابِ اللّه و ترجمانَه»( [8] ) مى تواند مورد خطاب قرار گيرد.

د) قرائت كننده و تفسيرگر قرآن:

براى قرائت و تفسير قرآن كريم چه كسى شايسته تر از حضرت مهدى(عليه السلام)است كه در اين زمان «چراغ هدايت» و «حامل علوم قرآن» و «نگاهبان گنجينه دانش الهى» و «حافظ سرّ خدا» تنها اوست و «امانات نبوّت» و «وديعت هاى رسالت» در اين عصر تنها به او سپرده شده است؟( [9] ) اوست كه قرآن را چونان كه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) و على (عليه السلام)قرائت مى كردند، قرائت مى كند و آنچنان كه خداى محمد و على (عليهما السلام)مى پسندد و مقرر فرموده است، تفسير مى نمايد.

«السلام عليك حين تقرء و تبيّن»( [10] ).

چه خوش است صوت قرآن زتو دلربا شنيدن***به رخت نظاره كردن، سخن خدا شنيدن



هـ ) تعليم دهنده احكام قرآن:

... صاحب الزّمان و مُظهر الايمان و مُلقِّن احكام القرآن...( [11] )

«سلام خدا بر صاحب الزمان و آشكار كننده ايمان و تلقين و تعليم دهنده احكام قرآن.»



و) احياگر قرآن:

در آخر الزمان كه سنّت هاى قرآنى به فراموشى سپرده شده و بسيارى از معارف اين كتاب الهى از سوى كژ انديشان به تحريف و تبديل كشيده شده و حيات و حيات آفرينى آياتش، در حصار جهل و هوس دنيا پرستان ناديده گرفته شده است، مهدى (عليه السلام)مى آيد تا احياگر اين معجزه جاويد باشد و اسلام و مسلمين را در پرتو انوار فروزان آن جانى تازه بخشد.

«اللهمّ جدّد به ما امتحى من دينك و أحىِ به ما بُدّلَ من كتابك و أظهر به غُيّر من حكمك».( [12] )

«خدايا از دينت آنچه به نابودى گراييده بوسيله او تجديد فرما. و از كتابت آنچه دگرگونى و تبديل پذيرفته بوسيله او احيا كن. و از احكامت آنچه را كه تغيير يافته بوسيله او آشكار گردان.».

[donsaeid]

(حضرت مهدى (عليه السلام) در احاديث قدسى)

1 ـ خداوند فرمود: «اى پيامبر! بوسيله تو و پيشوايان از نسل تو بر بندگان خويش رحمت مى آورم، و به وسيله قائم از بين شما، زمين خود را با تسبيح و تقديس و تهليل و تكبير و بزرگداشت مقام الوهيّت، آباد مى سازم

و به وجود او زمين را از دشمنانم پاك مى كنم و آن را ميراث اولياى خويش قرار مى دهم، و به وسيله او كلمه توحيد را تعالى بخشيده، كلمه كافران را به سقوط مى كشانم، و به دست او و با علم خود سرزمين ها و دل بندگانم را حياتى تازه مى بخشم و گنج ها و ذخيره هاى پنهان را به مشيت خود برايش آشكار مى سازم.

و با اراده خود او را بر نهانى ها و مكنونات قلبى ديگران آگاه مى گردانم و با فرشتگان خود او را يارى مى رسانم تا در اجراى فرمان من و تبليغ دين من مددكار او باشند. او به حقيقت ولىّ من است و به راستى هدايتگر بندگان من مى باشد.»( [25] )

2 ـ امام باقر(عليه السلام) در وجه نامگذارى حضرت «مهدى (عليه السلام)» به «قائم آل محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)» حديثى قدسى روايت فرمود: «زمانى كه جدم حسين كه صلوات خدا بر او باد به شهادت رسيد، فرشتگان با گريه و زارى به درگاه خداوند عزوجلّ ناليدند و گفتند: پروردگارا! آيا از آنان كه برگزيده و فرزند برگزيده تو را، و امام انتخاب شده از بين خلق را كشتند، در مى گذرى؟!

خداوند به آنان وحى فرمود كه: «فرشتگان من آرام گيريد. سوگند به عزّت و جلالم كه از آنان انتقام مى گيرم اگرچه بعد از گذشت زمانى طولانى باشد.» سپس فرزندان از نسل حسين (عليه السلام) را كه پس از او به امامت مى رسند به ملائكه نشان داد و آنان شاد شدند.

در بين اين پيشوايان، يك نفرشان به نماز ايستاده بود «فإذا احدهم قائم يصلّى فقال اللّه عزّوجلّ: بذلك القائم أنتقم منهم.» خداوند عزّوجلّ فرمود: به وسيله آن «قائم» از دشمنان و قاتلان حسين(عليه السلام)انتقام مى گيرم.»( [26] )



اسامى و اوصاف و القاب حضرت مهدى عليه السلام



مرحوم ثقة الاسلام نورى در بيان اسماء شريفه امام عصر (عليه السلام)، با استناد به آيات و روايات و كتب آسمانى پيشين و تعبيرات راويان و تاريخ نگاران تعداد يكصد و هشتاد و دو اسم و لقب براى حضرت مهدى(عليه السلام)ذكر مى كند و مدّعى است كه در اين مقام، از استنباط هاى شخصى و استحسان هاى غير قطعى خوددارى نموده است كه در غير اين صورت چندين برابر اين اسماء و القاب، قابل استخراج از كتب مختلفه بود. كه از آن جمله است:

محمّد، احمد، عبداللّه، محمود، مهدى، برهان، حجّت، حامد، خلف صالح، داعى، شريد صاحب، غائب، قائم، منتظر و... .( [40] )

كنيه هاى آن حضرت عبارتند از: ابوالقاسم (هم كنيه پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم))، ابوعبداللّه، اباصالح كه مرحوم نورى ابو ابراهيم، ابوالحسن و ابوتراب را نيز از كنيه هاى ايشان شمرده است.

در اينجا به ذكر پاره اى عناوين و صفات كه در ضمن زيارتهاى مختلفه و ادعيه مربوط به حضرت مهدى (عليه السلام) مورد تصريح قرار گرفته است اشاره داريم، با اين اميد كه دقّت و تأمّلى در آنها، ما را با شئونات مختلفه آن بزرگوار آشنا ساخته و مقاماتى را كه غالباً از لسان معصومين(عليهم السلام) در ضمن اين دعاها و زيارتها براى امام دوازدهم(عليه السلام)بر شمرده شده براى مان روشن تر سازد.

قابل ذكر اينكه تمام اين عناوين و اوصاف بطور خاص در مورد حضرت مهدى(عليه السلام)وارد گرديده، اگرچه بسيارى از آنها در مورد ساير امامان بزرگوار اسلام(عليهم السلام)نيز مى تواند مصداق داشته باشد.

ديگر اينكه، آنچه ذكر مى شود نه به ادّعاى اسم يا لقب آن حضرت، بلكه به عنوان بهرهورى از تعابير موجود در نصوص زيارت و دعاست، اعم از اينكه واژه اى مفرد يا جمله اى توصيفى باشد.

بقيّة اللّه: باقيمانده خدا در زمين.

خليفة اللّه: جانشين خدا در ميان خلايق.

وجه اللّه: مظهر جمال وجلال خدا، سمت و سوى الهى كه اولياى حق رو به او دارند.

باب اللّه: دروازه همه معارف الهى، درى كه خدا جويان براى ورود به ساحت قدس الهى، قصدش مى كنند.

داعى اللّه: دعوت كننده الهى، فرا خواننده مردم به سوى خدا، منادى راستين هدايت الى اللّه.

سبيل اللّه: راه خدا، كه هركس سلوكش را جز در راستاى آن قرار دهد سر انجامى جز هلاكت نخواهد داشت.

ولى اللّه: سر سپرده به ولايت خدا و حامل ولايت الهى، دوست خدا.

حجة اللّه: حجّت خدا، برهان پروردگار، آن كس كه براى هدايتِ در دنيا، و حسابِ در آخرت به او احتجاج مى كنند.

نور اللّه: نور خاموشى ناپذير خدا، ظاهر كننده همه معارف و حقايق توحيدى، مايه هدايت رهجويان.

عين اللّه: ديده بيدار خدا در ميان خلق، ديدبان هستى، چشم خدا در مراقبت كردار بندگان.

سلالة النّبوّة: فرزند نبوّت، باقيمانده نسل پيامبران.

خاتم الاوصياء: پايان بخش سلسله امامت، آخرين جانشين پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم).

علم الهدى: پرچم هدايت، رايت هميشه افراشته در راه اللّه، نشان مسير حقيقت.

سفينة النّجاة: كشتى نجات، وسيله رهايى از غرقاب ضلالت، سفينه رستگارى.

عين الحيوة: چشمه زندگى، منبع حيات حقيقى.

القائم المنتظر: قيام كننده مورد انتظار، انقلابى بى نظيرى كه همه صالحان چشم انتظار قيام جهانى اويند.

العدل المشتهر: عدالت مشهور، تحقق بخش عدالت موعود.

السيف الشاهر: شمشير كشيده حق، شمشير از نيام بر آمده در اقامه عدل و داد.

القمر الزّاهر: ماه درخشان، ماهتاب دلفروز شبهاى سياه فتنه و جور.

شمس الظلاّم: خورشيد آسمان هستى ظلمت گرفتگان، مهر تابنده در ظلمات زمين.

ربيع الأنام: بهار مردمان، سر فصل شكوفايى انسان، فصل اعتدال خلايق.

