Emam Zaman

Collapse
X
 
  • Time
  • Show
Clear All
new posts
  • donsaeid
    Senior Member
    • Nov 2005
    • 28300

    #16
    Originally posted by RedWine View Post
    By Fars News Agency,Who Knows Is True Or Not ?!

    روايات ظهور امام عصر (عج) كاركرد استراتژيك دارند

    خبرگزاري فارس:رئيس پژوهشگاه هنر،فرهنگ و ارتباطات اسلامي گفت: روايات ظهور اگر چه باعث رواج برخي خرافات شده‌اند،اما اين روايات كاركرد استراتژيك دارند و ما بايد با اتكا به محتواي آنها براي تحقق ظهور تلاش كنيم.


    به گزارش خبرنگار خبرگزاري فارس محمدهادي همايون رئيس پژوهشگاه هنر، فرهنگ و ارتباطات اسلامي عصر در دومين جلسه از سلسله نشست‌هاي «مباني گفتمان اصولگرايي» كه به منظور راهبردي نمودن حركت نو پديد اين گفتمان تشكيل شده بود، با موضوع نگاهي جهاني به اصولگرايي، طرح امت و هويت يكپارچه اسلامي سخن گفت.
    همايون با بيان اين كه شيعه كامل‌‌ترين تصوير را از آينده خود به نسبت همه اديان و مذاهب ديگر دارد، افزود: اگر چه شرايطي كه در روايات براي نزديك بودن ظهور امام عصر ذكر شده باعث رواج برخي مسايل نادرست و بعضاً خرافي گرديده است، اما نمي‌توان منكر شد كه مطابق اين شرايط ظهور نزديك است.
    وي با اشاره به اين كه تحقق شرايطي كه در اين روايات ذكر شده نبايد به معناي تعيين وقت براي ظهور امام باشد، اظهار داشت: در مقطعي از خلافت عباسي‌ها نيز شرايط زمانه با شرايطي كه براي ظهور ذكر مي‌شود، به شدت نزديك و شبيه شده بود و عده‌اي كه با موضوع ظهور و امام مشكل داشتند سعي مي‌كردند با تعيين وقت براي ظهور اين موضوع را لوث كنند.
    رئيس پژوهشگاه هنر، فرهنگ و ارتباطات اسلامي با طرح اين سئوال كه اگر خطر رواج خرافات با عنايت به شرايط مذكور در روايات وجود دارد چرا اين روايات صادر و نقل شده‌اند و مانده‌اند تا به ما رسيده‌اند؟ تصريح كرد: اين روايات كاركرد استراتژيك دارند و به خصوص بعد از انقلاب اسلامي كه ما بايد در موضوعات اسلامي به خصوص موضوع انتظار فعال باشيم و نه منفعل بايد با عمل و توجه به اين روايات ضمن اميدواري به ظهور براي وقوع آن تلاش كنيم تا به آن برسيم نه اينكه منتظر بنشينيم تا ظهور به ما برسد يا براي آن وقت تعيين كنيم كه موضوع لوث شود.
    همايون فلسفه غيبت را نيز مسئله‌اي دانست كه اهميت بسيار دارد و هنگامه ظهور امام عصر و زمان ظهور و آشكار شدن فلسفه غيبت نيز هست و بيان داشت: ماهيت غيبت نيز خوب براي ما تبيين نشده است، چرا كه ما فكر مي‌كنيم جسم امام از ديد ما غايب است، اما در روايتي كه زندگي امام عصر به زندگي حضرت عيسي تشبيه شده است به ما مي‌فهماند كه امام عصر نيز همچون حضرت عيسي دائماً در حال جابجايي است اما نه براي سياحت بلكه همچون حضرت عيسي از تعقيب دشمنانش در گريز است تا زمان و شرايط ظهور فرا رسد.
    وي فلسفه غيبت را مجالي براي نمايش تمام عيار و دقيق و بدون حجاب حق و باطل دانست و خاطرنشان ساخت: امروز اين شرط براي ظهور تحقق يافته چرا كه باطل خود را به تمام قد نمايانده و حق نيز كاملاً در حال عيان شدن بدون حجاب و بدون غل و غش است و مجال را از باطل براي تزوير گرفته و اين در سرتاسر جهان قابل رصد و رويت است.
    رئيس پژوهشگاه هنر، فرهنگ و ارتباطات اسلامي با اشاره به روي كارآمدن گروه معتقدان به ظاهر مذهبي در آمريكا يادآور شد: گروهي كه جورج بوش آنها را نمايندگي مي‌كند به آخرالزمان باور دارند اما مي‌خواهند آن را به نفع خود مديريت كنند و لذا براي اينكه از تقابل حق و باطل جلوگيري كنند كه در آن حق پيروز خواهد بود آمده‌اند با راه انداختن درگيري‌ها و جنگ‌هاي اخير پيش دستي كنند تا تكليف جنگ آخر‌الزمان را با يك جنگ بين دو گروه و طرفداران دو دين مشخص كنند. اما با توجه به شرايطي كه در جهان بوجود آمده و بيداري كه در بين كشورها در حال رواج است امت واحد اسلامي به عنوان جبهه حق در مقابل جبهه كفر و باطل در حال شكل‌گيري است.
    پيش از سخنان همايون در اين مراسم محمد رجبي محقق و پژوهشگر با موضوع «نگاه ديني امام(ره) به عنوان مبناي تفكر ديني انقلاب اسلامي» به ايراد سخن پرداخت.
    رجبي گفت: انقلاب‌ها را مي‌توان به دو دسته انقلاب در ظاهر و انقلاب در باطن تقسيم كرد كه انقلاب مشروطه ما نيز همچون انقلاب فرانسه يك انقلاب باطني بود. اگر چه اين انقلاب با انگيزه‌هاي ديگري آغاز شد اما طرفداران بعدي آن خواهان پايان حيات حكومت دين در جامعه بودند. البته معناي مشروطه كه از يك لفظ خارجي به فارسي برگردانده شده بود به هيچ وجه به معناي مشروط به ديني بودن امور نبود و فقط معدود افراد باهوش و باسوادي چون شيخ فضل‌الله نوري اين مهم را فهم كرده و در مقابل آن مقاومت كردند.
    رجبي افزود: به هر ترتيب انقلاب مشروطه تحولات باطني عميقي را در لايه‌هاي مختلف فرهنگ اجتماعي و فردي مردم به وجود آورد به صورتي كه علاوه بر كنار گذاشته شدن ظواهر ديني از سوي حكام كار تا آنجا پيش رفت كه در بار معنايي كلمات و اصلاحات و واژه‌ها نيز تغيير ايجاد شد.
    وي با اشاره به تاكيدات حضرت امام خميني (ره) بر اهميت راي و انتخاب مردم، موضع به ظاهر متفاوت ديگري از امام را مثال آورد كه ايشان در هنگام خوشحالي بني صدر به خاطر راي مردم به وي فرموده بودند مردم به اسلام راي داده‌اند و نه به آقاي بني صدر و نه حتي به بنده و اظهار داشت: امام معتقد به راي مردم بود اما مفهوم واقعي انقلاب اسلامي و جمهوري اسلامي را نيز مورد تاكيد قرار مي‌دادند كه اگر مردم هر چيزي را انتخاب كنند به اين مفهوم نيست كه ايشان هم آن را بپذيرند و گفته بودند كه اگر مردم خلاف اسلام را انتخاب كنند من به عنوان يك طلبه با آن مخالفت مي‌كنم.
    اين پژوهشگر تاكيد كرد: اين ناشي از شناخت دقيق و صحيح امام خميني از اسلام و به تبع آن از جمهوري اسلامي بود كه اسلام را مترادف با هر آنچه امروز ما با نام اسلام مي‌شناسيم نمي‌دانستند بلكه به دنبال تحقق مفهوم واقعي اسلام در جمهوري اسلامي بودند.


    looool sia... matalak mindazi
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
    صادق هدايت؛ بوف کور

    Comment

    • Rasputin
      Senior Member
      • Jan 2005
      • 63906

      #17
      Matalak chieh ? Ta'ajob kardam ba'ad az khoundan-e in article ! ha kodumeshoun yek chizi migan !

      Yek seri matlab hast touyeh hamin zamineh keh daram roush kar mikonam chizi peida konam .

      iran

      Comment

      • abadani69
        Senior Member
        • Aug 2005
        • 21339

        #18
        ديدن يا ديده شدن، كداميك؟

        يكي ديگر از نكاتي كه در زمينة موضوع ملاقات با امام زمان(ع) بايد به آن توجه داشت اين است كه ديدن امام زمان(ع) به خودي خود نمي‌تواند فضيلت باشد، بلكه آنچه فضيلت است رسيدن به قيام معرفت امام(ع) و بصيرت داشتن نسبت به جايگاه ايشان در عالم است.
        براي روشن‌تر اين مطلب، توجه شما را به سختي از بيانات حضرت آيت‌الله جوادي آملي جلب مي‌كنيم.
        ايشان در اين زمينه مي‌فرمايد:
        در زمان پيامبر(ص) ـ كه مقامش بالاتر از همة ائمه است ـ كم نبودند كساني كه وجود مبارك حضرت را مي‌ديدند، اما خداي سبحان دربارة آنها در قرآن فرمود:
        و تراهم ينظرون إليك و هم لايبصرون.11
        آنها را مي‌بيني كه به تو نگاه مي‌كنند ولي تو را نمي‌بينند.
        اهل نظرند ولي اهل بصيرت نيستند. اگر ما سعي كنيم وجود مبارك امام زمان(ع) ما را ببيند، هنر است.
        در قرآن كريم آمده است: خدا كه به كلّ شيء بصير است روز قيامت به يك عده نگاه نمي‌كند: «ولايكلّمهم الله و لا ينظر إليهم يوم القيامة ولايزكّيهم».12 آن نگاه تشريفي را نسبت به عده‌اي اعمال نمي‌كند. اگر ما واقعاً در مسير صحيح حركت كنيم، حضرت ما را مي‌بيند، و ديدن و نظر تشريفي ايشان براي ما شرف است وگرنه ديدن فيزيكي خيلي كارساز نيست. همچنان كه خيلي‌ها پيامبر اكرم(ص)، اميرالمؤمنين(ع) و حضرت زهرا(س) را مي‌ديدند، ولي بصيرت نداشتند. ديدن‌هاي تشريفي مهم است، نه نگاه صوري، البته گاهي همان نگاه صوري هم پديد‌ مي‌آيد و انسان وجود حضرت را از نزديك زيارت مي‌كند و فيضي مي‌برد و مشكل او هم به بركت حضرت از طرف ذات اقدس اله حل مي‌شود. اما مهم همان ديدن از روي بصيرت است.13
        براي تكميل اين مطلب خوب است كه اشاره‌اي داشته‌باشيم به پاسخ روحاني وارسته و پارسا مرحوم حجت‌الاسلام و المسلمين شيخ محمدتقي بهلول(ره).14
        ايشان در پاسخ به اين پرسش كه: «چه وقت مي‌شود به حضور آقام امام زمان، ارواحنافداه، مشرف شد؟» مي‌فرمايد:
        با تقوا باشيد؛ وقتي كه بين شما و حضرت(ع) سنخيت باشد.
        سپس مي‌فرمايد:
        ديدن امام زمان، روحي‌فداه، مهم نيست، مهم اين است كه او ما را ببيند، خيلي‌ها هم علي(ع) را ديدند اما دشمن او شدند. اگر كاري كرديم كه نظر آنها را جلب كنيم، آن ارزش دارد.15
        با اميد به آنكه از اين پس، همة ما با دقت و وسواس بيشتري از موضوع ملاقات و تشرفات صحبت كنيم و مردم ما نيز با حساسيت بيشتري با كتاب‌ها و نشرياتي كه به طرح افراطي اين موضوع مي‌پردازند، برخورد كنند.

        Comment

        • Rasputin
          Senior Member
          • Jan 2005
          • 63906

          #19
          From Baztab newspaper .First part

          محمد نصر اصفهاني
          حدود 20 سال قبل در يک مرکز تحقيقاتي قم، به صورت اتفاقي به کتاب «منتخب الاثر في امام الثاني عشر(ع)» تاليف آيت الله لطف الله صافي گلپايگاني، علاقمند شدم. جريان به اين صورت بود که آيت الله امامي کاشاني تصميم به سخنراني داشت و براي آماده شدن براي سخنراني کتاب «منتخب الاثر» را خواست. کتاب را در اختيار ايشان قرار داديم. ايشان در حالي که کتاب را مطالعه از آن بسيار تعريف کرد و گفت: اين کتاب يکي از بهترين و معتبر ترين کتب حديثي مربوط به امام دوازدهم(عج) است.

          مدتي بعد در حال مطالعه آن کتاب، توجهم به باب نهم کتاب جلب شد. نويسنده در اين باب، روايات مربوط به روز قيام و ظهور امام زمان(عج) را جمع کرده است. در آن زمان براي من جاي تعجب بود که از هفت روايت مطرح شده در اين بخش نه تنها روز جمعه را روز ظهور و قيام حضرت(عج) ندانسته بلکه صريحاً آن را روز شنبه اعلام نموده بود.

          هر چه زمان مي گذشت و سخن سخنرانان را بيشتر مي شنيدم و نوشته شاعران و نويسندگان را مي خواندم و برنامه هاي راديو و تلوزيون را مي ديدم، که همه تکرار مي کردند؛ امام زمان(عج) روز جمعه خواهد آمد، حساسيت و گاه ناراحتي ام بيشتر مي شد، که چرا يک موضوع تحقيق نشده اينقدر مشهور شده است؟! ممکن است گفته شود چه تفاوتي دارد که امام زمان جمعه يا شنبه ظهور کند. در پاسخ بايد گفت اتفاقاً موضوع بسيار مهم است، چرا که اگر مطلب براي همگان اين چنين بديهي بماند و مومنين هر جمعه منتظر باشند و پس از آن نااميدي از آن روز تا هفته بعد انتظار کشند و روز بعد يعني شنبه مواجه با ظهور ايشان شوند، آيا امام را انکار نخواهند کرد و نخواهند گفت که او امام زمان نيست، چرا که امام زمان بايد روز جمعه ظهور کند؟ در اين صورت چه کسي مسئول اين وضع است؟


          در اينجا دو پرسش قابل طرح است الف: ادله دو تفکر جمعه و شنبه از نظر تاريخي به چه زمان بر مي گردد و کداميک قوي تر است؟ ب: شيوع تفکر جمعه به کجا بر مي گردد و چه دليلي داشته است؟ براي روشن شدن حقيقت، نتيجه مطالعات خود در اين موضوع را در معرض افکار عمومي قرار داده مي دهيم تا اهل انديشه با نگاهي نقادانه آنچه قابل قبول است را تاييد و آنچه قابل قبول نيست را متذکر شوند.


          الف: براي پاسخ به پرسش از ريشه تاريخي موضوع و مستندات انديشه جمعه، رد پاي آن را در قديمي ترين و معتبر ترين کتب روايي دست اول شيعي گرفتيم. کتب روايي شيعه در اين موضوع را مي توان به سه دسته تقسيم کرد. اول کتب روايي معتبر شيعه که همان «کتب اربعه» است. دوم کتب حديثي مربوط به موضوع امام زمان(عج)، سوم کتب حديثي عمومي يا غير مربوط به امام زمان(عج).


