Political Articles

[Rasputin]

The plot that was foiled in the UK scared some people. It was quite stressful for the passengers and their families. The government is banning more and more stuff to be taken on board airplanes, and also checking people more and more to make sure that there won't be terrorist attacks on airplanes.

It seems to be reasonable for the British government, and other governments such as the US, to take such measures to protect their citizens. But are they any more than public relations maneuvers! These actions such as ever more controlling passengers and luggage and many many other types of check-and-control measures are quite open to debate, and as I will explain, actually counter-productive.

Let's just take the material costs of such measures! They are horrendously high. Extra billions of US dollars and British pounds have been spent for all sorts of check-and-control measures since September the 11-th that could have been spent for many other useful things. Beside the material costs to state and private budgets, there are also the personal, and privacy costs that should also be added to the directly spent billions.

And what all this is for? To check as many people as possible so that terrorists would be intimidated? That's just the illusion. Public authorities may check more and more all the people who board on planes, but what about people who are boarding ships, trains, the underground, buses and so many other crowded places? It is simply impossible.

You cannot prevent people from blowing themselves up, or killing others, using all sorts of methods by simply checking and checking and checking everyone more and more and more. Not that human life is not worth it, yes it is. But it is simply impossible to prevent terrorists by taking such measures. Maybe terrorists will not blow up airplanes anymore, but they can still blow up trains and buses, let alone other places. I don't wish to give the terrorists new ideas.

The bureaucrats are trying to show the electorate that they are doing something to protect them. Maybe it's not just for the electorate's eyes, but it is just for the sake of the duty, which is nice. However, we as the tax-payers, or simple citizens, should know, and should try to convey this to the authorities, that these measures are not just too costly and intrusive, but they are actually useless.

This is not to say that the authorities should do nothing. Of course they should be active protecting the people. But this is not the smart way to do it. Ever tighter and stronger and more intrusive controlling of public life and domain is not the answer. It actually makes the terrorists happier. All they want is to distort life and business because they know that they are not really able to do more than that.

The smart way to deal with the threat of terrorism is to go after the terrorists first, and then, go after the root causes of terrorism. Well, the Americans, and the British alongside them, have tried to do the first and succeeded in some ways more or less, especially in Afghanistan but also in Western countries by nailing various terrorist cells and disrupting others' activities. But they have done a lot of wasteful and some harmful things beside some of the successful ones. One of the major wasteful things, as mentioned in detail above, has been the ever more intrusive and expensive check-and-control system they have put in place.

At the same time Americans have been quite incompetent in dealing with the root causes of terrorism. I believe that the British prime minister, Tony Blair, could have been wiser in this regard but he had little opportunity or leverage to do enough. What the Bush administration thought and acted upon was to democratise the Middle East by force, while staying biased toward Israel, which is probably the most important, and the most reasonable, cause of Arab and Muslim dissatisfaction toward US policies. Americans could have done more and better by staying on the side of reason and logic more, and less on the side of paranoia.

Terrorism is dangerous indeed, but let's be serious! They are extremely few in numbers. Otherwise we could been witness to many more attacks. It's not really possible to stop someone killing other while he has no regard for his own life. So, why there aren't terrorist attacks all over the place every day? Because there aren't enough terrorists out there. But anyway, American policies can change the situation and increase the numbers!

That's the worst case scenario, but by taking wrong measures and by doing the opposite of what a right-minded rational leader would do, Mr Bush might actually succeed in realising what Bin Laden may have never wished of. And this wrong policy is not just one or two to mention. But the last one, that has added to the situation making it worse, has been the US support for an Israeli offensive in Lebanon that was completely unnecessary and in a very bad moment.

Let's hope that the number of the terrorists will not rise, as they are actually very low and manageable thus far.

[Rasputin]

Tehran, 2002
On a scorching summer afternoon, I am running placement tests for a language school. Seated across from me there's a matronly thirtyish-looking woman nervously clutching her purse, waiting to have her command of English assessed.

There is nothing familiar about her until I check her ID -- in order to prevent interviewees from taking the test for another person! Believe me they would do anything to be accepted to a higher level!

And bang, on her ID there is a picture of a teenage girl with a name that has haunted me ever since second grade: Kobra Maleki

Tehran, 1981
It is 20 minutes after recess, when an eight-year-old me tentatively raises her hand -- think Oliver Twist -- asking for permission to go to the bathroom, which is received by a stern, how-long-I-have -to-suffer-with-these-brats-before-I-retire, NO from the obnoxious middle-aged teacher.

I recoil in my seat trying to suppress the urge to go by pressing my legs together and praying for it to go away, when I feel warmth running down my legs followed by a small puddle forming under my desk.

Scared stiff and beet-root embarrassed I keep a straight face and copy what the witch has written on the blackboard when a shriek from the girl sitting next to me draws everyone's attention to our corner.

"Kobra has peed," screams Fereshteh, who had gone under the desk to fetch her pencil, her goggly green eyes gogglier and greener than ever, pointing a finger at the girl sitting behind us.