نضرة الأيّام: طراوت روزگار، شادابى زمان، سرّ سرسبزى دوباره تاريخ.

الدين المأثور: تجسّم دين، تجسيد آيين بر جاى مانده از آثار پيامبران، خودِ دين، كيان آيين، روح مذهب.

الكتاب المسطور: قرآن مجسّم، كتاب نوشته شده با قلم تكوين، معجزه پيامبر در هيئت بشرى.

صاحب الأمر: دارنده ولايت امر الهى، صاحب فرمان و اختياردار شريعت.

صاحب الزمان: اختيار دارِ زمانه، فرمانده كل هستى به اذن حق.

مطهّر الأرض: تطهير كننده زمين كه مسجد خداست، از بين برنده پليدى و ناپاكى از بسيط خاك.

ناشر العدل: برپا دارنده عدالت، بر افرازنده پرچم عدل و داد در سراسر گيتى.

مهدى الامم: هدايتگر همه امّت ها، راه يافته راهنماى همه طوايف بشريت.

جامع الكَلِم: گردآورنده همه كلمه ها بر اساس كلمه توحيد، وحدت بخش همه صفها.

ناصر حق اللّه: ياريگر حقِ خدا، ياورِ حقيقت.

دليل ارادة اللّه: راهنماى مردم به سوى مقاصد الهى، راه بلد و راهبر انسانها در راستاى اراده خداوند.

الثائر بأمر اللّه: قيام كننده به دستور الهى، بر انگيخته به فرمان پروردگار، شورنده بر غير خدا به امر خدا.

محيى المؤمنين: احياگر مؤمنان، حياتبخش دلهاى اهل ايمان.

مبير الكافرين: نابود كننده كافران، درهم شكننده كاخ كفر، هلاك كننده كفار.

معزّ المؤمنين: عزّت بخش مؤمنان، ارزش دهنده اهل ايمان.

مذلّ الكافرين: خوار كننده كافران، درهم شكننده جبروتِ كفر پيشگان.

منجى المستضعفين: نجات دهنده مستضعفان، رهايى بخش استضعاف كشيدگان.

سيف اللّه الّذى لاينبو: شمشير قهر خدا كه كندى نپذيرد.

ميثاق اللّه الّذى أخذه: پيمان بندگى خدا كه از بندگان گرفته شده.

مدار الدهر: مدار روزگار، محور گردونه وجود، مركز پيدايش زمان.

ناموس العصر: نگهدارنده زمان، كيان هستى دوران.

كلمة اللّه التامه: كلمه تامّه خداوند، حجّت بالغه الهى.

تالى كتاب اللّه: تلاوت كننده كتاب خدا، قارى آيات كريمه قرآن.

وعداللّه الّذى ضمنه: وعده ضمانت شده خدا، پيمان تخلّف ناپذير الهى.

رحمة اللّه الواسعة: رحمت بى پايان خدا، لطف و رحمت بى كرانه پروردگار رحمت گسترده حق.

حافظ اسرار رب العالمين: نگهبان اسرار پروردگار، حافظ رازهاى ربوبى.

معدن العلوم النبويّه: گنجينه دانش هاى پيامبرى ـ خزانه معارف نبوى.

نظام الدين: نظام بخش دين.

يعسوب المتقين: پيشواى متقين.

معزّ الاولياء: عزت بخش ياران.

مذلّ الأعداء: خوار كننده دشمنان.

وارث الانبياء: ميراث بر پيامبران.

نور ابصار الورى: نور ديدگان خلايق.

الوتر الموتور: خونخواه شهيدان.

كاشف البلوى: بر طرف كننده بلاها.

المعد لقطع دابر الظلمه: مهيّا شده براى ريشه كن كردن ظالمان.

المنتظر لاقامة الأمت و العوج: مورد انتظار براى از بين بردن كژيها و نادرستى ها.

المترجى لازالة الجور و العدوان: مورد آرزو براى بر طرف كردن ستم و تجاوز.

المدّخّر لتجديد الفرائض و السنن: ذخيره شده براى تجديد واجبات و سنن الهى.

المؤمّل لاِحياء الكتاب وحدوده: مورد اميد براى زنده ساختن دوباره قرآن و حدود آن.

جامع الكلمة على التقوى: گرد آورنده مردم بر اساس تقوى.
ش
السبب المتصل بين الأرض و السماء: واسطه بين آسمان و زمين، كانال رحمت حق بر خلق.

صاحب يوم الفتح و ناشرراية الهدى: صاحب روز پيروزى و بر افرازنده پرچم هدايت.

مؤلف شمل الصلاح و الرضا: الفت دهنده دلها بر اساس رضايت و درستكارى.

الطالب بدم المقتول بكربلا: خونخواه شهيد كربلا.

المنصور على من اعتدى عليه وافترى: يارى شده عليه دشمنان وافترا زنندگان.

المضطرّ الّذى يجاب اذا دعى: پريشان و درمانده اى كه چون دعا كند دعايش مستجاب شود.

[donsaeid]

جهان در عصر ظهور



l رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم):

«والذى بعثنى بالحق بشيراً لولم يبق من الدنيا الا يوم واحد، لطول الله ذلك اليوم حتى يخرج فيه ولدى المهدى، فينزل روح الله عيسى بن مريم فيصلى خلفه، وتشرق الارض بنور ربها، ويبلغ سلطانه المشرق والمغرب».

اكمال الدين، ص 163.

سوگند به آن كسى كه مرا به حق براى بشارت (به رحمت خويش) مبعوث فرموده، اگر جز يك روز از عمر عالم باقى نماند، هرآينه خداوند آن روز را آن چنان طولانى سازد تا در آن روز فرزندم مهدى از پرده غيبت خارج گردد، سپس روح الله عيسى بن مريم نازل گردد و پشت سر او نماز گذارد، و زمين به نور پروردگارش (از ظلمتهاى ظلم و تاريكيهاى فساد و جهل) به روشنائى گرآيد، و قدرت و حكومت او تا شرق و غرب عالم گسترش يابد.



l رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم):

«يا اُبى! طوبى لمن لقيه و طوبى لمن احبه و طوبى لمن قال به، ينجيهم من الهلكة وبالاقرار بالله وبرسوله و بجميع الائمة يفتح الله لهم الجنة، مثلهم فى الارض كمثل المشك الذى يسطع ريحه فلا يتغير ابداً، و مثلهم فى السماء كمثل القمر المنير الذى لايطفا نوره ابداً».

(عيون اخبارالرضا، ج 1، ص 59).

اى اُبى! خوشا به حال كسى كه با او ديدار نمايد، خوشا به حال آنكه او را دوست بدارد، خوشا به حال آنكه به او معتقد باشد، خداوند آنان را از هلاكت نجات بخشد، و بواسطه اقرار و اعتقاد به خدا و به رسولش و به تمام امامان، خداوند درهاى بهشت را برايشان بگشايد! آنان در زمين همانند مُشك اند كه بوى خوشش در فضا پخش و پراكنده گردد و هيچ گاه فاسد نشود، و در آسمان هم چون ماه درخشنده اند كه هيچ گاه خاموشى نمى پذيرد.



l رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم):

«يكون فى امتى المهدى، تنعم امتى فى زمانه نعيماً لم يتنعم مثله قط».

الزام الناصب، ص 163.

مهدى در امت من است و امتم در عصر او از موهبت و نعمت فراوان برخوردار گردند بگونه اى كه هيچ گاه آن چنان بهره مند نشده باشند.



l اميرالمؤمنين (عليه السلام):

«... ويذهب الشر و يبقى الخير و يزرع الانسان مداً و تخرج له سبعة امداد كما قال الله تعالى، و يذهب الزّنا و شرب الخمر، و يذهب الرّبا، و يقبل الناس على العبادات، و الشرع والديانة، والصلاة فى الجماعات، و تطول الاعمار، و تؤدى الامانات و تحمل الاشجار، و تتضاعف البركات، و تهلك الاشرار و تقى الاخيار ولايبقى من يبغض اهل البيت(عليهم السلام)»

(عقد الدرر به نقل از منتخب الاثر، ص 474).

شرّ از جهان رخت بربندد و خير و نيكى بجاى ماند و انسان يك مدّ بذر كشت نمايد و هفت مدّ برايش محصول دهد چنانچه خداى تعالى فرموده است. زنا و شراب و ربا از بين برود، و مردم به عبادت و ديانت و نماز جماعت روى آورند، عمرها طولانى، امانتها به صاحبانشان مسترد، درختان بارور، خيرات و بركات مضاعف گردد. اشرار از ميان

بروند و نيكان باقى مانند و از دشمنان اهل بيت(عليهم السلام)كسى باقى نماند.



l اميرالمؤمنين (عليه السلام):

«ولو قد قام قائمنا لانزلت السماء قطرها، ولا خرجت الارض نباتها، ولذهبت الشحناء من قلوب العباد».

(بحارالانوار، ج 52، ص 316).

وقتى كه قائم ما قيام نمايد، آسمان قطرات بارانش را فرو بارد و زمين روئيدنيها و گياهانش را بروياند و كينه و عداوت از دلهاى بندگان زائل گردد.



l امام باقر (عليه السلام):

اذا قام قائمنا وضع يده على رووس العباد فجمع به عقولهم و اكمل به اخلاقهم

(بحارالانوار، ج 52، ص 336).

زمانى كه قائم ما قيام نمايد، دست خويش بر سر بندگان گذارد و بدين وسيله نيروهاى مردم را تمركز بخشيده و اخلاقشان را كامل سازد.



l امام باقر (عليه السلام):

حضرت باقر (عليه السلام) در مورد رشد فرهنگى مردم در عصر ظهور فرمود:

«وتؤتون الحكمة فى زمانه حتى ان المراة لتقضى فى بيتها بكتاب الله تعالى و سنة رسول الله صلى الله عليه و آله».

