The End Of Dictador Islamic Republic (Election fraud)

[Rasputin]

Religious despotism is most intransigent because a religious despot views his rule as not only his right but his duty." -- Abdolkarim Soroush

The French philosopher Michel Foucault, at the request of one of Italy's biggest dailies Corriere della Sera, went to Iran to cover the growing unrest and protests against the increasingly despotic regime of Shah Mohammad Reza Pahlavi. What Foucault found upon his arrival not only surprised him but shook him to his very core. In an interview he later recalled:

Among the things which characterize this revolutionary event, there is the fact that it has brought out -- and few peoples in history have had this -- an absolutely collective will. The collective will is a political myth with which jurists and political philosophers try to analyse or to justify institutions . . . nobody has ever seen the "collective will" and, personally, I thought that the collective will was like God, like the soul, something one would never encounter.[1]

In some respect owing to his implicit Orientalism, Foucault attributed this phenomenon of the "collective will" to the "power keg called Islam." This, however, is only part of the story.

Last February marked thirty years since Ayatollah Khomeini's triumphant return to Iran. The aged cleric has evoked an entire panoply of charged reactions and emotions ever since: from love and adulation to fear and hatred. He bestowed on the world its first theocratic republic and a legacy which to this very day continues to be contested and replete with paradox and irony.

There is of course the perennially asked question of whether Iran did in fact experience a "religious" revolution. By all accounts the revolution took place off the back of a broad coalition, which incorporated the educated middle classes, Marxist-Leninists, Maoists, Marxist-Islamists, Liberals, Nationalists, politicized clergymen, shanty town dwellers, bazaar merchants, and the pious masses. It was, to quote the Oxford-based Iranshenas Homa Katouzian, a "revolt of society against the state."[2] The shah's sultanistic practices and abuse of arbitrary power (estebdad) left him without a single class to prop up and defend his regime. Even a vast swathe of the technocratic classes and Western-educated intelligentsia, who were, at least in part, dependent on the regime for their way of life, turned against their erstwhile patron.

Iran's revolution was the last popular revolution of the twentieth century. While being a revolt against the dictatorship of the Shah, it was also a revolt against colonialism and Western interference in Iran's domestic affairs. It is this aspect that gave the revolution its unmistakably modern flavor. While the battle against estebdad and neo-colonialism was at the forefront of the revolutionary movement's concerns, on a less observed front, another battle was taking place upon the contested site of the fractious Iranian Self.

The most famous and oft-cited work preceding the revolution that sought to grapple with this dilemma was Jalal Ale-Ahmad's short book, Gharbzadegi (1962/1341) or Westoxification. In his youth Ale-Ahmad had links to the communist Tudeh Party and later became a supporter of the nationalist Prime Minister Mohammad Mossadeq, even defending the latter's house against hired hooligans and street toughs. In an unprecedented move, Mossadeq nationalized the Anglo-Iranian Oil Company (AIOC), which brought down, on himself and his country, the wrath of a declining British Empire. Britain had its economic interests to defend, and the Eisenhower administration's Cold War politics had little room for the democratic and nationalist aspirations of the developing world; it was decided Mossadeq had to be overthrown.

After the American-backed coup which ousted Mossadeq, Ale-Ahmad witnessed not only the unchecked rise of the Shah's autocracy, but also the penetration of Western consumer culture and mores, sapping the strength of the traditions and customs of his forefathers, eroding Iranians' national integrity and sense of self. In order to combat this perceived cultural "malaise," Ale-Ahmad, much as the revolutionary Islamist thinker Ali Shariati would later, urged a "return to self" (bazgasht beh khish). We shall return to this theme shortly.

Today inside Iran an altogether more perplexing variant of the tradition of estebdad continues. Iranian dissidents such as journalist Akbar Ganji and cleric Hojjat al-Islam Mohsen Kadivar (to name a few) have gone so far as to declare that a form of sultanism, albeit in theocratic garb, continues to stymie Iranians' hopes for a democratic future.[3] Unlike the Shah's dictatorship in which absolute power was amassed by a single individual and then later consolidated with the formation of a one-party state in 1975, however, the situation in Iran today is more intricate and elusive. While undeniably the lion's share of power rests with the Rahbar (Supreme Leader) and the various governmental, military, and parastatal organs under his command, multiple sources of power work against the kind of sultanism typical of the Shah's regime.

The Rahbar's rule is ideologically sanctified by Ayatollah Khomeini's concept of velayat-e faqih (Rule of the Jurisconsult), the concept that dissolved hundreds of years of tradition according to which "the order of the clerical community (ruhaniyyat) was in its disorder." That credo testified to the Shi'ite ulema's thitherto loose-knit organization, dispersed authority, and independence from the central government. With the institutionalization of concept of velayat-e faqih, a state-sanctioned push toward a form of "caesaropapism" was initiated,[4] whereby a small group of politically active mullahs tried their utmost (with mixed results) to corral and co-opt their colleagues unresponsive to the call to think, work, and teach in accordance with the precepts of the Islamic state and state-ideology. (It's important to note just how idiosyncratic and controversial Khomeini's justification of clerical rule was, both then and now. Not a single Grand Ayatollah at the time of the revolutionary upheavals put his weight behind the concept of velayat-e faqih, with some like Grand Ayatollahs Kazem Shariatmadari and Abolqasem Kho'i openly dissenting.[5])

Iran is thus, for all intents and purposes, run by means of a precarious modus vivendi between a plethora of disparate power centers, leaving us with a power-structure approximating a brand of oligarchy. Though the entrenched factionalism of the Islamic Republic is by no means a mere reflection of this oligarchical structure, it is symptomatic of this deeper and more systemic problem. Power is never "total" even though the ruling establishment and its backers often find themselves inclined to pursue such a direction.