          در کتب اربعه شيعه اثري از بحث ظهور امام زمان در روز جمعه نيست. در کتب قديم تدوين شده در مورد امام زمان(عج) نيز اثري از ظهور امام زمان در روز جمعه نيست. در کتب حديثي شيعه غير مربوط به موضوع امام زمان، تنها يک روايت در مورد قيام امام زمان(ع) در روز جمعه وجود دارد که شيخ صدوق، آن را در کتاب «خصال» خود در ضمن يک روايت نقل کرده است. کتاب «خصال» کتاب حديثي عمومي است که هدف از آن به قول خود شيخ صدوق ثبت رواياتي است که شامل اعداد و شمارش کردارهاي نيک و بد باشد. در حديث 101 از عدد هفت اين روايت آمده است که امام صادق(ع) فرموده اند: شنبه از ماست و يکشنبه از آن شيعيان ماست و دوشنبه از آن دشمنان ما و سه شنبه از آن بني اميه و چهار شنبه روز آشاميدن دارو است و روز پنجشنبه حاجت ها برآورده مي شود و جمعه براي پاکيزه شدن و عطر زدن است. جمعه، عيد مسلمانان است و از عيد فطر و قربان بهتر است. بهترين عيد ها روز غدير است که روز جمعه هجدهم ذي الحجه بوده است. قائم ما خانواده، در روز جمعه ظهور مي کند. رستاخيز در روز جمعه بر پا مي شود و هيچ کاري در روز جمعه بهتر از صلوات بر محمد(ص) و آل محمد(ع) نيست.

          اين تنها روايتي است که در مورد ظهور امام زمان در روز جمعه، در متون حديثي دست اول نقل شده است. کتب جامع روايي بعد، مثل «وسايل الشيعه»، حر عاملي (متوفاي 1104) يا «بحار الانوار»، علامه مجلسي(1110) روايت جمعه را از همين کتاب نقل کرده اند. شيخ صدوق در کتاب «خصال»، بلافاصله پس از حديث فوق روايت ديگري، در تفسير حديث نبوي لاتعادوا الايام فتعاديکم (روزها را دشمن نداريد که آنها شما را دشمن خواهند داشت) نقل کرده است که امام علي النقي(ع) فرموده اند: روزها ما هستيم ...يک شنبه امير المومنين است ... و جمعه فرزند فرزندم است. که جهان را پر از عدل و داد خواهد کرد.

          ويژگي هاي مثبت و منفي حديث جمعه
          - تک روايت شيخ صدوق در کتاب خصال يک ويژگي مثبت دارد و آن اين است که روايت از نظر سند خوب است. چرا که در سلسله سند سعد بن عبد الله بن خلف الاشعري قمي است که به قول نجاشي شيخ قمي ها و فقيه و وجيه بوده است. يزيد بن الکاتب الانباري به تعبير شيخ طوسي(460) و نجاشي(متوفاي450)، مورد اعتماد و راستگوست. محمد بن ابي عمير زياد، امامي و مورد اعتماد و جليل القدر است و به قول اصحاب رجال لا يروي و لا يرسل الا عن ثقه. افرادي که اين سخن را از امام شنيده اند متعدد هستند ولي چون ابن ابي عمير از غير ثقه نقل نمي کند به آنها اعتماد مي شود. اما:

          1- روايت مذکور با رواياتي که روز شنبه را روز قيام امام زمان دانسته است در تعارض است، و با آن قابل جمع نيست.

          2- خود ناقل حديث يعني شيخ صدوق در جايي که در صدد بيان موضوع علائم و زمان ظهور امام زمان(عج) است، يعني کتاب «کمال الدين و تمام النعمه» به اين روايت اعتنا نکرده و به روايت شنبه تمسک کرده است.

          3- اين روايت در کتاب خصال صدوق ذيل عنوان جمعه نيامده است بلکه ذيل «باب آنچه در باره روز شنبه رسيده است» آمده است.

          4- مضمون حديث دو اشکال اساسي دارد: يکي اينکه در اين حديث آمده است که روز يکشنبه روز شيعيان ماست. در حالي که در احاديث منقول از کتاب « من لا يحضر الفقيه» گفته شده است که روز يکشنبه روز بني اميه است و در حديث منقول از خصال روز يکشنبه به امير المومنين(ع) اختصاص داده شده است. دوم گفته شده است که روز جمعه از عيد قربان و عيد فطر برتر است. در حالي که عيد فطر و قربان از اعياد بسيار مهم مسلمانان است و از نظر اهميت قابل مقايسه با روز جمعه نيست.

          5- اثري از ظهور امام زمان در روز جمعه در «کتب اربعه» که در نزد شيعه معتبر است نيست.
          اما در مورد اختصاص روز جمعه به امام زمان(ع) روايت منقول از کتاب «خصال» ضعيف است چون هويت عبد الرحمن بن احمد الموصلي و الصقر بن دلف مشخص نيست و آنها توثيق نشده اند. با اين حال احتمال دارد که شهرت اختصاص روز جمعه به امام زمان(عج) نه به دليل ظهور امام زمان در اين روز است بلکه به دليل تولد ايشان در روز جمعه است.


          ***
          از سه دسته کتب حديثي ياد شده در هر سه دسته، ظهور امام زمان(عج) در روز شنبه اعلام شده است. اينک به بررسي احاديث اين کتب مي پردازيم:

          الف - از کتب اربعه، مرحوم کليني(متوفي،329) در «اصول کافي»، کتاب حجه، در موضوع امام زمان روايات بسياري ذکر کرده است ولي هيچ اشاره اي به روز قيام امام زمان(عج) نه در جمعه و نه شنبه نکرده است. در بقيه کتاب کافي نيز نفياً و اثباتاً در مورد مطلبي ديده نمي شود.

          - در کتاب «من لا يحضره الفقيه» نيز شيخ صدوق (متوفي 381) سخني در مورد ظهور امام زمان در روز جمعه يا شنبه نياورده است. ولي در جلد يک و دوِ کتاب، رواياتي نقل شده است که در ضمن آن مطرح شده است که روز شنبه روز اهل بيت و روز يکشنبه روز بني اميه است.

          - شيخ طوسي(متوفي460) در کتاب «استبصار» در اين مورد چيزي ندارد، اما در کتاب «تهذيب الاحکام» که چهارمين کتاب از کتب اربعه شيعه محسوب مي شود، حديثي از امام باقر(ع) نقل کرده است که در آن اعلام شده که ظهور امام زمان(عج) روز شنبه است، روزي که در آن حسين بن علي(ع) کشته شد، کعبه به تصرف او درخواهد آمد.


          iran

          Comment

          • Rasputin
            Senior Member
            • Jan 2005
            • 63906

            #20
            Second Part

            ب: بلافاصله پس از غيبت کبري علماء شيعه براي رفع شبهات مطرح شده در مورد امام زمان(عج) به جمع آوري احاديث مربوط به اين موضوع پرداختند و کتبي مستقل در مورد امام زمان نوشته شد؛ که در آن به ابعاد مختلف مربوط به امام زمان پرداخته شده است از جمله:

            - شيخ صدوق (متوفي 381)، کتاب «کمال الدين و تمام النعمه» که منحصراً در مورد امام زمان(عج) تاليف کرده است، او تحت عنوان علامات ظهور امام زمان(عج)، از امام باقر(ع) نقل مي کند که: خروج قائم در روز شنبه، روز عاشوراست. همان روزي که در آن حسين بن علي(ع) کشته شد.

            - شيخ مفيد(متوفي413) شاگرد شيخ صدوق نيز در کتاب «الارشاد في معرفه حجج الله علي العباد» در بخش مربوط به علامات ظهور امام زمان(عج)، از امام صادق(ع) نقل کرده است که: گويا مي بينم که امام قائم(ع) در روز شنبه دهم محرم در بين رکن و مقام ايستاده، و جبرئيل در سمت راست او فرياد مي زند: بيعت براي خدا! شيعيان به سوي او هجوم مي آورند و زمين زير پايشان پيچيده شود تا خدمتش رفته با او بيعت کنند و خدا به وسيله او زمين را از عدل و داد پر کند چنانچه از جور و ظلم پر شده باشد.
            - شيخ طوسي (متوفي460) نيز در کتاب «الغيبه» که در موضوع غيبت امام زمان(ع) تاليف کرده است باز روايتي در مورد ظهور امام زمان در روز شنبه دارد. کتاب معروف ديگري در مورد امام زمان به نام «الغيبه» توسط نعماني تدوين شده است که در آن نفياً و اثباتاً چيزي در مورد جمعه يا شنبه نيامده است.

            پس چنانچه ملاحظه گرديد بين علماء اوليه شيعه مثل شيخ صدوق، شيخ مفيد و شيخ طوسي در مقام بحث علامات و روز ظهور امام زمان(عج)، بر طبق روايات نقل شده از جانب ائمه اطهار(ع)، شنبه مشهور، بلکه اجماعي بوده است. البته علماء بعدي نيز با استفاده از همين روايات روز شنبه را، روز ظهور حضرت حجت(ع) دانسته اند.

            - از اين علما مي توان از امين الاسلام طبرسي(متوفي54 صاحب تفسير مجمع البيان در کتاب «اعلام الوري» از امام صادق(ع) آورده است که گويا مي بينم که امام قائم(ع) در روز شنبه دهم محرم در بين رکن و مقام ايستاده، و جبرئيل در سمت راست او فرياد مي زند: بيعت براي خدا! شيعيان به سوي او هجوم مي آورند و زمين زير پايشان پيچيده شود تا خدمتش رفته با او بيعت کنند و خدا به وسيله او زمين را از عدل و داد پر کند چنانچه از جور و ظلم پر شده باشد.

            - اربلي(متوفي687) دو جا در «کشف الغمه في معرفه الائمه(ع)» در ضمن روايتي بدون سند از امام باقر(ع) آورده است که امام زمان در روز عاشورا، روز قتل سيد الشهداء بين رکن و مقام قيام خواهد کرد که گويا در روز شنبه دهم محرم است.

            - متقي هندي(975) در کتاب «البرهان في علامات مهدي اخر زمان(عج)»، از قول امام باقر(ع) آورده است: ظهور امام قائم(ع) در روز شنبه دهم محرم است. اين همان روزي است که حسين بن علي(ع) در آن روز کشته شد. بين رکن و مقام ايستاده است، جبرئيل در سمت راست و ميکائيل در سمت چپ اوست. شيعيان از اطراف زمين به سوي او هجوم مي آورند. زمين زير پايشان پيچيده شود تا خدمتش رفته با او بيعت کنند. به وسيله آنها زمين از عدل و داد پر شود، چنانچه از جور و ظلم پر باشد.

            8- مرحوم علامه مجلسي (متوفاي1110) در بحار الانوار روايت شيخ صدوق در کمال الدين و شيخ طوسي در کتاب الغيبه را ذکر کرده است.

            9- حاجي نوري(متوفي1320) در کتاب«کشف الاستار عن وجه الغائب عن الابصار» از ابي بصير از امام صادق(ع) نقل مي کند که قيام امام زمان در روز شنبه دهم محرم ايستاده بين رکن و مقام است. شخصي در کنار او فرياد مي زند: بيعت کنيد، بيعت کنيد. مردم از اقصي نقاط عالم براي بيعت با او مي آيند و او از مکه به سمت کوفه خواهد رفت و در نجف سکنا خواهد گزيد، آنگاه لشکريان خود را به سمت شهرهاي مختلف مي فرستد تا زمين را پر از عدل و داد سازد چنانچه پر از ظلم و جور شده است.

            نقاط مثبت و منفي احاديث شنبه

            همه روايات ياد شده در مقام بيان علايم ظهور امام زمان(عج) است و از لحاظ سند نيز در مجموع قابل قبول علمايي قرار گرفته است که نزديک به دوران ائمه(ع) بوده اند. چهار روايت اول از کتب دست اول شيعه نقل شده است. بنابراين براي بررسي اسناد روايات، بايد همين چهار روايت مورد بحث قرار گيرد.

            بر اساس کتب رجالي هشتگانه شيعه در سلسله سند روايت اول از تهذيب:

            احمد بن محمد بن عيسي اشعري قمي نيز که امام رضا، جواد و عسگري(ع) را درک کرده، امامي و ثقه است. علي بن الحکم نيز ثقه و جليل القدر دانسته شده است. علي بن ابي حمزه بطائني، از اصحاب امام صادق(ع) و کاظم(ع) است. او عصا کش ابي بصير بوده است سپس واقفي شده و از سرکردگان آنها نيز محسوب مي شده است نزديک به 1600 روايت از او نقل شده است و علماء شيعه احاديث او را به ويژه رواياتي که مربوط به قبل از واقفي شدنش باشد را قبول داشته اند. به هر حال او در نقل خبر تا حدي مورد اعتماد است. يحيي ابي بصير اسدي هم از اصحاب اجماع است و امامي و مورد اعتماد مي باشد. بنابراين چنانچه ملاحظه مي شود روايت از نظر سندي تنها در مورد ابي حمزه قابل تامل است.

            روايت دوم از کمال الدين:
            حسين بن احمد بن ادريس اشعري قمي؛ از مشايخ صدوق، امامي و قابل اعتماد است. پدرش احمد بن ادريس قمي نيز شخصي جليل القدر، امامي و قابل اعتماد است. حسين بن سعيد اهوازي کوفي از طبقه سه و مورد اعتماد است. بقيه رجال حديث شبيه حديث قبل است.

            سلسله سند روايت سوم از ارشاد: فضل بن شاذان، امامي و مورد اعتماد است. محمد بن علي کوفي مجهول است، وهب بن حفص واقفي است که مورد اعتماد قرار گرفته است. در کل اين روايت به دليل مجهول الهويه بودن يک نفر از راويان ضعيف است.
            روايت چهارم ضعيف است چون محمد بن سنان در سلسله سند آن ضعيف مي دانند

            نتيجه از مجموع مباحث اينکه اگر بخواهيم بر اساس روايات شيعي راجع به زمان ظهور امام زمان(عج) اظهار نظر کنيم بايد گفت اظهار نظر قطعي ممکن نيست. بنابراين بايد با احتمالات سخن گفت چون همه روايات داراي مشکل است ولي روايات مربوط به شنبه قابل اعتمادتر است؛ چونکه:

            اولاً مورد توافق مشايخ علماء اوليه شيعه بوده است و آنها از روايات جمعه ياد نکرده اند. جمعه از قرن هفتم به اينطرف در بين برخي از علما شهرت يافته است.

            ثانياً روايات شنبه در مقام بيان علائم ظهور مطرح شده است نه مثل روايت جمعه که در بين يک روايت مضطرب و طولاني آنهم در توضيح اهميت جمعه، در باب شنبه يک کتاب حديثي عمومي .
            ثالثاً ضعف احاديث شنبه را شهرت شنبه در بين علماي اوليه جبران مي کند. بعلاوه اينکه پاي يکي از احاديث شنبه به کتب اربعه باز مي شود که از نظر اعتبار قابل مقايسه با کتب روايي ديگر نيست.

            ج: در پاسخ به سوال از علل شيوع انديشه جمعه با وجود نبودن حتي يک روايت مستقل در اين مورد مي توان گفت: به نظر مي رسد با توجه به اينکه کتاب مفاتيح الجنان بيش از هر چيز افکار عامه و حتي خاصه متدينين را تحت تاثير قرار مي دهد به احتمال قوي ذهنيت ظهور و قيام امام زمان(عج) در روز جمعه تحت تاثير کتاب «مفاتيح الجنان» باشد. اين کتاب در چند مورد اين ذهنيت را القاء مي کند:

            1- در اين کتاب دعايي براي امام زمان در روز جمعه توصيه شده است.