بحارالانوار، ج 52، ص 352.

علم و حكمت به همه شما در زمان مردى از خاندان ما آموخته شود، بطورى كه حتى زن در خانه اش بر طبق كتاب خدا و سنت رسول الله (صلى الله عليه وآله وسلم) قضاوت نمايد.



l امام صادق (عليه السلام):

«لن تذهب الدنيا حتى يخرج رجل منا اهل البيت يحكم بحكم داود و آل داود لايسأل الناس بيّنة».

كافى، ج 1، ص 397.

دنيا به پايان نرسد جز اينكه مردى از خاندان ما اهل بيت خروج نمايد و به حكم داود و آل داود حكم كند و از كسى بيّنه و گواه نطلبد.

[Rasputin]

چرا درباره دستگیری پدر و برادرم نمینویسم؟



آره بابا درسته. هی تو این دو هفته از هر طریقی از من می پرسند این آقای ابطحی که به دلیل مسائل فکری و تشکیلاتی مربوط به امام زمان دستگیر شده، پدر شماست یا نه؟ بله. ایشان ابوی محترم بنده هستند. از وقتی سایت انصار حزب الله و روز آنلاین، و هر کدام به شکلی این مطلب را نوشته اند، شرایطم مشکل تر شده است. از یک سو وظیفه ی فرزندی این است که فقط به فکر آزادی پدر باشد و نه مسایل سیاسی حاشیه ای که توهم بهره برداری سیاسی شود؛ این اولیه ترین وظیفه ی هر فردی است، آن هم پدری که مریض است و سه سال پیش عمل قلب باز کرده و مدت زیادی از این ۱۶ روز حبس را در بیمارستان بوده است؛ و طبعاً سخت نگران سلامتشون. و نیز برادرم تقی که از نظر عاطفی خیلی دوستش دارم و او هم زندان است. می دانم نوشتن من با تحلیل ها و اعتقادات سیاسی که دارم و هیچ وقت هم مورد قبول پدر نبوده، احتمالاً باعث سخت تر شدن کار او می شود و هیچ فرزندی حق ندارد چنین کند. از سوی دیگر با اعلام خبر توسط بعضی سایتها و روزنامه ها و دهها ایمیل فکر می کنم اگر هیچی نگویم حمل بر بی اعتنایی و بی احترامی به مقام پدر باشد. همه ی اینها به اضافه ی وضع آشفته ی خانوادگی، با حضور مادری که همه ی وجودم ارادت به اوست و مهمان ماست و کارهای جاری سیاسی و نوشتن هر روزه سایت و تماس با این و آن و و و..... باعث شده روزهای سختی را بگذرانم. ببخشید که مسائل شخصی ام را در سایتی که نسبتاً عمومی است مطرح کردم. باز هم می گویم به دلایل فوق، فعلاً دیگر در این رابطه چیزی نمی نویسم. امیدوارم زودتر آزاد شوند.

http://www.webneveshteha.com/

[rfhr918]

too har dini hameye peyrovane oon din eteghad daran yeki miad va donyaro az badbakhty nejat mide..........hatman bayad hamintor bashe pas mardom ta key bayad in hame zajr bekeshan hatman kasani ke peyrovane har mazhabi behesh eteghad daran yani man fekr mikonam dar nahayat hamoon ye nafar ke alan ba alghabe mokhtalef hame montazereshan..............

[donsaeid]

امام مهدي(عج) از منظر صدر المتالهين

يكى از مسائل عقيدتى كه در منظومه فكرى شيعه، چون خورشيد تابناك مىدرخشد و بالندگى، پايندگى، زندگى و طراوت شيعه مرهون آن است؛ اعتقاد به نظام «امام و مهدوّيت» است. عالمان بزرگى در تحقيق و تحكيم اين مهم، تلاش نمودهاند كه از جمله آنان صدرالمتالهين شيرازى است. در اين نوشتار آراء و نظرات اين حكيم الهى در باب امامت به ويژه مهدوت بررسى شده و از انديشهى و تلاش فكرى استفاده گشته است.


عالمان، مرزبانان، كيان عقيدتى امّت و حافظان گوهر انساين در برابر شبهات و شهواتاند و راز و رمز عظمت آنان از منظر دين و در نگاه مردم، در همين نكته نهفته است. تكريم «عالم» ارج نهادن به انسانيت و احترام به حقيقت است و ارج و اوج هر فرهنگ و مكتبى، وامدار عظمت و عمق فكرى و صميميت و صداقت عالمان آن است. تلاش همه فرهيختگان در اعتلاى فرهنگ بشدى، ممدوح و مقبول است. در اين ميان مكتب اسلام و تاريخ سكينى، با برخوردارى و حفظ گوهر دين و مصون ماندن از تحريف، )عدد الهى و به جدّ و جهد امامان و عالمان دينى، و نيز دعوت قرآن به تفكّر و خردورزى، شاهد نشو رشد متفكرّان سترگى بوده است آنان با همّت دانش و بينش خود، معارف دينى را تحقيق و حقانيت آن را ثبات نمودهاند.
نام ملاصدراى شيرازى در صدر اين عالمان بزرگ قرار دارد كه دين را عاقلانه و عارفانه شناخته و ترويج نمو و مبانى و مبادى آن را با برهان و بدون تكيه بر خيال و خرافه، استحكام بخشيد. وى فيلسوف ديندارى است كه دين را با خردورزى توأم نمود؛ نه اين كه متفكّر نماى بدون تعلّق دينى و يا ديندارى جاهلا باشد كه دين را مجموعهى خرافى - احساسى عوامفر يك بداند. حكمت متعاليه در كنار برهان، از اشراق و عرفان هم سود برد و تعلّق را با تعقّل در آميخت و تكيه محض و اعتماد بىچون و چرا بر پاى چوبين استدلال نداشت بودن معارف حقه دينى را با خرد سقاى و عرشى، هماهنگ و همزيست كردن، هم خدمت به ساحت تفكّر بشرى و هم خدمت به حوزهى تدين و جامعه دينباوران است. بر اين اسا تجليل از حكيم مقالّه مرحوم ملاصدرا، در هر دو حوزه و به هر دو انگيزه لازم است.

يكى از مسائل عقيدتى كه در منظومه فكرى شيعه، چون خورشيد تابناك مىدرخشد و بالندگى، پايندگى، زندگى و طراوت شيعه مرهون آن است؛ اعتقاد به نظام «امام و مهدوّيت» است. عالمان بزرگى در تحقيق و تحكيم اين مهم، تلاش نمودهاند كه از جمله آنان صدرالمتالهين شيرازى است. در اين نوشتار آراء و نظرات اين حكيم الهى در باب امامت به ويژه مهدوت بررسى شده و از انديشهى و تلاش فكرى استفاده گشته است.
حكيم نامور شيعه در كتابهاى گوناگون خود، مباحث »امامت و مهدويت« را طرح كرده كه با يك نظام خاص و داراى چينش منطقى، در اين نوشتار طرح و بررسى مىشود.

اضطرار به وجود حجّت
تفسير و تحليل واقعى »حجت« و به عبارت ديگر تصوّر صحيح آن، زيربناى تصديق ضرورت آن در نظام آفرينش است، بدون فهم صحيح حجّت و درك معناى »حجيت امام و نبى«، نمىتوان به ضرورت يا عدم ضرورت آن حكم كرد.

يك، معناى حجيّت امام
ملاصدرا )ره( در بيان اين نكته نويسد:
انسان در آغاز تولد خود، حيوانى بسان حيوانات ديگر است كه جز خوردن و آشاميدن نمىداند؛ سپس با رشد جسم باقى صفات نفس از شهوت و غضب برايش حاصل مىشود. تا اين جا انسان، حيوان راست قامت است و با بقيه حيوانات تمايزى ندارد.
»فلومات على هذه الحاله لم يك له فى الاخرة حيوة ستقّره ولاحسب ولاكتاب ولاثواب ولاعقاب ايضاً از العذاب والشقاوة فرع الشعور بالسعادة التى فى مقابلها«.(1)
بدين جهت، اين انسان نه مستحق ثواب است و نه مستحقق عتاب؛ چرا كه شقاوت عدم ملكه است و تا سعادت تصور نشود. و امكان نيابد، آن هم معنا نمىيابد.
حيوان متنوى القامه، به واسطه حجت به حيات انسانى قدم مىگذارد و در مسير ثواب و عقاب قرار مىگيرد، نقش و معناى حجّت در زندگى اين است كه انسان را وارد زندگى و حياتى فراتر از حيات حيوانى مىكند.
»از اتبيّن هذا فنقول: معنى كون البنى او الامام حجة اللّه على العباد، ان كاعته يوجب استحقاق الرحمه و الجنه و النعيم وان عصيانه يوجب استحقاق الغضب والعذاب و عندالرفع لايستحقون ثواباً ولا عقاباً«.(2)
حجت بودن امام، به معناى اين است كه بدون او، ثواب و عقاب منتفى است و ثواب و عقاب؛ يعنى، فعليّيت يافتن قوهاى انسانى، بر اين اساس امام ملاك و عامل فعلّيت يافتن انسان است و بدون آن، حيات انسانى قابل تصور نيست.

