Woman

[Rasputin]

[Rasputin]

Pakistan delays rape reform plans

Pakistan's government has delayed presenting a bill in parliament which would have reformed rape laws.
The bill would for the first time have allowed rapists to be tried under civil law as well as Islamic law.

But following complaints from Islamic and secular parties the government says it will now re-draft its proposals to create more of a consensus.

Rape is currently dealt with under the Hudood Ordinance, an Islamic law strongly criticised by women's groups.

The BBC's Barbara Plett in Islamabad says that the government's attempt to reform rape laws have suffered a setback amid growing controversy.

Our correspondent says those political parties which supported the original bill are furious and the Islamic parties are now demanding even more changes.

The government had already revised its original draft to satisfy strong opposition from Islamic parties, and critics accused it of rolling back the reforms to make it even harder for women to take action in rape cases.

Compromise

The Hudood Ordinance criminalises all sex outside marriage, so if a rape victim fails to present four male witnesses to the crime she herself could face punishment and prosecuted for adultery.

The government says that makes it almost impossible to prosecute a rape case.

It proposed putting the offence of rape in the secular penal code where normal rules of evidence apply.

But it revised the bill because of strong opposition from Islamic parties.

A compromise draft was presented, which said that rape would fall under both Islamic and secular penal codes.

Human rights activists say this will create confusion, allowing powerful religious lobbies to manipulate what is seen as a weak judicial system.

[Rasputin]

Colombian gangsters face sex ban

Wives and girlfriends of gang members in one of Colombia's most violent cities have called a sex ban in a bid to get their men to give up the gun.
Dozens of women are said to be taking part in what is being called the "strike of crossed legs", a move backed by the mayor of Pereira.

The city in Colombia's coffee-growing region reported 480 killings last year.

A city official said the idea came from a meeting of wives and girlfriends over the progress of a disarmament scheme.

Rap song

"We met with the wives and girlfriends of gang members and they were worried some were not handing over their guns and that is where they came up with the idea of a vigil or a sex strike," the mayor's spokesman told Reuters news agency.

"The message they are giving them is disarm," he added.

Studies found that local gang members were drawn to criminality by the desire for status, power, and sexual attractiveness, not economic necessity, Colombian radio reported.

One of the girlfriends, Jennifer Bayer, told Britain's Guardian newspaper: "We want them to know that violence is not sexy."

Ms Bayer said the women had come up with a strike anthem rap song that included the lyrics: "As women we are worth a lot. We don't want to fall for violent men because with them we lose too much."

[Rasputin]

کبرا رحمان پور، که بار ديگر در آستانه اعدام قرار گرفته است در نامه ای از زندان از همه انسان دوستانی که تاکنون به اعتراض خود مانع اعدام او شده اند درخواست کمک کرده است تا مانع اعدام او شوند. متن اين نامه بشرح زير است:

من يک انسان از تبار شما هستم. نميخواهم بميرم. اما الان جسم بی روحی هستم که ترس طناب دار، خنده و شادی را از يادم برده است. خيلی ها به من می گويند که تو اين همه معروف هستي، هنوز در زندان هستي؟ از زندان سخت تر به همه آنها بگوييد من دوباره در يک قدمی مرگ ايستاده ام. من مثل همه شما از مردن ميترسم. کمکم کنيد تا اين آخرين نامه من نباشد.

همنوعان، انسان دوستان!
پدر و مادر عزيزم و برادر معلولم که خيلی نگران من هستند، هميشه دلشان به حمايت های شما گرم بوده است. من خيلی وقت ها با خودم فکر ميکنم، کاش زندگيم طور ديگری پيش ميرفت. کاش می توانستم، درس های پيش دانشگاهی را تمام کنم. کاش مجبور نمی شدم کار کنم و به مستخدمی خانواده شوهرم در بيايم. کاش به حد جنون نرسيده بودم. ولی من خيلی عذاب کشيدم و خيلی اذيت شدم. من واقعا قربانی هستم. و الان همين قربانی را می برند تا با طناب دار اعدام کنند. اين سرنوشت لايق من نبوده و نيست.
من در اين روزهای وحشت و ترس، دوباره دست ياری به سوی شما دراز ميکنم. از همه مطبوعات و رسانه ها و همه مردمی که از من حمايت کرده و گفته اند کبرا نبايد اعدام شود تشکر ميکنم. اين بار شايد برای آخرين بار ميخواهم، آخرين اقدامات لازم را بکنيد تا واقعا اعدام نشوم و شايد آزاد شوم. من آزادی را دوست دارم. در روياهايم به آزاد شدن و زندگی خوب بعد از آن فکر ميکنم.
من به اندازه کافی رنج کشيده ام، کمک کنيد تا کابوس وحشتناکی که خيلی وقتها در خواب ديده و از ترس جيغ زده و از خواب پريده ام، عملی نشود. کمک کنيد از مرگ نجات يابم. هر چه می توانيد بکنيد، وقت تنگ است و روزها از پی هم سپری ميشود و هر تيک تيک ساعت، برای من صدای نزديک شدن طناب دار است. لطفا کمکم کنيد! من از مرگ و طناب دار وحشت دارم. من از طناب دار و جرثقيل نفرت دارم. من ميخواهم زنده بمانم. تمام راه های ديگر به روی من بسته است. کسی به داد من نميرسد. تنها اميدم به مردم و همنوعانم است. دلم ميخواهم پدر و مادرم را بغل کنم.
در پايان از زحمات خانواده ام و همه کسانی که برای نجات من تلاش ميکنند متشکرم.

