Political Articles

[Rasputin]

[Rasputin]

Recently there have been a lot of talk about Iran's diverse ethnic mixture. As long as provocative issues are discussed in civilised and peaceful manners there can never be any bad outcome. Nothing is sacred, nothing ought to be a taboo. Everything is open to debate.

There are many great Iranian historians that can do much better than me, so I'll try to keep it simple and concise in order not to make any big mistakes in my view and judgment.

The new post-Islam Iran was built by Ismail Shah, who was from Ardabil, a city that belonged and belongs to Azerbaijan. There are many historical proofs that the Safavid were Azerbaijani Turkish speaking people, but Ismail and his descendants never thought of their leadership as Azerbaijanis ruling the rest. There was actually no notion of nation states at that time in the Middle East. Even in Europe the notion of nation-state was not a popular one, let alone predominant. It was an age of empires and what a better way of building empires than through religion, which was much easier to teach rather than a language that is almost impossible to impose on someone else.

So the Safavid, and other ambitious rulers at those times, would have been fools to try to found an empire based on ethnicity because their followers, and eventually the fighters, would have been a lot fewer in numbers. The best way to create a vast empire with a large base to choose potential fighters from was by using a much more practical tool than ethnicity, thus religion. Converting to Islam, whether Shia or Sunni, is just a phrase away. And if you don't really accept Islam with your heart you are considered to be a Muslim as long as you don't go around denouncing it and endangering your life.

So, Ismail Shah, the founder of the Safavid empire, was a smart man who thought big and built a new version of the lost Iran based on Shia Islam. This was an opposition to the Ottoman Turks who were Sunni Muslims.

Afghans are very close relatives of the Iranians. This is a very clear truth and no-one can deny it. Any Iranian who understand Farsi can understand any Afghan speaking plain Pushtu or Tajik. But as we have all seen in our textbooks, and almost any Iranian history manual, after the Safavid when Iran was occupied by the Afghans they were considered outsiders. It is called Iran's occupation by the Afghans.

But the Safavid time has never been called Iran's occupation by Azerbaijanis. Why is that? Because the Afghans were and still are Sunni Muslims and even if they are much closer to the Persians, they have always been viewed as outsiders. Karim Khan was a Shia Persian and the treatment he has received from Iranian historians has been similar to the rest of the Iranian rulers prior to the Pahlavi, who were all Azerbaijani Turks except for Karim Khan Zand.

The Qajar who were also Azerbaijani Turks, and Shia Muslims, and terribly incompetent rulers, actually used to raise and educate their kids in Tabriz. They spoke Farsi and Azerbaijani Turkish and they actually didn't care much. Iran's history books pay almost no attention to the loss of Iran's eastern territories during the Qajar, present Afghanistan, Turkmenistan and some parts of the other republics that have sprung up the Soviet ashes. Why? Because they were Sunni. While we know about the long and bloody fights over northern Azerbaijan. Why? Because it was about losing Shia Muslim land to Christian Russia.

This changed when Ataturk came to power in Turkey and Reza Shah came to power in Iran. They introduced new European ideas of ethnicity and nationality that were quite unknown in the Middle East as basics for building countries. And the whole tragedy that would actually divide Iran from within started there.

Until Reza Shah Iranians had been living in a country of unity based on Shia religion, which was acceptable given the fact that almost 95% were Shia. Different territories had their own sets of rules and customs, such as Fars, Arabestan (today's Khuzestan), Khorasan, Azerbaijan, Tabarestan (Gilan and Mazandaran) and so on. Reza Shah decided to impose Farsi for the whole of Iran and create a centralised government that would dictate absolutely everything. The idea of an Aryan nation, borrowed from the Europeans, was also another flawed idea that was introduced.

This mistake of Persian assimilation did no good for Iran and it created division rather than unity. Even if Reza Shah thought that a new language would be learned in time in state-sponsored schools and there was no need for a religion to unite Iranians, it has proved that both imposed religion and imposed language never create long-lasting unity.

But let's not forget that imposed religion seems to work much better than imposed language. Imposed language is not only hard to come by, but even when it comes by, it does not lead to what it is meant for. Look at Ireland! Imposed English did not create patriotic English speaking people there. Even the Scottish do not like the English that much though they speak the same language. Imposed language only makes angry people angrier. And it destroys beautiful languages that might have been pleasant and enjoyable if preserved.

What to do now? My intention was to introduce probably a different way of looking at historical facts. In order to move on and do something for now and for the future any person or nation must come in to grips with the past and accept the goods and bads done for or on his or her behalf.

Nevertheless I see one thing clearly. We do not live any longer in the times of vast empires where a strong leader needed to use religion to get as large a mass of followers as possible, nor we live the time when most Christian countries were starting their nationalistic struggle for sovereign countries for every ethnicity. Nowadays big has come back in fashion, like in the old days of vast empires. But this time it's all about commerce. It's all about big trading blocks, huge markets. The EU does not go for expansion to make one ambitious ruler just a bit happier. It is just catching up with the US, and other potential new types of empires of commerce, such as China and India.

So the only way for Iran is to forget about Persian-ism, Aryan-ism, Islam-ism or Ahmadinejad's populism, and go for globalism. Probably wishful thinking tough!

[Rasputin]

Even before Iran was rocked by the mass uprising of 1978-79, I understood that moralists of all stripes shroud certain tragedies with unique reverence as a means of discouraging dissent. Three decades later, Iran's opposition movement (and occasionally Human Rights Watch: See "Iran: Police Assault Women's Rights Demonstrators") are grounded in orthodoxies of their own even as they struggle against official moralists. In my dealings with even the enlightened segment of the Iranian movement for political change, I must beware of the political correctness cops.

Case in point: a dozen activists, some filming me, repeatedly cursed and threatened to hang me in 2003 when I showed up with my son at an Iranian rally "for freedom" outside US Congress with a banner that read "U.S. Hands Off Iran." It was a good thing the Capitol Police rushed to separate us! So before I contradict the usual ("the sky is falling") reporting on what happened in the women's well-publicized demonstration last week, a little background.

My parents were modern and secular to a fault (as I still am). Not only my mother and sister drew stares from our neighbors for refusing to cover their hair, we never set foot in a mosque except for an obligatory funeral now and then. Social codes were so strict in our remote community you would not know Iran's Islamist Revolution was still a decade away. But we would not conform.

I did join the more traditional teenage boys occasionally during the holy Shi'ite month of Moharram, but only to browse the girls who assembled to watch a passion play. To me, the seventh-century martyrdom of Imam Hussein that local mullahs relied on to preach about good and evil year round was just not exceptional. The human rights catastrophe mourned in my family was the massacre of my father's clan during Stalin's purges north of the border. Needless to say, I paid a price for disbelieving the conventional wisdom (I still do).

Then came Iran's mass uprising in the late 1970s, when the metaphor of Imam Hussein's defiant last stand fueled the movement that ended monarchy and American dominance in Iran. By that time, a whole generation of university students as well as the Vietnam-era dissidents in Iran blamed the West for Iran's every ill and had no difficulty signing on to the enshrined victim complex.

A fast-growing lexicon of martyrdom soon found a second application after Iraq, where Sunnis had slain Imam Hussein at Karbala, started a war with Iran with Western complicity that lasted eight-years. Murals of that war's notable martyrs, as well as official admonitions advising women to dress modestly to honor the war dead, still adorn dozens of tall buildings in Tehran.

The few progressive voices that dissented in 1978 and cautioned against blind faith in the Revolution's religious narrative were sidelined. As is often the case in political crusades, even the most sincere revolutionaries feared that allowing doubt could benefit the enemy (the Shah's) camp. It hit me like a ton of rocks to learn that dissidents, too, try to silence dissenters in their own ranks.

In the years that followed, the intellectual tide began to turn against the Imam Hussein narrative, however, as the educated class felt betrayed by the grassroots flocking to the mullahs. In a remarkable turnaround, it is now high fashion among Iranian opposition factions to blame solely the people of Iran for the country's "underdevelopment" and the government for its "international isolation." A new generation of dissidents turns a deaf ear when the country's leadership overplays "the victim card" against the West.

Ironically, today's marginalized political groups have developed a secular equivalent of holy martyrdom to silence doubters in Iran and abroad. As if disagreement with some of the opposition's agendas is to deny the need for pluralism, anti-government activists are quick to accuse their critics of insensitivity to suffering. Accordingly, most of the opposition sources with whom I am familiar exaggerate the government's shortfalls and do not tolerate any discussion of its accomplishments.

Some refuse to publicly condemn or even acknowledge far worse human rights abuses committed by Western powers because, they say, this would sound like "regime" rhetoric. (The same folks do not seem concerned that denying the legitimacy of Iran's government can similarly make them look like US puppets.) In other words, they who complain loudest about the official red lines in public discourse in Iran have red lines of their own.

To me some of this is reminiscent of the charges of "anti-Semite" and "Holocaust denier" that organized Jewry in America hurls at its critics. CBS television's Mike Wallace, himself a Jew, learned the hard way to watch his back before reporting that the sky is not falling. He was buried under insults after he reported from Syria, a frontline state at war with Israel, that Syrian Jews were not especially mistreated. In dealing with issues dear to the Jewish community, one is often expected to overlook prevailing exaggerations and double standards out of deference to the lives tragically snuffed out in Nazi gas chambers.

Every film, book, conference, museum, and monument dedicated to the Holocaust now functions also as a deterrent against criticism of Israel. One could reasonably argue, of course, that the Holocaust teaches us to condemn, rather than support, a racist state like Israel. But that is another story. I do not know about you, but I bite my tongue more often than I like to because I do not want to be associated with genocide, or even with discrimination.

Take the hanging of two "gay men" in Iran last year, widely reported in Western media and on Iranian expatriate blogs as a case of two homosexuals executed for making love, pure and simple. I asked a half-dozen unrelated acquaintances of mine about this in various cities during a visit to Iran in April. Four knew about the executions, and they told me separately that these young men were convicted of multiple rape-murders of very young boys. They also said that the families of the victims and other parents loudly demanded that the convicted men be hanged.

I have been in a bind since I returned from Iran about whether I should publicize what I learned about this case. I am categorically against all discrimination based on homosexuality, period. (I am also categorically against the death penalty.) But if I were to report that these men were possibly common criminals, I would be smeared by Iranian crusaders for "freedom" as an apologist for the Islamic Republic. That's as bad as being called a "Holocaust denier."

I have also hesitated out of deference to Human Rights Watch, which protested the double execution last November as a straightforward case that fitted neatly in a pattern of persecution of homosexuals in Iran. The organization made no mention of the less dramatic versions of the story. But I will hesitate no more.

Because ultimately the most fundamental principle underlying calls for change in Iran is the right to dissent. The Iranian opposition's very legitimacy depends on tolerating and even welcoming doubters. It should model the kind of future it promises. Questioning some of its claims is not an insult to those who gave their lives or spent some years of their lives behind bars for the cause. No one owns that legacy. Intimidating dissenters within the opposition camp, however, IS a true betrayal of those who perished or suffered for upholding the right to be irreverent.

I was reminded of all this by conflicting reports about the women's demonstration in Tehran last week. Contrary to dispatches by news services, I learned from an eyewitness whom I infinitely trust that he saw no beating or gassing of the demonstrators. Having attended the rally as a sympathizer, he believes Iranian women (and men) have every right to press for their demands, without a permit if necessary. But he is also an honest observer. Referring to published photos, he wrote me that some demonstrators were taken away by policewomen, but except in one case they were not physically abused. This is the opposite of what we are told by activist blogs and Western press about the scale and intensity of "the crackdown" on June 12.

The contradiction prompted me to write this commentary, not only because the truth is important for history's sake and ultimately credibility is a movement's greatest asset. What especially prompted me to retell the eyewitness account is that sadly my contact in Tehran was unwilling to make his observations public himself for risk of censure. In order to minimize jeopardy to his reputation, I have intentionally not asked for his permission to publicize what he wrote.

[Rasputin]

Much like any afternoon meeting that would call me to the offices of one of my start-up clients, I hunted amidst the mixed use office and industrial structures inhabited by the thousands of companies in search of their success stories in Silicon Valley. The difference on that particular afternoon was that I was not headed to a start-up client to provide legal guidance, but to meet and interview Noosheen Hashemi, founder of The H.A.N.D. Foundation and the newly launched webzine Forsat.org. I first learned of Noosheen's passion for entrepreneurship two years ago at the Forum for Women Entrepreneurs and Executives' (FWE&E) annual dinner and awards event.

Forsat.org is run with the discipline, team, and vision more akin to a high technology start-up than a non-profit endeavor. The core team's efforts are supplemented by a larger circle of volunteers sharing their professional expertise through contribution of articles. As an intellectual philanthropist and a member of the circle, I find my experience rewarding and want others to join this positive experience. Towards those goals, I sat down with Noosheen to get a better understanding for Forsat.org's opportunity and future.