The notion of velayat-e faqih, first explicated in Khomeini's text Hokumat-e Islami (Islamic Government) written during his exile in Najaf, Iraq, contended that the senior clergy's right to rule derived from their unparalleled knowledge and ability to interpret the Islamic canon: the Qur'an, Sunnah, and the Hadith of the infallible Imams. In short, the ulema's exclusive right to exercise ijtihad was translated by Ayatollah Khomeini into an exclusive right to political rule. Many have remarked on the homology between this politico-philosophical vision and the political vision expounded in Plato's Republic, whereby the Philosopher-Kings derive their right to rule by virtue of their wisdom and ability to espy the light of the transcendent, while the rest of us languish in an abject state of ignorance and insurmountable darkness. Though the reality is in fact far more complicated than this brief sketch will allow us to convey, it is of little surprise that Iran's disaffected post-revolutionary intellectuals have since turned to the likes of Karl Popper, Hannah Arendt, and Friedrich Nietzsche to craft a counter-hegemonic discourse capable of putting paid to the "totalizing" claims made by powerful elements within Iran's ruling establishment.

While it's crucial to note the elitist kernel of the Khomeinist creed of velayat-e faqih, it is also important that we pay heed to the fact that the man himself, perhaps paradoxically, was also a populist, who spoke the common tongue and assimilated much of the rhetoric of the Left, famously mimicking Marx's Communist Manifesto, calling for "the oppressed of the world [to] unite."[6] Rather than a mere façade or instrumental manipulation en route to the total assumption of power, this populist dimension illustrates the contradictions which bedeviled the multiple imaginaries of Ayatollah Khomeini himself.[7]

The recent history of the Islamic Republic has seen a raft of Reformist politicians and their sympathizers endeavor to augment and empower the regime's avowedly "popular" other half, enshrined in the Constitution and confirmed by means of regular elections at both the local and national levels. The problem which Reformists have come up against time and again is of course the unaccountable and highly conservative clerics who dominate half of the Guardian Council and the Judiciary. Their ability to vet prospective candidates, ban putatively "un-Islamic" legislation, and finally, their indifference/unwillingness to rein in vigilante groups threw a proverbial spanner in the works for much of the Reformist president Mohammad Khatami's time in office.

[Rasputin]

The lexicon of Iran's new religious intellectuals fed off the discontent and anger felt by Iranian society at large and women in particular and was in turn itself readily translated into Iranian youth culture -- the widespread decline in piety and move toward "private" as opposed to "public" understandings of spirituality. Much like their Catholic brethren before them, they had come to the realization that religiosity imposed from above merely breeds more hypocrites! Individuals become obsessed with public displays of piety, hollow affirmations, and rituals for rituals' sake, as opposed the inner content of prayer, meditation, and communion with the Divine.

Shariati famously made the distinction between two incarnations of Shi'ism: the Safavid and the Alavi. While the former fastidiously obsesses about zaher (outer self) and the hollow pledges of piety to the political theology of the state, the latter emphasizes batin (inner self) and thus the inner and profound dimensions of faith, stressed by the first of the Shi'ite Imams, Ali, son-in-law of the Prophet Mohammad. The Khomeinists have been on more than one occasion compared to their Safavid predecessors, and the empty tautology whereby velayat-e faqih has emerged as the criterion of its own self-validation is proof of the latter-day decrepitude of a once revolutionary movement.

The desire for a form of freedom approximating Isaiah Berlin's "negative freedom," whereby the personal sphere is vouchsafed and protected from state interference, is widespread amongst young Iranians. This sentiment is more than understandable given that since the revolution not only the public but the private realm has been politicized virtually in its entirety.

Young Iranians, who make up the overwhelming majority of the population, desire a respite from being interpreted politically in spite of themselves. They want to shield themselves from a distinctly Iranian variation of the Sartrean "gaze" that reifies and fixes them in their designated social roles (as ideal "revolutionary" archetypes) along with the concomitant expectations accompanying such roles.

While Ale-Ahmad's critique of the West came out of a legitimate desire to counter the political, economic, and cultural imperialism, which came to dominate so much of what he saw all around him, this same critique has since emerged as an ossified ideological dogma, operating like a kind of litmus test of one's "fidelity to revolution principles."

Ale-Ahmad's life can be read as a parable of a trend that is not unique to Iran and casts a dreary shadow over much of the history of the Arab world as well: the disillusionment with the promises once harbored by the secular ideologies which defined much of the 20th century, in the face of colonialism and Western modernity. While Ale-Ahmad perceived "the West" as a rival and foe to be understood and challenged, Ayatollah Khomeini, in a gesture that Nietzsche might well have expected, transformed the Islam/West divide into a matter of moral valuation. When the West -- especially America in particular -- was transfigured into the "Great Satan" (Sheitan-e Bozorg), at least in the minds of the participants, the battle between East and West became a Manichean one of well-nigh cosmic proportions. Such a "reactive" rendering of Ahriman vs. Ahura Mazda obviously preceded Khomeini and will continue to spread its poison, aggravating the ignorance rampant on both sides of the ideological divide for the foreseeable future.

