Book & Persian Literature

[Rasputin]

قونيه مثنوي را به 20 زبان دنيا منتشر ميكند.

به نقل از روزنامه زمان، شهرداري كلانشهر قونيه تركيه درنظر دارد، كتاب مثنوي - شاهكار مولانا جلالالدين رومي - را به 20 زبان منتشر كند.

كتاب مثنوي تا پايان سال جاري چاپ شده و براي رييسجمهورها و وزيران فرهنگي كشورهاي گوناگون، بويژه پادشاه ژاپن فرستاده ميشود.


سال گذشته رجب طيب اردوغان - نخستوزير تركيه - به سيلويو برلوسكوني - همتاي ايتاليايياش -، ترجمهي ايتاليايي اين كتاب را هديه داد.

طاهر آقيوروق - شهردار كلانشهر قونيه - گفت، مثنوي به زبانهاي يوناني، ژاپني، اردو، عربي، روسي، قزاقي، تركي، هندي، سوئدي، و آلبانيايي ترجمه خواهد شد.

وي همچنين گفت: اين گنجينه را در اختيار افرادي ميخواهيم بگذاريم كه از قونيه ديدن ميكنند تا از اين طريق شرايطي فراهم آوريم كه با زبان خودشان با دانش و اطلاعات اين كتاب آشنا شوند.

طاهر آقيوروق خاطرنشان كرد: رهبران جهان به شدت نسبت به شاهكار رومي كنجكاوي نشان ميدهند.

اردوغان همچنين درنظر دارد ترجمهاي از اين كتاب را در اختيار آنجلا مركل - صدر اعظم آلمان - بگذارد.

[Rasputin]

«سووشون» سيمين دانشور، شعرهاي عباس كيارستمي و «گلستان» سعدي توسط دكتر نينا اخوان زنجاني به زبان نروژي ترجمه ميشوند.

زنجاني با اعلام اين مطلب، گفت: نخستين مجموعهي شعر عباس كيارستمي را با عنوان «همراه با باد»، با همكاري يك شاعر نروژي به نام «آرنه روسته» به زبان نروژي ترجمه ميكنيم كه قرار است تا اواخر اكتبر (مهرماه) به صورت دوزبانه (نروژي - فارسي) به چاپ برسد.

وي همچنين از ترجمهي «گلستان» سعدي و رمان «سووشون» سيمين دانشور خبر داد و گفت: با توجه به گرايش خودم كه در حوزهي ادبيات معاصر و كهن فارسي است، در حال ترجمهي «گلستان» سعدي هستم كه آن هم احتمالا در اين زمستان به زبان نروژي منتشر ميشود و به دنبال آن، ترجمهي «سووشون» را نيز آغاز كردهام، كه البته چاپ آن به سال آينده موكول ميشود، زيرا ترجمهي آن تازه شروع شده و زمان بيشتري ميبرد.

دكتر نينا اخوان زنجاني، پژوهشگر و مترجم ايرانيالاصل مقيم نروژ است كه كار خود را از سال 1965 و با ترجمه متون فني انگليسي و آلماني آغاز كرده است و در حال حاضر در دانشگاه اسلو (نروژ) به تدريس زبان و ادبيات فارسي در زمينههاي ادبيات كلاسيك و معاصر مشغول است.

وي پيش از اين به ترجمه زيرنويس اخبار فارسي به زبان نروژي و همچنين ترجمهي فيلمهاي مستند و سينمايي مشغول بوده و فيلمهاي مطرحي را همچون «طعم گيلاس» و «خانهي دوست كجاست» از عباس كيارستمي، «باشو غريبهي كوچك» از بهرام بيضايي ، «سفر قندهار» از محسن مخملباف و «رأي مخفي» به كارگرداني بابك پيامي، به زبان نروژي ترجمه كرده است.

[Rasputin]

ابراهيم دمشناس معتقد است: هميشه سايههايي از ناامني در زندگي ما وجود دارد و ادبيات گاهي آنها را نشان ميدهد.


اين داستاننويس گفت: هميشه نگراني وجود دارد و در بياطميناني به سر ميبريم؛ علاوه بر اينكه نگراني و ترس حال حاضر را داريم، در انديشه آيندهمان هم هستيم.


دمشناس توضيح داد: اين ترس يا هراس وقتي به ادبيات وارد ميشود، هم جنبه فلسفي دارد، هم جنبه اجتماعي و هم جنبه تاريخي. همه اينها زماني كه با هم عجين شوند، به لحاظ روحي، وضعيتي را به وجود ميآورند كه ما را در خود گرفتار ميكنند. اين ترس يكجانبه نيست كه آبشخور منحصر به فردي داشته باشد؛ به اين شكل، وقتي شخص به اين وضعيت دچار ميشود، درباره آن فكر ميكند، ريشههايي برايش جستوجو ميكند و ممكن است به آن جنبه فلسفي بدهد.


نويسنده «نهست» تصريح كرد: اين احساس ناامني كه به ترس منجر ميشود، تقريبا اولينبار با صادق هدايت به ادبيات ما وارد شد. در واقع خيلي چيزها در ادبيات ما با هدايت شروع ميشوند. آشوب و ناامني كه در آثار داستاني و دنياي او وجود دارد، جنبههاي گوناگون آثار و دنياي او را ميسازند.


