Political Articles

[Rasputin]

Finally Israel is making sure that the “fear” in the Arab world against the clout of Israel remains intact and that the Arabs are reminded they are nothing (i.e. 1 Israeli life = 100 other lives). This is to make sure that when they come to unilaterally draw the borders later on (as Likud said they would do), the Arabs-in-fear don’t make much noise and go with it, even if it means cutting into Palestinian territories or having a stupid wall which means a farmer cannot get to his land.

I think this was trap and Iran knows it and you can see this from the way they are responding. Minus the usual Ahmadinejad chatter, there has on the whole been a very cautions response. In this week’s Friday prayers there was no fiery rant and Iran is working really hard to avoid getting involved in this militarily. They have even on multiple times officially denied giving Hezbollah either money or arms, which is unusual and not consistent with an enthusiastic pursuit of all out war with Israel. It may well be that some of the missiles the Hezbollah has are from Iran, but this would only be natural because of the historic links.

But if Iran was itching or even ready for this, it would have given Hezbollah much better equipment. Iran has far more advanced stuff than the Katuysha or Zelzal or whatever it is they are firing. But why the public support for Hezbollah then? Well that is easy, regardless of how this started, Iran knows full well that it cannot -- in public- be seen as shying away from Hezbollah.

In the “negotiations” that will follow this on the Iranian nuclear file, one of Iran’s bargaining chips has always been Hezbollah and to make sure that the West believe that Hezbollah will -- for example -- lash out at Israel if Iran was attacked, then it is imperative that it doesn’t undermine it now by criticizing its actions. In the letter which was sent by Kharrazi’s brother to the Swiss 4 years ago, one of the main things Iran was prepared to “offer” was to dismantle Hezbollah.

So now Iran must back it, if only to make sure that the West will continue to see Hezbollah as a threat which will come to the help of Iran if its nuclear file goes the military way, and that for Iran, it remains an issue on which it can get major concessions. Hence it was a case of that for whatever reason Hezbollah got themselves involved in this mess, Iran HAD to back it -- at least in public, until its “grand” bargain with the West over it nuclear file was done.

Once Iran has the security guarantees it is after and some major concessions, I think we will all be surprised by the shift of policy in Tehran. Many observers say that despite the rhetoric, Iran has been ready for some time to go “passive” over Israel and accept a position similar to for example Qatar’s (of course far from Egypt or the Saudi’s). It was Iran who 3 years ago intervened to quiet down the northern Israeli border and in the same letter I mentioned above, they explicitly mentioned that recognizing Israelis right to exists could be on the table for Iran. But it wont do that unless it get some major concessions.

But would Hezbollah do something like this on its own? Yes its possible. Ever since the occupation of Lebanon has ended Hezbollah has grown and strengthened itself. It practically runs everything it south Lebanon including hospitals and schools. In response to speculations that Iran might be attacked, in a speech which received little coverage, Nasrallah said that “Hezbollah would not be fighting Iran’s wars”.

With this in mind it is very easy to see how this mess could have happened. Israel sets a trap, Hezbollah who are full of confidence take the bait and now Iran is left to pick the pieces. Iran will not back off from supporting Hezbollah because that would be international suicide, and Hezbollah cannot back off because that would be the end of them in Lebanon. If they don’t get at least something from Israel, they would have destroyed Lebanon for nothing.

And meanwhile Israel is finding a convenient excuse to destroy Lebanon, hit hard at Hezbollah and send a very clear message to Iran and Syria that if for two soldiers who are still alive, they will destroy a whole country and kill women and children regardless, then for a ballistic missile threat from Iran, they might even go for a tactical nuclear pre-emptive strike on Iran.

As for why Hezbollah took the bait? As far as they are concerned they have unfinished business with Israel. Israel has not still released prisoners from 20-25 years ago, and since they are “supposed” to have pulled out from Lebanon, they have had multiple incursions into Lebanon where they killed and captured dozens of Lebanese which is in addition to the almost daily Mosad assassinations. They were also supposed to release mine-maps of southern Lebanon which of course hasn’t happened. All this is doesn’t even include the Apartheid that they have made in Palestine.

So despite Israel’s best efforts to portray this as an “unprovoked” action, Hezbollah probably saw this as a legitimate “response” against the IDF (and not even a civilian target), especially as it looked like an easy target. Hezbollah tried to play by the rules and hit the army, and they probably didn’t expect for Israel to go mad and lash out in the way they have. Given that they had captured and traded prisoners with Israel before many times, and full of confidence, they most likely didn’t think too much of this and didn’t expect such a response, to want to get clearance from Tehran. What of course they probably didn’t know was that it was easy because it was supposed to be easy and the response is vicious because it was also supposed to be.

And once again Israel has shown that it also has world media by the balls. They successfully ensure that to criticize Israel, you will be seen as either anti-Semitic or pro-terrorist. So you either have to remain silent, or be in support of the barbaric IDF attacks. When you put 2 and 2 together, it add up to Iran starting all this. This is bad for Iran, and it would have been bad no matter how it unwrapped. At the same time, it is working wonders for Israel. They are getting away with murder and telling the world that the “old Israel” is back. So who started it? I am not sure, but I am sure who will come out the winner.