Much of the intellectual toil done in Iran and its diaspora since 1979 has sought to reconsider the metaphysical duality revived by the Imam. The realization that the West was never a closed totality party to a metaphysical essence in tandem with the cognizance of the irreparably fractured and incomplete nature of the Iranian Self has called into question the Manichean metaphysics of times past. There is no longer any "original" self to recuperate -- rather "authenticity" has become a more humble matter of coming to terms with this fracture. Neither East nor West has ever been eternal.

NOTES
1. Janet Afary and Kevin Anderson, Foucault and the Iranian Revolution: Gender and the Seductions of Islamism (Chicago, Ill.: University of Chicago Press 2005): 253.

2. Homa Katouzian, Iranian History and Politics : The Dialectic of State and Society, Routledgecurzon/Bips Persian Studies Series (London: RoutledgeCurzon, 2003).

3. Akbar Ganji, "The Latter-Day Sultan: Power and Politics in Iran," Foreign Affairs November/December (2008 ).

4. Abbas Amanat, Apocalyptic Islam and Iranian Shi'ism (London: I.B Tauris, 2009).

5. Olivier Roy, "The Crisis of Religious Legitimacy in Iran," Middle East Journal 53, no. 2 (Spring 1999). Though unfortunately I don't have the space to go into this issue here, the question revolves around the constitutional amendments of 1989 prior to Khomeini's death when the link between velayat and marja'yyat was formally severed.

6. Ervand Abrahamian, Khomeinism: Essays on the Islamic Republic (Berkeley ; London: University of California Press, 1993): 31.

7. Daniel Brumberg, Reinventing Khomeini: The Struggle for Reform in Iran (Chicago ; London: University of Chicago Press, 2001): Chapter 1.

[Rasputin]

آی ستمگران بخود آیید. اینقدر فساد دزدی و ظلم نکنید. خیلی دلم میخواهد سکوت کنم و هیچ نگویم و مثل اکثر مردم بیتفاوت شوم و بگویم بمن چه. ولی یک نیرویی درونی مرا وادار میکند که بگویم. و ساکت نباشم. در زندگی خود همیشه با خودخواهان و منفی بافان مثل همه مردم دیگر برخورد هایی داشته ام. البته انسانهای شریف و زحمت کش هم بسیار دیده ام ولی متاسفانه این نوع انسان ها تنها و بیکس هستند و برنامه ای و پشتیبانی ندارند در صورتیکه غارتگران و دزد حرفه ای متحد و در تمام دنیا با برنامه ریزی و مرتب پیش میروند. خودتان قضاوت کنید و ببینید که عاقبت و سرانجام آن افراد شرور و سرکش چه شد؟ از هیتلر شروع میکنیم دیدید که آنهمه قدرت و عظمت را از کف داد و با کشتن پنجاه میلیون انسان بی گناه خودش هم خودش را سوزانید. آیا آن همه وحشیگرهای وی به آن سرانجام وحشتناک میارزید؟ اگر او با صلح و صفا زندگی میکرد و از قدرت و نیروی خود برای رهایی انسانها و دانش استفاده میکرد بهتر نبود؟ صدام را نگاه کنید به او آن همه بمب و وسایل مخرب دادند مردم محروم کرد برادران ما بمباران شیمیایی کرد و آن همه قصر و وسایل تفریح برای خودش ساخت . آخرش چه شد مثل موشی از سوراخی بیرون کشیده شد و مانند یک مرد بز دل به دار آویخته شد. آیا کارهایی که او کرد و انسانهایی را که کشت ارزش داشت که آنگونه مثل یک جانی به دار آویخته شود؟ اگر این دو روزه زندگی مردم با هم مهربان وخیرخواه همدیگر باشند بهتر است یا با فساد و دزدی و قتل وغارت روبرو باشند؟ استالین که روزی نامش لرزه به پشت همه میانداخت آخرش چه شد. میگویند که بدست یکی از دوستانش مسموم شد. او که آن همه ظلم کرده بود و مردم را در یخ و برف نگه داشته بود آخرش خودش هم مسموم شد یا مرد. نادر شاه افشار را بنگرید تا مادامیکه برای مردم کار میکرد و برای سربلندی آنان شمشیر میزد گردنی برافراشته داشت ولی هنگامیکه به ظلم افتاد و چشم مردم را در میاورد و حتی پسر خودش رضا قلی را هم کور کرد بدست دوستانش و سردارانش کشته شد. آن هم درهنگام شب که خقته بود. و آن شاه قوی دست و پهلوان که هیچ کس حریفش در نبرد نبود بدست سرداران خودش آنهم در موقع خفتن کشته شد. حال هم رهبران دنیا که بهر حال ابدی نیستند و روزی در پای مرگ به زانو در میایند بایست تا هستند برای مردم کار کنند. و نام نیکی از خود بیادگار گذارند و نه اینکه نفرت و دشنام ابدی برای خویش بخرند. بایست از این نامها درسی بگیرند و خود را وقف مردم کنند نه اینکه مردم را نوکران خود بدانند و با زور چماق و اسلحه آنان را به تسلیم وادارند. سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز مرده آنست که نامش به نیکویی نبرند. شما که در مسند قدرت نشسته اید از این قدرت اگر بخدا اعتقاد دارید برای رفاه بندگانش استفاده کنید که دنیا و آخرت را برنده شده اید. نه اینکه با ظلم و دزدی و افزودن مال و فساد خود و اطرافیان خود را به نفرت ابدی دچار سازید. حسادت و ظلم دزدی و دغلی و فریب دادن مردم و گول زدن جوانان کار انسانهای شریف نیست. به دست جوانان مشعل علم و دانش بدهید و نه آنان را بر ضد هم تحریک کیند و به جنگ هم بفرستید. یک روز شاگرد من که چهارده سال داشت با گریه به کلاس وارد شد و گفت که دو روز پیش مادرش درگذشته است. برایش گفتم که این دنیا پر از بدبختی و مشگلات است. این تنها یک نمونه آنست .

