Important Political News

[Rasputin]

A century matured wish of millions of Iranians in Iran and aboard has been for a true democratic and free Iran. Could a confluence of major events this year conspire in bringing nearer the everlasting democracy and freedom in our country into fulfillment?

Let me start by echoing pundits that Iran is the key to stability in the Middle East. And since it has always been a regional leader, the peace, democratic movement, and stability in Iran will spread outward swiftly into other neighboring countries. Apropos, it is well documented that Iranians historically were among the guardians of civilization and human rights.

As struggle of democratic forces in Iran forming soundly and decisively, it happens that two unpopular presidents, Bush and Ahmadinajad, are lining up head to head for representation of messianic missions of oil and backward Islam, respectively. It is apparent now that savagery of radical Islam movement against humanity and democratic societies as well as merciless of oil domination by the western powers and multinational cartels must be trampled by all freedom seekers and progressive forces.

Despite our defeats of past against continual efforts of defaming and/or redirecting of our democratic movement in Iran, it has transpired each one of us to notably desire restlessly an ingenuous free, independent, and democratic Iran with our souls and from bottom of our hearts.

As all forces of universe inexplicably contrive in bringing balance to our subsistence, the Europe and United States are likely obliged to capitulate to honor our struggle for establishing our democratic, free, and independent Iran after all. The degradation of Iran from a civilized nation of art, science, love, and poetry to a militia state under backward ideology is a ringing bell to the ears of each civilized country.

The irony is that all major super powers in this century will likely surrender to long lasting wish of Iranians for a free and democratic Iran. An inalienable right of Iranians to be free and democratic in this region is becoming more and more as an accepted virtue.

Internationally, the support of egalitarian and democratic individuals, entities, non-government organizations, governments, and the United Nation is invigorating us in reaching our unsettled aspiration. The world will rejoice our rebirth with us in near future.

Before proceeding further, this point should be noted that with ascendancy of this mission falls immense responsibility on our behalf. And, that is to put in place decrees that can safeguard our future freedom and liberty incessantly. Let's not forget that Iran belongs to our next generation and we are borrowing it from them and we owe it to them.

Every passionate Iranian freedom seeker must not only cherish liberty but must also be continually fervent in preserving it with their teeth once gained. Liberty for all that will be achieved this time must remain with us ceaselessly. Pursuit of happiness for all must be sealed in our hearts and in our new constitution.

Every passionate Iranian seeking freedom must pledge to making no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech, or of the press; or the right of the people peaceably to assemble, and to petition the government for a redress of grievances. A permanent and independent judiciary system must be advocated and inaugurated.

As mentioned above, there are major forthcoming events. They are the youth (girls and boys) and nationalistic celebration of world cup soccer games for IRAN played on June in Germany while heavily broadcasted in Iran, the centennial celebration of Iranians constitutional revolution (1906 Mashrutiyat) grass root for empowering citizens to govern citizens in September, the conduct of IRI's pseudo election (read it prearranged) of cleric members of the Assembly of experts (Majlese Khobregan) and the inquiry of its validity and its rejection by democratic forces in Iran.

A confluence of massive and non-violent celebrations and protests of Iranians throughout Iran and aboard on each event happening this year may likely conspire to bring people to amass in such a stronger and unstoppable strength that may serve well in an establishment of free and democratic Iran before long. It should be noted that deprived and working class Iranians being at the suffering level of IRI's ill economy in Iran will be the driving force for future change.

Time will tell. However, none of us can afford to be apathetic anymore. For each of above occasions, every one of us should be well in advance prepared either individually or in a group for celebration and/or protest to bring us amass against the IRI's regime.

The wheels have been in motion for a long time. Slogan is Democracy and freedom. As our contemporary poet Ms. Simin Bahbahani aptly recognized comparable to Hafez has said, „Dobareh Mesazamet vatan‰ (Again, I rebuild you my home country).

Our aspiration is to have and cherish free, independent, and democratic IRAN.

[Rasputin]

Here I will criticize the widely held notion that violence is justified in self-defense. Another conventional claim is that in a conflict, violence can be directed at military personnel or official/strategic assets of a state (or non-state actor). Yet I would argue that such violence is typically reprehensible just as targeting ordinary civilians is. My arguments are intended to apply to typical conflicts (i.e. not exceptional ones; thus the use of force would have been justified to prevent the Holocaust or the Rwandan genocide). I will use the Palestinian-Israeli conflict as a case in point.

The citing of self-defense as a justification for violence is ubiquitous, if not universal. It has been used to justify everything from religious terrorism in Egypt, to al-Qaeda’s act of mass-murder on 9/11, to Turk/Kurd violence, to the killings by the Iraqi insurgency, and finally to Palestinian acts of violence. In fact, it is difficult to think of a conflict where both sides do not use self-defense (or its cousin, preemption) as a justification. But one must keep in mind a few things:

First, the appeal to “self-defense” is usually not about self-defense in the strict sense. Take the Palestinians’ stone throwing or shooting at Israeli military personnel. It is not the case that if they don’t hit the Israelis, they will be shot and killed. Rather, “self-defense” is normally construed loosely and broadly. The claim is usually that “they” did such-and-such to “us,” and therefore now we should punish “them,” otherwise “they” will do it again. It is not that “this man is about to shoot me right now, and I should hit him now or I’ll die.”

Second, as we know from the Palestinian-Israeli conflict, normally each party to a conflict will be able to cite past acts of aggression perpetrated by the other party. Each side will readily recite a litany of wrongs to which it is responding. And, usually, each side has grievances that are valid. A dispute often looks more like “gray vs. gray” than “black vs. white.” So, then the argument turns to the questions of who “started it first” or who suffered the most. And while each side argues over the past to prove their status as victims, the violence continues in the present, new atrocities pile up, and suffering and victimization perpetuate.

Third, the cost incurred by so-called “self-defense” in terms of human suffering on both sides is often greater than the (perceived or real) injustices it is meant to address. The carnage and suffering generated by the Arab-Israeli conflict, the Iraqi insurgency, and terrorism and war in general, prove that “self-defense” can cause more harm than good. Violence rarely rectifies perceived or real injustices; instead, it provokes counter-attacks, causing greater suffering, and greater injustice, for all parties concerned.

Fourth, there are alternatives to violence that not only reduce human suffering on both sides, but also are more likely to succeed in bringing about reconciliation. Some of these non-violent alternatives would not have been effective in the pre-modern period. They have become especially attractive due to features of modernity such as the rise of mass-communication, which has made possible the mobilization of peaceful mass movements and public opinion. Trust can be established more easily when pressure is applied without bloodshed. Gandhi and the American civil rights movement proved that political and ethnic conflicts can be resolved peacefully. The availability of peaceful means of struggle weakens the argument of those who advocate the use of guns.

The above arguments are formulated on pragmatic grounds. I now wish to make a moral argument based on the essential humanity and equality of all persons. Suppose that Palestinians and Israelis stop thinking in terms of “us” vs. “them.” Suppose they think of themselves as one people. I am speaking of a situation where Jews have their own culture and religion, and the Arabs theirs, yet both consider each other as equal partners in one larger community based on their shared humanity and shared trust in G-d. Then their conflict would turn into a family dispute, and family disputes are far more amenable to amicable resolution.

What could things look like if Arabs and Jews thought of themselves as one family? Let us imagine it for a moment. Despite their disagreements, they could unilaterally show each other love, be more resilient and compromising in disputes, and even turn the other cheek. Each side would cry for the victims on the other side. Palestinians could welcome Jewish settlers in Gaza instead of celebrating their departure. The settlers could honor Palestinians, share resources with them, and work with them towards a better future for both. Palestinians could treat Israeli soldiers and settlers with affection rather than shoot at them. Israel could expand Palestinian rights, help the refugees, and cease military operations. The two communities would compete to exceed each other in benevolence.