کبرا رحمانپور از زندان اوين
شهريور ۱۳۸۵

[Rasputin]

حكم اعدام شهلا جاهد به اتهام قتل همسر ناصر محمدخاني از سوي قضات شعبه هفت تشخيص ديوان عالي كشور تاييد شد.
يك مقام آگاه در گفتگو با خبرنگار اجتماعي فارس با اعلام اين خبر افزود: پس از ارسال پرونده به شعبه هفت تشخيص ديوان عالي كشور قضات دادگاه بررسي پرونده را به صورت همه جانبه آغاز كرده و سرانجام راي خود را صادر كردند.
وي افزود: قضات با اكثريت آراء شهلا جاهد را مجرم شناخته و حكم اعدام او را تاييد كردند.
عبدالصمد خرمشاهي وكيل مدافع متهم به خبرنگار اجتماعي فارس گفت: دوشنبه به شعبه هفتم تشخيص ديوان عالي كشور رفتم. حكم از سوي قضات انشا و امضأ شده است. هم اكنون حكم صادره در مرحله تايپ است و قرار است امروز به طرفين پرونده ابلاغ شود.
شهلا متهم است 17 مهر ماه سال 81 همسر ناصر محمد خاني فوتباليست سرشناس را به قتل رسانده است كه پس ازمحاكمه به قصاص محكوم و حكم مجازاتش از سوي قضات ديوان عالي كشور تاييد شد.
پرونده شهلا با اعتراض موكلش به حكم صادره براي رسيدگي به شعبه 15 تشخيص ديوان عالي كشور فرستاده شد كه حكم از سوي قضات اين شعبه هم مورد تاييد قرار گرفت.
شهلا جاهد پس از تاييد حكم اعدامش از سوي ديوان عالي كشور در يك قدمي مرگ قرار داشت كه وكيل او در نامه اي به سيد محمود هاشمي شاهرودي خواستار رسيدگي مجدد به اين پرونده شد كه رئيس قوه قضائيه اجراي حكم را متوقف كرد تا پرونده مورد بررسي مجدد قرار گيرد.

[Rasputin]

[Rasputin]

The number of women graduating from Iran's universities is overtaking the number of men, promising a change in the job market and, with it, profound social change.


In some subjects 70% of Iran's graduates are women

Twenty postgraduate students are sitting in a plush modern classroom listening to a lecture on environmental management at the Islamic Azad University - a private institution with 1.6 million students across Iran.

The room is darkened so the students can watch the lecturer's slide show comparing energy consumption around the world.

Three quarters of the students in this class are women - the five men in the class are huddled together in a corner.

As Professor Majid Abbaspour explains, this is a far cry from the past:

"When I was doing my bachelor's degree in Iran we had a class of 60 in mechanical engineering with only four women.

"Now the number has changed a lot - I think this may be because the attitudes of families have changed."

Well over half of university students in Iran are now women. In the applied physics department of Azad University 70% of the graduates are women - a statistic which would make many universities in the West proud.

It is a huge social shift since the 1979 Revolution: Iran's Islamic government has managed to convince even traditional rural families that it is safe to send their daughters away from home to study.

Alarm

But in some areas the larger number of women than men is beginning to alarm the authorities.

"As a matter of fact it's starting to get worrying - in some fields maybe they will put some limitations?" says Professor Abbaspour, referring to suggestions that there should be positive discrimination for men in certain key subjects.

We women want to show we are here and we have a lot to say - for years we have lived under the heavy shadow of men - our fathers and brothers and now we want to come out of that

Massoumeh Umidvar
Student and working mother

He explains: "In the oil and gas industries at the present time there is no discrimination but... for example when they want to work on the oil and gas platforms in the Persian Gulf area it might be very hard for women to do so."

Part of the reason for more women in university education seems to be that many young men are more interested in making money.

"We women want to show we are here and we have a lot to say," says Massoumeh Pahshahie Umidvar.

"For years we have lived under the heavy shadow of men, our fathers and brothers, and now we want to come out of that."

Massoumeh holds down a job in a factory, has a child and is doing a postgraduate degree. Her life is completely different from that of her mother who stayed at home, cooking and looking after children.

'Historic opportunity'

"Before the revolution everybody supposed that if you wanted to be a rich person with a good standard of living you needed to be educated," explains journalist and social commentator Sayed Laylaz.

I will choose a person as a husband who lets me work because I love my job...

Sudabeh Shahkhudahee
Nurse

"But after the revolution because of a lot of changes - especially because of the Iran-Iraq war - this mentality changed.

"At the moment boys don't think that if they want to be a successful person they should be educated and because of this they leave free more places for girls to go to university."

Mr Laylaz calls it a historic opportunity for women that they have eagerly seized. He hopes this new generation of educated Iranian women will force social change in the decades ahead.

It will not be long, he argues, before women are in charge of recruitment in offices. Already he sees signs that Iran's politicians recognise the importance of women's votes in elections.

Massoumeh tells her husband that it will not be long before Iranian men will be forced to sit at home while their wives run the country.

Already it has become a problem for women with degrees to find husbands with the same level of education.

Marriage or a career

Another social change is that young women who do have careers are now beginning to think twice about getting married. Especially as under Iranian law a woman needs her husband's permission to go to work.


Graduating women are not accepting traditional social roles

Sudabeh Shahkhudahee has just finished a night shift as a nurse and is relaxing in front of her cousin's satellite TV and reading her horoscope.

After studying at university and finding the right job Sudabeh is nervous about her future - she could lose it all if she marries the wrong man.

"I will choose a person as a husband who lets me work because I love my job," she says.