پدر من هم هنگامیکه شانزده ساله بودم درگذشت و من برای اینکه بچه ها یک اسم جدید دیگر روی من نگذارند نظیر پدر مرده و بچه یتیم حتی مدرسه خود را عوض کردم و به مدرسه ای رفتم که یکساعت تا منزل ما پیاده روی داشت. متاسفانه اشخاص فکر میکنند که قدرت در دست آنان ابدی و دایمی است و از آن تا میتوانند سو استفاده میکنند. حتی کسانی مثل چرچیل هم که مورد احترام بودند بالاخره به کهولت و مرگ در رسیدند. حتی آن قیافه های زیبا روزی از بین میرود و آنان هم به افرادی معمولی و یا حتی زشت تبدیل میشوند. ای برادر صورت زیبای ظاهر هیچ نیست گر توانی سیرت زیبا بیاور. از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست. ای برادر تا توانی دلی بدست آورد که دل شکستن هنر نمیباشد. هیتلر که یک مرد معمولی بود و از طبقه فقیر و حتی کار هم نتوانست پیدا کند و در آزمون ورودی کالج هم مردود شد به آنجا رسید که معبود شده بود ولی متاسفانه از این موقعیت خوب استفاده نکرد و کمر به خدمت دردمندان نبست و به آزار هما ن مردم پرداخت و جوانانشان را به کشتن داد بطوریکه تا مدتها در آلمان مرد کم بود و زنان از نظر تعداد از مردان خیلی بیشتر بودند. این بود حالا خودتان قضاوت کنید که کدام راه بهتر بود.

[Rasputin]

غرض ورزي رسانه ملي با لحظه تحويل سال

ده دقيقه مانده به لحظه تحويل سال سر سفره هفت سين نشستيم. دنبال كانالي ميگشتم تا لحظات مانده را با شمارشگر نشان دهد. قرعه به نام كانال سه رسانه ملي افتاد با مجريگري فرزاد حسني كه بعد از مرخصي استعلاجي اجباري اضافه وزن پيدا كرده بود وشكم آورده بود.

ثانيه ها ميگذشت و ما هر لحظه منتظر شنيدن صداي توپ تحويل سال و بعد از اون صداي ساز و دهل هميشگي به نشانه تحويل سال بوديم. سه ثانيه…دو ثانيه…يك ثانيه…. و صفر! سكوت! نه صداي توپي شنيده شد و نه ساز و دهل و نه حتي صداي كه بگويد : آغاز سال يك هزار و سيصد و هشتاد و هشت. ما هم مات به همديگر نگاه ميكرديم و به ثانيه شمار كه نكند اشتباهي رخ داده ؟! نكند سال تحويل نشد؟ نكند…. و كلي سوال كه همه در يك لحظه از سرم گذشت!

اما هيچ اشتباهي نبود. دوتصوير بر صفحه تلوزيون نقش بسته بود. در سمت راست استوديو شبكه سه بود و در سمت چپ تصاوير پخش مستقيم از قم! واقعا احسنت و دست مريزاد به مديران و تهيه كنندگان به اين خوش ذوقي كه درست در يكي از مهمترين لحظات سال براي ايرانيان اينهمه نوآوري و خلاقيت به خرج دادند و بجاي نماد هميشگي تحويل سال ما را به پخش مستقيم از قم مهمان كردند. دست مريزاد آقايان با اين رسانه مليتان! با اين خوشمزگي ها نه ارزش و اعتبار نوروز را كمرنگ ميكنيد و نه رسوم ايراني را بر مي اندازيد. تنها اعتبار رسانه تلوزيون و اعتماد مردم را از بين ميبريد. اين راهي كه ميرويد به تركستان هم نميرود!

[Rasputin]

Islamists tried to cancel the 1979 Nowruz celebrations, in order to maintain their unending cycle of mourning and fighting. The Hezbollah was determined to take over the entire government apparatus, expel the liberal technocrats from the ministries, crush the Kurdistan uprising, and reinvigorate the populace around their banner. However, their mindless repressive tactics (Chomaghdari) had alienated most political activists; and their lack-lustre fundamentalist slogans could not attract the vibrant young population.



Since his arrival, ayatollah Khomeini had not helped their cause either, as his Qom lectures were normally tedious and erratic. Some Hezbollah ‘ideologues’ decided that a new wave of political radicalism was required to rescue the mantle of anti-imperialist struggle from the leftist groups; topple the insufferably liberal government of Bazargan; and establish their religious hegemony (Velayat Faghieh) within the new constitution. That fall, the ex-Shah’s trip to US for emergency medical surgery, gave them a unique opportunity to attack the American embassy in Tehran and create what Khomeini later exalted as ‘a second revolution greater than the first’.

The first revolution of 1978 had dropped Iran from the ranks of internationally respected countries, but considering the critical importance of our oil fields, both the Americans and the Russians soon tried to normalize their relationship with the haphazard government of Tehran. However, the hostage taking at the American embassy rapidly dropped Iran from the ranks of the civilized nations, down to the level of a rogue state. At a tremendous cost to the country, the Hezbollah’s goals were achieved, when the liberal government of Bazargan immediately resigned and Khomeini was salvaged from the isolation of Qom, to rule as the new absolute leader from the Jamaran bastion in North Tehran.