            2- دعاي ندبه که مربوط به امام زمان است،از دعاهايي است که گفته شده؛ مستحب است در چهار عيد يعني: فطر، قربان، غدير و روز جمعه خواندن شود. رويه جاري شيعيان خواندن اين دعا در هر صبح جمعه بوده است.

            3- مرحوم محدث قمي در فصل پنجم کتاب بر طبق روايتي از قول امام علي النقي(ع) از کتاب «جمال الاسبوع» سيد بن طاووس، روز جمعه را اختصاص به امام زمان داده است. او نوشته است که « روز جمعه روز حضرت صاحب الزمان(ع) است و همان روزي است که در آن روز ظهور خواهد فرمود» پس از اين روايت زيارتي براي امام زمان نقل شده است که در ضمن آن اين سخن به چشم مي خورد که: « اي امام زمان(ع) امروز روز جمعه است و اين روزي است که متعلق به تو است و در آن انتظار ظهور تو مي رود.» ظاهر عبارات متن زيارتنامه، نشانگر اين است که آن ماثور نيست بلکه خود سيد بن طاووس يا شخص ديگر، آن را انشاء کرده باشد.

            در مورد ذهنيت شايع علماء نقش کتاب «بحار الانوار» قابل انکار نيست. مرحوم مجلسي در «بحار الانوار» در موضوع روز ظهور امام زمان اولين روايتي که نقل کرده، روايت تقطيع شده کتاب «خصال» شيخ صدوق را بدون ذکر سلسله سند آورده است. او در چند روايت بعد عيناً روايت شنبه را از کتاب «کمال الدين» صدوق و کتاب «غيبت» شيخ طوسي را هم نقل کرده است. براي کسي که بدون دقت به کتاب «بحار الانوار» نگاه مي کند اين توهم پيش مي آيد که روايت روز جمعه تنها روايت موجود است و همين روايت را مرحوم مجلسي اختيار کرده است. غافل از اينکه اين روايت تنها يک جمله از يک روايت بلند بي ارتباط با موضوع است که در ابتداء باب نقل شده است و معلوم نيست مختار علامه مجلسي بوده باشد.


            iran

            Comment

            • donsaeid
              Senior Member
              • Nov 2005
              • 28300

              #21
              معجزات امام مهدي (ع)


              نمي توانم مولاي خود حضرت ابومحمد (ع) را در آن هنگام كه ديدارشان نمودم و نور سيمايشان ما را فرا گرفته‌بود به چيزي تشبيه جز ماه شب چهارده تشبيه كنم . بر زانوي راست امام (ع) كودكي نشسته بود كه از نظر خلقت و منظر همچون ستارة مشتري، و فرق مباركش مانند الفي بين دو واو گشوده بود .


              گوشه اي از خزانه علم امام (ع) در كودكي

              سعد بن عبدالله قمي مي‌گويد : اشتياق فراواني به گردآوري كتب حاوي علوم مشكله و نكات ريز آنها داشتم و درباره كشف حقايق از درون آنها بسيار تلاش مي كردم . آزمند حفظ موارد خطا و اشتباه آنها بودم و مسائل علمي را كه برايم حادث مي شد به آساني به كسي بازگو نمي كردم و نسبت به مذهب اماميه (تشيع) تعصبي خاص داشتم . از راحتي و آرامش گريزان و همواره به دنبال بحث و مجادله (بامخالفان) بودم و فرق مخالفت اماميه را نكوهش مي‌كردم و معايب پيشوايانشان را آشكارا بيان و از آن پرده دري مي كردم، تا آنكه روزي گرفتار فردي ناصبي (اهانت كننده به حضرات ائمه (ع)) شدم كه در منازعه عقيدتي سخت گيرتر و در دشمني كينه توزتر و در جدال و مخاصمه تندتر و در سخن بدزبان‌تر و در پيروي از باطل، از تمام كساني كه تا آن وقت ديده بودم متعصب‌تر بود.
              سعد مي گويد: با حيله‌اي خود را از دستش رهانيدم ، ولي اندرونم از خشم لبريز بود و مي خواست جگرم از غصه پاره شود . پيش از اين نيز طوماري تهيه كرده بودم و در آن چهل و چند مسئله دشوار را كه پاسخ دهنده اي برايش نيافته، نوشته بودم و مي خواستم آنها را از عالم شهرمان-احمد بن اسحاق كه نماينده حضرت امام عسكري (ع) بود، بپرسم .
              لذا به دنبالش رفتم و وي را در حالي‌كه براي رسيدن به محضر امام (ع) به قصد سامرا از قم خارج شده بود، در يكي از منازل بين راه ديدم. با او مصافحه نمودم و گفتم: اولاً مشتاق ديدار شما بودم و ثانياً طبق معمول سؤالاتي از شما دارم. گفت: من نيز مشتاق ملاقات مولايم ابومحمد (ع) هستم و مي خواهم اشكالاتي را كه درباره تأويل و تنزيل دارم از محضرشان سؤال كنم . همراهيت با من مبارك است زيرا بدين وسيله به دريايي وصل خواهي شد كه عجايب و غرايبش ناتمام و فناناپذير است و آن امام‌(ع) است.
              با هم به سامرا رفتيم و به درب خانة مولايمان رسيديم و اذن طلبيديم، و اجازه فرمودند و به داخل شرفياب شديم. بر دوش احمد بن اسحاق انباني قرار داشت كه محتوي 160 كيسه دينار و درهم بود و سر هر كيسه آن را صاحبش مهر زده بود .
              سعد مي گويد : نمي توانم مولاي خود حضرت ابومحمد (ع) را در آن هنگام كه ديدارشان نمودم و نور سيمايشان ما را فرا گرفته‌بود به چيزي تشبيه جز ماه شب چهارده تشبيه كنم . بر زانوي راست امام (ع) كودكي نشسته بود كه از نظر خلقت و منظر همچون ستارة مشتري، و فرق مباركش مانند الفي بين دو واو گشوده بود . در مقابل مولايمان اناري طلايي قرار داشت كه نقش هاي بديع آن در ميان دانه هاي قيمتيش مي درخشيد و آن را يكي از بزرگان بصره تقديم كرده بود . در دست آن حضرت (ع) قلمي قرار داشت كه چون مي خواستند با آن بر صفحه كاغذ چيزي بنويسند ، آن طفل انگشتانشان را مي گرفت و مولاي ما انار را در مقابلش رها مي كردند و كودك را به آوردن آن سرگرم مي ساختند تا ايشان را از نوشتن باز ندارد .
              به آن حضرت سلام نموديم و ايشان پاسخ گرمي دادند و اشاره كردند كه بنشينيم . هنگامي كه از نوشتن فارغ شدند، احمد بن اسحاق آن انبان را از زير عبايش بيرون آورد و مقابل حضرت (ع) نهاد. امام (ع) به آن طفل نگريستند و فرمودند:
              فرزندم ، مُهر را از هداياي شيعيان و دوستانت بردار.1
              و آن كودك فرمود:
              مولاي من آيا رواست كه دستي طاهر را به سوي هداياي آلوده و ناپاكي كه حلال و حرام آن در هم آميخته است دراز كنم.2
              و مولايم فرمودند:
              اي پسر اسحاق ، آنچه در انبان است را بيرون آور تا (اين كودك) حلال آن را از حرامش جدا نمايد.3
              همين كه احمد اولين كيسه را از انبان خارج ساخت، آن طفل فرمود :
              اين كيسه متعلق به فلان شخص، فرزند فلان و ساكن فلان محله قم است. درون آن 62 دينار است كه 45 دينارش از محل بهاي فروش زمين سنگلاخي است كه صاحبش آن را از پدر خود به ارث برده بود و 14 دينارش از محل بهاي 9 لباس و 3 دينار از اجاره دكان‌هاست.4
              مولايمان فرمودند :
              راست گفتي فرزندم ، اكنون اين مرد را راهنمايي كن كه حرام كدام است.5
              آن كودك فرمود :
              وارسي كن كه آن دينار ري مربوط به تاريخ فلان سال كه نقش يك طرف آن محو شده و آن طلاي آملي كه وزن آن ربع دينار است ، كجاست . سبب حرمتش اين است كه صاحب اين دينارها در فلان ماه از فلان سال ، يك من و يك چارك نخ را به همساية خود داد تا آن را برايش ببافد ولي مدتي بعد دزد آن نخ‌ها را ربود . بافنده به صاحب آن خبر داد كه نخ‌ها ربوده شده اما صاحب آن گفتة وي را تكذيب كرد و به جاي آنها يك من و نيم نخ از او بازستاند و از آن نخ ها جامه اي بافت كه اين دينار و آن طلا بهاي آن است.6
              وقتي كه احمد بن اسحاق آن‌را گشود ، درون آن نامه‌اي بود كه در آن نام صاحب مال و مقدار آن نوشته بود و دينارها و طلا با همان نشانه درون آن قرار داشت.
              سپس كيسة ديگري را بيرون آورد و آن كودك فرمود :
              اين متعلق به فلان شخص، فرزند فلاني، ساكن فلان محله قم است و درون آن 50 دينار مي‌باشد كه دست زدن به آن بر ما روا نيست.7
              عرض نمودم : چرا؟ فرمود :
              زيرا اين از بهاي گندمي است كه صاحب آن بر كشاورزانش دربارة تقسيم آن ستم كرده است و سهم خود ا با پيمانة كامل برداشته اما سهم كشاورزان را با پيمانة ناقص داده است.8
              مولايمان فرمودند :
              راست گفتي فرزندم .
              سپس به احمدبن اسحاق فرمودند :
              همه اينها را بردار و به صاحبانشان بازگردان يا آنكه بسپار كه آن را به صاحبانشان بازگردانند ، زيرا ما به آن نيازي نداريم ، و لباس آن پيرزن را بياور.9
              و احمد گفت: آن لباس درون جامه‌داني بود كه آن را فراموش كردم؛ و هنگامي كه رفت تا آن را بيرون بياورد، در آن هنگام امام (ع) به من نظري نمودند و فرمودند :
              اي سعد ، براي چه اينجا آمدي؟10
              عرض نمودم: احمد بن اسحاق مرا به ديدار مولايمان تشويق نمود. حضرت فرمودند :
              آن سؤالاتي كه مي خواستي بپرسي چه؟11
              عرض كردم : سرورم آن سؤالات نيز باقي است. آنگاه امام فرمودند :
              پس (آنها را) از نور چشمم سؤال كن.12
              و آن طفل فرمود :
              از هرچه برايت پيش آمده سؤال كن.13
              عرضه داشتم: اي مولا و فرزند مولاي ما، از شما (اهل بيت) براي ما روايت كرده‌اند كه رسول خدا(ص) طلاق زنان خود را به دست اميرالمؤمنين(ع) قرار دادند، و حضرت امير(ع) در روز جنگ جمل به سراغ عايشه فرستادند و به او فرمودند: «تو با فتنه‌گري خود بر اسلام و مسلمين غبار ستيزه پاشيدي و فرزندانت را از روي ناداني به پرتگاه نابودي كشاندي، اگر دست از من برنداري، تو را طلاق مي‌دهم»، در حالي كه زنان رسول خدا(ص) با رحلت آن حضرت(ص) مطلقه شده‌اند. [حضرت صاحب‌الزمان(ع)] فرمودند:
              طلاق چيست؟14
              عرض كردم: بازگذاشتن طريق [ازدواج]. فرمودند:
              اگر طلاق آنها با رحلت رسول خدا(ص) باشد، پس چرا براي آنها شوهر كردن حلال نبود؟15
              عرض كردم: زيرا خداي متعال شوهر كردن را بر آنها حرام نموده بود. آن حضرت(ع) فرمودند:
              چطور؛ در حالي كه رحلت رسول خدا(ص) راه را براي آنها باز كرد؟16
              عرض كردم: اي فرزند مولايم پس آن طلاقي كه رسول خدا(ص) حكم آن را به اميرالمؤمنين(ع) واگذار فرمودند، چه بود؟ حضرتشان فرمودند:
              خداوند متعال شأن زنان پيامبر(ص) را عظيم گردانيد و آنان را به شرافت مادري امت مخصوص كرد و رسول خدا(ص) به اميرالمؤمنين(ع) فرمودند: اي اباالحسن، اين شرافت تا هنگامي براي آنها باقي است كه به طاعت خدا مشغول باشند و هر كدام از آنها كه پس از من از امرخدا نافرماني و عليه تو خروج (شورش) كند، راه را براي شوهر كردنش باز بگذار و او را از شرافت مادري مؤمنان ساقط كن.17
              عرض كردم: معناي «فاحشة مبيّنه» كه اگر زن در مدت «عدّه» آن را مرتكب شود، بر شوهر او رواست كه او را از خانه‌اش بيرون براند، چيست؟ فرمودند:
              منظور از فاحشة مبينه «مساحقه» است نه زنا؛ زيرا اگر زني مرتكب زنا شود و حدّ بر او جاري شود، نبايد مردي كه مي‌خواسته با او ازدواج كند، به خاطر اجراي حد از ازدواج با او امتناع كند اما اگر مساحقه كند، بايد «رجم» شود و رجم، خواري است. و كسي كه خداوند فرمان رجمش را بدهد، او را خوار ساخته و كسي را كه خدا خوار سازد، وي را دور گردانيده است و هيچ كس را نسزد كه با او نزديكي نمايد.18
              عرض كردم: اي فرزند رسول خدا، معناي فرمان خدا به پيامبرش موسي(ع) كه به او فرمود:
              فاخلع نعليك إنّك بالوادي المقدّس طويً.19
              نعلين خود را بدر آر كه در وادي مقدس «طوي» هستي.
              چيست؛ زيرا فقهاي فريقين (شيعه و سني) مي‌پندارند نعلين او از پوست مردار بوده است. آن حضرت(ع) فرمودند:
              هر كس چنين گويد به موسي افترا بسته و او را در نبوتش نادان شمرده است زيرا امر از دو حال خارج نيست؛ يا نماز موسي در آن روا بوده و يا نبوده است. اگر روا بوده، طبعاً جايز است كه با نعلين در آنجا پاي نهد، زيرا هرچند آن بقعه مقدس و مطهر باشد از نماز مقدس‌تر و مطهرتر نبوده است و اگر نماز موسي در آن نعلين جايز نبوده است، لازم مي‌آيد كه موسي حلال و حرام را نداند و نداند كه چه چيزي در نماز روا و چه چيزي ناروا است كه اين [عقيده] كفر است.20
              عرض كردم: پس مقصود از آن چيست؟ فرمودند:
              موسي در وادي مقدس با پروردگارش مناجات كرد و گفت: «بارالها، من تو را خالصانه دوست دارم و از هرچه غير تو است دل شسته‌ام» در حالي كه اهل خود را بسيار دوست مي‌داشت. خداي متعال به او فرمود: «نعلين خود را بدر آر» يعني اگر مرا خالصانه دوست مي‌داري و از هرچه غير من دل شسته‌اي، قلبت را از محبت اهل خود تهي ساز.21
              عرض كردم: اي فرزند رسول خدا(ص) تأويل آية «كهيعص»22 چيست؟ فرمودند:
              اين [حروف] از اخبار غيبي است كه خداوند زكريا را از آن آگاه نموده و سپس آن‌را به [حضرت] محمد[ص] بازگو نموده است و داستان آن از اين قرار است كه زكريا از پروردگارش درخواست كرد كه نام‌هاي پنج‌تن مطهر را به وي بياموزد و خداوند متعال جبرئيل را بر او فرستاد و آن نام‌ها را به او تعليم نمود. زكريا هنگامي كه «محمد» و «علي» و «فاطمه»‌ و «حسن» را ياد مي‌كرد، اندوهش برطرف مي‌شد و گرفتاريش زايل مي‌گشت اما چون «حسين» را ياد مي‌نمود، بغض و غصه گلويش را مي‌گرفت و مي‌گريست و مبهوت مي‌شد. روزي گفت: «بارالها، چرا وقتي آن چهار نفر را ياد مي‌كنم، تسلي مي‌يابم و اندوهم برطرف مي‌شود، اما وقتي حسين را ياد مي‌كنم اشكم جاري و ناله‌ام بلند مي‌شود؟» خداوند متعال او را از اين ماجرا آگاه كرد و فرمود: «كهيعص؛ كاف، ها، يا، عين، صاد». « كاف» اسم كربلا، «هاء» رمز هلاك عترت و «ياء» نام يزيد ظالم بر حسين(ع) و «عين» عطش و «صاد» صبر اوست. چون زكريا اين مطلب را شنيد نالان و اندوهناك گرديد و تا سه روز از عبادتگاهش بيرون نيامد و به كسي اجازه نداد كه نزد او بيايد و گريه و ناله سرداد و نوحة او چنين بود كه: «بارالها، از مصيبتي كه براي فرزند بهترين خلايق خود تقدير كرده‌اي دردمندم؛ خدايا، آيا اين مصيبت را در آستانة او نازل مي‌كني و آيا جامة اين مصيبت را بر تن علي و فاطمه مي‌پوشاني و اين فاجعه را بر ساحت آنها فرود مي‌آوري.» و بعد از آن مي‌گفت: «بارالها! فرزندي به من عطا كن تا در پيري چشمم به او روشن باشد و او را وارث و وصيّ من قرار ده و منزلت او را نزد من مانند منزلت حسين قرار بده و چون او را به من ارزاني داشتي، مرا شيفتة او گردان و سپس مرا دردمند او نما همچنان كه حبيبت، محمد را دردمند فرزندش گردانيدي.» و خداوند يحيي را به او داد و او را دردمند وي ساخت و دورة حمل يحيي شش ماه بود و بارداري حسين(ع) نيز شش ماه بود كه آن نيز داستاني طولاني دارد.23
              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