دو. ضرورت حجّت
با چه دلايلى اثبات مىشود كه وجود حجت در حيات بشر، امرى ضرورى است؟ ملاصدرا)ره( براى اثابت اين نكته ادّله و شواهد عقلى و نقلى متعددى بيان مىكند كه در دو حوزه جداگانه بررسى مىشود:

الف. ادّله عقلى
علّت غايى بيان آن »العلّة الغائية التى لاجلها الشىء«(3)؛ يعنى، علّت غايى گرچه در وجود مؤخّر باشد امّا فاعلّيت فاعل به آن بستگى دارد:
نظام هستى براى انسان كامل خلق شده است و اين سخن حكيمانه شيخ الرئيس، از منبع وحى برخاسته كه: »الحمدللّه الذى خلق الانسان وخلق من فضالة طينته سايرالاكران(4)».
چرا كه تمام هستى، ظل وجودى انسان محسوب مىشود: »لان البنات ظل نباتيتّه والسباع و البهائم اظلال غضبه وشهوته والشيطان ظل نكراه ومكيد ته«.(5)
بر اين اساس اگر علّت غايى نباشد، فاعل، فاعليّت نمىيابد و فعل نيز بدون علّت غايى، وجود و بقايى ندارد. ملاصدرا)ره( ضمن تأكيد بر اين مهمّ، ضرورت وجود امام را بدين جهت موّجه مىداند و تأمل است كه اين ضرورت را در وراى احتياج مردم به راهنمايى امام، بايد در نيازمندى تمام هستى به وجود امام جست.
»ان وجود النبى)صلىاللّهُعليهوآلهوسلّم( و الامام ليس بمجرّد ان الخلق محتاجون اليه فى اصلاح دينهم وديناهم وان كان ذلك مترتباً على وجوده ضرورةً، بل انّما قامت بوجوده الارض ومن فيها لكون وجوده الكونى علةً غائيه لوجودها، فلا تقوم الارض و من فيها لحظةً الابوجود الانسان الكامل«.(6)
قوام زمين و آسمان و كلى هستى، به جهت وجود عنصرى امام است و وجود امام، علّت غايى وجود هستى است. بر اين اساس حتّى يك لحظه، هستى بدون امام و انسان كامل باقى نمىماند و اين نكته مفاد حديث شريف ذيل است. كه امام باقر فرمود: »لو ان الامام رفع من الارض ساعة لماجت باهلها(7)».
ملاصدرا در شرح آن مىگويد: »وان هذا الحديث على حقيقه مامّر ذكره منا«(؛ يعنى، اين حديث حقيقى را كه ذكر كرديم، بيان مىفرمايد.

برهان امكان اشرف
بيان آن »ان الممكن الاشرف يجب ان يكون اقدم من الممكن الاخس و انّه اذا وجد اللمكن الاخس فلابّد ان يكون الممكن الاشرف منه قد وجد قبله«(9).
مفاد برهان امكان اشرف اين است كه وجد يافتن موجودات اخس و فيضگيرى آنها از منبع فيض على الاطلاق، به جهت و از طريق موجود اشرف است.
مقصود در اين سخن، تقرير برهان امكان اشرف نيست؛ بلكه نكته قابل توّجه تطبيق آن بر امامان معصوم)عليهمالسّلام( و استفاده ضرورت حجّت از آن مىباشد. طبق اين بيان، آنان موجودات اشرف هستى و علّت و مجراى فيض دهى به تمام كائناتاند، اين موجودات حاكى از موجود اشرف و ضرورت آن در هستىاند. بنابراين بايد گفت وجود انسان كامل و حجت و امام ضرورت هستى است.
اشكالى كه مهم به نظر مىرسد، در تطبيق اين قاعده بر امامان معصوم)عليهمالسّلام( است؛ چرا كه ما در اين استدلال، وجود آنان را اشرف از ساير وجود - ولو بقيّه انسانها - دانستهايم و روش است منظور اشرف در بردن، اشرف فلسفى و وجودى است؛ يعنى، موجود اشرف با موجود اخس، بايد فرق كند و مىدانيم افراد نوع واحد، مماشاند و تقدّمى بر يكديگر ندارند. از اين رو تقدّم و اشرف بودن ائمه)عليهمالسّلام( بر ساير انسانها، اشكالى است كه در تطبيق اين قاعده به نظر مىرسد اگر وجود نبات را اخس از وجود حيوان مىدانيم، صحيح است، امّا چطور مىتوان فردى از حيوان را اخس از فرد ديگر دانست و وجود ديگرى را شديدتر و اشرف تلقّى كرد.
حلّ اين نكته بسيار كارگشا است و تطبيق امكان اشرف را خالى از اشكال مىكند. ملاصدرا)ره( اين مهمّ را بيان كرده و اين استفاده را از اشكال، عارى نموده است.
وى متذكر اين نكته مهم مىشود كه مما ثلت امامان و بقيّه انسان، صرفاً در جسم و وجود عنصرى آنان است و بر حسب نشأه، روحانى، آنان از شجره و مقوله ديگرىاند. نوع آنان با نوع بقيه انسانها متفاوت است و قليلى از انسانها، به نطق مىرسند و تمايز وجودى پيدا مىكنند.
بر اين اساس، نوع ائمه هدى و ساير انسان، متفاوت است و اشكال ياد شده بر تطبيق برهان امكان اشرف وارد نيست.
ملاصدرا نويسد:
»اگر كسى بگويد امام و ساير مدرم از نوع واحدند و افراد نوع واحدند و افراد نوع واحد، متماشلاند و بر اين اساس تقدمى بر يكديگر ندارند و برهان امكان اشرف تطبيق نمىكند؛ در پاسخ مىگوييم: »هيهات انما المماثله بين افراد البشر بحسب المادة البدنيه«؛ يعنى، مماثلت بين افراد بشر بر حسب مادهى بدنى و نشأه طبيعى است؛ قبل از آنكه نفوس ساده از قوّه به فعليّت برسند اما بر حسب نشأه روحانى، اين گونه نيست و مماثلتى در كار نمىباشد.
»اما بحسب النشأة الروحانيه فهى واقعه تحت انواع كثيره لاتحصى وقوله تعال انما انا بشر مثلكم انّما هو بالاعتبار الاوّل دون الثانى فنوع النبى)صلىاللّهُعليهوآلهوسلّم( والامام نوع عال شريف اشرف من ساير الانواع فنسبة نوع الحجه الى ساير البشر فى رتبه الوجود كنسبة الانسان الى ساير الحيوان(10)».
بر حسب نشأه روحانى. انسان جنس و داراى انواع كثيرهاى است و اين كه قرآن به پيامبر اكرم)صلىاللّهُعليهوآلهوسلّم( فرمايد: بگو من بشرى مثل شما هست، به اعتبار نشأه طبيع و مادّه بدنى است؛ ولى به اعتبار وجود نورانى و روحانى نوع امام و نبى ممتاز از ساير انواع انسانى و اشرف از آنها است؛ چنان كه نوع انسان از ساير حيوانات اشرف است. بر اين اساس و با اين توضيح ايشان، مىتوان گفت امامان)عليهالسّلام( ممكنات اشرفىاند كه واسطه در خلقت هستى مىباشند.(11)
اين گونه است كه »بكم فتح الله« و »السابقون دهراً« فهميده مىشود پس اينكه معصومين)عليهمالسّلام( فرمودهاند. »نحن السابقون اللاحقون«؛ يعنى، به روحانيت كليّهشان، وسايط فيض هستىاند(12) و هستى محتاج هستى آنان است و ضرورت »حجّت« فهم مىشود.
نكته: تاكنون »ضرورت امام«، از منظر دو دليل عقلى »برهان غايت« و »بردن امكان اشرف« بررسى شد. ملاصدرا اين نكتهها را نيز از روايات استفاده مىكند.
اينكه فرمودهاند »حجت« قبل از خلق است، اشاره به اين دارد كه وجود ائمه)عليهمالسّلام( اشرف و واسطه در ايجاد خلق و فيضرسانى به هستى است: »متى قبل الخلق من حيث كونها واسطه فى ايجاد الخلق(13)». و اينكه فرمودهاند: حجت بعد از خلق است، منظور اين است كه حجت غايتى است كه تمام جسمانيات به او منتهى مىشود: »وبعد الخلق من حيث كونها من الغايات التى ينتهى اليها الجسمانيات

[donsaeid]

ضرورت هدايت و استكمال نوع انسان
از جمله ادّلهاى كه مىتوان بر ضرورت حجّت اقامه نمود، طرح مسأله نظام احسن خلقت و تعلّق گرفتن عنايت بارى تعالى به ممكنات است كه زمينه تحصيل فعلّيت و به غايت رسيدن انان را فراهم مىكند. نيز روشن شد كه انسان، فقط در سايه حجّت به فعلّيت مىرسد و در صورت بهبود حجّت، گويا عنايت بارى تعالى شامل اين نوع شريف نبوده و به نوعى محدوديت - كه باذات و ناسازگار ات - دچار شده است.
ملاصدرا انسان را مدنى بالطبع مىداند و زندگى مدنى، عوارض طبيعى چون مشاجره و تخاصم دارد. اين تنازعات را اگر خوش بينانه بنگريم، برخاسته از تنوع طبايع و ذاتيات و اختلاف فهم افراد انسانى است، براى فعلّيت يافتن و بقا و استمرا حيات مدتى قانونى آسمانى لازم است؛ چرا كه انسان - كه خود مشار و منشأ اختلاف است - نمىتواند آن را برطرف كند از طرفى تكّثر فهم اى بشرى - كه ناشى از محدوديت آن است - نمىتواند با اعتماد كامل به خود و مصون ماندنش از خطا بدون يك فهم ممتاز و يك ملاك براى تشخيص صحت و سقم خود، هدايت جامعه را برعهده گيرد.
اين نكته از مناظره هشام استفاده مىشود كه خداى متعال در وجود انسان حواسى و فهمهاى مختلف نهان؛ امّا براى جلوگيرى از خطاى حواس، »قلب« را خلق نموده كه كنترل كنندهى حواس و ميزان براى خطاسنجى آن باشد. امام نيز برا تصحيح افكار انسان او هدايتشان، در مواقعى كه خودشان از شناسايى مسير عاجزاند، ضرورت دارد. حيات جمعى بشر و فعليّت يافتن و كمال انسان - كه ضرورت هستى و مقتضاى عنايتبارى است - مقتضى وجود حجّت در عرضه حيات بشرى است.(15)

ب. ادّله نقلى
شرع مقدس نيز به گونههاى مختلفى، ضرورت حجت را در هستى و نظام آفرينش، بيان فرمودهاست و آيات در روايت متعددّى در اين باره وجود دارد كه ملاصدرا)ره( در تفسير گرانسنگ خويش بر قرآن مجيد شرح اصول كافى متعرض آن شده و ما نمونههاى را نقل مىكنيم.