او ادامه داد: در واقع آثار هدايت و دنيايي كه او نشان ميدهد، براي اولينبار دنياي آرامي را كه در ادبيات داشتهايم، يكباره از هم ميپاشد؛ تا آنجاكه ميبينيم نيروهايي هستند كه ما را تهديد ميكنند و ترس، تصويري از خود به ما نشان ميدهد كه آنرا در آثارمان منعكس ميكنيم

[Rasputin]

PAPERBACK FICTION

Top 5 at a Glance

1. THE DA VINCI CODE, by Dan Brown
2. VELOCITY, by Dean Koontz
3. BROKEN PREY, by John Sandford
4. ANGELS & DEMONS, by Dan Brown
5. A GOOD YARN, by Debbie Macomber

[Rasputin]

In the essays collected here, Abbas Milani uses an impressive array of cross-disciplinary Western and Iranian theories and texts to investigate the crucial question of modernity in Iran today. He offers a wealth of new insights into the thousand-year-old conflict in Iran between the search for modernity and the forces of religious obscurantism. The essays trace the roots of Shiite Islamic fundamentalism and offer illuminating accounts of the work of Iranian intellectuals—both men and women—and their artistic movements as they struggle to find a new path toward a genuine modernity in Iran that is congruent with Iran’s rich cultural heritage.
Lost Wisdom: Rethinking Modernity in Iran challenges the hitherto accepted theory that modernity and its related concepts of democracy and freedom are Western in essence. It also demonstrates that Iran and the West have more that brings them together than separates them in their search for such modern ideals as rationalism, the rule of law, and democracy.
These essays will reward the scholar and the general reader alike, and will go far toward explaining the enigma that is Iran today.


Abbas Milani is currently a visiting professor of political science at Stanford University and a research fellow at Stanford University’s Hoover Institution. he has been Chair of the Department of History and Political Science at Notre Dame de Namur University since 1987. He has written and published extensively on Iran’s encounter with modernity. His books include The Persian Sphinx: Amir Abbas Hoveyda and the Riddle of the Iranian Revolution, Tales of Two Cities: A Persian Memoir, and a translation of King of the Benighted, a novella by Houshang Golshiri.

[Rasputin]

در مراسم اختتاميه نمايشگاه امسال ناشران برگزيده سال و نيز ناشرانی که در نمايشگاه فعاليت خوبی داشتند، معرفی شدند.
معرفی برگزيدگان پيش از اين در مراسم افتتاحيه انجام می شد و مراسم اختتاميه به معرفی ناشران برتر و فعال نمايشگاه اختصاص می يافت، اما دست اندرکاران نمايشگاه کتاب و وزارت ارشاد ترجيح دادند ناشران برگزيده و فعال را به صورت يک جا در مراسم اختتاميه معرفی کنند.

در معرفی ناشران برگزيده بخش خصوصی کودک و نوجوان، انتشارات "قديانی" و در بخش ناشران دولتی انتشارات "کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان" و انتشارات "مدرسه" به صورت مشترک به عنوان ناشر برتر سال معرفی شدند.

در حوزه بزرگسال، بخش ناشران خصوصی تهران، انتشارات "عابر"، و در بخش ناشران خصوصی شهرستان، انتشارات "مدرسه امام علی(ع) قم" و در بخش ناشران دولتی، انتشارات "بوستان کتاب"، به عنوان ناشر برتر معرفی شدند.

ناشران فعال نماشگاه نيز به ترتيب زير معرفی شدند: در بخش داخلی انتشارات نويد شيراز، افق تهران و موسسه جغرافيای کارتوگرافی گيتاشناسی و در بخش خارجی انتشارات جان وايلی و دارالهادی ناشر برگزيده معرفی شدند.

در بخش نشر الکترونيک نيز انتشارات بهکامان رسانه گويا به عنوان ناشر برتر معرفی شد.

استقبال گسترده مردم

نوزدهمين نمايشگاه بين المللی کتاب تهران اگرچه همانند دوره های گذشته با استقبال گسترده شهروندان ايرانی از اقصی نقاط ايران روبرو بود و ناشران مختلف هم بر اين نکته مهر تاييد زدند، اما در نوع خدمت دهی دست اندرکاران تغييراتی مشاهده می شد که در نهايت به افت کيفی اين بخش انجاميد.

بخش خارجی ؛ حضور پررنگ ناشران لبنانی

بخش ناشران عربی از جمله بخشهايی بود که با انتقاد برخی از نخبگان روبرو شد. برای نمونه حسن انوشه، سرپرست و سر ويراستار دانشنامه ادب فارسی، در گفت و گويی با يکی از نشريات ضمن اعلام رضايت نسبی خود از اين بخش از حضور پررنگ ناشران لبنانی و نبود ناشران مصری گله مند بود. دکتر محمدرضا شفيعی کدکنی نيز در اظهار نظری گفت که کتابی که بتواند مورد نيازش باشد را در اين بخش نيافته است.

بخش داخلی ؛ بی نظمی در خدمت رسانی


بخش داخلی نمايشگاه بين المللی، با تغييرات گسترده تری روبرو بود. برخلاف سالهای گذشته به جای اتحاديه و تعاونی ناشران تهران، اين اتحاديه تعاونی ناشران کشور بود که اين بخش را عهده دار شد . اين اتحاديه برخلاف نامش تنها ۲۰ تا ۲۵ درصد ناشران ايران را تحت پوشش دارد و سابقه آن به چندسال هم نمی رسد. در مقابل، عمده ناشران نامی در اتحاديه ناشران و کتابفروشان تهران عضو هستند که امسال هيچ گونه مشارکتی در کارهای نمايشگاه نداشتند. اگرچه برخی معتقدند که نخستين تجربه اتحاديه ناشران کشور، با در نظر گرفتن تمامی نقطه ضعف ها موفق بود، در مقابل اما برخی از ناشران از نوع سرويس دهی اين اتحاديه ناراضی بودند . آنها مواردی چون جمع کردن برخی از کتابها از غرفه ها، رفتارهای خلاف آيين نامه و نيز چينش نامناسب نقشه برخی از سالنها را از جمله دلايل اين کم توفيقی می دانستند.

جمع کردن برخی کتابها از غرفه ها

از جمله رخدادهای خبر ساز نمايشگاه نوزدهم جمع کردن برخی کتابهای حوزه ادبيات از غرفه های نمايشگاه بود. کتابهای برخی از نويسندگان همانند صادق هدايت و امير حسين چهل تن از برخی غرفه ها جمع آوری شد و نيز غرفه انتشارات شادان بسته شد. اين ناشر که به ناشر رمانهای عامه پسند معروف است، همه ساله با استقبال جوانان و نوجوانان کتابخوان روبرو می شد. کتابهای اين ناشر اگرچه از نظر کيفی نازل ارزيابی می شود، اما در ميان خوانندگان جوان دختر و پسر هواداران فراوانی دارد و به چاپهای متعددی رسيده است. اگرچه دليل خاصی برای بستن اين غرفه ارائه نشده است اما به نظر می رسد نوع کتابهای منتشره اين ناشر با سياستهای تازه وزارت ارشاد چندان همخوانی نداشته باشد.