"I will not give up my job after I get married."

This is a sentiment that is increasingly being heard in a society where a single woman even has trouble hiring an apartment to live alone.

Sudabeh knows it is going to be hard to find a man who will not have a problem with her doing night shifts and being away from home for long periods, especially when she has children.

Working mothers are a relatively new phenomenon in Iran but attitudes are changing among the younger generation of working women, many of whom will no longer accept a husband who does not share the workload at home.

"Our men are coming out of this macho shell and becoming more co-operative," says a young married student.

Many believe Iranian women who have worked hard to overtake Iranian men will be the ones to bring about social and political change.

"Maybe in the near future we can get our rights - at least I hope," says another student.

[Rasputin]

شمار زنان فارغ التحصیل از دانشگاه های ایران در حال پیشی گرفتن از مردان است، این امر نه تنها باعث تغییراتی در بازار کار خواهد شد بلکه دگرگونی های اجتماعی را نیز در پی خواهد آورد.
بیست دانشجوی کارشناسی ارشد(فوق لیسانس) در یک کلاس مدرن و مجلل نشسته اند و به درسهای استاد در باره مدیریت محیط زیست در دانشگاه آزاد اسلامی گوش سپرده اند، دانشگاهی غیردولتی که یک میلیون و شصت هزار دانشجو در سراسر ایران دارد.

اتاق تاریک شده است تا دانشجویان بتوانند اسلایدهایی از میزان مصرف انرژی در جهان را تماشا کنند.

سه چهارم دانشجویان در این کلاس دختر هستند، پنج مرد دانشجو در یک گوشه کلاس کنار هم نشسته اند.

همانگونه که دکتر مجید عباسپور استاد این دانشگاه توضیح می دهد این وضعیت با گذشته به کلی متفاوت است:

"وقتی من درحال گذراندن دوره کارشناسی(لیسانس) خود در رشته مهندسی مکانیک در ایران بودم از شصت دانشجوی کلاس ما فقط چهار نفر زن بودند."

او ادامه می دهد: "شمار زنان اکنون بسیار بیشتر شده است، به تصور من این امر شاید به دلیل تغییرات انگاره های خانواده ها در باره تحصیلات زنان باشد."

بهر روی در حال حاضر بیش از نیمی از دانشجویان دانشگاه ها در ایران زن هستند.

در دانشکده فیزیک کاربردی دانشگاه آزاد هفتاد درصد فارغ التحصیلان زن هستند، آماری که می تواند برای بسیاری از دانشگاه ها در غرب سبب مباهات شود.

از زمان انقلاب 1979 یک دگرگونی چشمگیر رخ داده است: حکومت اسلامی تلاش کرده است حتی خانواده های سنتی روستایی را متقاعد سازد که اجازه ادامه تحصیل به دختران خود بدهند.

هشدار

ولی در برخی زمینه ه فزونی تعداد زنان نسبت به مردان دولتمردان را نگران کرده است.

دکترعباسپور می گوید: "در واقع دولتمردان نگران شده اند و ممکن است در برخی زمینه ها محدودیت هایی را برای زنان اعمال کنند." او به برخی گرایش ها اشاره می کند که خواستار تبعیض به سود مردان است.



مدت زیادی نمانده است که مردان ایرانی ناچار شوند در خانه بمانند و زنان کشور را اداره کنند.



او توضیح می دهد: "در صنایع نفت و گاز در حال حاضر هیچ تبعیضی بین زنان و مردان نیست...ولی به عنوان مثال ممکن است بسیار دشوار به نظر برسد که زنی بخواهد بر یک سکوی نفتی در خلیج فارس کار کند."

به نظر می رسد یکی از دلایل وجود زنان بسیار در دانشگاه ها آن باشد که مردان جوان بیشتر در فکر پول درآوردن هستند.

معصومه که کارش را در کارخانه حفظ کرده است، با وجود بچه دار بودن دانشجوی کارشناسی ارشد است. او می گوید: " ما زنان می خواهیم حضورمان را اثبات کنیم و بگوییم که حرفهای
بسیاری برای گفتن داریم. سال های مدید ما زیر سایه سنگین مردان، پدرانمان و برادرنمان زندگی کردیم ولی اکنون می خواهیم ازاین وضع خارج شویم."

فرصت تاریخی

سعید لیلاز روزنامه نگار ومفسر اجتماعی می گوید: "پیش از انقلاب همه فکر می کردند اگر بخواهی پولدار شوی وزندگی راحتی داشته باشی باید به دانشگاه بروی."

وی ادامه می دهد: "ولی پس از انقلاب به دلیل تغیرات گسترده به ویژه به خاطر جنگ ایران و عراق این ذهنیت تغییر یافت."

آقای لیلاز می گوید: "درحال حاضر پسران فکر نمی کنند که اگر بخواهند فرد موفقی بشوند باید تحصیلات عالی داشته باشند و به همین دلیل جای خالی بیشتری برای دختران برای رفتن به دانشگاه باقی می گذارند."

سعید لیلاز معتقد است این یک فرصت تاریخی برای زنان است که آنها به سرعت آن را دریافتند.

او امیدوار است که این نسل تازه زنان تحصیل کرده ایرانی بتوانند تغییرات اجتماعی در دهه های پیش رو پدید آورند.

به گفته سعید لیلاز، مدت زمان زیادی طول نخواهد کشید که زنان مشاغل عمده درادارات را به تصرف خود درآورند.

او به نشانه هایی ازدرک اهمیت رای زنان در انتخابات توسط سیاستمداران اشاره می کند.

