بار دگر از دل خاکسترم
غرش غمهایم و چشم ِ تَرَم
آزر مزدایی پراکنده نور
قبله*گه ماه و ستاره و هور
شنبه*ی سوم ز پسین هفت روز
خیز ز جای و همه دیوان بسوز
آتش پرشور بگوید سخن
از جم و هوشنگ و شهان کهن
آنکه فریدون ز افسون خویش
بسته همی پیکر آن مارکیش
کاوه ی آهنگرِ فریادخواه
آتشی افروخت ز سینه چو آه
سوخت همی نامه ی بیدادگر
دوخت به چرمینه، رهایی گهر
بابکِ دین خرم ِخونین کفن
آزری ِسرخ به جامه و تن
باقر و ستار ز آزرگشسپ
بهر وطن، تافته با تیر و اسپ
بشنو تو اکنون سخنان امید
تا که ز آتش چه برآرد پدید
ای تو وفادار به آیین و کیش
آتشی افروز از آن سوزِ خویش
همچو سیاوش ز میانش گزر
برگسل از بندگی سیم و زر
مهر به میهن چو بود کیمیا
بهره*ی ما فره و بخت ِ نیا
بار دگر غرش شیران گذشت
زوزه*ی کفتار بمانده به دشت
آتش ِسوری چو برافراختیم
قبله*ی زرتشت چو برساختیم
ابر ِسیه بگزرد از آسمان
بار دگر، نام وطن، جاودان
غرش غمهایم و چشم ِ تَرَم
آزر مزدایی پراکنده نور
قبله*گه ماه و ستاره و هور
شنبه*ی سوم ز پسین هفت روز
خیز ز جای و همه دیوان بسوز
آتش پرشور بگوید سخن
از جم و هوشنگ و شهان کهن
آنکه فریدون ز افسون خویش
بسته همی پیکر آن مارکیش
کاوه ی آهنگرِ فریادخواه
آتشی افروخت ز سینه چو آه
سوخت همی نامه ی بیدادگر
دوخت به چرمینه، رهایی گهر
بابکِ دین خرم ِخونین کفن
آزری ِسرخ به جامه و تن
باقر و ستار ز آزرگشسپ
بهر وطن، تافته با تیر و اسپ
بشنو تو اکنون سخنان امید
تا که ز آتش چه برآرد پدید
ای تو وفادار به آیین و کیش
آتشی افروز از آن سوزِ خویش
همچو سیاوش ز میانش گزر
برگسل از بندگی سیم و زر
مهر به میهن چو بود کیمیا
بهره*ی ما فره و بخت ِ نیا
بار دگر غرش شیران گذشت
زوزه*ی کفتار بمانده به دشت
آتش ِسوری چو برافراختیم
قبله*ی زرتشت چو برساختیم
ابر ِسیه بگزرد از آسمان
بار دگر، نام وطن، جاودان


Comment