Announcement

Collapse
No announcement yet.

Important Political News

Collapse
This is a sticky topic.
X
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • It was interesting to read a recent news report about an Iranian man who pretended to be a member of the former "royal family" of Iran, and used his fake Pahlavi name to con several people out of a lot of money. Apparently, this smooth-talking con-artists was able convince a hotel owner to lend him a large amount of cash and provide him and his family with free hotel stays. The guy eventually convinced the hotel owner to give away the actual hotel too! Now THAT is prime con-artistry at work!

    A con-artist, for those of you who are not familiar with the term, is a a charlatan and theif who takes advantage of people through trickery rather than force.

    I have always been fascinated by con-artists since I was a child practicing magic tricks. To be more exact, I was fascinated by the "victims" of con-artists (though a good con-artist will tell you that their "victims" are actually active and willing participants in their own deception, and so not really victims at all.)

    I was always curious to know: how can well-educated and reasonable people be so easily mislead? How can people actually believe Bush's lies? How could, for example, someone believe that a magician is actually capable turning a chicken into a tiger? How could anyone actually believe that a fortune teller is capable of foretelling the future? How could someone actually spend money at a casino, in the vain hopes of winning when the statistics are clearly in favor of the casino? How could someone actually give money to some guy in Nigeria in response to one of those well-known email scam letters that you too have probably received? How could someone actually respond to one of those "You May Have Already Won $1 Billion" junk mail letters?

    And yet millions of people do believe such simple cons and hand over their money quite willingly--and not just the dumb people either. Why is that? Aren't these the same people that supposedly are in charge of running their own country in a democracy? If 85% of the US electorate falsely believed that weapons of mass destruction existed and have been discovered in Iraq, what makes them qualified to vote for the next President? Let's take an example of how easy it is to mislead people:

    I am sure you've all heard of something known as The Big Lie. No, its not a movie from Hollywood about a cheating spouse. The Big Lie Theory is simply this: the more blatantly you lie to people, the more likely they are to believe you.

    The idea of the Big Lie is attributed to Goebbles, Hitler's public relations specialist. Actually, it was Hitler himself who probably came up with the Big Lie Theory. Though he was no doubt an evil man, Hitler knew how to fool people well too. He took the time to perfect this abilities. If you ever watch his speeches and notice his dramatic poses, remember this: he spent hours practicing those poses in front of a mirror, getting them just right. He knew the value of body language in persuasion. Leaders (even a nasty Evil doer like Hitler) know the value of appearances in leadership. After all, how many other failed art students do you know who climbed up to rule over an advanced industrialized nation, and had everyone following in his goose-steps to war?

    Anyway, basically Hitler explained the Big Lie Theory this way: people assume that you won't intentionally lie to them because there's a taboo against lying in society. Therefore they are likely to give you the benefit of the doubt, even when you do lie to them. The more unbelievable your lie is, the more likely the people will think, "Gosh, that sounds too obviously unbelievable to be a lie, so maybe its not really a lie at all!" And what's more, the more certain you sound in your belief of your own lies, the more believable it becomes to others. That's why pathological liars are so believable: they actually believe in their own lies.

    Oh, by the way, before you condemn the Germans and think they were just silly for believing the Big Lies, remember that you're no better. You too can be so easily misled. Your conceit only makes you a better target.

    Anyway, other than the Bigness of the Big Lie, psychologists and communications specialists have come to identify other important factors in the believability of the Big Lie: repetition, orchestration, and source credibility.

    The Big Lie has to be repeated to be believed. The more something is repeated, the more likely the people are to believe it. This is especially true if the people aren't actually paying a lot of attention to what's being said (if they were paying attention, they may come to have doubts about the validity the Big Lie). Why else do you think the same TV commercials are shown over and over again? The advertisers know that no one is paying attention to the ads, and that's just fine as long as people see and hear the ads.

    The second important factor is orchestration: the Big Lie has to be repeated from many different sources to be believable. If you hear the same message from ten different people, you're more likely to believe them than if just one guy repeats the same the Big Lie. The final element is source credibility. You're more likely to believe something that someone says if you believe the speaker is an apparent authority on the topic.

    Note my words carefully: an "apparent" authority. They don't actually have to be a real authority as long you think they are one. The authority could be just that guy in your office who "knows about computers", or a friend who "knows about dieting" or a relative who saw a movie you're considering to rent. The authority could also be a "terrorism expert" who appears on Fox News Channel, or a "journalist" who is actually biased.

    The Big Lie is still with us today. However, a fourth factor has been added to make the Big Lie even more believable: subtlety of presentation. You don't need to yell the Big Lie from Nazi-style mass rallies to be believable. That's too dramatic, and it may cause the observers to start to pay attention to what's going on--and if they actually pay attention, then they may start to doubt the Big Lie.

    So, all you need to do is slip the Big Lie into the people's conciousness, quitely and carefully and repeatedly, until they come to believe in the Big Lie without remembering how or why or when they ever actually considered the matter. They just think the Big Lie is true, and think it has always been known to be true.

    In fact, you don't need to actually "lie" at all. In other words, you don't need to actively assert a falsehood. All you have to do is to suggest and imply the falsehood, and let the observers reach the (false) conclusions that you've pointed out to them. This is a much more effective way of lying since the people partipate in the process of lying to themselves. And its a lot safer too, because if the lie is ever exposed you can deny having ever said it.

    So, today this advanced form of the Big Lie is better known as the "Unstated Conclusion" (also known as an "Ethymeme" to the Ancient Greeks.) Here's an example of how it works:

    First, claim that Saddam is "linked" to terrorists (whatever "linked" actually means is not important.) Also claim that terrorists are responsible for the September 11 attacks. What's the implied-but-unstated conclusion drawn from these two claims? That Saddam Hussein is responsible for September 11, of course!

    Then, repeat, repeat, repeat. Get "terrorism experts" to repeat it too. In fact, get 10 terrorism experts to repeat this on TV, in editorial columns, books, etc. Simple, really. Is it any wonder why some many Americans believed that Saddam Hussein was responsible for September 11 when they essentially convinced themselves of that false conclusion, and then had their views confirmed by so many "experts" from so many different sources?

    And the beauty of this lie is this: if someone asks Bush or Cheney "Why did you say that Saddam was responsible for September 11?" Bush or Cheney can respond, "Hey, we never said that at all! You concluded that on your own!"

    But there is an even more subtle form of the Big Lie, known as the Foregone Conclusion. In this version of the Big Lie technique, all you have to do is assert a lie as if it was true. Don't bother with any embellishments, and don't bother with any effort at justifying the Big Lie--just say it as if its already been proven to be true beyond any question.

    Here's an example of the Foregone Conclusion which you have probably seen many times recently. It appeared in the first sentence of an article written by Barbara Slavin in USA Today newspaper, on August 16 2004: "Iran's increasing support for insurgent Shiites in Iraq is giving the fighting in Najaf the appearance of a proxy war between Iran and the United States, Jordan and Saudi Arabia."

    Did you catch the Foregone Conclusion in that sentence? Here it is: "Iran's increasing support for insurgents..." To this day, there is no evidence that Iran is providing any support to the insurgents in Iraq at all. The US State Department said it had no evidence of Iranian support for the insurgents on August 19, and the Iraqi Foriegn Minister also said the same thing a couple of days later. There was never any such evidence. However, Barbara Slavin instead has the gall to talk of "increasing" support.

    That's the classic Big Lie at work -- a baseless exaggeration. She doesn't say "alleged support." She doesn't attribute the view to "administration officials" either. She just says "increasing support" as if it was a proven, undeniable and established fact --a Foregone Conclusion that need not be thought about, just believed.

    So, dare to speak out.

    Comment


    • It’d been in back of my mind forever to sew the bottom ends of my pants. The same pants my mom sent me couple years ago from Iran. I went upstairs to find our lost and found box in the forgotten corner of the bathroom, the same place that we pile up our sewing instrumentations. I got what I needed, a spool of black thread and a needle.

      Sewing wasn’t as frightening as what I imagined. I sat a little and started to think for a while to remember things from the past. I remembered years ago in Tehran around this time when my mom and I would go out for the New Year’s shopping.

      At the end of the day of searching for a good pair of pants, we would get home exhausted but excited to try out the new trousers with the waist going up to my neck. Then my mom would make me to put them on and after a good laugh and posing for the mirror she would force me to stand up straight until she could mark them up, trim the bottom and apply the stitches. At the end when she was done, you could not tell the difference.

      So what I did was easy: just recall those memories. I started passing the thread through the needle’s hole while drifting into the magical past. I remembered how my mom used to sew. I could hear her clearly... "look Mohsen! put the stitches one forward and one backwards!"

      In the middle of my sewing explorations my wife came up to see how this quiet boy is doing. I didn’t even lift up my head to look at her. I don’t know why but maybe I was angry that I couldn’t dare ask her to sew the pants for me. Maybe I was long lost in my thoughts or simply I couldn’t do it because of the pain in my neck bending for a long time.

      She asked if I wanted to join her and the boys for dinner. Oh well, I had had enough fun up here, that I wouldn’t need to get deeper in my debts by owing another dinner to her. I didn’t answer and she left, probably thinking I'm a jack ***. Sorry, she hasn’t got it yet that that is a compliment to an Iranian man.

      Back in my sewing journey, I remembered how my mom would carefully start the first stitch with her young beautiful long fingers. She would make the first stitch like a big ball of knots to make sure the thread won’t escape the hole in the next ten years.

      Then she would take her time and pass one stitch over another to make cross-shaped joints that would guarantee no big-toe entanglements while securing maximum resistance against sudden stretches. But the most important parts weren’t these, rather at the end, when she had to close the door of my memory box and take care of other requests in the queue. It was the last stitch.

      The last stitch wasn’t even a big knot; it was a signature, a statement of accomplishment, a claim that this will last forever. Probably she was thinking that I was going to record this moment for my son to know about it, the same way her parents showed how to make the last stitch -- against all odds including the American ones.

      So here I was sewing my pants and making the last stitch. I searched for a good firm part of the fabric, stuck the needle in and span the threat around the needle over and over until I ran out of string. I put the pants down and thought I’ll do it for another ten years.

      Comment


      • پليس فدرال آمريکا (اف بی آی) از خنثی کردن توطئه ای برای حمله به شبکه حمل ونقل نيويورک و نيوجرزی خبر داده و اعلام کرده که به در خواست دولت آمريکا، فردی به اتهام دست داشتن در اين توطئه در کشور لبنان بازداشت شده است.
        در اطلايه ای که اف بی آی مشترکاً با وزارت امنيت داخلی آمريکا در اين زمينه انتشار داده، اين توطئه به شبکه القاعده ربط داده نشده اما آمده که القاعده همچنان علاقمند به حمله به آمريکاست.

        در اين اطلاعيه جزئياتی درباره "توطئه" داده نشده اما روزنامه ديلی نيوز پيش از آنکه اطلاعيه اف بی آی منتشر شود، گزارشی درباره آن منتشر کرده و نوشته که طراحان "توطئه" قصد حمله به تونل موسوم به هلند را داشته اند که با گذر از زير آب، محله منهتن نيويورک را به ايالت نيوجرزی متصل می کند و طول آن حدود دوونيم کيلومتر است.

        پيت کينگ، رئيس کميسيون امنيت داخلی مجلس نمايندگان آمريکا نيز در گفتگو با شبکه تلويزيونی سی ان ان گفته که اف بی آی به مدت نه يا ده ماه مشغول تحقيق برای کشف اين "توطئه" بوده است.

        منابع غيررسمی، نام فرد لبنانی را که در ارتباط با اين "توطئه" بازداشت شده، امير اندلسی اعلام کرده اند.

        آن گونه که در روزنامه ديلی نيوز آمده، طراحان توطئه از کسانی در اردن کمک مالی دريافت کرده بودند که با ابومصعب زرقاوی، رهبر مقتول شبکه القاعده در عراق نيز همکاری می کرده اند.