The scenario I am advocating may seem hopelessly naïve, and maybe it is. But think about it: just as violence has a tendency to escalate and snowball, unilateral acts of kindness tend to be disarming, inviting further kindness. If you genuinely respect, honor, and love someone, then they are likely to reciprocate.

How can third parties contribute to peace? They can encourage negotiations instead of supporting one side against the other. Certainly, supporting groups that target innocents in pizzerias, restaurants, and buses does not advance the cause of peace. In addition, third parties ought to help the victims of the conflict on both sides: Palestinian refugees, Jewish settlers who were forced out of their homes in Gaza, and families of those killed.

Gestures of unilateral kindness may lead to greater trust, to larger gestures of good will, and eventually to reconciliation. Might then one day Arabs and Jews come to see one another as their own flesh and blood?

[Rasputin]

دولت بريتانيا قصد دارد مهاجران غيرقانونی به کشور را اخراج کند. به گفته يک وزير امور مهاجرت اخراج تمام مهاجران حدود ۱۰ سال طول خواهد کشيد.
تونی مک نالتی که با بی بی سی سخن می گفت، اظهار داشت که تعداد مهاجران غيرقانونی مقيم در بريتانيا روشن نيست و احتمال می رود ميان ۳۱۰ تا ۵۱۰ هزار نفر باشد.

او گفت که اگر بتوان سالانه ۲۵ هزار نفر از آنها را اخراج کرد، حداقل ۱۰ سال طول خواهد کشيد.

قبلا تونی بلر نخست وزير بريتانيا مورد انتقاد قرار گرفته بود، زيرا اظهار داشته بود که هيچ آمار تخمينی از شمار مهاجران وجود ندارد.

به گفته آقای مک نالتی اگر دسترسی به مهاجران غيرقانونی امکان پذير باشد، شناسايی و اخراج آنها ۱۰ سالی به طول می انجامد.

او اضافه کرد که مهاجرت غيرقانونی اشکال و صورتهای گوناگونی دارد و به گروهی کوچک محدود نمی شود.

اخراج بزهکاران خارجی

در خبرها آمده بود که در بريتانيا ۱۰۲۳ زندانی خارجی از زندان آزاد شده اند، بی آنکه از امکان اخراج آنها از کشور سخنی به ميان آيد.

تونی بلر روز چهارشنبه در پارلمان اظهار داشت که عقيده دارد بسياری از زندانيان خارجی بايد از کشور اخراج شوند، بی آنکه به سرنوشت آنها در کشورشان توجه شود.

سپس دفتر نخست وزير تصريح نمود تنها زندانيانی می توانند از اخراج در امان بمانند که به طور انفرادی جانشان در خطر باشد.

تدابير قانونی لازم

نمايندگان حزب محافظه کار گفته های آقای بلر را "پرگويی" دانستند، درحاليکه نمايندگان حزب ليبرال در قانونی بودن تصميم دولت ترديد روا داشتند.

به گفته نخست وزير اخراج از کشور نبايد شامل کسانی شود که مدتی طولانی در کشور اقامت داشته و تنها برای مدتی کوتاه زندانی بوده اند.

نخست وزير گفت: "در وضعيت کلی بيشتر افراد بزهکار از کشور اخراج می شوند.... به نظر من اخراج اين افراد بايد صورت بگيرد، صرف نظر از آنکه در کشورشان چه سرنوشتی در انتظار آنهاست."

نخست وزير خواهان مصوبات قانونی مناسبی شد که بر مبنای آن اخراج افراد امکان پذير باشد.

وی با اشاره به اين نکته که تا کنون افرادی به عراق و افغانستان اخراج شده اند، گفت که عدم امنيت در کشور محل تبعيت نبايد مجوزی برای عدم اخراج افراد باشد.

سر آندرو گرين از سازمان "ديدبان امور مهاجرت" اظهارات آقای بلر را شگفت انگيز خواند اما در عين حال ضرورت رعايت تعادل را يادآور شد.

به گفته او تا کنون از پيامدهای خطرناک اخراج افراد بيشتر سخن گفته شده تا از ضرورت حفاظت از امنيت در جامعه بريتانيا

[Rasputin]

جورج بوش، رييس جمهوری آمريکا، طرحی برای کاهش ماليات ها را به عنوان بخشی از لايحه بودجه سال آينده اين کشور امضا کرده و مجلس نمايندگان نيز بودجه پيشنهادی و غير الزام آور خود شامل کاهش هزينه جنگ در عراق و افغانستان را تاييد کرده است.
رييس جمهوری آمريکا هنگام امضای برنامه کاهش ماليات ها به ارزش هفتاد ميليادر دلار که طی مراسمی در کاخ سفيد صورت گرفت گفت که اين اقدام باعث رونق اقتصاد آمريکا می شود و سطح زندگی تمامی مردم اين کشور را بهبود می بخشد.

در حاليکه قرار است انتخابات کنگره آمريکا در ماه نوامبر سال جاری برگزار شود، وی انتظار دارد اين اقدام بهبود وجهه حزب جمهوريخواه در اين انتخابات را هم در پی داشته باشد در حاليکه محبوبيت رييس جمهوری در نظرسنجی های اخير به شدت کاهش يافته است.

در مقابل، حزب مخالف دموکرات اين برنامه را اقدامی غيرمسئولانه توصيف کرده و گفته است که در هر حال، اين کاهش مالياتی بيشتر به سود آمريکاييان ثروتمند تمام می شود و افراد طبقه متوسط از آن نفع چندانی نخواهند برد.

اين حزب تاکيد دارد که اقدام به کاهش ماليات ها در حالی صورت می گيرد که دولت فدرال ايالات متحده با بزرگترين کسری بودجه تاريخ خود مواجه است.

امضای برنامه کاهش ماليات و تاييد پيش نويس بودجه ساليانه در کنگره همچنين واکنش منفی بازارهای مالی را نيز در پی آورده است.

فشارهای تورمی و بودجه پيشنهادی کنگره

اين مجموعه برنامه ها باعث شده است تا سهامداران نسبت به امکان بروز فشارهای تورمی در ايالات متحده، و تاثير آن بر ساير اقتصادهای جهان، احساس نگرانی کنند و اين نگرانی باعث شده است تا بازارهای لندن و نيويورک با بيشترين کاهش يک روزه شاخص بهای سهام در خلال سه سال اخير مواجه شوند.

شاخص بهای سهام در بازار سهام هنگ کنگ، فرانسه و آلمان نيز به همين دليل تنزل کرده است.

پيشنهاد کنگره شامل کاهش هزينه عمليات نظامی در افغانستان و عراق است

برنامه کاهش ماليات ها در آمريکا در حالی امضا می شود که مجلس نمايندگان ايالات متحده قطعنامه پيشنهادی خود برای بودجه فدرال در سال آينده را با 218 رای موافق در برابر 210 رای مخالف مورد تاييد قرار داده است.

رهبران حزب جمهوريخواه در مجلس نمايندگان با افزودن 1/7 ميليارد دلار به بودجه بخش بهداشت و آموزش و پرورش توانستند حمايت جمهوريخواهان ميانه رو را به دست آورند.

حجم اين بودجه به 8/2 تريليون دلار می رسد و حزب دموکرات نسبت به کسری بودجه، که حدود 348 ميليارد دلار تخمين زده شده، و تاثير آن در افزايش بدهی دولت، که در حال حاضر به حدود 9 تريليون دلار می رسد، ابراز نگرانی کرده است.

در پيشنهاد مصوب مجلس نمايندگان، که برای دولت الزام آور نيست، هزينه جنگ در عراق و افغانستان تنها در حد 50 ميليارد دلار پيش بينی شده که کمتر از نيمی از هزينه های اين عمليات در سال جاری است.

قطعنامه بودجه ای مجلس نمايندگان در مذاکراتی با مجلس سنا مورد بررسی قرار می گيرد و از تلقيق آن با قطعنامه مجلس سنا، که انتظار می رود با تغييراتی در هر دو قطعنامه همراه باشد، پيشنهاد بودجه ای کنگره تصويب می شود

[Rasputin]

President Mahmoud Ahmadinejad has mocked nations opposed to the Islamic republic's controversial nuclear program as suffering mental problems, but says Tehran is still willing to negotiate.