The leftist groups readily fell for the Hezbollah ruse and fully supported the hostage fiasco. However, their key support base was soon eroded, as six months later; the Islamists prevailed in the universities and closed them for three years of Cultural Revolution. Hezbollah’s victory would have been complete, if it were not for a technicality (country of birth) that disqualified their candidate for the first presidential election. To their utter disappointment, a western educated liberal (Banisadr) became the first Iranian president.

Banisadr was soon confronted by the Hezbollah, who successfully blocked his every move towards establishing a functioning cabinet, and even violently attacked his staff and followers. Hezbollah also hindered any development on the American hostage issues, in order to further weaken the new president and influence the new Majles elections. Only after rigging the elections and months of painful trade and financial blockades, Khomeini agreed that the new Majles (not the president) could negotiate and ratify a deal over the hostage crisis. However, two weeks into negotiations with the American side, suddenly another maniac threw a wrench into the wicked Middle East machination.

Saddam Hussein had always hated the arrogant Persians! Shah’s regime was a close ally of the deposed Iraqi monarch and a constant source of harassment to the new Baath party, which was almost toppled by a Savak engineered coup d’état in 1971. For years, Shah’s army had activity provided arms, logistical support and even artillery coverage to the Iraqi Kurds uprising, which controlled the northern quarter of that country. Finally in 1975 Saddam bowed to Shah’s demands regarding the border disputes and a truce was signed in Algeria. However, after the revolution, the religious zealots in Tehran started an active agitation campaign among the massive Shia population in Southern Iraq, in order to create another Islamic Republic in Baghdad. That of course did not sit well with the brutal leader of Iraq, who had ambitions of his own to ‘liberate’ the Arabic-speaking Khuzestan and teach another Qadessieh-type lesson to the Persians! Iraq’s surprise attack on the Western Iranian plains, in the autumn of 1980, stunned an unprepared nation and a disheartened army.

Ever since the revolution, the Iranian army had been hit by several waves of bloody purges. Nevertheless, the army was still not trusted by the governing Islamists, as they were well aware of the anti-mullah sentiments among the rank-and-file. On the other hand, the newly formed Revolutionary Guards were also unprepared to take on the well-equipped Iraqi army. Hence, two competing approaches emerged among the Iranian leadership, with president Banisadr advocating a systematic technical upgrade of the army, but the Hezbollah pushing for a massive poorly-armed militia (Basiej). A similar dispute raged through all aspects of government, where the liberal president supported the technocratic core (Motekhassesin) to lead the ministries and industries. But the Hezbollah was pushing for a widespread purging of all the ‘non-believers’ and substituting them with a massive infusion of the unqualified Islamists (Moteahhedin). At the core of that dispute was the utter disdain of the Shia clergy and the ‘true believers’ for anyone who was not conforming to their version of Islam.

The dominant Shia clergies believed that without their absolute oversight, the laypeople were incapable of even washing their hands in the proper Islamic manner, let alone running an office, a factory or an army! In their view, governance was a god-given privilege of the twelve Shia Imams, which was ‘temporarily’ trusted to their loyal deputies, the mullahs! This dogma became the cornerstone of absolute-authority in Islamist Iran, which originated as a religious tenet from Khomeini’s writings. Hence, despite widespread popular support, the first liberal president of Iran faced a losing battle against the militant Hezbollah, who stonewalled him in the Majles. When Banisadr called for peaceful rallies by the ‘silent majority’, the Islamist militia viciously attacked his supporters in the streets of Tehran and other major cities, killing hundreds.

The Banisadr vs. Hezbollah power struggle came to a bloody climax in the summer of 1981. Most political groups were forced to take sides with either the short-lived liberal-left alliance (Banisadr and Mujahidin) or the repressive Hezbollah and the Islamic Republic Party. The ensuing street battles, bombings and terror attacks devolved into a year-long bloody civil war. It took Khomeini by surprise and hatred, when several hundred of his Islamist cadres were assassinated by the leftists. However, Hezbollah finally emerged as the undisputed victor by 1982, when the prisons were filled with tens of thousands of opposition activists, leftists and liberals who were routinely tortured and murdered, with such brutality that made the late Shah’s Savak look innocent!

After winning that terror-filled struggle, Hezbollah turned its attention towards recapturing the Kurdistan province from the rebels and defeating the Iraqi army. For several months in 1980, the Iraqi invasion had united most Iranians of all creeds and beliefs, who selflessly volunteered to stop Saddam’s aggression. Even the Kurdistan fighting had subsided and the leftists were actively assisting the army. However, with the 1981/82 civil war, Iran’s Kurdistan soon became a bloody killing field, which destroyed tens of thousands of lives and ruined entire towns and villages!