        Comment


        • سال های طولانی است که زندگی ساکنان اطراف دريای خزر تحت تأثير رقابت های نفتی دگرگون شده است بنابراين خزر امروزه بيش از هر زمان ديگری نه تنها به عنوان بزرگترين درياچه بسته جهان بلکه به عنوان رقابتی ترين حوزه نفتی جهان در ميان پنج کشور حاشيه آن نيز شناخته می شود.
          با اين همه خزر در حال تجربه کردن اتفاقات ناگواری نيز هست که مسير آن ها را بايد در ژاپن، انگلستان، اسکاتلند، هلند و ايرلند شمالی جستجو کرد.

          يک گزارش علمی که حاصل تحقيق پژوهشگران پروژه سم شناسی برنامه محيط زيست خزر و با همکاری موسسات تحقيقاتی کشورهای حاشيه ی خزر و چندين مرکز تحقيقاتی در اروپا و ژاپن است - و در نشريه آلودگی های محيط زيست منتشر شده - نشان می دهد که حدود ده هزار خوک آبی (فک) خزر تنها در فاصله پنج ماه يعنی از ماه آوريل تا اوت سال 2000 در اثر ابتلا به نوعی بيماری ويروسی به نام CDV از بين رفته اند.

          اين بيماری در ميان سگ های اهلی شايع است اما نمونه هايی از ويروس را می توان در ميان روباه ها و ساير جانوران وحشی نيز يافت اما همه گيری اين ويروس در ميان فک های خزر پديده ای نادر گزارش شده است.

          فک های خزری که به نام علمی فوکا کاسپيکا Phuca Caspica شناخته می شوند، از جمله نادرترين جانوران شناخته شده روی زمين هستند و در تقسيم بندی اتحاديه بين المللی حفاظت از طبيعت در فهرست قرمز که مربوط به جانوران آسيب پذير است، قرار دارند. طول آنها گاه به ۱۶۰ سانتيمتر و وزنشان در زمان بلوغ به ۱۰۰ کيلوگرم می رسد. اما نکته ی حائز اهميت در دوره ی زندگی ۵۰ ساله ی فک های خزری اين است که آن ها به سواحل ايران بيش از سواحل چهار کشور حاشيه ای ديگر نزديک می شوند زيرا زمستان ها را به عنوان فصل زادآوری بر روی قطعات يخی سواحل شمالی می گذرانند اما در بهار و تابستان عمدتأ سواحل ايران را ترجيح می دهند.

          تحقيقات اوليه - منتشر شده در نشريه "بيماری های عفونی در حال ظهور" - که با حمايت مالی بانک جهانی و تحت نظر دکتر سيموس کندی در ايرلند شمالی انجام شد نشان داد اندام های داخلی و توليد مثلی فک ها پوشيده از زخم های ناشی از ضايعات ويروسی بوده است.

          اما گزارش های بعدی به علت های ديگری برای مرگ و مير فک های خزری اشاره داشتند که مهمترين آنها وجود انواعی از سموم کشاورزی نظير د د ت و سموم حاصل از پساب کارخانجات صنعتی در بافت های چربی فک ها بود به طوری که در همايش محيط زيست دريايی در اوتسوچی ژاپن علت مرگ و مير فک های خزری به اثر تضعيف کننده آلودگی های صنعتی و در نتيجه ناتوانی دستگاه ايمنی بدن فک ها در مقابل ويروس ها اشاره شد.

          دو گزارش علمی که توسط محققان دانشگاه ايهيم ژاپن در نشريه آلودگی های محيط زيست منتشر شده حاکی از غلظت فراوان مواد حاصل از تجزيه کلر در بافت های چربی و کبد فک هاست. کلر در صنايع نساجی به عنوان رنگ بر به کار برده می شود و مهمترين کارخانجات نساجی در اطراف خزر در حاشيه جنوبی اين درياچه قرار دارند.

          يک نمونه ديگر از مواد موجود در بافت های بدن فک ها انواعی از آفت کش های موسوم به پی سی بی است که در جريان شسته شدن خاک های کشاورزی يا در نتيجه ی بالا آمدن سطح آب خزر در نواحی ساحلی به درون درياچه راه يافته اند.

          بنابراين وقوع مرگ و مير ناشی از همه گيری ويروسی سال ۲۰۰۰ ميلادی در ميان فک های خزر نه تنها به علت آلودگی های صنعتی قابل توجيه است، بلکه با افزايش آلودگی های نفتی و کاهش جمعيت ماهی کيلکا که بيش از ۷۰ درصد ازغذای فک خزری وابسته به اين ماهی است، می توان همچنان در انتظار تلفات بيشتری در جمعيت فک ها بود.

          طبق آمار انجمن بين المللی حفاظت از فک ها تا پيش از فروپاشی شوروی سابق سالانه ۲۰ تا ۲۵ هزار بچه فک برای استفاده از پوست و چربی آنها شکار می شدند، اما در حال حاضر هيچ کنترل ضابطه مندی برای حفاظت از فک های خزری توسط کشورهای ساحلی خزر اعمال نمی شود ضمن آن که آلودگی های صنعتی هر روز بر ميزان تلفات اين جانداران نادر اضافه می کند. شايد همچنان که تعداد صنايع چوب و نساجی در حاشيه ی خزر افزايش می يابند و بالا آمدن سطح آب درياچه باعث وارد شدن آفات به آب می شود ديگر زمان طولانی تا آخرين وداع با فک های خزری نمانده باشد.


          Comment


          • Three people are in custody overseas for their suspected involvement in a plot to attack New York City's mass transit system, the FBI says.
            They are believed to be among "eight principal players" who planned the suicide bombing of a tunnel under the Hudson River, officials added.

            A man accused of masterminding the plan has already been charged in Lebanon.

            The FBI said the suspects were al-Qaeda followers who had been in the early stages of plotting their attacks.

            "This is a plot that would have involved martyrdom, explosives and certain of the tubes that connect New Jersey with Lower Manhattan," Mark Mershon, assistant director-in-charge of the FBI New York Field Office, told a news conference.

            "We're not discussing the modality beyond that."

            Intelligence was on top of its game and discovered the plot when it was just in the talking phase

            Charles Schumer
            Democratic Senator

            Mr Mershon told reporters that, as well as the arrest in Lebanon, they had two others in custody "again in the foreign environment".

            "We believe we have what I'll call eight principal players. And that we have them largely identified," he went on. "As I say, some are in custody, one of those has been charged formally in Lebanon."

            The man charged in Lebanon has been named as Assem Hammoud, who reportedly used the alias Amir Andalousi, who was taken into custody in April.

            Lebanese officials said he had confessed to the plot and being a member of al-Qaeda.

            The plot is said to have been uncovered during routine monitoring of internet chatrooms used by extremist groups.

            Democratic Senator Charles Schumer of New York said this was one instance "where intelligence was on top of its game and discovered the plot when it was just in the talking phase".

            A number of plots targeting subways, tunnels and other New York City landmarks have come to light since the 2001 attacks on the World Trade Center.

            Comment


            • An Italian judge has ruled that former PM Silvio Berlusconi should stand trial over alleged fraud concerning his family's media company Mediaset.
              He is one of 14 people sent for trial by Judge Fabio Paparella in the northern city of Milan.

              It follows an investigation into claims of embezzlement, false accounting, tax fraud and money laundering in TV rights deals between 1994 and 1999.

              The trial is set to begin in November. Mr Berlusconi denies any wrongdoing.

              Mr Berlusconi, who headed a centre-right government for five years until he resigned after his defeat in April's general election, claims he is the victim of politically biased left-wing judges.

              He has been before the courts in Italy at least six times on corruption charges.

              On the three occasions he was found guilty, his convictions were either cancelled on appeal or the case was declared void because too much time had elapsed between the alleged offence and the trial.

              'Off-shore firms'

              Preliminary hearings began last October after a four-year investigation by Milan prosecutors into the allegations involving Mediaset.

              Lawyer David Mills, the estranged husband of British Culture Secretary Tessa Jowell, and Fedele Confalonieri, chairman of Mediaset, have also been ordered to stand trial. They also deny any wrongdoing.


              British lawyer David Mills is accused of taking bribes

              The defendants are accused of involvement in the use of offshore firms to buy US television and cinema rights, reselling them at inflated prices to Mediaset, to avoid paying Italian tax.

              "It was a predictable decision, considering the previous hearings in Milan," Mr Berlusconi's lawyer Niccolo Ghedini said after the announcement.

              "They haven't allowed crucial witnesses for the defence to be heard."

              Judge Paparella is still considering whether to charge Mr Berlusconi and Mr Mills in a related case.

              The former Italian prime minister is accused of paying Mr Mills $600,000 (£324,000) to give favourable evidence in two court cases. Both men deny the charges of bribery.

              Ansa reports that the 14 defendants could face between four and 12 years in prison if found guilty.

              Comment


              • نقل از پايگاه اينترنتي شبكه‌ي سي ان ان، جورج بوش رييس جمهور آمريكا به مناسبت جشن تولد شصت سالگي خود روز پنجشنبه در يك مصاحبه‌ي مفصل با لري كينگ، مجري شبكه‌ي سي ان ان گفت: وقتي تاريخ به عقب بازگردد، ترجيح مي‌دهم در مورد من به عنوان يك حلال مشكلات و يك فرد درستكار قضاوت شود تا يك فرد محبوب.

                بوش در اين مصاحبه‌ي اختصاصي همراه با همسرش لورا بوش در كاخ سفيد اظهار داشت: رييس‌جمهوري كه نتايج نظرسنجي‌ها را دنبال كند رييس‌جمهوري است كه سياست را از دست داده است.

                برخي اعضاي كنگره نگران تاثير احتمالي مشكلات سياسي بوش روي سرنوشت‌شان در انتخابات ميان دوره‌يي پاييز امسال هستند.

                اما بوش پيش‌بيني كرد كه جمهوري خواهان اكثريت خود را در مجلس نمايندگان و سنا حفظ خواهند كرد.

                رييس‌جمهور آمريكا گفت: اين بدين دليل است كه ما درست در مسير كسب پيروزي در جنگ عليه تروريسم هستيم و سوابق اقتصادي خوبي داشته‌ايم.

                بوش در پاسخ به اين سوال كه حتي اگر مي‌دانست رژيم صدام سلاح كشتار جمعي ندارد آيا مجددا سرنوشت سازترين تصميم دوران رياست جمهوري‌اش يعني حمله به عراق را اتخاذ كند، گفت كه همين تصميم را اتخاذ مي‌كرد.

                بوش تصريح كرد: ما يك حاكم ستمگر را از بين برديم، او ( صدام) با پناه دادن به تروريست‌ها، يكي از دشمنان آمريكا بود. او فردي بود كه توانايي ساخت سلاح كشتار جمعي را داشت. او تهديدي واقعي بود.

                رييس‌جمهور آمريكا هم‌چنين گفت كه معتقد است آزمايش موشكي اخير كره‌ي شمالي مي‌تواند سرآغازي براي اعمال مجدد فشارهاي بين‌المللي بر روي پيونگ يانگ باشد.

                بوش اظهار داشت: فكر مي‌كنم او (كيم جونگ ايل، رهبر كره‌ي شمالي) خواستار اين است كه از وي بترسيم يا به او توجه كنيم و من اين امر را فرصت مي‌دانم كه با همكاري چين، كره‌ي جنوبي، ژاپن و روسيه اين پيام واضح را براي آن‌ها بفرستيم كه اين رفتار پذيرفته نيست.

                رييس‌جمهور آمريكا با رد مجدد احتمال مذاكره‌ي مستقيم آمريكا با كره‌ي شمالي در خصوص برنامه‌ي هسته‌يي اين كشور گفت: كيم جونگ ايل عاشق مذاكره‌ي مستقيم است!

                بوش تصريح كرد: فكر مي‌كنم بهترين راه براي حل ديپلماتيك اين مشكل اين است كه ديگر كشورها نيز در مذاكره حضور داشته باشند به طوري كه وقتي او (كيم) به اين ميز نگاه كند جهان را پيش روي خود ببيند.

                رييس‌جمهور آمريكا افزود: اگر موشك‌هاي كره‌ي شمالي عليه آمريكا تهديدي بوده ما نيز براي پاسخ‌گويي طرحي داريم.

                وي بدون ذكر جزئيات اظهار داشت‌: ما يك سيستم دفاع موشكي داريم كه از كشورمان دفاع خواهد كرد.