"Those who get upset at the happiness and progress of others are suffering from a mental problem and therefore should find a way to cure themselves," the hardline president told a rally, according to the ISNA student news agency.

"We have repeatedly said that we do not have any conflict with others, but will do our best to get our rights," he said in a speech in the central town of Zarandieh.

Ahmadinejad has been using increasingly flowery language in the showdown with the West over Iran's atomic ambitions, insisting Wednesday that he would not accept "nuts for gold" in reference to an EU offer to resolve the crisis.

However, he said Thursday that Tehran was ready to negotiate on its nuclear program with all nations, except its arch-foe Israel, widely believed to be the only nuclear-armed power in the region.

"The Iranian nation has repeatedly said it is seeking its right in nuclear technology, and has maintained that it is ready to negotiate with all legitimate nations," he said.

On Wednesday, however, Ahmadinejad ridiculed a European Union plan to offer trade and technology incentives in exchange for his country agreeing to halt sensitive nuclear work.

The European powers are drawing up a package they hope will coax Iran into voluntarily curbing its atomic ambitions.

EU foreign policy chief Javier Solana has said the offer contains "issues relating to nuclear, economic matters, and maybe, if necessary, security matters".

Diplomats said that under the draft deal, Russia would enrich uranium on Iran's behalf and could also help Tehran acquire a light-water nuclear reactor.

The offer was to have been reviewed Friday in London by the five permanent UN Security Council members plus Germany but US State Department spokesman Sean McCormack said the world powers would now meet Tuesday to work out a common approach.

Washington has been calling for a Security Council resolution that would invoke Chapter Seven of the UN Charter that could authorize sanctions or even military action as a last resort.

But fellow veto-wielding Security Council members Russia and China, which have close trade ties with Tehran, have so far opposed coercive measures to rein in Iran's nuclear activities.

Asked about the EU proposal, McCormack said the United States would not give Iran security guarantees in exchange for forfeiting its nuclear program. "That's not something from the United States that's on the table," he said.

Also, on Thursday, United Nations Secretary General Kofi Annan appealed for better diplomacy on Iran and North Korea, warning against "sleepwalking" into a world where all nations feel they need nuclear weapons.

Annan, visiting Japan on a five-nation tour of Asia, said all sides must tone down the fiery rhetoric over Iran and negotiate face-to-face.

"There is also a need to lower the temperature and refrain from actions and rhetoric that could further inflame the situation," Annan said about the Iranian crisis.

"The only way forward is through negotiations with all parties sitting at the table, face-to-face," Annan said.

Ahmadinejad boasted on Thursday of Iran's announcement last month that it had successfully enriched uranium, a process which can be used for a nuclear power plant or for the core of an atomic bomb.

"Based on what I heard, more than two billion people celebrated Iran's progress in nuclear technology along with us," he said.

"Therefore our enemies should know that the slogan of 'nuclear technology is our undeniable right' is the slogan of billions of people and not only the Iranians," he said.

[Rasputin]

For Iranian-American Jews, standoff
on nukes raises questions of identity


NEW YORK, May 16 (JTA) — As an American citizen, Sam Kermanian would like to mitigate Iran’s threat to the United States. As a Jew, he wants to ensure Israel’s safety.
And as an Iranian, he’d like to see these changes brought about in a peaceful way, so as not to disrupt the homeland he loves dearly.

Kermanian, secretary general of the Los Angeles-based Iranian Jewish Federation, epitomizes the precarious situation in which Iranian-American Jews find themselves today.

As Iran continues to make hostile overtures toward Israel and the United States, Iranian-American Jews feel themselves pulled in opposing directions by their three identities — and three homelands.

Along with the rest...

[Rasputin]

The Iranian nation will wipe the strain of regret on the foreheads of those who want to bring about injustice", President Ahmadinejad scorned at a recent rally in the province of Zanjan. Iran "will cut off the hands of any aggressor", any attack would be met with a response that is double-fold including suicide attacks across Europe and the United States, he warned. "Israel should be wiped off the map", the predominately Jewish nation "cannot survive" and is headed "towards extinction" quipped the fanatical President.

If one were to listen to his rhetoric alone, even the most astute political intellectuals would think Iran is a nation equipped with the most dangerous military arsenal capable of challenging any nation. But Iran's rhetoric has little to do with their outdated and dismal military, their fledging economy or their detested government. The root of the government's fiery tone may be traced to their Shi'te ideology messianic belief in a mysterious, mystical twelfth imam who ventured into hiding over a thousand years ago.

The Hidden Imam is a central concept in the teachings of Shi'te Islam. Born Muhammad al-Mahdi he ventured into a cave in 941 AD hidden by a gate called the Gate of Occultation. The doctrine of Occultation professes Allah aided the cloaking of the Imam away from the eyes of man so that he could be kept alive until his return. Shi'tes believe that the Twelfth Imam will return to lead the religious battle between good and evil when the world has become consummately nefarious.

According to Shi'te orthodoxy humans may not force or hasten the return of the Imam, but the Hojjateiehs a group of which Ahmadinejad is a member, opine that humans may stir up chaos to encourage his return. With his recent rhetoric vowing for the destruction of Israel, demanding deportation of the Jews to Europe and denying the Holocaust that the President seems to be doing just that. In fact, his messianic axiom of the Twelfth Imam and the subsequent suppression of the forces of evil [modern day US, UK, Israel and many other nations] is central to Ahmadinejad's foreign policy. The Iranian government's official policy has undercut efforts of the international community by rejecting a United Nations deadline to suspend Iran's nuclear program, threatening to quit the Non-Proliferation Treaty and vying that "nothing can stop Iran's path to nuclear technology." In anticipation of a stand off with the West Iran recently clinched agreements with eight different Middle East insurgency groups to carry out suicide attacks against Israeli, British and US interests across the world. Ironically this plan is called 'Judgment Day.'


During a private meeting with an Iranian cleric in November Ahmadinejad claimed that while giving a speech before the United Nations he felt "the atmosphere change and for 27 to 28 minutes the leaders did not blink" "they were astonished.. it had opened their eyes and ears to the Islamic Republic." He further said that he felt the hand of God upon him as he delivered his omniscient speech. In his egocentric fantasy world the Iranian President likely sees himself as a deputy of the Imam with a divine mission to encourage his arrival. His references to the Imam in conjunction with threats to wipe countries off the face of earth should be taken seriously. Foreign policy experts should examine the Islamic Republic from both a political and religious perspective. To the clerical regime the return of the Imam is not a mere possibility, but a surety. Their attitude towards the international community seems to point at their preparation for that day.

International concerns aside, there are domestic reasons for the regimes erratic behavior. After 27 years of executions, floggings, stoning, oppression of political dissent, violation of women's rights, oppression of religious minorities, the largest brain drain in the world, rampant prostitution, crime, drug use and mass unemployment the Islamic Republic is domestically quite loathed. In fact, recent student polls show that close to eighty five percent of the population supports fundamental democratic changes in the regime. Iranian students have consistently poured into the streets in pro-Democracy protests only to be violently suppressed, jailed, tortured and often murdered. But, dictatorships can only oppress for so long and it's only a matter of time before Iran explodes in a pro-Western democratic revolution. The regime knows that the only way they can leave any kind of legacy is by invoking nationalistic pride by pushing the country into another war and unlike the Iran-Iraq war this time they're paving the way for the return of the Twelfth Imam.

From challenging the world to enhancing Iran's nuclear programs every issue is implemented for the arrival of Mahdi. The Islamic Republic is not vying for war because they're too arrogant to understand they will be crushed. They're vying for war because they believe Mahdi will return to help them defeat the United States and others who dare stand up to them. Ahamadinejad and Company's Armageddon may be coming to a theater near you and it's probably the scariest movie we'll ever see unless we aggressively invest in the overthrow of the regime before it's debut appearance.