اداره کشور توسط زنان


زنان تحصیل کرده قواعد سنتی را نمی پذیرند

معصومه به همسرش می گوید که دیگر مدت زیادی طول نخواهد کشید که مردان ایرانی ناچار شوند در خانه بمانند و زنان کشور را اداره کنند.

در واقع برای زنان تحصیل کرده مشکل تازه ای رخ نموده است: پیدا کردن شوهرانی در همان سطح از تحصیلات.

ازدواج یا کار

دگرگونی اجتماعی دیگری که در جریان است آن است که زنانی که مشغول به کار هستند به سادگی گذشته به موضوع ازدواج فکر نمی کنند.

به ویژه به دلیل قوانین اسلامی در ایران که زن نیازمند اجازه شوهرش برای رفتن به سرکار است.

سودابه پرستاری که به تازگی پس از شیفت شب ش بازگشته است جلوی تلویزیون ماهواره ای درحال استراحت است و مشغول خواندن فال در یک مجله است.

سودابه پس از گذراندن دانشگاه و یافتن کاری مناسب اکنون او نگران آینده ش است، اگر او با مردی نامناسب ازدواج کنداین ازدواج می تواند به قیمت از دست دادن همه چیز برای او تمام شود.

او می گوید: "من میخواهم کسی را به عنوان شوهر انتخاب کنم که به من اجازه کار کردن بدهد زیرا من عاشق کارم هستم."

او می افزاید: "من پس از ازدواج کارم را ترک نخواهم کرد."

نظیر چنین سخنانی هر روز بیشتر شنیده می شود آن هم در جامعه ای که زنان مجرد حتی برای پیدا کردن یک آپارتمان برای تنها زندگی کردن دچار مشکل هستند.

مردان ما درحال بیرون آمدن از نقاب مردانه سنتی خود و بدل شدن به همراهی برای زندگی هستند


یک دانشجوی دختر

سودابه می داند یافتن مردی که با شیفت های شبانه او مشکل نداشته باشد، بسیار دشوار است.
مردی که بتواند دوری وی از خانه برای مدت طولانی را تحمل کند به ویژه وقتی بچه دار هم بشوند.

مادران شاغل تقریبا پدیده تازه ای در ایران هستند، اما انگاره ها در باره زنان شاغل در نسل جدید زنان در حال تغییر است، بسیاری از آنها تاب شوهرانی که در کار خانه سهیم نشوند را نخواهند آورد.

یک دانشجوی زن متاهل در این باره می گوید: "مردان ما درحال بیرون آمدن از نقاب مردانه سنتی خود و بدل شدن به همراهی برای زندگی هستند."

بسیاری بر این باروند که زنان ایرانی که برای پیشی گرفتن از مردان تلاش بسیاری به خرج داده اند سبب ساز دگرگونی های اجتماعی و سیاسی خواهند شد.

دانشجوی دختر دیگری می گوید: "شاید در آینده نزدیک ما بتوانیم حقوق خود را به دست بیاوریم، حداقل من یکی امیدوارم."

[Rasputin]

جامعه به كجا می رود؟
سرانجام زن ستيزی
عاقبت مردسالاری


شايد وقت در سال 1379 در راهروی يكی از طبقات دادگاه جنائی تهران افراد حاضر فرياد كشيدند «......» بيشترين علت استفاده شان از اين واژه قتلی بود كه مژگان به علت رابطه اش با مرد يك خانواده، متهم به شراكت در آن بود.

....

بر اساس تحقيقات ، 5/22 درصد از زنان روسپی در دوران كودكی قربانی سوء استفاده جنسی بوده اند كه 5/12 درصد از موارد اين عمل توسط نزديك ترين و محرم . اين در حالی است كه تجاوز جنسی از سوی محارم به قدری مذموم و قبيح است كه با اينكه در رده اول انواع خشونت عليه زنان قابل ملاحظه است اما آمار درباره آن وجود ندارد و دولت نيز روی آن سرپوش می گذارد. دولتی كه اين اواخر نيز با اعلام اولويت های پژوهشی اش در «مركز امور زنان و خانواده» بيشترين قوای خود را به رجوع زنان به همين خانواده ها معطوف كرده است. خانواده هايی كه سلسله مراتب قدرت در آن و موقعيت ممتاز مردان خانواده در اين سلسله مراتب و تقويت اين سلسله مراتب از سوی نهادهای اجتماعی ، راه را برای هر نوع خشونت به زنان و از آن ميان خشونت جنسی به آنان باز می گذارد.

بر اساس آمار منتشر شده ، 3/69 درصد روسپيان با ازدواج از خانواده های خود جدا شده اند. يعنی با ورود به خانواده ای ديگر. 1/54 درصد شوهران زنان روسپی يا اعتياد به مواد مخدر دارند و يا در قاچاق آن دست دارند. 27/11 درصد آنها واسطه گر فحشا هستند و 78/15 درصد نيز به ساير جرايم از قبيل دزدی و ... مشغول هستند. اين در حالی است كه اعتياد يكی از عوامل اصلی گرايش زنان به روسپی گری است و بيشتر زنان معتاد، توسط همسران خود به اعتياد روی آورده اند. چرايی تاثير ژرف مردان بر زنانشان را شايد بشود در سيستمی جستجو كرد كه كماكان مرد را قيم زن، زن را تمكين كننده از مرد می خواهد و در اين چرخه معيوب بالا و پايين سازی، زنان را به ورطه ی نابودی می كشاند.