It seems that entrepreneurship has been a theme in your philanthropic endeavors for some time, to what do you attribute this?

I helped launch FWE&E after graduating in 1993 as a Sloan Fellow from Stanford University's Graduate School of Business. It has grown from the small Palo Alto association to an international network of powerful business women. I found the philanthropic call of helping women start and grow Fortune 500 companies, expand their presence on boards and become venture capitalists very compelling. An early, pre-IPO employee of Oracle, I had a first-hand taste of entrepreneurship and fast growth and wanted others, who had not been so lucky to have grown up in a meritocracy, to have the same chances as I had.

Could you briefly describe Forsat.org?

A mother of two young kids, I think a lot about the future of the planet and direct our philanthropic work towards helping solve root cause problems through platform solutions. Forsat.org is an educational nonprofit committed to tackling joblessness through promotion of entrepreneurial and free market values among 15-35 year olds in the Persian-speaking world. The site offers how-tos, best practices and links to resources as well as covers big ideas, meta trends and role models, all aiming to bring context and awareness to young people committed to a professional career. One of the popular articles listed is "Teen entrepreneurs: How to start a web hosting business." Others might focus on bringing commercial thinking to artists or monetization know-how to bloggers. Personal development is another key focus whose articles include dos and don'ts of interviewing, school selection and admission strategies, and how to get the most out of one's college experience.

What motivated you to launch Forsat.org?

I am grateful that I landed right here in Silicon Valley when my family immigrated to the U.S. in 1977. The educational and professional opportunities before me have been boundless. I have had the opportunity to observe and learn from spectacular role models who not only created jobs for themselves and their friends; they created entire industries that employed tens of thousands of people. Perhaps naively, I wish that young people everywhere would have such opportunities. I am proud to support College Track, a nonprofit that tutors and mentors high-talent low-resource high school students to get into college, and 100% of them do.

Forsat.org is an attempt to decode the black box of entrepreneurship in the hopes that more people would attempt it. Granted, the irrepressible will of the individual to create or invent something is only one small part of a multi dimensional system that includes significant R&D investment, a world class university system, access to capital, intellectual property rights, sophisticated financial markets to allow returns for investors, bankruptcy protection laws, etc., and yet, given the size of the unemployed population in at-risk parts of the world, even a small step might be useful. Did you know that, in Iran alone, some 700,000 people join the workforce and 200,000 immigrate each year? Both populations need to become independent as quickly as possible.

So how did you settle on the idea of a webzine and as opposed to alternatives to promote entrepreneurial thinking?

Before comprehensive sanctions were put into effect, a few friends and I considered the idea of encouraging Indian software houses to set up boot camps in Iran and take advantage of the large, inexpensive and highly educated labor force there while the youth "learned by doing" and transacting with the outside world. I soon learned of the legal, cultural and infrastructural limitations which included language barriers. More than a dozen years later, distance learning became an option for getting the youth to be proactive about creating opportunities for themselves. The same content can be distributed via small booklets to people in Afghanistan who do not have access to the internet though we are not prepared to take on physical production and distribution.

What are some of the specific goals you have for Forsat.org? What do you hope to achieve?

We have three goals:
a) To provide a platform for intellectual philanthropy using the web;
b) To develop a network of professionals beyond family and geographic boundaries; and
c) To help people start businesses everywhere.

How can readers contribute?

Forsat.org is an inclusive forum and welcomes feedback and, especially, articles!! If you feel that you have something to share, please err on the side of action and put your thoughts down in writing. Please refer to www.forsat.org/pages/writeforus for more information. We are open to collaboration and partnerships with other organizations that find promoting entrepreneurship in the developing world a worthy cause.

I left my meeting feeling energized and hopeful. The cumulative impact of a professional network coupled with dissemination of fresh thinking might be just what the doctor ordered! If one person starts a business because of something that I or one of my team members wrote, then we're off to a good start.

[Rasputin]

[Rasputin]

The three girls walked into Golestan Mall. They were pretty, real pretty, tight jeans, tight smocks covering tight shirts with tight roosaris barely covering long beautiful hair. One stood out more than the other two, a spitting image of Charlize Theron. Charlize really is a brunette right?

They walked and smiled and talked and giggled and glided gorgeously across the white shiny marble floor of the mall.

Outside a white police car with the words "Ershad" (orthodoxy) pulled up to the curb.

Out stepped a fat officer, gestapo styled cap cocked sleazily to a slight angle. He had a scowl on his face already. He waddled and followed the girls immediately. He pulled up behind them, quickened his pace until he was alongside them, and barked, "Khanoum Een Cheh Vaazesheh!" (Miss, What's all this then?)

Charlize turned around, and said "What?"

"Your clothes and appearance are improper," he barked again.

"What? You want to arrest me because I'm beautiful?" Charlize said angrier.

"What can I do? I'm beautiful! That's just the way it is! There's nothing anyone can do about it." Charlize snapped as she leaned in towards him.

He backed away. By law he was forbidden to touch her. She knew this. "Right, let's go!" he snapped back, having had enough of her tone.

"I'm not going anywhere!" she said even more defiantly. Her friends began pleading with the officer to let their friend go. A crowd began to gather around them as their voices rose up at each other in anger.

Seeing this, he immediately reached for his walkie talkie and ordered backup. Less than a few minutes passed and two black chador-clad women arrived with badges on their bosomless chests, black scarves tightly wrapped around their plain un made-up scowling faces. Fati-Commando, as they were known.

They could put their hands on other women, and were the thugs called in whenever a woman was acting up.

They grabbed Charlize and her friends, and began pulling them to a holding center erected inside the mall especially for these kinds of detentions.

The girls began screaming and by now almost fifty people, mostly men had gathered around the commotion. The officer looked around him, and started to worry about the crowd, Charlize sensing the opportunity, suddenly bolted from the grasp of the two Fatis, who afraid of losing her friends, let her slip through.

The officer ran after Charlize who had made a wrong turn and found herself cornered in one of the arteries of the mall. The crowd grew and followed. Charlize began screaming her lungs out, and the crowd grew even more, now restless.

Because she had run away from them, she had now broken the law and now any officer could grab hold of her, which he did, and dragged her kicking and screaming, slapping him hard, trying to scratch his face with her long lovely nails.

As he dragged her through the crowd towards the detention center, the crowd had now grown to around a hundred, and gathered completely around them, and murmurs and groaning could be heard as people watched the helpless girls. At that moment, Charlize sat down on the floor. The two Fatis, who had now put away her friends, began to lift and grab Charlize, trying to force her into the makeshift cell. Meanwhile the officer turned to the crowd and yelled at them to keep back.

Another opportunity came. Charlize took it. As the officer pushed the crowd back, a small opening appeared between the legs of the by standers, and through that gap Charlize bolted again.

This time as she ran past, people in the mall helped her and guided her away from the officer who was hot on her heels. As she ran past the crowd, the men side stepped her and moved out of the way. She ran towards two older ladies dressed in full elegant roosaris, and as she passed by them, they moved themselves bravely directly into the path of the officer just as he came up on them. Instead of stopping though, he lowered his shoulder and charged head on into the two ladies, almost knocking them off their feet.

Infuriated now, the crowd immediately launched into a long and loud "Ho!" (boo) . People began yelling at the officer. "What's the meaning of this?" "Leave her alone!" "You should be ashamed of yourself!"

Sensing the rising hostility of the crowd, the officer picked himself up, straightened his cap, turned around, and LEFT!

Meanwhile, on the street in front of the mall, Charlize ran full speed, right down the middle of the road, her roosari long ago lost in her escape, her beautiful long silky dark hair flying bravely in the wind behind her as she sprinted away.

[Rasputin]

The peaceful women's rights protest demanding changes to family laws and legal discrimination against women, which took place between 5:00-6:00pm on June 12, 2006, in 7 th of Tir square, in Tehran, ended in extreme violence when police attacked the crowd with batons, and pepper gas. A large number of police and security forces arrived at the scene hours prior to the scheduled event in an effort to prevent the protest from taking shape. Despite this, it is estimated that several thousand protesters were dispersed throughout 7th of Tir Sqaure, which is one of the main squares of Tehran.

The female police forces brought to the scene were especially brutal in their treatment of protesters. Even small crowds were attacked and beaten violently in an effort to prevent the protesters from forming a large crowd. Besides female police, there were plain clothes security forces present at the scene. Prior to the protest, a massive campaign of harassment against those who had endorsed the protest was carried out by security forces. Scores of women were summoned to court and interrogated, including women's rights activists, student activists and webloggers, who had spread word about the protest.

In an effort to stop the protest, several prominent women's rights activists were issued summons in the middle of the night on Saturday and on the days leading up to the protest. Since then, others have been summoned for interrogation by phone or in writing. Some of these women include: Noushin Ahmadi Khorasani, Parvin Ardalan, Sussan Tahmasebi, Farnz Seify and Fariba Davoodi Mohajer, to name a few. Only Fariba Davoodi Mohajer received her summons in person. Others were not at home or at their offices when agents arrived to issue summons. Ms. Fariba Davoodi Mohajer was issued a summons in person at 11:00pm on Saturday, and subsequently spent 10 hours in interrogation on the 12th of June. She was then released on her own recognizance. Since then, she has been called in for interrogation again.

On Monday morning, the day of the protest, another endorser of the event, Shahla Entesari, a Women's Rights Activist was arrested in her place of employment. It has been reported that Ms. Entesari was released from prison on July 14th, after countless hours of interrogation. According to reports from the Minister of the Judiciary, Mr. Karimi Rad, 70 persons were arrested during the course of this protest, 42 women and 28 men. These include a large number of women's rights activists, student activists, human rights defenders, and ordinary citizens. According to unofficial reports, those arrested are being held in Evin prison. It is also reported that a small number of those arrested were released on the 13th and 14th of June. It has been reported that those arrested are being charged with actions against national security.

The names of those arrested and released are unsubstantiated. But thus far, the following persons have been reported as arrested: Delaram Ali, Women and student rights activist (reportedly freed on June 14) Jila Baniyaghoob, Women's rights activist and journalist Taraneh Bani Yaghoob, Women's rights activist and journalist (reportedly released on June 14) Farahnaz Sharifi, Women's rights activist and film-maker Bahmane Ahmadi Amouie, Author Shahla Entesari, Women's Rights Activist (Arrested the morning of the protest and reportedly released on June 14th.) Nasim Soltan Beigi, Women's Rights Activist Student rights activists reported as arrested, include:

-- Ali Akbar Mousavi Khoini, head of the Alumni Organization of Iran, A leading student rights group, and a human rights defender
-- Farnaz Moayerian, Allameh University Student Activist
-- Fereshteh Habibollahi, Sharif University Student Activist
-- Leila Mohseni Nejad, Amir Kabir University Student Activist
-- Samira Sadri, Member of the Central Council of the Alumni Organization of Iran (reportedly released on June 14)
-- Bahareh Hedayat, Head of the Women's Commission of the Office to Foster Unity (leading student organization)
-- Atefeh Yousefi, Sharif University Student Activist
-- Ali Roozbehani, Sharif University Student Activist
-- Siamak Taheri, Journalist (reportedly released on June 14)
-- Leila Mohsenizadeh, Amir Kabir University Student Activist
-- Vahid Mir Jalili, Sharif Universtiy Student Activist
-- Amin Ghole'ie, Isfahan University, Student Activist

The violent dispersal of peaceful protesters and the arrests that ensued is in direct violation of the Iranian constitution which guarantees freedom of assembly and peaceful protest. Furthermore, the violent treatment of these peaceful protesters by police is in direct violation of Article 19 of Universal Declaration on Human Rights, which guarantees freedom of speech and assembly and to which Iran is a signatory.

It should be noted that despite the unprecedented pressure placed on student groups in recent months, they turned out in full support of the women's protest. Mr. Ali Akbar Mousavi Khoini, Head of the Alumni Organization of Iran, and a well known human rights advocate, was violently beaten while being taken into custody. Later in prison, after refusing to put on a prison uniform and objecting to illegal arrests of protester, he was beaten further. It is reported that he has suffered extreme injuries due to these beatings.

This protest was planned by a broad coalition of women's rights activists. In fear of reprisal, no Iranian NGOs sponsored the event. Instead a large number of individuals spontaneously spread word about the protest. Nearly 2000 signatures were collected in support of the protest. Over 50 international organizations expressed their support for women's rights activists in Iran and their protest, including several leading international women's rights organizations and human rights organizations.