[Rasputin]

رستوران هاى ايرانى، چلوكبابى ها، كله پزى ها، فروشگاه هاى سرشار از مواد غذايى ايرانى و حتى برخى سينماها با اكران فيلم هاى فارسى زبان تا حدى غم غربت را از دل هموطنان دور از ديار مادرى مى زدايد
حتى در كيوسك هاى روزنامه فروشى نيز مجلات فارسى زبان حال و هواى ايران را زنده مى كند. خيابان هاى لس آنجلس و نيويورك مملو از همو طنانى است كه به رغم تسلط كامل به زبان شيرين مادرى، از تكلم با آن خوددارى مى كنند. در آمريكا حتى كانال هاى تلويزيونى و راديويى نيز به زبان فارسى وجود دارند كه اغلب با استقبال جامعه ايرانيان مقيم آمريكا مواجه هستند.

مهاجرت ايرانيان به آمريكا تقريباً بين سال هاى ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۷ آغاز شد. ليكن با پيروزى انقلاب اسلامى سيل مهاجرت به اين كشور افزايش پيدا كرد و در اين ميان افراد زيادى به عنوان پناهنده سياسى در اين كشور اقامت گرفتند. بين سال هاى ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ سالانه نزديك به ۱۰۰ هزار ايرانى به اين كشور مهاجرت كردند. براساس آمار در سال ۱۹۶۵ فقط ۱۵ هزار ايرانى در ايالات متحده اقامت داشته اند كه اين تعداد در سال ۱۹۸۰ به ۱۲۱ هزار و در سال ۲۰۰۰ به يك ميليون نفر افزايش پيدا كرد. هم اكنون نيز قريب به دو ميليون ايرانى سكنه آمريكا هستند. در ميان اين مهاجرين مسلمانان، مسيحيان، يهوديان و زرتشتيان زيادى بودند، ليكن درصد مهاجرت ايرانيان يهودى به آمريكا زياد بود. در سال ۱۹۷۹ حدود دو تا سه ميليون يهودى ايران را ترك كردند كه نزديك به يك سوم اين تعداد وارد آمريكا شدند. در سال ۱۹۸۷ حدوداً ۵۵ هزار يهودى در لس آنجلس و نيويورك ساكن بوده اند كه تا سال ۱۹۹۲ ، ۳۵ هزار نفر به جمعيت آنان افزوده شد. هم اكنون يهوديان ايرانى مقيم لس آنجلس بزرگترين جامعه ايرانى اين منطقه را تشكيل مى دهند.

با اين وجود دين اكثريت جوامع ايرانى مقيم آمريكا اسلام است. مسلمانان ايرانى نيز مراسم مذهبى- ملى خود را كماكان برقرار مى كنند و به آن پايبند هستند، ازجمله ماه محرم كه برنامه هايى چون تعزيه، روضه و نذرى دادن در مساجد و انجمن هاى اسلامى برقرار است. از ديگر مسائل ايرانيان مسلمان مصرف غذاهاى شرعى است كه به وفور در رستوران ها و فروشگاه ها على الخصوص فروشگاه عرب ها يافت مى شود. به عنوان مثال در شهر هايى كه تعداد ايرانيان زياد است ازجمله لس آنجلس، نيويورك و... بر سر در برخى مغازه ها به سه زبان انگليسى، اسپانيولى و عربى نوشته شده: گوشت ذبح اسلامى موجود است. مسئله حجاب زنان نيز مقوله اى قابل بحث است.

در آمريكا زنان به راحتى مى توانند طبق شئونات اسلامى حجاب خود را رعايت كنند و در انظار نيز ظاهر شوند، اما در كل اين كشور زنى با حجاب چادر ديده نمى شود زيرا اين پوشش در آمريكا متداول نيست و زنان مسلمان ترجيح مى دهند به طرزى ديگر حجاب خود را رعايت كنند. ايرانيان مقيم آمريكا اكثراً مراسم ازدواج را طبق آداب و رسوم ايرانى و مطابق با شرع انجام مى دهند و بسيار به آن پايبند هستند. اما مسئله قوام و دوام زندگى در اين كشور كمى قابل تامل است. در آمريكا برخلاف ايران پايه خانواده ها كمى سست تر است و پدر به عنوان محور اصلى خانواده محسوب نمى شود. زيرا فرزندان پس از طى دوره نوجوانى به راحتى از حمايت خانواده خارج مى شوند و به راحتى براى خود تصميم مى گيرند و از والدين خود دور مى شوند. در عين حال مادران به دليل مشغله و كار خارج از منزل كنترل كمترى روى فرزندان دارند. بر اساس آمار سال ۱۹۹۰ حدودا ۴۸ درصد از زنان ايرانى مقيم لس آنجلس در مشاغلى چون استاد دانشگاه، پزشك متخصص، وكيل و تاجر مشغول به كار هستند و از موقعيت اجتماعى خوبى برخوردار. در حالى كه در آمار سال ۱۹۸۰ فقط ۲۷ درصد از اين زنان داراى شغل بوده اند. بسيارى از زنان ايرانى مقيم ايالات متحده با مشكلات خانوادگى و اعمال خشونت روبه رو هستند و اين افراد تمايل زيادى به بازگشت به ايران دارند. درميان ايرانيانى كه در ايالات متحده اقامت دارند نزديك به ۳۰ درصد در سال هاى ۱۹۸۰ به قصد تحصيل به اين كشور وارد شده اند. پس از مدتى براى اقامت دائم اقدام كرده و سپس خانواده هايشان به آنها ملحق شده اند.

مهاجرانى كه پيش از انقلاب و سال هاى اوليه پيروزى انقلاب ايران را به قصد آمريكا ترك كرده اند، اغلب از تمكن مالى خوبى برخوردارند. براساس گفته محققان سنين دانشجويى سنين خوبى براى مهاجرت ايرانيان به آمريكا بوده است زيرا به دليل جوان بودن به آسانى مشغول به كار مى شده اند و راحت تر اقامت مى گرفته اند. امروزه اين عمليات با سختى هاى بيشترى مواجه است و فرآيند ورود به اين كشور و اخذ اقامت دائم با مشكلاتى روبه رو است. به دليل كاهش بازار كار برخى اقشار متوسط و فقير با مشكلات مالى عديده اى مواجه شده و حتى قصد ترك اين كشور را مى كنند. بين سال هاى ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ حدوداً صدهزار ايرانى به ميهن شان بازگشتند و در سال هاى اخير نيز اين بازگشت كماكان ادامه دارد. البته از ميان ايرانيان مقيم آمريكا ۱۰ درصد در ايران نيز اقامت دارند و ۱۸ درصد از آنان هنوز در ايران خويشاوندان نزديك دارند. به گفته هافمن يك محقق امور ايرانيان، ايرانى ها اغلب از ابتداى ورود به آمريكا قادرند به خوبى به زبان انگليسى تكلم كنند و اكثراً از تحصيلات بالايى برخوردارند. آمار نشان مى دهد كه ۸۴ درصد ايرانيان مقيم آمريكا به اين زبان كاملاً مسلط هستند.