Poor Kobra is speechless, so am I, not believing my luck, then she pleads: "no, I didn't, I swear I didn't, you're a liar". But Fereshteh -- drama queen that she was -- won't let go and keeps accusing her and I, well, comfortably keep my mouth shut.

"Kobra, get the hell out and go stand in the corner," bellows Mrs. J (no pun intended, her name really began with a J!)

Tears running down her little plump face, she shuffles to the corner of the class, mumbling "I swear to God, it was not me".

I watch her pass by my desk from the corner of my eyes and can't bear to look at her, fearing everyone will find out once I look up.

She stands at her designated corner, head down, sniffing and fidgeting with her stained scarf.

Relieved yet sticky and wet, I looked at her but did not feel very sorry. After all the corner was home to Kobra, who would be banished there at least once a week for her inability to recite the poem in our Farsi book, being hopeless at math or merely picking her nose.

Unlike me, all bright-eyed and smart, reading 'Tin Tin' at the end of first grade, Kobra was THE lazy one, one of those girls who never learn to spell and for whom 'Tajdidi' becomes a household name as early as grade school.

The bell rings, and when my mom comes to collect me I clumsily try to cover my wet back with my satchel, which luckily enough goes unnoticed in the rush to get out of Mrs. J's nightmare of a class.

While we're walking home, my mom improvises a song about a little lady who's wetted her pants and I loosen up laughing sheepishly, but never tell her or anyone else an innocent girl got punished for it. Guess I was too scared she would go and tell Mrs. J all about it.

School ends and I am never in the same class with Kobra again. I turn into a rebel in the coming years and get into trouble a lot, ironically enough getting punished for things I have not even done, like stealing sandwiches from the buffet as they assumed I should have been an accomplice anyway.

Back to the interview
I give Kobra a nod and ask her a few simple questions, which she can hardly answer. No doubt she has to go to beginner one class, but when filling out her form I put her to beginner two, she lightens up and says:

"guess I'm not THAT bad then!"

"No, you can manage."

"Thank you."

"Sure, good luck with the course."

Off she goes and that's it. 19 years have passed and I am still tongue-tied, unable to say I'm sorry. I'm sorry I caused you that horrible humiliation. I am sorry I never tried to be your friend or to help you with studying. I'm sorry I was such a cruel coward.

Obviously she did not recognize me and there is a chance she did not remember the peeing incident as vividly.

Not that I am bad with apologies. On the contrary I apologize easily and effusively, seeking to smooth things over as fast as I can. I take the blame and try to make amends right away. I make obsessive calls to check whether a friend was offended by a remark I made. Guilt trips: pull them off to get anything from me!

And you know why: I just don't want to be haunted by another Kobra Maleki and wait 19 years only not to deliver a long overdue apology.

[Rasputin]

[Rasputin]

[Rasputin]

[Rasputin]

*اشکالات و ايرادات اساسی شيخ، به اين معنا وارد است که اگر مجموعه تفکر اسلامی، شيعی، فقهی گذشته و مبانی کلامی تشيع در گذشته را بپذيريم، آن وقت ديگر پذيرفتن حکومت عرفی غير شرعی، ناميسر است و به نظر میرسد که شيخ فضل الله حق داشت آن انتقادات را مطرح بکند.


nasser_rahimkhani@hotmail.com

[Rasputin]

[Rasputin]

[Rasputin]

Federal Judge Orders Halt to NSA Wiretapping

A federal judge in Detroit ordered a halt to the National Security Agency's warrantless surveillance program, ruling for the first time that the controversial effort ordered by President Bush was unconstitutional.

U.S. District Judge Anna Diggs Taylor wrote in a strongly-worded 43-page opinion that the NSA wiretapping program violates privacy and free-speech rights and the constitutional separation of powers between the three branches of government. She also found that it violates a 1978 law set up to oversee clandestine surveillance.

The Justice Department said that it was appealing the decision and that the parties to the lawsuit had agreed to delay the judge's order until the appeal could be heard.

Ruling in a case brought by the American Civil Liberties Union and other advocacy groups, Taylor, 73, wrote that "public interest is clear, in this matter. It is the upholding of the Constitution. . . . "

"It was never the intent of the framers to give the president such unfettered control, particularly where his actions blatantly disregard the parameters clearly enumerated in the Bill of Rights," she wrote. " . . . There are no hereditary Kings in America and no powers not created by the Constitution. So all 'inherent powers' must derive from that Constitution."

The ruling marks a significant setback for the Bush administration, which has aggressively defended the legality of the NSA program since its existence was first revealed in press reports last December. Dubbing it the "terrorist surveillance program," officials have said the effort allows the NSA to monitor telephone calls and e-mails to and from the United States without warrants when one party is suspected of ties to al-Qaeda.

The decision could also have an impact on Congress, which has for months been debating whether to limit or endorse the NSA program through legislation.

The Justice Department argued in court that the program is well within Bush's authority as president, but said proving it would require revealing state secrets. The ACLU argued that many details about the program had already been revealed by Bush and other government officials, and Taylor, who was appointed to the bench by President Jimmy Carter, agreed.