جدا از3/69 درصد زنان روسپی كه با ازدواج از خانواده اوليه خود جدا شده اند، 5/26 درصد روسپيان از خانواده اوليه خود گريخته اند و 8/94 درصدشان در جامعه ای كه دولت هر چه بيشتر سعی در حفظ ظاهر آن با ابزارهای مختلف مثل عدم ايجاد خانه امن دارد، در 48 ساعت اوليه ی پس از فرارشان، روسپيگری خود را آغاز كرده اند، بيشتر آنها برخوردار نبودن از سرپناه را علت عمده گرايش خود به روسپيگری پس از فرار اعلام كرده اند. فرار از خانه در بيشتر موارد يكی از راه های منفعلانه مقابله با نابرابری ها و تبعيض های اعمال شده بر زنان در خانواده ها است. تبعيضاتی كه به علت خاستگاه فرهنگی و پشتوانه قانونی خود، با قرار دادن زنان در موقعيت فرودست، رفتار منفعلانه آنان را رقم می زند.

تنها 7/0 درصد از زنان روسپی دارای سواد دانشگاهی هستند و اكثر اين زنان با هيچ گونه مهارت درآمدزايی كه بتوانند با آن امرار معاش كنند آشنا نيستند. اين هم از تبعات همان چيزی است كه توسط متوليان امر در جهت هر چه بيشتر فرهنگ سازی مردسالاری كردن دامن گير زنان روسپی می شود. مردسالاری ای كه برای حفظ موقعيت برتر خود و استفاده از ابزار های قدرت ، نفقه را پيش بينی و موقعيت های شغلی را از زنان دريغ می كند و زنان را به صورت نهادينه شده هر چه بيشتر وابسته به قدرت اقتصادی مرد خانواده می خواهد.

نهاد دولت و خانواده با هر چه بيشتر فضا را به سوی قدرت مداری مرد و ضف زنان پيش بردن و با تقويت يكديگر در اين راه ، به آسيب اجتماعی ای دامن می زنند كه زن در گرداب آن از سوی دولت مجرم و از سوی خانواده فاحشه تلقی می شود و از سوی هر دو طرد.

[Rasputin]

ميگويند : شهلا جاهد دختر خواهرم را کشته است. ميگويند: شهلا جاهد دوست دختر ناصر محمد خانی بوده است
ميگويند : شهلا جاهد از روی اجبار به قتل لاله اعتراف کرده است .
به خواهرم تلقين شده است که دخترش را شهلا جاهد کشته است . او داغدار است. پسران لاله در مقابل جشمانش قرار دارند. از چنين شخصی و در چنين شرايطی دشوار٬ به سختی ميتوان انتظار قضاوتی درست را داشت.

اگر شهلا جاهد اين عمل شنيع را مرتکب شده باشد و يا به احتمال قزيب به يقين از روی عشق و علاقه شخصی به ناصر محمد خانی اين قتل را به گردن گرفته باشد٬ در ماهيت قضيه تفاوتی ايجاد نميکند. در هر حال ما خانواده لاله نبايد خواهان قصاص شهلا جاهد باشيم. ما چشم در برابر چشم نميخواهيم. باجنايت نميتوان جنايت را ريشه کن کرد. اعدام شهلا جاهد نه مشکلی را برای ما خانواده لاله بر طرف ميکند و نه هيچ مصونيتی برای جامعه در برابر اينگونه اعمال به ارمغان ميآورد. تنها نتيجه اين رفتار٬ رشد جنايت و آسان شدن کشتن انسانها است.

شهلا جاهد دارد تاوان عشق به يک مرد را پس ميدهد. آيا اين همه زندان و شکنجه روحی که تا کنون متحمل شده است برای يک دوست داشتن لازم بود؟ آيا ما بايد شاهد اعدام او هم باشيم و يک انسان ديگر نابود شود. اين چه سيستم و فرهنگی است که با انسانها چنين ميکند؟
من به عنوان يک انسان از کشتن هر انسانی متنفرم. خبر کشتن هر انسانی چه با قتل ناخواسته و چه با اتکا به قوانين عهد عتيق تنم را ميلرزاند. مو بر بدنم سيخ ميشود و به اين قانون و فرهنگ تف ميندازم.

هم من و هم خواهرم , يعنی مادر لاله , خواهان مرگ و اعدام هيچکس نيستيم. ما در قرون وسطی زندگی نميکنيم. مادر دنيايی متمدن و مدرن در قرن 21 زندگی ميکنيم. احکامی چون قصاص و اعدام مربوط به دوره جاهليت بشر ميباشد. بارها وبارها ثابت شده است٬ اجرای اين قوانين نتايج عکس آنچه مجريانش ادعا ميکنند را داشته است. در ايران اينها برای ايجاد وحشت و ترس از حکومت البته خيلی هم موثر بوده است.
برای من تصور لحظاتی که لاله عزيز ما٬ به قتل رسيده ٬ يک شوک و يک زخم عميق است. ولی من آنسوی ماجرا را هم می بينم. هنوز اصلا معلوم نشده موضوع چه بوده و چه کسی قاتل است. و حتی اگر شهلا قاتل باشد٬ من علاقمندم٬ شرايطی که او را به اينجا کشانده٬ نيز دقيقا موشکافی شود. او يک انسان و يک زن است که در ايران زندگی کرده و بطور قطع هزاران مشکل داشته است. شايد در يک فيلم بتوان زندگی کبرا رحمانپورها٬ شهلا جاهدها و نازنين فاتحی ها را نشان داد و در آن فيلم نفرت از فقر٬ نابرابري٬ زن ستيزی و سيستم را جايگزين نفرت از قربانيان و يا قتل قربانيان کرد.
شهلا جاهد و کبری رحمانپور و امثالهم قربانيان اين جامعه بيرحم و نا برابرهستند. متاسفانه زنان تابع علت ها و ناهنجاری های جامعه ای هستند , که به صرف زن بودنشان مجرم شناخته ميشوند. من بعنوان دايی لاله سحرخيزان و عضوی از خانواده وی نه تنها خواهان اعدام و قصاص شهلا جاهد نيستم , بلکه متقاضی آزادی فوری وی و از بين رفتن اين قوانين عصر جاهليت هستم.