                بوش در ادامه سخنان خود در اين مصاحبه كه به مناسبت جشن تولد 60 سالگي‌اش صورت گرفت، گفت: بسيار احساس جواني مي‌كنم، تعجب مي‌كنم كه اينقدر حالم خوب است! بياد دارم وقتي كودك بودم با نگاه به افراد 60 ساله پيش خود مي‌گفتم كه اين‌ها چقدر پير هستند، اما من اكنون احساس بسيار خوبي دارم.

                بوش هم‌چنين گفت از اين كه رياست جمهوري ‌آمريكا را برعهده دارد، خسته نشده است.

                وي در اين خصوص گفت: كاملا برعكس احساس مي‌كنم بودن در اين سمت يك افتخار است. من مشتاق كار كردن روي مشكلات هستم زيرا مطمئنم كه مي‌توانيم آن‌ها را حل كنيم.

                اما لورا بوش، همسر جورج بوش در پاسخ به اين سوال كه همسرش از زماني كه رييس‌جمهور آمريكا شده چقدر تغيير كرده، گفت: بزرگترين تغيير او، موهاي خاكستري رنگش است.

                لورا بوش اظهار داشت: جورج واقعا چندان تغييري نكرده است، او يك شخصيت مستحكم و متمركز دارد كه هميشه ثابت است.

                رييس جمهور آمريكا كه دولتش از اقدامات "غير دموكراتيك" در روسيه انتقاد كرده است، هم‌چنين گفت كه اميدوار است هفته آينده گفت‌وگوهاي شفاف و روشني با همتاي روس خود داشته باشد ولي در عين حال اظهار داشت كه رييس جمهور روسيه را سرزنش و نصيحت نخواهد كرد.

                بوش قرار است در اجلاس سران جي هشت به ميزباني روسيه در سن پترزبورگ حاضر شود.

                وي در پاسخ به اين سوال كه آيا هنوز دوستي عميقي با ولاديمير پوتين، رييس جمهور روسيه دارد يا خير؟ گفت: من واقعا او (پوتين) را دوست دارم. من الزاما با هر تصميمي كه او درباره‌ي امور داخلي روسيه اتخاذ مي‌كند موافق نيستم ولي براي من بسيار حايز اهميت است كه براي انجام مذاكرات خوب و شفاف با پوتين رابطه‌ي شخصي خوبي با او داشته باشم.

                رييس جمهور آمريكا افزود: اما هيچ كس دوست ندارد از سوي فرد ديگري مورد سرزنش و نصيحت قرار بگيرد.

                پنج سال قبل بوش در اولين ديدار خود با ولاديمير پوتين گفت كه پيوند دروني عميقي با وي برقرار كرده است.

                اين در حاليست كه رابطه‌ي سران دو كشور از آن زمان به بعد به سردي گراييده است.

                ديك چني، معاون بوش و كاندوليزا رايس، وزير امور خارجه‌ي آمريكا پوتين را به محدود كردن آزادي‌ها در روسيه و سو استفاده از منابع عظيم انرژي روسيه براي زورگويي عليه كشورهاي همسايه متهم كرده‌اند.

                مقامات آمريكايي كه نخواستند نامشان فاش شود، روز پنجشنبه در گفتگو با خبرنگاران اظهار داشتند اگر چه روسيه از زمان سقوط كمونيسم اصلاحات دموكراتيك مهمي انجام داده ولي واشنگتن نگران رخدادهاي اخير است.

                آنها گفتند كه شكي نيست كه نگراني‌هاي ما درباره‌ي عقب گرد روسيه از دموكراسي در ديدار بوش و پوتين مطرح خواهند شد.

                بوش و پوتين 14 ژوييه (23 تير) در يك ضيافت شام شركت كرده و روز بعد (24 تير) پيش از افتتاح نشست جي هشت گفت‌وگوهاي دو جانبه‌اي را برگزار خواهند كرد.

                يكي از مقامات آمريكايي گفت: طي دو سال گذشته ما نگران تمركز قدرت در كرملين، از بين رفتن فضاي مناظرات عمومي و محدود شدن مناظرات در مطبوعات روسيه بوده‌ايم. ما مي‌خواهيم مطمئن شويم كه روسيه صد در صد به دموكراسي پايبند است.

                يكي ديگر از مقامات آمريكايي گفت: احتمالا سوابق روسيه در زمينه دموكراسي از ديگر موضوعات مذاكرات سران جي - 8 خواهد بود.

                يك مقام آمريكايي گفت دولت بوش اميدوار است بيانيه پاياني جي 8 در خصوص انرژي بازگوكننده‌ي جهت گيري‌ها در زمينه اهميت شفافيت، علني بودن و رقابتي بود بازارها و شفافيت سرمايه‌گذاري باشد.

                پوتين نيز در تلاش براي بي‌اهميت جلوه دادن روابط سرد اخير با واشنگتن روز پنجشنبه گفت بوش هنوز يك دوست محترم و آمريكا يكي از مهمترين شركاي روسيه است.

                Comment


                • سده بيستم نام‌هاي زيادي داشت. نام‌هايي كه اغلب از تحولات حوزه علم و تكنولوژي نشات مي‌گرفت. اما در حوزه اجتماعي، يكي از نام‌هاي اصلي «قرن انقلاب‌ها» بوده است. چرا كه در اين قرن، اشكال متفاوت انقلاب شكل گرفت و كشورهاي مختلف از روسيه تا ايران، از آمريكاي مركزي تا آفريقا و از چين تا كره را دربرگرفت. انقلاب‌هايي عمدتاً بر مبناي چپگرايانه و برخاسته از ايدئولوژي‌هاي آرمانگرايانه برابري‌خواه.

                  ويروس انقلاب در اين قرن چنان مسري بود كه گاه كشورهاي پيشرفته و گذشته از مراحل توسعه را نيز دربرمي‌گرفت. به گونه‌اي كه در دهه 60 ميلادي كه روزگار اوج‌گيري انقلاب‌ها در كشورهاي ريز و درشت آفريقايي و آمريكاي مركزي بود، جوامعي چون فرانسه و آمريكا نيز اعتراضاتي را در خود ديدند كه تنه به انقلاب مي‌زد.


                  هرچند قوي بودن پايگاه‌هاي جامعه مدني در اين جوامع، مانع از آن شد كه حوادثي چون شورش سياهان آمريكا يا دانشجويان فرانسه، از يك نوستالژي اجتماعي با پيامدهايي نه‌چندان كلان در اين جوامع فراتر رود. چنان كه وقتي تب اعتراضات فروخفت، گويي نه خاني آمده و نه خاني رفته بود اما در بسياري كشورهاي ديگر، انقلاب نه يك اعتراض و نه يك تب زود‌گذر كه توفاني بنيان‌بركن از آب درآمد.

                  توفان‌هايي كه هر يك از بستري خاص برمي‌خاست. يكي چون مائو به روستائيان تكيه زد. آن ديگر (لنين) حزبي پيشاهنگ را شكل داد تا به نمايندگي از طبقه كارگر شالوده هنوز شكل نگرفته سرمايه‌داري در روسيه را به تصرف حزب درآورند. در ايران نيز نخستين انقلاب اسلامگراي گسترده در جهان شكل گرفت تا مذهب هم به سرچشمه‌هاي انقلاب افزوده شود. در كوبا انقلابيون از دل جنگل‌ها برآمدند و در الجزاير از ميان صحراها.

                  در انقلاب‌هاي مختلف، نيروهاي خارجي هم نقش‌هاي متفاوت داشتند. هر چند دو قطبي جنگ سرد اجازه نمي‌داد كه يكي از دو طرف به آساني حياط خلوت آن ديگري را بر هم زند.

                  اما با وجود همه اين تفاوت‌ها يك نكته مشترك بود و آن اينكه در طول دهه‌ها از سده بيستم، انقلاب، جادويي سحرآميز و دارويي شفابخش براي ملت‌هاي تحت ستم يا آزرده از ارزش‌هاي سيستم حاكم يا مخالف با سلطه خارجي محسوب مي‌شد. اين نگاه مثبت به انقلاب، در كشورهاي مختلف وجود داشت گرچه حاملان و عاملان و مناديان آن در هر كشور، با آن ديگري متفاوت بود.

                  «اميد به انقلاب» اما تنها نقطه اشتراك ملت‌ها و گروه‌هاي انقلابي نبود. اشتراك ديگر آن بود كه هر كس خربزه انقلاب مي‌خورد، بايد پاي تب و لرز تبعات نيز مي‌ايستاد. يكي از مهمترين اين تبعات «خشونت» بود.

                  خشونتي كه در روزهاي انقلاب ميان حاملان انقلاب و عاملان نظم مستقر شكل مي‌گرفت، به فرداي انقلاب نيز مي‌كشيد. اين بار اما خشونت، به ميان انقلابيون كشيده مي‌شد.حذف تدريجي نيروهاي انقلاب كه برخاسته از اختلافات ايدئولوژيك و عطش قدرت بود، يكي از نخستين تصويرهاي فرداي هر انقلاب است. فردايي كه در آن، نيروهاي انقلاب با همان زباني با يكديگر سخن مي‌گويند كه پيش از اين، با نظم استبدادي يا استعماري يا كودتايي مستقر.

                  خشونت انقلاب اما به‌تدريج چنان گسترده شد كه خود پديده انقلاب را در نزد تحليلگران سياسي زيرسئوال برد. نتايج اغلب ناخواسته انقلاب‌ها، به طور معمول برخاسته از نفرتي تحليل مي‌شد كه در بطن خشونت‌هاي متن و حاشيه انقلاب‌ها ريشه داشت.

                  اين وضعيت، به‌تدريج جذابيت پنهان انقلابي را از ميان برد. جذابيتي كه در آن آرمان فراتر از واقعيت و خواسته‌ها مبنايي‌تر از توانايي‌ها و مقدرات بود.

                  تجربه ده‌ها انقلاب در سده بيستم اين تصوير دوست‌داشتني را كه تصور مي‌شد بسيار در دسترس است و فقط كافي است براي رسيدن به آن، عده‌اي از خود بگذرند و خون‌هايي بر زمين بريزند، ‌خدشه‌دار ساخت.

                  از اين‌رو، از اواخر دهه 80 سده 20، تقريباً ‌انقلابي عمده را در جهان نمي‌توان سراغ گرفت. در واقع، انقلاب ايران آخرين انقلاب بزرگ شناخته شد كه البته آن هم نسبت به انقلاب‌هاي بزرگ پيش از خود، خشونتي كمتر را برانگيخت. چنان‌كه برخي چپ‌هاي راديكال ايران، در فرداي انقلاب معتقد بودند به اندازه‌اي كه شايسته انقلاب باشد، خوني ريخته نشده.

                  دلايل مختلفي را مي‌توان برشمرد كه متن انقلاب ايران بسيار كمتر از انقلاب‌هاي بزرگ روسيه و فرانسه آميخته به خشونت بود، اما فراتر از اين دلايل (و نيز اين پرسش كه چطور از آن انقلاب نيز حذف‌ها و خشونت‌هايي برآمد؟)، نكته‌اي كه مي‌توان گفت، آن بود كه به‌تدريج خشونت در مسير انقلاب‌ها رو به افول مي‌گذاشت و به طور طبيعي چون خشونت ذاتي انقلاب بود، ظاهراً خود انقلاب هم به پديده‌اي تاريخي تبديل مي‌شد.

                  اما از اوايل هزاره جديد، اين انگاره خدشه‌دار شد. شكل‌گيري انقلاب‌هاي رنگي (مخملين) در كشورهاي سابق بلوك شرق، نشانه‌اي از آن بود كه وقتي مسير اصلاحات در جوامع بسته مي‌شود، همچنان احتمال شكل‌گيري حركت‌هاي توده‌اي وجود دارد. گرچه اين‌بار مقاومت مسالمت‌آميز جايگزين خشونت مي‌شود.

                  مقاومتي همچون آنچه در اوكراين رخ داد و معترضان نارنجي‌پوش در سرماي ده‌ها درجه زير صفر، شب‌ها تا به صبح در ميادين ماندند و آتش برافروختند تا نظام مستقر، انتخابات مشكوك را باطل كند و زير بار انتخاباتي تازه رود. اين اتفاق كه تحت عنوان انقلاب‌هاي رنگي در كشورهايي چون گرجستان و قرقيزستان نيز تكرار شد، گويي بار ديگر ويروس انقلابيگري را در ذهن ناراضيان كشورهاي مختلف بيدار كرد.