"Today's ruling is a landmark victory against the abuse of power that has become the hallmark of the Bush administration," said ACLU Executive Director Anthony D. Romero. "Government spying on innocent Americans without any kind of warrant and without congressional approval runs counter to the very foundations of our democracy."

He called the ruling "yet another nail in the coffin of the Bush administration's strategy in the war on terror. . . . The judge very clearly points out that this, at its core, is about presidential powers."

[Rasputin]

[Rasputin]

[Rasputin]

[Rasputin]

در حقيقت قصدم اين بود که مقاله ای بنويسم به نام "از اوين تا قبرستان گمنامی در يکی از روستاههای گمنام آمل". اما بعد از قدری تامل و انديشه به اين نتيجه رسيدم که اينگونه تيتر ها عليرغم تلخی و درد نهفته در آن، احتمالا نظر خواننده را جلب نخواهد کرد. منشاء اين نوشتار تجسم خيالی دو تصوير حقيقی بود در ذهنم. اين دو تصوير متضا د پرسشی را در ذهنم مطرح کرد که تا به حال در ذهن ميليون ها ايرانی مطرح شده است و هيچ کس برای آن جوابی ندارد. اين پرسش ابدی از چرخ گردون است که " اگر دستم رسد بر چرخ گردون ، از او پرسم که اين چون است و آن چون؟" تصوير اولی قبرستانی بود گمنام در يک از روستاه های آمل. در آنجا گزمه ها قصد داشتند تا آثار جرم و جنايت خويش را بی سر و صدا در زير خاک دفن کنند و حتی به پدر و مادر قربانی خويش نيز اجازه آخرين وداع مناسب را ندادند. هيهات بر آن اکبر که خونش گهه بسمل بر خاک بريختند و طپيدن نگذاشتند. در آن گورستان تعدادی روستايی جمع شده بودند تا برای آخرين بار اکبر خود را ببينند و با او وداع کنند. گزمه ها حتی از تصوير جنازه اکبر ترس داشتند چه برسد به تصاوير او در هنگام اعتصاب غذا در اوين. در نتيجه ما نه عکسی از اکبر ديديم و نه تصويری حتی از مرده او. اما تصوير دوم با اولی خيلی متفاوت بود همانگونه که " ميان ماه من تا ماه گردون ؛ تفاوت از زمين تا آسمان است". آنجا بروی تپه های هاليوود در فلب شهر فرشتگان صف طويل عاشقان برای ديدار ستاره ای در ميان کهکشان ستارگان دنيای رويائی هاليوود بدون کوچکترين مزاحمتی و يا خطری رو به افزايش بود.

بازتاب اين دو ماجرای تلخ و شيرين، داستان تلخی ها و شيرين کامی های ملتی است که عليرغم ادعاهای فراوان هنوز خود را باز نيافته است. ملتی که پتانسيل بت شکنی را دارد، اما هنر روزمره اش بت پرستی است ، آن هم از نوع کاذبش. ملتی که بين امت بودن و ملت بودن در نوسان است. ملتی که هنر سياست را در خوردن نان به نرخ روز می داند. ملتی که اسير تملق و تمجيد و چاپلوسی هستند. ملتی که توسط رهبران عوامفريب مورد تمجيد و تعريف قرار می گيرند و سپس خودشان ازطريق همين روش تملق گوئی کار خود را در زندگی روز مره خويش به پيش می برند. ملتی که دوست دارد "قهرمان" و "ملت شريف" و "ملت با فرهنگ" و "ملت انساندوست" و "وفادار" و با " شهامت" و غيره ناميده شود. ملتی که برای برون رفت حتی از يک خلاف جزئی رانندگی مامور ساده و بی رتبه اداره راهنمايی و رانندگی را "جناب سرهنگ" خطاب می کند. ملتی که می داند به دنبال کدام اکبر بايد برود! از خود می پرسم آيا واقعا اين چرخش دايره قسمت بود که آن اکبر برود و اين اکبر بيايد؟ اميدوارم که به مرده پرستی متهم نشوم ! ولی چه باک از گفتن اين حقيقت که من هم تافته جدا بافته ای از اين ملت نيستم. در حقيقت اين انتقاد به خود است که من گيجی و سردرگمی خود را از اوضاع چرخ گردون در معرض عام به نمايش می گزارم. اين بهت و سردرگمی از بيست و هفت سال پيش آغاز شد، و گويا چون سرطانی بدخيم و مسخ کننده تمام وجود ما را فرا گرفته است. البته منظور من از واژه ملت در اين جا همه مردم نيستند بلکه بخش قابل توجه ای از آنها هستند که خوب می دانند عافيت کار آنان در کجا است و مصلحت روزگار بد عهد در چيست. منظور از ملت يعنی گروه کثيری از مردم که رفتار و کردارشان شبيه هم است. البته مردم در داخل ايران اسير هستند و انتقادی از آنان نيست. انتقاد من از آن ملت پانزده هزار نفره است که با زحمات فراوان و صرف ساعت ها از وقت خويش وبا پرداخت بيش از صد دلار ورودی برای کنسرت گوگوش ، گوی سبقت را از يک ديگر می ربايند، اما حتی يک هزارم آنها حاضر نشدند برای اعتراض به قتل اکبر محمدی ده دقيقه از وقت گرانبهای خود را صرف کنند. آيا براستی ما به آن درجه از رشد و بلوغ سياسی اجتماعی رسيد ه ايم که در اين برهه حساس تاريخ ايران مسئوليت اجتماعی و سياسی خود را درک کرده و حداقل سه ساعت از وقت ساليانه خود را جهت ادای وظيفه ملی هزينه کنيم؟ در اين زمينه می توان کتا بها نوشت. يکی از آن کتابها "جامعه شناسی نخبه کشی" است که می گويد " عوام زدگی يک بيماری رقت بار و انديشه کش اجتماعی است. ما غالبا در بررسی انحطاط اجتماعی و بلاهای سياسی، فکری و اقتصادی ای که دچارش می شويم تنها به علل خارجی و عوامل درونی توجه داريم و اين روش تنها نيمی از حقيقت را به دست می دهد زيرا شناخت "بيماری اجتماعی" درست همچون آسيب شناسی در طب ، بی توجه به زمينه پذيرش مهاجم خارجی و نيز بی تحقيق در بيماری های داخلی، نيمی از کجی ها ، اسيب ها و عقده های سرطانی ای که معلول علل و شرايط ويژه درونی و "اقتضای مزاج" و نتيجه شرح حال و کيفيت زندگی است، امکان پذير نخواهد بود.