ايشان در تفسير ايه شريفه »ثم قفّينا على آثارهم برسلنا وقفّينا بعيسى بن مريم وآتيناه الانجيل«(16) مىفرمايد:
»ان هذه الايه حجة على عدم خلّو الزمان عمن يقوم به حجة الله على خلقه اذ علم انه بهذا جرت سنهالله من لدن آدم ونوح وآل ابرايهيم الى وقت نبيّنا)صلىاللّهُعليهوآلهوسلّم( ولن تجدلسنه الل تبديلاً«(17)
آيه شريفه سنتى از سنن الهى را بيان مىكند و بر نصّ قرآن، سنت الهى تحويل و تبديلناپذير است سنتى كه رسولالان الهى، پيوسته در جامعه بشرى حضور داشتهاند )ثم ارسلنا رسلنا تترى( و اين سنت، مقتضى وجود حجت در هر عصر و زمانى است و در عصر ما هم حجت الهى، طبق سنت الهى وجود دارد.
نكتهاى كه ممكن است طرح شود اين است كه سنت الهى، در قالب فرستادن رسولان تحقق يافت و مىدانيم نبوّت با وجود حضرت ختمى به پايان رسيده است؛ پس استمرار آن چگونه است؟
ملاصدرا مطلب عالى و برجستهاى را بيان مىكند كه قوام صحبت الهى و »ولايت« او است و نبوّت از شؤون ولايت است. و اين معناى فقره ديگر حديث شريف است كه مىفرمايد: »فهى مع الخلق«، حجّت همراه مردم است تا با نور او نوع بشرى به استكمال برسد و سبيل قدسى فعلّيت يافتن خود را طى نمايد.
»فهى مع الخلق لتكون حجه لهم ونوراً يهتدون به فى ظلمات احوالهم الى طريق الاخرة و سبيل القدس«(1
بر اين اساس سه فقره حديث اشاره به سه استدلال عقلى بر ضرورت »حجت« دارد.
»قبل الخلق«، اشاره به امكان اشرف و »بعد الخلق«، اشاره به برهان غايت و »مع الخلق« به استدلال سوّم مبنى بر لزوم استكمال نوع بشر و عنايت الهى اشاره دارد.
آنچه ضرورت هستى و مقتضاى سنّت اليه است، وجود »ولى الله« در هر زمانى است كه گاهى در كسوت »نبوت« و گاهى در كسوت »امامت« تحقق مىيابد. »رسالت« جنبه ملكى آنان است و نفاد و ختم مىپذيرد، امّا باطن »نبوت 22 كه »ولايت« است و مظهر و تجلّى اسم خدا مىباشد و تفاد و ختم ندارد.
»لكن النبوّه قد ضحّت برسولنا والولايه التى هى باطن النبوه باقيه الى يوم القيامه فلابّد فى كل زمان - بعد زمن الرسالة - من وجود ولى يعبد اله على الشهود الكشفى من غيرتعلّم... و كما ان النبوة و الشريعه قد ختمت برسولنا فالولايه التى هى باطنها تختم بافر اولاده المعصومين و هو الذى يواطى اسمه اسم رسول الله ومعناه معناه وبوجوده اقيمت البلاد ورزقت البلاد وبظهوره يملا الله الارض قسطاً وعدلاً بعد ما ملنت ظلماً وجوراً«(19)
ايشان ضرورت تداوم حجت و وجود ولايت - كه باطن و گوهر نبوّت و مظهر اسم الهى است - از آيه ياد شده استنباط مىكند؛ چنان كه اين ضرورت و تداوم را از روايت كميل از امام على)عليهالسّلام( نيز، استفاده مىكند. وى روايت مشهور »العلماء باقون مابقى الدهر« را نق لنموده و مىنويسد:
»ان سلسله العرفان بالله والولايه المطلقه لاتنقطع ابداً«.(20)
روشن است كه اين امام و ولى خصايصى دراد و قابل تطبيق بر هر كسى نيست كه از جمله آن مىتوان به »علوم لدّنى« او اشاره داشت.
»ان من خواص اولياء الله وحججه ان يكون علومهم ومعارفهم حاصله بجدس تام و الهام من الله من غير تعملّ و كسب«.(21)


در بحث ادلّه نقلى »اضطرار به حجت«، ايشان بيانى تحت عنوان «ان الحجه لايقوم على خلقه الا بالامام« در شرح اصول كافى دارد.
از نظر ملاصدرا )ره(، انسان داراى دو حجّت است: حجت باطنى و حجت ظاهرى، حجت باطنى، نور الهى است كه در نهاد بشر، به وديعت نهاده شده است و راهنماى انسان در مسير طولانى حركتش از قوّهها به فعليّتها و به سوى كمال است. حجت خارجى و ظاهرى، رسولان و سفيران الهىاند.
»قد علمت ان الحجه حجتان حجه باطنه و حجه ظاهره اما الحجه البطانه نهى النور البارق الدقس و اما الحجه الخارجه فهى النبياء بمعجزاتهم الظاهره والائمه بكراماتهم الباهره«(22)
سؤالى كه مطرح است، استغناى بشر از حجت خارجى است؛ اگر انسان داراى حجت باطنى است و در معناى حجت گفتيم كه قوّهها را به فعليّت مىرساند، ديگر چه نيازى به سلسله عريض و طويل حجتهاى خارجى است؟ روى ديگر اين سكّه به گونهاى شبهه معروف براهمه در باب لزوم بعثت انبيا است.
ملاصدرا)ره( دو دليل در بيان وجه عدم اكتفاد به حجت باطنى و اين كه چرا نمىتوان به حجت باطنى اكتفا كرد و مستقل از حجت و امام مسير را پيمود، اقامه مىكند:

كمى واجدين حجّت باطنى

محدوديت حجيّت آن

سادهانگارى است كه هر حيوان مستوى القامه را انسانو واجد عقل و حجت باطنى بدانيم، حجت باطنى كه عقل فعلّيت يافته است - در اوحدى از مدرم وجود دارد و آستان رفيع حقيقت محض، بسيار بلندتر از آن است كه هر مدّعى بتواند بر ان پرواز نمايد.
»وانت تعلم ان الذى يرى فى باطنه وقلب نوراً من الله وحجه منه اليه، وجود مثله يقع فى قليل من الناس اقل من كبريت الحمر ونعم ما قيل: جل جنات الحق ان يكون شريعه لكل وارد او يطلع عليه الا واحداً بعد واحد«.(23)
غيرت حق مانع از آن است كه اغيار، از او مطلّع شوند و رودى براى هر وارد مىشود. حجت باطنى كه در روايات از آن به »ما عبد به الرحمن« تعبير شده، كمتر از »كبيرت احمر« است.
اگر عقل را به معناى قوّه درك كننده و عقل نظرى لحاظ بكنيم، روشن است كه دايره حجيت و اعتبارش محدود است و قدرت دخالت در بسيارى از قلمروها را ندارد(24) و تازه همان حجت باطنى نيز، حوزه فعاليّت محدود است و نمىتواند بدون استمداد از حجت ظاهرى. تمام مسير را بپيمايد. بر اين اساس انسان در عين برخوردارى از حجّت باطنى، نيازمند راهبرى و راهنمايى در حجت ظاهرى است و اين سخن متكلمان است كه مىگويند: تكاليف سمعيه، لطف براى تكاليف عقليه(25)، همچنين بايد گفت: توفيق حجت ظاهرى، مرهون فعّال و زنده بودن حجت باطنى است و شروع فعاليّت حجج ظاهرى، اشاره و برانگيختن حجت باطنى است: »ليثيروا لهم وفائن العقول«.