[Rasputin]

بچه هایی که هرگز شاه را ندیده اند

در زمانی که از مبارزه نا امید شده بودم. در زمانی که فکر می کردم همه مردم خودشان را به بی خیالی زده اند، دریکیاز اتاق پالتاک بر روی یک شناسه کاربری که فکر می کردم یکی از دوستان گرداننده سایت درفش کاویانی است کلیک کردم.این شناسه کاربری متعلق به دوستی که گرداننده سایت درفش کاویانی است نبود؛بلکه به یک کاربری تعلق داشت که از قضا شیرازی بود و طرفدار پادشاهی مشروطه.سن ایشان در حدود 20 سال بود.ایشان مرا به اتاقی دعوت کردند که عده ای از هواداران پادشاهی مشروطه در آنجا مشغول بحث و گفتگو بودند. ظاهراً آن شخص شیفته آقای فرود فولادوند بود. من در متن نوشتم که فرود فولادوند چه کاری به جز فحش دادن بلد است؟ به ناگاه دیدم یکی از کاربران اتاق در خواست pm کرد و از من خواست که جبهه نگیرم. در ادامه به من گفت او یکی از عاشقان شاهزاده رضا پهلوی است.وقتی از سنش پرسیدم متحیر شدم چون او هم مثل دوست من بیشتر از 20 سال نداشت. وقتی که تعجب مرا دید گفت یکی از دوستانش 17 سال بیشتر ندارد ؛ او هم عاشق شاهزاده رضا پهلوی است.این جوان به من می گفت ما باید با هم متحد باشیم. نباید از یکدیگر فاصله بگیریم. منظورش این بود که من نباید صحبتی بکنم که به هواداران فرود فولادوند بربخورد.البته راست می گفت.در حالی که شاهزاده همیشه از اتحاد همه با هم حرف زده اند. یعنی ما چه طرفدار جمهوری باشیم و چه مشروطه و چه طرفدار انجمن پادشاهی و چه طرفدار شخص شاهزاده باید از جدال بایکدیگر بپرهیزیم و به جای جنگیدن با خودیها به سراغ دشمن اصلی که جمهوری اسلامی است ، برویم.
علت نوشتن این مقاله این بود که من خودم از نزدیک با کسانی آشنا می شدم که هرگز شاه را ندیده اند.در رژیمی بزرگ شده اند که همیشه از شاه بد گفته اند. حتی کارهای خوب او را به چشم آنها بد نشان داده اند.رژیم جمهوری اسلامی در تبلیغات و طنزها و برنامه های دهه فجر هر چه تاکنون گفته است، فقط بدی زمان شاه بوده است.چهره شاه سیاه سیاه بوده است.در اشعار خود می گویند "دیو که بیرون رود فرشته درآید!" آن وقت شاه را در فرودگاه نشان می دهند که با چشم گریان وطن را ترک می کنند.و خمینی جلاد و آدمکش را نشان می دهند که قدم منحوسش را بر پله های هواپیما گذاشته و در حال پائین آمدن است.( در عرض این چند سال هرگز به خاطر ندارم که گفتگوی او را با خبرنگاری که از او پرسید از اینکه پس از سالها به وطن برمی گردید چه احساسی دارید و او گفت هیچی، نشان دهند.)
من اگر به شاهزاده رضا پهلوی علاقه دارم به این دلیل است که با دوست فرزانه ای به اسم مهندس ایرانی آشنا شدم که با منطق بسیار قوی و دانش پویای خود به تمام پرسشهای من در زمینه مشروطه ، حکومتهای الیگارشی ، جمهوری و غیره پاسخ گفت. گاهی هم منابعی برای مطالعه در اختیارم می گذاشت. اما نوجوانی 17 ساله ای که در ایران زندگی می کند و گوشش مدام با تبلیغات مسموم این رژیم لعنتی پر شده است، جالب نیست که از علاقه به شاهزاده و رژیم پادشاهی مشروطه حرف می زند؟هر چند که من هم در همین فضا بزرگ شده بودم اما خودم را متفاوت می دیدم. همه کسانی که طرفدار مشروطه می شناختم هم سن و سال خودم یا بسیار بزرگتر بودند. فقط دوست جوانی داشتم که وبلاگی به اسم درفش کاویانی داشت (با سایت درفش کاویانی فرق دارد) که مدتهاست از او خبری نیست. شاید در دستگیریهای شهر اهواز او هم دستگیر شده باشد. چون خیلی بی پروا به انتشار شب نامه می پرداخت.این بود که آشنا شدن با جوانهایی کم سن و سال که می گفتند به شاهزاده علاقه دارند برایم بسیار جالب بود. این دوست از داخل ایران سایتی درست کرده است که با عکسهای شاهزاده و شاه فقید ایران آن را تزئین کرده است.از آنجا که پیگیری سایت ، راحتتر از پیگیری وبلاگ است، بنابراین آدرس سایت ایشان را در اینجا نمی آورم.
اما آرزو می کردم ای کاش ادرس ایمیل آقای علیرضا نوریزاده را می دانستم . ایشان در مصاحبه با تلویزیون voa می گفت من برای شاهزاده احترام زیادی قائلم ؛اما دوره سلطنت مشروطه به سر آمده است. ایشان در رژیم بعدی می توانند رئیس جمهور یا وزیر بشوند.اگر ایمیل ایشان را می دانستم این مقاله را برای او هم می فرستادم تا ببینند جوانان ایران با وجود سن کم و با وجود تمام تبلیغات ، از عشق خود به پادشاهی مشروطه حرف می زنند. چطور آقای نوری زاده فکر می کنند که دوره مشروطه گذشته است؟ امروز شوری دوباره در رگهایم ریخته شده است که عزمم را از روزهای پیش برای مبارزه جزم تر می کند.

[Rasputin]

[Rasputin]

ما ايرانيان گرچه به لحاظ احساسی انسانهای بسيار پيچيده و عميقی هستيم، اما آنچه به مدنيت مان مربوط می شود، اين شهريگری کاملآ سطحی است و هيچ عمق و محتوايی هم ندارد. بويژه اين مدرن بودن ما، که کاملآ يک امر ظاهری است. اساسآ هم ريشه در هيچ مبارزه مدنی و تحول فرهنگی ندارد. مدرنيته پيش و پس از انقلاب مردم ايران صرفآ با ضرب توسری خاندان پهلوی، بويژه پهلوی اول بدست آمده نه که دستاورد روشنگری و محصول تغييرات بنيادين در فرهنگ سياسی و اجتماعی ما باشد. اگر به تصاوير قبل از برآمدن رضا شاه نگاهی بياندازيد، مردمی را خواهيد ديد که حتی از چارق و لباده و کلاه نمدی قيفی و شال چرکين کمر و چاقچور و کفن سياه زنانش هم کاملآ معلوم است که تا چه اندازه فقير و بيسواد وعقبمانده هستند