براستی اين حيرت و پريشانی ما از چيست؟ از ضعف درونی و عدم درک حقيقت يا از بد عهدی روزگار و پريشانی اوضاع و احوال دور و اطرافمان؟ بعنوان مثال جمهوری اسلامی را بنگريد: بيست و هفت سال است که به آمريکا و انگليس لعن و نفرين می فرستد. اما در عوض امريکا دشمن مذهبی جمهوری اسلامی را در شرق کشور ( حکومت طالبان) را از بين می برد و در افغانستان حکومت حمهوری اسلامی بر قرار می شود. امريکا و انگليس با صرف ميلياردها دلار و قربانی کردن هزاران نفر در غرب کشور ( عراق) دشمن کهنه جمهوری اسلامی ( صدام حسين) را از بين می برد و در عراق نيز جمهوری اسلامی با اکثريت شيعه بر قرار می گردد. در لبنان جمهوری اسلامی ارتش اسرائيل را شکست می دهد. در پاکستان و بحرين و بسياری از کشورهای سنی مذهب ، شيعيان شريک قدرت می شوند، در حالی که سنی های ايران حتی اجازه ساختن يک مسجد را در تهران ندارند. امروز همه ما شاهد جنگ زرگری بين ايران و آمريکا هستيم. اين نمايش بيست و شش سال است که ادامه دارد. مردم ايران تبديل به تماشاچی بازی شده اند که قواعد آن را رژيم جمهوری اسلامی از يک طرف ، و آمريکا از طرف ديگر تعيين می کنند. ما مردم و سياسيون هنوز نمی دانيم که چگونه و چه کسانی با مهارت مردم را از ميدان نبرد با جمهوری اسلامی تبديل به تماشاگر بازی ای کرد ه اند که در آن سرنوشت آنان رقم می خورد. ما ايرانيان نيز چون تماشا گران مسخ شده يا برای اين تيم به اميد شکست آن تيم و يا برای آن تيم بدليل خصومت از اين تيم هورا می کشيم و کف می زنيم. من می گويم ! اين بازی به مدت بيست و هفت سال تمام ره به جايی نبرده است ، جز آنکه ملت ايران را به تماشاگر گوشه نشينی تبديل کرده است که بازی سرنوشت خود را از تلويزيون های سيمای جمهوری اسلامی ، صدای آمريکا، سی ان ان ، و يا راديو بی بی سی و راديو فردا نظاره کند . آن کس که بايد در ميدان نبرد و ستيز با جمهوری اسلامی در گير شود مردم ايران هستند و امريکا بايد بيرون از گود اگر صادقانه هدف کمک دارد، به تشويق واقعی مردم ايران بپردازد. آمريکا نمی تواند ارمغانی بيشتر از آنچه که برای مردم افغانستان و عراق آورده، برای ما بياورد. گذشته از دو تجربه حقيقی در همسايگی ما، بايد بگويم که سالی که نکوست از بهارش پيداست. آمريکا ادعا می کند که ميليون ها دلار برای کمک به اپوزيسيون سهميه بندی کرده است. اين ادعا عايدی جز بدنامی برای اپوزيسيون ملی و مستقل نداشته است. بيشتر اين دلارها تا به امروز صرف تلويزيون صدای آمريکا و راديو فردا شده است. انگليس نيز ميليون ها پوند صرف تبليغات راديو فارسی بی بی سی می کند. چه کسانی از اين رسانه ها حداکثر استفاده را می کنند؟ اصلاح طلبان داخل و نمايندگان آنها در خارج بيشترين استفاده را از اين رسانه ها کرده اند و می کنند. اکبر گنجی از يک طرف جورج بوش را يک فاشيست می خواند و از طرف ديگر ميهمان عزيز و هر هفته تلويزيون صدای آمريکا است تا اسلام دمکراتيک خود و آيت الله منتظری را تبليغ کند. اين وظيفه اپوزيسيون است که بدون مرعوبيت در مقابل قدرت امريکا و بدون طمع به هشتاد و پنج ميليون دلار، بايد به امريکا بگويد که ما آن دمکراسی را که برای افغانها و عراقيها آورده ايد، نمی خواهيم ، و اجازه ندهد که سياست ها و تبليغات رسانه های بظاهر ضد جمهوری اسلامی آن، فضای سياسی را برای اپوزيسيون واقعی مسموم کند. ما اگر اين اقدام جدی را به مرحله عمل نرسانيم، جايگاه خود را به رده تماشاچيان و يا حداکثر مفسران بازی بين رژيم جمهوری اسلامی و آمريکا تقليل خواهيم داد. وانگهی ! تبليغات