در صورت اما ته يا اغفال حجت باطنى، حجت ظاهرى با توفيق رفيق نمىگردد: »انك لن تسمع الموتى« .
وأيت العقل عقلين مخطبوع ولكسوب ولاينفع مكسوب اذا لم يك مطبوع كمالا ينفع الشمس وضوء العين ممنوع

»فالخلق كلّهم الا وحداً محتاجون الى حجه ظاهر، فثبت ان لايقوم الحجه لله بعد رسوله على خلقه الا بامام حتى يعرف الخلق بتعريف الامام(2»
بر اين اساس اضطرار مردم به حجت ثابت مىشود.
نكته ديگرى كه مطرح مىشود، اين است كه چه كسى گفته حجت ظارهى بايد امام باشد؟ مىپذيريم انسان نياز به حجت ظاهرى و خارجى دارد، امّا بگوييم آن حجت ظاهرى كتاب خدا است و با وجود كتاب، نيازى به امام معصوم نداريم )حسبنا كتاب اللّه(.
ملاصدرا)ره( مىگويد: كتاب صامت اوست بدون امام، حجيّت آن فعليّت نمىيابد؛ چرا كه قرآن "ذى وجوه" است. اگر فهم حجت معصوم و امام عدل و قرين آن نشود، ديگران به جهت جهل و...، قدرت استفاده از راهنمايىهاى آن را ندراند.
»انّ كتاب الله لاشتمال آياته على محكمات ومتشابهات وظواهر ومأولات و نواسخ و منسوخات، لايكفى بمجرده لان يكون حجةالله على عباده ولاايضاً الذين يعدّون انفسهم من العلما... الذين يعلمون ظاهراً من الحيوة الدنيا و هم عن الاخرة هم غافلون.
فالقرآن لايكون حجه من الله على الخلق الا مع امام من اهل بيت النبوة والحكمه وهم شقيق القرآن و شريك.«.
كتاب بدون امام معصوم و اهل بيت نبوت نمىتواند حجت باشد، فلذا، مردم نياز و اضطرار به حجت ظاهرى دارند و حجت ظارهى هم بايد »امام معصو« باشد. كتاب الهى عمدهدار اين مهم نيست و معرفت حقيقى حضرت حق - جل و علا - براى مردم جز از طريق معرفت امام، حاصل نمىشود.(29)
»انه لايمكن للناس معرفه الله الا من طريق معرفتنا اى من عرفنا فقد عرف ربه(30) فبيان حاجه الناس الى الامام الحق من جهه ان طاعتهم لله لاتتّم ولاتصلح الا بالمعرفه والتصديق على وجه اليقين و ذلك لايمكن الا بالاخذ عن ولاة الامر وابواب العلم واهل بيت النبوه(31)».
ديگر آنكه اهل سنت خود روايت نبوى مشهور را نقل كردهاند كه فرمود: »من مات ولم يعرف امام زمانه مات ميته جاهليه«.(32)
در توجيه اين كلام گفتهاند: منظور از »امام زمانه« كتاب است: »اما رجوعهم الى ان المراد بالامام فى ذلك الحديث هو الكتاب«.
ملاصدرا به نقل از فرقه ناجيه، مىگويد كه اين حمل اشكالات متعادى دارد؛ از جمله:
امام به زمان شخص اضافه شده است و اين اضافه مىرساند كه ائمه)عليهمالسّلام( در زمانهاى مختلف تبدّل مىيابند.
اگر مراد از معرفت امام، شناخت كتاب باشد، معرفت كتاب به گونهاى كه بر معانى مشكل آن اطلاع حاصل شود، براى كثيرى از مردم حاصل گردد و طبق اين تفسير، لازم مىآيد مرگ اكثر مدرم، مرگ جالهى باشد.(33)
از اين رو "امام زمانه" دلالت بر امام معصوم در هر عصر و زمانى مىنمايد.
وممّا يدّل على وجودالامام المطاع فى الحكام فى جميع الازمنه مااتفّقت رواية بين الخاص والعام فى قوله)صلىاللّهُعليهوآلهوسلّم(: من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميته جاهليه

[donsaeid]

سه. پيوستگى و هميشگى حجت

در خلال مباحث پيشين، روشن شد كه »ضرورت حجت« با پيوستگى آن تلازم دارد و هميشگى ان را نيز ثابت مىكند، چه ادلّه عقلىاى كه ضرورت حجت را ثابت مىدانست و چه ادّلهى نقلىاى كه تداوم اين جريان زلال را متذكر باشد.
»اعنى من هذا الكلام انّه كما يجب فى الحكمه بعث الحجة، كذلك يجب فيها استدامه حقيقه الحجه وان النظر الدقيق يودّينا الى دوام الحجه فانه اصل كاصل وجود الحجه أكانت فى صورت النبوة ام كانت فى صورة الامامه المعصومه(35)».
حكمت الهى چنانكه اصل حجت را لازم مىداند، استدامه و بقاى اين مهّم را نيز لازم و ضرورى مىداند و باطن نبوّت )ولايت( براى هميشه باقى است.
ملاصدرا از ابن عربى نقل مىكند:
»ان النبوة قد انقطعت كما قاله رسول الله)صلىاللّهُعليهوآلهوسلّم( و ماانقطعت الامن وجه خاص انقطع منها مسمى البنى و الرسول... امّا الاوليا فلهم فى فى هذه النبوة مشرب عظيم(36)».
و طور نيز متذكر مىشود: »بل ما خد الارض عن النبوة الباطينه الا النبوة التشريع واطلاق الاسم وما انقطعت الرساله والروحى الا من وجه خاص(37)».
بعد از دوران پيامبر ختمى مرتبت، وحى رسانى قطع و عنوان »نبىّ تشريعى« بر كسى اطلاق نمىگردد؛ چون كه خود حضرت رسول)صلىاللّهُعليهوآلهوسلّم( فرمود: »لا نبى بعدى«؛ اما نه تنها ولايت - كه باطن و گوهر نبوت است - قطع نشد. كه نسبت به ولايت گذشتگان، شديدتر و بيشتر گرديد.
ملاصدرا)ره( روايتى را نقل مىكند كه پيامبر)صلىاللّهُعليهوآلهوسلّم( فرمود: »ان لله عباداً ليسوا بانبياء يغبطهم النبوة«؛ »خدا بندگانى دارد كه نبوت به آنها غطبه مىخورد«.
به امام، اسم رسول و نبى اطلاق نمىگردد؛ براى اولياى خدا از مقام و مرتبه نوبت و رسالت معنيو، مسلكى قديم و مشربى عظيم است.(3
همچنين از سعدالدين حموى نقل مىكند: »ان الاستعدادات كانت من زمن ارم الى اخرالزمان فى التّرقى فيجب ان يكون امه نبيّنا خيراً الامم الماضيه كما دل عليه قوله كنتم خير امه اخرجت للناس(39)».
بر اين اساس مىتوان گفت در دورهى آخرالزمان نيز نه تنها ولايت منقطع نيست كه به جهت رشد داريه ولايات و تجارب، ولايت ولى الله گستردهتر و عظيمتر است. اين پيوستگى را از آيهى »لكل قوم هاد« نيز مىتوان استفاده كرد.
»فلابد فى كل زمان من ولى قايم بحفظ القرآن عارف بر موزه و اسراره ولاشك ان الناس محتاجون من كل زمان الى مايستكمل به نفوسهم من الحكمه و المعرفه والحاجه الى كتاب الله وآياته مستمره الى يوم القيامه(40)».
حاجت مردم به كتاب و منبع وحى الهى، مستمر و هميشگى است و لذا وجود امام نيز هميشگى و دائمى بايد باشد تا جواب گوى نيازهاى عصرى مردم باشد، پس به هر دوران ولى، قائم است.
تاكنون ادّله عقلى و نقلى اصل »ضرورت و تداوم حجت« بررسى شود. ملاصدرا)ره( عقيده اماميه منبى بر وجود امام مهدى)عجّلاللّهتعالىفرجهالشّريف( را حق و مطابق با اصول و موازين برهانى و روايى مىداند:
قد اتفقّت الاماميه على ان الامام فى زماننا هذا هو المهدى الموعود ظهوره فى اخرالزمان(41)».
امام زمان و مهدى منتظر، طبق عقيده شيعه اما حضار و ناظر عصر ما است و ايمان به او ظر ايمان واقعى است و نمىتوان بين اولياى الهى، تفريق نمود و برخى ايمان آورد و به برخى ديگر كفر ورزيد همان گونه كه شعار يكتاپرستان اين است كه: »لانفّرق بين احدٍ من رسله« بر اين اساس ادعاى مدعيانى كه قايل به يازده اماماند و منكر وجود حضرت مهدىاند، بىاساس است و نشانگر اين نكته است كه آنان ايمان واقعى ندارند و صرف لقلقه زبان است.
»فمن امن ببعض دون ليس ايمانه الا مجرد الاقرار باللسان دون الضمير والافلا معنى للتفرقه، لانفّرق بين احد منهم فكذلكك يجب ان يكون الا مرضى باب الائمه والاوصياء)عليهمالسّلام( من وجوب طاعه كلّهم من غير فرق(42)».
مهدى امام منتظر و وارث ولايت الهى است كه با ظهور خود، جهان را پر از عدل و داد مىكند و اين وعده حتمى است كه حتى اگر يك روز هم بيتر نماند، تحقق خواهد يافت.