              «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
              صادق هدايت؛ بوف کور

              Comment

              • donsaeid
                Senior Member
                • Nov 2005
                • 28300

                #22
                عرض كردم: سرورم، چرا مردم از انتخاب امام براي خويش منع شده‌اند؟ آن حضرت(ع) فرمودند:
                امام مصلح يا مفسد؟24
                عرض كردم: امام مصلح. فرمودند:
                آيا امكان ندارد كه انتخابشان فرد مفسدي را شامل شود در حالي كه احدي از صلاح و فساد درون ديگري آگاه نيست؟25
                عرض كردم: چرا، ممكن است. حضرت(ع) فرمودند:
                علت آن همين است و برايت دليل ديگري مي‌آورم كه عقلت آن را بپذيرد. به من بگو رسولان الهي كه خداي متعال آنان را برگزيده و كتاب بر آنها فرو فرستاده و وحي و عصمت را پشتيبان آنان نموده تا پيشواي ملت‌ها و براي برگزيدن هدايت‌يافته‌تر از ديگران باشند. [پيامبراني] مانند: موسي و عيسي(ع)، آيا با وجود برتري عقلي و كمال علميشان ممكن است منافق را مؤمن بپندارند و او را انتخاب كنند؟26
                عرض نمودم: خير. فرمودند:
                اين موسي ـ كليم‌الله ـ است كه با وجود تزايد عقل و كمال و نزول وحي بر او، هفتاد تن از برجستگان قوم و شخصيت‌هاي سپاهش را براي ميقات پروردگار خويش برگزيد و در ايمان و اخلاص آنها هيچ‌گونه شك و ترديدي نداشت، اما انتخاب او بر منافقين تعلق گرفته بود. خداوند متعال مي‌فرمايد:
                واختار موسي قومه سبعين رجلاً لميقاتنا.27
                و موسي هفتاد نفر از قوم خود را براي ميقات ما برگزيد.
                تا آنجا كه مي‌فرمايد:
                لن نؤمن لك حتّي نري الله جهرةً فأخذتهم الصّاعقة بظلمهم.28
                [آنان به موسي گفتند:] تا خدا را آشكارا نبينيم، به تو ايمان نمي‌آوريم. پس صاعقة عذاب به سبب ظلمشان ايشان را فرا گرفت.
                وقتي كه مي‌بينيم انتخاب‌شدگان [دست] پيامبر فاسد بودند، نه صالح ـ در حالي كه او مي‌پنداشت آنها صالح هستند ـ درمي‌يابيم كه انتخاب (برگزيدن) اختصاص به كسي دارد كه به ضماير و سراير وجود مردم آگاه است. در جايي كه پيامبران به جاي صالح، فاسد باشند، انتخاب مهاجرين و انصار اعتبار و ارزشي ندارد.29
                [...] سعد مي‌گويد: سپس مولايمان، حضرت حسن‌بن‌علي، امام عسكري(ع) همراه با آن طفل مبارك براي اقامة نماز برخاستند و من نيز بازگشتم و به جستجوي احمدبن‌اسحاق پرداختم، و او گريه‌كنان به استقبالم آمد. از او پرسيدم: چرا تأخير كردي و چرا گريان هستي؟ گفت: جامه‌اي را كه مولايم فرمودند گم كرده‌ام.
                به او گفتم: تقصيري متوجه تو نيست، برو و حضرت(ع) را آگاه كن. شتابان رفت و خندان برگشت و بر محمد و آلش(ص) صلوات مي‌فرستاد. پرسيدم خبر چيست؟ گفت: آن جامه را ديدم كه زير قدوم مولايم گسترده بود و بر آن نماز مي‌خواندند.
                سعد مي‌گويد: خداي را سپاس گفتم و پس از آن نيز چند روزي به منزل مولايمان رفتيم اما آن كودك گرانقدر را نزد آن حضرت مشاهده نكرديم.30
                نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                صادق هدايت؛ بوف کور

                Comment

                • donsaeid
                  Senior Member
                  • Nov 2005
                  • 28300

                  #23
                  حضرت مهدى (عجّ) در نگاه سبط اكبر(ع)

                  از مجموع 438 روايتى كه براى امام حسن مجتبى (ع)بر شمرده‏اند1، 10 روايت پيرامون حضرت مهدى(عجّ) است و اين غير از روايت‌هايى است كه به طور غير مستقيم در باره آن حضرت است و مى‏توان به روايات رجعت، روايات كلى پيرامون ائمه دين و... اشاره كرد.


                  مقدمه

                  ارتجاع همه جانبه پس از رحلت پيامبراكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم و لزوم حضور جريانى روشنى بخش و راهنما در عرصه‏هاى گوناگون، عاملى بود كه «نظام امامت» را فلسفه وجودى بخشيد و طبق آن، نظام امامت بعد از رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم عهده‏دار مديريت جامعه اسلامى مى‏شد و خطر هر نوع ارتجاع به نظام فاسد قبل از پيامبر را منتفى مى‏ساخت و آيه «اليوم اكملت لكم دينكم و اتممت عليكم نعمتى» نيز بر اين اساس تحقق مى‏يافت؛ زيرا با وجود ناظرى عالم و توانا و كارگزارى مقتدر و اصولگرا، دين الهى براى هميشه محفوظ مى‏ماند. اما سرنوشت به گونه‏اى رقم خورد كه سيستم امامت به حاشيه رانده شد و از كاركرد اصلى خود بازماند. از اين روى منصوبان اين نظام يكى پس از ديگرى، چشم به راه آخرين امامى بودند كه با قدرت الهى كاركرد واقعى اين نظام را به آن بازگرداند و او كسى نيست جز موعود آل محمد. حجم گسترده روايات امامان معصوم عليهم‏السلام ، بخصوص امام على عليه‏السلام كه حتّى خود موفق به تشكيل حكومت اسلامى شد، گوياى اين واقعيت است. به اين ترتيب انتظار معصومان، از جمله امام حسن عليه‏السلام ، براى ظهور مهدى موعود عليه‏السلام را بايد از اين زاويه ديد؛ يعنى ظهور امامى كه با قدرت الهى به يكباره همه موانع را به كنار خواهد زد و جريان اصولى‏اى را كه به حاشيه رانده شده، به متن جامعه بازخواهد گرداند و تمام ارتجاع‌هاى سياسى، اقتصادى، اعتقادى، فرهنگى و... را نابود و پرچم جامعه نبوى را بر خواهد افراشت و به تمام معنا، اكمال دين و اتمام نعمت تحقّق خواهد يافت. با اين رويكرد به موضوع مهدويت، برساحل احاديث امام حسن مجتبى عليه‏السلام پيرامون آخرين موعود آل محمد صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم مى‏نشينيم.

                  سخنان امام حسن عليه‏السلام پيرامون حضرت مهدى عليه‏السلام

                  از مجموع 438 روايتى كه براى امام حسن مجتبى عليه‏السلام بر شمرده‏اند1، 10 روايت پيرامون حضرت مهدى عليه‏السلام است و اين غير از روايتهايى است كه به طور غير مستقيم در باره آن حضرت است و مى‏توان به روايات رجعت، روايات كلى پيرامون ائمه دين و... اشاره كرد. از مجموع 10 روايت مورد نظر ما، 6 روايت از خود امام حسن عليه‏السلام و 2 روايت به نقل از امام حسن عليه‏السلام از رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم ، يك روايت به نقل از امام على عليه‏السلام و يك روايت از حضرت خضر عليه‏السلام در حضور امام حسن عليه‏السلام است.

                  الف) روايات نبوى صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم
                  1. آخرين حجّت خدا
                  عبداللّه بن حسين (حسن) بن حسن، از پدرش، از امام حسن عليه‏السلام نقل كرد:

                  روزى پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم خطبه خواند و پس از حمد و ثناى خداوند فرمود: «مردم! بزودى فراخوانده مى‏شوم و بايد اجابت كنم ومن در ميان شما دو چيز گرانبها ـ كتاب خدا و عترت و خاندانم ـ را به جا مى‏گذارم كه اگر به آن دو تمسك جوييد، هرگز گمراه نمى‏شويد. پس از آنان ياد بگيريد و به آنان ياد ندهيد، چون از شما داناترند. زمين از آنان خالى نمى‏ماند وگرنه اهل خود را به كام مى‏كشد.» سپس فرمود: «خدايا! من مى‏دانم كه دانش نابود نمى‏شود و پايان نمى‏يابد و تو زمين خود را از حجّت بر بندگانت ـ كه يا آشكار است و پيروى نمى‏شود و يا بيمناكِ غائب است ـ خالى نمى‏گذارى تا حجّتت تباه نگردد و اوليايت پس از هدايت، گمراه نشوند كه ايشان در شمار اندك ولى نزد خدا بزرگ‏ترين منزلت را دارند.» وقتى از منبر پايين آمد، عرض كردم: اى رسول خدا! تو حجّت بر همه آفريده‏هايى. فرمود: «حسن جانم! خداوند مى‏فرمايد: «همانا تو بيم دهنده‏اى و براى هر قومى هدايتگرى است!2 من بيم دهنده‏ام و على هدايتگر است.» عرض كردم: يا رسول‏اللّه! فقولك انّ الارض لاتخلو من حجّة؛ اى رسول خدا! پس اين سخن شما كه «زمين خالى از حجت نمى‏ماند» منظورتان چيست؟ فرمود: «نعم علىٌّ هو الامام والحجة بعدى، و انت الحجة والامام بعده والحسين الامام والحجة بعدك و... يخرج اللّه تعالى من صلب الحسن الحجة القائم امام شيعته زمانه و منقذ اوليائه يغيب حتّى لايرى فيرجع عن امره قوم و يثبت آخرون «و يقولون متى هذا الوعد ان كنتم صادقين»3 و لولم يبق من الدنيا الاّ يوم واحد لطوّل اللّه عزّوجلّ ذلك حتى يخرج قائمنا فيملأها قسطاً و عدلاً كما ملئت جوراً و ظلماً فلاتخلوا الارض منكم اعطاكم اللّه علمى و فهمى و لقد دعوت اللّه تبارك و تعالى ان يجعل العلم والفقه فى عقبى و عقب عقبى و مزرعى (زرعى) و زرع زرعى»4؛ آرى، على آن امام و حجّت پس از من است و تو حجّت و امام پس از اويى و حسين امام و حجّت پس از تو است... و خدا از صلب حسن، حجّت قائم را مى‏آورد، كه امام پيروان خود (امام زمان خود) و نجات بخش دوستان خود خواهد بود. او غائب مى‏شود؛ تا آنجا كه ديگر ديده نشود. پس گروهى از او برمى‏گردند و گروهى پايدار مى‏مانند و مى‏گويند: «متى هذا الوعد ان كنتم صادقين»آن وعده چه شد اگر راستگوييد» و اگر از عمر دنيا جز يك روز نماند، خداى عزّوجلّ آن را روز را چنان بلند گرداند كه قائم ما ظهور كند و زمين را پر از عدل و داد سازد، همان گونه كه از ظلم و جور پرشده است. پس، زمين (از شما كه حجّت خدا هستيد) خالى نمى‏ماند و خدا به شما دانش و حكمت مرا داده است و من از خداوند ـ تبارك و تعالى ـ خواسته‏ام كه علم و فقه را در نسل و نژادم به ميراث گذارد.»

                  2. دوازده امام از اهل بيت عليهم‏السلام
                  خزّاز قمى، از هشام بن محمد و او از پدرش نقل كرد: بعد از شهادت اميرمؤمنان عليه‏السلام ، حسن بن على بر منبر رفت و خواست سخن بگويد كه گريه گلويش را گرفت. لحظاتى نشست. بعد برخاست و فرمود:

                  «الحمد للّه الذى احسن الخلافة علينا اهل‏البيت و عند اللّه نحتسب عزاءنا فى‏خير الآباء رسول اللّه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم و عنداللّه نحتسب عزاءنا فى اميرالمؤمنين و قد اصيبت (لقد اصبت) به الشرق و الغرب... و لقد حدّثنى جدّى رسول اللّه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم : «انّ الامر يملكه اثناعشر اماماً من اهل بيته و صفوته ما منّا الاّ مقتول او مسموم؛5 سپاس خدايى را كه جانشينى خود را بر ما خاندان نبوت ارزانى داشت. ما غمگسارى خود را در (فراق) بهترين پدرمان ـ رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم ـ به حساب خدا مى‏گذاريم. ما غمگسارى خود را در (فراق) اميرمؤمنان به حساب خدا مى‏گذاريم. شرق و غرب عالم با او و داغدار شد... جدّم، رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم به من فرمود: «اين امر (ولايت) را 12 امام از برگزيدگان خاندانش دارا شوند. همه ما كشته يا مسموم خواهيم شد».