جمهوری اسلامی در جهت معرفی ما به مردم بعنوان ابزار و آلت دست سياست های آمريکا سهل تر خواهد بود. آش ميليونها دلار اختصاصی آمريکا را ديگران در ميز گردهای تلويزيونی نوش جان می کنند در حالی که اپوزيسيون ملی "دهن سوخته" و الت دست معرفی می گردد. در اين مورد می توان بسيار نوشت، اما بنده خواننده عزيز را به مقياس و مقايسه پوشش خبری برای اکبر محمدی و اکبر گنجی توسط صدای آمريکا، بی بی سی و راديو فردا رجوع می دهم تا خود قضاوت کنند که ماجرا از چه قرار است؟ البته من همواره تاکيد کرده و می کنم که به مبارزات اکبر گنجی و شخصيت نستوه او ارج می گزارم. انتقاد من شايد تمنا و استدعای سوال گونه است از اين مرد بزرگوار که "چه گونه است شما از من می خواهيد که مثلا قاتلان دهها هزار اکبر محمدی را ببخشم ، اما خودتان حاضر نيستيد طرفداران نظام پارلمانی پادشاهی را ببخشد؟ و با آنها همانند جذاميان برخورد می کنيد؟ چطور شد بخشش شما شامل حال همه آنهايی که هنوز هم مشغول جنايت هستند می شود، ولی مثلا يک جوان بيست و پنج ساله طرفدار نظام سلطنت پارلمانی مشمول عفو جنابعالی نمی شود؟ آيا جرم اعتقاد داشتن به يک نظام دگر انديش و غير خودی بالاتر و سنگين تر از جرم ارتکاب قتل هزاران انسان بيگناه می باشد؟ چگونه است که مصاحبه دادن و ظاهر شدن در راديو و تلويزيون های دولتی آمريکا و انگليس مجاز است ، اما مصاحبه مثلا با راديو صدای ايران و يا ديگر راديو تلويزيون های اپوزيسيون ممنوع می باشد؟ اين تفکيک و تبعيض بر اساس کدام حس ملی گرائی و يا سياست خردگرائی است؟
بعد از رهائی از زندان اوين ، حتی پدر و مادر و برادر اکبر اجازه ديدن جنازه فرزند خود را برای وداع نهايی نمی يابند، در حاليکه چند ماه پيش تر از آن بعد از رهائی آن اکبر از زندان دهها وکيل و وزير سابق سر و دست می شکستند تا در منزل وی حضور يابند و با اکبر عکس يادگاری بگيرند. يکی از آن اکبر ها بعد از سفر و سخنرانی و مصاحبه دور دنيا وارد تالار معروفيت و تشخص هاليوود ( هاليوود هال اوف فئيم) می شود، در حالی که ديگری توسط همشهری های روستايی اش در گورستانی گمنام بصورت نيمه پنهان دفن می شود. اين اکبر از آزادی سه زندانی سياسی حرف می زند، در حاليکه آن اکبر بعد از کمتر از ده روز اعتصاب غذا می ميرد. اين اکير از احقاق حقوق زنان در يک حکومت اسلامی دمکرات سخن می گويد و يا بقول خودش " نشان دهد که حقوق زنان عمدتا در کدام حوزه ها به اعتبار شريعت مورد نقض قرار گرفته است" (ملاحظاتی درباره آپارتايد جنسی در ايران[١] به نقل از اکبر گنجی). آری ايشان حوزه ها و متون شريعت را از قم به هاليوود برده است تا در آنجا دفتر اعتباری برای حوزه ها و شريعت تشيع باز کند ، کسی چه می داند شايد هم هنرپيشگان زن هاليوود دريابند که در هاليوود از آنها بصورت کالايی سوء استفاده می شود و آزادی واقعی زن را بايد در حوزه های معتبر آيت الله منتظری، سروش، کديور، مجتهد شبستری و حجاريان جستجو کرد. حرف های "امام خمينی" در دی ماه ۱۳۵۷ در نوفل لوشاتو را بياد می آورم: "امام" فرمودند که آزادی کامل و حقوق واقعی زن در اسلام او نهفته است" او گفت که رژيم شاه زن را بصورت يک آلت استثمار بار آورده است و در ايران فردا زن ازادی، حقوق و جايگاه والای خود را پيدا خواهد کرد. حال بجای نوفل لوشاتو در هاليوود بعد از بيست و هفت سال پيغام بری جديدی با همان پيغام قديم آمده است. چه کسی می گويد "تاريخ دوبار تکرار نخواهد شد"؟ تاريخ تلخ سياسی ايران ثابت کرده است که ايران سرزمين مناسبی برای تکرار مکررات است.