۵۶ درصد تحصيلات بيش از ليسانس دارند، ۴۳درصد در مشاغل كليدى مشغول به كارند، ۴۸ درصد درآمد بسيار بالايى دارند و ۲۲درصد از آنان براى خودشان كار مى كنند. پس ايرانيان مقيم آمريكا با صرفنظر از ارتباطات سياسى، در سطح خوبى از اجتماع آمريكا زندگى مى كنند. به عنوان مثال در سال ۲۰۰۳ در امتحان ورودى دوره دكتراى مهندسى برق دانشگاه استنفورد ۱۵ ايرانى فارغ التحصيل دانشگاه شريف موفق شده و به دوره دكترا راه پيدا كردند. بر اساس آمارگيرى جرج سباغ و مهدى بزرگمهر، وضعيت اقتصادى و وجهه اجتماعى اغلب ايرانيان شهر لس آنجلس در رده هاى بالايى قرار دارد. ايرانيان در تمام ايالت هاى اين كشور مستقر هستند ليكن شهرهاى نيويورك و لس آنجلس بزرگترين پايگاه ايرانيان در اين كشور است و جالب توجه اينكه منطقه اورنج كانتى واقع در شهر لس آنجلس بيشترين سكنه ايرانى را داراست. متاسفانه به رغم تمامى موفقيت هاى اجتماعى، اقتصادى و تحصيلى ايرانيان در اجتماع و برترى نسبت به مهاجران ساير كشورها، به زبان مادرى صحبت نمى كنند و حتى سعى در مخفى كردن مليت خود دارند. پيش از پيروزى انقلاب، كشور ايران به عنوان مخزن نفت و كشور ثروت در دنيا معرفى شده بود. با پيروزى انقلاب و دستگيرى ۵۲ آمريكايى در سفارت آمريكا در سال ،۱۹۷۹ وجهه ايرانيان كمى خدشه دار شد و تبليغات گسترده اى در مقابله با اين كشور شروع شد. اين تبليغات از مرزهاى سياسى هم عبور كرد و به فرهنگ آمريكايى نيز منتقل شد. به گونه اى كه حتى در فيلم ها و كارتون ها نيز ايرانيان را افرادى خشكه مقدس، يك بعدى و با خصوصيت بربرها معرفى مى كنند.

به همين دليل نيز تعدادى از ايرانيان كه تعصب خاصى نسبت به خاك و آب خود نداشته اند به سوى فرهنگ غربى روى آوردند و به شيوه آمريكايى ها زندگى مى كنند. از سوى ديگر نسل مسن ايرانى نيز كه چشم بسته و بدون برنامه ريزى دقيق به دنبال فرزندانشان راهى ديار غربت شده اند با مشكلات عديده اى مواجه هستند. زيرا آنها اغلب زبان نمى دانند، در سنين بازنشستگى هستند و فرزندانشان وقتى را براى صرف كردن با اين گروه سنى ندارند. به همين دليل سالمندان ايرانى نيز در مراكز مشخصى اجتماعات گرم و متناسب با فرهنگ ايرانى تشكيل داده اند و با همسن و سال هاى خود سرگرمند. اين مراكز برنامه هايى چون مسافرت، برگزارى جشن ها و مراسم سنتى ايرانى و برنامه هاى تفريحى متناسب با سن و سال اين افراد ترتيب مى دهند. هم اكنون از حدود دو ميليون ايرانى مقيم آمريكا، ۷۰۰ هزار نفر در كاليفرنيا و ۱۰۰ هزار نفر در واشينگتن DC اقامت دارند و مابقى نيز در اجتماعات بزرگ و كوچك در ديگر ايالات اقامت دارند

[Rasputin]

The Iranian nation will wipe the strain of regret on the foreheads of those who want to bring about injustice", President Ahmadinejad scorned at a recent rally in the province of Zanjan. Iran "will cut off the hands of any aggressor", any attack would be met with a response that is double-fold including suicide attacks across Europe and the United States, he warned. "Israel should be wiped off the map", the predominately Jewish nation "cannot survive" and is headed "towards extinction" quipped the fanatical President.

If one were to listen to his rhetoric alone, even the most astute political intellectuals would think Iran is a nation equipped with the most dangerous military arsenal capable of challenging any nation. But Iran's rhetoric has little to do with their outdated and dismal military, their fledging economy or their detested government. The root of the government's fiery tone may be traced to their Shi'te ideology messianic belief in a mysterious, mystical twelfth imam who ventured into hiding over a thousand years ago.

The Hidden Imam is a central concept in the teachings of Shi'te Islam. Born Muhammad al-Mahdi he ventured into a cave in 941 AD hidden by a gate called the Gate of Occultation. The doctrine of Occultation professes Allah aided the cloaking of the Imam away from the eyes of man so that he could be kept alive until his return. Shi'tes believe that the Twelfth Imam will return to lead the religious battle between good and evil when the world has become consummately nefarious.

According to Shi'te orthodoxy humans may not force or hasten the return of the Imam, but the Hojjateiehs a group of which Ahmadinejad is a member, opine that humans may stir up chaos to encourage his return. With his recent rhetoric vowing for the destruction of Israel, demanding deportation of the Jews to Europe and denying the Holocaust that the President seems to be doing just that.

In fact, his messianic axiom of the Twelfth Imam and the subsequent suppression of the forces of evil [modern day US, UK, Israel and many other nations] is central to Ahmadinejad's foreign policy.

The Iranian government's official policy has undercut efforts of the international community by rejecting a United Nations deadline to suspend Iran's nuclear program, threatening to quit the Non-Proliferation Treaty and vying that "nothing can stop Iran's path to nuclear technology." In anticipation of a stand off with the West Iran recently clinched agreements with eight different Middle East insurgency groups to carry out suicide attacks against Israeli, British and US interests across the world. Ironically this plan is called 'Judgment Day.'

During a private meeting with an Iranian cleric in November Ahmadinejad claimed that while giving a speech before the United Nations he felt "the atmosphere change and for 27 to 28 minutes the leaders did not blink" "they were astonished.. it had opened their eyes and ears to the Islamic Republic." He further said that he felt the hand of God upon him as he delivered his omniscient speech.

In his egocentric fantasy world, the Iranian President likely sees himself as a deputy of the Imam with a divine mission to encourage his arrival. His references to the Imam in conjunction with threats to wipe countries off the face of earth should be taken seriously. Foreign policy experts should examine the Islamic Republic from both a political and religious perspective. To the clerical regime the return of the Imam is not a mere possibility, but a surety. Their attitude towards the international community seems to point at their preparation for that day.

International concerns aside, there are domestic reasons for the regimes erratic behavior. After 27 years of executions, floggings, stoning, oppression of political dissent, violation of women's rights, oppression of religious minorities, the largest brain drain in the world, rampant prostitution, crime, drug use and mass unemployment the Islamic Republic is domestically quite loathed. In fact, recent student polls show that close to eighty five percent of the population supports fundamental democratic changes in the regime.

ranian students have consistently poured into the streets in pro-Democracy protests only to be violently suppressed, jailed, tortured and often murdered. But, dictatorships can only oppress for so long and it's only a matter of time before Iran explodes in a pro-Western democratic revolution. The regime knows that the only way they can leave any kind of legacy is by invoking nationalistic pride by pushing the country into another war and unlike the Iran-Iraq war this time they're paving the way for the return of the Twelfth Imam.

From challenging the world to enhancing Iran's nuclear programs every issue

is implemented for the arrival of Mahdi. The Islamic Republic is not vying for war because they're too arrogant to understand they will be crushed. They're vying for war because they believe Mahdi will return to help them defeat the United States and others who dare stand up to them. Ahamadinejad and Company's Armageddon may be coming to a theater near you and it's probably the scariest movie we'll ever see unless we aggressively invest in the overthrow of the regime before it's debut appearance.

[Rasputin]

نهضت آزادی ايران، شامگاه پنج شنبه، 18 مه، با حضور شماری از فعالان سياسی دانشجويی و فرهنگی کشور، چهل و پنجمين سال تاسيس خود را گرامی داشت.
نهضت آزادی ايران در شرايطی مراسم چهل و پنجمين سال تاسيس خود را برگزار کرد که هنوز با محدوديت های بسياری برای فعاليت علنی و قانونی روبه رو است.

در اين مراسم، علاوه بر اعضای نهضت آزادی ايران، شماری از فعالان ملی-مذهبی، اعضای جبهه مشارکت و جمعی از اعضای طيف های مختلف دفتر تحکيم وحدت حضور داشتند.

حبيب الله پيمان، عبدالله نوری، محسن كديور، اكبر گنجی، محمدرضا خاتمی و محمد بستهنگار از جمله افراد حاضر در مراسم بزرگداشت چهل و پنجمين سال تاسيس نهضت آزادی ايران بودند.