                  ب) روايت علوى عليه‏السلام
                  1. عدالت گستر زمين
                  طبرسى از زيد بن وهب جهنى نقل كرده است: حسن بن على عليهماالسلام در (راه) مدائن زخمى شد. در حالى كه درد مى‏كشيد، نزد او رفتم و عرض كردم:... اى فرزند رسول خدا! آيا شيعيان خود را همچون گوسفندان بى‏چوپان رها مى‏كنى؟ فرمود: اى برادر جهنى! من چيزى از منبعى موثق مى‏دانم. اميرمؤمنان عليه‏السلام روزى مرا شادمان ديد، فرمود:

                  «حسن جان! شادمانى مى‏كنى؟ چگونه خواهى بود وقتى پدرت را كشته ببينى؟ يا چگونه خواهى بود وقتى فرمانروايى جهان اسلام را بنى اميه به دست گيرند؟ اميرشان آن حلقوم گشادِ روده فراخ است كه مى‏خورد و سير نمى‏شود، مى‏ميرد و در آسمان ياور و در زمين عذرى ندارد، پس بر شرق و غرب آن چيره شود. در حالى كه مردم از او فرمان برند و پادشاهى‏اش به درازا كشد؛ بدعت‏ها و گمراهى‏ها پديد آورد. حق و سنّت رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم را بميراند. اموال مسلمانان را در ميان هواداران خود تقسيم كند و آن را از سزاوارانش باز دارد... فكذلك حتى يبعث اللّه رجلاً فى آخر الزمان و كلب من الدّهر و جهل من الناس يؤيّده اللّه بملائكته و يعصم انصاره و ينصره بآياته و يظهره على‏الارض حتّى يدينوا طوعاً و كرهاً يملأ الارض عدلاً و قسطاً و نوراً و برهاناً يدين له عرض البلاد و طولها حتّى لايبقى كافراً الاّ آمن و لا طالح الاّ صلح و تصطلح فى ملكه السّباع و تخرج الارض نبتها و تنزل السّماء بركتها و تظهر له الكنوز، يملك ما بين الخافقين اربعين عاماً فطوبى لمن ادرك ايّامه و سمع كلامه؛6 اين گونه خواهد بود تا در آخر الزمان و سختى دوران و نادانى مردمان، خدا رادمردى را برانگيزد كه با فرشتگان خود به او يارى رساند و يارانش را عصمت دهد و با آيات خود به او كمك كند و او را بر زمين چنان چيره سازد كه خواه ناخواه فرمانش برند. زمين را پر از عدل، نور و برهان كند. تمام طول و عرض سرزمين‏ها مطيعش گردند؛ تا جايى كه كافرى نماند مگر ايمان آورد و بدكارى نماند مگر سامان گيرد. در حاكميت او درندگان آشتى كنند و زمين، سبزه‏هاى خود را برآورد و آسمان، بركات خود را فرو ريزد و گنج‏ها برايش آشكار شوند. او تا 40 سال در شرق و غرب عالم حكم مى‏راند. پس خوش به حال كسى كه روزگار او را دريابد و سخنش را بشنود.»
                  نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                  «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                  صادق هدايت؛ بوف کور

                  Comment

                  • donsaeid
                    Senior Member
                    • Nov 2005
                    • 28300

                    #24

                    ج) روايت از حضرت خضر عليه‏السلام
                    امام هادى عليه‏السلام فرمود: اميرمؤمنان عليه‏السلام در حالى كه به دست سلمان تكيه كرده و حسن بن على عليهماالسلام با او بود، آمد و وارد مسجد الحرام شد و نشست. در اين هنگام مردى خوش اندام با لباسى آراسته آمد و بر اميرمؤمنان عليه‏السلام سلام كرد... گفت: اى اميرمؤمنان! در باره سه چيز از تو پرسش مى‏كنم؛ اگر پاسخ دادى، پى‏خواهم برد كه اين مردم از امر تو برچيزى مسلط شده‏اند (كه شايسته آن نيستند). داورى من برايشان اين است كه در دنيا و آخرت خود در امان نخواهند بود... اميرمؤمنان به حسن بن على عليهماالسلام رو كرد و فرمود: ابا محمد! به او پاسخ بده. حسن عليه‏السلام فرمود:... وقتى جواب داد، آن مرد گفت: شهادت مى‏دهم كه هيچ معبودى جز خدا نيست و «... اشهد على رجل من ولد الحسين لا يكنّى و لا يسمّى حتّى يظهر امره فيملأها عدلاً كما ملئت جوراً...7؛ شهادت مى‏دهم بر مردى از فرزندان حسين عليه‏السلام كه كنيه و نام او را نمى‏گويند تا امرش آشكار شود و زمين را از عدل پركند، آن گونه كه از ظلم پر است.» اميرمؤمنان به حسن عليه‏السلام فرمود: ابا محمد! دنبالش برو ببين كجا مى‏رود؟ حسن بن على عليهماالسلام به دنبالش رفت و گفت: بود تا گام در بيرون مسجد نهاد، پس ديگر ندانستم كجاى زمين خداى سبحان، او را ربود، برگشتم* و به اميرمؤمنان عليه‏السلام گزارش دادم. حضرت على عليه‏السلام فرمود: ابا محمد! آيا او را شناختى؟... او خضر عليه‏السلام بود.

                    د) روايات امام حسن عليه‏السلام
                    1. آزاد از بيعت با طاغوت
                    طبرسى از ابوسعيد عقيصا نقل كرده است، وقتى امام حسن عليه‏السلام با معاويه صلح كرد، مردم نزد او آمده، برخى نكوهش كردند. امام حسن عليه‏السلام فرمود:

                    «... أما علمتم اَنّه ما منّا الاّ و يقع فى عنقه بيعة لطاغية زمانه الاّ القائم الذى يصلّى خلفه روح اللّه عيسى بن مريم عليهماالسلام فان اللّه عزّوجلّ يخفى ولادته و يتغيّب شخصه لئلايكون لأحد فى عنقه بيعة اذا خرج. ذلك التّاسع من ولد اخى الحسين ابن سيدة الإماء يطيل اللّه عمره فى غيبته ثمّ يظهره بقدرته فى صورة شابّ دون اربعين سنة، ذلك ليعلم انّ اللّه على كلّ شى‏ءٍ قدير8؛ آيا خبر نداريد كه هيچ يك از ما نيست مگر آنكه بيعت طاغوت زمان خود را به گردن دارد؛ جز قائم ما(عجّ) كه روح خدا ـ عيسى بن مريم ـ پشت سر او نماز مى‏گزارد. زيرا خداى سبحان ولادت او را پنهان و شخص او را غايب مى‏كند تا وقتى ظهور كرد، كسى بر عهده‏اش پيمانى نداشته باشد. او نهمين فرزند برادرم حسين عليه‏السلام و فرزند سرور كنيزان عالم است كه خدا غيبتش را طولانى مى‏كند، بعد با قدرت خود در شكل جوانى كمتر از چهل سال آشكار مى‏كند تا بدانند كه خدا بر هر چيزى تواناست.»

                    2. مهدى امت از ماست
                    امام محمدباقر عليه‏السلام به نقل از امام زين العابدين عليه‏السلام فرمود: «قال الحسن بن على عليهماالسلام : الائمّة عدد نقباء بنى اسرائيل و منّا مهدىّ هذه الأمّة9؛ امامان به شمار نقيبان بنى‏اسرائيل هستند و مهدى اين امت از ما است.»

                    3. دوازده امام شهيد
                    خزّاز قمى، با سند خود از جنادة بن ابى‏اميه، نقل كرد:

                    خدمت حسن بن على عليهماالسلام ، در آن بيمارى كه با آن از دنيا رفت، تشرّف يافتم. جلو آن حضرت تشتى بود، فرمود:

                    «واللّه انّه لعهد عهده الينا رسول اللّه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم انّ هذا الامر يملكه اثنا عشر اماماً من ولد علىّ عليه‏السلام و فاطمه عليهاالسلام ما منّا الاّ مسموم او مقتول10؛سوگند به خدا! رسول اللّه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم اين عهد را به ما سپرد كه اين ولايت خداوندى را دوازده امام كه يازده نفر آنان از فرزندان على عليه‏السلام و فاطمه عليهاالسلام است، مالك خواهند شد، كه هيچ يك جز با زهر يا قتل از دنيا نخواهند رفت.

                    4. قائم منتظَر
                    ابن حمزه از على بن رئاب نقل كرد كه امام صادق عليه‏السلام فرمود: «كسى نزد حسن بن على عليهماالسلام آمد و عرض كرد: در داستان خضر عليه‏السلام ، موسى عليه‏السلام از چه چيز ناتوان بود؟ فرمود: از بزرگ‏ترين گنج. سپس دست به شانه او زد و فرمود: باز بپرس. آنگاه پيش روى او دويد. ناگاه دو انسان بر صخره‏اى آشكار شدند. از زهر كشنده بر مى‏خاست و در گردن هريك زنجيرى شيطانى همراه بود و مى‏گفتند: يا محمد! يا محمد! و آن دو شيطان پاسخ مى‏دادند: دروغ گفتيد.

                    ثمّ قال: «انطبقى عليهما الى الوقت المعلوم. الذى لايقدّم و لا يؤخّر» و هو خروج القائم المنتظر11؛ سپس به صخره فرمود: آنان را تا روز معيّنى كه پيش و پس نيفتد. يعنى روز ظهور قائم(عجّ) كه انتظارش را مى‏كشند، نگهدار.»

                    و آن مرد گفت: اين سحر است. پس رفت تا بر ضدّ آن خبر دهد كه لال شد».

                    5. خير كامل
                    شيخ طوسى از عمير، دختر نفيل نقل كرد: حسن بن على عليهماالسلام مى‏فرمود:

                    «لايكون هذا الامر الذى تنتظرون حتّى يبرأ بعضكم من بعض و يلعن بعضكم بعضاً و يتفل بعضكم فى وجه بعض و حتّى يشهد بعضكم بالكفر على بعض؛اين امرى را كه انتظار مى‏كشيد، واقع نخواهد شد، تا برخى از شما از بعض ديگر برائت جويد و يكى از شما ديگرى را لعنت كند و در چهره ديگرى آب دهن اندازد و يكى از شما بر كفر ديگرى شهادت دهد.»

                    گفتم: اين كه خيرى ندارد! فرمود: « الخير كلّه فى ذلك. عند ذلك يقوم قائمنا فيرفع ذلك كلّه؛12 همه خير در آن است. در آن زمان قائم ما قيام مى‏كند و همه آنها را بر مى‏دارد.»

                    6. شمار امامان
                    خزّاز قمى با سند خود از سليمان قصرى نقل كرد: از حسن بن على عليهماالسلام پرسيدم: امامان چند نفرند؟ فرمود: «عدد شهور الحول13؛ به تعداد ماه‏هاى سال.»
                    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                    «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                    صادق هدايت؛ بوف کور

                    Comment

                    • donsaeid
                      Senior Member
                      • Nov 2005
                      • 28300

                      #25
                      تكاليف منتظران حضرت مهدي(عج)

                      خبرگزاري فارس: در اين مقاله نويسنده به صورت تيتر وار تكاليف منتظران واقعي ظهور را بيان مي‌كند.



                      1-تحصيل شناخت صفات و آداب و ويژگيهاي آن جناب
                      2- رعايت ادب نسبت به ياد او
                      3- محبت خاص نسبت به آن حضرت
                      4- محبوب نمودن او در ميان مردم
                      5- انتظار فرج و ظهور آن حضرت
                      6- اظهار اشتياق به ديدار آن حضرت
                      7- ذكر مناقب و فضايل آن حضرت
                      8- اندوهگين بودن مومن از فراق آن حضرت
                      9- حضور در مجالس فضايل و مناقب آن حضرت
                      10- تشكيل مجالس ذكر مناقب و فضايل آن حضرت
                      11و12- سرودن و خواندن شعر در فضايل و مناقب آن حضرت
                      13- قيام،هنگام ياد شدن نام يا القاب آن حضرت
                      14و15و16- گريستن و گرياندن وخود را به گريه كنندگان شبيه نمودن بر فراق آن حضرت
                      17- درخواست معرفت امام عصر از خداوند
                      18- تداوم درخواست معرفت آن حضرت
                      19- مداوت به خواندن دعاي غريق
                      20- دعا در زمان غيبت آن حضرت
                      21- شناختن علامتهاي ظهور آن حضرت
                      22- تسليم بودن و عجله نكردن
                      23- صدقه دادن به قصه سلامتي آن حضرت
                      24- صدقه دادن به نيابت آن حضرت
                      25و26- حج رفتن به نيابت از آن حضرت و فرستادن نايب از طرف آن جناب
                      27و28- طواف بيت الحرام به نيابت از امام و نايب ساختن ديگري تا از طرف ايشان طواف نمايد
                      29- زيارت مشاهد رسول خدا و ائمه به نيابت از مولايمان
                      30- استحباب اعزام نايب براي زيارت از سوي آن حضرت
                      31- سعي در خدمت كردن به آن حضرت
                      32- اهتمام ورزيدن به ياري آن جناب
                      33- تصميم قلبي بر ياري كردن آن جناب در زمان حضرت و ظهور او
                      34- تجديد بيعت با آن حضرت بعد از فرائض همه روزه و هر جمعه
                      35- صله آن حضرت به وسيله مال
                      36- صله شيعيان و دوستان صالح امام به وسيله مال
                      37- خوشحال كردن مومنين
                      38- خيرخواهي براي آن حضرت
                      39- زيارت كردن آن حضرت
                      40- ديدار مومنين صالح و سلام كردن بر آنان
                      41- درود فرستادن بر آن حضرت
                      42- هديه كردن ثواب نماز به آن جناب
                      43- هديه نماز مخصوص
                      44- نماز هديه به آن حضرت به گونه مخصوص و در وقت معين
                      45- اهدا قرائت قرآن به آن حضرت
                      46- توسل و طلب شفاعت نزد خداوند به وسيله آن حضرت
                      47- دادخواهي و توجه نمودن و عرض حاجت بر آن حضرت
                      48- دعوت كردن مردم به آن حضرت
                      49-رعايت حقوق آن حضرت و مواظبت بر اداي آنها ورعايت وظايف نسبت به آن بزرگوار
                      50- خشوع دل هنگام ياد آن حضرت
                      51- عالم بايد علمش را آشكار سازد
                      52-تقيه كردن از اشرار و مخفي داشتن راز از اغيار
                      53- صبر كردن بر اذيت و تكذيب و ساير محنتها
                      54- درخواست صبر از خداي تعالي
                      55- سفارش يكديگر به صبر در زمان غيبت حضرت قائم
                      56- پرهيز از مجالسي كه نام آن حضرت در آنها مورد تمسخر باشد
                      57- تظاهر با ستمگران و اهل باطل
                      58- ناشناس ماندن و پرهيز از شهرت يافتن
                      59- تهذيب نفس
                      60- اتفاق و اجتماع بر نصرت آن حضرت
                      61- موفق شدن بر توبه واقعي و بازگرداندن حقوق به صاحبان آنها
                      62و63- پيوسته به ياد آن حضرت بودن و به آدابش عمل كردن
                      64- دعا به درگاه الهي براي جلوگيري از نسيان ياد آن حضرت
                      65- اينكه بدنت نسبت به آن جناب خاشع باشد
                      66- مقدم داشتن خواسته آن حضرت برخواسته خود
                      67- احترام كردن نزديكان و منسوبين به آن حضرت
                      68- بزرگداشت اماكني كه به قدوم آن حضرت زينت يافته اند
                      69و70- وقت ظهور را تعيين نكردن وتكذيب وقتگذاران
                      71- تكذيب مدعيان نيابت خاصه از آن حضرت در زمان غيبت كبري
                      72- درخواست ديدار آن حضرت با عافيت و ايمان
                      73- اقتدا و تاسي جستن به اخلاق و اعمال آن حضرت
                      74- حفظ زبان از غير ياد خداوند ومانند آن
                      75- نماز آن حضرت
                      76- گريستن در معصيت مولايمان حضرت امام حسين
                      77- زيارت قبر مولايمان امام حسين
                      78- بسيار لعنت كردن بر بني اميه در آشكار و پنهان
                      79- اهتمام در اداي حقوق برادران ديني
                      80- مهيا كردن سلاح و اسب در انتظار ظهور آن جناب
                      نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                      «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                      صادق هدايت؛ بوف کور

                      Comment

                      • donsaeid
                        Senior Member
                        • Nov 2005
                        • 28300

                        #26
                        وظايف منتظران

                        اگر منتظران، با وظايف خود آشنا نباشند و به آن عمل نكنند، تاريخ تكرار خواهد شد و همان گونه كه در زمان امام حسين‏عليه السلام، شيعيان فراوانى وجود داشتند، ليكن از ميان آنها، تنها 72 نفر به وظيفه خود عمل كردند و لذا امام حسين‏عليه السلام تنها ماند و آن چه نمى‏بايست اتفاق بيفتد، اتفاق افتاد.