Last year, on the 22nd of Khordad (June 12th), a broad coalition of women and women's groups organized a similar protest demanding equal rights under the law. This event was held in front of Tehran University and drew 1000s of protesters. Last year, these women promised to continue to push for their demands, if the government was unresponsive. Many of them were subsequently called in for interrogation and their organizations were pressured and threatened.

Despite the violence they faced, women's rights activists in Iran will continue to press for their rights and changes to Iran's legal code, in the hopes of ending all forms of legal discrimination against women. We urge the international community to press Iranian officials for an immediate release of those detained and to stop its harassment of women's rights activists, human rights defenders and their organizations. We also urge the international community to press the Iranian officials to end all forms of legal discrimination against women.

Photos
-- http://axt.blogfa.com/post-7.aspx
-- http://www.kosoof.com/archive/2006/Jun/12/425.php
-- http://www.nasiriphotos.com/blog/
-- http://www.advarnews.com/Gallery/1965.aspx

[Rasputin]

From time to time, I read with great interest, the articles that claim to have the recipe for that magic all-curing chai, the one that will solve all of Iran's problems, whether political, social, cultural or whether a Bee Em Veh is better than a Benz. They have been written by both Iranians/Persians (I forgot what we are calling ourselves this week, I seem to have misplaced my "Pick My Identity" calendar) or by some busybody khareji, who has either been to Iran, heard of Iran, can locate it on a map, or just some jackass who ate chelokabab for the first time. This so-called intelligentsia always claim to have all the answers, when truth be told, they don't even understand the question.

This recent article concerning how Iranian-Americans can learn from the example set by Jewish-Americans is especially nauseating ["Lessons in success"]. For no other reason except that it fails to address the single biggest problem in our culture--a total absence of personal accountability. Ask an Iranian what is accountability, and the answer will be, "Ven you can have checking account."

You want to know why Jews are stereotyped as having money and power? It's because they do. And you know what? More power to them. They earned it. And it's not just American Jews. Look at the Russian or Eastern European Jews, living in L.A. for example. They come here with nothing. Nothing but the clothes on their back, zero command of the English language, and no money. Give them 18 months, they have money saved, they have become homeowners, and have better credit scores than most Americans and many Iranians who have been here longer.

What is the key to their success and prosperity? Well, there are many. First and foremost, however, is their goodwill towards their own kind. (You know, "charity begins at home"?) Jews are spoken of as if a nationality, when it's a religion, like Catholics or Moslems, but for the sake of arguments, let's leave that alone for now. Jews and Koreans are the first two groups that come to mind that look out for their own. I know they can't be the only ones, and before you start saying "I know a Jewish Korean who's not like that at all", save your breath. There are always exceptions. Those exceptions just happen to prove the general rule.

Iranians can learn a valuable lesson from this. Take care of your own. It's not a racist ideology, it's a matter of common decency and common sense. When it comes to looking after our own, we are just like Mexicans and black Americans when it comes to prosperity and success.

There is so much petty jealousy among members of our respective communities. If a Mexican is successful at something, another Mexican who hasn't realized similar fortunes chalk it up to "he had help", "he got lucky", or "she slept around to get what she has". If a Black person is successful, the first thing you're apt to hear that he or she "sold out to Whitey".

Iranians don't necessarily openly criticize or make derisive statements like that, we just have a quiet tendency not to feel happy for them or wish them well. The more vocal critics will say something like, "I help him and his family many time and not even von time dey call to say tenk you."

We'll screw our own countrymen, and worse yet, our own blood relatives, but kiss the *** of any American who happens to close by, even though they call us terrorists or towelheads, just so we can say "see, vee are Amerikan just like you." And if money is involved, fuggedaboudit. Just make sure your organ donor card is up to date.

Iranians have to get over themselves, thinking that the old standby "vee have tree tousan year heestory" and the other assorted bullshit we've been rapping still works. Guess what? We have been around for thousands of years, but so what? what do we have to show for it? We traded centuries of monarchies for 27 years of mullahs micro-dictating every aspect of life in Iran while they funnel more money into Swiss bank accounts than the monarchy ever did laundering so much cash that the Cali cartel's liquid assets look like some pimply faced teenager's savings from a newspaper route.

The mullahs enacted "laws" banning alcohol and placing huge restrictions on the social lives of the unmarried. The passage of these "laws" was celebrated by the mullahs, who were doing body shots with a bunch of hookers flown in from Amsterdam. Iran sits on oil reserves that are second only to the Saudis. But Iran has to import gasoline from India to keep those Peykans smoking, I mean running. Hmm, that makes a hell of a lot of sense. Sounds like something one should expect from such a culturally rich society like Iran.

We like expensive designer clothes, but soap must be some cost-prohibitive expense or some kind of selfish indulgence, because you cannot make one trip to the Persian supermarket without smelling at least one Irooni who reeks of B.O. so bad that your eyes water and you want to throw up. It's ten times worse when it's a woman. You end up with this creepy feeling that buzzards are circling overhead. But, we spend "over tousand dollars per month for to drive Benz or Bee Em Veh, vee live in Beverly Hills, and vee only shop in de best esstores, veet American Express Plaateenam Karte.

I love Iran, and I love being Iranian. But the time has come that we start getting our act together. We have no one to blame but the face we see in the mirror every morning. Not the British, not the CIA, not the previous regime, or the current regime. We fail or succeed solely on our deeds and actions. After thousands of years, after all these great things we have supposedly done throughout history, we should be outsmarting the rest of the world, rather than simply fooling ourselves and each other.

[Rasputin]

همزمان با رشد جنبش دانشجويى در ايران، چنان كه در طول 25 سال حكومت سياه اسلامى معمول بوده است، ايرانيان خارج از كشور هم با همه توان خود به پشتيبانى از اين جنبش برخاستند. اما اين بار تناقضى بزرگ به چشم مى خورد: در حاليكه فعالين دمكرات، آزاديخواه و چپ به خيابان هاى شهرهاى اروپا و آمريكا ريخته اند، رسانه ها را سلطنت طلبان خريده اند.
سلطنت طلبان خود متوجه اين تناقض هستند و مى دانند كه اگر اين حقيقت به گوش مردم ايران برسد پته شان روى آب مى ريزد و نقشى كه در رسانه هاى رو به ايران مى زنند بيرنگ مى شود. اما چه كنند؟ سلطنت طلب حرفه اى بى مزد كار نمى كند. همين جنبش دانشجويى و جنبش ضد استبدادى ايران هم براى سلطنت طلب حرفه اى شده است ناندانى و در حالى كه جوانان ايران با ريختن به خيابان ها جان و آينده خود را براى آزادى به داو مى گذارند، هر رسانه محلى و بين المللى سلطنت طلبان چند نفر را استخدام كرده است و هر چه تعداد اين رسانه ها و مستخدمينش زيادتر باشد روساى آنها سهم بيشترى از "بودجه اختصاصى" طلب مى كنند. به اين ترتيب كسانى كه طى 25 سال هرگز به كار بى مزد و مواجب مبارزه با رژيم اسلامى در خارج كشور قدم نگذاشته بودند با يك تير دو نشان مى زنند و هم امروز خود را تامين مى كنند و هم - تيرمفت و گنجشك مفت - خدا را چه ديدى شايد آينده خود را در ايران بسازند.
اما با تناقض ادعا و عمل چه بايد كرد؟ در اين رابطه آنها به ترفندى متوسل شده اند: تحت عنوان امروز فقط اتحاد در فكر "هاى جك" كردن تلاش 25 ساله جنبش آزادى خواهى افتاده اند تا بتوانند با بلند كردن علم و كتل و عكس هاى خاندان مخلوع وانمود كنند جنبش آزاديخواهى از آزادى خواهى اظهار ندامت كرده و خواهان بازگشت استبداد و استعمار است. داستان پرچم اينجاست كه به كار مى آيد. حالا كه فن آنها نگرفته آزاديخواهانى را كه خستگى ناپذير 25 سال از آزادى و برابرى در ايران دفاع كرده اند متهم مى كنند كه اين ها با پرچم ايران و ايران سر دشمنى دارند.
آنها كه براى "گرفتن" ايران مزد و مواجب هم مى گيرند كسانى را كه آزاد كردن ايران از دست ملا و شاه و هر مدعى ديگر به زندگى شان معنا مى دهد، متهم مى كنند كه ايران دوست نيستند.
براى فاش كردن اين دروغ و به نمايش گذاشتن چهره شفاف حقيقت احتياج نيست به راه دور برويم. كافى است به همان رسانه هايى كه سلطنت طلبان خريده اند گوش كنيم تا ببينيم چه كسانى ايران را دوست دارند و چه كسانى بيگانه پرستند، چه كسانى مى خواهند اعتبار ايرانى را بر پرچم ايران ببينيد و چه كسانى مى خواهند زير پرچم سه رنگ اعتبار ايرانى را به لجن بكشند.
كسانى كه پشت بلندگوها خطاب به دانشجويان مى گويند يك سر سيم ما به سناى آمريكا متصل است، كه با وزارت امور خارجه آمريكا ارتباط داريم، كسانى كه خبرنگاران بدنام ترين روزنامه آمريكايى - يعنى واشنگتن تايمز - را كه در تملك كشيش بدنام فرقه مون و تحت تعقيب قضايى در آمريكاست به استوديوى خود مى آورند تا ناجى مردم ايران شود، به آزاديخواهان ايرانى تهمت بى وطنى مى زنند. تف بر اين جمهورى اسلامى كه با جنايات خود فضايى ساخته است كه ننگين ترين كودتاچيان ضد ملى هم جرات كرده اند از سوراخ هاى خود بيرون بخزند و خيانت به پرچم و ملت ايران را تلاش براى آزادى ملى بخوانند، مرگ بر اين جمهورى اسلامى كه باعث شده است كسانى كه سردارهاى آزادى ايران بر دارهايشان رقصيدند، ادعاى آزادسازى ايران را داشته باشند، كسانيكه از نام انقلاب مثل جن از بسم الله فرار مى كردند، ادعاى رهبرى انقلاب را داشته باشند.
براى آزادى ايران، براى نجات ملت ايران و اعتبار ايراني، براى نجات انقلاب نوين ايران، آزاديخواهان ايران چاره اى ندارند جز آن كه با آخوندهاى غاصب حكومت و گرگ هايى كه بعد از تجديد قوا دوباره برگشته اند حكومت را پس بگيرند هم زمان بجنگند و براى دفاع از ايران ما مجبوريم و موظفيم نگذاريم بيگانه پرستان ، مستبدان، نفت خواران زير پرچم ايران خود را مخفى كنند.
ما با پرچم ايران مخالف نيستم، ما با تبديل پرچم ايران به آرم بيگانه پرستى مخالفيم.
ما با پرچم ايران مخالف نيستيم، با تبديل پرچم ايران به سمبول ناتوانى مردم ايران مخالفيم.
ما با پرچم ايران مخالف نيستيم، با لكه ننگ پاشيدن بر پرچم ايران مخالفيم
ما مى خواهيم اين پرچم از لكه هاى ننگى كه اول قاجارها، بعد پهلوى ها، بعد آخوندها بر آن پاشيدند پاك شود و اين ننگ پاك نمى شود مگر به دست مردم ايران.
آن روز كه مردم ايران مجلس خود را به پا كنند، حكومت خود را تاسيس كنند و هويت و اعتبار خود را بر پرچم خود بكوبند و به نام ملتى مستقل، توده صاحب حق و سربلند، اين پرچم را در جامعه جهانى بلند كنند، لكه ننگ از اين پرچم زدوده شده است.
مى بينيد كه ما با اين پرچم كار داريم و تا آن زمان اجازه نمى دهيم شما به نام ما آزاديخواهان ايران به لكه دار كردن اين پرچم ادامه دهيد.