در غرفه انتشارات گام نو نيز از توزيع دو کتاب موقعيت تجار و صاحبان صنايع در ايران دوره پهلوی و ياد ايام جوانی جلوگيری شد . کتاب اول پژوهشی تاريخی درباره خاندان لاجوردی هاست و کتاب دوم خاطرات يک عضو سابق حزب توده است که به صورت داستان از سوی حسن پويان نوشته شده است. جالب توجه اينکه هر دوی اين کتابها مجوز گرفته و در خارج از نمايشگاه توزيع شده بودند.

آنچه که اعتراض گسترده تر ناشران را سبب شد اعلام جمع کردن کتابهای قبل از سال ۸۲ از غرفه ها بود . اين تصميم با واکنش ناشران روبرو شد آنها معتقد بودند که در آيين نامه و قراداد منعقده ميان ارشاد و ناشران، چنين بندی نيامده است و چون آنها برای اجاره غرفه ها پول داده اند لذا می توانند از اين فضا برای کتابهای چاپ پيش از سال ۸۲ نيز استفاده کنند. مقاومت ناشران به واکنش يکی از دست اندرکاران اداره کتاب انجاميد. حميد زاده، رئيس اداره کتاب ارشاد گفت که از اين تصميم خبر ندارد.




نمايشگاه بين المللی کتاب تهران در حالی به پايان می رسد که تا چند روز ديگر يکی از مهمترين اتفاقات عرصه نشر رخ خواهد داد: انجام انتخابات اتحاديه ناشران و کتابفروشان تهران که قرار است اوايل خرداد برگزار شود. اين انتخابات از آن رو اهميت دارد که جمعی از ناشران شناخته شده و مستقل ائتلافی جدی را شکل داده اند تا مشکلات مهم عرصه نشر و به خصوص نوع رابطه خود با دولت را باتوجه به منافع صنفی بازتعريفی مجدد کنند.

موضوع تغيير محل نمايشگاه کتاب

نوزدهمين نمايشگاه بين المللی کتاب تهران همچنين در حالی به کار خود پايان داد که بحث تغيير مکان نمايشگاه بين المللی کتاب تهران همچنان محل مناقشه چهره های شاخص دولتی و نيز ناشران است.

ماجرای تغيير محل نمايشگاه اگرچه به سالهای گذشته باز می گردد، اما با سخنان محمود احمدی نژاد، رييس جمهور ايران، در مراسم افتتاحيه وارد مرحله تازه ای شد.

رئيس جمهور ايران برخلاف دو رئيس جمهور قبلی در سخنانی که خود آن را مزاح و نيمه شوخی خواند گفت که اگر در سال آينده مکان نمايشگاه تغيير نکند، وی در اين محل حضور نخواهد يافت.

پس از سخنان رئيس جمهور، محمد باقر قاليباف، شهردار تهران، در نشستی که با ناشران در محل نمايشگاه کتاب تهران داشت ضمن اعلام اين خبر که با يک شرکت بزرگ آلمانی قراردادی برای احداث نمايشگاه کتاب تهران در منطقه ای به نام شهرک آفتاب منعقد کرده است، و اعلام اين نکته که هزينه ساخت نمايشگاه کتاب تهران رقمی بالغ بر ۸۰۰ ميليارد تومان می شود، گفت که ساخت و تکميل اين نمايشگاه سه سال به طول می انجامد و تاکيد کرد در سه سال آينده نمايشگاه کتاب در همين محل فعلی برگزار خواهد شد.




پس از سخنان آقای قاليباف، اين غلامعلی حداد عادل، رياست مجلس ايران بود که در سخنانی در مراسم اختتاميه نمايشگاه کتاب گقت که بايد مکان نمايشگاه تغيير يابد و تصريح کرد که اين کار در ظرف يک سال امکانپذير نخواهد بود.

اما محمد حسين صفار هرندی، وزير ارشاد دولت آقای احمدی نژاد در همين مراسم بر سخنان رئيس دولت تاکيد کرد و گفت که تمامی مساعی خود را به کار می گيرد تا سال آينده نمايشگاه را در مکانی بهتر برگزار کند.

در برابر اظهار نظر مقامات دولتی و شهردار تهران، ناشران هم اظهار نظرات متفاوتی دارند.

برخی از آنها معتقدند پيش از هر سخنی درباره تغيير اين مکان بايد ارزيابی کرد که آيا نمی توان با تمهيد برخی امکانات، چون ايجاد خط مترو، زدن پل هوايی و نيز اختصاص اين مکان به شاخه های فرهنگ و هنر و ايجاد تالارهای هنری برای رشته های موسيقی ، تئاتر ، سينما ، و... آن را به شهرکی هنری، فرهنگی تبديل کرد؟

[Rasputin]

Amir Abbas Hoveyda and the Riddle of the Iranian Revolution

Who lost Iran? How and why did a country, never richer, never more educated, its women never more liberated erupt in a fundamentalist revolution? the answer can be found in the enthralling life and tragic death of one man.

Amir Abbas Hoveyda was a central figure in the historic struggle between modernity and tradition in Iran -- a struggle pitting Western cosmopolitanism against Persian isolationism, secularism against religious fundamentalism, and ultimately civil society and democracy against authoritarianism.

Born in Tehran in 1919 to a family of solid middle class comforts and faded aristocratic roots, Hoveyda was an elegant, cultivated, well-read, and witty man, educated in Beirut, London, and Brussels.

After entering the Iranian foreign service in 1942, he served in France, Germany, and Turkey, then returned to Iran in 1956 to join the National Iranian Oil Company. In 1965, the shah appointed him the country's prime minister. Hoveyda would serve faithfully in that post for thirteen years.