                        در روايات، براى انتظار فرج، ثوابهاى زيادى، بيان شده است.
                        «المنتظر لامرنا كالمتشحّط بدمه فى سبيل اللّه»(1) و «افضل اعمال شيعتنا انتظار الفرج»(2) به گونه‏اى از اين فضيلت‏ها اشاره دارد.
                        با دقت در اين روايت و روايات مشابه روشن مى‏شود كه در فرهنگ اهل بيت‏عليه السلام، انتظار نه صرفاً يك حالت روانى، بلكه از مقوله عمل شمرده شده است، پس اگر انتظار، يك عمل است، منتظر هم بايد عامل باشد.
                        اگر منتظران، با وظايف خود آشنا نباشند و به آن عمل نكنند، تاريخ تكرار خواهد شد و همان گونه كه در زمان امام حسين‏عليه السلام، شيعيان فراوانى وجود داشتند، ليكن از ميان آنها، تنها 72 نفر به وظيفه خود عمل كردند و لذا امام حسين‏عليه السلام تنها ماند و آن چه نمى‏بايست اتفاق بيفتد، اتفاق افتاد، در زمان غيبت هم، چنانچه شيعيان به وظايف خود عمل نكنند، امام زمانشان تنها خواهد ماند و ظهورش به تأخير خواهد افتاد.
                        در اينجا پاره‏اى از وظايف شيعه در دوران غيبت را بر شمرده و به توضيح برخى از آنها مى‏پردازيم:

                        وظايف منتظران در دو مقوله فردى و اجتماعى قابل بررسى است:

                        وظايف فردى:

                        1- معرفتِ امام:
                        امام كاظم‏عليه السلام: افضل العبادة بعد المعرفة انتظارالفرج.
                        امام هشتم در معرفى امام مهدى‏عليه السلام مى‏فرمايد: يكون اولى الناس بالناس من أنفسهم و أشفق عليهم من آبائهم و امّهاتهم.

                        تذكر:مشكل عمده جامعه ما، بسط سطحى مهدويت گرايى است.

                        بايد اذعان داشت كه مهدويت و انتظار، نه از حيث عقيدتى، نه از حيث انديشه و تفكّر، و نه از حيث سلوك و رفتار، عمق چندانى در بين مردم و خصوصاً جوانان ما ندارد و در همين راستا، ضررهاى فراوانى متوجه نظام ما شده است.
                        مهم‏ترين ريشه اين مشكل، برخورد سنتى مردم با مهدويت و انتظار است، متأسفانه مردم ما عادت كرده‏اند، آنچه را كه آسان‏تر است و براى تأمين زندگى مادى و عادى آنان، سودمندتر به نظر مى‏رسد، برگزينند و گرايش كمترى به مقوله‏هاى معرفتى و تعهد آور داشته باشند. مثلاً نيمه شعبان را بهانه‏اى براى طاق نصرت بستن و تزيين معابر و برگزارى جشن‏ها قرار مى‏دهند و مداحى‏ها را بر سخنرانى‏ها و دريافت پيام‏هاى مهدويت و انتظار ترجيح مى‏دهند.
                        (البته بايد توجه داشت كه بستن طاق نصرت و چراغانى‏ها هر چه بيشتر و بهتر بايد انجام شود، اما بايد رفتار ما به گونه‏اى باشد كه علاوه بر استفاده از نور ظاهرى آنها، از نور معرفت صاحب آنها بهره‏مند گرديم).
                        اكثر مردم، زيارت جمكران و نماز صاحب الزمان(عج) را تنها ابزارى براى درخواست حوائج از آن بزرگوار مى‏شمارند.
                        و به جاى آنكه امام را براى امام بخواهند، امام را براى خود مى‏خواهند، و از اين كه شناختى نسبت به مقام و مرام آن عزيز سفر كرده ندارند، كمبودى حس نمى‏كنند، گويا هيچ وظيفه‏اى در ايام غيبت امام زمان‏عليه السلام بر عهده افراد گذاشته نشده است.

                        گر معرفت دهندت بفروش كيميا را
                        گر كيميا دهندت، بى معرفت گدايى‏

                        2- محبّت به امام:

                        قل لا أسألكم عليه أجراً الاّ المودّة فى القربى‏.(3)

                        امام زمان‏عليه السلام: فليعمل كلّ امرء منكم بما يقرب به من محبّتنا.(4)

                        برخى از جلوه‏هاى محبت از اين قرارند:
                        - ياد حضرت‏
                        - دعا براى سلامتى و ظهور حضرت‏
                        اكثروا الدّعاء بتعجيل الفرج(5) / إنّ الرّضاعليه السلام كان يأمر بالدعاء لصاحب الامر(6)
                        - صدقه دادن براى سلامتى حضرت‏
                        - تقديم خواست او بر خواست خود

                        منصور بزرج مى‏گويد: به امام صادق‏عليه السلام عرض كردم: اى آقاى من، چه بسيار از شما ياد سلمان فارسى را مى‏شنوم؟ فرمود: نگو سلمان فارسى، بگو سلمان محمدى‏صلى الله عليه وآله آيا مى‏دانى چرا بسيار از او ياد مى‏كنم؟ عرض كردم نه.
                        فرمود: براى سه صفت: 1- مقدم داشتن خواسته اميرمؤمنان‏عليه السلام بر خواسته خودش 2- دوست داشتن فقرا 3- دوست داشتن علم و علماء.(7)

                        - تلاش در كسب رضايت او:
                        اعمال و رفتار و گفتار منتظر بايستى بر وفق رضاى محبوب باشد. منتظر بايد ببيند، امام چه مى‏پسندد. آيا از كار او راضى است يا نه؟
                        به قول امام راحل(ره): توجه داشته باشيد كه در كارهايتان جورى نباشد كه وقتى بر امام زمان‏عليه السلام عرضه شد، خداى نخواسته، آزرده بشوند و پيش ملايكةاللّه يك قدرى سرافكنده بشوند كه، اين‏ها شيعه‏هاى من هستند. اين‏ها دوستان من هستند و بر خلاف مقاصد خدا عمل كردند... بايد ماها و شماها طورى رفتار كنيم كه رضايت آن بزرگوار را كه رضايت خداست، به دست بياوريم.

                        - تجديد بيعت (اللّهم اِنى... عهداً و عقداً و بيعة له فى عنقى)(
                        - اشتياق عزيز علىّ أن ارى الخلق ولاتُرى‏(9)
                        - اظهار ناراحتى از فراق‏

                        اللّهم إنا نشكوا اليك فقد نبيّنا و غيبة وليّنا(10)


                        3- اطاعت‏

                        ولو أنّ اشياعنا و فقّهم اللّه لطاعته، على اجتماع من القلوب فى الوفاء بالعهد عليهم لما تأخّر عنهم اليمن بلقائنا.(11)
                        امام صادق‏عليه السلام: هُم اطوع له من الأَمة لسيّدها.(12)

                        4- تأسّى‏

                        پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله: طوبى لمن أدرك قائم أهل بيتى و هو يأتمّ به فى غيبة قبل قيامه.(13)

                        برخى از صفات حضرت كه در آنها بايد به ايشان تأسّى نمود عبارتند از:

                        - تقوا

                        امام رضاعليه السلام: يكون.... أتقى الناس(14)
                        امام صادق‏عليه السلام: من سرّه أن يكون من أصحاب القائم فلينتظر وليعمل بالورع و محاسن الاخلاق و هو منتظر(15)

                        - عبادت‏

                        امام كاظم‏عليه السلام: يعتاد مع سمرته صفرة من سهر اللّيل بأبى من ليله يرعى النجوم ساجداً و راكعاً - مهدى‏عليه السلام بر اثر تهجد و شب زنده دارى رنگش به زردى متمايل است، پدرم فداى كسى باد كه شبها درحال سجده و ركوع، طلوع و غروب ستارگان را مراعات مى‏كند.(16)

                        - سخت كوشى و جهاد
                        امام رضاعليه السلام: المجاهد المجتهد...(17)
                        - زُهد
                        امام صادق‏عليه السلام: ما لباسُه الاّ الغليظ ولاطعامه الاّ الجشب(1
                        پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله: لايضع حجراً على حجر(19)
                        - عدالت‏
                        امام باقرعليه السلام: يعدل فى خلق الرحمان، البرّ منهم والفاجر(20)
                        - سخاوت‏
                        امام صادق‏عليه السلام: المهدىُّ سمح بالمال(21)
                        بخشنده‏اى است كه مال را به وفور مى‏بخشد.
                        امام رضاعليه السلام: يكون... أسخى الناس(22)
                        - موضع‏گيرى در برابر بدعت‏ها
                        لا يدع بدعة إلاّ أزالها(23)
                        - نصيحت و خيرخواهى‏
                        الولىّ الناصح(24)
                        - صبر و بردبارى‏
                        عليه... صبرُ ايّوب(25)
                        امام صادق‏عليه السلام: هلك المستعجلون و نجى المسلّمون(26)

                        وظايف اجتماعى‏

                        اين وظايف در دو بخش قابل بررسى است:
                        الف - وظايف مردمى
                        ب - وظايف حاكميت‏


                        الف - وظايف مردمى عبارتند از:

                        1- دفاع و حمايت از حركت‏هايى كه در جهت اهداف حضرت باشد مثل انقلاب اسلامى ايران‏
                        2- تكريم و بزرگداشت نام و ياد حضرت از راههاى:

                        - قرار دادن موقوفات‏
                        - برقرارى مجالس بزرگداشت (جشن‏ها، دعاى ندبه،...)
                        - شركت در مجالس بزرگداشت‏

                        ب - وظايف نهادهاى حكومتى:

                        1- بسط فرهنگ مهدويت، از طريق راه كارهاى مناسب در:

                        - جهان (مسلمين و غير مسلمين)
                        - ايران‏

                        2- تئوريزه كردن فرهنگ مهدويت: از آن جايى كه امروزه تئوريهاى مختلفى در مورد پايان تاريخ مطرح است و تنور بحث «جهانى شدن» داغ مى‏باشد، بايستى حكومت جهانى امام زمان‏عليه السلام را با عنوان بهترين تئورى و كارآمدترين گزينه براى پايان تاريخ، به جهانيان معرفى كرد.
                        3- ارائه الگوهاى مناسب از حكومت دينى به جهانيان، تا اينكه در پرتو آن، جامعه جهانى به حكومت مهدوى علاقه‏مند شده و مهيّاى آن گردد.
                        4- فراهم ساختن زمينه‏هاى مردمى براى ظهور حضرت يوطّئون للمهدى سلطانه‏
                        5- شناسايى اهداف حكومت جهانى (مانند: عدالت، بسط معنويت، امنيت، رفاه،...) و تلاش در بدست آوردن راه كارهاى مناسب براى نزديك شدن به آن اهداف.

                        6- نيروسازى‏

                        كارگرى منتظر واقعى است كه به اين نيت تلاش و كار مى‏كند كه جامعه‏اى با پايه‏هاى قوى اقتصادى و در خور حكومت امام مهدى‏عليه السلام بسازد.
                        معلم و استادى منتظر واقعى است كه به اين نيت درس بدهد كه شاگردانى تربيت كند تا بازوان پرتوانى در حكومت جهانى باشند.
                        دانش‏آموزى، منتظر واقعى است كه درس بخواند تا در عصر ظهور بتواند بارى از دوش حضرت بردارد.
                        پدر و مادرى، منتظر واقعى است كه فرزندان خود را به گونه‏اى تربيت كند كه در خدمت اهداف حضرت باشند.
                        دانشجويى منتظر واقعى است كه فرا گرفتن تخصص خود را براى حكومت جهانى و تحمل مسئوليتى در آن جايگاه، قرار دهد.
                        روحانى‏اى منتظر واقعى است كه در مواعظ خود، مردم را تشنه و مهياى برقرارى حكومت جهانى نمايد.
                        چنانچه مردم از اولين روزهاى سياه غيبت با حال تباه خود آشنا مى‏شدند، عصر ظلمت اينگونه طولانى نمى‏شد.
                        همه مردم، بالاخص كسانى كه داراى وظيفه بيان اين گونه مسائل بوده‏اند و از گفتن آن غفلت يا تغافل ورزيده‏اند، بايد سخت غمگين و شرمسار باشند. چرا ما به وظيفه‏هاى دوران غيبت عمل نمى‏كنيم؟
                        پاسخ اين سؤال آن است كه ما به عصر غيبت خو گرفته‏ايم و به تيرگى‏ها و تاريكى‏ها عادت نموده‏ايم.
                        اعتياد و خو گرفتن انسان به هر چيزى، مانند مسئله فطرت و طبيعت انسان را به سوى آن جذب مى‏كند، به طورى كه گويى اراده و اختيار را از او گرفته است.
                        اين قدرت را خدا به انسان داده تا با خو گرفتن به خوبى‏ها بدون زحمت به سوى آنها جذب شوند و از بدى‏ها كناره گيرند.
                        لذا اميرالمؤمنين‏عليه السلام فرمود: العادة طبع ثان.
                        اعتيادهاى اجتماعى، قدرتى بسيار بيشتر از اعتيادهاى فردى دارند، يكى از عادت‏هاى شوم اجتماعى، خو گرفتن به وضع موجود است.
                        در حاليكه اگر كسى بتواند عادت‏هاى اشتباه را كنار زده و خود را به خصلت‏هاى ارزنده انسانى زينت دهد، به بهترين مقامات عالى دست مى‏يابد.
                        حضرت على‏عليه السلام: بغلبة العادات الوصول الى أشرف المقامات.
                        ترك اعتياد اجتماعى و رها شدن از قيد و بند غفلت از ظهور حضرت انسان را به برترين مقامات مى‏رساند و در پرتو انتظار ظهور، نه تنها از قيد و بند غفلت از آن حضرت رها مى‏شود، بلكه غيبت براى او به منزله مشاهده، مى‏شود:
                        امام سجادعليه السلام: يا أبا خالد! إنّ اهل زمان غيبته، القائلون بإمامته، المنتظرين لظهوره افضل اهل كلّ زمان، لأن اللّه تعالى ذكره أعطاهم من العقول والأفهام والمعرفة ما صارت به الغيبة عندهم بمنزلة المشاهدة و جعلهم فى ذلك الزمان بمنزلة المجاهدين بين يدى رسول اللّه‏صلى الله عليه وآله بالسيف، اولئك المخلصون حقّاً و شيعتنا صدقاً والدعاة الى دين اللّه سرّاً و جهراً.
                        و قال‏عليه السلام: انتظار الفرج من أعظم الفرج.
                        نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                        «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                        صادق هدايت؛ بوف کور

                        Comment

                        • donsaeid
                          Senior Member
                          • Nov 2005
                          • 28300

                          #27
                          چگونه منتظر باشيم؟

                          اميد به ظهور منجى ما را بر آن مى‏دارد كه در تاريكى‏ها ننشينيم به سمت نور و روشنايى رهسپاريم تا صبح دولت اميد بدمد و با انوار وجودش رستگار شويم. نشستن و دست روى دست گذاشتن ما را جاودانه نخواهد ساخت درچنين حالتى تباهى‏ها روز به روز گسترش خواهند يافت و ما در گوشه‏هاى تاريك زمان گم خواهيم شد.