[Rasputin]

آقای فرخ نگهدار در تابستان سال ۲۰۰۳ ميلادی سخنرانی در سالن شهرداری Charlottenburg Berlin ايراد کردند. ايشان در آن سخنرانی از تز های مختلفی دفاع نمودند. ايشان در ضمن سخنرانی، تولد يک نوزاد را به همگان نويد داد ند که در آنموقع آقای نگهدار کاملا مطمئن بودند که نيروهای موسوم به اصلاح طلب جامعه ايران را به آستانه جامعه مدنی اما از نوع اسلامی هدايت خواهند کرد که با تاسف فراوان برای پيش بينی های غلط ايشان به جای تولد آن نوزاد خوش آيند و فرضی آقای نگهدار، هيولائی بنام آقای احمدی نژاد از شکم حاکميت توتاليتر اسلامی بدنيا آمد! در تمام جنبش های سياسی و اجتماعی معاصر ايران مولفه" اسلاميت شيعه" در جناح های حاکميت ويا خارج از حاکميت از جانب بخش وسيعی از نيروهای چپ، مهم وجدی گرفته نشده است. اين نقيصه چه در دوره هدايت رژيم اسلامی به مسير راه رشد غير سرمايه داری تا آستانه سوسياليست خيالی و در دوره اخير که مصادف با جنبش مدنی مردم ايران توام شده است ، همچنان گريبانگير همه اين نيروها می باشدووفاداری به بعضی از جناح های به اصطلاح معتدل همه اين نيروها را با اميد واری های خيالی خود مشغول کرده است . همه اين نيروها فراموش می کنند که همه جناح های مذهبی در پی به واقعيت پيوستن" مدينه فاضله اسلامی" خود می باشند ودر اين رهگذر از نيروی عناصر غير مذهبی هم بطور گذار و موقتی بهره مند می گردند و پس از رسيدن به مقصد خود تمام آن الفت ها ومراودات اوليه را به فراموشی می سپارند!! تمام دکترين نظری آقای فرخ نگهدار که سابقا رهبر سازمان فدائيان خلق ايران(اکثريت) بوده و سازمان مذبور را با شکست های سختی روبرو ساخته است ولی همچنان به ابداعات نظری خود پا می فشارد حول حمايت از جناح واقع بين می چرخيد . سخنرانی ايشان در آنروز حول محورهای حمايت از روحانيت اصلاح طلب برجستگی خود را نشان می داد وکليد خوشبختی ورهائی ملت ايران را بطور تمام و کمال تنها نزد روحانيون نسبتا عقلانی می سپردند ونيروهای ملی وسکولار ولائيک را بی اعتبار و بدون جايگاه ويژه قلمداد کردند. اين در حاليست که روحانيون نسبتا عاقل تمام در سهای تجدد طلبی را نزد نيروهای غير اسلامی فرا گرفته اند. باز جا دارد که گفته شود که اولين ايرانی که به پديده عقب ماندگی ايران پی برد روحانی نبود بلکه يک غير روحانی از دربار قاجار برخاسته بود که نامش وليعهد شاهزاده عباس ميرزا نام داشت وبرای اولين بار در تاريخ ايران علت عقب ماندگی کشورهای مشرق زمين همچون ايزان را مطرح نمود وعلت پيشرفت دول غربی را ازيک مارشال فرانسوی جويا شده بود وتا کنون به سئوال او کسی بدرستی پاسخ نداده است.برخلاف نظر آقای نگهدار بايد گفت که روحانيون همواره باعث عقب ماندگی ايران بوده اند.اين همان شيوه تبليغاتی جامعه روحانيت ايران است که بطور روزمره زير گوش مردم ايران می خوانند که ايران بدون روحانيت معنی و مفهومی ندارد؟ تزهای اساسی آقای نگهدار در سخنرانيشان به شرح ذيل بود.
۱- انقلاب مشروطيت بدون شرکت ورهبريت روحانيت به پيروزی نمی رسيد.
۲- اگر دکتر مصدق با روحانيون عصر خود به جای عناد همکاری می نمود می توانست جلوی کودتا ۲۸ مرداد را بگيرد وجنبش ملی شدن نفت را با موفقيت به پيروزی برساند.( در گذشته همواره چپ سنتی براين موضع تاکيد می ورزيد که اگر دکتر مصدق با حزب توده به همکاری تنگاتنگ می پرداخت مطمئنا جنبش ملی شدن نفت به پيروزی می رسيد و کودتای ۲۸ مرداد در نطفه شکست می خورد اما بعدها جايگاه روحانيت جای حزب توده را گرفته است)