Amir Abbas Hoveyda embodied the aspirations, the accomplishments and also the failures of a whole generation of Iranian technocrats -- mostly Western-trained -- who sought to free Iran from the travails of poverty and repression and guide it into the modern age. Hoveyda would be both a leader and a victim of that effort. On the eve of the Islamic Revolution, the shah, attempting to turn the rising tide of revolt by offering a scapegoat, ordered the prime minister's arrest. When the Pahlavi regime fell, Hoveyda chose not to flee, voluntarily surrendering to the new Islamic authorities. His hope was for a public trial; instead the infamous "Hanging Judge" presided over a secret and summary trial.

In telling the story of Hoveyda's life, the author has not only laid bare the development of Iranian society during a pivotal period (1919*1978 but has also unearthed important new material on U.S.-Iranian relations. From 1957 onward, Amir Abbas Hoveyda played critical roles in dealing with U.S. foreign policy and fundamentalist Islamic opposition in Iran. Through careful use of hitherto-unexamined archival materials, unpublished letters, and personal journals, along with extensive interviews with more than a hundred of Hoveyda's relatives, friends, and foes, the author has brilliantly caught the pathos and passion of Hoveyda's life and times.

The Persian Sphinx is biography at its most powerful and will reward the scholar and the general reader alike.

[Rasputin]

INTRODUCTION to KING OF THE BENIGHTED
by Nasrin Rahimieh
At a time when the world has just celebrated the end of a decade marked with momentous change, it would seem inappropriate to speak of The Demonic Decade--the title the poet protagonist of King of the Benighted has bestowed upon a collection of his own poems. But his perspective is that of an Iranian who witnessed the brutal end of another era in 1979.

If we expect "The Demonic Decade" to set the tone of this novella, we are in for a surprise. King of the Benighted is not a litany of shattered ideals; it is a startling and at times ironic self-examination which never loses sight of the absurd and the humorous.

Led away to interrogation, the hero is grateful for small mercies: "So long as they hit with a book and on his head, then there is something to rejoice for." Political commitment has given way to personal obsession. Will all of his books fit into the few boxes the interrogators have brought? Will they take away his precious copy of Nizami's thirteenth-century poem? Will the cracked wing of the plaster angel, standing in his garden, survive the winter?

Those seeking the definitive symbolic meaning of every utterance made by the anonymous narrator will have their expectations thwarted at every turn. Like the thirteenth-century poem on which King of the Benighted is superimposed, this novella works on many levels. The poet's remarks about Nizami's The Black Dome are an apt description of the way in which his own novella should be read: "Well, that was the story. That is what he read. What counts is the interpretation. It has to be an inner experience, everyone must go through it."

The "inner" journey upon which readers are required to embark is not unlike the one the king undertakes in The Black Dome. He sets out to learn why everyone is dressed in black in the City of the Bedazzled. He discovers the secret, only to emerge in mourning.

Should you want to know why Iran has become a nation of mourners, you might follow the poet where he has gone. Like the king in Nizami's poem, you yourself may become ebonyclad. But, like the poet of King of the Benighted, while donning the obligatory black of the land, you might escape the worst and emerge with a head of white hair. In the end, you will be at once benighted and bedazzled.

All along the journey, illusions are shed and resolutions made. The wisdom at which the poet arrives while in prison is that he has indeed missed out on a decade. As he says to his cellmate: "I've been cheated. For about ten years, my only audience has been people like you. Now, I realize I haven't written anything for a man in his forties, or even for myself."

With this deaeration, the poet catapults his generation into a new literary era--one marked by an abrupt break with The Demonic Decade. He sees no point in writing about death, denouncing regimes, and spurring others to political action. For the anonymous hero of King of the Benighted, this is no time to lament, but a new chance at regeneration. This Iranian poet is, in spite of the isolation he suffers, very much part of the new spirit sweeping the world.

The final irony with which the poet is faced is that the renewal he envisions has to be transported outside his native land. But, after all, Nizami's King also had to travel to China to find the City of the Bedazzled.

[Rasputin]

کتاب "چالش سنت و مدرنيته در ايران از انقلاب مشروطه تا ۱۳۲۰" نوشته دکتر محمد سالار کسرايی با همان شمارگان اندک هزار تايی خود، از نمونه آثاری است که نشان می دهد قشر تازه ای از روشنفکری در ايران در حال برآمدن است که از زيستن در گذشته، به بررسی گذشته برای درک و دريافت تازه ای از زندگی باز آمده است.
پيش از اين نگاه روشنفکران ايران به گذشته، يا حتی به دنيای دور و بر خود، يک سويه، حق مدارانه، قاطع و ترديد نا پذير بود. روشنفکری ايران حق و باطل را چنان از هم جدا می کرد که در وادی حق جايی برای باطل نمی ماند و در وادی باطل حق ذره ای هم جا نداشت.

اين شيوه نگاه و نگرش، همان شيوه نگاه و نگرش گذشتگان و در واقع زيستن در گذشته بود اما امروز اين نگاه – دست کم در بخشی از روشنفکری - تا بدانجا تغيير کرده است که می تواند با تحليل درست رويدادهای گذشته ما را برای زندگی امروز و آينده آماده سازد. چالش سنت و مدرنيته از اين دست آثار است.

کتاب، تاريخ معاصر ايران را خلاصه می کند و بر صفحه کاغذ و کتاب می ريزد و از اين ديدگاه مورد بررسی قرار می دهد که تجدد و تجددگرايان در طول يک قرنی که از اصلاحات عباس ميرزا تا سقوط رضاشاه گذشت، جامعه ايرانی را به کجا رهنمون شدند و اگر در رويارويی با سنت ديرپا به شکست تن دادند، اين شکست از سر کدام ناگزيری ها بود؟ نويسنده پس از بحث های جدی در زمينه اوضاع اقتصادی و اجتماعی ايران در آستانه انقلاب مشروطه، و نيز درباره ضعف بورژوازی و قوت سنت گرايان، به اين نتيجه می رسد که هم انقلاب مشروطه در رسيدن به هدف های خود ناکام ماند، هم رضاشاه با همه تلاش هايش برای فاصله انداختن بين يک جامعه سنتی و نو.