[Rasputin]

کمک کنيد عزيزان ما از اعدام نجات يابند!
همنوعان، مردم انساندوست

عزيزان ما را به اعدام محکوم کرده اند و قرار است به دار آويخته شوند. ما خانواده های محکومين به اعدام, هر لحظه نگران شنيدن خبر اجرای حکم اعدام عزيزان خود هستيم.

عزيزان ما قربانی فقر هستند. قربانی نابرابری و تحقير و توهين روزمره هستند. قربانی قوانين ناعادلانه هستند. اگر شرايط زندگی آنها اين چنين دشوار و غيرقابل تحمل نبود امروز هر کدام در دانشگاه مشغول تحصيل بودند و يا در کارخانه اي، در اداره اي، جائی مشغول کار بودند. شرايط دشوار زندگی آنها را به اين روز انداخته است. اين شرايط است که بايد محکوم شود. اين فقر و نابرابری است که بايد محکوم شود. به فقر و نابرابری بايد پايان داده شود و نه به زندگی عزيزان ما. اين عدالت نيست که قربانيان اين شرايط اين چنين بيرحمانه به زندان بيفتند و به چوبه دار آويخته شوند.

ما با در دست داشتن عکس اين عزيزان که در انتظار روزهای پايانی زندگی خود هستند, يکشنبه در مقابل دفتر سازمان ملل در تهران جمع می شويم. ما ميخواهيم با صدای رسا بگوييم عزيزان ما را اعدام نکنيد. به ياری ما بشتابيد. اين غير قابل تصور است که عزيزترين فرد زندگيت, جگر گوشه ات, طناب دار بر گردنش آويزان کنند و از زندگی محروم کنند. اين وحشتناک است. ما نميخواهيم اين روز را ببينيم. ما آزادی آنها را ميخواهيم.
به ما کمک کنيد, عزيزانمان را نجات دهيم!

روز يکشنبه ٢ مهرماه ساعت ٥ بعدازظهر، مقابل دفتر سازمان ملل – خيابان شريعتی بالاتر از حسينيه ارشاد خيابان قبا بلوار شهرزاد شماره 39 جمع ميشويم و از همه شما ميخواهيم به ما بپيونديد و ما را ياری دهيد.


خانواده کبرا رحمانپور
خانواده نازنين فاتحی
خانواده فاطمه حقيقت پژوه

آدرس: دفتر نمايندگی سازمان ملل در تهران


باز تکثير از کمپين برای نجات جان کبرا

https://www.Save-kobra.blogfa.com

campagne.kobra@gmail.com
27 شهريور 1385

[Rasputin]

چنانکه ميدانيم سلطنت مثل ولايت "موهبتی است الهی" که فقط به تعداد بسيار بسيار اندکی از فرزندان آدم و حوا اعطا ميشود تا مادام العمر از بقيه آدم ها متمايز باشند و زندگانی خود را در نهايت جاه و جلال و غرق در مال و منال بگذرانند، و تا مردم هم بدانند که در کار خدا حکمتی هست که پنج انگشت انسان را مساوی خلق نکرده، بنابراين مردم علاوه بر افتخار کردن بايد سرشان را پائين بيندازند و گوسفندان مطيعی در ميان رعايای سلطان و يا رمه حضرت ولايت باشند.

اما همه ی اين ها بدان معنا نيست که خداوند باريتعالی موهبت خود را بين شاهان و حاکمان بطور مساوی تقسيم کرده است. بعضی از شاهان در جهان محترم تر و معتبر تر از بعضی ديگر از شاهان هستند و شاهان کمتر محترم نميتوانند در اين مورد گله ای داشته باشند و بايد اين طبقه بندی را "طبيعی" تلقی کنند. زيرا نمی شود با احکام آسمانی به مقامی استثنايی و ناز و نعمت دست يافت و بعد دبه در آورد و بنا بر احکام زمينی و مردمی خواهان برابری با شاهان ديگر شد.

اما طبقه بندی شاهان در جهان کنونی ما قانونمندی ويژه ای دارد. اين قانونمندی را يک ميهماندار هواپيما که در دوره خدمت خود اتفاقا ميزبان چند شاه بود در خاطرات خود به صورت گويا يی به نمايش گذاشته است. البته اين ميهماندار اکنون بازنشسته است و خاطرات او مربوط به سال هايی است که شاهان فقط با هواپيمای اختصاصی خود به سفر نمی رفتند.

ميهماندار مزبور بريتن بلوم نام دارد واز خدمه شرکت SAS? اسکانديناوين ايرلاين ? بوده است. خاطره های او در کتابی که همزمان با 60 ? امين سالگرد شروع پرواز هواپيماهای اين شرکت بين استکهلم و نيويورک منتشر شد، چاپ شده است.