۳- انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ بدون رهبری روحانيون قابل پيروزی نبود و در غير آن صورت جامعه ايران بايد همچنان نظام سلطنتی را تحمل می کرد.
۴- آغاز مبارزه برای ورود به فاز جامعه مدنی از دوم خرداد ۱۳۷۶ شروع گرديده است و بدون رهبری روحانيت و بطور اخص بدون حضور شخصيت پر نفوذ آقای محمد خاتمی موفقيت های آن جنبش غير ممکن می نمود.
در باره استدلال نخست آقای نگهدار بايد گفت : نقش ابزاری وبهره برداری از نفوذ روحانيت در ميان توده های عوام و بی سواد که شامل بيش از ۹۵ درصد مردم در آنزمان می شد باعث شده بود تا از روحانيت توسط نيروهای سکولار ولائيک برای پيشبرد انقلاب مشروطيت استفاده ابزاری بعمل آيد واين موضوعی است که ديگر برهيچکس پوشيده نيست ودر انقلاب مشروطيت اين روحانيت بود که از نيروهای غير مذهبی دنباله روی می کرد ومنجر به تصويب رسيدن قانون اساسی سکولار وهم طراز با کشورهای پيشرفته اروپائی گرديد . در انقلاب مشروطيت نيروهای سکولار بخشی از نيات ومقاصد سياسی خود را بازبان وکلام وقلم روحانيت پيش می بردند وبخش وسيعی از روحانيت با کمال ميل آماده همکاری با نيروهای سکولار شده بودند وبه تجدد خواهی گرويده بودند.تنها بخش نازلی از روحانيون تحت رهبری شيخ فضل الله نوری خطر عصر مدرنيته را دريافته بودند ودر برابر پيشروی تجدد طلبی از خود مقاومت نشان می داد ند.در آن دوره روحانيت هنوز به تئوری حکومت اسلامی دست نيافته بود و خود را برای اداره مملکت به شيوه اسلامی بسيار ضعيف وناکار آمد ارزيابی می کردند.در ميان روحانيون عصر مشروطه تنها آقای طباطبا ئی به علت مسافرت های پی درپی خود به روسيه واستانبول از برجستگی خاصی در زمينه تجدد طلبی وحکومت قانون استنتاج می نمودند وگرنه همين ايشان همواره با اعمال و موضع گيريهای ارتجاعی آقای عبدالله بهبهانی در کشمکش بودند!! در مقايسه با انقلاب مشروطيت که روحانيون خط نيروهای سکولار را می خواندند و از آنها حرف شنوئی داشتند، بالعکس در انقلاب ارتجاعی واسلامی ۵۷ نيروهای غير مذهبی از روحانيت دنباله روی کردند که با اتوريته کامل روحانيت منجر به تصويب رسيدن قانون اساسی ارتجاعی اسلامی ولايت فقيه گرديد.رشد ونفوذ روز افزون دستگاه روحانيت شيعه در عصر قاجار وتصادم قدرت روحانيت با دستگاه سلطنت و حکام وشاهزادگان در ايالت های ايران هرچه بيشتر آشکار می شد. در دوره ناصر الدين شاه که در اروپا از آن دوره بنام عصر رفرم ناصری ذکر کرده اند والبته همه تلاش های امير کبير بنام ناصر الدين شاه ثبت شده است ودر روز افتتاح دارالنفنون ، روحانيت در اعتراض به افتتاح دارالفنون بسط وتحصن نشستند. جنبش روشنگری وتجدد خواهی از غرب کشور از راه های تر کيه و قفقاز به سوی ايران وزيدن گرفته بود وروحانيت اگر خود را بدان همگام نمی کرد لاجرم با استبداد سلطنتی به خاک سپرده می شد ونزد مردم نيز حقير وذليل به نظر می رسيد . دراواخر سلطنت ناصر الدين شاه قاجار حتی نسيم ملايم جمهوری خواهی به سوی ايران آغاز به وزيدن کرده بود.معمولا در سرزمينهای خالی از آگاهی به محض رسيدن عنصر آگاهی به ميان توده ها ، دانش نوين می تواند باعث طغيان های سهمگين گردد که مشخصا آن شرايط ويژه در دوره انفلاب مشروطيت بر اکثر شهر های بزرگ ايران حاکم شده بود. همواره روحانيت از هوشياری و يژه ائی برخوردار بوده است و علت شرکت روحانيون در انقلاب مشروطيت را بايد در عرصه های گوناگون جستجو کرد. پس ازبه شکست کشيده شدن همه حرکت های ملی توسط شاه مستبد تا آستانه سال ۱۳۴۰ وآغاز اصلاحات اجتماعی وارضی وسياسی وسمت گيری مدرنيته با توصيه های امريکا به شاه که باعث دگرگونی بنيادی جامعه سنتی ايران ميگرديد، لذا روحانيت برای حفظ موجوديت سنتها واعتبار ونفوذ توده ائيش دست به قيامی ارتجاعی در سال ۱۳۴۲ به رهبری خمينی زد.