ابراهيم يزدی، دبير کل نهضت آزادی ايران در سخنانی در اين مراسم گفت امروز روشنفکری دينی يک امر ملی است و به يک خواست فراتر از يک جريان بدل شده است.

وی گفت از زمان محمد مصدق تا مهدی بازرگان طول کشيد اسلاميت و ايرانيت به يک جريان تبديل شود و به همين دليل است كه امروزه كمتر كسی است كه خود را ملی و مذهبی نداند.

آقای يزدی گفت:"اين ايراد را برخی به نهضت آزادی وارد می دانند كه نتوانسته است به شكل يک سازمان توسعه بيابد. اين ايراد وارد است ولی دليل آن هم مهم است. اين عدم تشكل يافتگی سازمانی به دليل فراهم نبودن شرايط اجتماعی دموكراتيک در ايران است."

وی افزود در جامعه پيشادموكراسی كه قانومندی وجود ندارد، انتخاباتی مثل انتخابات اتاق بازرگانی تهران برتابيده نمیشود. در شرايطی كه اعضای حزب دائما تحت فشارند، نمیتوان انتظار داشت كه نهضت شكل حزبی سازمانيافته بيابد.

دبير کل نهضت آزادی ايران گفت:"برخی می خواستند نهضت با مهندس بازرگان دفن شود و اين نام نيک تنها در تاريخ بماند، ولی اين جريان ادامه يافت؛ البته اخيرا دولت جديد فشارهايی را به ما وارد كرده است و به ما میگويند كه دنبال براندازی آرام و قانونی هستيم كه من نمیدانم اساسا مفهوم اين مساله چيست؟"

آقای يزدی افزود:" اگر كسی مدعی است كه نهضت آزادی برانداز است، مدارک خود را به دستگاه قضايی بفرستد تا بر اساس اصل ١٦٨ قانون اساسی محاكمه شويم."

محمد رضا خاتمی، دبير کل جبهه مشارکت ايران اسلامی نيز در سخنانی گفت دموكراسی خواهی نهضت آزادی بعد از انقلاب وجه مميزه آن با جريانهای سياسی است.

وی افزود دين خواهی نهضت آزادی ايران قبل از انقلاب و دموكراسی خواهی آن بعد از انقلاب از وجه مميزههای اين حزب با بسياری از جريانهای سياسی است.

آقای خاتمی گفت اينكه نهضت آزادی ايران توانسته است ٤٥ سال به يک شيوه و در يک راه عمل كند، قابل اهميت است و میتواند برای همه جريانهای سياسی كشور چه موافق نهضت آزادی و چه منتقد آن، منشاء يک تجربه باشد.

در ادامه اين مراسم، چند تن ديگر از حاضران، از جمله احمد صدر حاج سيد جوادی، ماشاءالله شمس الواعظين، نرگس محمدی و جلال جلالی زاده نيز در سخنانی به نقش و عملکرد نهضت آزادی ايران در دوران فعاليت چهل و پنج ساله اش پرداختند

[Rasputin]

پس از انقلاب اسلامی هزاران تن از کليميان ايران به اسرائيل مهاجرت کردند و تابعيت اين کشور را پذيرفتند. اما بيشتر آنان هنوز رابطه شان را با بستگان و دوستان خود در ايران حفظ کرده اند و ايران را وطن اصلی خود می شمارند. خبرگزاری رويتر در گفتگويی با شماری از يهوديان ايرانی تبار ساکن اسرائيل در گزارش خود بر اين نکته تاکيد کرد که جامعه کليميان ايرانی تبار ساکن اسرائيل، گزينه حمله نظامی به ايران را مناسب نمی داند. جاويدانفر که سالها پيش به اسرائيل مهاجرت کرده مانند هزاران کليمی ايرانی الاصل نگران حمله احتمالی اسرائيل به وطن سابقش است. او بشدت مخالف جنگ است. تاريخچه سکونت کليميان در ايران به 2500 سال پيش می رسد. شمار کلميان در ايران که گفته می شود بيش از 100 هزار تن بود اکنون به کمتر از 25 هزار تن می رسد.

[Rasputin]

On 27 April 2006, the Iranian philosopher Ramin Jahanbegloo experienced what is coming to be commonplace for many Iranian intellectuals and political activists. In Tehran's Mehrabad airport, on his way to India, he heard his name being called out from the loudspeakers. He followed instructions and went to the security department of the airport where he found himself subject to the re-enactment of a frightening scenario.

It is the norm of the Iranian security forces to calm the suspect by telling him or her that he was most likely brought in because of "name confusion". The detainee is then typically taken to the "bureau", where he or she is reassured that his or her name would be "cleared". In the meantime, the suspect's passport is confiscated. At that point, the person is accused, and forced systematically to "confess". It is then the procedure that over the course of the next week, Iran's official news organ Kayhan (not to be confused with its anti-regime namesake based in London) and other newspapers will "leak" the news that the accused is a spy for the CIA and the Mossad.

In previous years, accusations of sexual perversion and alcohol consumption would also be attributed to the accused, who would then be paraded in front of the TV cameras, sitting with his interrogators, and would proceed to detail his "crimes" for all to hear. Upon their release, most "confessors" go public and renounce their previous "confessions" as the product of extreme duress. And the destructive replay of this brutal game of confession soon continues with yet another victim. (Torture, it must be noted, figures centrally in the extraction of such televised confessions.)

A close look at Ramin reveals that by no stretch of imagination is he a political activist. When he attended the Sorbonne in the heyday of Marxist radicalism, he was known as an advocate of non-violence. (Indeed he wrote his dissertation, later published as a book, on the philosophical sources of Gandhi's non-violence.) After he graduated and moved back to Iran, he very much maintained his position as a peace advocate, and a defender of dialogue and understanding between cultures.

In his inexhaustible efforts, Ramin convened conferences, put together forums and discussion groups, published books, interviewed thinkers and scholars, and lectured on non-violence, philosophy, and intercultural dialogue. Once I asked him about his proclivity toward non-violence, and why it was that he steered clear of Marxist ideology in the Sorbonne. He said he developed a resistance to any politics of violence because both his parents were leftists at the time.

Ramin's commitment to community service, however, divulges his indelible family traits. Ramin's mother, an author in her own right, manages an NGO for homeless girls. "People like my mother", he once told me, "are the backbone of this society. They are anonymous social activists who work at the grassroots to help others, and keep this society from falling apart." By remaining apolitical, Ramin has in fact demonstrated a certain sense of professionalism in a society overrun by the politicisation of the life-world. Ramin has always believed in expanding the cultural horizons of his fellow citizens rather than exhorting them to political activism.

I visited him in summer 2005 in Tehran at the Cultural Research Bureau where he works. He was busy hosting Timothy Garton Ash, who was on assignment for the New York Review of Books. His small office was covered with posters of the philosophers he had brought to Iran to lecture to the public. Richard Rorty's was among them.

At the time, Ramin was editing a journal and working on a book on the philosophy of democracy. He was organising lectures delivered to students by expatriate Iranian professors who had come back for summer vacation. In the meantime, Ramin was teaching a couple of courses on Hegel. He was proud of the seminar he had just held on Immanuel Kant, which more than 4,000 students had attended.

The question naturally arises why a government would arrest a tireless, selfless intellectual like Ramin Jahanbegloo. Individuals like Ramin are a source of immense benefit to a developing nation, with a young population hungry for new ideas and opinions. In fact, such people are cultural innovators, who bring ideas home by making them palatable to their people. (It should be noted that the intellectual conversation Ramin has created interfaces not only with the west but also, vitally, with India: in addition to his work on Gandhi, he has written on and recently published a book of dialogues with the Indian thinker Ashis Nandy.)

Intellectuals like Ramin revive a sense of civic vibrancy sorely lacking in the lives of many people whose societies are in transition and who find themselves negotiating between tradition and modernity without the intellectual resources to make sense of it all (significantly, one of Ramin's edited collections bears the title Iran: Between Tradition and Modernity).