سپس چنانچه به عکس های دهسال بعد همان مردم قرون وسطايی نگاهی بياندازيد، مشاهده خواهيد کرد که نه تنها از شيکی و خوش پوشی ديگر هيچ شباهتی به دهسال فبل خود ندارند که حتی از غربی های هم عصر خود هم خيلی متمدن تر به نظر می آيند. ناگفته پيداست که اين تغييرات ناشی از بردن زورکی مردم به حمام و آرايشگاه بود، نه در اثر تحول در فرهنگ اجتماعی که شال و عمامه و چاقچور از تن بدر کردن هم يکی از پيامد های طبيعی آن است. پس، مردم بلحاظ تفکر همانی بودند که قبل از دهسال پيش بودند، رضا شاه فقط سر و وضعشان را مرتب و شيک کرده بود. اگر رنجيده نمی شويد اجازه دهيد بنويسم که ما از نظر فرهنگی حال هم همان مردم هستيم

يعنی مردمی که ظاهرش با باطنش هيچ تناسبی ندارد. اين که نوشتم شهريگری ما ريشه ندارد منظورم همين بود. همه از فرهنگ شروع کرده و در اثر آگاهی کم کم بطور طبيعی شيوه زندگی و سر و وضعشان تغيير کرده، ما اما ابتدا بطور کلی سرو وضعمان شبيه انسانهای با فرهنگ و پيشرفته شده بی اينکه نيم گامی هم به سوی پيشرفت فرهنگی برداشته باشيم. و چون کار را از انتها آغاز کرده ايم، دچار سرگردانی و گيجی شده ره بجايی نمی بريم. اين تغييرات ظاهری هم شاه را به اشتباه انداخت، هم خارجی ها را و هم از همه بدتر خودمان را. ظاهر خود و زندگيمان آن اندازه حتی برای خودمان هم غلط انداز و با فرهنگ و متمدن شده که ديگر اصلآ خود را نيازمند به آموزش چيزی نمی بينيم. ما وقتی در آيينه نگاه می کنيم يک من قلابی و ساختگی را در آن می بينيم. منی که به جای شباهت به خود شبيه به اروپايی ها و آمريکايی های پيشرفته است، اما در باطن حتی در رديف همسايگان کمی با فرهنگ خود هم نيست و حقيقتش همين وضع خجالت آوری است که در ايران وجود دارد

اينکه ما در عالم حقيقت در تعفن دست و پا می زنيم اما خود را از همه ی همسايگانمان مترقی تر می بينيم، اينکه بعضی از ايرانيان اعراب و ترکيه و افغان و پاکستان... و يا حتی اروپايی ها را هم داخل آدم نمی دانند و ايرانی را مترقی ترين مردم جهان تصور می کنند از همين امر ناشی می شود. اگر اين حقيقت تاريخی را در نظر گيريم که ملت های متمدن برای رسيدن به چنين سر و شکلی که به موازات تغييرات بنيادين در فرهنگشان بود دستکم هشتصد سال روشنگری و کار فرهنگی و مبارزه مدنی کردند، سپس در نظر آوريم که ما فقط در عرض چهار ـ پنج سال از ملتی قرون وسطايی تبديل به مردمی شيک و متمدن شديم، آنگه متوجه می شويم که اين پارادوکس ظاهر و باطن ما، يا بی شباهت بودن دولت قرون وسطايی مان به ملت ظاهرآ سوپر مدرنمان کاملآ قابل درک است

مدنيت يکصد ساله قبل از انقلاب اسلامی ما، بويژه پنجاه ساله دوم آن به ساختمان شيک و خوش رنگی می ماند که بر روی ستونهايی کهنه و پوسيده بنا شده باشد. به همان علت هم با چند تلنگر ملا ها فرو ريخت و ويران شد. نگارنده باور دارم اگر پهلوی ها يک خيانت بزرگ کرده باشند اين بود که ظاهر ما را آراسته و بعنوان يک ملت متمدن و پيشرفته به جهانيان قالب کردند. حال جهان به جای خود، از آن مصيبت بار تر اين است که خودمان هم خود را گم کرديم. برای همين هم هست که جايگاه خود را نمی شناسيم . حقيقت و درونمان همين جمهوری اسلامی است، با احمدی نژاد و جنتی و ملا حسنی و الله کرمش

اما خود را پيشرفته ترين و فرهيخته ترين ملت جهان می دانيم. اين از خود دور افتادن و مدنيّت تصنعی هم باعث شده که حتی برترين نظامهای جهان همچون سوئد و هلند و آلمان را هم عقبمانده بدانيم و چيزی بر تر از همه بخواهيم. و چون از اسباب بزرگی هم فقط گنده گويی و ظاهر را آماده کرديم، طبيعی است که چنين چيزی ناشدنی است. پس همچنان ما می مانيم با گنده گويی ها و آرزوهای محالمان، ايران می ماند با جمهوری اسلامی و ملا هايش. اين مقدمه آوردم تا به مصاحبه اخير جيمی کارتر، رئيس جمهور آمريکا در دوران انقلاب اسلامی با صدای آمريکا برسم، و به اين بهانه به طرح چند مشکل. خانم مصاحبه گر وقتی از وی می پرسد که آقای کارتر، از آنجا که بسياری از ايرانيان شما را بعلت حمايت از انفلاب مسئول سقوط اين کشور به دست ملا ها می دانند، آيا خود نيز در اين باره احساس گناه می کنيد؟