البته قصد ميهماندار مزبور شرح قوانين طبقه بندی شاهان نبود و او فقط خاطرات به يادماندنی خود را تعريف کرده است، اما خاطره ها خودشان زبان دارند و نشان ميدهند:

اولا شاه واقعی يعنی شاه کشور "جهان اولی". اين نوع شاه در همه جای جهان محترم است و کافی است در جايی حضور داشته باشد تا مردم صرفنظر از اين که شهروند کدام کشور جهان باشند، بلافاصله و "بطور طبيعی" به عنوان خدمه اعليحضرت مفتخر شوند. شاه جهان سومی وقتی در کنار اين نوع شاه قرار بگيرد خيلی هم شاه محسوب نميشود و افتخار و اعتبار نمی آفريند.

ثانيا، شاه جهان سومی اگر علاوه بر سر مردم، بر سرچاه های نفت هم نشسته باشد، ميتواند مثل ريگ بيابان پول خرج کند و جای خالی افتخار واعتبار را با برانگيختن مراتب امتنان کسانی که مشمول احسان او قرار ميگيرند، پر کند.

با اين مقدمه نگاهی به خاطرات خانم بريتن بلوم و می اندازيم.

يک شاه ديگر هم اينجا هست
;;وقتی محل کار من در رم بود، يک بار اولاف پادشاه نروژ مسافر ما بود. شاه ميخواست برای يک ديدار رسمی به بانکوک برود. رسم اين است که وقتی شاه سوار هواپيماست، خير مقدم به مسافران با اين جمله شروع ميشود:" اعليحضرت والا مقام، خانم ها، آقايان".
در بخش توريستی هواپيما يک مرد کوچک اندام نشسته بود. او بازوی مرا گرفت و گفت:
" خانم آيا ميدانيد امروز ما دو شاه هستيم که سوار اين هواپيما هستيم؟"
او بعدا برای من شرح داد که شاه کشور بوتان است، که در مقايسه بانروژ کشور کوچکی محسوب ميشود. در صحبت های بعدی او به من گفت به شدت علاقه دارد سلطان نروژ را ببيند. بعد از آن بود که ترتيبی داده شده او به کابين درجه يک دعوت شود و با شاه نروژ به صحبتی طولانی بنشيند. شاه بوتان به خاطر اين مساله آنقدر از ما ممنون شد که همه خدمه هوا پيما را به کشورش بوتان دعوت کرد. ;;

ملاحظه کرديد؟ شاه بوتان از اينکه "موهبت الهی" بين شاهان مساوی تقسيم نشده هيچ گله ای نداشت که هيچ خيلی هم ذوق زده شد که خدمه هواپيما وسيله مصاحبت او را با اعليحضرت قدرقدرت تری فراهم کرده اند. بوتان يک کشور آسيايی همجوار با هند و چين است و خاندان سلطنتی آن بعد از استقلال از هند دوام حکومت خود را مديون دولت علياحضرت ملکه انگلستان بوده است. همين شاهی که خدمه هواپيمای SAS او را "آدم" حساب نکرده بودند، در کشور خود يک حکومت دلبخواهی دارد که تا به حال قانون اساسی نداشته وحالا هم شاهنشاه به ميلی خودش برای آن يک قانون اساسی نوشته که هنوز به رای گيری گذاشته نشده است. البته رای گيری هم در بوتان "لطف" خاصی دارد، مثلا در روستا ها به جای يک فرد يک راي، قاعده يک خانواده يک رای برقرار است.

به هرحال "شاه کوچک" هواپيمای SAS در کشور کوچک حدود 2.5 ميليونی خود بيا و برويی دارد و هر روز مشغول سان ديدن از ارتش شاهنشاهی و اجرای مراسم شاهانه ديگر است.
البته نروژ هم کشور بزرگی نيست و جمعيت آن به 5 ميليون نمی رسد، ولی نروژ در کلوب کشورهای ثروتمند جای دارد وبنابراين شاه آن از اعتبار ويژه ای برخوردار است، هرچند شاه نروژ هم در کشور خود همان وظايفی را دارد که شاه کشور بوتان يعنی يا سان می بيند يا در مراسم تشريفاتی شرکت ميکند يا با پول هايی که از صندوق "موهبت الهی" به او اختصاص داده شده، با پسران و دختران و عروس و دامادها و نوه های خود مشغول عيش و نوش و خوشگذارنی است . اين تفاوت هم بين شاه نروژ و شاه بوتان وجود دارد که عکس عروس و دامادهای زيبا و خوش لباس او مرتبا در نشريات تابلوئيد و مد اروپا و آمريکا چاپ ميشود. موهبتی که خداوند از خانواده شاه بوتان دريغ داشته است.

به خاطرات خانم بريتن بلوم برگرديم. او در خاطرات خود نگفته که آيا خدمه هواپيما دعوت شاه بوتان برای ديدار از کشور او را پذيرفتند يا نه ؟ اما در همين خاطرات به دعوت شاه ديگری اشاره ميکند که خدمه هواپيما با خوشحالی آن را پذيرفتند: محمد رضا شاه. اين هم آن خاطره:

;;شاه ايران يک بار دوربين اش رادر يک هواپيما DC7 که از تهران به ژنو پرواز ميکرد جا گذاشت. من ترتيبی دادم که دوربين را به شاه برگرداندند. شاه برای سپاسگزاری
تمام کارکنان کابين را به اقامتگاه تفريح زمستانی خود دعوت کرد. اقامت گاه در کوهستانی نزديک تهران قرار داشت که با ماشين چند ساعت از تهران فاصله داشت. ضيافت شام و شراب و جاه و جلال که برای ما بر پا شد به کمال بود. خدمه زيادی در اختيار ما قرار داده بودند که به ما کمک ميکردند بند کفش های اسکی خود را ببنديم، اسکی سوار شوم و در طول آن روزهای فراموش نشدنی به ما خدمت کنند.;;

می بينيد شاهان جهان سومی وقتی هم احسان شان گل ميکند، مردم کشورهای خوشبخت مشمول آن ميشوند و از آن ها به شيوه ای مدرن وشاهانه پذيرايی ميکنند. اما وقتی نوبت به شهروندان خودی ميرسد، يا غضب کرده اند و زندان و زنجير را به نمايش ميگذارند و وقتی هم که محبتشان گل کند و بخواهند به مردم نزديک شوند، در مورد معجزات امام زاده ها و دست ابوالفضل که درست سر بزنگاه زير بغل شاه ظاهر ميشود و امثال آن داستانسرايی ميکنند.