                          بشر بحران زده امروز منتظر يك منجى است تا او را از بحران و پريشان حالى نجات دهد و به آرامشى مطلوب برساند. اين آرامش را بشر خود از خويشتن دريغ كرده است و بشر خود به وجود آورنده اين ناآرامى است كه امروز ديگر از آن به تنگ آمده، ظهور منجى را انتظار مى‏كشد و امّا او خواهد آمد و جهان را نجات خواهد داد. او همين الان مهمان دلهاى ماست و به ما وعده داده شده است. آرى او خواهد آمد و با ظهورش عشق و آرزوهاى ما تجسّم عينى خواهند يافت. او مظهر تمام صفات پسنديده‏اى است كه مى‏توان متصور شد. او حجت خدا بر خلق است و با آمدنش تاريكى‏ها روشن مى‏شوند و ظلم و نابرابرى‏ها رفع و دفع خواهند شد. او خليفة ا... به تمام معناست و مظهر عباد صالح خداست. او الگوى كمال انسانى و جانشين شايسته پدرش و اجدادش و رسول خداست. او منتهاى آرزوى ماست.
                          آرى با ظهور حضرت قائم، عجّل‏اللَّه‏تعالى‏فرجه، انسان، انسان بودنش را و شايستگى‏هايش را و جامعه، جامعه بودنش را به تمام معنا درك خواهند كرد. انسان و جامعه همانى خواهد بود كه ولى خدا از او مى‏خواهد. امّا آنانى كه منتظر اويند بايد شايسته منتَظر باشند بايد خانه دل بيارايند و بعد به انتظار بنشينند. او بهترين و برترين در عصر خويش است.
                          بنابراين با بهترين حالات شخصى و اجتماعى بايد به استقبال ظهورش شتافت. وقتى قرار است يك ميهمان معمولى به خانه‏مان بيايد خانه را پاك ساخته، مى‏آرائيم تا رضايت خاطر ميهمان را به دست آوريم. حال كه او (حضرت قائم، عجّل‏اللَّه‏تعالى‏فرجه) بهترين و برترين ميهمان ما و بشر خواهد بود چگونه مى‏توانيم خانه‏هاى دلمان را و جامعه‏مان را پاك نسازيم و نيارائيم؟ براى درك حضورش بايد با ناپاكى‏ها و پليدى‏ها جنگيد و محيط را براى حضورش مهيا ساخت. قبل از هر چيز بايد بر خود بشوريم و نفس آلوده خويش را به دار تقوى بكشيم. پس آنگه كه خود پاك شديم جامعه نيز پاك خواهد بود و پاكان در مقابل ظلم و جور خواهند ايستاد و نبرد را به تمكين ترجيح خواهند داد. آنگاه كه مژده ايستادگى در برابر ظالمان به گوش مظلومان برسد به ظهور منجى مشتاقتر و مايلتر خواهند بود و خود به قيام خواهند برخاست و همانا كه ظهور حضرتش قيام مظلومان خواهد بود.
                          اميد به ظهور منجى ما را بر آن مى‏دارد كه در تاريكى‏ها ننشينيم به سمت نور و روشنايى رهسپاريم تا صبح دولت اميد بدمد و با انوار وجودش رستگار شويم. نشستن و دست روى دست گذاشتن ما را جاودانه نخواهد ساخت درچنين حالتى تباهى‏ها روز به روز گسترش خواهند يافت و ما در گوشه‏هاى تاريك زمان گم خواهيم شد. راز جاودانگى در پويايى است نه در منفعل بودن. راز جاودانگى ما در با او بودن است چرا كه او حجت خداست براى با او بودن بايد خالص بود و با عشق در اين راه گام نهاد و همينطور بايد براى مبارزه‏ائى بى‏امان با ظلم و جور و هرچه پليدى‏هاست آماده بود.
                          انتظار يك بن‏بست اجتماعى نيست بلكه يك رودخانه جارى از حقايق اجتماعى است. انتظار ديدن روزنه اميد براى رهايى است. انتظار ديدن افق فردا و فرداهاست. اميد به آينده است. اشتياق رسيدن به بهترين وضع است و نه تنها تلاش براى تثبيت وضع موجود نيست بلكه تلاشى است براى بهتر شدن، تكامل يافتن و هميشه پويا زيستن.
                          بنابراين جامعه منتظر، جامعه‏اى است پويا، رو به تكامل و متمايل به بهتر و انسانى زيستن و فرد منتظر بايد هميشه در حال گريز از وضع موجود و تلاش براى فردايى بهتر از امروز باشد بايد بر عليه هرچه شرّ است بشورد تا جامعه براى ظهور و حضور آن انسان كامل آماده باشد. جاى بسى تأسف است كه در جامعه‏اى آلوده، ناپاك، نامناسب و آلوده به پلشتى‏ها منتظر چنين انسان والا و وارسته‏اى باشيم كه اين نه شرط ادب است، نه شرط ميهماندارى و نه شرط انسانى الهى. پس بايد به‏پاخيزيم و با ادب حضور، جامعه را براى ظهور آماده سازيم.
                          نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                          «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                          صادق هدايت؛ بوف کور

                          Comment

                          • donsaeid
                            Senior Member
                            • Nov 2005
                            • 28300

                            #28
                            معناي جديدي از انتظار فرج حضرت ولي‌عصر (عج)


                            بيداري فطرت و آگاهي مردم، عنصر اساسي به فعليت رساندن شرط قيام امام قائم است و خودسازي و دگرسازي نيز چيزي جز عمل به آموزه‌هاي ديني و قرآني نيست. دگرسازي نيز از طريق خودسازي ممكن است، و خودسازي و برپايي جامعة عادلانه نيز مي‌تواند عامل عملي بيداري فطرت خفتة‌ آدميان باشد.



                            اعتقاد به ظهور حضرت ولي‌عصر، حجت بن الحسن العسكري، مهدي موعود ـ عجل اللّه تعالي فرجه الشريف ـ يكي از اصول اساسي اعتقاد اسلامي است. در روايات اسلامي به طور متواتر مطرح شده است كه روزي فرا مي‌رسد امام قائم در حالي كه جهان پر از ستم شده است با قيام خود، جهان را از عدل و داد پر مي‌كند:
                            پيامبر گرامي اسلامˆ در اين باره مي‌فرمايد:
                            لو لَمْ يَبْقِ مِن الدَهْرِ الايَومٌ لَبَعَثَ اللهُ رَجُلاً مِنْ اَهْلِ بَيْتي يَمْلاها عَدْلاً كَما مُلِئَتْ جُوراً (احمد بن حنبل، ج 1، ص 99؛ سبحاني، 1423: ص 134).
                            اگر از روزگار جز يك روز باقي نماند، خداوند مردي از اهل‌بيت مرا بر مي‌انگيزاند تا زمين را زماني كه از ستم پر شده است، از عدل پر كند.
                            همچنين پيامبر اكرمˆ در حديثي ديگر مي‌فرمايد:
                            الْقائِمُ المَهْدي مِنْ وُلْدي اِسْمُهُ و كُنْيَتُهُ كُنْيَتي أَشْبَهُ الناسِ بي خَلْقاً و خُلْقاً (مجلسي، 1363: ج 51، ص 72).
                            مهدي قائم از فرزندان من است. اسم او، اسم من و كنيه‌اش، كنية من، و از نظر طينت و سيرت، شبيه‌ترين مردم به من است.
                            همچنين باز از پيامبر گرامي اسلاميˆ روايت شده است:
                            أفْضَلُ اعمال اُمَتي إنْتِظارُ الْفَرَجْ (حراني، 1363: ص 37).
                            حال پرسش‌هايي در اين باب مطرح است: معناي انتظار فرج چيست و چرا افضل اعمال شناخته شده است؟ معناي انتظار، سلبي است يا ايجابي؟
                            اگر شرط ظهور حضرت مهدي ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ پر شدن جهان از ظلم است، وظيفة مسلمانان چيست؟
                            آيا تلاش‌هاي اصلاحي آنان، ظهور حضرت را به تأخير نمي‌اندازد؟
                            آيا ظهور حضرت، نيازمند زمينه‌ها و بستر مناسب است يا دفعي صورت مي‌گيرد؟
                            اين‌جا گويا تعارض و ناسازگاري نيز وجود دارد. از يك سو، ما در جايگاه مسلمان وظيفه داريم به دستورهاي ديني و آموزه‌هاي قرآن جامة عمل بپوشانيم و در جامعه در پي تحقّق قسط و عدل باشيم، و از سوي ديگر، در مقام منتظران براي تحقّق شرط ظهور حضرت قائم كه پر شدن جهان از ستم است بايد حركت كنيم.
                            آيا اين طور نيست كه به هر مقدار خود و جامعه را اصلاح كنيم، از ستم كاسته و ظهور حضرت قائم را به تأخير انداخته‌ايم؟ بنابراين اگر در جهت پر شدن جهان از ظلم حركت كنيم، به آموزه‌هاي قرآني عمل نكرده‌ايم و اگر در جهت عمل كردن به آموزه‌هاي قرآني حركت كنيم در جهت پر شدن جهان از ظلم حركت نكرده‌ايم.
                            متفكران اسلامي،‌ بر آنند كه به اين پرسش‌ها و تعارض‌ها پاسخ‌هاي مناسبي بدهند؛ امّا پاسخ آن‌ها، ديدگاه‌هاي گوناگوني را در اين باره پديد آورده است.
                            برخي بر آنند كه ما بايد تمام كوشش خود را جهت گسترش ستم در جوامع انساني به كار گيريم تا شرط ظهور حضرت قائم تحقّق يابد و معناي انتظار هم فقط سلبي است؛ يعني بايد به اميد آينده نشست تا حضرت، خود قيام كند و ريشة ستم را بَركَند. اين راه حل به نظر مي‌رسد در پر شدن جهان از ظلم موفق بوده، ولي تمام اوامر و نواهي قرآني را بدون پاسخ گذاشته است.
                            در مقابل، نظرية ديگري مطرح است كه ما وظيفه داريم به تلاش‌هاي اصلاحي فردي و اجتماعي خود همت گماريم تا زمينة ظهور حضرت فراهم آيد. استفاده از خورشيد در روز به معناي آن نيست كه شب از نعمت چراغ بي بهره باشيم؛ از اين رو هر چند حكومت عادلانه و تجلي كامل دين خدا در زمان ظهور حضرت متحقق مي‌شود، به آن معنا نيست كه از نعمت حكومت عادلانه و تكامل فردي در زمان غيبت بي‌بهره باشيم.
                            در اين نظريه نيز يك طرف تعارض جدي گرفته شده و آن انجام فرمان‌ها و آموزه‌هاي قرآني است؛ ولي باز نتوانسته تفسير مناسبي از پر شدن ستم جهان ارائه دهد؛ زيرا اصلاح خود و جامعة بشري درجهت پر شدن جهان از ظلم نيست.
                            اين‌جا نظرية ديگري پيشنهاد خواهد شد كه به نظر مي‌رسد به پرسش‌هاي پيشين و تعارض مورد نظر، پاسخ مناسبي بدهد. هر دو نظريه‌اي كه ذكر شد، يك امر را مسلّم گرفته‌اند كه پر شدن جهان از ظلم در آينده صورت مي‌گيرد؛ ولي نظرية پيشنهادي بر آن است كه اكنون نيز جهان از ستم پر شده است؛ امّا انسان‌ها از اين امر غافل هستند و بايد با بيداري فطرت خفته و آگاه كردن آن‌ها، شرط ظهور حضرت قائم را به فعليت رساند. اين نظريه‌، ضمن چند بند مطرح مي‌شود:
                            1. خداوند، انسان‌ها را با فطرت الاهي سرشته، و همچنين خوبي‌ها و بدي‌ها را به او الهام كرده است؛ چنان كه قرآن مي‌فرمايد:
                            فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ (روم(30)، 30).
                            پس روي خود را متوجه آيين خالص پروردگار كن. اين فطرتي است كه خداوند انسان‌ها را بر آن آفريده؛ دگرگوني در آفرينش الاهي نيست. اين است آيين استوار؛‌ ولي بيش‌تر مردم نمي‌دانند.
                            امير مؤمنان علي† مي‌فرمايد:
                            اللهم خَلَقْتَ الْقُلوبَ عَلي اِرادَتِكَ، و فَطَرْتَ الْعُقولَ عَلي مَعْرِفَتِكَ (مجلسي، ج 95، ص 403).
                            خداوند قلب‌ها را با ارادت و محبت خود آفريده و عقل‌ها را با معرفت خود سرشته است.
                            همچنين قرآن مي‌فرمايد:
                            وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا (شمس (91)،‌ 7 و .
                            قسم به جان آدمي و آن كسي كه آن را [آفريده و] منظم ساخته، سپس فجور و تقوا (شر و خيرش) را به او الهام كرده است.
                            2. خداوند پيامبران را برانگيخته است تا گنجينه‌هاي فطرت و عقل آدمي را برانگيزانند و نعمتي را كه فراموششان شده به يادشان آرند و به او بگويند كه عبادت خداي يگانه و سر فرود نياوردن در برابر غير خدا و اهتمام به خوبي‌ها و پرهيز از بدي‌ها، فطري آدمي است. اگر آدمي كمي به خود توجه كند مي‌تواند مسير تعالي و تكامل را بپيمايد. امير مؤمنان علي† در اين باره مي‌فرمايد:
                            فَبَعَثَ فيهِمْ رُسُلَهُ، و واتَرَ اِلَيهِمْ أنْبِياءَهُ، لِيَسْتأدُوهُم ميثاقَ فِطْرَتِهِ، وَ يُذَكِّرُوهُمْ مَنْسِيَّ نَعْمَتِهِ و يَحْتَجُّوا عَلَيهم بالتَّبْليغ و يُثيروا لَهُمْ دَفائِنَ العقولِ (نهج البلاغه، خطبة 1).
                            پس خداوند، رسولانش را ميان آنان گمارد و پيامبرانش را پياپي فرستاد تا از آنان بخواهند حقّ ميثاق فطرت را بگذارند و نعمتي را كه فراموششان شده [= توحيد فطري] به يادشان آرند و با رساندن حكم خدا جاي عذري برايشان نگذارند و گنجينه‌هاي خرد را برايشان بگشايند.
                            همچنين خداوند در قرآن مجيد مي‌فرمايد:
                            فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنتَ مُذَكِّرٌ (غاشيه (8، 21).
                            پس تو اي پيامبر تذكر بده كه تو فقط تذكر دهنده‌اي؛
                            بنابراين، وظيفة پيامبر گرامي اسلامˆ و پيروان او اين است كه با يادآوري فطرت توحيدي و يادآوري نعمت فراموش شده و دليل و جدال احسن، مردم را از ظلمات خارج و به سوي نور و كمالات معنوي هدايت كنند.
                            3. پيامبران براي انجام رسالت خود، صلاحيت لازم را كسب كرده‌؛ يعني به تكامل روحي و معنوي رسيده‌اند. فردي كه هدايت جامعه را به عهده مي‌گيرد، خود بايد هدايت يافته باشد. كسي كه خُلْق عظيم دارد مي‌تواند مكارم اخلاق را به كمال برساند؛ زيرا كه:
                            ذات نايافته از هستي بخش كي تواند كه شود هستي بخش
                            از اين رو است كه پيامبر گرامي اسلامˆ اسوه و الگوي حسنه است:
                            لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ (احزاب(33): 21).
                            مسلماً براي شما، رسول خدا سرمشق نيكويي است.
                            همچنين بدين جهت است كه امام صادق† مي‌فرمايد:
                            نحن اصلُ كُلِّ خَيرٍ و مِنْ فُروعِنا كُلُّ بِرٍّ (كليني، 1381: ج 8، ص 242).
                            ما اصل و اساس همه خيرها و نيكي‌ها هستيم و هر خوبي شاخه‌اي از شاخه‌هاي ما است؛
                            بنابراين وظيفة پيروان پيامبر گرامي اسلامˆ آن است كه ايشان را الگو و اسوه خود بدانند و اگر برآنند كه به اصلاح امور بپردازند، بايد قبل از هر چيز به اصلاح خود بپردازند.
                            امام علي† در اين باره مي‌فرمايد:
                            مَن نَصَبَ نَفْسَه لِلناسِ إماماً فَلْيَبْدأ بِتعليم نَفسه قَبلَ تَعْليمِ غَيرهِ (نهج‌البلاغه، حكمت 73).
                            هر كس كه خود را امام و پيشواي مردم سازد، بر او است كه پيش از تعليم ديگران، خود را تعليم دهد يا به تعبيري اصلاح كند.
                            4. براي تحقّق حكومت جهاني حضرت ولي‌عصر ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ لازم است مردم در سراسر جهان، آمادگي چنين حكومتي را داشته باشند. اين آمادگي از طريق تغيير در فكر و روان آدميان و با تلاش‌هاي فراوان و پيامبرگونه ميسّر است. حضرت نوح† نهصد و پنجاه سال دين خدا را تبليغ‌كرد تا فطرت الاهي انسان‌هاي عصر خود را بيدار كند.
                            سنّت خداوند نيز بر اين تعلق گرفته است كه از طريق اعجاز و به طور دفعي، سرنوشت انسان‌ها را تغيير ندهد؛ بلكه تا وقتي فكر آنان تغيير نكند، سرنوشت آن‌ها تغيير نخواهد كرد.
                            قرآن در اين باره مي‌فرمايد:
                            إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ (رعد (13): 11).
                            خداوند سرنوشت هيچ قوم و ملتي را تغيير نمي‌دهد، مگر آن كه آنان آنچه را كه در خودشان است، تغيير دهند.
                            همچنين مطابق قاعدة فلسفي "كلّ حادثٍ مسبوقٌ بمادة و مدة" تحقق هر حادثه‌اي نيازمند زمينه‌هاي مناسب در بستر زمان است؛ بنابراين مردم درعصر ظهور حضرت مهدي بايد پذيرش چنين حاكميتي را داشته باشند و اگر چنين پذيرشي نباشد، چنين حاكميتي تحقق نمي‌پذيرد.
                            اين وظيفه و مسؤوليت به عهدة منتظران حضرت ولي‌عصر† است كه از طريق خودسازي و دگرسازي روح و روان انسان‌ها،‌ چنين زمينه‌اي را مهيا سازند؛ البتّه چنين عملي، نيازمند مجاهدت پيامبرگونه است كه به زمان نياز دارد.
                            امام صادق† در اين باره مي‌فرمايد:
                            هر كس خوشحال است كه از اصحاب امام قائم† باشد، بايد منتظر باشد و در حالي كه منتظر است به ورع و اخلاق نيكو متصف شود (مجلسي،‌1363: ج 52، ص 140).
                            يكي از مصاديق اخلاق نيكو اين است كه به فرمان‌هاي خدا كه هم در عرصة خودسازي و هم در عرصه دگرسازي است،‌ جامة عمل بپوشاند.
                            5. براي درك "پر شدن جهان از ظلم" لازم است ابتدا به معناي عدل توجه كنيم تا معناي ضد آن كه ظلم است روشن شود؛ امّا عدل به چه معنا است؟
                            امير مؤمنان علي† عدل را چنين معنا مي‌فرمايد:
                            العدل يَضَعُ الاُمورَ مَواضِعَها (نهج البلاغه، حكمت 431؛ مجلسي،‌ 1363: ج 2، ص 166).
                            عدل، كار را به جاي خود نهادن [= قرار دادن امور در جايگاه خود] است؛
                            از اين رو ظلم كه معناي مخالف عدل است، به معناي قرار ندادن امور در جاي خود مي‌شود.
                            حال كه معناي عدل روشن شد بايد به معناي "پر شدن" توجّه كنيم. "پر شدن" به چه معنا است؟ آيا "پر شدن" واقعيتي با اندازة خاص است؟ براي مثال هنگامي كه مي‌گوييم شيشه آب پر شده، به اين معنا است كه گنجايش شيشه ديگر ظرفيت آب را ندارد. آيا اين‌جا مي‌توان اين معناي "پر شدن" را در نظر گرفت: پر شدن جهان از ظلم، يعني جهان يا آدميان موجود در آن ديگر گنجايش ظلم را ندارند. به نظر نمي‌رسد چنين معنايي از پر شدن صحيح باشد؛ زيرا بالاتر از هر حدي از ظلم را مي‌توان تصوّر كرد. در اين صورت پُر شدن جهان از ظلم مي‌تواند مصاديق متعددي داشته باشد. هنگامي كه مصداقي از آن تحقّق يافت، اين عنوان بر آن صادق است؛ هر چند مي‌توان برتر از آن حالت را نيز در نظر گرفت؛ البته در اين كه ظلم و عدل از سنخ مفاهيم ماهوي است يا از سنخ معقولات ثانيه فلسفي، اختلاف نظر وجود دارد كه در اين مقال، مجال پرداختن به آن ميسور نيست.
                            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                            «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                            صادق هدايت؛ بوف کور