جيمی کارتر پاسخی شبيه به اين می دهد (من که به خواست مردم ايران، بويژه قشر باسواد آن احترام گذاردم و بجای حمايت از شاه از انقلابيون پشتيبانی کردم، تصور نمی کنم که عمل زشتی انجام داده باشم که مستوجب خجلت باشد!) نويسنده در انقلاب بيست و پنج ساله بودم، پس نه تنها خود شاهد زنده درست بودن اين گفتار جيمی کارتر هستم، که برای ايشان به دليل گردن نهادن به اراده مردم ايران از صميم قلب احترام زيادی هم قايلم. پس آنان که کارتر و ليبی و عرفات و قذافی و خلاصه احمد و اصغر را مسئول اين خانه خرابی می دانند يا متاسفانه ديدی سطحی دارند، و يا اينکه طبق سنت جاودانه ايرانيان برای فرار از مسئوليت و نقد از عملکرد ساده لوحانه خود باز هم به دنبال شمر و يزيد ستمگر می گردند. آخر ما تا کی می خواهيم به اين بی اخلاقی ادامه دهم، و بجای خاين دانستن کارتر و عرفات و خمينی و خاتمی و... کمی به عملکرد خود توجه کرده و با عبرت آموزی از خطاهامان خود را اصلاح کنيم

حقايق را لوث نکنيم. نگويم که کارتر در ايران انقلاب راه انداخت. خير، انفلاب اسلامی را مردم ايران براه انداختند، نه حتی مردم کوچه و بازار، بلکه به ظاهر فرهيختگان و روشنفکران اين مردم، درست همانطور که کارتر بيچاره می گويد. او انسان بسيار خوب و قابل احترامی است. وی سالها است که زندگی خود را وقف پيش برد دموکراسی در جهان کرده. امروز هم حتی با اين پيری مرتبآ در سفر است و در کار کمک به امر پيش برد دموکراسی. همين کارتر از بزرگترين کمک کنندگان به مردم آفريقای جنوبی و لهستان و چک و ... برای استقرار آزادی در آن کشور ها بود. اگر آنان هم جمهوری اسلامی خواسته بودند، طبيعی است که او در آن جهت بدانها کمک می کرد. او در مورد انقلاب اسلامی تقصيری ندارد. اين آدم وقتی ديد نود و نه مميز نود و نه درصد روشنفکران ايران خمينی را می خواهند، به خواست برگزيدگان اين مردم احترام گذارد و دست از حمايت از رژيم پيشين برداشت و به انقلابيون کمک کرد تا بدانچه می خواهند دست يابند. چنانچه يک ايراد بر وی وارد باشد اين است که نمی دانست که اين بيچاره ها نه تنها روشنفکر نيستند بلکه آدمهای نا آگاهی هستند که دارند گور خود و مردمشان را می کنند. وی با شکست خود از ريگان حتی بهای اين عدم شناخت از بی عرضگی روشنفکران ايران را هم پرداخت کرد

[Rasputin]

گور آخوند کنده است



طی نزدیک به سه دهه چیرگی مطلق اهریمن بر سرزمین اهوراییمان، با فرا رسیدن بهار و تابستان، سگهای هار اسلام و شب پرستان گریخته از دفینه های دیو، آشکارا به دشمنی با هر آنچه زیبایی و رنگارنکی است بر می خیزند.
خرامیدن دختران شعر و شراب در خیابانها، اندام سروقامتان نژاد پاک، گیسوان پریشان و رنگارنگ زنان خاکِ هنر، چهره های آراسته و لبان خندان و گل رنگ بانوان ناز ایرانشهر، چون خاری در چشم دریده و دشنه ای در دل سیاه و چرکین اهریمن، راحت و آرامش را از آخوند، این مظهر پلیدی و تباهی و ننگ و بی آبرویی بشر می ستاند و چون سگهای وحشی آرواره هایش را برای گاز گرفتن و دریدن بکار می اندازد.
از قضا بهار و تابستان بهترین فرصت برای دهن کجی ( مقاومت مدنی ) به حکومت اسلامی است. می باید دختران و زنان آگاه و مبارز در کنار حمایت مردان و جوانان شجاع با بی پروایی تمام با بر انداختن حجاب از اندام زیبایشان تولد شادی و شور و مرگ شبِ خفاش را فریاد بر آورند.
نباید از بازداشت و کلانتری و دادگاه و جزیه ترسید. پدران و مادران و همسران بدانند که این کمترین هزینه ایست که برای کسب حقوق طبیعی خود و فرزندان و همسرانشان می پردازند. احضار شما به کلانتری و بی دادگاه های جمهوری اسلامی و ستیز با ناقانون های اسلامی باعث افتخار و غرور دیگر هموطنان شماست

[Rasputin]

[Rasputin]

[Rasputin]

عربستان سعودی خزانه دار تروریست های اسلامی

« مایلز کوپلند » مأمور سی. آی. ا که در منطقه خاورمیانه و خاور نزدیک خدمت می کرد می گوید: « طرز برخورد ما با مسائل اینطور بود که صبر کنیم ببینیم چه غلطی کرده ایم. »

زیرا در آن زمان ایالات متحده تازه داشت موقعیت خود را در خاورمیانه تجربه می کرد و اطلاعات چندانی از منطقه نداشت و علیرغم نقش پیشاهنگ ایالات متحده در پیروزی جنگ جهانی دوم، ارتش آمریکا حضور چشم گیری در شمال آفریقا و خلیج فارس نداشت. آژانس ناپختة اطلاعات مرکزی CIA در آن زمان، تعدادی از فارغ التحصیلان وابسته به گروه دانشگاه های شرق شناسی که در امور اسلامی و زبان های شرقی و خاورمیانه ای درس خوانده بودند و اصولاً تجربه ای در کار نداشتند به کار گرفت، البته از آغاز شکل گیری CIA توسط اینتلیجنس سرویس دست کم و یا بیشتر تا دهة پنجاه تحت حمایت اطلاعاتی و عملکردی اینتلیجنس سرویس بود.