از آغاز تبعيد خمينی به نجف عراق تا آستانه انقلاب ارتجاعی اسلامی ۵۷ ديگر نيروهای سياسی نتوانستند شالوده مبارزاتی که در پيوند با مردم ايران باشد پی ريزی نمايند، به همين خاطر رهبريت روحانيت توانست با جلب نظر همه گروه های سياسی مخالف شاه به سوی خود، سکان فرماندهی انقلاب را بدست خود بگيرد وشاه که هميشه به مردم ايران اخطار می کرد تا قدر شناس او باشند واز سرنگونی او جلوگيری نمايند مبادا ايران به ايرانستان تبديل شود عاقبت ايران را با رهبری های نابخردانه سياسی خود به آخوندستان تبديل نمود. او خود بهتراز هر کس ديگر سرنگونی محتوم خود را در برابر چشمان خود به تصوير می کشيد. اورا روزهای سخت بين االمللی و فشارداخلی به سرعت به زانو در آورد. همانطور که در بالا گفته شد روحانيت از زيرکی خاصی برخوردار می باشد ولهذا روحانيتی که در سال ۱۳۴۲ در مخالفت با حق رای برای زنان دست به قيام زده بود اما در سال ۱۳۵۷ با شرکت دادن وسيع زنان در پيشا پيش همه تظاهرات خيابانی به مثابه سپر بلا وبرای جلوگيری از شليک گلوله ارتش شاهنشاهی به سوی انبوه مردم تظاهر کننده مورد بهره برداری موذيانه قرار گرفت.
۱- روحانيتی که در برابر در خواست مردم برای برقراری نظام جمهوری در دوره پنجم مجلس شورای ملی مشروطيت به دفاع از نظام سلطنتی برخاسته بود در انقلاب ۵۷ خورشيدی بخاطر انطباق باشرايط نوين وضديت با شاه وسلطنت به شيوه رياکارانه وانطباق باشرايط زمانه و با مشاورت اسلاميست های تحصيل کرده غرب ناچار شدند تا شکل جمهوری را برای خاموش کردن نيروهای سکولار ولائيک برگزيند و بلافاصله ايدولوژی اسلامی را بعنوان ناظر بر جمهوريت اضافه نمودند تا تمام نظام جمهوری در کنترل روحانيت قراربگيرد.بعد از بيست وهشت سال هنوز در باره جمهوريت نظام بحث های فراوان وحل نشده ائی دامن گير بخش وسيعی از سياسيون ساده دل وزود باور را احاطه کرده ( در همينجا بايد ياد آور شد که سردارسپه عليرغم اينکه خود را يک مشروطه خواه می دانست اما به تقليد از آتا ترک ترکيه وگرايش های داخلی خواستار برچيدن نظام سلطنت و برقراری سيستم جمهوری شده بود که اگر آن واقعه به واقعيت می پيوست امروز ديگر بحث هائی پيرامون جمهوريت ويا مشروطه گريبانگير سياسيون کنونی ما نمی شد).
۲- اسلام به لحاظ تاريخی با د و شيوه تفکر در عرصه حکومت مواجه بوده است اول- خلافت که همان شيوه مورثی سلطنت امادر شکل ا سلامی که خليفه همزمان هم سلطان بود وهم نماينده الله بروی زمين ومتولی ونگهبان اسلام در کليه متصرفات ارتش اسلام محسوب می شد دوم- ولايت امامت که امامان اثنی عشری خود را از نوادگان علی می دانستند وبطور مورثی تا امام دوازدهم حکومت را حق خود می دانستند که از طريق الله به آنها محول شده بود اما خلفای عباسی واموی از آنها غصب کرده بودند ومکرر در انتظار کسب آن قدرت در گوشه عزلت به حالت اعتراض در حال انتظار تحصيل حکومت شرعی و واجب خود به تحصن نشسته بودند.
۳- محمد رضا شاه پهلوی همواره در طول سلطنت خود دلايل عقب ماندگی ايران را به گردن شاهان قاجار می انداخت ودر تمام نوشته های خود شاهان قاجار را بی کفايت معرفی می نمود که در همين راستا نظام سلطنتی خود را نيز به زير سئول می برد.اين برهمگان آشکار بود که سلاطين قاجار عقب مانده بودند و به همين خاطر خاندان پهلوی خود را به قدرت رسانده بود تا ايران را به پيشرفت نائل کند که متاسفانه با تخطی از قانون اساسی دوره مشروطيت ، شاه به مظهر استبداد وجباريت تبديل شده بود.

[Rasputin]