                  اما بديهي است كه چنين رخدادي در هر كشوري قابليت اجرا ندارد. كشورهايي كه در آنها، سازمان‌يافتگي سياسي وجود ندارد، كادر رهبري مشخصي با موضوع اعتراض معين وجود ندارد و كليت ساختار چندان نسبت به اعتراضات تجمع‌يافته تاثيرپذيري نشان نمي‌دهد، بعيد است پتانسيل چنين انقلاب‌هايي را داشته باشند.

                  در واقع، نارضايتي همان‌طور كه عامل لازم انقلاب‌هاي كلاسيك بود، اما عامل كافي نبود،در انقلاب‌هاي مخملين هم تنها پارامتر كارساز نيست و تكيه صرف بر پاره‌اي نارضايتي‌ها، بيش از آنكه به تحولي در پوزيسيون منجر شود، نشانه‌اي از ضعف تحليلي اپوزيسيون مدعي چنين انقلاب‌هايي است.

                  چنين بود كه در دو سال گذشته، برخي نيروهاي سياسي داخل ايران كه نسخه انقلاب‌هاي مخملين را براي مخالفان سياسي تجويز مي‌كردند، با نقدهاي صريحي مواجه شدند و حتي در ميان نيروهاي خارج از كشور هم، برد چنداني پيدا نكردند.

                  البته، اين سوي ماجرا نيز قابل تامل است. بروز نگراني نسبت به وجود پروژه‌هايي براي انقلاب‌هاي مخملين در ايران، در سطوح مختلف حاكميت، نشانه‌اي است از اشتباه تحليلي مشابه در سطح پوزيسيون.

                  تحليلي كه در آن، انقلاب‌هاي مخملين «پروژه‌هايي تك‌عاملي» محسوب مي‌شوند كه صرف خواست بيگانگان، تحقق آن را محتمل مي‌سازد. حال آنكه آگاهان درون سيستم و تحليلگران مسائل اجتماعي و امنيتي ايران، خود بهتر از تحليلگران مستقل مي‌دانند كه امكان چنين رخدادي در ايران چقدر بعيد است.

                  Comment


                  • دزدی را می توان فرآیندی دانست مربوط به مالکیت. دزدی بین داشتن و نداشتن است. بین مالک بودن یا مالک نبود. فرد دزد آن چیزی را که ندارد از فردی که آن چیز را دارد می رباید. فرد دزد بر ضد نظم موجود بر ضد تقسیم نابرابر مالکیت می شورد. فرد دزد نمی خواهد یا نمی تواند و یا اجازه نمی یابد به وسیله ساختار ها و ضوابط موجود و حاکم مرسوم در جامعه به آن چیزی که می خواهد دست پیدا کند و مالکیت بر آن چیز را بیابد. فرد دزد خیال می کند جلوی پیشرفت او را جامعه گرفته است و اجازه نمی دهد او به مالکیت دست یابد. در نتیجه راه میان بر و غیر مرسومی را بر می گیزند که به آن دزدی می گویند. فرد دزد از دیوار خانه مردم که نشانه ای است از حفظ حریم مالکیت بالا می رود به نحوه ی حریم های رسمی مالکیت و ساختار های موجود حاکم بر تقسیم دارایی ها را می شکند. فرد دزد وضع موجود را نمی پذیرد چون آن را ناعادلانه می داند چون حق خویش می داند که مالکیت را ولو به قیمت شکستن حریم دیگران و ولو به قیمت زیر پا گذاشتن قوانین جاری و حاکم بر جامعه بدست آورد. فرد دزد از قوانین حاکم و روابط ناعادلانه و نابرابر فراتر رفته است اما مشکل اینجاست که فرد دزد باز هم درون همین ساختار پوسیده و نظام نادرست مالک مملوک بودن به جنگ این ساختار رفته است. فرد دزد خود هم قربانی این ساختار نابرابر است و هم امتداد دهنده و بازتولید کننده ی این ساختار!

                    فرد دزد به جای این که بیایید کلیت سیستم مالکیت را به نقد بکشد به جای آن که تلاش کند به صورت جمعی و تشکل یافته بر ضد ساختار های غیر عادلانه و نا آزاد و نابرابر بشورد به صورت فردی دست به این اقدام می زند که در نهایت اقدام او باعث می شود که این ساختار ها تحکیم یافته تر شوند. دیوار های خانه مردم بلند تر شود و بر سر هر دیواری حصاری آهنی و میله ای تیز برقرار گردد. مفهوم به نام پلیس در مقابل دزد دوگانه ای را بسازد که هر لحظه زندگی روزمره بشری را با تهدید آزادی و امنیتش روبرو سازد.

                    مفهوم دزد باعث می شود آنانی که دارایی دارند و مالکند به بهانه جلوگیری از دست اندازی افراد نادارا و غیر مالک به املاک و دارایی هایشان پاسداران وضع موجود شوند و آن را قوی تر و مستحکم تر سازند. زندان ها بر پا می شود و ابزار و قوانین دفاع از مالکیت محکم تر می شوند. تا جایی که ناگهان مالکیت تبدیل به امری مقدس می شود و هر کس که بخواهد آن را به چالش بکشد دشمن مقدسات مسلم مردم جامعه شمرده می شود و تکفیر و مجازات می شود.

                    دزد ناآگاهانه خود به تقویت و تحکیم نظام موجود مالکیت دست می زند. دزد خود امتداد دهنده وضع موجود بازتولید کننده آن است. دزد خود محصول و در این حال سازنده ی یک جامعه نابرابر و غیز آزاد است که در آن به نام حفظ امنیت مالکیت آزادی های انسان ها پشت دیوار های چه دیوار خانه چه دیوار زندان مسخ می شوند! دزدی امری می شود تحکیم بقش حس مقدس مالکیت!

                    Comment


                    • از حقوق انسان حقی که بسا هرگاه به عمل در نيايد، ديگر حقوق بلااجرا می مانند و انسانها و جامعه های ﺁنها به راه فساد و انحطاط می افتند ، حق و وظيفه گفتن و شنيدن حقيقت است . سنجيدن شخص به حق و نه حق به شخص ، از اين حق بر می ﺁيد . حق دانستن و تحصيل اطلاع و نيز حق اطلاع از اداره امور جامعه ، سه حقی هستند که به اعضای جامعه امکان می دهند ، جامعه خود را ارزياب و منتقد و از رفتن به بيراهه استبداد و فساد باز دارند . در اين ايام ، که کشور گرفتار تبهکار ترين استبدادها است و تا زمانی که جامعه بديلی پيدا نکند که به جای وسيله کردن جنايت و فساد و خيانت رژيم، راست گفتن و راست شنيدن را روش کند، ايران از مدار بسته « رژيم – بديل »، خيانت و جنايت و فساد گستر، رها نخواهد شد:

                      ۱ – بنا بر حق راست گفتن و راست شنيدن ، اصل بر نقد «پيروی و اطاعت از آنچه گفته شد » است :

                      « شنيدن قولها و پيروی از بهترين آنها » جريان آزاد انديشه ها را ايجاب می کند . به سخن ديگر، حق راست گفتن و راست شنيدن ، بدون الغای انواع سانسورها و بدون ﺁزاد کردن گفته ها از گوينده ها ورعايت حق خود در ارزيابی بدون ملاحظه قولها ، نمی توان به عمل در ﺁورد .
                      مقدس کردن قول مقامی ، نقض حق راست شنيدن و راست گفتن (شنيدن قولها و گزينش بهترين ﺁنها )است . پيروان اين يا ﺁن بيان قدرت که بنا را بر « از قول گوينده مطلوب بايد پيروی کرد » می گذارند و منطق صوری را روش می کنند ، قول خدا را با قول مقامی نقض می کنند و کسی هم نمی پرسد : با وجود ﺁنکه امام صادق فرمود « قول ما را با قرﺁن بسنجيد و اگر با ﺁن نخواند ، ﺁن را به ديوار بکوبيد و با وجود ﺁنکه خداوند قول خود را به تجربه می گذارد و عقل های ﺁزاد را فرا می خواند اين قولها را با قولهای ديگر بسنجند و از بهترين ﺁنها پيروی کنند، از چه رو قولهای امثال ﺁقايان خمينی و خامنه ای و ... فصل الخطابند و بی چون چرا می بايد به اجرا درﺁيند ؟
                      هرگاه هر انسان از حق راست گفتن و راست شنيدن خود ﺁگاه باشد و بدان خويشتن و « ما قال » را رها کند، ﺁزادی کامل خويش را می جويد و جريان ﺁزاد انديشه ها، صرف نظر از مقام گوينده ﺁنها ، برقرار می شود و زمينه پرورش مستبد های گوناگون از ميان می رود و جامعه های ارزياب و منتقد پيدا می شوند و نظام جهانی نه از بيراهه سلطه گری و سلطه پذيری که از رهگذر جريان ﺁزاد اطلاعات و انديشه ها ، در سطح جهان ، پديد می ﺁيد .

                      ۲-بنا بر حق راست گفتن و شنيدن ، موضوع بحث آزاد در بين افراد و جامعه ،انديشه است .انديشه های مختلف و نه اشخاص مختلف.

                      اين سوال جای مطرح شدن دارد که چنانچه موضوع بحث آزاد بين افراد انديشه شود،آنهم انديشه های مختلف و نه اشخاص مختلف ،آيا شخص و "من قال" هيچ کاره است؟پاسخ اين است که خير ، پيروی از اصل" ماقال"( آنچه گفته ميشود) ايجاب ميکند بپذيريم که قولهای مختلف حق اظهار شدن دارند.در غير اين صورت پيروی از اصل "ماقال" محلی از اعراب نخواهد داشت.پس در مقام اداره جامعه بايستی از اصل" ماقال" پيروی کرد و نه "من قال". چون بايستی ببينيم چه کسی اين قولها را در مقام اداره جامعه به عمل در می آورد،نياز به اصل اطلاعات است تا آزاد ترين عقل و بهترين استعدادها شناخته شوند.نياز به ابتلا است تا بهترين ها و بدترين ها بر مردم شناخته شوند.درانقلاب ايران چنين ابتلايی به عمل نيامد واين است حاصل انقلابی که گل را بر گلوله پيروز کرد.