[Rasputin]

شاه مرده است. به خاك سپرده شده است. ايران اما مانده است. زنده است و مى ماند.
تاريخ در گذر از ديروز به امروز رسيده است و رو به سوى آينده اى دارد كه ما را در لحظة ى اكنونى مان به ثبت مى رساند تا باز ماندگان ما در روزگاران متعلق به خود ما را قضاوت بنشينند, درست به همين گونه كه ما امروز شهادت مى دهيم كه : مرگ شاه را به چشم خويش ديده ايم. ديد ه ام كه او نه در خاكى كه متعلق به او نبود, بلكه در جائى از اين جهان به خاك سپرده شده است. يادش اما هست. اين تاريخ است كه به ما مى گويد: او روزگارى داشت و حال ديگر آن روزگار نيست. به اين معنا كه دروان سپرى شده ديگر قادر به باز گشت نيست.
نه امكانات تاريخى اكنونى رو به گذشته دارد و نه هيچ ذهينيتى « مگر اذهان غير متعادل » مى پذيرد كه به باز سازى ذات تغير يافته ى شرايطى بپردازد كه « گذشته » را به دوره اى سپرى شده مبدل ساخته است.
درك اين مسئله چندان دشوار نيست, اگر تاريخ نه روايت پر جلال و جبروت شاهان كه « پيشرفت آگاهى از آزادى » تعبير شود. با چنين تعبيرى ست كه پيشرفت ما به سمت آگاهى ضرورت به خاك سپرى چيزى كهنه را الزامى مى سازد. نظام شاهى شيوه ى كهنه اى بود كه مى بايست محو شود. امحاى آن نظام حكم تاريخ بود. شاه به مثابه ى سمبل آن, نظام در انقلابى بزرگ فرو افتاد – يعنى در واقع نظام شاهى با به خاك سپارى سمبل اش به خاك سپرده شد. ايران اما مانده است. خاكى كه زادگاه همه ى ملت هاى در آن است با ملت هايش مانده است و جملگى در بطن آن آب و خاك است كه مردم ايران را به تعريف در مى آورند. ايران ميراث تاريخى مردم آن است كه از نيايشان بر جاى مانده است. مردم اما نه با شاه به تعريف در مى آيند و نه با پرچم و نه با نام و نشان و نژادى يكتا و يگانه. پس و بايد آن مردم را با نام و نشان و نژاد و مليت و قوميتشان كه- گوناگون اند, ناهمسان اند, نا هم شكل اند, و در يك كلام نا هم طبقه اند به رسميت شناخت و پذيرفت كه آن مردم اند كه فرهنگ, زبان, آداب و رسوم و تمدن خويش را هم مى سازند و هم ازآن پاسدارى مى كنند و هم در جهت تكامل و با رورى آن, از آنچه كه آفريده اند بر مى گذرد ند تا بر غناى آن بيفزايند. شعر و ترانه و موسيقى و هر آنجه كه با هنر تعريف مى شود معقوله هاى فرهنگ اند كه ساخته مى شوند تا هم زيبائى را معنا كنند و هم وجهد و شادى و رنج و تاثرات انسانى را بر انگيزانند و هم با نمود خود نقشى از ايده آل هاى بشرى به دست دهند. پذيرفتنى ست اگر بگوئيم كار هنر فرا روى از موقعيت خويش است, زيرا كه مثل هر مقوله ى ديگرى مى بايست از محدوده ى زمانى و مكانى خود بر گذرد تا از خمودى و خواب به گردونه ى تكرار در خود دچار نگردد. و هنر مند اگر از ذهنيت خود و هم از شكل كار خود برنگذرد بر مرگ خويش در تكرار بيهوده ى كار ديروزين خود صحه گذاسته است.
هنرمند, هنرش و تاثرات ذهنى اش را از فرهنگ زمانه اش و مردم اش مى گيرد. فرهنگ زاده ى كار و تلاش و رنج انسانى ست . هنرمند زبان انتقال آن فرآورده هاى حضور انسان است . او اميال و آرزوها و تمناهاى مردم اش را, آينه در دست به جهان نشان مى دهد تا سهمى از تلاش بى وقفه ى همگانى را براى ايجاد شرايط انسانى تر ادا كرده باشد. او در تلاش واداى سهم از ديگران نيز مى آموزد تا از خود و موقعيت ذهنى اش بگذرد و به شايستگى بيشترى براى انسان دست يابذ.
هنر مند اگر انسانى بينديشد, از جغرافياى آب و خاك و وطن در مى گذرد تا تمام جهان را وطن خويش بشناسد.
تفاوت نگاه هنرمند و آنكه بر خاكى احساس مالكيت در همين جاست.
ايران زادگاه من است. سرزمين اش را دوست مى دارم , دوست دارم نه به خاطر زمين و آب وهوايش به خاطر مردم و فرهنگش, به خاطر حضور هميشه ى تحول پذيرى و بارورى ذهن و زبان و انديشه ى مردمانش. والبته كه براين باور نيز هستم كه هيچ آب و خاكى بى حضور انسان به پسيزى نمى ارزد.
من نفس و احساسم با حضور تاريخى و فرهنگى و اجتماعى آن مردمى گره خورده است كه استبداد شاهى در تمام طول تاريخ بند از بند شان گسسته است و لحظه اى از ستم كارى در حق شان فرو گذرى نكرده اشت. من درد و شادى و رنج و زيبايى شان در طول بيش از سى سال فعاليت هنرى ام فرياد كرده ام و با آن مردم هم آواز بوده ام و هم اكنون نيز هستم . اما شما وطن پرستان دروغين چند چهره را چه مدعاى مردم دوستى و ايران دوستى ست . شما امروز سينه چاك مى دهيد كه من « خليج فارس » را نمى خواهم. من نه تنها خليج فارس را كه تمام ايران را خوانده ام و مى خوانم. شما دروغ مى گوئيد كه خليج فارس را دوست مى داريد, زيرا كه دوست داشتن شما در گذشته ى شاهنشاهى تان چپاول و غارت منابع نفت و گاز و ذخاير دريائى آن توسط بيگانگان و اربابان آن نظام به همراه داشت و دوست داشتن امروز تان سكوت تاييد آميز وحى تحريك كننده ى شما را به منظور نظامى كردن خليج فارس توسط ناوگان دريايى و سربازان و نيروهاى مسلح امريكا, انگليس و همه ى كشورهاى سركوب گر وجنگ طلبى ست كه منافع خود را با حضور نظامى در آب هاى خليج فارس مى بينند. چگونه است كه نه وطن پرستى ديروز تان و نه « خليج » دوستى امروزتان هرگز متوجه اشغال نظامى و حضور بيگانگان در آن منطقه از خاك اين جهان نيست؟ راستى شما جان و مال و حضور تاريخى و اجتماعى مردمان خليج فارس برايتان مهم است يا صرف تعريف جغرافيايى آن؟ راستى شما به چه نوع اخلاقى پاى بنديد؟ آيا در اخلاق شما انسان هاى خليج فارس خق حيات آزادانه و انتخاب آگاهانه ى سر نوشت خويش را ندارند؟ اگردارند چگونه است كه كمترين آنگيزه ى انسان خواهى تان در برابر تجاوزات بيگانگان به حق حيات آن مردم بر انگيخته نمى شود؟ تا حداقل اين گونه وانمود شود كه از جانب شما نيز حضور نظاميان و سركوبگران امريكايى و انگلسى در آب هاى خليج فارس محكوم است.
شما دروغ مى گوئيد ! وطن خواهى تان با خاندان از قدرت افتاده ى پهلوى مترادف است.
شما با اين جنجال مى خواهيد وانمود كنيد كه باخاندان پهلوى ست كه علاقه به آب و خاك و تبع آن علاقه به خليج فارس , معنا مى دهد. اما باور كنيد كه نه تنها خليج فارس , بلكه سراسر آن خاك, خاك ايران هيچ ربطى به هيچ يك از افراد خاندان پهلوى نداشته و ندارد. زيرا كه علاقه مندى اين جماعت به خاك ايران تنها و تنها از زاويه قطر كيف پول شان و حيف و ميل هاى بى حساب و كتاب شان خلاصه مى شود. آقايان و خانمها وطن پرست فرصت طلب! مردم ايران در يك انقلاب بزرگ, در سال 57 - نظام شاهى را از اريكه ى قدرت به زير كشيدند. متاسفانه بديل آن, آرزوهاى آن انقلاب را بر آورده نساخت . اين نيز چون آن بر مردم ايران ستم روا داشت و فرياد هاى آزادى خواهى را در گلو كشت. اينان نيز چون آقايان تعلفات شان هيچ ربطى به تاريخ , فرهنگ و ذهنيت بار آور و هوشمند مردم ايران ندارد. مردم ايران در گذرتاريخ خوب آموخته اند كه چگونه تاريخ خود و آيندگان را بنويسند. آن مردم اين نظام را نيز از اريكه قدرت به زير خواهند كشيد. ولابد اينان نيز چون شما امثال من را در آينده, بى وطن خطاب خواهند كرد, زيرا كه من در اين زمان نيز همصدا, هم گام و هم آواز در دردها و رنج ها , شاديها و شورمندى هاى مردمم بوده ام و هستم.
آقايان و خانمها هاى وطن پرست فرصت طلب ! باور كنيد: شاه مرده است. به خاك سپرده شده است.
ايران اما مانده است. زنده است ومى ماند.
با احترام به پيشگاه مردم ايران- ابراهيم حامدى! - ابى

[Rasputin]

طی جنگ عراق ،برنامه (بی بی سی امروز) آندرو گيليگان را به بغداد فرستاد . گزارش های گيليگان شباهت به هيچ يک چيزهايی نداشت که بی بی سی پخش ميکرد. آن ها ناقض خط مشی رسمی انگليسی -امريکايی مبنی بر " آزاد سازی " عراق بوده و نشان ميدادند که برای بسياری از عراقی ها مسجل شده زندگی تحت شرايط تهاجم واشغال حداقل به همان بدی است که زندگی زير سلطه صدام حسين .

اين گزارش های ارتداد محسوب ميشدو باعث شد که آلاستر کمبل گيليگان را به راس ليست " ياوه سرايان " _ نامی که گرگ ديک بر آنها گذاشته بود _ انتقال دهد .

" گيليگان فريب خورده " اصطلاحی بود که کمبل برا ی ناسزا دادن به کار ميبردو به اين معنی بود که گزارشگر پا را از گليم خود فراتر نهاده است . نتيجه گيری گيليگان ، مثل گزارش بعدی او مبنی بر اين که دولت پرونده عراق را( sex up ) کرده است ، درست بودو بعد از آن هم بارها درستی آن به اثبات رسيده است. آزاد سازی در عراق محلی از اعراب ندارد. يک اشغال استعمارگرانه و شرارت آميز در آن جا حاکم می باشد .حکومت نه تنها يک بلکه دو پرونده را ( sex up ) کرده است .

حملات کمبل يادآور حملاتی است که عليه روزنامه نگارانی سازمان داده ميشد که با فاصله گرفتن از " دستور العمل" خود را از ديگران متمايز ميکردند. بخاطرافشای حقايق در مورد کشتاردر جنگ محبوب ملکه ويکتوريا در کريمه، ويليام هوارد راسل خبرنگار تايمز مثل يک خائن محکوم شد. بخاطر فاش کردن شمار تلفات انسانی در اثر بمباران امريکا در شمال ويتنام در سال 1965، به جيمز کامرون اتهام "کمونيست ساده لوح " زده شد.
کامرون به من گفت " وقتی آنها به تو ميگويند ساده لوح، شکوه واقعی آن ها اين است که چراساده لوح آنها نيستی ." بی بی سی حقوق انحصاری فيلم کامرون را خريد سپس آن را بوقيف کرد؛ همين طور شاهکار پيتر واتکينز در مورد حمله اتمی بريتانيا به نام ( The War Game ) ويا مانند کارهای بيشماری که در آن ها سعی شده است جنگ بريتانيا در شمال ايرلند توضيح داده شود، مثل Article5 ) نمايش نامه برايان فلان در باره شکنجه و يا فيلم کولين توماس ( City on Border ) که همگی توقيف شدند.روءسای بی بی سی به توماس دستور دادند صحنه ی مربوط به نوشته روی سنگ قبررا حذف نمايد .مضمون آن نوشته اين است:"در يکشنبه خونين توسط سربازان بريتانيايی کشته شدند" . توماس زير بار نرفت ومجبور به استعفا شد .

آقای وکيل برايان هوتن که نمايندگی وزارت دفاع را برعهده گرفته است را، ازصحبت های تندش در يک صحنه بازپرسی در" يکشنبه خونين"در 1973 به ياد آدم می آيد. او در اين صحنه گستاخانه ميگويد سربازان هيچ دليلی برای تيراندازی و کشتن 13 نفر نداشته اند.هوتن ميگويد "ابراز نظرياتی چنين دامنه دار وظيفه شماو يا هيئت منصفه نيست ،بخصوص هنگامی که يک قاضی والامقام بمدت 20 روز به حرف های شهود گوش داده وبه يک نتيجه کاملا متفاوت رسيده باشد " .اين قاضی والامقام لرد ويگری بود، که همانطور که حالا ميدانيم يک بار ديگر ناظر موردی ازنقض فاحش عدالت بود. هوتن چاپلوس ، همان آدميا ست که بلر لازم داشت.