چهار. شبهات
ملاصدرا)ره( بعد از تبيين اصل در »ضرورت و تداوم حجت« در زندگى بشرى و دفاع از مذهب بر حق اماميه، بضى از شبهاتى را كه ديگران بر اين فرقه ناجيه، وارد كردهاند، مطرح كرده و به آنها پاسخ مىدهد.
طول عمر حضرت
يكى از سبهاتى كه فى لفان و منكران وجود اقدسى حضرت مهدى)عجّلاللّهتعالىفرجهالشّريف( كراراً مطرح مىكنند، مسأله طول عمر حضرت است و گاه متفكّرانه مىگويند: با اصول علمى و ططبى سازگار نيست كه انسانى، عمرى به اين درازى داشته باشد؟
ملاصدرا)ره(، با طرح اين شبهه، خود به پاسخ آن مىپردازد.
»واستبعاد اهل السنه من وجوده وبقاءه الى الان فى غاية السقوط«.
از نظر وى اولا، اين شبهه علمى نيست و صرف استبعاد است:
ثانياً، وجود معمّرين در دورهاى گذشته، بهترين دليل بر امكان طول عمر است: »اوّل دليل على امكان شىء وقوعه«.
ثالثاً؟ ادلّه طبى و نجومى موافق با طول عمر است.(43)
در اينجا ملاصدرا)ره( به اين نكته مىپردازد كه علّت مرگ چيست و چرا يك انسان مىميرد؟
وى مىنويسد: دو نوع مرگ قابل تصورات: موات اخترامى و مدت طبيعى. »موت اخترامى« محلّ بحث نيست، چون علّت خارجى مرگ را ايجاد كرده است. امّا علّت »موت طبيعى« چه مىتواند باشد؟ گروهى گفتهاند! اعتدال رطوبت نفس، علّت حيات است؛ چون تمدد اعضا در صورتى است كه اعضالين باشند. اما اگر اين روبت به جفاف تبديل ة، اعضا رشد و نمو ندارند
»فلا جرم سيتمر النمومن اول الولادة الى الى اخر الوقت الذى تصلّبت الاعضا وجفّت فحينئذ تقف الناميه«(44)
و جفاف رطوبت بدن را علّت موت طبيعى گفتهاند.
ملاصدرا اين نظر را در باب علّت مدت طبيعى نمىپذيرد و آن را نقد مىكند. از نظر وى: هر قوّهاى از قواى بدنى غايتى دارند كه نهايت آن محسوب مىشود. همين طور نفس انسانى قوّهاى است كه به فعليّت در مىآيد وقتى نفس به كمال فلسفى خود رسيد - داعم از مشقاوت و سعادت است - و فعليّت يافت، از اين نشأه و حيات منتقل به حيات ديگرى مىشود و مدت طبيعى عارض گردد. بر اين اساس علّت موت طبيعى، استكمال نفس است.
»فالنفس الانسانيه اذا خرجت من القوة الى الفعل اما فى السعادة العقليه الملكيه او فى الشقاوة الشيطانيه او السبيعه او اليهييه انتقلت عن هذه النشأة الى اخرى بالطبع و اذا ارتحلت عن البدن عرض الموت و هذا هو الاجل الطبيعى المشار اليه فى الكتاب الالهى )كل نفس ذائقه الموت( و هو غير الاجال الاختر اميه التى تحصل بعروض الاسباب الاتفاقيه«(45).
بر اين اساس مىتوان گفت درباره حضرت مهدى - كه محفوظ الهى و پرده نشين غيبت و از آفات و ليات مصون است - موت اخترامى صدق نمىكند .
استكمال دائمى او نيز تا زمان ظهر و حيات، مانع از موت طبيعىاش هست و طول عمر آن حضرت هيچ مشكلى ندارد. البته نمىتوان اين را با بقينه اولياء و انبياء مقايسه كرد؛ جرا كه آنها به موت اخترامى از دنيا رفتهاند و روايت مامنا امام الامسموم او مقتول شاهد آن است.
فايده امام غايب
نكته ديگرى كه برخى به عنوان شبهه مطرح مىكنند، اين است كه فايده امام غايب چيست؟ آيا غيبت مفربه منافع امام نيست؛ امام كه دست مردم از دامان او كوتاه است، چه فايدهاى دارد؟
ملاصدرا)ره( دو پاسخ دقيق به اين شبهه مىدهد.
يكم. غرض اصلى از خلقت امام، هدايت رهبرى مردم نيست كه اگر اين، محقق نشد امام فاقد فايدهى خود گردد؛ بلكه هدف از خلقت اين موجودات اشرف، اين است كه آنان واسطه در فيضاند. غايت حقيقتى خلقت آنان، اين است كه وسايط در فيضاند و بقلم و هدايت مردم و استكمال نوع بشر، هدف عارضىات كه از قرار گرفتن آن وجودات در بين مردم، حاصل مىشود.
بر اين اساس فرقى ندارد كه امام "ظاهر مشهور" باشد يا "خامل مستور"، شناخت و تبعيّت مردم، بر هدف حقيقى و واقعى امام اثرى ندارد. سايه بتوان گفت: يكى از وجده تشبيه امام غايب به خورشيد پشت ابر، همين نكتهات كه بهرهگير مردم از نور خورشند، هدف عرضىات و نقش اصلى خورشيد، ثبات و محور بودن كل منظومه شمسىات و ابر ضررى به اين نقش نمىزند.
»ومما يجب ان يعلم ان الغايه والغرض من وجود الامام ليس مجرد حصول الائتمام حتى لو فرض امام لميرجع اليه احدّ من الناس لَفات الغرض من وجوده وكذا الركان خاملاً مستوراً غير ظاهر فانا قد اشرنا الى ان السبب والعله فى كون الارض لا تخلو عن حجه ماذا؟ فبذلك يندفع طعن جماعه من المخالفين على الاماميه با نهم قائلون بوجود امام قايم حى مده مديده من غير ان يعرف شخصه و يهتدى بنور تعليم وارث ده فما الفائده فى وجوده؟ وهذا لطعن غير وارد إصلا فان الغايه الحقيقيه فى وجود شى افرا على وارفع من تعلم الناس منه و مع ذلك يلزم وجوده كونه بحيث يكون هدى للناس ان اهتدوا به وامام عدم اهتدائم بنوره فليس من جهته عليهالسلام«.(46)
لازم است دانسته شود كه غرض از وجود امام، صرف اطاعت و پذيرى مردم نيست كه اگر آنها به امامى مراجعه نكردند يا امامى مستور بود، غرض وجودى او فوت شود. ما اشاره كرديم كه چرا زمين نبايد از حجت خالى باشد و به همان ريس، اشكال و طعن لفان شيعه - مىگويند فايده امام غايب چيست - دفع مىشود، غايت حقيقى و اصلى امام، چيزى غير از اهتدا و تعلّم مردم است. البته در صورت فوات و اراده مردم، اهتدا حاصل مىشود؛ امّا هدايت مردم غرض عارض وجود امام است.
بر اين اساس هدف خلقت امام، هدايت خلق نيست؛ چرا كه »المال لايتفت الى السافل(47)» و »كون البنى والامام حجه لنحلق عارضه«. اين نتيجهاى است كه ملاصدرا از حديث معروف كميل زياد، استنباط مىكند و مىگويد:
»ان هذا القائم بحجه الله لايجب ان يكون ظاهراً مشهوراً كمولانا اميرالمؤمنين فى ايام تمكّنه من الخلافه الظاهرة بل ربما يكون خاملاً مستوراً كهو قبل ذلك الوقت و كاولاده المعصومن سيما القائم المنتظر)عج( امامت الهادى«.(4
خلاصه آنكه هدف اصلى امام، چيزى فراتر از هدايت مردم است و آن حفظ نظام هستى به وجود شريف او است و اگر مردم به امام مراجعه نكردند، غرض و نائره عرضى امام، تحت الشعاع قرار مىگيرد روشن است كه حتى علّت اين محروميّت هم خود مردماند؛ نه امام: »امام عدم اهتدائهم بنوره فليس من جهته)عليهالسّلام(«(49).
فايده اصلى امام غايب با امام حاضر، فرقى نمىكند و اصولاً اين پرسش )فايده امام غايب چيست؟( حاكى از عدم درك صحيح، معناى حجت است.
دوّم. فوايد امام منحصر و محصور به ديدن او نسبت و فوايد زيادى، بدون رؤيت او مىتواند نصيب جامعه دينى گردد، معرفت امام و تصديق به وجودش و اعتراف به خلافت الهى او، فوايد كثيرى را متوجه مؤمنان مىكند و فايده منحصر در مشاهدهى او نيست. ما در تاريخ شاهديم كه كسانى در عهد رسولالله)صلىاللّهُعليهوآلهوسلّم( بودند، وجود آن حضرت را تصديق كردند، به او ايمان آوردند و به مشاهده و يارت آن حضرت نايل نشدند؛ امّا به درجات رفيعى از ايمان رسيدند، همچون اويس قرنى كه حضرت رسول را نديد؛ ولى با تصديق و اعتراف به رسالتش، به فوايد زيادى دست يافت. از اين رو فايده امام، منحصر در مشاهده او نيست و امام غايب فايده دارد.
»واسقط من ذلك تشفيعهم على الفرقه الاماميه بان اى ثمرة فى وجود امام لايمكن التوصل اليه واخذ المسايل الدينيه منه؟ فان مجرد المعرفه بامامته و رياسته و التصديق بوجوده و رسالته كان مؤمنا حقا وان لم يره مشاهدة كاويس القرنى، فهكذا هيهنا

[Rasputin]

[Rasputin]

محمد علی ابطحی، از معاونان رئيس جمهور پيشين ايران در وبلاگ شخصی اش، وب نوشت خبر داده که پدر و برادرش روز شنبه 21 مرداد (دوازدهم اوت) پس از 55 روز از بازداشتگاه آزاد شده اند.
سيدحسن ابطحی، پدر آقای ابطحی که از روحانيون سرشناس ايران است همراه با پسرش سيد تقی که او نيز روحانی است به دليل آنچه "مسائل فکری وتشکيلاتی مربوط به امام زمان" اعلام شده بود بازداشت شده بودند.

مراجع قضائی ايران درباره اتهام سيدحسن ابطحی اظهارنظری نکرده اند اما برخی منابع نزديک به مراجع قضائی و امنيتی ايران خبر داده بودند که اتهام وی ادعای ارتباط با امام زمان است.