                      اما اگر نيک بنگری اين دو اصل محل شروع بيان آزادی و بيان استبداد نيز هستند. چراکه اگرکثرت آراءوعقايد وجريان آزاد اطلاعات را بپذيريم، اين پذيرش با اصل" من قال" يعنی اينکه يک نفر بر بقيه حکم براند ،ناسازگار خواهد شد.از طرفی چون نميتوان از کسی خواست قولی را که قبول کرده است به کناری نهد و به قول ديگری عمل کند ، اگر بنا بر اظهار قولها باشد و به يک رهبری نيز بينجامد، اين جز با بيان آزادی و ابتلا برای شناخته شدن ناشناخته ها ممکن نخواهد شد.
                      تنها در بيان آزادی است که امکان پذير است ، همه قولها را بگويند و با يکديگر نيز مبادله کنند و به يک قول جمعی نيز برسند و در اداره و رهبری نيز شرکت کنند . تحقق ولايت جمهور مردم يعنی به همه امکان بيان قولها را و به اجراگذاشتن نظر جمعی را دادن.از اين جاست که تفاوت بيان آزادی و بيان استبداد آشکار ميگردد. اين که ماتصورکنيم مردمی که که در دموکراسی های امروزه در جوامع آزاد زندگی ميکنند در رهبری شرکت دارند ، با واقعيت نا سازگار است. برای مثال،فرض اين است که در جوامع انگليسی و فرانسوی دمکراسی در جريان است .اين جوامع با حمله آمريکا به عراق ،مخالفت کردند.اما آيا آقای بوش گوش فرا داد؟! خير .و اگر بنا بود که عموم مردم امريکا در رهبری شرکت کنند، آيا راه حل مسئله عراق جنگ ميشد؟! پاسخ اين دوپرسش به ما ميگويد ۱- جريان آزاد انديشه ها و۲- جريان آزاداطلاعات و۳- ابتلا تا کجاحائز اهميت است .
                      اين جمله که" راست بگو و راست بشنو" را همگان تائيد کرده وخواهند گفت که درست است(بصورت فردی).در حاليکه اين موضوع يک مساله عمومی است وحتی روش عمومی برای اداره جامعه در آزادی است ولازمه آن شرکت عموم مردم در رهبری جامعه خويش است . هر گاه اعضای جامعه راست گفتن را حق و وظيفه خود ندانند،يا به اين عذرکه توان آن را ندارند و خواه بخاطر آنکه خود را مسئول ندانند خواه بخاطر اينکه به« رهبر» اعتماد دارند و خواه بخاطر آنکه می ترسند که وضع تغيير کند و مستبدان حاکم شوند و بخاطر راست گويی آنهارامجازات کنند،بايد مطمئن باشند گرفتار استبدادو همگانی شدن دروغ و انواع فسادهاخواهند شد.در حقيقت اگر استبدادپيداميشودوراست گويان در معرض مجازات قرار می گيرند،بخاطر آن است که همگان به حق و مسئوليت خود در راست گفتن و راست شنيدن عمل نمی کنند. با عمل بدين حق است که سانسور ها بر قرار نميشوند،مستبدهاپرورده نمی شوند،زور قائمه رابطه ها نمی شود و نا شناخته ها حاکميت نمی جويند.
                      چنانچه در جامعه ای حقيقت گويی و حقيقت شنوی امری همگانی نباشد، جامعه دارای دو زبان ميگردد. همانگونه که در جامعه ايرانی، مردم دارای دو زبان هستند .در برابر قدرت زبان ظاهری دارند (بله بله چاکرم)و در درون و با خودی ، زبان درونی و حقيقت گو پيدا ميکنند.اولين تحقيق جامعه شناسی اينجانب در موسسه علوم اجتماعی نيز بر روی همين امر، زبان دوگانه مردم ايران بود که نتايج حاصل را هم بعد از تحقيقات فراوان منتشر کرديم .نام آن را نيززبان ظاهری (فرونتال) گذاشتيم . همکار فرانسوی اينجانب در آن تحقيق، در حيرت مانده بود که از چه رو اين زبان در ايران رواج دارد ؟ روش دوگانه گويی و منطق آن نيز منطق صوری است .

                      Comment


                      • حال اگر بخواهيم عموم مردم در رهبری شرکت کنند و قدرتی که يکی را بر سايرين حاکم و زبان سانسور را هم زبان عمومی ميکند ، وجود نداشته باشد، بايستی کارهای زير صورت پذيرند:
                        ۱-"من قال"(آزمون عمل ها) و "ماقال"(آزمون قول ها) را دائما به کار ببنديم .به عبارت ديگر نبايستی استدلال کنيم که چون فلان شخص اين ما قال(بيان آزادی) را قبول دارد و به کار ميبندد بدان جفا نخواهد کردو بيان قدرت را در پيش نخواهد گرفت ،لذا ميتوانيم اداره امور را به اوبدهيم .حتی اگر به آن شخص بيشترين اعتماد را نيز داشته باشيم. خواننده گرامی حق دارد بپرسد چرا نبايد اعتماد خود را دليل بر آسودگی خاطر از صحيح عمل کردن متصدی امر بداند و خود بر کناری نشيند؟اين پرشس همواره بايسته است زيرا که عملا رابطه رهبری با رهبری شونده بوجود ميآيد و اين مرز بين دو دسته، بيان راهنمای خود را ميطلبد که با توام بودن" من قال" و" ماقال "ميسر نخواهد شد.به ياد داشته باشيم که حاصل اين طرز تفکر که "اگر کسی خوب فکر کند و سايرين هم خوب اجراکنند همه چيز بر وفق مراد خواهد گذشت" ،همين بساط ولايت مطلقه فقيه است که در جوامع مسلمان برقرار است.
                        در حاليکه قرآن سراسر گزارش امر واقع مستمريعنی چگونگی شکل گيری فرعونيتها در جوامع است.اين واقعيت را نبايد از ياد برد که تمرکز و انباشت قدرت،رهبری متناسب با خود را بهمراه دارد و از آنجا که بنا بر تعريف قدرت ، يکی بايد داشته باشد و يکی نداشته باشد تا قدرت معنی بيابد ،رهبری متناسب با بيان قدرت ،جامعه را دچار تجزيه و تلاشی ميگرداند "همانا فرعون در زمين علو جسته و اهل زمين را گروه گروه کرده و بخشی را مستضعف گردانده است." وفرعونيتهای تاريخ که به بيان قرآن "قولشان رشيد نيست"تا به حدی بساط ولايت مطلقه خود راميگسترانند که ميگويند:"به موسی ايمان آورديد پيش از آنکه به شما اجازه دهم؟...بی ترديد دست راست و پای چپ شما را ميبرم و سپس تمامی شما را به صليب ميکشم."بدينسان فرعونهای جوامع خود را خدا خوانده و حق را توقعات "ولايت مطلقه " خويش ميشمرند.
                        اماآيا می‏دانيم چرا فرمود : «امرشان به شورا ميان آنهااست»؟ و چرا پيامبر را در عداد بشرهای ديگر قرار داد و نه بر فراز آنها؟ چرا هدايت را خاص خداوند و هر انسان شناخت و امامت را از اصل راهنما و وسيله و هدف و بيان را از رهبری آن جدا ندانست؟ زيرا رهبری يک مجموعه است. نه تنها مردم و گزيده‏های آنها که استعدادهای تک تک مردم و نيروهای محرکه و روش و جهت و هدف و اصل راهنمائی که، بر آن، هدف و روش و جهت بکار بردن نيرو انتخاب می‏شوند، اجزای جدائی‏ناپذير اين مجموعه هستند. هر يک از اجزائی که، در جمع، رهبری را پديد می‏آورند، غايب باشند، زور جای غايب را پر می‏کند و نخستين اثر آن، تبديل کردن نيروهای محرکه به زور و جهت ويرانگری دادن به آن است. بدين قرار، هر رهبری که در آن، مردم نقشی نداشته باشند، نيروهای محرکه زور می‏شوند و جهت ويرانگری پيدا می‏کنند. مدار جامعه بسته می‏شود و «رهبری» جامعه نه از اصل توحيد، که از اصل ثنويت تک محوری پيروی می‏کند. براين اصل، به ضرورت، قدرت مدار می‏شود و نيروهای محرکه را نه در خدمت انسانها که در خدمت خود و در ويرانی انسانها بکار می‏گيرد.

                        ۲- توأم بودن" من قال" و" ماقال "بايد صفت دوام هم داشته باشد .وگرنه بسيار زود عده ای يافت ميشوند که بگويند:" من که حاضرم عمل کنم ،بگذاريدخوب رهبری کنم. به محض اينکه همين يک جمله را گفتيم بدل به آلت فعل ميشويم و هر چقدر هم خوب فکر کنيم و کارها را هم خوب انجام بدهيم، اين روش دوامی نخواهد داشت و عمرش بسيار کوتاه خواهد بود .وبيکباره می بينيم که روابط قوا حاکم شده (بين رهبر و رهبری شونده)و بيان قدرت جا افتاده است. ويکدفعه به خود مياييم و از اسلام پيامبر گرامی و مدينه به اسلام معاويه و اسلام اموی و سپس به اسلام صفوی و عاقبت به اسلام ولايت فقيه ميرسيم . شکل گيری و جا افتادن روابط قوا يک شبه انجام نميگيرد و بی دليل نيز نيست . بلکه نتيجه محتوم همان تفکيک قائل شدن بين "ماقال" و "من قال " ميباشد.اين تجربه مختص جوامع مسلمان نميباشد ، در جوامع مسيحی هم به همين روال شکل گرفته است. در واقع کليسا به معنای جامعه مسيحيانی که با هم در برابری و برادری زندگی ميکنند بود. زمانی اين بيان به ولايت مطلقه پاپ تبديل شد و سپس به انکيزيسيون (تفتيش عقايد) رسيد ، تا اينکه کليسا از بيرون تحت فشار قرار گرفت. وقتی حقوق بشر در اروپاخواسته شد (که خود ماخوذ از فرهنگ اسلامی بود) کليسا متوجه شد بايد خود را با حقوق بشر منطبق کند وگرنه مطرودميشود.کليسا دريافت که با قبول مردم سالاری می بايدموافق برابری و برادری شود. در حال حاضر کليسا بيشتر از سايرين بر اجرای حقوق بشر اصرار دارد واين حقوق حقوق اجتماعی ،مبارزه با فقر وحتی زيست با صاحبان اديان مختلف در صلح و صفا را هم در بر دارد.اما اين به آن معنا نيست که بيان کليسا يک بيان روشن و بی ابهام آزادی است!خير. اين همان بيان قدرت است ولی نبايد از ياد برد که اين تحولات را هم پذيرفته است. چرا؟زيرا چنانچه کليسا نخواهد با تحول سياسی- فرهنگی- اجتماعی جامعه غربی کنار بيايد ، ديگر در آن جوامع محلی از اعراب برايش نمی ماند.آنچنان که در حال حاضر هم محل جدی در جامعه ندارد و اين مهم با وجود شکست تجربه های زور مدار در دو دهه اخيراست. با اين وجود باز هم کليسا نتوانسته جامعه را به خود جذب کند.
                        انديشه راهنمای آزادی چرا بدون ولايت جمهور مردم ميسر نيست؟
                        از آنجائی که قدرت يعنی تضاد و خود تضاد يعنی دسته ای حاکميت پيدا کند بر دسته يا دسته های ديگر، حال اگر جمهور مردم بخواهد در رهبری شرکت کند، ديگر اين بيان (بيان تضاد)به کار نمی آيد و بايد بدنبال توحيد رفت. چرا که با ضد فرهنگ دشمنی نميشود بايد فرهنگ دوستی را جستجو کرد.چرا ميگوئيم ضد فرهنگ دشمنی؟ چون فرهنگ خلق است.و خلق تنها در توحيد ميسر ميشود در تضاد و دشمنی خلق صورت نميگيرد. آنچه در تضاد و دشمنی انجام ميشود تبديل فرهنگ به ضد خودش( که چيزی بجز زورگويی و زور پذيری نيست )ميباشد. با زور چيزی خلق نخواهد شد و تنها ميتوان به نيرو جهت ضد وتخريبی داد و دستاوردهای انديشه را(اطلاعات) با تغيير معنا(تقلب در معنا)مبدل کرد وحتی دشمنی را غرور آميز جلوه داد در حالی که دشمنی حتی ننگ آميز نيز هست. ما مشاهده ميکنيم آدمهايی يافت ميشوند که شب و روز در فکر اين هستند با چه کسی دشمنی کنند تا به سود آنها تمام شود.اين همان روش خشونت است. با رواج ضد فرهنگ خشونت، توحيد و مشارکت جمهور مردم در حق ومسئوليت اداره امور جامعه خويش ميسر نميشود.