شباهت عراق با ايرلند آموزنده است . يکی از کسانی که اکنون روسای جديد بی بی سی خوانده ميشوند، جان برت است که يکی از مدير کل های پيشين است که بلر به او لقب لرد داد. در اواخر دهه 1980 برت دستور داد که نظريات نماينده های جمهوری ايرلند فقط در صورتی قابل پخش خواهدبود که يک گوينده کلمات آن ها را با ميمک خود اجرا کند. اين موضوع عاقبت بعد از اينکه يک گروه از روزنامه نگاران ( از جمله خود من ) اين تصميم را مغاير با آزادی بيان اعلام کرده و اعتراض خود را به دادگاه اروپا کشانديم ،کنار گذاشته شد.

نبش قبر کنونی برت شايد يک شوخی باشد،اگر چه من شک دارم. زيرا برت به طرق گوناگون صدای حقيقی بی بی سی به شمار می آمد. او قهرمان چيزی بود که آن هايی بود که آدم های پرسر و صدای بی بی سی آ ن را " سخت گيری " ميخوانند. او خواهان يک ديسيپلين شرکت مآبانه بود و يک بوروکراسی کافکايی درست کرد که فرمانروايی ميکرد. ويل وايت يکی از اعضای هيئت مديره برت مطلب زير را در مورد ،مارک بايفورد مدير اجرايی کنونی و يکی ديگر از افراد برت نوشته :" من انتظار داشتم او ... سختگيری را در سطح برت احيا کند."

اه ، اين "سخت گيری". بلر حتی يک بارهم احضار نشد تا به حساب او در مورد هزينه انسانی سياست تحريم عراق ، از حمله به عراق بگذريم، رسيدگی شود. به آلاسترکمبل اجازه داده شد که از ( Newsnight) کنار برود بدون اين که هوتن او را به خاطر " توجيهات " درخشا ن اش به چالش جدی فرابخواند.

اين سختگيری ازجاهای دور چگونه به نظر ميرسد؟ در استراليا، برايان توهي،برجسته ترين روزنامه نگار پژوهش گر کشورش، در نشريه فايننشال رويو 31ژانويه به برنامه پانورامای 23 سپتامبر 2002 اشاره ميکند که ادعا کرد ه بود شواهد محکمی در باره سلاح های کشتار جمعی عراق در دست دارد. توهی نوشت "چنين چيزی وجود نداشته، فقط يک مشت مهملات ارائه می شود تا تهاجم به عراق را توجيه نمايند. يکی از منابع مهم اين برنامه يک عراقی بود که بعنوان منبع "موثق" ذکر می شد .برنامه براساس ادعای او که ميگفت ميداند آزمايشگاه سلاح های بيولوژيکی در زير بيمارستان بزرگ بغداد قرار دارد بالا پائين ميپرد، خط ميدهد و جهت گيری می کند و پانوراما روی آن را دارد که اوايل همين ماه به برنامه خبری گيليگان، که به درستی نگرانی مقامات در مورد صدق پرونده های دولت در ارتباط با سلاح های کشتار جمعی عراق را گزارش کرده بود، حمله کند.

ويراستاری پانوراما يک مورد غير تيپيک از پوششی که بی بی سی برای تدارک تهاجم به عراق فراهم آورد نبود، يا برای تدارک " جنگ با ترور"، و يا در واقع هر نو ع جنگی که دستگاه حاکم در حافظه زنده مورد حمايت قرار داده يا به آن دست زده است.

هيچ يک از اين ها توطئه نيست، اين يک سنت مقدس است . پس از نمونه ای که بنيانگذار بی بی سی ،جان ريت به جای گذارد و در طول اعتصاب عمومی ، پنهانی برای دولت محافظه کار استانلی با لدوين تبليغ نوشت اصل مقدس بی طرفی همواره زمانی که دستگاه حاکم با تهديد روبرو است زير پا گذاشته می شود، بخصوص وقتی که دولت تصميم ميگيرد سنت امپراطوری خود را دنبال کرده و با امريکا جابرانه برای براندازی حکومت های کشور های ديگربه وسيله خشونت يا از طرق ديگر دست اتحاد بدهد. با آماده کردن مسير برای اهداف دولتی و تقويت آن ، شرکای سرسپرده ، جزای حکومت ها، نخست وزيران ومتفقين آن هارا به حداقل ميرسانند.

جای تعجب نيست که يک پژوهش که اخيرا در آلمان در مورد پوشش خبری بزرگ ترين رسانه های جهان به عمل آمد نشان داد که بی بی سی تنها 2% را به تظاهرات مخالفان جنگ اختصاص داد - حتی کمتر از رسانه های آمريکايی – هرچند که تظاهر کنندگان احتمالا اکثريت مردم بريتانيا را نمايندگی ميکردند .

اين است آن سخت گيری که وايت وبايفورداز لغزش اخير آن اظهار تاسف ميکنند . به قول رابرت لوئيس استونسون اين سخت سری " مدعيان قلابي، گرگ ها در لباس ميش است که وقتی آن ها سرکوب ميکنند شما با خلوص لبخند ميزنيد". اين احترام به نخبگان فاسد است که به نوشته نورمن استون تاريخ نويس چيزی نيستند به جز " ترکيبی از جاه طلبی و توانايی متوسط: نشانه مرگ روح"

هميشه استثناء های افتخار آميز وجود دارد، و ظهور يکی از آن ها توضيح ميدهد چرا دار و دسته بلر دچار جنون شدند وقتی آندرو گيليگان حقيقت را در باره " آزاد سازی" عراق و رياکاری شان به قصد مخفی کردن خشونت بيان کرد-خشونتی که باعث هلاک 55،000 نفر، که 9،600 نفر آن ها غير نظامی بودند شد : خشونتی که هر ماه باعث مرگ 1000 کودک عراقی در اثر انفجار بمب های خوشه ای عمل نکرده می شود ،بمب هايی که ارتش انگليس در مناطق شهری پراکنده کرده است . خشونتی که بار ديگر قسمت اعظم عراق را با اورانيوم آلوده است .اين جنايت ،تنها همين يکی ، آن مساله منحصر به فردی است که بايد به فرياد بلند با سخت سری اصيل گزارش شود، نه اينکه " مورد تحقيق قرار بگيرد"،آن هم توسط يک هيات دولتی ديگر که راه خروجی برای آن ها که مسئو ل اين جنايت هستند فراهم آورد.

[Rasputin]

از نظر نويسندگان بزرگ قرن بيستم هنر از سياست جدايی ناپذير بود. ولی امروز بر اوضاع تاريکی که می بايد با هوشياری تمام با آن رويارو شويم، سکوت اضطراب انگيزی حکمفرماست. در سال ۱۹۳۵، در اولين کنگره نويسندگان آمريکايی در سالن کارنگی در نيويورک، که برای دو سال متعاقب نيز تکرار شد، بنابر روايتي، ۳۵۰۰ نفر چنان بتنگی ازدحام کرده بودند که برای ۱۰۰۰نفر ديگر جايی نبود. در اين گردهمايی های پر شور و آتشين نويسندگان شيوه رويارويی با وقايع خطرناک و ترس آور ابيسينيا، چين و اسپانيا را مورد بحث و تبادل نظر قرار می دادند. تلگرام هايی که ازطرف افرادی چون تاماس مان، سی. دی لوئيس و آپتن سينکلرخوانده می شد نشانگر اضطراب اين هنرمندان و دانشوران از قدرت مهيبی بود که افسار گسيخته شده بود. در چنين شرايطی سخن گفتن از هنر و ادبيات جدا از سياست امکان نداشت. مارتا گلهورن خطاب به دومين کنگره نويسندگان چنين گفت: "حالا نويسنده بايد اهل عمل باشد ... آدمی که يکسال از زندگيش را صرف اعتصابات خياباني، همبستگی با بيکاران يا مشکلات تعصبات نژادی کند وقتش را تلف نکرده است. او مردی است که می داند به کجا تعلق دارد. اگر کسی از چنين فعاليت هايی جان بدر ببرد آنچه بعدا در آن مورد خواهد گفت حقيقت است، لازم است، واقعی است و باقی خواهد ماند".

در سکوت پهناور امروز می توان زنگ آن کلمات را شنيد، در اين که نويسندگان برجسته و شهيرمان و بسياری از آنانی که دروازه های نقد ادبی را پاسداری می کنند انگار که شر اين قدرت مهيب و وحشی دوران خودمان را پذيرفته و آنرا شايان بحث نمی انگارند. اين نظر که نوشتن و پيشبرد ادبيات جدا از سياست امکان پذير نيست برای اينان معنايی ندارد. مسئوليت اعتراض و بيان حقيقت، مسئوليتی که حتی ارنست همينگوی غير سياسی نيز آنرا حس کرده بود، برای اينان بی معناست. امروز رئاليسم را شيوه ای کهنه می نامند، باد روشنفکرانه به دماغ انداختن و سمبوليزم من در آوردی طريق روز است و بس. تا جايی هم که به خوانندگان اين آثار مربوط می شود، ضرورت بر اين است که تخيل سياسيشان، نه تيز، بلکه رام شود. و چرا که نه؟ سياست چه ربطی به مردم دارد؟ مارتين ايميس در "ديدار با خانم نابوکوف" بيان خوبی بدست می دهد: " ارجحيت خويشتن گرايی خطايی نيست. اين خصيصه ای تکاملی است، واقعيت همين است".

پس "تکامل" اين است. ما به خويش غير سياسی تکامل يافته ايم، به درونگرايی و خود گرايی وسواسی و خالی از کوچکترين درکی که شايد درگيری های فرديمان از تماس و درگيری با واقعيات زندگی سايرين از اهميت و جذابيت کمتری بر خوردارباشد. چندين سال پيش، منتقد ادبي، دی جی تايلور، که تازه داشت بعنوان استعداد جوانی شناخته می شد، تکه کميابی نوشته بود بعنوان "وقتی قلم در خواب است". او اين را در کتاب "غرورباطل" بسط بيشتری داد و پرسيد که چرا رمان انگليسی اغلب به "اوج هيجان در اتاق پذيرايی" نزول می کند و چرا نويسندگان مسائل مهم روز را با بی اعتنايی پس می زنند، بعکس نويسندگان مثلا آمريکای لاتين که ضرورت اين را احساس می کنند که به عنصر سياسی بپردازند که پردازنده اصلی زندگيمان است. او می پرسد پس جورج اورول ها، آپتن سينکلر ها و جان اشتاين بک ها کجا هستند؟ هر چند بنظر می رسد که تايلور اخيرا اين نظر را طرد کرده است. به اميد اينکه او جرات از دست رفته اش را باز يابد. ليست های نهايی جوايز مهم ادبی تز اوليه او را تاييد می کند. سر دبير ادبی روزنامه گاردين، کلر آرمستاد می نويسد: "نويسندگان با کوتاه بينی محلی مقابله می کنند"،( ديگر با چه چيزی مقابله می کنند؟) با اين وجود، در توصيف سه کانديد نهايی کتاب های غير رمان" جايزه کتاب گاردين" می گويد در اينها "نوعی خلاقيت واقعا بومی وجود دارد". يکی از اين کتابها در باره عصب شناسی است که به گونه ای "کاملا غير معمول" (صفتی که انگليسی ها با غروربه خود نسبت می دهند ? مترجم) با کلمات بازی می کند، ديگری در باره کوهستان است و سومی درباره آلمان شرقی سابق است که به گفته آرمستاد "بيشتر می فهميد که در چه دنيای مضحکی زندگی می کنيم". اما کجايند آن آثار معاصری که به عمق اين "دنيای مضحک" برسند، آثاری چون کتابهای اشتاين بک و جوزف هلر، آثاری معادل "رگ های باز آمريکای لاتين" اثر ادواردو گاليانو (*)، "چه ببر و بخوری!" اثرجانتان کو (*)، "فقر جرات" اثر تيموثی مو (*). البته استثنائات پر ارجی وجود دارند. مثلا ميتوان مجموعه نوشته های جيمز کلمن، "و قضات گفتند ..." (*) را ازفروشگاه دابليو اچ اسميت (فروشنده کتب و موزيک عوام پسند ? مترجم) خريد، که ثابت می کند کتابهايی که سياست را از "خوشمزگی های نامربوط" (به اقتباس از اسکات فيتز جرالد) مطبوعات حاکميت نجات می دهد، بين مردم عادی خريدار دارد. بدون شک، کتابهای بيشماری از نويسندگان گمنام وجود دارند که ناشرينی چون" پلوتو" و" زد" با سختی روزافزونی تلاش می کنند آنها را به چاپ برسانند. اين آثار که گاهی بشکلی عالی بر سايه های سياه اين قدرت درنده خو روشنی می افکنند اغلب جز در حاشيه اعتنايی به آنها نمی شود، شکی نيست که "سياسی" قلمداد می شوند، والبته تا جايی که سياست را نتوان در قالب های کليشه ای تقليل داد، يا بهتر، به نمايشی تلويزيونی بدل کرد، اين آثار در بازار معمول ادبيات جايی ندارند. بنا به نوشته يک منتقد سرشناس کتابهای غير رمان، اين تصور که پيشروی ديوانه وار بوش و مک کارتييزم همگامش سوسيال دموکراسی را به خطر انداخته اند " مسخره" است. البته از نظر اينان جای نگرانی نيست که انسان در ورود به ايالات متحده حق اوليه حرمت شخصی را از دست ميدهد، که تنها اسم می تواند دليلی برای بازرسی بدنی باشد ? همانطور که ادوارد سعيد بارها آنرا تجربه کرد، که حالا پليس آمريکا مرتبا ليست کتابهای خوانده شده در کتابخانه های عمومی را باز رسی می کند.