شيخ فضل الله نوری

اما اين به معنای نگاه منفی نويسنده به کوشش های اصلاح طلبانه تاريخ ايران نيست. بر عکس او متوجه تأثيرات مهم حرکات اصلاح طلبانه هست و از آنها با ستايش ياد می کند. آنچه گفته آمد نگاه و نتيجه گيری کلی است.

کتاب از دو بخش تشکيل می شود. بخش اول مبانی تجدد در مغرب زمين را مورد تجزيه و تحليل قرار می دهد و در بخش دوم به مباحث تجدد در ايران می پردازد.

مقصود از نوشتن بخش اول اين است که بگويد شکل بندی طبقاتی اروپايی هرگز در ايران پا نگرفت و برخلاف برخی تحليل ها فئوداليسم به شکل اروپايی آن هرگز در ايران پديد نيامد.

علاوه بر آن، قدرت ايلات و عشاير که نقش آنان در استقرار قدرت و حکومت تا دوره رضاشاه همواره پر رنگ بود، فرصت نداد که سرمايه داری و بورژوازی شکل بگيرد.

نويسنده عقيده دارد که فقدان بورژوازی به معنای فقدان دمکراسی است که حاصل تجدد است، و تجدد پيروزی خرد باوری است بر باورهای سنتی.

بر اساس مندرجات کتاب، وجود نواحی کوهستانی و نيز مناطق جلگه ای اطراف آنها و نيز کم آبی و خشکی، زمينه خاصی برای زندگی ايلی و چادرنشينی در ايران ايجاد کرده است. اين وضعيت جغرافيايی سبب شده است که ايلات و عشاير نقش درجه اولی در ايجاد قدرت و حکومت بيابند.


سيد محمد بهبهانی از روحانيون حامی انقلاب مشروطه

چنانکه از زمان آل بويه تا دوره رضاشاه، تمام سلسله های سلطنت و قدرت از ميان ايلات و عشاير برخاسته اند. از آن ميان دوره صفويه به علت ارتباطی که با برخی کشورهای اروپايی برقرار شد، پيشرفت هايی به همراه داشت اما در همين دوره قشری و طبقه ای شکل گرفت ( روحانيت ) که نقش آن در تمام دوره های بعدی تاريخ ايران تعيين کننده بوده است.

روحانيت قدرت گرفته در دوره قاجار، در انقلاب مشروطه نقش اساسی بازی کرد. در کتاب آمده است که سه گروه مهم اجتماعی در انقلاب مشروطه نقش داشته اند؛ روشنفکران که به ترويج افکار جديد همت گماردند، روحانيان که در بسيج مردم کوشيدند و بازاری ها و اصناف که از ارائه کمک مالی و برگزاری اجتماعات و اعتراض به سياست دولت دريغ نکردند.

نويسنده اما از تحليل های خود به اين نتيجه می رسد که روشنفکران سرانجام نتوانستند افکار و اندوخته های جديد را به پيکر اجتماع منتقل کنند زيرا « سرمنشاء و مبدأ افکار و عقايد آنها از فرهنگ و تمدن ديگری بود و سنن، فرهنگ و باورهای جامعه ايران اوايل قرن بيستم توان هضم چنين افکاری را نداشت ».

روحانيون نيز اگرچه بخشی و برای مدت کوتاهی « در صف مشروطه خواهان قرار گرفتند ولی ديری نپاييد که با آشکار شدن تضادهای اساسی تجدد با مذهب و برخی حوادث ديگر... از صف مشروطه خواهان جدا شده و بسياری از آنها از سياست دوری گزيدند ».

در بحث زمينه های اجتماعی عدم موفقيت تجدد گرايان در مشروطيت، نويسنده روشن می کند که مخالفت شيخ فضل الله نوری با مشروطيت، صرفاً بر اثر رقابت های شخصی يا پيوندهايش با استبداد نبود بلکه حاصل تضاد ايدئولوژيک به شمار می رفت.

بنابراين تقليل اختلافات شيخ با مشروطه خواهان به دعوای شخصی و مانند آن نوعی ساده انگاری به حساب می آيد. در زمانی که محمد عليشاه به استقرار مجدد مشروطه راضی شده بود، شيخ با او ملاقات کرد و گفت « تا ما زنده باشيم نمی گذاريم مشروطيت داير شود».


رضا شاه

اگرچه نمی توان نقش درباريان، دودمان قاجار، زمين داران و ديگر عوامل وابسته به سنت گرايان را در شکست مشروطه و برقراری استبداد صغير ناديده گرفت اما به نظر نويسنده « رويارويی اصلی، رويارويی مشروطه و مشروعه بود ».

گذشته از اين به نظر او ماهيت و پايگاه اجتماعی رهبران مشروطه پس از فرار محمدعليشاه ( همچون سردار اسعد بختياری و سپهدار تنکابنی )، با ماهيت آزاديخواهان و تجددگرايانی که باعث مشروطه شدند تفاوت داشت و به گونه ای نبود که در مسير انقلاب گام بردارند. به همين جهت « فتح تهران موجب قدرت يافتن دو گروه شد و آن دو، ايلات و عشاير و ملاکين بزرگ بودند ».

نويسنده حتی عقيده دارد که پس از کودتای محمد عليشاه نقش سران ايلات و عشاير در تعيين مسائل سياسی کشور – همان گونه که در تمام طول تاريخ پس از اسلام - بار ديگر عيان می شود.

وی برای اثبات حرف خود از سخن احمد کسروی مدد می جويد که به هنگام بحث درباره کميته ۲۲ نفره ای که پس از فتح تهران زمام امور را به دست گرفت، نوشته است: « اگر کسی به فهرست وزيران می نگريست و اندامهای ( اعضای ) آن را می شناخت بايستی چندان شادی ننمايد زيرا چنانکه پيداست بسياری از اينان از نزديکان محمد علی ميرزا و در باغ شاه از همدستان او بودند ...».