                        Comment


                        • بدين قرار، بدون مشارکت عموم مردم در رهبری، بيان آزادی نه پيدا شدنی است و نه به کار رفتنی است. به همين علت است که بيان آزادی و ولايت جمهور مردم از هم تفکيک ناپذيرند .با مراجعه به تاريخ ميبينيم که در جامعه مدينه در بين مردم امور با مشورت و برنامه گذاری با همکاری بايکديگر عمل ميشد (و امرهم شوری بينهم) و تا وقتی که اين انديشه راهنمای آزادی وجود داشت، رهبری در خور آن هم موجود بود.باز ميبينيم از پيامبر ميپرسيدند که ای رسول:چيزی را که ميگوئی وحی است يا رای خود شماست؟ بارهاپيش می آمد که ميفرمود اين رای خود من است.به او ميگفتند که ما اکثريت هستيم و مخالف و پيامبر نيز هيچگاه نمی گفت بسيار خوب ولی من هم پيامبر هستم! در زمان پيامبر اسلام،از فرعونيت مندرج در اين گفته آقای خمينی :اگر ۳۵ ميليون بگويند آری من ميگويم نه" خبری نبود. از حکم حکومتی برخلاف رای جمهور مردم خبری نبود! و بعلت توأم بودن بيان راهنمای آزادی با رهبری خود، پيامبرتوانست اسلام را در دلهاوانديشه ها گسترش دهد. و اگر خلافتهای حاکم که مانع ولايت جمهور بودند بوجود نميامدند، اين بيان و رهبری درخور او، خيلی سريع در مقياس جهانی توسعه پيدا ميکرد. محتوای اسلامی که پيامبر با آن بيان آزادی و رهبری منطبق برآن بيان، موجبات گسترشش را فراهم آورد کجا و اسلامی که ملاتاريا ادعای پيروی و صدورش را دارد کجا؟ اکنون نه تنها بر مردم ايران، بلکه بر افکار عمومی جهان پوشيده نيست که اسلام ملاتاريا نماد خشونت و سرکوب و تحجر واز رشد ماندگی است.با وجود اين هفته پيش آقای خامنه ای مدعی شد " اسلامی که ايران اسلامی عرضه می‏کند، مثل قند در کام ملتها شيرين می‏آيد و همه‏جا پخش می‏شود"!
                          در مسيحيت هم جدا شدن بيان آزادی از رهبری منطبق برآن، باعث شکل گيری ولايت مطلقه پاپ شد. از زمانی که کليسا نماينده آسمان و زمين شد وپاپ دارای ولايت مطلقه گشت، بحث آزاد انديشه ها و جريان آن بکلی تعطيل و منسوخ شد تا آنجا که جرم شناخته شد. حتی اين امرکه "انسان حق دارد" نيز جرم اعلام شد و اولين کسی که صحبت از کرامت انسان وحقوق او به ميان آورد (که ميگفت از عرب گرفته ام) را مجبور کردند از ايتاليا فرار کرده و به فرانسه بيايد در فرانسه دستگير شد وبه او گفتند که تو چرا گفته ای انسان دارای کرامت است؟! اکنون درغرب تحول بدينسان رخ داده است و در شرق بيان صريح قرآنی که "نه تنها انسان بلکه تمام آفريده ها را در هستی صاحب کرامت خلق کرديم" را سانسور ميکنند. موضوع کرامت انسان را اينجانب چه در قبل از انقلاب ( خصوصا در بحث تعميم امامت ) و چه در جريان انقلاب تا به امروز مرتب موضوع بحث قرار داده ام .اما اخيرا موضوع کرامت انسان را نيز همانند بحث عدالت که ما طرح کرديم را تحريف ميکنند .آن هم به روش افلاطونی که جمله را نگه می دارند و کم کم معنی دلخواه خود را به آن داده و در جای واقعی کلمه عدالت ميگنجانند و اين در حالی است که تنها وسيله جلوگيری از خود بيگانگی بيان آزادی ،عدالت است .
                          ۳- کاربرد سومی که حقيقت گفتن و حقيقت شنيدن دارد اين است که:
                          توحيد در رهبری(شرکت عموم مردم)بدون آزادی در بيان وعمل نا ممکن است .حال بايد ببينيم که قاعده بالا در عمل چگونه است ؟ روش آن در زندگی فردی و اجتماعی چيست؟ زيراچنانچه اين روش درست بکار نرود، توأم بودن "من قال" و" ماقال" دست نيافتنی خواهد شد.دليل آن چيست؟ از کجا بدانيم که اعمال ما با شرکت عموم در رهبری منطبق است يا خير ؟ وآيا انديشه راهنمای ما هميشه اين روش آزادی را رعايت ميکند يا خير؟
                          تنها روشی که در هستی وجود دارد و انسانها نيز به روش ايجاد به آن رسيده اند ،روش تجربه است. آنهم تجربه به معنای قابليت اصلاح کردن روشها، به ترتيبی که تجربه به پيش می رود و نه امر و نهی .
                          چنانچه روش امری ، چه در زندگی فردی يا اجتماعی به شکل ولايت فقيه يا غيرفقيه ( حزب تراز اول، تکنوکرات و....) حاکم بشود، يعنی عده ای دستور بدهند و عده ای نيز اجرا کنند، آن جامعه هيچگاه جامعه آزاد نخواهد بود و در آن رهبری همگانی نيز محال ميشود و بيان آزادی نقش بر آب خواهد شد.در بحث عدالت نيز تاکيد کرديم که:
                          - هرگاه دينی يا مرامی تمرکز قدرت در يک شخص و يا يک گروه را تجويز کرد و امر و نهی (= بکار بردن قدرت و نا ممکن کردن اصلاح روش در جريان تجربه) را روش گرداند، ظالمانه است .و
                          - هر نظريه علمی که مجوز امر و نهی شود، از علم خالی و از ظن و گمان پر می شود. در نتيجه، چنين مديريتی جاهلانه و ظالمانه ميشود.
                          اما روش تجربی، روشی است که در آن انسانها همانند پزشک يا محقق آزمايشگاه ،هدفی را برای خود معين ميکنند وسپس به مرحله اجرا ميرسند.درتجربه،کمبودها وکاستی ها را تدارک می کنند تا به مطلوب خود برسند.مطلوب نيز در اينجا حقيقت گفتن و حقيقت شنيدن است. فرق بين احکام عقل آزاد و احکام عقل زندانی قدرت، در اين است که احکام عقل آزاد با روش تجربی اصلاح‏پذيرند ولی احکام عقل زندانی ،اصلاح پذير نيستند، چون روش، امری است. رايج‏ترين مثال، اظهار نظر درباره اموری است که بدان علم نداريم. علم به چيزی، نياز به تجربه کردن دارد. بيماری و درمان آن را پزشک به تجربه تشخيص می‏دهد. اما عقل زندانی قدرت که «عالم در همه علوم است»، بی تجربه تشخيص می‏دهد و درمان تجويز می‏کند. اگر پند شنو بود ،وقتی علم نداشت حکمی نيز صادر نمی‏کرد . حکمی که صادر می‏کند، هيچکس نمی‏تواند تجربه کند چرا که از تجربه بدست نيامده است. اصلاح‏پذير نيز نيست، زيرا بخلاف علم که با ادامه تجربه، اصلاح و کمال می‏پذيرد، حکم قدرت، قابل تجربه و بنابراين، قابل اصلاح نيست. غلط بودنش را می‏توان از راه تجربه معلوم کرد و با معلوم کردن غلط بودنش، نقض می‏شود. حتی اوامر و نواهی، که عقل قدرتمدار صادر می‏کند، اصلاح‏پذير نيستند. در جنگ‏هايی که مستبدها کرده‏اند و به شکست انجاميده‏اند، نه تنها اقدام به جنگ بنا بر حکمی بوده که عقل زندانی قدرت صادر کرده است، بلکه نقشه و روش جنگی نيز حکم مستبد بوده و به روش تجربی و بنا بر اين اصلاح پذير نبوده‏است. در جنگ ۸ ساله ايران و عراق، هدف‏ها و روش‏های جنگی، بنا بر احکام مستبدها، تعيين می‏شدند و نقض آنها، در پی مرگ و ويرانی و با سرکشيدن جام زهرآلود و قرار گرفتن در حلقه آتش و صلح مسلح، ميسر شد. در زندگی روزانه، هر کس احکامی صادر می‏کند و يا اجرا می‏کند و يا بر او اجرا می‏شود که حاصل تجربه نيستند و قابل تجربه و اصلاح نيز نيستند. از اين رو، در جامعه‏ها، در قلمروهای سياسی و دينی و اقتصادی و اجتماعی و تربيتی و فرهنگی، بخشی از اعمال «تعبدی» هستند. هر اندازه اسطوره‏ها (سياسی، دينی و...) حاکم‏تر، ميزان اعمال «تعبدی» بيشتر.اما چنانچه بخواهيم حقيقت را همانگونه که هست بشناسيم و همان را نيز با يکديگر مبادله کنيم، روشی که بايد بکاربرد، روش تجربی است.حال خود اين روش تجربه را با چه بسنجيم؟ :
                          در ايران از اين روش تجربه چه ميفهمند؟روش آنها اين است که ميگويند سه نوبت انقلاب کرده ايم و هر سه بار به وضعيتی رسيديم که همه ميدانيم چرا اينطور شد. برای اينکه هر بار که به مشکلی برخورد کرديم آن تجربه را رها کرديم و حتی ضد آن شديم و ميگوئيم که اصلا هر چه کرديم خطا بود.پس آن تجربه را دور بيندازيم.