ما در زمانی خطرناک و سورآل بسر می بريم. ستون های روزنامه ها از مقالات همفکران مارتين اميس پر اند، مارتين اميسی که "محو شدن سياست" را "نشان برجسته ای از خصلت بسيار تکامل يافته اين کشور" می انگارد و تظاهرات عظيم ضد سرمايه داری و ضد جنگ را به استهزا کشيده "در واقع بر ضد سياست" توصيفشان می کند: "اعتراض آنها بر ضد خود سياست است". ما در زمانی بسر می بريم که وقتی مدلين آلبرايت، وزير خارجه پيشين آمريکا، زندگينامه اش، "خانم وزير"، را تبليغ می کند، روزنامه گاردين از اين انسانيت نو يافته غرق شعف است و اشاره ای به اين حقيقت نمی کند که اين همان زنی است که وقتی از او پرسيده بودند که آيا مرگ نيم ميليون کودک عراقی بر اثر تحريم های رهبری شده توسط آمريکا ارزشش را داشت، جواب داده بود "ما فکر می کنيم ارزشش را داشت". عکس خندان او در گاردين با اين عنوان مزين است: "من از کارم بسيار لذت بردم". يوگنی يوتوشنکو، مخالف سابق شوروی می گويد: "وقتی سکوت جای حقيقت را می گيرد، سکوت دروغ گويی است". امروز کنگره ای از نويسندگان نيست که درباره دروغ ها و جنايات بوش و بلير نگران باشد. در اين ميان شکستن سکوت توسط ديويد هلر ("کار آمريکا اسلحه کشی و کار ما مزخرف گويی است") و پيوستنش به نويسنده شجاع، هارولد پينتر، جای خوشنودی است.

بله، ما در شرايط بسيار خطيری بسر می بريم. سندی از نخست وزيری انگلستان که در ميان کشورهای "پيشرو"ی اروپاپخش شده است، خواستار نظامی جهانی است که کشورهای قدرتمند اروپايی حق حمله به هر کشوری را که بخواهند داشته باشند. صدای بلير در اين سند بگوش می آيد: "حقوق و وظايفی" که برای کشتار مردم و نابودی جوامعی دوردست بدوش داريم، " اهدافی" که همه ما را به خطر می افکند و بشريتمان را کاهش می برد. اگر جورج اورول اين اوضاع را می ديد چه می گفت؟ قرار است به مناسبت صدمين سال تولدش يک سری مراسم بزرگداشت برگزار شود. بيشتر سخنگويان اين مراسم از نظر سياسی "بی خطر" و يا از"مبارزين" معتبر و قابل اطمينان ليبرال خواهند بود. اگر جورج اورول کتاب " مزرعه حيوانات" يا "۱۹۸۴" را به صورت تمثيلی از کنترل افکار در جوامع نسبتا آزاد نوشته بود، چه؟ اگر او تمثيلی نوشته بود که انديشه پرورده و با انظباط دولت شرکتي، محدوده های نامرئی کنترل ليبرالی و آخرين مد لباس های امپراطور را برملا می کرد، چه؟ آيا باز هم بزرگداشتی در ميان می بود؟

برتولت برشت در کتاب "دوران سياه" می نويسد: "اينها نمی گويند ..."، "وقتی که جنگ های بزرگ در تدارکند، اينها نمی گويند: دوران تاريکی بود. ولی شاعران چرا خاموش بودند؟".

[Rasputin]

جهان در 11 سپتامبر شوكه و مبهوت شد و با قربانيان همدردى كرد اما مهم است كه از ياد نبريم كه نزد بخش بزرگى از جهان واكنش ديگرى هم وجود داشت : "به باشگاه (قربانيان) خوش آمديد". براى نخستين بار در تاريخ يك قدرت بزرگ غربى قربانى نوعى از جنايتى شد كه در بسيارى از بخش هاى جهان امرى عادى شده است. هر تلاشى براى درك آن چه پس از 11 سپتامبر رخ داده است طبعا ناگزير است با كنكاش پيرامون قدرت آمريكا، واكنش آن و راهكارهايى آغاز شود كه اين كشور ممكن بود در پيش بگيرد.
ظرف يكسال پس از 11 سپتامبر، افغانستان مورد حمله قرار گرفت. آنان كه مبانى نرم هاى اخلاقى را مى پذيرند، وظيفه دشوارى در برابر خود خواهند داشت، اگر بخواهند صحت توجيه رسمى آمريكا و انگليس در حمله به افغان ها را اثبات كنند، يعنى اثبات كنند كه اين دو كشور حق داشتند افغان ها را با هدف وادار كردن تحويل مظنونان به اقدامات خرابكارانه بمباران كنند. اين "حق" توجيه رسمى بمباران ها بود.
سپس در ماه سپتامبر 2002 عظيم ترين قدرت تاريخ، استراتژى امنيت ملى تازه اى را مطرح كرد كه در آن بر هژمونى جهانى مداوم ايالات متحده و سركوب هر تلاشى در مقابله با اين هژمونى با توسل به خشونت مورد تاكيد قرار گرفت: سناريويى بر پايه برترى دائمى ايالات متحده !
همزمان دميدن بر شيپورهاى جنگ براى آماده سازى حمايت افكار عمومى از جنگ عليه عراق و كارزار انتخابات ميان دوره اى براى كنگره آغاز شد؛ انتخاباتى كه مى بايست زمينه هاى موفقيت اجراى برنامه هاى گروه حاكم (بر كاخ سفيد) در عرصه بين المللى و در حوزه سياست داخلى را قطعيت مى داد.
مايكل كره پون كارشناس مسايل بين المللى واپسين روزهاى سال 2002 را "خطرناك ترين لحظات پس از بحران كوبا در 1962" خواند و " آرتور شيله زينر" به درستى از اين روزها به عنوان "خطرناك ترين لحظات تاريخ بشر" نام برد.
آن چه مايه نگرانى كره پون بود، گسترش سلاح هاى اتمى در ايران، عراق، كره شمالى و شبه قاره هند بود كه مانند كمربند هسته اى از پيونگ يانگ تا بغداد امتداد يافته است. اقدامات گروه بوش طى سال هاى 2002 و 2003 تنها به افزايش تهديدات و ناامنى در متن و حاشيه اين كمربند هسته اى انجاميده است.
استراتزى امنيت ملى تاكيد دارد كه ايالات متحده، به تنهايي، از حق دست زدن به "جنگ بازدارنده" برخوردار است: بازدارنده! نه تهاجمى. معناى جنگ بازدارنده استفاده از نيروى نظامى براى نابودى تهديدات احتمالى است، حتى اگر اين تهديدات بهانه جويانه و يا منبعث از تصورات ذهنى باشد. "جنگ بازدارنده" صاف و ساده بالاترين رده جنايت است كه در دادگاه نورنبرگ محكوم شده است.
از آغاز سپتامبر 2002 گروه بوش به طرح هشدارهاى ترسناك در باره تهديد ايالات متحده توسط صدام حسين همراه با طرح اين ادعا رو آورد كه صدام حسين با القاعده مرتبط بوده و در جريان 11 سپتامبر دست داشته است. تبليغات شديد سبب شد گروه بوش بنواند حمايت معينى از سوى مردمى وحشت زده براى برنامه ريزى اشغال كشورى بدست آورد كه آشكار بود عملا بى دفاع و لقمه اى لذيذ در قلب بزرگترين ذخاير انرژى جهان است.
در ماه مه به دنبال پايان پيش بينى شده جنگ، جرج بوش در عرضه ناو جنگى آبراهام لينكلن گفت كه با درهم شكستن يكى از متحدان القاعده در جنگ عليه تروريسم پيروز شده است، اما در دومين سالگرد سالگرد 11 سپتامبر حملات همچنان ادامه دارد بدون اين كه سندى در اثبات ادعاى ارتباط ميان صدام و دشمن خونى وى اسامه بن لادن ارائه شود. تنها ارتباط شناخته شده ميان پيروزى بوش و تروريسم در اين است كه اشغال عراق شرايط را براى آموزش اعضاى القاعده و افزايش تهديدات تسهيل كرده است.
وال استريت ژورنال تاكيد كرد كه سخنان نمايش گونه و از پيش آراسته بوش در ناو جنگى آبراهام لينكلن "علامت شروع مبارزه مجدد انتخاباتى براى انتخابات سال 2004 است كه كاخ سفيد اميدوار است به ميزان زيادى بر محور مسايل امنيت ملى قرار گيرد. " اگر تيم بوش بخواهد مسايل سياست داخلى را به پايه مبارزات انتخاباتى تبديل كند با مشكلات بزرگى روبرو خواهد شد. در اين فاصله بن لادن همچنان آزاد است و هنوز معلوم نيست پس از 11 سپتامبر عوامل ارسال بسته هاى حاوى آنتراكس (باكترى سياه زخم) چه كسانى بوده اند كه اين خود با توجه به اين گفته شد عامل آن آمريكايى بوده و احتمال داده شده كه محموله ها در يك آزمايشگاه فدرال آمريكا تهيه شده باشند، يك ناكامى ديگر بوده است. از سلاح هاى كشتار جمعى عراق هم كه هنوز خبرى نيست.
در دومين سالروز يازده سپتامبر و پس از آن در اساس و بنياد دو گزينه براى انتخاب در برابر ما قرار دارد: مى توانيم به پيش رويم با اين يقين آرام بخش كه كلانتر جهان زحمت شر را از سرمان كم خواهد كرد؛ تقريبا همانطور كه نطق نويسان بوش مى خواهند: شبيه اشعار كهن حماسى و قصه هاى كودكانه، يا اين كه مى توانيم با ديد انتقادى به دكترين مطرح شده برخورد كنيم، از آن نتايج واقع بينانه بگيريم و شايد از درون چنين نگاهى بتوانيم با موفقيت تصويرى از جهانى كه در حال شكل گيرى است به دست آوريم.
نبردهايى كه در دل جنگ با تروريسم برنامه ريزى شده اند طولانى خواهند بود. رئيس جمهور آمريكا سال گذشته گفت: "ناممكن است بتوان گفت براى تضمين آزادى كشور تا چه زمان جنگ لازم خواهد بود." مى توان اين طور هم بيان كرد: تهديدات بالقوه نامحدودند و با توجه به سركشى و خشونت طلبى تيم بوش، دلايل بسيار قوى در باور به اين امر وجود دارد كه اين تهديدات باز هم جدى تر خواهند شد.
ما در عين حال بايد تفسيرى را كه در رابطه با جنگ عليه تروريسم از سوى "امى آيالون"، رئيس سازمان امنيت اسرائيل در فاصله سال هاى 1996 تا 2000 مطرح شد در نظر داشته باشيم. وى گفت كه آنها كه "خواهان پيروزى" بر تروريسم هستند، بدون درافتادن با فلاكتى كه در پشت تروريسم نهفته در واقع "خواهان جنگى پايان ناپذيرند."
اين تفسير در مجموع معتبر است. جهان حق دارد با ترس و لرز به آن چه در واشنگتن مى گذرد نگاه كند. آنان كه از بيشترين امكان براى كاستن از ميزان خطر و نشان داده راه يك آينده مثبت و اميدبخش برخوردارند و مى توانند به اين آينده شكل دهند، مردم ايالات متحده هستند.