سيد حسن ابطحی که 71 سال دارد، از روحانيون شهر مشهد و نويسنده کتابهايی در زمينه تجربيات عرفانی شخصی خود و همچنين امام دوازدهم شيعيان است که به باور پيروان اين مذهب، بيش از يازده قرن است زنده است اما در غيبت به سر می برد و قرار است در آينده قيام کند.

در کتابهای آقای ابطحی هيچ اشاره مستقيمی به اينکه وی با امام غايب ارتباط داشته باشد نشده اما او در کتابهايش از افرادی ياد کرده که به گفته وی، با امام دوازدهم ارتباط داشته اند و او نيز شخصاً با اين افراد ارتباط داشته است.

آقای ابطحی بنيانگذار مسجدی به نام صاحب الزمان در شهر مشهد است و از 44 سال پيش مرکزی با نام "کانون بحث و انتقاد دينی" در اين شهر پايه نهاده که هدف آن، پاسخ به "عقده ها، گره ها و مشکلات فکری و دينی جوانان" اعلام شده است.

سيد محمدعلی ابطحی در وبلاگ خود نوشته که در دوران بازداشت به پدر او گفته شده که "بايد اين بساطها جمع شود".

وی در ادامه نوشته است: "نمی دانم چرا نمی توان دم خروس را ناديده گرفت، زمينه پهن شدن اين بساطها را بايد در سخنان انتخاباتی و رفتارهای تبليغاتی و سخنرانيهای کسانی ديد که سوار بر اين موج، فضای عمومی کشور را به سمت رواج چنين ايده هايی راهنمايی کردند".

کنايه آقای ابطحی در اين نوشته ها متوجه هواداران محمود احمدی نژاد است که طی دوران انتخابات رياست جمهوری سال گذشته ايران برای جلب حمايت مردم به وی، از مسائل اعتقادی و موضوع مهدويت در تبليغات انتخاباتی استفاده می کردند.

سيد محمدعلی ابطحی پيشتر در وبلاگ خود نوشته بود که پدرش مدت زيادی از دوران بازداشت را در بيمارستان سپری کرده، چرا که بيمار است و سه سال پيش عمل جراحی قلب باز را پشت سر گذاشته است.

[Rasputin]

By Fars News Agency,Who Knows Is True Or Not ?!

روايات ظهور امام عصر (عج) كاركرد استراتژيك دارند

خبرگزاري فارس:رئيس پژوهشگاه هنر،فرهنگ و ارتباطات اسلامي گفت: روايات ظهور اگر چه باعث رواج برخي خرافات شدهاند،اما اين روايات كاركرد استراتژيك دارند و ما بايد با اتكا به محتواي آنها براي تحقق ظهور تلاش كنيم.


به گزارش خبرنگار خبرگزاري فارس محمدهادي همايون رئيس پژوهشگاه هنر، فرهنگ و ارتباطات اسلامي عصر در دومين جلسه از سلسله نشستهاي «مباني گفتمان اصولگرايي» كه به منظور راهبردي نمودن حركت نو پديد اين گفتمان تشكيل شده بود، با موضوع نگاهي جهاني به اصولگرايي، طرح امت و هويت يكپارچه اسلامي سخن گفت.
همايون با بيان اين كه شيعه كاملترين تصوير را از آينده خود به نسبت همه اديان و مذاهب ديگر دارد، افزود: اگر چه شرايطي كه در روايات براي نزديك بودن ظهور امام عصر ذكر شده باعث رواج برخي مسايل نادرست و بعضاً خرافي گرديده است، اما نميتوان منكر شد كه مطابق اين شرايط ظهور نزديك است.
وي با اشاره به اين كه تحقق شرايطي كه در اين روايات ذكر شده نبايد به معناي تعيين وقت براي ظهور امام باشد، اظهار داشت: در مقطعي از خلافت عباسيها نيز شرايط زمانه با شرايطي كه براي ظهور ذكر ميشود، به شدت نزديك و شبيه شده بود و عدهاي كه با موضوع ظهور و امام مشكل داشتند سعي ميكردند با تعيين وقت براي ظهور اين موضوع را لوث كنند.
رئيس پژوهشگاه هنر، فرهنگ و ارتباطات اسلامي با طرح اين سئوال كه اگر خطر رواج خرافات با عنايت به شرايط مذكور در روايات وجود دارد چرا اين روايات صادر و نقل شدهاند و ماندهاند تا به ما رسيدهاند؟ تصريح كرد: اين روايات كاركرد استراتژيك دارند و به خصوص بعد از انقلاب اسلامي كه ما بايد در موضوعات اسلامي به خصوص موضوع انتظار فعال باشيم و نه منفعل بايد با عمل و توجه به اين روايات ضمن اميدواري به ظهور براي وقوع آن تلاش كنيم تا به آن برسيم نه اينكه منتظر بنشينيم تا ظهور به ما برسد يا براي آن وقت تعيين كنيم كه موضوع لوث شود.
همايون فلسفه غيبت را نيز مسئلهاي دانست كه اهميت بسيار دارد و هنگامه ظهور امام عصر و زمان ظهور و آشكار شدن فلسفه غيبت نيز هست و بيان داشت: ماهيت غيبت نيز خوب براي ما تبيين نشده است، چرا كه ما فكر ميكنيم جسم امام از ديد ما غايب است، اما در روايتي كه زندگي امام عصر به زندگي حضرت عيسي تشبيه شده است به ما ميفهماند كه امام عصر نيز همچون حضرت عيسي دائماً در حال جابجايي است اما نه براي سياحت بلكه همچون حضرت عيسي از تعقيب دشمنانش در گريز است تا زمان و شرايط ظهور فرا رسد.
وي فلسفه غيبت را مجالي براي نمايش تمام عيار و دقيق و بدون حجاب حق و باطل دانست و خاطرنشان ساخت: امروز اين شرط براي ظهور تحقق يافته چرا كه باطل خود را به تمام قد نمايانده و حق نيز كاملاً در حال عيان شدن بدون حجاب و بدون غل و غش است و مجال را از باطل براي تزوير گرفته و اين در سرتاسر جهان قابل رصد و رويت است.
رئيس پژوهشگاه هنر، فرهنگ و ارتباطات اسلامي با اشاره به روي كارآمدن گروه معتقدان به ظاهر مذهبي در آمريكا يادآور شد: گروهي كه جورج بوش آنها را نمايندگي ميكند به آخرالزمان باور دارند اما ميخواهند آن را به نفع خود مديريت كنند و لذا براي اينكه از تقابل حق و باطل جلوگيري كنند كه در آن حق پيروز خواهد بود آمدهاند با راه انداختن درگيريها و جنگهاي اخير پيش دستي كنند تا تكليف جنگ آخرالزمان را با يك جنگ بين دو گروه و طرفداران دو دين مشخص كنند. اما با توجه به شرايطي كه در جهان بوجود آمده و بيداري كه در بين كشورها در حال رواج است امت واحد اسلامي به عنوان جبهه حق در مقابل جبهه كفر و باطل در حال شكلگيري است.
پيش از سخنان همايون در اين مراسم محمد رجبي محقق و پژوهشگر با موضوع «نگاه ديني امام(ره) به عنوان مبناي تفكر ديني انقلاب اسلامي» به ايراد سخن پرداخت.
رجبي گفت: انقلابها را ميتوان به دو دسته انقلاب در ظاهر و انقلاب در باطن تقسيم كرد كه انقلاب مشروطه ما نيز همچون انقلاب فرانسه يك انقلاب باطني بود. اگر چه اين انقلاب با انگيزههاي ديگري آغاز شد اما طرفداران بعدي آن خواهان پايان حيات حكومت دين در جامعه بودند. البته معناي مشروطه كه از يك لفظ خارجي به فارسي برگردانده شده بود به هيچ وجه به معناي مشروط به ديني بودن امور نبود و فقط معدود افراد باهوش و باسوادي چون شيخ فضلالله نوري اين مهم را فهم كرده و در مقابل آن مقاومت كردند.
رجبي افزود: به هر ترتيب انقلاب مشروطه تحولات باطني عميقي را در لايههاي مختلف فرهنگ اجتماعي و فردي مردم به وجود آورد به صورتي كه علاوه بر كنار گذاشته شدن ظواهر ديني از سوي حكام كار تا آنجا پيش رفت كه در بار معنايي كلمات و اصلاحات و واژهها نيز تغيير ايجاد شد.
وي با اشاره به تاكيدات حضرت امام خميني (ره) بر اهميت راي و انتخاب مردم، موضع به ظاهر متفاوت ديگري از امام را مثال آورد كه ايشان در هنگام خوشحالي بني صدر به خاطر راي مردم به وي فرموده بودند مردم به اسلام راي دادهاند و نه به آقاي بني صدر و نه حتي به بنده و اظهار داشت: امام معتقد به راي مردم بود اما مفهوم واقعي انقلاب اسلامي و جمهوري اسلامي را نيز مورد تاكيد قرار ميدادند كه اگر مردم هر چيزي را انتخاب كنند به اين مفهوم نيست كه ايشان هم آن را بپذيرند و گفته بودند كه اگر مردم خلاف اسلام را انتخاب كنند من به عنوان يك طلبه با آن مخالفت ميكنم.
اين پژوهشگر تاكيد كرد: اين ناشي از شناخت دقيق و صحيح امام خميني از اسلام و به تبع آن از جمهوري اسلامي بود كه اسلام را مترادف با هر آنچه امروز ما با نام اسلام ميشناسيم نميدانستند بلكه به دنبال تحقق مفهوم واقعي اسلام در جمهوري اسلامي بودند.