                          Comment


                          • در صورتی که در روش تجربی بدور انداختن معنا ندارد، بلکه اصل بر ادامه دادن است تا زمانی که خطاهای موجود در آن رفع شوند و به حق رسد.
                            پس ضابطه سنجش هدف و عمل کردن بدون قطع شدن تجربه، حقوق هستند. آنهم نه يک حق بلکه همه حقوق.
                            برای مثال در جامعه ای که ميخواهد استقلال را هدف کند، اگر بخواهد روش تجربی بکار گيرد تا به هدف خود برسد، هدف « تحقق حقوق ملی » که خود يکی از تعاريف استقلال است، ميشود.که در مقاله های پيشين آورده ايم .يکی از اين تعاريف، تعريفی از استقلال است که با منطق صوری ميخواند که در آن استقلال رابه اين که کشور تحت سلطه بيگانه نباشد، معنی ميکنند. اين بيان، بيانی مبهم است و مستلزم پاسخ به پرسشهايی نظير بيگانه کيست؟ سلطه چيست؟ چطور از سلطه ميتوان خارج شد؟ و...
                            اين رشته پرسشها را بايد روش تجربی بتواند پاسخ دهد .در نتيجه اين مطلب مستلزم بيانی شفاف و همچنين روشهايی است که بتواند برای پرسشهای فوق پاسخی در خور داشته باشد.بارها شنيده ايم که ميگويند :ايران امروز مستقل است. حتی خود اينجانب بارها از بسياری از طرفداران مصدق که به خود عنوان ملی -مذهبی يا مصدقی-ملی ميدهند، شنيده ام که ميگويند: ايران امروز استقلال سياسی دارد. آنچه نداريم آزادی است! سئوال من از اين افراد اين است که شما چطور استقلالی داريد که در آن آزادی وجود ندارد؟! مگر اين امر شدنی است ؟! اگر آزادی نداريد معنای آن اين است که استقلال نداريد.در روش تجربی از آنجايی که معيار سنجش حقوق است، بايد بگوئيم که حقوق ملی ما اين ها هستند و روش تجربی نيز بايد عمل به اين حقوق باشد .تا در عمل، هر جا متوجه شديم که از آن حقوق دور شده و يا در مشی خود بطرف استقلال کند شده ايم ،آنرا با حقوق و تعاريف مربوطه تصحيح کنيم تا به هدف خود نزديک و نزديکتر شويم.
                            حال اگر منطق صوری بکار آيد و روش امری، خواهند گفت که مگرامام نفرمودند که: گروگانگيری انقلابی بزرگتر از انقلاب اول بود؟!
                            خوب معنای آن اين است که در دوره قاجار که معروف است "ناصرالدين شاه ميگريست که اين چه سلطنتی است که ما داريم؟ به شمال ميرويم روسها اجازه نميدهند ،به جنوب ميرويم انگليس ها نميگذارند" ،استقلال نبوده است.اما امام گرفت سفارت را له کردامريکا را در دنيا خورد و خمير کرد! آيا ما استقلال نداريم؟اما اينجانب در همان شب اول که به سفارت رفتم به آنها گفتم: شما امريکا را به گروگان نگرفتيد ايران را به گروگان امريکا درآورديد! چون استقلال معنايش اين است که محلی برای حضور قدرت خارجی در سياست داخلی و خارجی ايران باقی نگذاريد. در حاليکه شما درست ۱۰۰ در صد عکس آن را عمل کرديد.
                            درعمل هم معلوم شد که همينطور است و جام زهر اول را آنجا نوش جان فرمودند تا جايی که کارتر هم گفت: "آنچنان ايرانيها را نقره داغ کردم که نسلهاآنرا از ياد نبرند." اموال توقيف شده را هم تا وقتی اين رژيم هست، باز پس نخواهند داد. آن پولهايی را هم که خوردند و بردند به کنار .ترديد نيست که تنها ملت حاکم بر خود ،با بيان آزادی و رهبری منطبق بر آن ،ميتواند روزی ادعای بر باز پس گيری اين اموال را داشته باشد.و اين روش بايد روش ما گردد تا بتوانيم از حقوق ملی خود دفاع کنيم. اين امر جز با توام کردن بيان آزادی با رهبری درخور آن به نحوی که همگان در آن رهبری آنهم در عمل مشارکت داشته باشند ميسرنميشود. در حقيقت، رهبری خود جوش يا آزاد، خلق آزاد، هنر آزاد، دانش جوئی آزاد، انس آزاد، تنظيم آزاد فعاليت‏های آزاد نياز به فضای باز لااکراه و آزادی فطری دارد که وقتی موازنه عدمی اصل راهنما می‏شود، آدمی در فعاليت‏های استعدادهايش، آن رهبری منطبق بر فطرت آزادش را حس می‏کند.
                            بر اصل ثنويت، که در آن قدرت فعال مايشاء و آدمی آلت است، عقل بر مدار قدرت عمل می‏کند. يعنی از آزاديهای خود غافل می‏شود، در نتيجه، استعدادهای آدمی جهت فعاليت‏های خود را از رشد به ضد رشد تغيير می‏دهند. روشن‏ترين علامتهای چنين تغيير جهتی، حضور زور است در پندار و گفتار و کردار آدمی. تا آنجا که خود سانسوری روش عمومی عقل می‏شود: کسب اطلاع‏ها از واقعيت‏ها و بکار بردن آنها، به روش تجربه، جای خود را به سانسور اطلاع‏ها از واقعيتها می‏دهد: آن اطلاع‏هايی اجازه ورود به قلمرو ذهن آدمی را پيدا می‏کنند که تبديل‏پذير به «ضد اطلاع» هائی باشند که نيازهای فعاليتهای سازگار با قدرت حاکم بر عقل را بر می‏آورند.زيرا بنا بر خواست قدرت، نيازاول، تبديل نيروهای محرکه به زور است.
                            اما در حالت آزاد، کاراستعداد رهبری آدمی، سازماندهی فعاليت‏های استعدادهای انسان و بکار بردن نيروهای محرکه در رشد است: فعاليت هماهنگ استعدادها در جريان رشد، ترجمان آزادی عقل و توام بودن بيان آزادی با رهبری درخور آن در درون آدمی است. اما وقتی قدرت محور فعاليت عقل و حاکم بر استعداد رهبری می‏شود، اين قوه ديگر نمی‏تواند سازماندهی فعاليتهای استعدادها را در ايجاد و بکار بردن نيروهای محرکه در رشد، انجام دهد. در عوض، خود استقلال را از دست می‏دهد و استعداد های ديگر را از فعاليت آزاد يا خود جوش باز می‏دارد.و استعدادها، در مدار بسته‏ای که بر محور قدرت پديد می‏آيد، به خدمت توقعات قدرت در می‏آيند. يعنی فعاليتهاشان تخريبی می‏شوند: مدار بسته دستگاه سانسور است. اطلاعات سازگاربانيازهای قدرت، پس از دستکاری در اطلاعات صحيح، اجازه ورودبه دستگاه عقل رامی‏يابند. در نتيجه، استعدادابداع و خلق عقيم می‏شود. به اين علت که ابداع و خلق در آزادی ميسر است و لحظه خلق، لحظه اينهمانی عقل خلاق با هستی است، مدار بسته، با غفلت از آزادی پديد می‏آيد. استعداد علم و فن بخاطر نبود جريان آزاد انديشه‏ها و اطلاع‏ها، فعاليت خود جوش خويش را از دست می‏دهد و هر آنچه را که بکار توجيه قدرت می‏آيد، علم می‏پندارد و می‏پذيرد. استعداد انديشه راهنما، به ثنويت اصالت قطعی می‏بخشد و اخذ آن را امری و مصدر آن را مقامی مطاع می‏انگارد. آدمهای دارای عقل‏های قدرتمدار، تخريبهايی را که، از راه خور و خواب و آميزش و گفت و شنود و...، انجام می‏دهند، ابراز قدرت گمان می‏برند.پس اگر انسانها حکمی را که بنياد دينی بر آنها واجب می‏کرد و ميکند، خود می‏توانستند تجربه کنند، و تا تجربه نمی‏کردند، نمی‏پذيرفتند، دين‏ها در بيانهای قدرت از خود بيگانه نمی‏شدند.
                            پس ای انسانهای تنها! از آنها بگرديد که از راه انديشه با يکديگر رابطه برقرار می‏کنند و يکديگر را به انديشيدن بر می‏انگيزند. به بيان آزادی و رهبری منطبق بر آن بازآئيد که روش آزاد شدن و رشد کردن را به شما می‏آموزد. اين بيان همان انديشه راهنمائی است که جهان در انتظار آن است .

                            Comment


                            • تشديد حملات هوايی برای جبران کمبود نيروی زمينی در طرح بمباران ايران
                              *مشکل ذوب زمين و انتقال تاسيسات هسته ای به مناطق مسکونی توسط رژيم
                              يک مشاور پنتاگون به هرش می گويد يک جنبه پيچيده تاکتيک فوق يعنی پی در پی هدف قرار دادن با bunker-buster ها ,مشکل ذوب شدن, زمين است، يعنی اين عامل که در اثر حرارت عظيمی که اصابت نخستين بمب ايجاد می کند، خاک حالت سخت خود را از دست ميدهد. ,اين مثل بمباران آب است، که موج های عظيم و گرداب ايجاد ميکند. جهت بمب ها منحرف می شود,.
                              هرش از قول منابع خود ميگويد اطلاعات هم چنين نشان داده است که در دوسال گذشته ايرانی ها با پيش بينی اين که هدف بمباران قرار خواهند گرفت، بيشتر تاسيسات حساس توليد کننده مصالح و مواد مربوط به سلاح های هسته ای را به مناطق شهری انتقال داده اند.

                              يک منبع به هرش می گويد: ,نيروی هوايی دارد انجام اين کار را به بخش های ديگر نظامی محول ميکند. آن ها شديدا به هيجان آمده اند، ولی به شدت به باد انتقاد گرفته شده اند.,
                              او گفت مساله اصلی اين است که بخش های نظامی ديگر نيز به کارايی اين تاکتيک باور ندارند. نيروی دريايی مخالف آن است و ميگويد: ,اين طرح ما نيست,. ملوان ها ميدانند اگر اوضاع خراب شود آن ها هستند که بايد روی زمين به ميدان بروند.

                              مشاور پنتاگون در مورد ذهنيت حاکم بر نيروی هوايی می گويد: , يک ذهنيت بمب انداز حاکم شده است، نيروی هوايی ميگويد ما همه هدف ها را به دست آورده ايم و ميتوانيم همه آن ها را بزنيم,. در زراد خانه نيروی هوايی بمب های خوشه ای هست که ميتواند با سيستم هدايت شونده بمب های کوچکتر را به روی هدف های تعيين شده رها کند. اين سلاح ها در کوسوو و نيز در اولين مراحل حمله به عراق مورد استفاده قرار گرفت. حالا نيروی هوايی ادعا ميکند از همان تکنيک ميتوان برای پرتاب بمب های بزرگ تر استفاده کرد و هدف ها را از ارتفاع 25 هزار پايی زد.

                              او ميگويد همه فرماندهان ميدانند , شوک و هراس ‘shock and awe نام عمليات بزرگ اصلی دربمباران بغداد’ بافلينت لورت Flynt Leverett مشاور امنيت ملی سابق بوش به هرش گفت: , تنها علت اين که بوش و چنی درمورد مذاکره با ايران نرم شدند، اين بود که آن ها تنها چند هفته با نقطه ذوبی در شورای امنيت س فاصله داشتند. روسيه و چين ميرفتند که ما را دروضع دشواری قرار دهند,.لورت همچنين گفت پيشنهاد بوش عليرغم ارائه مشوق های اقتصادی و تجاری به تناقضات اصلی دست نزده است. چون آمريکا خواهان تعليق به لحاظ زمانی نامشروط فعاليت هسته ايران است است و ايرانی ها بدون اين که يک نوع تضمين امنيتی مثلا قرارداد متقابل عدم تجاوز بگيرند به آن تن نمی دهند.

                              لورت همچنين گفت اگر آمريکا سياست خود را تغيير ندهد توازن قدرت در مذاکره به نفع روسيه تغيير ميکند. روسيه ايران را سکويی درمقابل منافع آمريکا در منطقه می بيند و دارد بازی بسيار پيچيده ای ارائه ميدهد. روسيه با اين مساله که ايران سيکل سوخت اتمی داشته باشد کنار می آيد، بخشا به خاطر اين که اين فرصت را پيدا می کند که ميلياردها دلار سوخت هسته ای به ايران بفروشد و عليرغم آن علايق امنيتی خود را هم تحت کنترل داشته باشد. به گفته او چين نيز به خوشحالی هدايت بازی را به روسيه واگذار کرده است. به گفته لورت چينی ها به خاطر نيازشان به انرژی خواهان تحريم منابع انرژی نيستند و نيز دوست ندارندآمريکا در حوزه مسايلی که به آن ها مربوط است به اقدامات يک جانبه دست بزند. هرش سپس به قراردادهايی که در زمينه انرژی بين رژيم ايران و چين بسته شده اشاره ميکند.
                              لورت در مورد استراتژی بوش گفت اگر او تغييری در سياست خود ندهد، دير يا زود چفت و بست اين سياست از هم واخواهد رفت.

                              اروپا
                              هرش در مورد اروپايی ها ميگويد معلوم نيست آمريکا بتواند با سياست خود همراه کند. مورتون آبرامويچ از اطلاعاتی های وزارت خارجه آمريکا و از بنيانگزاران گروه بين المللی بحران به او ميگويد: ,اوضاع با سه سال پيش متفاوت است. اروپايی ها ميخواهند با ما روابط خوبی داشته باشند. اما آن ها از جنگ حمايت نمی کنند مگر اينکه بدانند بوش تمام تلاش خود را برای مذاکره به عمل آورده است. مسايل زيادی با اين موضوع گره خورده، از جمله بهای نفت. فشار عظيمی بر اروپايی ها وارد خواهد شد، ولی فکر نميکنم آن ها بچرخند و از جنگ حمايت کنند,.

                              هرش ميگويد اروپايی ها هم مثل ژنرال های پنتاگون بر فقدان اطلاعات مکفی انگشت می گذارند. يک مامور اطلاعاتی بلند مقام اروپايی به هرش گفت در حالی که دلايل زيادی وجود دارد که تصور کنيم ايرانی ها برای ساختن بمب کار ميکنند، شواهد کافی هم در دست نيست که اين امکان را رد کنيم که دارند بلوف می زنند واز تحقيقات غير نظامی فراتر نرفته اند. او در مورد مذاکرات کنونی خوش بين نبود و گفت: ,اوضاع خيلی به هم ريخته است. در لحظه حاضر شانسی برای حل مساله نمی بينم. تنها کاری که ميتوان کرد اين است که آن را تحت کنترل قرار بدهيم. مساله اين است که خط قرمز چيست؟ دست يافتن به توانايی سوخت هسته اي؟ يا خود ساختن بمب؟, هر کشوری معيار خودش را دارد. نگرانی او اين بود که دولت بوش علاوه بر مسايل امنيتی ، علايق خود را در رابطه با
                              ,دموکراتيزاسيون, در منطقه دنبال ميکند: ,ايالات متحده در ماموريت است,.

                              يک ديپلومات ديگر اروپايی به هرش گفت دولت او مايل است در مورد مسايل امنيتی با ايران مذاکره کند. او علاقمند به ديالوگی بود که سه سال پيش ايران به آمريکا پيشنهاد کرده بود. او گفت: ,هيچکس نميخواهد با عواقب شکست مذاکرات روبرو بشود: پذيرش بمب يا بمباران کردن,.
                              يک ديپلومات ديگر به تاکتيک چانه زنی جمهوری اسلامی و نقض مکرر مقررات آژانس و مخفی کردن برنامه هسته ای توسط رژيم طی سال های طولانی اشاره کرد و گفت جامعه بين المللی نمی خواهد آن ها بمب داشته باشند و اگر ما اجازه بدهيم آن ها به غنی سازی ادامه بدهند به معنای تسليم شدن است. رژيم ايران مقدم بر هر چيز نگران بقای خود است و اگر موجوديتش در خطر بيفتد هرکاری ميکند، از جمله عقب نشينی.