[Rasputin]

فاصله زيادی تا پايان مهلت شورای امنيت نمانده است. شايد کاربدستان رژيم تصميم گرفته باشند بر اساس تاکتيک خود تنها در ثانيه های آخر عقب بنشينند. يا تصميم گرفته باشند سياست جنون آميز خود در پافشاری بر غنی سازی را تا به آخر ادامه دهند و ارزيابی آن ها اين باشد به هر حال چه عقب نشينی کنند چه نکنند در تله اند. يا شايد تصميم گرفته باشند با توجه به قصد حتمی کاخ سفيد، با سرعت هرچه تمام تر به طرف ساختن بمب حرکت کنند. مقاله جديد سيمور هرش در نيويورکر نشان ميدهد صرفنظر از هر سياستی که رژيم دارد هر لحظه تاخير در عقب نشينی به نفع ميليتاريست های آمريکايی تمام می شود، و نشان ميدهد صرفنظر از هرقصدی که مقامات آمريکايی در تهديد های شان داشته باشند، از جمله جنگ رواني، اما مهم ترين بخش جناح هيات حاکمه آمريکا سياست حمله به ايران و حتی استفاده گسترده از بمب های تاکتيکی هسته ای را بطور جدی پيش می برد و وجود جمهوری اسلامی را به عنوان بهانه در خدمت اين هدف به کار گرفته است. ونشان ميدهد رژيم با به نمايش گذاشتن هرچه تمامتر ارتجاعيت مطلق خود، توجيه معقول جهانی برای سياست جنون آميز و نظامی گری آمريکا بوجود آورده است.

مضمون گزارشات تحقيقی سيمور هرش بسيار عميق تر از اظهارات مقامات و اشخاصی است که او با آن ها صحبت يا مصاحبه کرده است. هرش به علت موقعيت ويژه خود که در کانون خصومت دستگاه حاکم آمريکا با روزنامه نگاران مستقل است، در اين مقالات تنها به ارائه فاکت ها و انتشار نظرات مقامات و اشخاص به همان شيوه که خودشان بيان کرده اند اکتفا می کند و از بيان نظرات خود که در مقالات تحليلی و کتاب هايش آن ها را مفصل مورد بحث قرار داده است، می پرهيزد. اين گونه مقالات پژوهشی سيمور هرش را بايد همانطور خواند که توده روی هم انباشته شده ی اخباری مهم از منابع مختلف که هر منبع در پخش اطلاعات و ابراز نظرات و دراقدامات عملی خود هدف های ويژه خود را پيش می برد و چه بسا به پخش ضد اطلاعات و القاء نظرات می پردازد.

بعلاوه برای اطلاع از مضمون مقالات هرش بايد با نام ها يی مثل,غيرنظاميان پنتاگون,، ,انستيتوی واشينگتن برای سياست خاور نزديک,، و شخصيت های کاربدست در پيش و پشت صحنه سياست آمريکا آشنا بود و در مورد جو وزبان سياسي، و فضای اخلاقی موجود در دستگاه حاکمه آمريکا اطلاعاتی داشت. مثلا وقتی امر برنامه اجرايی کاخ سفيد برای ايران به دست شخصی چون پاتريک کلاسون سپرده ميشود، بايد هر نوع جنايت ضد انسانی که در مخيله نمی گنجد را در سياستی که او پيش ميبرد انتظار داشت. يابايد دانست وقتی جرج بوش و مديران دور و بر او عنوان ,هيتلر, را برای کسی به کار می برند، مسلما کاربرد خاصی از اين ,زبان, در نظر دارند و به توصيف يک شخص نمی پردازند بلکه روی سياست خاصی متمرکز شده اند، و يا وقتی آدم دست دومی مثل احمدی نژاد در جمهوری اسلامی را که همه ميدانند يک کارگزار بی اختيار خامنه ای است به نحوی غير معقولی بزرگ می کنند و يا مثل مورد ,سلاح های کشتار جمعی, عراق، مسايل مرموزی را در منازعه می کارند که به هيچ طريق و روشی قابل حل نيست، قصد دارند هدف خاصی را دنبال کنند.

اما مقاله هرش اطلاعات مهمی از اقداماتی که قطعا در ايران به اجرا در آمده نه فقط آن ها که ممکن است به اجرا درآيد را در اختيار می گذارد: اين که برنامه های گسترده خرابکاری در ايران آغاز شده است و علاوه بر خرابکاری های ديگر، ,خرابکاری صنعتی, بخشی از اين برنامه است؛ اين که روی سرکوب مساله ملی توسط جمهوری اسلامی سرمايه گذاری فزاينده ای صورت گرفته و هم اکنون پول های زيادی را بين عوامل سرسپرده خود در آذربايجان، کردستان و بلوچستان و حتی بين سران قبايل و چوپانان پخش کرده اند تا مبارزه دمکراتيک مردم را تحت الشعاع جنگ قومی قرار دهند و در اين حوزه دست به عمليات می زنند؛ اين که مساله ,لپ تاپ, محصول همکاری جاسوسان ايرانی دستگاه های امنيتی آمريکا و آلمان و به احتمال قوی يک ,توليد امنيتی, بود که راه را برای سرکوب رژيم باز کرد، تازه اگر پای جاسوس دو جانبه در ميان نباشد...

شايد آنچه که مقامات آمريکايی به سيمور هرش در موردقصد بمباران های گسترده ايران با بکار گيری سلاح هسته ای گفته اند به منظور تهديد و به عنوان مکمل سياست های فوق مطرح کرده باشند، اما مقاله تحقيقی هرش در عين حال واقعيت موحشی را افشا می کند:
مساله به تهديد صرف محدود نيست، بلکه کاربدستان اصلی دولت آمريکا، بطور واقعی نقشه های خطرناک ميليتاريستی را تعقيب می کنند که هدف آن حتی قبل از جنگ عراق، ايران بود. شواهدی که در اين مقاله به دست داده شده نشان ميدهد اين درست است که در جهان، در اروپا و در خود آمريکا و حتی در درون پنتاگون مخالفت های جدی با اين سياست وجود دارد، اما مخالفان در توازنی به شدت نابرابر با ميليتاريست ها قرار دارند بطوريکه نميتوان از دو جناح سخن گفت. ميليتاريست ها اکنون نقشی را در دستگاه حاکمه آمريکا دارند که خامنه ای و دار و دسته اش در رژيم اسلامی از آن برخوردارند. اگرموانعی در برابر آنهاست مخالفت های کارشناسنانه بويژه از طرف مقامات بالای پنتاگون و آماده کردن فضای عمومی است. رژيم اسلامی با روی کار آوردن احمدی نژاد که به گفته سيمور هرش ارتباط با عماد مقنيه تروريست لبنانی مسوول انفجار سفارت آمريکا در بيروت به او نسبت داده شده، قدرت دادن به سپاه پاسداران که طرفدار برنامه هسته ای است در دستگاه اجرايي، و علم کردن سياست جنون آميز جديد و سپردن آن به دست سياستمدارانی که اروپايی های طرف مذاکره هسته ای در باره آن ها به سيمور هرش گفتند:,صد در صد ديوانه, اند، صحنه شطرنج را بطور کامل به نفع ميليتاريست ها چيده است.

يک نکته بسيار مهم در مقاله سيمور هرش اين است که عليرغم اين که سياست دوره کنونی دولت بوش بر اساس طرح کلاسون و ,تغيير رژيم, تنظيم شده که پايه آن بر تز ايجاد ناامني، اقدام به خرابکاري، تشديد منازعات قومی و بالاخره بمباران در خدمت خيزش مردم عليه رژيم است، اما وقتی در مورد طرح های نظامی و نتايج عملی و واقع گرايانه آن حرف می زنند، ديگر صحبتی از سرنگونی رژيم به عنوان نتيجه مستقيم و فوری جنگ درميان نيست، بلکه سخن از مجبور کردن رژيم به پايان دادن برنامه هسته ای خود است. به عبارت ديگر ميليتاريست ها خوب می دانند در آرزوی آغاز جنگی لحظه شماری کرده و برنامه ريزی می کنند که پايانش معلوم نيست.

سيمور هرش در مقالات و تحليل های خود بارها خاطر نشان کرده است که ترکيبی از استراتژی کنترل خاورميانه و نفت، جنون مردی مثل بوش که به گفته او تماسش با واقعيت را به کلی از دست داده و خود را نوعی پيامبر مسيحيايی می بيند، و نظامی گری ژنرال هايی که جنگ را عرصه اعمال قدرت شکوهمندانه خود می بينند مبنای سياست ژئوپلتيک دولت بوش را تشکيل ميدهد. کانون اصلی اين سياست اکنون ايران است که به گفته يکی از مقامات به سيمور هرش حتی قبل از عراق هدف بوش بود. استراتژيست های طراح اين برنامه اکنون سياست های جمهوری اسلامی را مثل مائده بلعيده و مصرف می کنند تا به هدف خود نايل شوند.

ميزان بی اعتنايی رژيم به خطرهايی که ايران را تهديد می کند به حدی است که يک ديپلومات سابق سازمان ملل به هرش گفت: شايد ديگر خيلی دير شده باشد. اين ها بر اين باورند که بعد از انقلاب تا به حال اين قدر قوی نبودند. بويژه از زمان ظهور چين به عنوان يک ابر قدرت. رفتار ايران با غرب مثل اين بود: به جهنم برويد. هرکاری که می خواهيد بکنيد.
اين در حالی است که برای کسانی که در واشينگتن بر طبل جنگ می کوبند، مثل خود رژيم جنگ به هر جا هم که بکشد، نعمت به حساب می آيد. اطرافيان بوش هم اکنون کارزاری را که به حمله به عراق انجاميد,کارزار موفق, می خوانند و ديک چنی ارباب واقعی کاخ سفيد به ترازنامه شرکت های نفتی می انديشد، بوش بعد از هر جنگ احساس رضايت درونی می کند، چون مامور خداست و به هرحال بايد ماموريت خود را به اجرا بگذارد و ميليتاريست ها نيز محلی برای استفاده از بمب های تاکتيکی هسته ای به دست می آورند که مدت هاست در تلاشند آن ها را به آزمايش بگذارند.

سيمور هرش با انتشار مقالات خود که بر ماه ها کار تحقيقی بنا شده می کوشد به افکار عمومی جهان هشدار بدهد و جلوی فاجعه ای را که در قدم نخست ملت ما بزرگ ترين قربانی آن خواهد بود، بگيرد. اين وظيفه ايرانی هاست که خطرات سياست ماجراجويانه جمهوری اسلامی را اعلام کرده و به صدای بلند و همزمان بيزاری عميق مردم ايران را از جاه طلبی های هسته ای رژيم و سرکوب صداهای مخالف آن، و نيز توسعه طلبی های آمريکا و مداخلات خرابکارانه کنونی آن در ايران و نقشه های شوم جنگی ميليتاريست های آن را به اطلاع افکار عمومی مردم جهان برسانيم.اگر راهی برای جلوگيری ازفاجعه باشد همين است. آن هايی که به سياست های دو طرف آويزان شده اند دارند راه را برای فاجعه باز می کنند. در مقابل آن ها نبايد منفعل ماند.

[Rasputin]

دولت بوش در حاليکه در مقابل عموم از ديپلوماسی برای جلوگيری از تعقيب برنامه سلاح هسته ای توسط ايران صحبت می کند، عمليات پوششی در داخل ايران را افزايش داده و برنامه ريزی برای حملات هوايی عظيم احتمالی را تشديد کرده است. مقامات نظامی و اطلاعاتی کنونی و پيشين آمريکا می گويند گروه های برنامه ريز نيروی هوايي، در حال تهيه ليست هدف های حمله هستند و به تيم های عملياتی رزمی دستور داده شده بطور مخفی وارد ايران شوند تا اطلاعات مربوط به هدف ها را جمع آوری کرده و تماس با اقليت های قومی ضد حکومتی را بر قرار نمايند.

مقامات مزبور می گويند پرزيدنت بوش مصمم است به رژيم ايران فرصت ندهد تا برنامه پيلوت برای غنی سازی اورانيوم را که برای بهار کنونی برنامه ريزی شده آغاز کند.

آژانس های اطلاعاتی آمريکا و اروپا و آژانس انرژی اتمی بين المللی در اين مورد هم نظرند که ايران قصد دارد به توان توليد سلاح هسته ای دست يابد. ولی در مورد تخمين مدت زمانی که اين کار به طول خواهد انجاميد، و نيز در مورد اين که آيا ديپلوماسي، يا تحريم يا عمليات نظامی بهترين راه جلوگيری از آن است، اختلاف نظر زيادی بين آن ها وجود دارد. ايران اصرار دارد که تحقيقاتش تنها به منظور استفاده صلح آميز و مطابق قرار داد منع گسترش سلاح های اتمی است، و اين کار را به تاخير نخواهد انداخت و متوقف نخواهد کرد.