ممکن است بگوييد اين رفتارمزورانه شاهان و واليان کشور های ما ناشی از جهل مردم است. ولی عکس آن بيشتر صادق است و حاکمان و واليان ما از تداوم جهل و خرافه در ميان مردم سود می برند، به آن دامن ميزنند و خود به آن آلوده هستند و برای حکومت های بعدی هم در کنار زندان و زنجير، چاه چمکران و حلقه نور را به ميراث ميگذارند.

صحبت از "جهل " شد، خانم بلوم خاطره جالبی هم در آن دارد. اين يکی مربوط است به خليفه نشين های خليج فارس. در بازار شتر دوبي، مردی به خانم بلوم چيزی ميگويد که ما از راز آن درست و حسابی سر در نياورديم، اما چون نسبت بسيار بالايی از خوانندگان روشنگری جدا باهوشند، حتما تعبير و تفسير های خوبی برای آن پيدا ميکنند. خانم بلوم نوشته است:

;وقتی در دوبی بودم در يک خودروی کرايه ای که راننده آن را ميراند به بازديد از بازار شتر رفتم. وقتی ماشين را نگه داشتيم و من پا از ماشين بيرون گذاشتم، بازار تقريبا متوقف شد. يک مرد بلند قد و متمايز خودش را به من رساند و گفت:"مادام شما چند سال داريد؟" من جواب دادم:"من يک دختر سن وسال دار هستم". آن وقت آن شخص به اعتراض گفت:"ولی مادام شما دندان های بسيار خوبی داريد."!

شنيده بوديم موقع خريدن اسب دندان هايش را ميشمرند، اما رابطه دندان خانم بلوم با سن وسالش چه بود، و مرد بلند قد و متمايز شهر خلفا دنبال چه چيزی بود؟...

[Rasputin]

معاون وزير كشور و رئيس سازمان ثبت احوال گفت: براي پرهيز از مشكلات پس از ازدواج زنان ايراني با مردان خارجي، زنان بايد پروانه ازدواج دريافت كنند.
محمدرضا آيت اللهي خاطرنشان كرد: اگر زنان ايراني درمرحله ازدواج با مردان خارجي، پروانه ازدواج دريافت كنند خود و فرزندانشان بر اساس قانون مي توانند از حقوق تعيين شده استفاده كنند.رئيس سازمان ثبت احوال كشور با بيان اينكه تعيين هويت ايراني افراد طبق ماده 45 سازمان ثبت احوال انجام مي شود، گفت: بر اساس قانون، تعيين هويت افراد به شوراي تامين محل سكونت فرد متقاضي واگذار مي شود و تصميم اين شورا ملاك تعيين هويت فرد قرار مي گيرد.
آيت اللهي افزود: اگر ايراني بودن فرد متقاضي به تاييد شوراي تامين نرسد وي مي تواند با دريافت اجازه اقامت دركشور بماند و يا خاك كشور را ترك كند.
وي راههاي تعيين هويت ايراني افراد را تولد از پدر ايراني، تولد درخاك ايران و ازدواج زنان غيرايراني با مردن ايراني برشمرد و تاكيد كرد: غير از اين راههاي ديگري وجود ندارد.به گفته وي، اگر تابعيت ايراني فردي طبق ماده 45 قانون سازمان ثبت احوال تاييد نشد، مي تواند با مراجعه به وزارت كشور تابعيت اعطايي دريافت كند.

[jjbb]

Khatneh kardan Dokhtan dar Iran

ختنه شدن دختران در بعضی از مناطق جنوبی ایران

[Rasputin]

ژيلا بنی يعقوب ،روزنامه نگار و فعال امور زنان، که توسط شعبه ۱۴ دادگاه انقلاب تهران احضار شد ه بود، ديروز در اين شعبه مورد بازجويی قرار گرفت.


او در باره احضار خود گفت: "محور سوالات بازجويی مربوط به تجمع زنان در ۲۲ خرداد بود و بازپرس همان اتهامات قبلی را از قبيل" اقدام عليه امنيت ملی از طريق شرکت در اين تجمع" تکرار کرد.

و همان پرسش هايی را که قبلا بازجوها در طول بازداشتم در خردادماه گذشته بارها و بارها پرسيده بودند، مطرح کرد ."

وی ضمن پاسخگويی به سوالات ، اتهامات وارده را نپذيرفت .
بنی يعقوب ۲۲ خرداد ماه گذشته در حالی که به عنوان روزنامه نگار به پوشش خبری تجمع اعتراض آميز نسبت به قوانين ناعادلانه مربوط به زنان مشغول بود، توسط پليس بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوين منتقل شد.

او پس از يک هفته به قيد کفالت آزاد شد.

ژيلا بنی يعقوب هم اکنون سردبير نشريه اينترنتی کانون زنان ايرانی و مسئول "گروه اجنماعی و زنان" روزنامه سرمايه است.