[Rasputin]

http://babak-xorramdin.blogspot.com/2009/03/blog-post_20.html

[Rasputin]

http://www.tehranlondon.com/uk87/pic17/8779890.jpg

[Rasputin]

رفتار وحشيانه نيروي انتظامي با يك جوان ايراني
آيا اين رفتار آنهم در ملا عام و در جلوي اينهمه آدم درست است حال جرم اين فرد هرچه باشد .

http://www.tehranlondon.com/article.php?id=36385

[Rasputin]

بنا بر برخی خبرهای دریافتی از ایران، به رغم پیروزی مطلق میرحسین موسوی، فرایند کودتای سیاسی در ایران تکمیل شد. آیت الله علی خامنه ای رهبر ایران که در تمام چهار سال گذشته بیشترین حمایت را از احمدی نژاد و دولتش به عمل آورده در یک گفت و گو با هاشمی رفسنجانی گفت: شکست احمدی نژاد، شکست من است. بنابراین به هر نحو ممکن باید احمدی نژاد برگزیده شود. بر اساس همین دستورالعمل از ۲۴ ساعت گذشته بسیاری از کانال های ارتباطی مردم با ستادهای کاندیداها قطع شده، ارسال پیامک تلفنی از بین رفته و حرکات گسترده نظامی و امنیتی شدیدی در اطراف وزارت کشور و مجموعه نهاد رهبری و ریاست جمهوری تشدید شد. میرحسین موسوی در مصاحبه مطبوعاتی ساعت ۱۲ شب خود برای نخستین بار و به طور علنی این رفتار حاکمیت را به چالش کشیده است و همچنان خود را رئیس جمهور ایران می داند و گفته که در صحنه باقی خواهد ماند. او از حجم گسترده تقلب و بی توجهی به افکار عمومی و شعور مردم خبر داد. از این رو به نظر می رسد شرایط دشواری روبروی مردم ایران قرار گرفته است. از سوی دیگر به سپاه دستور آماده باش کامل داده شده و بر اساس برنامه از پیش تعیین شده شروع به شمارش آرا و ابلاغ آن به نفع احمدی نژاد کرده اند.

[Rasputin]

تصاويري از تظاهرات و ناآرامي هاي تهران پس &#15

http://www.uk-iran.com/article.php?id=38410

http://www.uk-iran.com/article.php?id=38411

http://www.uk-iran.com/article.php?id=38412

[Rasputin]

فيلم تظاهرات و درگيري شديد در اعتراض به تق&#16

http://www.youtube.com/watch?v=6SaGRnSia7Y

http://www.youtube.com/watch?v=pEXyOPHbZyo

http://www.youtube.com/watch?v=4eICmB9nwgU

[Rasputin]

دستگیری گسترده فعالان سیاسی در ایران
گزارش*ها از دستگیری بهزاد نبوی، عبد*الله رمضان*زاده، محسن میردامادی، زهره آقاجری و سعید شریعتی حکایت دارد.
این افراد از اعضای سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و حزب مشارکت ایران اسلامی هستند.
احمد زید*آبادی روزنامه*نگار و تحلیل*گر مسائل سیاسی نیز امشب مقابل درب منزلش از سوی نیرو*های امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است.
بهزاد نبوی نیز مقابل منزل مسکونی خود از سوی ماموران بازداشت شده است.
گزارش*های دیگر از دستگیری محمدرضا خاتمی (برادر محمد خاتمی رئیس جمهوری سابق ایران) به همراه همسرش حکایت دارد که تاکنون تائید نشده است.
زهرا مجردی (همسر آقای میردامادی) نیز در میان دستگیرشدگان است.
دفتر سیاسی جبهه مشارکت عصر روز شنبه ۲۳ خرداد ماه جلسه*ای تشکیل داده بود که گمان می*رود برخی از این این افراد در جلسه مذکور بازداشت شده باشند.
خبرگزاری دولتی ایرنا شب گذشته از بازداشت مصطفی تاج*زاده و محسن امین*زاده، اعضای شورای مرکزی جبهه مشارکت خبر داده بود، اما این خبر همان شب تکذیب شد.
عبدالله رمضان*زاده سخنگوی وقت دولت محمد خاتمی بود و زهره آقاجری نیز خواهر هاشمی آقاجری است.
دستگیری گسترده فعالان سیاسی و روزنامه*نگاران پس از گسترش ناآرامی*ها در تهران در اعتراض به نتایج انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری صورت می*گیرد.
در این انتخابات، محمود احمدی*نژاد به عنوان فرد پیروز معرفی شده که از میرحسین موسوی و مهدی کروبی دو نامزد دیگر انتخابات آن را نپذیرفته*اند.

[Rasputin]

درگیری*های گسترده در تهران پس از اعلام نتایج
گزارش*ها از درگیری*های پراکنده و شدیدی در خیابان*های مرکز و شمال شهر تهران حکایت دارد.
درگیری*ها از صبح امروز شنبه پس از آنکه اعتراض*ها به نتایج شمارش آراء انتخابات بالا گرفت، آغاز شده است.
آیت*الله علی خامنه*ای رهبر جمهوری اسلامی در واکنش به این اعتراض*ها با انتشار پیامی، نتایج شمارش آراء را تائید و اعلام کرد که محمود احمدی*نژاد با ۲۴ میلیون رای پیروز انتخابات است.


گروهی از هواداران میرحسین موسوی و مهدی کروبی از صبح امروز با حضور در خیابان*های تهران، اعتراض خود را به نتایج انتخابات اعلام کرده*اند که با یورش نیرو*های پلیس مواجه شده*اند.
آن*طور که شاهدان عینی از سطح شهر تهران گزارش می*دهند، اوضاع در خیابان ولیعصر، زرتشت، فاطمی، میدان انقلاب، میدان ونک و چهارراه جهان کودک نا*آرام است.