خاورمیانه میدان اسب دوانی بریتانیا بود، اگرچه مصر، عراق و ایران ظاهراً مستقل بودند، ولی غیررسمی و غیرمستقیم تحت سلطة انگلیسیها بودند، فلسطین و اردن، رسماً دست نشانده بریتانیایی ها بودند. کویت و سایر شیخ نشین های خلیج فارس و هندوستان و پاکستان از مستعمرات بریتانیا بشمار می آمدند.

پس از جنگ دوم، عربستان سعودی نقطه ورود و لنگر حضور آمریکا در منطقه بود، البته ورود رسمی ایالات متحده به منطقه در سال ۱۹۴۵ در جریان پهلو گرفتن کشتی تفریحی روزولت در دریاچة تلخ (المره) در حاشیة کانال سوئز آغاز شد.

البته نخستین رویداد، قرارداد واگذاری امتیاز نفت عربستان سعودی به ایالات متحده در سال ۱۹۴۴ بود که در سیر تکاملی خود شرکت نفت عرب- آمریکایی Aramco به قدرت بزرگ نفتی در جهان تبدیل شد. باید اشاره کرد که صعود ابن سعود و برادران وهابی او به کمک وابستگان انگلیسی مانند هری سنت جان بریجر که بعدها به عبدالله فیلبی معروف شد و مسلمان شد صورت گرفت. او بعدها به عنوان تاجر و واسطه، نماینده کمپانی فورد و عامل « استاندار اویل کالیفرنیا » (Soca) در عربستان سعودی شد و قراردادی ۶۰ ساله در مساحتی برابر با ۳۶۰ مایل مربع با بهای پرداخت ۲۵۰ هزار دلار نقد و بهای سالیانه پنج هزار سکه زر برای امتیاز واگذاری برای بهره برداری نفت و گاز منعقد کرد.

بیانیة ۱۹۴۳ فرانکلین دلانو روزولت، مبنی بر آن که آمریکا مدافع عربستان سعودی است، به وسیلة همه رؤسای جمهوری ایالات متحده، بخصوص در سال ۱۹۵۶ در دکترین آیزنهاور، و در سال ۱۹۸۰ در دکترین جیمی کارتر، مورد تأکید مجدد قرار گرفت. در سال ۱۹۴۴، ایالات متحده نخستین هیئت نظامی خود را به عربستان سعودی فرستاد، در سال ۱۹۴۵ ایالات متحده و عربستان سعودی نخستین موافقتنامة همکاری نظامی را امضا کردند که منجر به استقرار نخستین پایگاه هوائی ایالات متحده در « دهران » خلیج فارس شد که تا دهة شصت به صورت پایگاه عملیاتی آمریکا عمل کرد. این موافقت نامه، بیدرنگ قرارداد سال ۱۹۴۹ را در پی داشت که بنا بر آن، گروه نقشه برداری و مطالعاتی امکان پیدا کرد تا کل شبه جزیره عربستان را تحت پوشش قرار دهد و ارتش ایالات متحده توانست چهل و سه هزار نیروی مجهز زمینی و هوائی را در این کشور مستقر کند. قرارداد دیگری نیز در سال ۱۹۵۱ میان دو کشور به امضا رسید که براساس آن، هیئت آموزش نظامی ایالات متحده، به طور ثابت در عربستان سعودی مستقر شد.

مناسبات آمریکا با عربستان سعودی، معنی خاص خود را داشت: حوزه های نفتی را باید به سرعت توسعه می داد، موافقت نامه های نظامی را به امضای دو طرف می رساند و زمینه های هجوم غول های نفتی تگزاس، اوکلاهما و لوئیزیانا را به قلمرو پادشاهی عربستان سعودی فراهم می آورد.

ایالات متحده، با دستیاری بریتانیای کبیر به عنوان شریک و در عین حال رقیب، از طریق قراردادهای نظامی، عربستان سعودی را در محاصرة خود گرفت. در سال ۱۹۵۱، ایالات متحده و پادشاهی انگلستان، پیشنهاد تشکیل وحدتی را دادند به نام « فرماندهی خاورمیانه » که ایالات متحده، بریتانیا و ترکیه، اسرائیل و اردن را در بر می گرفت. سعی کردند مصر را هم در این مرکز بگنجانند، اما پادشاه مصر که زیر فشار ناسیونالیستها متزلزل شده بود و از تشکیل دولت جدید اسرائیل نیز ناخرسند بود، مؤدبانه به پیشنهادشان پاسخ منفی داد. پس از آن، بریتانیا پیشقدم شد و با شرکت ترکیه، عراق، ایران و پاکستان، مجموعه ای را به نام « پیمان بغداد » سازمان داد.

ایالات متحده که در حال ساختن روابط خود با این کشورها بود و همزمان، بر آن بود تا دست بریتانیا را از ثروت نفتی خلیج فارس کوتاه کند، به پیمان بغداد ملحق نشد. یکی از ناظران زیرک آمریکائی، به کنایه برای شورای روابط خارجی نوشت که بریتانیا پیمان بغداد را « برای حفظ موقعیت خود در عراق و ایجاد نقطة اتکائی برای توسعة نفوذ خود در خاورمیانه علم کرده است».

پیمان بغداد اما، با وقوع انقلاب عراق در سال ۱۹۵۸، از بین رفت. شاه عراق که گماشتة انگلیس بود، سقوط کرد و به دست نیروهای متحد ناسیونالیست های ارتش و حزب کمونیست عراق، اعدام شد. بنابراین، دیگر جایی برای ادامة پیمان بغداد باقی نمی ماند. البته این پیمان، جای خود را به سازمان دفاعی مرکزی ( پیمان سنتو ) داد که تشکیل می شد از ایالات متحده، بریتانیا، ترکیه، ایران و پاکستان. ضمناً، پاکستان از طریق عضویت در « سازمان دفاعی جنوب شرقی آسیا » نیز، به غرب وصل بود.