در هر حال چهارده سال پس از مشروطه، يعنی از زمان امضای فرمان تا کودتای ۱۲۹۹ سالهای وحشتناکی بود که در آن قحطی و نا امنی و هرج و مرج داخلی بر همه جا حکمفرما بود. در چهار گوشه کشور قيام های محلی و جريان های تجزيه طلب، يکپارچگی کشور را تهديد می کردند و قوای خارجی خاک کشور را اشغال کرده بود.

در اين ميان بی ثباتی دولت ها مزيد بر علت می شد و طومار مشروطيت را در هم می نورديد. در فاصله چهارده ساله مشروطيت، از مرداد ۱۲۸۵ تا اسفند ۱۲۹۹، عمر دولت هايی که بر سر کار آمدند بطور متوسط از سه ماه بيشتر نبود.

در اين بی ثباتی و عدم امنيت عوامل مختلفی از بی سوادی مردم گرفته تا نفوذ دولتهای خارجی تأثيرگذار بود و کار را به جايی رساند که مردم و روشنفکران و حتی شخص بيدار و آگاهی همچون ملک الشعرای بهار که تمام عمر در راه آزادی قلم زده بود آرزوی يک دولت متمرکز و يک دولتمرد قوی را در سر می پرورانيد که بتواند شيرازه گسيخته مملکت را به جای خود باز آورد.

اينها همه موجب روی کار آمدن رضاشاه شد تلاش های بسياری کرد؛ اما او نيز در کار اصلی، يعنی گسيختن بندهای سنت از جامعه و رساندن به دوران نو ناکام ماند.

فصل مربوط به رضاشاه با همه اعوجاج های قابل فهمی که دارد از قسمت های خواندنی کتاب است که در آن ذکر آمار و ارقام و نشان دادن پيشرفت های چشمگير جای تعصبات کور و کهنه را گرفته است. سرتاسر کتاب با نگاه درست يک مشاهده گر بی تعصب، با ذهن روشن يک محقق بيدار دل نوشته شده و نويسنده همه جا خود را از غرض های آلوده به مرض دور نگهداشته است.

مشخصات کتاب
چالش سنت و مدرنيته در ايران از مشروطه تا ۱۳۲۰
دکتر محمد سالار کسرايی
چاپ دوم ۱۳۸۴
تهران - نشر مرکز
۵۰۳ صفحه ۴۹۵۰ تومان

[Rasputin]

Women Library Workers Journal (Vol. 14, #3, Spring 1991)

Beautiful flowing language gives these six stories a dreamlike quality. In the author's letter, included in this edition, she says she is satisfied with the translation. Simin Daneshvar is fluent in English but writes in Persian. The language in each story differs depending on which character is telling the story. In "Vakil Bazaar" the sentences are descriptive, full of color and sound from the lost child's point of view and filled with sensuality from the flirty maid's point of view. In "The Loss of Jalal" the beautiful, insightful language is from the wife's point of view (the author describes her husband's death). In the story of a lonely old woman's memories the language is narrative, descriptive, and flowing. Each story depicts an aspect of life in modern Iran and changes are shown through symbols and narrative techniques. In "Traitor's Intrigue" the allegiance of a colonel changes from Shah to Khomeini. "The Playhouse" is a traditional Persian theatre where the actors act on many levels, real and unreal. In "Vakil Bazaar" the wanderings of the little girl through the bazaar is really a journey through life. Parody and humor are found in "The Accident," a story about a young woman who forsakes husband and children just to own a car. This is an unusual book that reflects ideas from a rich culture written by the first published woman author of short stories in Iran. It is a wonderful book to read.

[Rasputin]

Choice Magazine (July/August 1990)

Daneshvar (b. 1921) has a number of "firsts" to her credit. In 1948, her collection of Persian short stories was the first by an Iranian woman to be published. The first novel by an Iranian woman was her Savushun ("Mourners of Slyavash," 1969), which has become Iran's bestselling novel ever. The present work, a collection of five stories and two autobiographical pieces, is the first volume of translated stories by an Iranian woman author. It offers what translator Maryam Mafi emphasizes as a feminine perspective in stories dealing with a little girl whose careless nanny lets her get lost in a bazaar, a middleclass woman who ruins her family's life in her passion for an automobile and driving; a retired army colonel who eventually sides with religious opposition to the Iranian monarchy; a smalltime actor hopelessly in love with a worthless young woman; and an old female servant who has nowhere to go because her soninlaw hates her. Not tightly structured nor stylishly told in the English translation, these stories give glimpses of Iranian life and of the author's female perspective, and therein lies their value. Daneshvar's autobiographical reflections on the death of her husband Jalal Ale Ahmad and on her life as a woman writer are particularly revealing. Appropriate for upperdivision undergraduates and general readers.

[Rasputin]

World Literature Today (Vol 64, #4, Autumn 1990)

Simin Daneshvar has long been recognized as one of Iran's most talented women writers. She launched her literary career in 1948 at the age of twentyseven. In 1969 she published the bestselling novel Savushun. Now in her seventies, she has just completed another novel, "The Wandering Island." Savushun will be out in English by the time this review appears in the late autumn of 1990, but in the meantime the curious reader can sample Daneshvar's Playhouse, a collection of short stories written over the years. The six stories Maryam Mafi has carefully chosen and translated attest to the author's preoccupation with realistic depictions of life in Iran.

Mafi's renditions make the stories accessible even to readers unfamiliar with the social and cultural setting of Daneshvar's texts. Without losing too much of the flavor of the original, Mafi has, when possible, found idiomatic equivalents for Persian for terms and customs. Only in one instance-the erroneous equation of the legendary bird Seemorgh and the phoenix-does her practice become inconsistent.