در خیابان تخت طاووس و میرزای شیرازی تهران نیز درگیری*ها به شدت در جریان است و بخش*هایی از خیابان به آتش کشیده شده است.
معترضان با به آتش کشیدن سطل*های زباله، کندن تابلوهای راهنمایی و رانندگی و نیز شکستن شیشه*های اتومبیل*ها راه ورود خودروهای پلیس به این خیابان را بسته*اند.
خبرگزاری آسوشیتدپرس نیز از آتش زدن لاستیک از سوی معترضین به نتیجه انتخابات مقابل ساختمان وزارت کشور خبر داده و نوشته که در برخی نقاط شهر تهران آسیب*هایی به ساختمان*های دولتی وارد شده است.


نیرو*های پلیس و گارد ویژه با استقرار در خیابان*های مرکزی شهر تهران به گفته شاهدان عینی با معترضان به شدت برخورد می*کنند.
شدت برخورد*های پلیس با تجمع*کنندگان با استفاده از باتوم و گاز اشک*آور «کم*سابقه» گزارش می*شود.
گزارش*های تائید نشده*ای هم از بروز برخی درگیری*ها در شهر اصفهان و سنندج حکایت دارد.


آن*طور که شاهدان عینی در اصفهان گزارش می*دهند، بازار این شهر در اعتراض به نتایج آراء تعطیل است.
سعید رضوی فقیه سخنگوی حزب اعتمادملی نیز اعلام کرد که اعضای این حزب در «عزای انتخابات آزاد و جمهوریت»، از این پس در محافل و تجمعات خود لباس سیاه به تن می*کنند.

[Rasputin]

صدای شليک گلوله در ونک به گوش می رسد...پايين تر از وزرا - مردم در حال حرکت به سمت چهار راه برای بازگرفتن آن از نيروهای امنيتی هستند...در تمامی محل های درگيري، بجز ولی عصر، مردم آتش روشن کرده اند... ميدان انقلاب تا چهارراه ولی عصر مملو از جمعيت است ... دانشجويان در دانشگاه تهران تجمع کرده اند و شعار مرگ بر ديکتاتور سر می دهند... يک نفر در خيابان فاطمی در اثر اصابت گلوله کشته شده است.


روشنگری: دو گزارش زير دقايقی پيش برای ما از تهران ارسال شده است که عينا انتشار می يابد. گفتنی است بر اساس خبری که هنوز امکان تاييد صحت و سقم آن برای ما مقدور نيست, گفته می شود که نيروهای امنيتی و انتظامی خانه هاشمی رفسنجانی را محاصره کرده اند.

ادامه اخبار تا ساعت 8:20 بعدالظهر
فوری: تقاطع تخت طاووس و وزرا! درگيری ها شديد گزارش می شود. مردم در مقابل نيروهای امنيتی که قصد گرفتن چهارراه را دارند مقاومت می کنند
کروبی از حاميان خود خواست که به خانه هايشان برگردند
صدای شليک گلوله در ونک به گوش می رسد
پايين تر از وزرا - مردم در حال حرکت به سمت چهارراه برای بازگرفتن آن از نيروهای امنيتی - شعار: مرگ بر ديکتاتور
ميدان فلسطين - پليس به مردم حمله کرده و ضد و خورد بين آنان شديد گزارش می شود - شعار: مرگ بر ديکتاتور
يوسف آباد - مردم در خانه ها را باز گذاشته اند تا کسانی که پليس به آنها حمله کرده است را پناه دهند
ولی عصر - فضا امنيتی است. نيروهای يگان ويژه در محل مسقر شده و از هر گونه تجمع و يا توقف افراد شديدن جلوگيری می کنند. موتورسواران نيروهای امنيتی در حال مانورند
گفته می شود که در تمامی محل های درگيري، بجز ولی عصر، مردم آتش روشن کرده اند
خبر فوری: در خيابان وزرا نرسيده به کريم خان نيروهای يگان ويژه به مردم حمله برده و باعث پراکندگی آنان شدند. همچنين نزديک به 200 نفر را به محاصره کامل خود درآورده و با ضد و خورد های فراوان دستگير کردند
بنا به گفته های حاضران در ميدان ونک هنوز فضای آنجا ملتهب گزارش شده و صدای تيراندازی به گوش می رسد. با جمع شدن حتی تعداد اندکی از مردم پليس به آنها حمله ور شده و سعی در متفرق کردن آنها دارد. همچنين تعدادی از دانشجويان خواجه نصير در اين دانشگاه تجمع کرده و به سر دادن شعار "مرگ بر ديکتاتور" پرداختند
خبرهای رسيده از اروميه حاکی از تمع مردم اين شهر در نقاط مختلف شهر به صورت پراکنده است. گفته می شود که هنوز پليس و نيروهای امنيتی تمام شهر را تصرف نکرده اند، اما به تدريج به تعداد مردم و پليس ها در شهر افزوده می شود. خبرهای کاملتر متعاقبن اعلام خواهد شد
حاضران در مناطق بلوار کشاورز، ميدان فلسطين و خيابان وصال گزارش می دهند که پليس با حمله به مردم به متفرق کردن آنها پرداخته است. فضا به شدت ملتهب گزارش شده و دود و شعارهای بی وقفه فضای اين مناطق را دربر گرفته است
گزارش های رسيده از حاضران در دانشگاه تهران خبر از تجمع تعدادی از دانشجويان که حدود 500 تا 700 نفر برآورد می شوند، می دهد. همچنين در طرف مقابل خيابان مردم تجمع کرده بودند. دانشجويان به سر دادن شعارهايی چون "مرگ بر ديکتاتور" و "مردم درد ما مشترک است" از مردم خواستند که به آنها بپيوندند. علی رغم عادت، پليس زيادی در مقابل دانشگاه حضور نداشته و تعدادی از جوانان در خيابان با شکستن سد پليس به داخل دانشگاه راه يافتند
ظاهرن با متفرق شدن مردم در حوالی خيابان های وصال، بلوار کشاورز، ميدان فلسطين و يوسف آباد، درگيری ها به صورت پراکنده و در کوچه ها در جريان است. فضای شهر شديدن امنيتی گزارش می شود
دانشجويان متجمع در دانشگاه تهران با سردادن شعارهای "مردم چرا نشستين! ايران شده فلسطين! مردم به ما ملحق شين!" و "ای دولت خائن، آواره گردي، ... ، مرگ بر تو!" مردم را به سمت خود جلب نظر می کنند. همچنين به گفته دانشجويان کسانی که کنترل درب های دانشگاه را در کنترل خود دارند، نيروهای حراست نيستند
خبر فوری: جمعيتی در حدود 2000 تا 3000 نفر در ميدان ولی عصر تهران تجمع کرده اند. نيروهای امنيتی که از ساعت ها پيش با در دست گرفتن کامل فضای اين منطقه، درصدد جلوگيری از تجمع مردم در اين مکان بودند، در برابر جمعيت زياد مردم نتوانسته اند مقاومت کنند و در حال حاضر تمام ميدان در دست مردم است
خبر فوری: ميدان ولی به تصرف کامل نيروهای يگان ويژه در آمده است. از طرف ديگر يک سری از نيروهای امنيتی از فلسطين به پايين را محاصره کرده اند. جمعيتی در حدود 1000 نفر در بلوار کشاورز محاصره شده اند
در حوالی مترو مفتح فضای خيابان ها ملتفب گزارش می شود. مردم در اتوموبيل های خود با به صدا در آوردن بوق به اعتراض می پردازند. همچنين در خيابان مطهري، آتش های پراکنده متعددی برپا شده و مردم در نقاط مختلف خابان ايستاده اند. پليس در اين خيابان حضور ندارد
خبرها حاکی از تجمع مردم در شهر تهران در مناطق مختلف است. مردم در هر کجا که با برخورد پليس متفرق می شوند، در منطقه ای ديگر دوباره گردهم می آيند. هم اکنون از ميدان انقلاب تا چهارراه ولی عصر مملو از جمعيت است