This is why it is so difficult to comprehend the reasons for Ramin's arrest. In this regard, some of the news statements released about him by the Iranian authorities and state-sponsored newspapers are helpful. The newspaper Jomhouri Eslami, reporting on Ramin's arrest, followed the script by accusing him of working for the CIA and Mossad. This newspaper, which belongs to the "supreme leader" Ayatollah Ali Khamenei, levels a new accusation against Ramin by asserting that he is one of the key components of the American plot to topple the Islamic regime through peaceful means.

A similar claim was made in February 2006 against the Sufis, when their peaceful gathering for worship was crushed by the plain-clothed members of the regime-sponsored vigilante group Ansar Hizbollah. The Sufis, the oldest spiritual sect of Islam, were accused of being British spies plotting to change the Islamic state by peaceful metamorphosis. Another statement along these lines was made by President Ahmadinejad in his recent "tit-for-tat" statement. In a speech unrelated to Ramin's case, he said: "We make restrictions as they (Americans) make restrictions."

Thus one might view Ramin's arrest as a step towards greater repression that signals what strategy the Iranian president intends to adopt vis-à-vis the democratisation efforts alleged by the Bush administration -- even as part of the Iranian government's response to the initiative put forth by US secretary of state Condoleezza Rice for enhancing democracy in Iran, including the request for $75 million to that end.

In the eyes of Ahmadinejad and his ideological cohorts, Ramin is perceived as a symbol of "westoxication". Ramin advocates democracy, freedom, and dialogue -- all deemed by Iran's reactionaries as western "imports" and as part of a "cultural onslaught". The regime, therefore, suspects anyone who advocates these ideals as foreign agents.

The arrest of Ramin may indeed have such larger political implications, demonstrating the vulnerability of developing-world civil societies when "democracy" becomes a tug-of-war between them and America.

[Rasputin]

مقايسه خلاصه اخبار پر سر وصدای کشورهای متمدن شمال و کشورهای وحشی جنوب جالب است.اين هم چند نمونه:

هفته گذشته رسانه های جهان پر بود از خبر مناقشه هسته ای ايران و بويژه تهديد جرج بوش به استفاده از سلاح هسته ای عليه ايران.

خبرهای عراق نيز اين روزها بدتر از آن يک ماهی است که 88000 تن مواد منفجره، لابد همه از نوع غير هسته ای و عاری از ذره ای ناپالم و مشتقات آن، روی خاک اين کشور فسقلی ريختند. حکايت های امروز همه از تهديد برای جان ها و حکومت ترور است، ولی اين بار, توسط مردم، به دست مردم و برای خود مردم,

جنگ و کشتار و تحريم به عنوان سهم مردم اين بخش از جهان آنقدر عادی شده است که دانشمندان مخالف استفاده از سلاح هسته اي، برای مقابله با کاربرد آن در ايران ويديويی ساخته اند که نشان ميدهد چگونه استفاده از سلاح هسته ای در اصفهان به کشتار سه ميليون انسان می انجامد و منطقه وسيعی ورای مرزهای ايران را آلوده می کند[نشانی ويديو زير همين مقاله آمده است]. اما در انتهای ويديو سلاح غير هسته ای را می بينيم، عينا فرشته نجات. طبق تصاويری که درويديو آمده است، سلاح های مهربان و فرشته صفت غير هسته ای می توانند راه های ورود و خروج مرکز زير زمينی مورد نظر مثلا در ايران را دقيق و هوشمندانه هدف بگيرند، و بدون اين که حتی يک قطره خون از دماغ کسی جاری شود مودبانه از ورود کارکنان مرکز به محوطه جلوگيری نمايند!

از قديم گفته اند به مرگ بگير که به تب راضی شود. وضعيتی بوجود آورده اند که ديگر اگر کسی از صاحبان زرادخانه های تسليحاتی جهان سوال کند چرا همه ی اين سلاح های هسته ای وغير هسته ای را از بين نمی بريد؟ چرا زير درياها و روی خشکی ها از جمله همين خليج هميشگی فارس را پر از زيردريايی ها و سلاح های اتمی و غير اتمی کرده ايد؟ و ده ها سوال واجب تر... بله اگر کسی اين روزها چنين سوال هايی بکند، آدم پرتی به حساب می آيد. اين روز ها آدم عاقل بايد به دامن قدرت های بزرگ و صاحب زرادخانه های اتمی و غير اتمی آويزان شود و تمنا کند: " بياييد کشورهای وحشی را با سلاح های غير اتمی مورد حمله قرار دهيد. باور بفرماييد اين ,انسانی ترين, و ,متمدنانه ترين, راه برای از بين بردن ديکتاتور ها و تروريست ها و رژيم های آخوندی است". نفت را هم که بايد از معادله کنار بگذاريد، چون مال قرن 19 و 20 بود و به قول آخوندهای خودمان حالا ما در قرن 21 هستيم و فقط بايد از يک نوع انرژی صحبت کنيم، آن هم انرژی هسته ای.

مبادا خيال کنيد دانشمندان نيک انديشی که ويديو را پخش کرده اند خدای نکرده قصد سويی داشتند. آن ها مثل ژنرال های قبلی پنتاگون که اين روزها صدای اعتراض شان را عليه کاخ سفيد و جناب رامسفلد بلند کرده اند و روزنامه نگار دمکرات و صلح دوستی مثل سيمور هرش، بهتر از همه ميدانند در دستگاه قدرت فرهمندی که از طرف خدا و دلار برای حکومت بر جهان برگزيده شده چه خبر است. مگر نه اين که ,روحانی, دمکرات، جرج دبليوي، فقط برای 4 سال دوره دوم رياست جمهوری اش ، 30 ميليارد دلار بودجه منحصرا برای تحقيق و تهيه سلاح های هسته ای تقاضا کرد، يعنی يک و نيم برابر متوسط بودجه ساليانه طی 45 سال جنگ سرد. آن هم در حالی که سلاح های اتمی واقعا موجود تنها در يک کشور يعنی آمريکا، که ضمنا 90 درصد سلاح های اتمی جهان را دارد، برای از بين بردن چندين و چند باره ی کره زمين برای هميشه کافی است. اين همه سلاح را که فقط برای آخوند مفنگی تدارک نديده اند. بعد از پايان جنگ سرد، جهان داغ داغ شده است. وشايد خيال جدی دارند که امتحان دسته گل جديد يعنی سلاح های هسته ای را که بی خود و بی مصرف انبار نشود و هر روز اين گوشه و آن گوشه جهان به کار آيد، از ايران شروع کنند. به همين جهت آمريکايی های دموکرات و حتی ژنرال های نرم تر پنتاگون هم نگران شده اند.

اما خبرهای شمال. اول از تهديد شروع کنيم:
در انگليس و آلمان جنگ مغلوبه ای برپا شده است بر سر چاپ يک عکس از خانم آنگلا مرکل در يک نشريه جنجالی و بی اعتبار ولی پرخواننده انگلستان به نام سان The Sun. ماجرا از اين قرار است که خانم مرکل قبل از تصميم گيری نهايی برای تحريم يا حمله نظامی به ايران، دو هفته تعطيلاتش را برای شنا در آب های ولرم ناپل زيبا می گذراند. نشريه سان عکسی از خانم مرکل را در حال تعويض لباس زير خود چاپ کرده و بالای آن نوشته است:,من در بوندشتاگ آدم گنده ای هستم,. بوندشتاگ يکی از مجالس آلمان است.
رسانه های آلمان از اين مساله برافرو خته اند و جنگ جهانی سوم البته در مقياسی که جنگ برای آدم های بخت يار شمال معنا دارد، به راه انداخته اند. يکی تحقير می کند: ما عکس ملکه شما را با شلوار چسبان زير لباس هايش چاپ نمی کنيم. ديگری تهديد می کند: ما به خاطر چاپ اين عکس ها از شما انتقام می گيريم و شمارادر جام جهانی جارو می کنيم. سومی فحش می دهد: شما تا مغز استخوان تان پوسيده ايد، و خانم مرکل می بخشد: به گفته سخنگويش از نشريه جنجالی انگليسی شکايت نخواهد کرد.