                            Comment

                            • donsaeid
                              Senior Member
                              • Nov 2005
                              • 28300

                              #29

                              5. براي درك "پر شدن جهان از ظلم" لازم است ابتدا به معناي عدل توجه كنيم تا معناي ضد آن كه ظلم است روشن شود؛ امّا عدل به چه معنا است؟
                              امير مؤمنان علي† عدل را چنين معنا مي‌فرمايد:
                              العدل يَضَعُ الاُمورَ مَواضِعَها (نهج البلاغه، حكمت 431؛ مجلسي،‌ 1363: ج 2، ص 166).
                              عدل، كار را به جاي خود نهادن [= قرار دادن امور در جايگاه خود] است؛
                              از اين رو ظلم كه معناي مخالف عدل است، به معناي قرار ندادن امور در جاي خود مي‌شود.
                              حال كه معناي عدل روشن شد بايد به معناي "پر شدن" توجّه كنيم. "پر شدن" به چه معنا است؟ آيا "پر شدن" واقعيتي با اندازة خاص است؟ براي مثال هنگامي كه مي‌گوييم شيشه آب پر شده، به اين معنا است كه گنجايش شيشه ديگر ظرفيت آب را ندارد. آيا اين‌جا مي‌توان اين معناي "پر شدن" را در نظر گرفت: پر شدن جهان از ظلم، يعني جهان يا آدميان موجود در آن ديگر گنجايش ظلم را ندارند. به نظر نمي‌رسد چنين معنايي از پر شدن صحيح باشد؛ زيرا بالاتر از هر حدي از ظلم را مي‌توان تصوّر كرد. در اين صورت پُر شدن جهان از ظلم مي‌تواند مصاديق متعددي داشته باشد. هنگامي كه مصداقي از آن تحقّق يافت، اين عنوان بر آن صادق است؛ هر چند مي‌توان برتر از آن حالت را نيز در نظر گرفت؛ البته در اين كه ظلم و عدل از سنخ مفاهيم ماهوي است يا از سنخ معقولات ثانيه فلسفي، اختلاف نظر وجود دارد كه در اين مقال، مجال پرداختن به آن ميسور نيست.
                              نكتة ديگري را كه اين‌جا بايد به آن توجّه كرد، اين است كه قُبح ظلم و حُسن عدل ذاتي و فطري آدميان است. خداوند نفس انسان‌ها را به گونه‌اي سرشته است كه خوبي‌ها و بدي‌ها را درك مي‌كنند؛ ولي ممكن است در مصاديق آن اشتباه كنند؛ همان‌گونه كه در عصر پيامبران با اين كه خداپرستي امر فطري است مردم به خطا، بت و مخلوقات خدا را به جاي خدا عبادت مي‌كردند و وظيفة پيامبران آن بود كه از راه‌هاي گوناگون به آن‌ها بفهمانند كه در مصداق خطا كرده‌اند.
                              اكنون با مطالعه و دقت در معناي عدالت و آموزه‌هاي قرآني مشخص مي‌شود كه حاكميت و نظام هيچ كشوري به جز ايران بر اساس عدالت بنا نشده است. حكومت‌هاي جهان يا بر اساس نظام‌هاي الحادي يا بر اساس ليبرال دموكراسي يا بر اساس پادشاهي بنا شده است كه هيچ كدام آن‌ها مطلوب اسلام نيست. استثمار قارّة افريقا، ظلم ثروتمندان بر فقيران، بي‌خانماني و آوارگي مردم فلسطين، تجاوز و ناديده‌گرفتن حقوق ملّت عراق، افغانستان، حمايت‌هاي سازمان‌هاي جهاني از ستمگران ... خود، شاهدي بر اين امر است كه حتّي امروز نيز ستم عالمگير است يا به تعبيري، جهان از ظلم پر شده است؛ امّا نكتة قابل ذكر اين است كه مردم در غفلت و بي‌خبري به سر مي‌برند و حاكميت ظالمانة خود را به غلط صالح و عادلانه لحاظ مي‌كنند. اگر فطرت خفتة آنان بيدار شود، چون قبحِ ظلم فطري آدميان است، به صراحت به قبح چنين حاكميتي اعتراف مي‌كنند و از آن روي بر مي‌گردانند.
                              پيام اين بند آن است كه اگر مردم اندكي توجّه كنند و به فطرت خود باز گردند، مشاهده مي‌كنند كه شرط ظهور حضرت ولي‌عصر† كه "مُلِئتْ ظلما" است، محقق است. هر چند امكان دارد وضعيتي ظالمانه‌تر از وضع موجود را نيز تصوير كرد، وضعيت كنوني، مصداقي از پر شدن ظلم است؛ ولي افسوس كه مردم به چنان سطحي از آگاهي نرسيده‌اند كه اين امر را درك كنند. تكليف و وظيفة منتظران آن است كه با آگاهي دادن به مردم مستضعف جهان، اين شرط ظهور حضرت مهدي را به فعليت برسانند.
                              6. بر اساس مطلب پيش‌گفته،‌ معناي انتظار فرج روشن مي‌شود.
                              انتظار فرج به معناي مهيا ساختن زمينه‌هاي ظهور حضرت ولي‌عصر† است كه چيزي جز خودسازي و دگرسازي، يعني همان تداوم رسالت انبياي الاهي نيست؛ يعني منتظران، بعد از خودسازي بايد فطرت خفتة‌ مردم مستضعف را بيدار، و آنان را با مصاديق ظلم آشنا سازند، و هنگامي كه مردم با مصاديق ظلم آگاه شدند، چون قبح ظلم، فطري است،‌ به قبح آن حكم مي‌رانند و ديگر زير بار چنين عقايد انحرافي و مديريت افراد غيرالاهي نخواهند رفت. در آن صورت است كه حاكم الاهي را انتظار مي‌كشند و بستر و شرايط حاكميت جهاني حضرت ولي‌عصر مهيا مي‌شود؛ بنابراين تا زماني كه تحولي در ساختار معرفتي آدميان صورت نگيرد، زمينة‌ تحقق حاكميت حضرت ولي‌عصر تحقّق نمي‌يابد. همچنين روشن مي‌شود كه چرا انتظار فرج، افضل اعمال است؛ زيرا تداوم رسالت انبياء اوّلاً از سنخ عمل است و ثانياً برتر از رسالت انبياء، عملي وجود ندارد؛ چرا كه هم عنصر خودسازي و هم عنصر دگرسازي را در خود دارد.

                              نتيجه‌گيري
                              تبيين نظرية‌ پيشنهادي به خوبي مي‌تواند تعارض در باب ظهور قيام حضرت ولي‌عصر† را حل كند، در صورتي كه دو نظرية ديگر، از انجام آن ناتوان بودند. تعارض چنين بود: با توجه به اين كه شرط قيام امام قائم ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ پر شدن جهان از ظلم است، اگر در جهت پر شدن جهان از ظلم حركت كنيم، به آموزه‌هاي قرآني عمل نكرده‌ايم و اگر در جهت عمل كردن به آموزه‌هاي قرآني حركت كنيم، در جهت پر شدن جهان از ظلم حركت نكرده‌ايم.
                              راه حل اين نظريه چنين است: منتظران حضرت ولي‌عصر بايد با خودسازي و دگر سازي و بيدار كردن فطرت آدميان، شرط ظهور قيام حضرت را كه "پر شدن جهان از ظلم است" به فعليت برسانند؛ زيرا جهان در واقع از ظلم پر شده است ولي مردم در غفلت و بي‌خبري به‌سر مي‌برند. بيداري فطرت و آگاهي مردم، عنصر اساسي به فعليت رساندن شرط قيام امام قائم است و خودسازي و دگرسازي نيز چيزي جز عمل به آموزه‌هاي ديني و قرآني نيست. دگرسازي نيز از طريق خودسازي ممكن است، و خودسازي و برپايي جامعة عادلانه نيز مي‌تواند عامل عملي بيداري فطرت خفتة‌ آدميان باشد. انسان‌ها با ديدن افراد الاهي خودساخته و جامعة عادلانه، بهتر مي‌توانند نظام‌هاي ظالمانة خود را تشخيص دهند؛ بنابراين، ديگر تعارضي باقي نمي‌ماند؛ زيرا عمل به آموزه‌هاي دين يا به تعبيري تداوم رسالت انبيا،‌ خود بستر و زمينة قيام حضرت ولي‌عصر ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ مي‌شود.
                              نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


                              «در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.»
                              صادق هدايت؛ بوف کور

                              Comment

                              • Rasputin
                                Senior Member
                                • Jan 2005
                                • 63906

                                #30
                                روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله امروز خود فاش کرد که علاوه بر ظهور مدعيان نيابت امام زمان و گرويدن تعدادی از مردم به آنها, "تعدادی زن در تهران و اصفهان و کرج و قزوين در همين سالها و ماه های اخير مدعی شده اند که همسر امام زمان عليه السلام هستند".
                                اين روزنامه که تحليل خود را به منظور هشدار به حکومت مذهبی در مورد خطرات جنگ مذهبی نوشته است در ادامه آورده است "عده ای نيز دور اين زنان جمع شده اند و به آنها معتقد شده اند.

                                متم کامل اين سرمقاله با عنوان "اين هشدار را جدى بگيريد" را در لينک زير در روشنگری بخوانيد:



                                iran

                                Comment

                                Working...