The metaphor of the playhouse unites the first five stories of the collection. Their protagonists, as in "The Playhouse," are at the mercy of the social roles allotted to them. In the title story an actor dons a mask every night and plays out a role that reveals nothing of his inner needs and sufferings. His very name and identity have gradually become interchangeable with the type he represents onstage.
The nanny of "Vakil Bazaar," the middleclass housewife of "The Accident," the retired colonel of "Traitor's Intrigue," and the lonely woman of "To Whom Can I Say Hello?" are all imprisoned in metaphorical playhouses of their own. Their lives are determined by conditions and norms over which they seem to have little control. Still,: Daneshvar endows her characters with the ability to break out of the mold. In "Traitor's Intrigue," for example, the colonel rejects a life of subordination and acts according to the dictates of his own conscience. The freedom he gains is, nevertheless, conditional and precarious.

The last piece in the collection, although autobiographical, also conforms with Daneshvar's understanding of literature as a fusion of the real and the fictional, the private and the public. "The Loss of Jalal" is Daneshvar's personal account of the sudden death of her husband, the writer Jalal Ale Ahmad, in 1969. Her private grief becomes a very public mourning for a man who was an outspoken social critic and writer.

The volume ends with a letter from Daneshvar to her readers. At times the letter reads like a political manifesto, spelling out the frustrations she has had to face as a writer a university professor, and a woman living in a patriarchal society. Her social criticism is equally directed at the West, whose decadence she observes with horror. Nevertheless, she ends the letter on an optimistic note: "I have great hope that my dreams will come true, if not for my generation, then for the next." With the publication of Daneshvar's Playhouse, her message of hope might find a larger audience.

[Rasputin]

Journal of Iranian Studies (Vol 28, #1-2)

There has been a growing interest in the discussion and translation of Simin Daneshvar's works in the last few years. Maryam Mafi's translation of six short stories and a monograph is a welcome addition. It is noteworthy that in this selection the English reader is introduced to the works of a Persian woman who has enjoyed recognition unknown to most male Persian writers.

Aside from the historically and socially significant place of such an author in the gamut of Persian contemporary literature, this translation once again exposes those crucial and controversial issues that will remain at the heart of the practice of translation, namely, loyalty to the source text as well as commitment to the intelligibility of the translation. Mafi's work, for the most part, is a faithful one. It swerves from authenticity and loyalty in those instances where an English translator has to make a crucial decision between Anglicizing a culturally Persian element or Persianizing the English language in order to open room for the reception of a foreign phenomenon. Mafi often is capable of doing both, but there are instances where she makes a simplistic choice. By doing so, she diminishes the native environment and flavor of Persian culture for that of a clumsy and short-sighted rendition into English. The examples of such carelessness are numerous. I will only cite a few cases in the hope that these examples will point out the deficiency of this translation. When Mafi confuses simorgh, the mythical Persian bird, with the phoenix (p. 68 she chooses to bring the Persian element into English, but fails to explain or clarify its significance. It is true that both the simorgh and the phoenix are mythic birds, but they share little else. Sigha has been translated as "temporary wife" (pp. 17, 103); marriage through sigha, however, is of particular significance, and such a translation does not impart all its religious and cultural implications. The same is true with the translation of a "dervish's kashkul" as a "basket" (p. 18 Though a dervish's kashkul may be used as a basket, it is not in fact one. The kashkul has a particularly cultural and ethnic aspect that cannot be understood without directly bringing it into the target language. In "The Traitors' Intrigue," Mafi translates khoms and zakat simply as "Islamic taxes," while they are, more specifically, the Islamic version of alms and tithes. When such precise vocabulary exists in English, a more faithful translation is possible without footnotes. In these instances, it would have been advisable to use the Persian noun and explain its fuller significance to the work. The translator has done this in other places, for example, when she uses the Persian "Khanum" in the English text, explaining its meaning in a footnote (p. 310).

There are other errors of a simpler nature which mainly point to a misunderstanding of the literal meaning of the Persian text or a mistake in finding parallel words in English. The error in the title of "The Traitors' Intrigue" ("Traitor's" instead of "Traitors"') could be typographical, but considering the fact that the translated text is nicely free of such errors, one could assume that it is a mistranslation of kha'enin (plural of kha'en). Nakhlestanha-ye Bahmani is translated as "Bahman orchards" (p. 34), whereas "Bahmani palm groves" would have been more accurate and appropriate. Tigh-e khod-tarash is a razor blade, not an "electric shaver" (ibid.), while mafatih means keys and not "clues" (p. 36).

Questions of translation aside, the reader expects Mafi to explain the basis of her selection of stories in the Afterword, but she does not provide one. She speaks of the different works written by Daneshvar, but leaves unmentioned why she has selected these six stories and the monograph. The only common bond apparent among the six stories, with the exception of "The Playhouse," is that all contain central women characters. Is this the primary criterion for the selection of these particular stories? One is left to speculate. Instead, the Afterword gives a biographical account of the Persian author's life and works, and in broad terms mentions the thematic concerns of Daneshvar's stories in which are included "the lifestyles of the lower classes, the traditional middle class, and the bourgeoisie," "the social factors contributing to the unfortunate situation of women," and "folklore and traditional Persian customs." The collection also includes a monograph and a letter by the author addressed to the reader, as well as four photographs-three of which are pictures of ancient Iranian figurines and one of the author with her late husband, Jalal Al Ahmad. It is not clear what the relationship is between the pictures of the female figurines and the stories selected for this book, other than the fact that both the writer and the translator are female and, as mentioned before, gender seems to be an issue here.

Daneshvar's Playhouse is elegantly published, its prose style captures most of the flavor of the original text, and is above all a notable introduction to the works of Daneshvar in English. It carries with it the sanctification of the author.