اما خبر ديگر از شمال راجع به تهديد نيست، تشويق است.
يک سگ انگليسی کارت عضويت دايم يک کلوپ گلف محلی در انگليس را دريافت کرد. گلف عموما بازی ويژه ثروتمندان به شمار می آيد، چون هزينه بردار است. بنابراين عضويت مادام العمر در يک کلوب گلف برای اين سگ باهوش که گويا اسمش دوک است افتخار بزرگی محسوب می شود. هنر دوک اين است که می تواند توپ های گم شده را پيدا کند و به زمين بازی برگرداند. مدير کلوپ در اين رابطه گفت من خودم دو سال تمام با يک توپ بازی کردم که اين تاکيدی بر خدمات دو ک است.
دوک اين پسر خوب، که نه مثل جرج دبليو روحانی مسيحی است و نه مثل رهبر عاليقدر ما روحانی مسلمان، با توپ هسته ای بازی نمی کند. چشمش به کارت افتخاری در هيچ کلوبی نيست، نه کلوپ هسته اي، نه کلوپ گلف. حيوانی است مهربان و فاقد شرارت های ,انسانی, و ,روحانی,.

و اما يک خبر غير رسمی و ضمنی هم هست که توسط هيچ رسانه ای مخابره نشده، ولی هرکه چشم باز داشته باشد می تواند آن را لابلای خطوط خبری همه رسانه های جهان بخواند و آن اين است : يک کارت ضمانت صد در صدي، رايگان و بدون پرداخت حق اشتراک برای رهبران متمدن کشورهای شمال ارسال شده که روی آن نوشته: تا ما هستيم شما می توانيد هرچه دلتان بخواهد برای مردم کشورهای ,وحشی, جنوب بمب - هسته ای يا غير هسته ای - صادر کنيد و برای سگ های نجيب زمين های بازی خودتان کارت عضويت در کلوب گلف. شب ها در کنار همسران و فرزندانتان آسوده بخوابيد، ما بيداريم. و روزها هم در ناپل شنا کنيد و يا در تکزاس با ديک و رامی و تونی به شکار برويد، اما مواظب باشيد مرغابی و گوزن را بزنيد نه رفيق هم کلوبی تان را.
زير کارت هم امضا شده است: الاحقر ها: خامنه اي، رفسنجاني، خاتمی.

زير آن هم نوشته:

بعدالتحرير:
ضمنا نگران نباشيد که کسی بپرسد: بسيارخوب، فرضا قبول کرديم خدا شما قدرت های بزرگ را برای حکومت بی چون و چرا بر تمام جهان برگزيده و کسی هم حق ندارد بگويد من که رای ندادم. اما آخر برای خدا بگوئيد اين زير دريايی های اسرائيل زير آب های خليج هميشگی فارس چه می کند؟
در اين رابطه جناب مستطاب آقای محمود احمدی نژاد رابه عنوان واعظ پای منبري، خبردار و پرکار نگاه داشته ايم. مطمئن باشيد صدای غرايی دارد و کاری می کند که همه باور کنند دولت فخيمه اسرائيل راستی راستی دارد از ترس می ميرد و به همين دليل است که حضرت شارون بستر مرگ را رها نمی کند و تا شما خيالش را با ارسال بمب های مهربان يا نامهربان به ايران راحت نکنيد به عزرائيل اذن ورود نخواهد داد.
انشاء الله و تعالی که اين خدمت ناچيز مورد قبول افتد و دستور داده شود يک کارت افتخار هم برای ايشان صادر شود.
س.آ

ويديوی انفجار بمب هسته ای در ايران را که اين روزها در اينتر نت می چرخد، در نشانی زير ببينيد
http://www.ucsusa.org/global_securit...animation.html

[Rasputin]

رسانههاي روسي: رييس جمهوري ايران نامه دوم خود را به "پاپ" مينويسد
مسكو، ۸۵/۰۲/۲۹

موضوعات مختلف درباره ايران از جمله مسايل مربوط به برنامههاي هستهاي و تصميم رييس جمهوري ايران به نوشتن نامه به رهبر كاتوليكهاي جهان، در رسانههاي خبري روسيه بازتاب داشت.

شبكه دوم تلويزيون دولتي روسيه امروز گفت: "محمود احمدي نژاد" نامهاي را براي پاپ بنديكت شانزدهم مينويسد.

اين دومين نامه رييس جمهوري ايران به رهبران جهان خواهد بود.

شبكه دوم به نقل از تحليل گران سياسي گفت: در نامه نخست كه به "جورج بوش" ارسال شده بود علاقمندي ايران براي آغاز گفتگو با آمريكا منعكس شده بود.

احمدي نژاد اعلام كرد كه نامههاي مشابهي را به ساير رهبران جهان ارسال خواهد كرد.

شبكه اول تلويزيون روسيه نيز به نقل از "ولاديمير ژيرينفسكي" معاون دوماي روسيه گفت: بايد شرايط لازم جهت عضويت ايران در سازمان همكاريهاي شانگهاي را فراهم آورد.

به گفته وي ورود ايران به سازمان شانگهاي باعث تقويت اين سازمان و كاهش خطر پيرامون ايران خواهد شد.

راديو اكو مسكو نيز به نقل از معاون سازمان فدرال همكاريهاي فني و نظامي روسيه اعلام كرد: روسيه به همه قراردادهاي نظامي موجود با ايران، ونزوئلا و كشورهايي كه از نظر آمريكا مساله دار هستند عمل خواهد كرد.

"آلكساندر دنيسوف" گفت: روسيه هيچ يك از اين قراردادها را نقض نخواهد كرد.

اين راديو افزود: ايران و روسيه در سال گذشته قرارداد تحويل ۲۹فروند مجموعه پدافند هوايي "تور.ام-يك" امضا كردند.

خبرگزاري ريانووستي به نقل از "اندرو كاچينز" رييس برنامههاي روسي بنياد تحقيقات سياسي "كارنگي" آمريكا نوشت: ايران توانايي وارد آوردن ضربههاي شديد به آمريكا و غرب در صورت آغاز جنگ را دارد.

به نظر اين كارشناس سياسي جنگ عليه ايران يك اشتباه بزرگ خواهد بود كه جنگهاي ويتنام و عراق در مقابل آن رويداد كوچك جلوه خواهد كرد.

وي معتقد است آتش اقدامات جنگي همه جهان اسلام را فرا خواهد گرفت و ايران ميتواند نه تنها به آمريكا بلكه به كل غرب ضربه وارد كند.

اين كارشناس گفت: روسيه ايران را قدرت داراي اهميت ژئوپليتيك ميداند كه شايسته احترام است.

خبرگزاري اينترفكس نوشت: كارشناسان در پيشرفت ايران در برنامههاي غني- سازي اورانيوم ترديد دارند.

اين خبرگزاري به نقل از ديپلماتهاي غربي افزود: احتمالا ايران در آزمايشات اخير خود در مورد غنيسازي اورانيوم از موادي كه در سال ۱۹۹۱ از چين دريافت كرده استفاده نمود.

به گفته آنها در اين صورت ايران از هگزافلوريد اورانيوم چيني براي غني سازي استفاده كرده و آن را موفقيت خود خواند.

پايگاه اينترنتي روسي رگنوم كه هر روز در مورد ايران خبر ميدهد نوشت:
امروز چهار بازرس آژانس بينالمللي انرژي اتمي براي بازرسي از مراكز اتمي ايران از جمله مركز اتمي اصفهان به اين كشور سفر ميكنند.

اين خبرگزاري افزود: ايران از نظر ميزان بازرسيهاي آژانس بينالمللي انرژي اتمي در مكان نخست جهاني قرار دارد

[Sepideh_UK]

Inaaro khodet mikhuni badan mizari inja?