[Rasputin]

اين خبر موثقه : جمعيت زيادی داره از سمت ونک به سمت وليعصر مياد. بچه هايی که اون جا هستند اين رو تأييد کردند.
تقريبن هيچ کس ديگه تو ونک نمونده! درصد زيادی به سمت ولی عصر در حال حرکت هستند و باقی دستگير شده و در اتوبوس های نيروی انتظامی بسر می برند. بنا به گفته های دوستان حاضر، نيروهای امنيتی وحشيانه به سمت مردم هجوم برده و حتی کسانی را که به خانه ها فرار می کنند تا داخل تعقيب کرده و دستگير می کنند.
گويا دانشگاه تهران هم الان دارن بچه های شروع به تجمع می کنند. ميدان انقلاب هم مردم جمع شده اند.
خبر موثق نقل شده از شاهدان عينی: موتورسوارهای نيروی انتظامی که کاملن مجهزند، به سمت پايين خيابان و به سوی ميدان ولی عصر در حرکتند. در مسير تمام کسانی را که در مقابل پارک ساعی تجمع کرده بودند، مضروب ساخته و پراکنده کردند. همچنين با کسانی که سعی در انتقال اخبار با استفاده از تلفن های همراه خود را دارند، برخورد می شود.
خبر فوری: به گفته چند تن از ناظران عينی يک نفر در خيابان فاطمی در اثر اصابت گلوله کشته شده است.
در مقابل بيمارستان 503 تهران، مردم با نيروهای گارد ويژه درگيری شديدی پيدا کرده و يک موتور نيروهای امنيتی را آتش زده اند. همچنين گفته می شود که در برابر استفاده از گاز اشک آور توسط نيروهای امنيتي، مردم اقدام به روشن کردن آتش کرده اند که باعث ترافيک سنگينی شده است.
ردم را در فاطمی و زرتشت کتک می زنند؛ گاز اشک آور می زنند؛ مردم سنگ و چوب پرتاب می کنند؛ بسيجی ها در حال اضافه شدن به نيروهای امنيتی هستند؛ مردم کوتاه نمی آين.
قاطع شهيد بهشتی و ميرزای شيرازی - شعار: "مرگ بر ديکتاتور" - مردم به طور وسيعی شروع به سنگ پراکنی به سمت نيروهای امنيتی کرده اند.
طبق گفته ی بعضی دوستان يک نفر در ميدان ونک کشته شد.
دانشجويان دانشگاه تهران با پيوستن به مردم حاضر در خيابان انقلاب، به سمت ولی عصر در حرکتند.
در مقابل تخت طاووس مردم در مقابله با نيروهای امنيتی و به دليل استفاده از گاز اشک آور، آتش وسيعی روشن کرده اند. همچنين با سردادن يکسر شعار "مرگ بر ديکتاتور" و سنگ پراکنی به سمت نيروهای امنيتی به مقابله می پردازند. با افزايش درگيری ها و همچنين اعزام نيروهای جديد به منطقه، سعی در پراکنده کردن مردم دارند. اما مردم با حرکت در خيابان ها سعی می کنند که از پراکندگی خود جلوگيری کنند.