[Rasputin]

Among contemporary writers of Iran, the majority of whom are men, one woman stands out: Simin Daneshvar. Her work has developed and matured since the late 1940s, and today she is known as one of Iran's best fiction writers. Her masterpiece novel Savushun (Mourning for Siavash), published in 1969, is considered the climax of Persian novel writing. Daneshvar, like most contemporary Iranian writers, came from a middle-class family. Born in 1921 in Shiraz, she was educated in a missionary school and became fluent in English. She began her writing career as early as 1935, when she was still an eighth-grader. Her first article, "Winter Is Not Unlike Our Life," was published in a local Shiraz newspaper. She entered Tehran University and majored in Persian literature. When her father, a physician, died in 1941, Daneshvar was forced to find a job, as the family's only source of income had been her father's salary. She was employed at Radio Tehran, where she wrote a series of programs entitled "The Unknown Shirazi,'' for which she received scant pay. In acute need of money, she even wrote articles on cooking. Eventually, her fluency in English enabled her to become assistant director of foreign news. But she soon became dissatisfied with the routine nature of this job and left Radio Tehran for a newspaper called Iran, for which she wrote articles and did translations. The relaxed social and political environment of the forties, marked by some degree of democracy and freedom of speech, prompted Daneshvar to choose journalism as a potential career. During her year at Iran (1941-1945), she decided to try her hand at fiction writing. Later, without prior knowledge of story-writing technique, she wrote Atash-e Khamoush (The Quenched Fire) in 1948, at the age of twenty-seven. Although seven out of sixteen stories are O. Henry inspired, and Daneshvar had the book published in first draft form, the major elements of her style are evident. Daneshvar had become familiar with O. Henry as a student, and like him she deals with the basic issues of life, death, love and self sacrifice. Typical of writers of the 1940s, Daneshvar dwells on issues within Iranian society. She juxtaposes the opposing values of right and wrong--such as poverty versus wealth, or the carefree life of the rich versus the sorrow of the poor--and for moral reasons condemns one while praising the other. Daneshvar's characters in The Quenched Fire are generic types like "professor," "mother," or "daughter," characters without time, place or class who hardly possess a personality. Her lifelong concern with women and their place in society is apparent in her narrative as early as The Quenched Fire. However, at this early stage, Daneshvar does not analyze the socio-economic dependence of women; rather, she is concerned with the general position of women in society. Technically, Daneshvar's major preoccupation at this time was her conscious distinction between the "I" of the author and the "I" of a character. Dual narration in some of her stories made them technically weak. The Quenched Fire, however, was well received, despite its shortcomings--perhaps because it was the first collection of short stories published by an Iranian woman. Later, Daneshvar refused to have the book reprinted, stating that she would never again turn in a first draft to a publisher. The year following the publication of The Quenched Fire, Daneshvar received her Ph.D. in Persian literature from Tehran University. Subsequently, she became acquainted with Jalal Al-e Ahmad, the famous contemporary writer and social critic, during a trip from Isfahan to Tehran. They were married in 1950. Two years later, Daneshvar received a Fulbright scholarship and left for Stanford University for two years. During this time, she published two short stories in English in The Pacific Spectator. Upon her return to Iran, she joined Tehran University as an associate professor of art history, a post she held for twenty years. Daneshvar was never granted a professorship--not for the lack of credentials, but due to the influence of SAVAK, the secret police, as she would learn later from the president of the university. She had always been an outspoken and articulate lecturer who believed that her primary responsibility was to her students. Precisely for this reason, she would have many confrontations with the SAVAK throughout her years at the University. Daneshvar published her second collection of short stories, Shahri Chon Behesht (A City as Paradise), in 1961. Meanwhile, her translations of Chekhov, Shaw, Hawthorne, Schnitzler and Saroyan had become a valuable addition to the collection of foreign works available in Persian.

[Rasputin]

کوبا کپی بيش از ۲۰ هزار صفحه از مطالب مربوط به ارنست همينگوی ، نويسنده آمريکايی برنده جايزه نوبل را به آمريکا می فرستد.
اين اقدام بخشی از توافق بر سر گرد آوری ميراث همينگوی است که به گفته خبرنگاران سبب شده دو دولت آمريکا و کوبا که روابطشان معمولا خصمانه است با يکديگر همگام شوند.

از جمله اسنادی که به کتابخانه کنگره آمريکا فرستاده شده است کپی نامه ها و قسمتی از رمان های مشهور اوست.

همينگوی مدت زيادی از عمر خود را در فاصله سالهای ۱۹۳۹ تا ۱۹۶۰ درکوبا گذراند.

مارتا آرخونا، مسئول شورای ميراث ملی کوبا می گويد مدارک و اسنادی که به آمريکا فرستاده شده هديه ای است که نمی توان قيمتی برای آن تعيين کرد.

مارتا آرخونا، به گرانما، روزنامه حزب کمونيست کوبا گفت که اهدا اين نوشته ها بخشی از توافقی است که در سال ۲۰۰۲، برای جمع آوری و ديجيتال کردن حدود ۱۱ هزار مدرک مرتبط با همينگوی، حاصل شد.

از جمله اين نوشته ها، نامه هايی است که همينگوی درآن نظر خود را درباره جنگ جهانی دوم و جنگ داخلی اسپانيا شرح می دهد.

نسخه های کتاب زنگها برای که به صدا در می آيد، و پيرمرد و دريا، که ملهم از ايام زندگی همينگوی در کوبا بود نيز به آمريکا فرستاده شده است.

انتظار می رود نسخه های اصلی در موزه ای که در خانه سابق ارنست همينگوی در هاوانا، دايرشده نگاه داری شود.

خانم آرخونا گفت برطبق توافق، کارشناسانی از آمريکا به کوبا سفر خواهند کرد تا به راه انداختن دوباره موزه کمک کنند. خانم آرخونا افزود که البته تمام هزينه داير کردن مجدد موزه توسط کوبا پرداخت می شود.

موزه ارنست همينگوی، در خانه ای واقع است که او در هنگام اقامت در هاوانا در آنجا زندگی می کرد. اين موزه در ابتدا در سال ۱۹۶۲ ايجاد شد. مبلمان خانه پيکاسو و وسايل شخصی او و نيز برخی اشياء هنری و کتاب در اين موزه قرار داده شده است.

پيشتر، ۳۰ نامه ای که همينگوی در اواسط قرن گذشته برای مارلين ديتريش، هنرپيشه سينما نوشته بود همراه با چندين داستان و شعر از آثار او به کتابخانه و موزه جان اف کندی در بوستون اهداء شده بود

همينگوی در سال ۱۹۶۰ به آمريکا بازگشت و يک سال بعد خودکشی کرد