وحدت های انگلیسی- آمریکائی در خاورمیانه، متکی به اهرم های سنتی نفوذ خارجی، قدرت نظامی و بازوهای اقتصادی و دیپلماتیک بود. اگر چه طولی نکشید که با درگرفتن جنگ سرد، عامل دیگری هم برای توجیه حضور ایالات متحده و بریتانیا ظهور کرد که عنوانش مذهب و قدرت فرهنگی اسلام سیاسی بود. محور این عامل، عربستان سعودی بود تا در آینده تبدیل به واتیکان اسلام شود. با ظهور عربستان سعودی به مثابه وزنه ای آمریکائی در برابر مصر (جمال عبدالناصر و ناسیونالیست ها) و سازمان دادن اخوان المسلمین برای مأموریت هائی سری در به قدرت رساندن طیف راست اسلامی در اقصی نقاط منطقه، نقش اساسی را ایفاکرد، که یکی از عوامل کلیدی آنها سعید رمضان بود.

سعید رمضان که نظریه پرداز محوری اخوان المسلمین بود، به عنوان سفیر غیر رسمی اسلامیسم، به خدمت عربستان سعودی در آمد. زمانی که اخوان المسلمین، در رژیم عبدالناصر موازنة قدرت را به سرعت از دست می داد و می کوشید تا برای حفظ موقعیت خود در مصر کاری بکند، عربستان سعودی نه تنها بی دریغ به پای این سازمان پول ریخت، بلکه به آنان پیشنهاد کرد تا قلمرو سعودی را به عنوان پناهگاه امن خود انتخاب کنند. ترس از تهدید کمونیسم، چنان شاهان سعودی را برداشته بود که دیدند در مقابل کمونیست ها، طرف مقابل آن را که طیف راست اسلامی باشد، باید تقویت کرد.

در این طیف، تیغ برهنة ضد کمونیستی در دست اخوان المسلمین بود، پس باید سرمایه را آنجا می ریختند. از سوی دیگر، عربستان سعودی جمال عبدالناصر را هم که بر کشور فقیر مصر حکومت می کرد و چشم به نفت عربستان دوخته بود، به همان اندازه ترسناک ارزیابی می کرد.

بنابراین، به هر دو دلیل ضد کمونیستی و ضدناسیونالیسم عرب، عربستان سعودی زیر بال و پراخوان المسلمین را گرفت تا نه تنها در مصر، بلکه در سراسر خاورمیانه و جهان رشد کند.

اکنون از خزانة عربستان سعودی به دیگر گروههای تروریستی مذهبی دنیا نیز کمک مالی می شود از جمله حماس، جهاد اسلامی، حزب الله لبنان، مجاهدین خلق ایرانی و ...

[Rasputin]

[Rasputin]

[size]

[/size]

[Rasputin]

رویداد نکات و حوادثی، اغلب در جهان امروز رخ میدهد که بیشتر با ناباوری و تزویر شخصی بخصوص، ارتباط مییابد ولی در اینجا موردی، حاکی از تزویر و فریبکاری "تقیه" رژیم فقاهی ایران است که از بیست و هشت سال پیش به مردم قربانی شده کشورمان تجاوز میکنند.

چند روز پیش دادستان و قاضی شرع رژیم فقاهی ایران سعید مرتضوی در نشست شورای حقوق بشر در ژنو همراه با جمال کریمی راد همقماش دیگرش شرکت مینماید!!!

یراستی حضور دژخیم جنایتکاری بنام سعید مرتضوی حاکی از بیشرمی عمامه بسران رژیم مذهبی است که این شکنجهگر ضد کلیهی حقوق انسانی را بعنوان نماینده رژیم در کنفرانس شورای بررسی حقوق بشر به ژنو اعزام نمودند و نهایت تأسف و حتی شرمندگی اخلاقی و انسانی برای سایر نمایندگان و حقوقدانان کشورهای دیگر بود که با چنین جانی در زیر یک سقف نشسته تا به بررسی اصول اولیه تضمین شده حقوق انسانی بپردازند.

سعید مرتضوی فرزند خلف روحالله خمینی بنیانگذار جمهوری جهل و استبداد ایران و همتای جانی خونخوار دیگرشان مانند صادق خلخالی و لاجوردی میباشد که به نمایندگی از صدها هزار شکنجه و اعدام شدگان در بیدادگاههای عصر حجری رژیم مذهبی ابران، حال برای بررسی حقوق انسانی به ژنو فرستاده میشود!!!

شخصی که از بدو شروع کارش بعنوان دادستان رژیم اسلام عزیز بیش از صد روزنامه را با کوچکترین ایراد تعطیل و سانسور نموده و عامل اصلی دستگیری شادروان بانو زهرا کاظمی در اواخر مه مه 2003 هنگام عکسبرداری از خانوادههای دانشجویان زندانی در مقابل زندان اوین میباشد که بدستور این جانی وی را بداخل اوین برده و بعد از شکنجه و تجاوز جسد او را به بقیةالله بیمارستان ویژه سپاه پاسداران میبرند.

آقای دکتر شهرام اعظم پزشک کشیک آنروز بیمارستان پس از فرار از ایران و پناهندگی به کانادا در اظهارات خود که مورد تأئید مقامات دولت کانادا و شخص وزیر امور خارجه آن کشور هارپییر پتیگرو قرار گرفت چنین میگوید:

سه نگهبان زندان که زهرا کاظمی را به بیمارستان آوردند مدعی شدند که مشکل گوارشی موجب خونریزی شده است! اما دکتر شهرام اعظم در همان نگاه اول تشخیص داد که ضرباتی بر سر بیمار وارد شده است. وی اضافه میکند وقتی برای اولین بار زهرا کاظمی را دیدم بیهوش زیر یک پتو روی برانکارد بود و فقط میشد که لکه خونمردگی را روی پیشانیاش دید. طبق تشخیص بیمارستان زندان یکی از پرستاران سعی کرد لولهای را از راه بینی به معده بفرستد، ولی بلافاصله معلوم شد که استخوان بینی شکسته است. بر تمام بدنش نشانههای عجیبی از ضربه و خشونت وجود داشت. یک لکه خونمردگی بزرگ از سمت راست پیشانی تا کنار گوش دیده میشد. گوشها ظاهراً سالم بود ولی پارگی یکی از گوشها کاملاً تازه بود و یکی از رگها نیز پاره شده بود.سه بریدگی عمیق روی گردن داشت که بنظر میرسید با ناخن گوشت او را کنده باشند. شانه راستش ورم کرده بود و دو انگشت چپش شکسته بود. ناخنهای سه انگشت او نیز شکسته و یا کاملاً کنده شده بود. شش چپ او ورم کرده بود که احتمالاً بدلیل شکستگی دو دندهاش بود. یک خونمردگی بسیار بزرگ از شکم شروع شده و تا رانها و زانوهایش را میپوشاند. در ایران پزشکان مرد اجازه ندارند بیماران زن را معاینه کنند ولی پرستاری که با من کار میکرد زهرا را معاینه کرد و گفت که این خونمردگی و زخم تمام اندام جنسی او را پوشانده است که ناشی از تجاوز وحشیانه به او بوده که احتمالاً بدلیل اصابت ضربههای شلاق بود. پنج پارگی روی یک پا و هفت پارگی روی پای دیگر دیده میشد و شست پای چپ او نیز له شده بود. ...

این یکی از جنایات بیشمار سعید مرتضوی و بیست وهشت سال تجاوز به ابتدائی ترین حقوق انسانیت که اکنون با وقاحت کامل در نشست شورای حقوق بشر در ژنو حضور بهم میرسانند!!!

اضافه میگردد بر اثر اقدامات سریع و بسیار فوری چند تن از حقوقدانان ایرانی و بخصوص آقایان دکتر منوچهر گنجی و عبدالکریم لاهیجی به دبیرکل سازمان ملل متحد و نخست وزیر کانادا با طرح شکایتی از طرف فرزند خانم کاظمی بنام استفان و تلاش همه جانبه یک حقوقدان فرانسوی ظرف مدت بسیار کوتاه در صدد بازداشت سعید مرتضوی برمیآیند که مأموران بیشمار امنیتی رژیم مطلع شده و بلافاصله وی را قبل از بازداشت به ایران برمیگردانند!! البته شرمی ابدی برای همه کسانی با وی در ژنو زیر یک سقف نشستند لکه ننگی بر این مجمع جهانی حقوق بشر باقی خواهد ماند.

[Rasputin]

[Rasputin]

[Rasputin]

[Rasputin]

آيا فلسفه و دين با هم در تعارض اند؟ عقلانيت و ديانت با هم چه نسبتی دارند؟ آيا خردورزی و معنويت در تضاد با يکديگر قرار دارند؟ کوشش برای پاسخگويی به اين پرسش ها و طرح مسايل و مباحثی از اين گونه در کانون اصلی همايشی قرار داشت که در روزهای ۱۳ تا ۱۶ ژوئيه (۲۲ تا ۲۵ تيرماه) سال جاری در دانشگاه شهر کلن آلمان برگزار شد.
اساتيد دانشگاه و صاحبنظرانی از کشورهای آلمان، آمريکای شمالی، اتريش، ترکيه، تونس، دانمارک، ژاپن، فرانسه و هلند گرد هم آمده بودند تا با تبادل نظر پيرامون مسايل مربوط به دين و فلسفه و عقلانيت و معنويت، ديدگاه های خود را به بحث و مناظره گذارند. با آنکه سخنرانی از ايران در اين همايش شرکت نداشت، اما دو صاحبنظر ايرانی مقيم آلمان، دکتر مرتضی قاسم پور از دانشگاه کلن و حميدرضا يوسفی از دانشگاه تريير آلمان در شمار سخنرانان همايش بودند.

هدف از برگزاری اين همايش جهانی را به طور کلی می توان پاسخگويی به اين دو پرسش اساسی خلاصه کرد:


کسانی که در مواضع و آرا خود بر اعتبار عقلانيت به عنوان آخرين افق برای توصيف و تفسير جهان تأکيد دارند، چگونه قابليت معيارهای عقلانی را در مباحث و مجادلات کنونی ميان نسبت دين و فلسفه و در چالش با گسترش روزافزون معنويت و ديانت می توانند به اثبات رسانند؟
از سوی ديگر، آنان که در عقايد و نظرات خود بر معنويت و دين يا امور فراتجربی تأکيد می ورزند و آنها را غايت امور می دانند، چگونه می توانند به ابزار تفاهمی دست يابد تا بوسيلهی آن، علايق و خواست های خود را بيان و آنها را برای ديگران نيز روشن و قابل درک کنند؛ بدون آنکه با تعصب و جزم انديشی، بين خود و ديگران جدايی افکنند.

مراسم افتتاحيه با خوش آمدگويی رئيس دانشکده فلسفه دانشگاه شهر کلن، پرفسور هانس پيتر اولمان آغاز شد و با سخنان کوتاه آکسل کوهلر، دبير شورای مسلمانان آلمان ادامه يافت. در نخستين شب همايش نيز رئيس داشگاه کلن، پرفسور آکسل فرايموت با شرکت کنندگان و ميهمانان به گفت و گو نشست.

ريشه های مشترک عقلانيت و معنويت


به سادگی می توان نشان داد که در گستره فرهنگ مغربزمين، چه در عهد باستان و چه در قرون وسطی، دين و فلسفه سعی در برقراری رابطه ای تکميلی داشته و همواره مکمل و متمم يکديگر بوده اند


پروفسور کلاوديا بيکمان

در سخنرانی افتتاحيه، پرفسور کلاوديا بيکمان، دبير علمی اين همايش و رئيس "جامعه فلسفه ميان فرهنگی"، در ضرورت برگزاری چنين گردهمايیها و لزوم گفتگوهای ميانفرهنگی گفت: امروزه در مباحث بسياری که در گستره فلسفه معاصر در جريان است، به گونهای آشکار و بيش از پيش، بر تعارض عقلانيت و خردورزی با معنويت و ديانت و نيز بر تنش فلسفه با دين تأکيد می شود.