                              هرش سپس به اين امر اشاره ميکند که در محاسبات رژيم برای بقای خودش، اين مساله هم جادارد که ,برنامه اتمی بين مردم از جمله جوانان و سکولارها که بيش از همه سردشمنی با رژيم مذهبی دارند محبوبيت دارد, و احمدی نژاد برای جلب توافق مردم به خوبی از آن استفاده کرده است. هرش يادآوری ميکند احمدی نژاد و روحانيون حاکم گفته اند که هدف بوش جلوگيری از ساختن بمب نيست بلکه سرنگون کردن رژيم است.

                              بلوف آمريکا؟
                              چند مقام بالای کنونی و سابق به هرش گفته اند ترديد دارند بوش بخواهد با مذاکره مساله هسته ای را حل کند. يک مقام بالای سابق پنتاگون که هنوز در رابطه با مسايل حساس با دولت بوش کار ميکند به هرش گفت: بوش در مورد راه حل نظامی مصمم است. بوش و ديگران در دولت او در در محافل خصوصی و درمقابل عموم از وينستون چرچيل به عنوان سرمشقی تمجيد ميکنند که صندوق رای او را تنبيه کرد، ولی در تاريخ به خاطر مخالفت با مصالحه جويی پاداش گرفت. بوش در يک سخنرانی گفت چرچيل ,به نظر من مثل يک تکزاسی است. او از آراء عمومی هراس نداشت... کار خود را کرد و نتيجه کار او جهان بهتری است.,

                              اسرائيل:
                              در ادامه مقاله آمده است اسرائيلی ها چندين سال است که پافشاری ميکنندايران يک برنامه اتمی مخفی دارد. آن ها ميگويند خط قرمز شان دست يابی ايران به توانايی فنی برای توليد اورانيوم غنی شده به ميزانی است که در ساخت سلاح به کار رودو مايلند هرچه سريع تر ايرانی ها را متوقف کنند. هرش سپس به نقل گفته های چند مقام اسرائيلي، ديدار اولمرت از واشينگتن و سخنرانی او در کنگره می پردازد که در آن تاکيد کرد که ايران در آستانه دسترسی به سلاح اتمی است و به سخنان احمدی نژاد در مورد هولوکاست اشاره کرد که يک خطر جهانی نه تنها برای اسرائيل بلکه برای جهان است.

                              ولی يک مشاور پنتاگون به هرش گفت اولمرت بعد از اجلاس کنگره در جلسه محرمانه با پنتاگون نتوانست شواهدی به دست بدهد. او گفت: ,آنچه اسرائيل فراهم کرده است برای اين که بتوان افکار عمومی را به جنگ پيشگيرانه متقاعدکرد کافی نيست,. مارتين اندک Martin Indyk سفير سابق آمريکا در اسرائيل و رئيس کنونی مرکز سبان انستيتوی بروکلينز- در مورد ترس اسرائيل و اين که آمريکا ميتواند سرانجام با بمب ايران، هندوستان و پاکستان کنار بيايد ولی اسرائيل نمی تواند، اظهاراتی کرد.

                              بلوف جمهوری اسلامي؟
                              سيمور هرش در ادامه به ذکر آخرين مواضع جمهوری اسلامی در رابطه با بسته پيشنهادی می پردازد که در نخستين واکنش ها رد پيش شرط بود و بعد مواضع متناقض سران مختلف رژيم و تاکيد آن ها بر اين که نمی خواهند بمب بسازند و پيشنهاد بسته متقابل و از اين قبيل را نقل ميکند که خوانندگان ايرانی با آن ها آشنا هستند.

                              در ادامه هرش به نقل نظرات جيان دومنيکو پيکو Giandomenico Picco می پردازد که قابل توجه است. جيان دومينيکو به گفته هرش بعنوان يکی از نمايندگان سازمان ملل در گفتگوهای آتش بس جنگ ايران و عراق در 1988 شرکت داشت. او به هرش ميگويد عليرغم مواضع سرسختانه در حرف، ايران مايل نيست مذاکره با ايالات متحده را رد کند:,وقتی شما يک ابرقدرت را درگير ميکنيد، احساس ميکنيد ابر قدرت هستيد. و حالا چانه زدن بر سر فرش در بازار شروع شده است. ما داريم در مورد فرشی مذاکره می کنيم – منظور برنامه تسليحات اتمی است – که نميدانيم وجود دارد يا نه و نمی خواهيم وجود داشته باشد، و اگر در پايان کار معلوم شود هرگز وجود نداشته است، اين يک مذاکره قرن خواهد بود.,!

                              راه حل ميانه: بمباران با هدف متفاوت
                              سيمور هرش در انتها تاکيد ميکند: اکر مذاکره شکست بخورد و بوش تصميم بگيرد به جنگ متوسل شود، ژنرال ها البته دستور را اجراخواهند کرد و نظاميان آمريکا وفاداری خود را نسبت به اصل تبعيت ارتش از بخش مدنی به نمايش خواهند گذاشت.ولی بعضی از افسران تلاش ميکنند تا آنچه را که خود آن ها ,راه ميانه, خوانده اند، به پيش برانند.

                              يک مشاور پنتاگون راه ميانه را چنين تعريف کرد:, ترکيبی از گزينه ها که نيازمند ارسال تعدادی از نيروهای ويژه تحت پوشش حملات هوايی به ايران برای به دست آوردن شواهد است تا جهان بداند ايرانی ها دارند چکار ميکنند,. او گفت برخلاف رامسفلد او وديگرانی که از اين طرح حمايت ميکنند دچار اين توهم نيستند که اين راه به تغيير رژيم می انجامد. هدف حل بحران هسته ای است.

                              و سرانجام هرش به منظور تاکيد بر ضرورت مذاکره به نقل بخشی سخنرانی البرادعی در واشينگتن می پردازد که از جمله گفته بود بايد از عراق درس گرفت و بايد در ارزيابی اطلاعات دقت به خرج داد و قبل از کاربرد زور تمام راه های ديگر ديپلوماتيک را به کار گرفت. او همچنين گفت اگر فشار بر يک کشور را به نهايت برسانيد، تندروها را پشت صندلی فرمان می نشانيد و هشدار داد اگر ايران از ان پی تی خارج شود، و در حال ساختن بمب هم باشد، ما با دشواری های به مراتب جدی تری روبرو خواهيم بود.

                              Comment


                              • موشک دوربرد تايپودانگ 2 کره شمالی گرچه ۴۲ ثانيه پس از پرتاب دچار مشکل شد و سقوط کرد، اما طی 4 روزی که از آزمايش آن می گذرد واکنشهای وسيعی در محافل سياسی آمريکا ايجاد کرده است.
                                جورج بوش رئيس جمهور آمريکا گفته است در چند روز گذشته از سؤالات خبرنگاران درباره اين موضوع در امان نبوده است.

                                معدودی از تحليلگران به او توصيه کرده اند که با يک حمله برق آسا برنامه های موشکی کره شمالی را نابود کند.

                                اما بسياری نيز گفته اند که آمريکا بايد به مرور زمان و با کمک ساير کشورها معضل کره شمالی را بطور ديپلماتيک حل کند.

                                مقام های آمريکايی گفته اند که يک رويکرد ديپلماتيک با شرکت ساير کشورها برای مقابله با تهديدهای کره شمالی اتخاذ خواهند کرد. اما تاکيد کرده اند که اين رويکرد نه شامل مذاکرات دو جانبه و مستقيم با کره شمالی می شود و نه هيچ امتياز اقتصادی به اين کشور را در بر می گيرد.


                                به تعبير تحليلگران، کره شمالی به تقليد از ايران تصميم گرفته است که موضعگيری سرسختانه تری بر سر برنامه های اتمی و موشکی خود در پيش گيرد و اميدوار است که بتواند آمريکا را وادار به تعديل مواضع خود کند.

                                آقای بوش روز گذشته در يک مصاحبه مطبوعاتی در شيکاگو تاکيد کرد که در برخورد با کره شمالی مانند مورد ايران از روش های ديپلماتيک استفاده خواهد کرد.

                                اما او گفت که با کره شمالی به هيچ وجه وارد مذاکرات دو جانبه نخواهد شد:

                                "همانطور که بوجود آمدن و گسترش يک مشکل به مرور زمان صورت می گيرد حل ديپلماتيک آن نيز نياز به زمان دارد. اين بخشی از ماهيت ديپلماسی است. کاش می توانستيم مشکلات را يک شبه حل کنيم. من واقع گرا هستم. اما اجازه نخواهم داد در دام مذاکرات دو جانبه با کره شمالی گرفتار شويم. به نظر من اگر شما قصد حل ديپلماتيک يک مشکل را داريد نياز به شرکايی داريد که به شما در اين زمينه کمک کنند."

                                آقای بوش پنجشنبه شب در مصاحبه با تلويزيون سی ان ان با اين سؤال روبرو شد که چگونه است که آمريکا حاضر به ارائه امتيازات اقتصادی و نيز ملحق شدن به مذاکرات اتمی با ايران شد اما از دادن امتياز به کره شمالی خودداری می کند.



                                کره شمالی تحولات مربوط به پرونده ايران را به دقت دنبال کرده است. آنچه کره شمالی بيش از هر چيز ديگر از آمريکا خواسته مذاکرات دو جانبه بوده که طی آن ايالات متحده با کره شمالی بعنوان يک کشور دارای حاکميت ملی برخورد کند.


                                مردیت جونگ اد وو استاد علوم سیاسی دانشگاه میشیگان

                                رئيس جمهور آمريکا گفت فرق اين دو کشور اين است که در گذشته به کره شمالی امتيازات زيادی داده شد اما به تعهدات خود عمل نکرد.

                                بسياری از کارشناسان معتقدند که هدف کره شمالی از انجام اين آزمايش های موشکی که چندان هم موفقيت آميز نبوده است نه نمايش قدرت نظامی بلکه بخشی از تلاش های کيم جونگ ايل رهبر اين کشور برای کشاندن آمريکا به پای ميز مذاکرات دوجانبه است، مذاکراتی که ممکن است بقای حکومت او را تضمين کند.

                                مرديت جونگ اد وو استاد علوم سياسی دانشگاه ميشيگان و بروس کامينگز استاد تاريخ دانشگاه شيکاگو در مقاله ای که روز جمعه در روزنامه نيويورک تايمز منتشر شد، خاطرنشان کردند هنگاميکه جورج بوش در ماه مه اعلام کرد حاضر است به مذاکرات اتمی با ايرانيان بپيوندد، رهبری کره شمالی نيز تصميم گرفت يک ديپلماسی تهاجمی تر در پيش گيرد تا آمريکا را وادار به نرمش بيشتری کند.

                                خانم هو در مصاحبه با بخش فارسی بی بی سی گفت که کره شمالی از نحوه برخورد آمريکا با ايران درس مهمی فرا گرفته است.

                                "کره شمالی تحولات مربوط به پرونده ايران را به دقت دنبال کرده است. آنچه که کره شمالی بيش از هر چيز ديگر از آمريکا خواسته مذاکرات دو جانبه بوده که طی آن ايالات متحده با کره شمالی بعنوان يک کشور دارای حاکميت ملی برخورد کند. اين مسئله از دهه 1990 به بعد همواره اساس کليه خواستهای کره شمالی بوده است."


                                آزمايش موشکی کره شمالی برای ايجاد رعب و وحشت در دنيا انجام نشد بله در واقع دعوتنامه ای است که پيونگ يانگ برای مذاکره مستقيم و معامله با واشنگتن ارسال کرده است.

                                به بيان ديگر وقتی آمريکا سرانجام ابراز آمادگی کرد که برای مذاکره اتمی با ايران به اروپايی ها بپيوندد، کره شمالی نيز تصميم گرفت با اتخاذ يک ديپلماسی تهاجمی تر آمريکا را وادار به انعطاف بيشتر کند.

                                به گفته اغلب تحليلگران آزمايش موشکی کره شمالی برای ايجاد رعب و وحشت در دنيا انجام نگرفت، بلکه در واقع دعوتنامه ای است که پيونگ يانگ برای مذاکره مستقيم و معامله با واشنگتن ارسال کرد.

                                Comment

                                Working...
                                X