باور فزاينده ای بين نظاميان امريکا و در جامعه بين المللی وجود دارد که هدف نهايی پرزيدنت بوش از رويارويی هسته ای با ايران ,تغيير رژيم, است. رئيس جمهور ايران محمود احمدی نژاد واقعيت هولو کاست را انکار کرده و گفت ,اسرائيل بايد از روی نقشه محو شود,. به گفته يک مقام ارشد اطلاعاتی بوش و سايرين در کاخ سفيد به او به چشم يک آدولف هيتلر بالقوه نگاه می کنند:,اين عنوانی است که آن ها استفاده می کنند. آن ها می گويند: آياايران بايد به سلاح های استراتژيک دست يابد و يک جنگ جهانی ديگر را آغاز کند؟,

يک مشاور دولتی که ارتباطات نزديکی با رهبری غير نظامی درون پنتاگون دارد گفت: ,بوش مطلقا به اين باور رسيده که ايران به بمب دست خواهد يافت,، اگر جلوی آن گرفته نشود. او گفت پرزيدنت بوش معتقد است او بايد کاری را بکند که ,هيچ دمکرات يا جمهوری خواهی که در آينده انتخاب شود، جرات آن را نخواهدداشت, و اين که ,حل مساله ايران ميراث افتخار آميز او خواهد بود.,

يکی از مقامات دفاعی که هنوز با مسايل حساس در دولت بوش سر و کار دارد به من گفت برنامه ريزی نظامی بر اين باور بنا شده است که ,بمباران گسترده طولانی در ايران رهبری مذهبی را خوار کرده و به خيزش عمومی و سرنگونی رژيم منجر خواهد شد., او اضافه کرد,من وقتی اين را شنيدم شوکه شدم و از خودم پرسيدم:اين ها چه کشيده اند؟,

مفاد بنيادی تغيير رژيم در اوايل مارس گذشته توسط پاتريک کلاوسون، که متخصص مسايل ايران و معاون رئيس انستيتوی واشينگتن برای سياست خاور نزديک و يکی از حاميان بوش است، برنامه ريزی شد. کلاوسون در دوم مارس به کميته روابط خارجی سنا گفت: ,تا وقتی ايران يک جمهوری اسلامی دارد، يک برنامه سلاح هسته ای هم دارد، لااقل مخفيانه. بنابراين مساله کليدی اين است: رژيم کنونی ايران تا کی دوام خواهد داشت؟,

وقتی من با کلاوسون صحبت کردم، او تاکيد کرد:,اين دولت تلاش زيادی در رابطه با ديپلوماسی به عمل خواهد آورد,، اما اضافه کرد :ايران گزينه ديگری ندارد به جز تامين درخواست های آمريکا و يا رويارويی با حمله نظامی. او گفت می ترسد احمدی نژاد
,غرب را ضعيف تصور کند يا فکر کند سرانجام ما رضا می دهيم. ما بايد آماده باشيم اگر بحران تشديد شود، مساله ايران را حل کنيم,. کلاوسون گفت او ترجيح ميدهد بر خرابکاری و ساير فعاليت های مخفي، مثل ,حوادث صنعتی, تکيه کند. اما به گفته او ,با توجه به اين که ايرانی ها در حال کار هستند, عاقلانه خواهد بود که برای جنگ گسترده تر آماده شويم., اين مثل برنامه ريزی به حمله به کبک Quebec نيست.,

يک طراح نظامی به من گفت انتقادهای کاخ سفيد از ايران و شتاب بالای برنامه ريزی و فعاليت های مخفی در ايران در سطح اعمال,جبر, قرار دارد. ,بايد آماده پيشروی باشي، و بعد خواهيم ديد آن ها چطور واکنش نشان می دهند. بايد واقعا تهديد را نشان بدهی تا احمدی نژاد را به عقب نشينی وادار کنی,.او اضافه کرد:,مردم فکر می کنند بوش از 11 سپتامبر روی صدام حسين متمرکز بود,، ولی:, به نظر من در تمام مدت اگر فقط يک نام در ذهن بوش بود، ايران بود., (در پاسخ درخواست من برای توضيح بيشتر در اين مورد کاخ سفيد گفت در مورد طرح های نظامی اظهار نظر نمی کند ولی افزود: ,همانطور که پرزيدنت اعلام کرد ما راه حل های ديپلوماتيک را تعقيب می کنيم., وزارت دفاع نيز گفت با ايران از طريق ,کانال های ديپلوماتيک, برخورد می شود, ولی حاضر به تفصيل بيشتر نشد. CIA گفت ,اشتباهاتی, در اين اظهار نظر هست ولی حاضر به مشخص کردن آن ها نشد)

يک ديپلمات عاليرتبه در وين به من گفت: ,موضوع از مساله هسته ای خيلی فراتر است، مساله هسته ای بهانه برای بقيه کارهاست. هنوز وقت برای حل مساله هست. ولی دولت بوش فکر می کند بدون کنترل افکار عمومی ايرانی ها نمی تواند مساله را حل کند. مساله اصلی اين است که چه کسی خاورميانه و نفت آن را در ده سال آينده تحت کنترل می گيرد.,

يک مشاور ارشد پنتاگون در حوزه ,جنگ با ترور, نظر مشابهی را بيان کرد. او گفت:,اين کاخ سفيد اعتقاد دارد تنها راه حل مساله اين است که ساختار قدرت در ايران تغيير کند، و اين به معنای جنگ است.,

او گفت: خطری که هست اين است که اين امر,در عين حال اين باور را در درون ايران تقويت می کند که تنها راه دفاع از کشور داشتن توانايی هسته ای است., مشاور مزبور گفت در گيری نظامی که منطقه را بی ثبات کند می تواند خطر ترور را نيز افزايش دهد: ,حزب الله به ميدان خواهد آمد, ، گروه تروری که تصور می رود موفق ترين گروه از اين نوع در جهان بوده و اکنون در لبنان يک حزب سياسی دارد که پيوندهای قوی با ايران دارند: ,و اين جاست که پای القاعده به ميان می آيد.,

در هفته های اخير پرزيدنت يک سری گفتگوهايی را با چند سناتور کليدی و اعضای کنگره و از جمله يک دموکرات آغاز کرد. يکی از کارکنان کاخ سفيد House Appropriations Committee که در اجلاس ها شرکت نداشت ولی در مورد موضوع جلسات با همکاران صحبت کرده است به من گفت: ,از گزارش به روال جاری خبری نبود, زيرا:,آن ها نمی خواهند به اقليت گزارش دهند. آن ها بطور گزينشی با سنا صحبت می کنند.,

عضو کاخ سفيد گفت هيچکس در اجلاس ها,واقعا با جنگ مخالفت نکرد,. ,آن ها کسانی را در جريان می گذارند که پيش برد جنگ عراق را نيز بر عهده داشتند. اين اشخاص فوقا سوال هايی از اين قبيل مطرح کردند: چطور می خواهيد همه سايت ها را يک جا بزنيد؟ چطور می خواهيد تا عمقی برويد که کافی باشد؟, [ ايران در حال ساختن تاسيسات زير زمينی است] عضو کاخ سفيد اضافه کرد:,تنها فشار سياسی از طرف کسانی است که می خواهند اين کار انجام بگيرد,. عضو کاخ سفيد در رابطه با پرزيدنت بوش گفت: ,نگران کننده ترين مساله اين است که اين مرد ديد مسيحايی دارد ,

يک مقام سابق گفت بعضی از عمليات که هدف آن آشکارا ترساندن ايران است هم اکنون در جريان است. هواپيماهای تاکتيکی نيروی دريايی آمريکا American Naval tactical aircraf که از دريای عرب عمل می کنند از تابستان گذشته ماموريت های تمرينی برای انتقال سلاح های هسته ای – مانورهای فرود سريع که تحت عنوان بمباران ,از روی شانه, شناخته ميشود– را در سواحل ايران انجام ميدهند.

ماه گذشته در جزوه ای که به کنفرانس امنيت خاورميانه در برلين داده شد، کلنل سام گاردينر، يک تحليل گر نظامی که قبل از بازنشستگی از نيروی هوايی در 1987 در کالج ملی جنگ تدريس می کرد ارزيابی تخمينی ارائه داد که برای نابودی برنامه هسته ای ايران به چه چيزهايی نياز است. گاردينر با کار روی عکس های ماهواره ای تخمين زد حداقل بايد 400 هدف بمباران شود.

//من فکر نمی کنم طراحان نظامی امريکا بخواهند در اين جا متوقف شوند. ايران احتمالا دو مرکز توليد شيميايی دارد. ما آن دو را خواهيم زد. ما می خواهيم موشک های ميان برد باليستيک را که اخيرا نزديک تر به عراق قرار گرفته اند بزنيم. 14 فرودگاه با هواپيماهايی که پوشش داده شده وجود دارد... ما می خواهيم از تهديد رها شويم. ما می خواهيم تمام چيزهايی را که با آن دريانوردی در خليح تهديد می شود را بزنيم. اين به معنای هدف گرفتن سايت های موشک های کروز و زيردريايی های ديزل ايران است... هدف گرفتن بعضی از تاسيسات ممکن است حتی با سلاح هايی که به عمق نفوذ می کند دشوار باشد. ايالات متحده از واحدهای عمليات ويژه استفاده خواهد کرد.//

يکی از طرح های اوليه نظامی که در زمستان امسال توسط پنتاگون به کاخ سفيد ارائه شد شامل استفاده از سلاح های هسته ای تاکتيکی بانکر باستر bunker-buster tactical nuclear weaponاز قبيل B61-11 عليه سايت های زير زمينی هسته ای است. يک هدف، تاسيسات سانتريفوژ اصلی در نطنز حدود دويست مايلی جنوب تهران است. [ بانکر باستر بمب های 5000 تنی است که با ليزر هدايت می شود و قبل از انفجار ميتواند به اعماق هدف نفوذ کند. م]

نطنز ديگر تحت نظارت آژانس نيست و گزارش شده در بخش زير زمينی آن پنجاه هزار سانتريفوژ نگاه داری می شود و لابراتوارها و کارگاه های آن تقريبا 75 فوت زير زمين قرار دارد. تعداد سانتريفوژها برای توليد اورانيوم غنی شده برای 20 کلاهک هسته ای در سال کافی است. (ايران پذيرفته است که ابتدا برنامه غنی سازی خود را از بازرسان سازمان ملل پنهان می کرد، ولی ادعا می کند هيچيک از فعاليت های کنونی اش خلاف قرار داد ان پی تی نيست). از بين بردن نطنز يک ضربه بزرگ برای جاه طلبی های هسته ای ايران خواهد بود. ولی سلاح های غير هسته ای در زرادخانه آمريکا نمی تواند نابودی تاسيساتی که 75 فوت زير زمين و کوه قرار دارد را تضمين کند، بويژه که آن ها را با سيمان تقويت کرده اند.

يک تجربه ای از دوران جنگ سرد برای هدف قرار دادن پناهگاه های زير زمينی با سلاح های هسته ای وجود دارد. در اوايل دهه 80 دستگاه های اطلاعاتی آمريکا مشاهده کردند حکومت شوروی مشغول کندن سنگر های زير زمينی عظيم در اطراف مسکوست. تحليل گران به اين نتيجه رسيدند که اين تاسيسات زير زمينی برای ,تداوم حکومت, - بقا رهبری نظامی و سياسی - در يک جنگ هسته ای طراحی شده است. (تاسيسات مشابهی در ويرجينيا و پنسيلوانيا برای رهبری آمريکا وجود دارد). تاسيسات شوروی هنوز وجود دارد و بيشتر اطلاعاتی که آمريکا از آن دارد سری است. مقام سابق سيا به من گفت : آن بخش اطلاعات که منتشر شده، تاسيسات تهويه ventilator shafts است که بعضی از آن ها پوشش داده شده بودند. او گفت در آن زمان مسلم بود که تنها با موشک های هسته ای ميتوان اين سنگر ها را خراب کرد. او اضافه کرد بعضی از تحليل گران آمريکا معتقدند روس ها به ايرانی ها برای ساختن تاسيسات زير زمينی کمک کرده اند. ,مابين طراحی آن ها مشابهت می بينيم، بخصوص در ventilator shafts.

يک مقام عالی رتبه وزارت دفاع به من گفت به نظر او حتی بمباران های محدود هم به ايالات متحده اجازه می دهد ,وارد بشود و به اندازه کافی آسيب برساند که زير ساخت هسته ای را نابود کند. اين قابل اجراست., مقام سابق وزارت دفاع گفت: ,ايرانی ها دوستی ندارند، و ما می توانيم به آن ها بگوئيم اگر لازم باشد ما به ضربات به زير ساخت آن ها ادامه خواهيم داد. ايالات متحده بايد خود را آماده عمل نشان دهد., او اضافه کرد:,ما نياز نداريم تمام دفاع هوايی آن ها را ويران کنيم. بمب افکن های سريع و موشک های دور زن ما واقعا کاری هستند و ما ميتوانيم چيزهای ثابت را نابود کنيم. ما می توانيم کارهايی هم در روی زمين بکنيم ولی اين دشوار و بسيار خطرناک است، مثلا ميتوانيم چيزهای بدی در ونتيلاتورها قرار بدهيم و بگذاريم آن ها به خواب روند