به ويژه در چند دهه اخير شماری از نظريه پردازان با برجسته نمودن تقابل اين دو حوزه، منشاء برخی از مسايل مهم جهان معاصر را در اين رويارويی جستجو می کنند. در واقع خرد خودمختار و عقلانيت خودسامان ديرزمانی است که خود را در برابر مراجع و منابع فراعقلانی پاسخگو نمی داند.

از سوی ديگر، معنويت بی سرپناه و ديانت متحرک نيز، در عصری که گفتمانهای فلسفی بر مباحث چيره شده و در کل سازمانی عقلانی يافته اند، به سختی قادرند در محدوده استدلالهای فلسفی در مقابل حريف تاب آوردند و خواست و برداشت خود از جهان را تبيين کنند.

اما می دانيم که هميشه چنين نبوده است. آنچه اکنون از هم جدا و دور به نظر می آيد، در بسياری از سنتهای و نظام های انديشگی اروپايی و غير اروپايی، با هم در ارتباط بودند و از هم تأثير پذيرفته اند. به سادگی می توان نشان داد که در گستره فرهنگ مغربزمين، چه در عهد باستان و چه در قرون وسطی، دين و فلسفه سعی در برقراری رابطه ای تکميلی داشته و همواره مکمل و متمم يکديگر بوده اند.

تنش متأخر عقلانيت و معنويت

اکنون ميان طرحی که عقلانيت وابسته به دانش از جهان به دست می دهد با تفسيری که معنويت به عنوان آخرين افق در پيش روی ما می گشايد، تنشی فزاينده بوجود آمده است


پروفسور کلاوديا بيکمان

پرفسور بيکمان سپس شواهدی نيز برای اين مدعای خويش برشمرد و گفت: "کافی است که به اشکال مختلف فلسفهورزی دوران پيش سقراطيان نگاه کنيم تا چنين روابط تکميلی را به وضوح ببينيم. در دوره بعد از آن نيز میتوان 'خير فراحسی' در نزد افلاطون و ايده ارسطويی 'والاترين اصل الهی' را در نظر بگيريم که برای ما آدميان در موقعيت هايی بسيار نادر و استثنايی قابل دسترسی است. نو افلاطونيان تا آنجا پيش می رفتند که قلمرو فلسفه و دين را در امتزاج و آميزش مستقيم با هم می ديدند و معتقد بودند که عقلانيت صورت ضروری بيان امر الهی است."

حتی مرز مشخصی که امانوئل کانت ميان دين و دانش می کشيد، در خدمت احترام به دين و پذيرش ايمان فراتر از عقلانيت به نيرويی فراحسی است و نه به منظور نقد و نابودی آن. فيشته، شلينگ و هگل نيز بر اثر پيامدهای جدايی اين دو حوزه، در صدد اند که دوباره وحدت و يکپارچگی دين و دانش را يادآور شوند. آنان خاطرنشان می کنند که فلسفه و دين، اگر نه نوع مناسبات خود، حداقل می بايد موضوعاتی مشترک برای مباحث خود بيابند.

اين کوششها تا قرن بيستم و در آثار مؤخر مارتين هايدگر و نيز نظريه های کسانی چون لودويگ ويتگنشتاين ادامه می يابد. اما اکنون ميان طرحی که عقلانيت وابسته به دانش از جهان به دست می دهد با تفسيری که معنويت به عنوان آخرين افق در پيش روی ما می گشايد، تنشی فزاينده بوجود آمده است. از اينرو اهميت همايشهايی از اين نوع در آن است که می کوشند در عرصه ای ميان اين تنش و کشمکش های افراطی، نقشی ميانجيگر داشته باشند.


برخی از آثار ابن رشد اينک از آثار مهم در تبيين فلسفه اسلامی به شمار می روند

دين و فلسفه در شرق

موضوع اغلب مقاله ها و رساله هايی که به همايش دين و فلسفه ارائه شده بود، از سويی تبيين ديدگاه ها و از سوی ديگر نشاندهنده کوشش در ايجاد تفاهم ميان نظرگاه متفاوت و يافتن نقاط مشترک به منظور تداوم گفت و گو ها بود.

يکی از جالب ترين سخنرانیها را پرفسور محمد ترکی از تونس ارائه کرد. موضوع مقاله وی "جدل ميان فلسفه و دين در آثار ابن رشد" بود که در آن پيش از هر چيز به نظرات ابن رشد در کتاب "فصلالمقال فيما بين الحکمة و الشريعة من لاتصال و مناهج الادله" پرداخت.

اين کتاب که تا قرن نوزده ميلادی مهجور و گمنام مانده بود، اينک يکی از آثار مهم در تبيين فلسفه اسلامی است و نشان می دهد که متفکران مسلمان از ديرباز خود را با اين معضل مهم مشغول داشته اند.

دکتر مونيکا کيرلوسکار- اشتاينباخ نيز در سخنرانی خود با عنوان "غلبه بر تقابل خرد و معنويت"، معيارهای عقلانيت را در مکتب ادويتا- ودانتا بر اساس الگوی انديشگی ساروپالی راداکريشنان، رئيس جمهور اسبق هند (۱۹۶۲ تا ۱۹۶۷) و يکی از برجسته ترين فيلسوفان دين، مورد بررسی قرار داد.

"شهود" و "تجربه شهودی" در انديشههای راداکريشنان از جايگاهی ممتاز برخوردارند و نقشی مهم در فرايند شناخت دارند. او معتقد است که آدمی تنها از طريق "شهود" می توان عمق حيات را بيشتر تجربه کند؛ از اين رو علم نيز می بايد خود را با "تجربه شهودی" مشغول دارد. سخنران سعی در پاسخ به اين پرسش داشت که آيا بر اساس معيارهای عقلانيت، می توان نظريه "تجربه شهودی" را بکار بست؟